© Copyright by Wydawnictwo Poligraf, 2016

© Copyright by Irena J. Paździerz, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment nie może być publikowany bez pisemnej zgody wydawcy lub autora.

Projekt okładki: Izabela Surdykowska-Jurek

Korekta: Klaudia Dróżdż, Karol Rutski, Agnieszka Mańko

Skład: Wojciech Ławski

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad

Książka wydana

w Systemie Wydawniczym Fortunet™

www.fortunet.eu

ISBN: 978-83-7856-981-7

Wydawnictwo Poligraf

ul. Młyńska 38

55-093 Brzezia Łąka

tel./fax (71) 344-56-35

www.WydawnictwoPoligraf.pl

PRZYCHODZI, JAKBY NIC SIĘ NIE STAŁO

„Trzy lata, cztery miesiące, siedem dni” – zanotowałam w kalendarzu i przewróciłam kartkę. Nie chcę myśleć o tym, co się wtedy stało, ale jest to ode mnie silniejsze. Odnotowuję upływ czasu i nie czuję ulgi. Stale powracają niechciane wspomnienia. Jego ręka na moim ramieniu. Przyciska mnie do ściany. Drugą szarpie za spódnicę. Pęka szew. Szarpie za stringi. Puszcza cienki sznurek w pasie... Bronię się nieudolnie. Jestem za słaba. Nie daję rady. Dlaczego boję się krzyczeć? Czy tak bardzo zależy mi na tym, aby ktoś z sąsiadów nie wyszedł na klatkę? Zatykam usta ręką, drugą próbuję go odepchnąć… Nie mogę ciągle powtarzać tej sceny. Minęły tysiąc dwieście dwadzieścia cztery dni. Zapisuję kolejny i w każdym odtwarzam to, co się zdarzyło. To jakiś obłęd. Chcę się od niego uwolnić, ale nie wiem jak. Nikt nie wie, że codziennie do kalendarza wpisuję kolejne cyfry. Kiedyś to się skończy, na pewno skończy. Muszę w to wierzyć. Wstałam z krzesła i położyłam rękę na oparciu. Patrzyłam na kalendarz z taką intensywnością, jakbym wzrokiem była w stanie go spalić. Nie będzie go, nie będę wpisywała każdego dnia kolejnej cyfry.

Z zadumy wyrwał mnie dzwonek przy drzwiach. Otworzyłam je. Przede mną stał Maks. Popatrzyłam na niego, jakbym zobaczyła ducha. Czyżbym przywołała go swoimi myślami? To nie może być on. Przecież po tym, co się stało, wyjechał do Stanów. Nie było go trzy lata i cztery miesiące... Wtedy ostatni raz go widziałam, więc jak to się mogło stać, że stoi przede mną? Patrzył mi prosto w oczy tymi swoimi świdrującymi ślepiami i czekał na moją reakcję. Stałam jak słup soli i nie wiedziałam, co powiedzieć. Bałam się poruszyć, bo wydawało mi się, że Maks nagle zniknie, a ja będę zastanawiała się, co takiego się zdarzyło, że myśląc o nim, wyprodukowałam w swoim umyśle jego postać. Magia? Urojenia? Poruszył się, więc doszłam do wniosku, że jest, stoi na klatce schodowej, tylko nie mogę uwierzyć, że nie ulegam halucynacji. Kogo jak kogo, ale jego nie spodziewałam się zobaczyć. Nigdy. No, może w jakiejś niesprecyzowanej przyszłości, kiedy zdecyduje się przyjechać do Polski. Jakieś przypadkowe spotkanie. Przecież uciekł jak przestępca po tym, jak mnie zgwałcił.

Patrzyłam na niego. On na mnie. Niczego nie mówił. Stał, wbijając we mnie wzrok, ale w jego oczach nie było ani cienia pokory.

– Wpuścisz mnie do środka? – rzekł wreszcie i odniosłam wrażenie, jakby wcale nie był zaskoczony moją reakcją. Widocznie dobrze to spotkanie obmyślił, przygotował się na nie. Był nadzwyczaj spokojny i opanowany. Musiał wiedzieć, że mnie zaskoczy.

Odsunęłam się. Wszedł do środka i znowu staliśmy naprzeciw siebie, nic nie mówiąc. Nie wiem, jak długo to trwało. Nagle przypomniałam sobie, że postawiłam czajnik na kuchence gazowej. Woda musiała się już wygotować. Weszłam do kuchni i machinalnie wyłączyłam gaz. Dotarł do mnie smród przypalonego czajnika. Automatycznie przestawiłam go na drugi palnik i wróciłam do pokoju.

Maks siedział w fotelu. Przyglądał mi się bez większego zainteresowania, jednak nie spuszczał ze mnie wzroku. Była w tym jakaś czujność, jakby był przygotowany na każdą ewentualność. Może rzucę się na niego i chociaż jako słaba część rodzaju ludzkiego nie mam większych szans w walce, to jednak będę chciała wydrapać mu oczy.

– Dziecko śpi? – spytał ni z tego, ni z owego.

– Nie – odrzekłam z naciskiem i zorientowałam się, że ręce mi drżą, a mój głos brzmi naturalnie. Chciałam, żeby już sobie poszedł, ale nie mogłam z siebie tego wykrztusić. Coś zaciskało mi się w gardle, wstrzymywało przed powiedzeniem tego, co tak długo tkwiło we mnie.

Po co tu przyszedł? Nie mógł dalej siedzieć w tych Stanach i nie przypominać mi o swoim istnieniu? Wcześniej czy później uporałabym się z rozchwianą psychiką. Tak byłoby lepiej dla mnie i Nikoletty, a teraz co? Jak sobie z tym poradzę?

– To gdzie jest?

– U mojej mamy. – Chciałam dodać, że nie powinien się dziwić, iż sama wychowując dziecko, nie zawsze daję sobie radę i musi mi matka pomagać, ale tylko odkaszlnęłam. Żadne słowo nie mogło wydostać się na zewnątrz.

Wzięłam głęboki oddech i nerwowo zaczęłam miąć róg serwety. Najwyraźniej zorientował się, że coś jest nie tak ze mną, bo dodał jakby łagodniej:

– No, tak. Ktoś musi ci pomagać. Ale chyba nie będziesz miała nic przeciwko temu, że będę od czasu do czasu odwiedzał dziecko?

– Po co? – spytałam niezbyt mądrze.

– To moja córka.

– I co z tego?

– Jako ojciec… – przerwał na chwilę i na moment spuścił wzrok – mam prawo... powinienem – poprawił się – spotykać się z dzieckiem.

Pokiwałam głową. Ma prawo. Sąd na pewno by mu je przyznał. Za żadne skarby świata nie opowiedziałabym nikomu, jak doszło do tego, że Nika przyszła na świat. To moja tajemnica. Nikt się o niej nie dowie. Nawet gdybym kiedyś zdobyła się na takie wyznanie, czy ktoś mi uwierzy? Klatka schodowa. Jego ręce. Spocone. Lubieżne.

– To co? Ustaliliśmy.

– Co? – spytałam niezbyt mądrze.

– Że będę przychodził.

Zerwałam się na nogi. – Nie chcę! – krzyknęłam. I ten krzyk wyrwał się ze mnie spontanicznie i był dla mnie samej przerażający. W jednej chwili rozwarły się we mnie wszystkie pokłady bólu i cierpienia ukrywane przed całym światem. Tylko on jeden wiedział, co się kiedyś stało i nie musiałam przed nim udawać.

– Uspokój się – powiedział łagodnie. – Jeśli nie chcesz, abym tutaj przychodził, możemy umawiać się w inny sposób.

– Jaki inny, jaki inny… Ty chyba z niczego nie zdajesz sobie sprawy.

– Zdaję, i co z tego? – odrzekł niezbyt uprzejmie i na moment znikła maska z jego twarzy. Wydawało mi się, że jest wreszcie sobą, a może tylko człowiekiem, który nie jest pozbawiony emocji. Do tej pory przypominał marionetkę, którą ktoś porusza sznurkami. Był to jednak krótki moment, bo zaraz wróciła na jego twarz sztywność. – Powinniśmy jakoś nasze sprawy uregulować.

– Cooo?

– Uzgodnić, kiedy będę mógł odwiedzać córkę.

Miałam ochotę znowu krzyknąć. Nie życzę sobie, aby kiedykolwiek przychodził do mojego mieszkania, ale głos znowu uwiązł mi w gardle. Za to moja wyobraźnia zaczęła pracować na zwiększonych obrotach i podpowiadała mi ekstremalne rozwiązania. Powinnam go zamordować. Zasługuje na to. Co mi tam sąd i głupie przepisy, które ludzie powymyślali. Za morderstwo idzie się do więzienia. I co z tego? Tak ustalili na pewno ci, którzy nigdy nie cierpieli tak jak ja. Co oni mogą na ten temat wiedzieć? Siedzą sobie w przytulnych gabinetach i wymyślają ustawy, aby przypadkiem nie były zbyt restrykcyjne.

Tyle razy rozpamiętywałam, co się stanie, gdy znowu zobaczę Maksa. W wyobraźni widziałam, jak kaja się przede mną. Przychodzi z naręczem kwiatów i pada na kolana. Czołga się. Błaga o wybaczenie, ale mnie to nie wzrusza. Jestem zimna jak głaz. Powoli wyciągam rewolwer i strzelam do niego. Bach! Bach! Leży na podłodze w kałuży krwi. Jeszcze na chwilę się podnosi, patrzy mi prosto w oczy, aby w ostatniej minucie życia uzyskać przebaczenie, a ja nic, stoję i patrzę, jak umiera.

Wielokrotnie wymyślałam, w jaki sposób powinnam pozbawić go życia. Gdybym miała więcej pieniędzy, wynajęłabym płatnego mordercę. Nie, ta wersja jakoś mi nie pasowała. Tylko widok, jak kona, byłby w stanie mnie uspokoić. Żył, a ja nie mogłam się z tym pogodzić. Stale przychodziła mi do głowy wersja z zabijaniem. Tylko jak to zrobić? Gdybym mieszkała w Stanach, plan byłby łatwiejszy do zrealizowania. Dowiedziałabym się, gdzie mieszka. Pojechałabym tam, nawet gdybym musiała przemierzyć cały kontynent. Dlaczego w Polsce nie można tak łatwo nabyć broni?

– To co? Zgadzasz się?

– Na co? – Wyrwał mnie z zadumy.

– Że będę pomagał ci wychowywać dziecko. Oczywiście w miarę możliwości – dodał asekuracyjnie. – A jak ona ma na imię?

– Nikoletta.

– Dziwne imię. Jak na nią mówisz?

– Nika. Nikusia.

– Może być.

– Co?

– Imię. Teraz już chyba pójdę. – Podniósł się z fotela, ale jakoś tak niemrawo, jakby czekał, że go zatrzymam.

Kiwnęłam głową.

Niech wreszcie wyjdzie i zostawi mnie samą. Muszę jakoś uporać się z myślami. Ze sobą. Zobaczyłam go i nie zabiłam. Czy to oznacza, że jestem bardziej litościwa, niż to sobie wyobrażałam? Przecież mogłam wyjść do kuchni, wziąć nóż... Może miałabym jakieś szanse, ale jego trudno było zaskoczyć. Zawsze był zbyt przewidujący. Na pewno nie udałoby mi się go zabić.

PO TAKIM SPOTKANIU STRASZLIWIE BOLI

Wyszedł, a ja zostałam ze swoimi myślami. Sama. Samiuteńka. Może powinnam zadzwonić do Jolki Skrzyczeńskiej. To moja najlepsza koleżanka. Ale co jej powiem? Że Maks Chorzyński wrócił ze Stanów i przyszedł do mnie? Czy ona jest w stanie zrozumieć, co czuję w tej chwili? Przecież nawet ona nie zna prawdy. Nie mam zamiaru jej się zwierzać. Jeśli wtedy… wtedy, jak to się stało, nie powiedziałam jej, to teraz nie mogę. Słowa nie przeszłyby mi przez gardło.

Podeszłam do telefonu i chciałam wykręcić numer Jolki, ale powstrzymałam się. Kręciło mi się w głowie. Wspomnienia napierały tak mocno, że w żaden sposób nie mogłam się przed nimi obronić. Chciałam nie myśleć. Nie o tym, co się stało trzy lata, cztery miesiące i siedem dni temu. Liczyłam to skrupulatnie. Wieczorem, tak jak dzisiaj, dopisywałam ten, który minął. Tylko że ten był feralny. Odwiedził mnie Maks.

Poznaliśmy się pięć lat temu. Daty dokładnie nie pamiętam, ale to był taki dzień, gdy leje bez przerwy i autobusy zaczynają się spóźniać. Dlaczego tak jest, nikt nie wie, ale najwyraźniej jest w tym jakaś zależność. Szlag wszystkich trafia, gdy czekają na przystankach.

Zbliżyłam się do krawężnika i wyjrzałam, czy autobus numer szesnaście nie wyjeżdża zza zakrętu. Nie jechał, ale za to niewielki morris wjechał w koleinę i woda potężnym chluśnięciem oblała mnie po pas. Byłam wściekła. Spojrzałam na kierowcę, a on, jakby nic się nie stało, otworzył drzwi i spytał:

– Może panią gdzieś podwieźć?

– Wariat! – krzyknęłam. – Nie widzi pan, co się stało? Jak można tak jeździć!

Popatrzył na mnie i dopiero wtedy zorientował się, że ochlapał mnie brudną wodą z kałuży.

– Przepraszam. Chciałem dobrze – powiedział to z taką rozbrajającą szczerością, że złość na chwilę mnie opuściła. – Zawiozę panią, gdzie pani zechce, tylko proszę nie gniewać się na mnie.

To był Maks.

Po latach zastanawiałam się, czy przypadkiem celowo tego nie zrobił. On to umiał udawać jak mało kto. Powinien być aktorem. Każdego by oszukał. Zrobiłby karierę jak się patrzy. Szkoda taki talent marnować. A on oszukał tylko mnie.

Zawiózł do domu. Przez cały czas nawijał. Był gadatliwy i prawie nie dopuszczał do głosu. Pomógł mi zanieść siatki z zakupami do drzwi.

Nazajutrz przyszedł z naręczem róż. Wpuściłam go do środka.

Tak to się zaczęło. Spotykaliśmy się w weekendy. On pracował przy budowach dróg i cały tydzień był w terenie. Ja w redakcji „Głosu Polskiego”. Też byłam cały czas zabiegana. Zbieranie materiałów do reportaży to taka sama praca, jakbym była budowlańcem. Ciągle w terenie. Stale gdzieś trzeba było jechać, wynajdywać ciekawe zdarzenia i spieszyć się, aby ktoś cię nie ubiegł i pierwszy nie napisał o tym samym. Wtedy cała praca przepada. Nieraz mi się to zdarzało. Jadę na drugi kraniec województwa, a ktoś inny już tam był.

Czy kochałam Maksa? Wielokrotnie się nad tym zastanawiałam i nigdy nie potrafiłam odpowiedzieć na to pytanie. Kiedyś może w ten sposób o nim myślałam, ale nigdy po tym, co się później stało.

Wracaliśmy od jego rodziców. Radłów. Wioska oddalona o jakieś sto kilometrów. Byłam zmęczona. Nie chciałam, aby wszedł do mojego mieszkania, a tym bardziej, aby został na noc. Zatrzymał się na klatce schodowej.

– Dlaczego nie chcesz, abym został? – spytał i do razu zrozumiałam, że jest zdenerwowany.

– Bo nie i już.

– Daj spokój. Znowu jesteś zmęczona?

Złapał mnie za ręce i przyciągnął do siebie. Nie mogłam się wyrwać.

– Zostaw mnie – powiedziałam przez zęby. – To nie czas i miejsce na amory.

– Dlaczego? – Zbliżył się i zaczął nachalnie całować mnie w szyję.

– Przestań! – Próbowałam się wyswobodzić, ale popchnął mnie i oparłam się plecami o ścianę.

– Nie chcesz się ze mną kochać? – sapał mi do ucha. – Zachowujesz się od jakiegoś czasu jak stara żona. Bólem głowy się nie wyłgasz.

Nigdy nie widziałam go w takim stanie. Był rozjuszony. Tak to można nazwać. Nie tylko podniecony, ale i rozjuszony. Jakaś wściekłość od niego biła.

– Daj spokój – próbowałam go uspokoić, ale każde moje słowo jeszcze bardziej go rozzłoszczało.

– Co daj spokój, co daj spokój! Trzymasz mnie na klatce schodowej jak psa? Nie mogę wejść? Nie mogę, bo ty sobie tego nie życzysz. Idziemy – rozkazał, ciągnąc mnie za rękę.

– Nie wejdziesz do mojego mieszkania, bo ja sobie tego nie życzę – rzekłam przez zęby. – Pójdziesz do siebie.

Wtedy nagle stało się to, czego nawet w najkoszmarniejszym śnie bym nie przewidziała. Podciągnął mi spódnicę i po prostu mnie zgwałcił.

Zamknęłam oczy i osunęłam się wzdłuż ściany. Pamiętam, że łzy strumieniem zaczęły mi się lać po twarzy, a ja ściskałam w ręce kawałek rozerwanej spódnicy. Usiłowałam zasłonić prawe udo, jakby to miało jakieś znaczenie. Usłyszałam tupot nóg po schodach i nagle wszystko ucichło. Czułam się tak, jakbym była sparaliżowana. Przez jakiś czas nie ruszałam się z miejsca. Potem nagle przyszło mi do głowy, że ktoś z sąsiadów może zobaczyć mnie w takim stanie i to wydawało mi się najważniejsze. Nikt nie może się dowiedzieć, co się stało. Nikt. To moja tajemnica. Nigdy nikomu o tym nie powiem. Mój chłopak wziął mnie siłą i to gdzie?! Na klatce schodowej! Dlaczego? Dlaczego to zrobił?

Powoli podniosłam się i powlekłam na górę. Nie mogłam otworzyć drzwi. Klucze raz po raz upadały na posadzkę i wydawały taki dźwięk, jakby tony żelastwa przetaczały się po betonie. Żeby tylko nikt z sąsiadów nie otworzył drzwi. Co prawda było już dobrze po północy, ale przecież ktoś się może obudzić i zechce sprawdzić, kto szamoce się na klatce schodowej.

Otworzyłam wreszcie drzwi. „Nic się nie stało. Nic się nie stało” – powtarzałam na głos. Chciałam wszystkiemu zaprzeczyć. To nie mógł być Maks. Jakiś inny facet. Tylko co ja robiłam na klatce schodowej z nieznanym facetem? Ktoś obcy mnie wykorzystał. Nie potrafiłam nawet w myślach nazwać tego gwałtem. Tak się przecież zdarza. Wchodzisz do swojego bloku, a tam na klatce schodowej czeka zboczeniec. Mnie się to właśnie przytrafiło.

W taki właśnie sposób tłumaczyłam sobie, siedząc na wersalce z podciągniętymi pod brodę nogami. Umysł jednak dopominał się prawdy. To Maks. To był Maks. Mój chłopak, z którym umawiam się od dwóch lat. Nie było nikogo innego, tylko on. Może to moja wina? Nie chciałam, aby wszedł do mojego mieszkania, i to go zdenerwowało. Nie powinnam upierać się przy tym. Nie miałam ochoty na seks, to przecież się zdarza, ale czy inne kobiety nie godzą się na odbycie stosunku dla świętego spokoju? Nie chcą, aby ktoś wziął je siłą, więc przyzwalają na seks. Powinnam zachować się tak samo. Teraz nie czułabym się tak poniżona. Może zgwałcił mnie dlatego, że byłam zbyt wyzywająco ubrana? Krótka spódnica z rozcięciem na boku. Widać mi było udo aż po biodro. I te stringi. Czy w czymś takim powinna chodzić kobieta po trzydziestce? Gdyby nie one, musiałby się dłużej ze mną szamotać, aby zedrzeć ze mnie majtki, najlepiej takie ściągające, które sama z trudem wkładam. Może wtedy by ochłonął i chociaż na moment dotarłoby do niego, że to, co robi, jest niewłaściwe? Co tam niewłaściwe! Po prostu wstrętne! Nie można na nikim wymuszać zgody na seks. Zgody? Po prostu gwałcić.

Nie pamiętam, jak znalazłam się w wannie. Lałam na siebie gorącą wodę. Wydawało mi się, że cuchnę jego potem, że jego zapach przywarł do każdej komórki mojego ciała. Chciałam zmyć to z siebie. Zaczęłam szorować się gąbką i dopiero wtedy zauważyłam, że nie zdjęłam biustonosza. Ociekał wodą. Zrobił się miękki i obwisły. Nie mogłam poradzić sobie z zapięciem i wtedy znowu rozpłakałam się. Woda zaczęła wylewać się na podłogę. Zakręciłam kurek. Wyszłam z wanny i ręcznikiem zaczęłam zbierać wodę. Zaleję sąsiadów i co będzie? Przybiegną z awanturą i zastaną mnie w opłakanym stanie. Zaczną mnie wypytywać, co się stało i co im powiem? Nie, nikt nie może poznać prawdy.

Ściągnęłam z wieszaka frotowy szlafrok i szczelnie się nim okręciłam. Było mi zimno. Drżałam. Chyba powinnam napić się herbaty.

Weszłam do kuchni, ale nie mogłam znaleźć zapałek. Napiłam się wody prosto z kranu i poczułam się jeszcze gorzej. Zasnąć. Usnąć i nic nie pamiętać. Może to wszystko nie działo się na jawie? Może właśnie teraz śpię i wszystko mi się przyśniło? Nie potrafiłam odpowiedzieć na te pytania. Sen czy jawa? Już śpię, czy dopiero zasypiam? Niekiedy w snach pojawiają się takie zboczone sytuacje. Wynaturzony seks. Gwałt.

Nie chciałam się z nim kochać. Nie tego dnia. Zawieruszyły się gdzieś moje tabletki antykoncepcyjne. Nie mogłam ich znaleźć i od dwóch dni ich nie brałam. Mogę zajść w ciążę. On oczywiście nie ma prezerwatyw. Po co by je miał kupować, skoro wiedział, że ja się zabezpieczam. Może powinnam mu była to powiedzieć, ale wszystko stało się tak szybko, że nie zdążyłam. „To moja wina” – przebiegło mi znowu przez myśl, ale zaraz coś we mnie powiedziało, że dla przemocy nie ma uzasadnienia. Nie ma nic do rzeczy to, że takie przypadki się zdarzają. Czytałam, że najwięcej gwałtów zdarza się wśród małżeństw i par, które ze sobą współżyją. Wielu facetów bierze siłą swoje partnerki, gdy nie chcą zgodzić się na seks. Tylko że one potem nikomu o tym nie mówią. To wyłącznie ich tajemnica. Zgłaszać coś takiego na policję? Absurd. Nikt ci nie uwierzy, a może być jeszcze gorzej, zaczną wypytywać o szczegóły i będziesz czuć się bardziej poniżona.

Teraz wszystko do mnie wróciło. Tamte myśli, tamte odczucia i tamto drżenie. Było mi zimno. Otuliłam się kocem. Siedziałam w tym samym fotelu, w którym on siedział, i bezmyślnie wpatrywałam się w ciemność. Zegar w przedpokoju wybił dwunastą.

A ŻYCIE TOCZY SIĘ DALEJ

Przespałam w fotelu resztę nocy. Obudziłam się, kiedy budzik w komórce zaczął wygrywać chopinowską etiudę. Taki sygnał kiedyś wgrał mi syn sąsiada. Teraz gdziekolwiek słyszę Chopina, podrywam się na równe nogi. Nie zmieniam jednak nagrania, bo nie wyrywa mnie ze snu nachalnie, jak tradycyjne warczące budziki.

Podniosłam się i stwierdziłam, że mam ścierpnięte nogi. Trudno było mi je rozprostować i kulejąc, poczłapałam do łazienki.

Dziś o ósmej jest spotkanie redakcyjne przed wydaniem weekendowego numeru. Napisałam reportaż o kobiecie, która wychowuje trójkę dzieci swojej sparaliżowanej siostry. Ludzie lubią takie ckliwe kawałki. Co prawda bardziej interesujące byłoby, gdyby tych dzieci nie zabrała do siebie i wydarzyła się jakaś tragedia, ale i to o krzywdzie, którą sprawił im los, jest chwytliwe. Naczelny nie powinien mieć do niego zastrzeżeń.

Zaczął padać deszcz i musiałam wrócić po parasolkę. Było późno i nie zachowałam się tak, jak wiara w przesądy nakazuje. Usiąść na chwilę, aby duchy mieszkania pomyślały, że przyszłaś na dłużej. Właściwie to nie jestem przesądna, ale zawsze stosuję się do tego zwyczaju, aby niepotrzebnie nie igrać z losem. Może magia naprawdę istnieje? A jeśli nie ma to nic wspólnego z rzeczywistością, to chociaż pozbawi mnie sugestii, że zdarzy się coś niedobrego.

Na przystanek dobiegłam w ostatniej chwili. Autobus ruszał i ktoś złapał mnie za rękaw, pomagając wejść do środka. Wewnątrz panował niesamowity tłok. Czyjś parasol uwierał mnie w bok. Przesunęłam się w stronę okna i wtedy zobaczyłam Justynę. Przepychała się do mnie od strony kierowcy z taką miną, jakby to nasze przypadkowe spotkanie bardzo ją ucieszyło. Kiedyś nawet przyjaźniłyśmy się, ale okazało się, że Justyna jest straszliwą plotkarą i nasze kontakty dawno temu się urwały.

– Miałam do ciebie zadzwonić – wyszeptała tajemniczo. – Dziś sobie to obiecywałam i popatrz, co za zbieg okoliczności, spotykamy się w autobusie. Chyba myślami cię ściągnęłam.

Skrzywiłam się. Jaki to zbieg okoliczności?! Przecież zawsze jeżdżę tym samym autobusem, gdy muszę w redakcji zjawić się o ósmej.

– Stało się coś ważnego? – spytałam od niechcenia. Justyna kiedyś obraziła się na mnie, gdy powiedziałam jej, żeby nie obmawiała mnie przed znajomymi. Nie dzwoniła chyba z rok.

– No, tak – odpowiedziała nieco zbita z tropu chłodnym powitaniem. – Nie wiesz, co się stało? Ten twój Maksymilian wrócił do Polski. – Popatrzyła na mnie, oczekując nie wiadomo na jaką reakcję.

– I co z tego?

– Jak to co? Przecież kiedyś uciekł jak szczur z tonącego statku, a teraz jest. Możesz wreszcie podać go do sądu i wydębić alimenty. Chyba z tych Stanów nie wrócił goły. A może pogodzicie się, bo przecież…

– Wiem, że wrócił – przerwałam jej.

– I nic nie mówisz?

– Nie wiedziałam, że to jest aż tak ważne. Nie muszę wszystkich o tym zawiadamiać.

– Daj spokój. Mnie to nic nie obchodzi, ale ty… Widziałaś się z nim?

– Uhmu... – Pokiwałam głową.

– Myślałam, że będę pierwsza, która ci o tym powie. Widziałam go kiedyś na ulicy. Nic się nie zmienił. Może tylko trochę mu włosy posiwiały. Chyba mnie zauważył, ale udawał, że nie poznaje. Przeszedł na drugą stronę ulicy. Najwyraźniej próbował uniknąć spotkania.

Nie odpowiedziałam i Justyna była zawiedziona. Chciała mnie zaskoczyć i jej się nie udało.

Zbyt długo gadałam z Justyną i nie wysiadłam na przystanku, z którego jest najbliżej do redakcji, tylko pojechałam dalej. Teraz na pewno się spóźnię. Naczelny nie ma zwyczaju czekać na nikogo i punktualnie zaczyna zebranie.

– Kolegium już się zaczęło? – spytałam sekretarkę, energicznie otwierając drzwi.

– Tak. Dziesięć minut temu. Naczelny jest wściekły, bo nie ma pani i Wesołowskiego.

Dobrze, że nie tylko mnie się oberwie. Weszłam do sali konferencyjnej.

– O, jest nasza Ewunia! – Naczelny spojrzał na mnie z sarkastycznym uśmiechem. – Znowu się spóźniła. Czy kolejny raz usłyszymy bajeczkę o niegrzecznym dziecku, które nie chciało wcześniej wstać? Wygodnie wszystko zwalać na dzieci, ale nie ty jedna je masz. Hania dwójkę wychowuje, a nigdy się nie spóźnia.

Usiadłam na swoim miejscu i nie odezwałam się. Ręką przeczesałam zmierzwione włosy.

– Nie masz usprawiedliwienia? – Naczelny najwyraźniej chciał mnie wciągnąć w dyskusję, ale nie dałam się sprowokować. – Właśnie od twojego reportażu mieliśmy zacząć. Mnie się on nie podoba. Musisz go poprawić. Napisałaś go tak, jak policjant, który przeprowadza śledztwo. Więcej empatii. Ludzie muszą poczuć, że ta kobieta jest prawdziwą bohaterką. Czy ktoś ma inne zdanie?

Nikt zapewne mojego reportażu nie czytał. Włodek znacząco chrząknął, ale nie zabrał głosu. Kto by się naczelnemu sprzeciwił, gdy tak autorytatywnie wyraża się na temat czyjegoś tekstu. Wiadomo. Jak się na kogoś wkurzy, krytykuje i każe poprawiać. Nie chciał być tym, na kim naczelny skupi uwagę. Przy okazji mu się oberwie, a Cieślak najwyraźniej nie był w najlepszym humorze.

– W tym tygodniu twój reportaż nie pójdzie. – Przewrócił kartkę i zaczął coś czytać.

„Podła świnia” – pomyślałam. Pozbawił mnie pieniędzy. W weekendowym wydaniu nie będzie ani jednego mojego tekstu. To już trzeci taki tydzień. Goła pensja nie wystarczy mi nawet na pół miesiąca. Znowu będę musiała pożyczać od matki.

Kolegium toczyło się dalej, ale mało mnie to interesowało. Włodkowi też kazał poprawiać dwa artykuły, ale zatwierdził do druku. Za to Hani nie mógł się nachwalić. Odwala robotę za wszystkich, a ma dwoje dzieci. Mówiąc to, wymownie na mnie popatrzył. Znowu się czepia.

Od jakiegoś czasu nie miałam lekkiego życia w redakcji. Naczelny, Jerzy Cieślak, przyszedł do nas rok temu i ciągle wprowadzał jakieś innowacje. Mnie uważał za beton, który jest przeciwny zmianom, ale nie miał racji. Zawsze byłam otwarta na nowości, ale nic na to nie poradzę, że odkąd urodziłam Nikę nie jest tak jak kiedyś. Jego poprzednik dobrze znał moją sytuację i z wyrozumiałością podchodził do drobnych niedociągnięć. Jurek w niczym mi nie pomagał, a na dodatek uszczypliwie wszystko krytykował. Gdyby nie pomoc mojej mamy, nie wiem, co bym zrobiła. Przecież się staram. Ciągle się staram i nic mi nie wychodzi. Może Jurek chce się mnie pozbyć? Specjalnie torpeduje to, co napisałam, aby mieć podstawę do stwierdzenia, że jestem niewydolnym dziennikarzem i nie ma tu dla mnie miejsca. Pracuję w redakcji dziesięć lat. Jak mnie zwolni, gdzie pójdę? Kto przyjmie do pracy kobietę, która ma małe dziecko? Może powinnam z Cieślakiem porozmawiać? Wysondować, co tak naprawdę o mnie myśli. Dziś nie jest najlepszy moment na taką rozmowę. Poczekam na lepszą okazję.

Z MOJĄ MAMĄ NIE MOŻNA SIĘ DOGADAĆ

Pojechałam do mamy. Może u niej znajdę zrozumienie. Gdyby tylko nie mieszkała tak daleko. Drugi kraniec miasta. I tak dobrze, że redakcja jest w centrum. Do matki jest siedem przystanków, ale i tak trzeba się przesiadać albo decydować się, aby ostatnie półtora kilometra iść pieszo.

Od dawna kombinowałam, jak jej powiedzieć, żeby przeprowadziła się na moje osiedle. Była okazja. Sąsiadka sprzedawała dwupokojowe mieszkanie. Kiedy żył ojciec, trzy pokoje były w sam raz, a teraz tylko więcej niepotrzebnego sprzątania. Mogłaby je sprzedać. Z takiej transakcji sporo pieniędzy by jej zostało. Kiedy o tym wspomniałam, niby mimochodem, obruszyła się. Miałaby się wyprowadzać z dzielnicy, gdzie mieszka trzydzieści lat?! Zna tu wszystkie sklepy, ma sąsiadki, z którymi jest zaprzyjaźniona. „Starych drzew się nie przesadza” – powiedziała, kończąc dyskusję. A jaka to starość?! Pięćdziesiąt dziewięć lat. W jej wieku ludzie przeprowadzają się do nowych domów, a ona uważa, że jest stara i powinna dożyć ostatnich dni na tym zadupiu. Co prawda jest tam ładnie, blisko las, ale to dzielnica, w której nikt nowych bloków nie stawia i dlatego tak trudno tam dojechać.

– Cześć. – Weszłam do mieszkania mojej matki i rzuciłam torebkę na szafkę.

– Wreszcie jesteś. – Powitała mnie niezbyt przyjaźnie. – Wczoraj miałaś zabrać dziecko. Nie mogłaś chociaż zadzwonić i powiedzieć, że nie przyjdziesz?

– A co, Nika ci bardzo przeszkadza?

– Nie przeszkadza. Przecież wiesz, ale dziecko tęskni za tobą. Nie możesz stale jej zostawiać u mnie i zachowywać się tak, jakbyś zapomniała o jej istnieniu. – Matka popatrzyła na mnie z wyrzutem i obtarła fartuchem ręce.

– Nie miałam czasu.

– Ty zawsze to samo. A kto ma dzisiaj czas. Wszyscy gonią. Wczoraj chyba nie byłaś w redakcji?

– Wczoraj nie, ale dzisiaj.

Co miałam jej powiedzieć? Że przez cały dzień pisałam książkę? Przecież to ją zupełnie nie obchodzi. Uważa, że to niepotrzebne. „Później, gdy dziecko będzie większe, znajdziesz na to czas”. Tak uważa, bo nigdy czymś takim się nie zajmowała. Skąd może wiedzieć, kiedy jest czas na pisanie książki, a kiedy nie. Jak pojawia się jakiś temat, trzeba go z siebie wyrzucić. A ja wreszcie chcę się pozbyć przeszłości związanej z Maksem. Wydaje mi się, że jak piszę, jest mi lżej. Gorycz sączy się ze mnie, wypływa z mojej głowy na kartki i mniej o nim myślę. Taki sposób znalazłam, aby pozbyć się traumy. Nie wiem, czy okaże się w stu procentach skuteczny, ale to mi pomaga otrząsnąć się z tego, co kiedyś przeżyłam. „Tylko czy nadal tak będzie? Przyszedł i zburzył mi spokój”.

– Ty zawsze znajdziesz jakiś wykręt.

– Jak mama nie chce mi pomagać, to sama dam sobie radę. Ostatecznie nie jestem jedyną kobietą, która samotnie wychowuje dziecko.

– Uspokój się.

– Gdzie Nika? Ubiorę ją i idziemy.

Matka pokręciła głową z dezaprobatą i nagle zmieniła ton.

– Usiądź. Porozmawiaj. Nie ma powodów, aby tak się spieszyć. Nika śpi, a ja robię pierogi. Z grzybami. Takie jak lubisz.

Usiadłam w kuchni i podparłam głowę rękami. Byłam zupełnie rozbita. Wciąż myślałam o Maksie, ale czy powinnam powiedzieć matce, że był u mnie? Nie wiadomo, jak zareaguje, a ja nie chciałam, aby ktoś się wtrącał. Sama muszę sobie poradzić.

– Dlaczego życie jest takie skomplikowane? – zaczęłam, chcąc wysondować, czy mogę z nią zacząć rozmowę o swoich kłopotach. Tych w redakcji, bo o Maksie nic przecież nie powiem.

– A kto ci powiedział, że ma być proste.

– Nie proste, ale mniej poskręcane.

– Nikomu nie jest lekko. No, może tobie bardziej się pokomplikowało, bo masz dziecko, a ten twój… – zastanowiła się przez chwilę, szukając odpowiedniego określenia – zostawił cię i nic nie mówiąc, wyjechał za ocean.

– Nie o niego mi chodzi – zaprotestowałam gwałtownie. Matce wydało się to chyba podejrzane, bo podniosła głowę i patrząc na mnie z uwagą, spytała:

– Może coś nowego o nim wiesz?

– Nie. Nie – zaprotestowałam.

– Powinnaś postarać się dowiedzieć, gdzie mieszka, i domagać się alimentów. Przecież znasz adres jego matki. Niby katolicka rodzina, a ich tak samo jak synalka dziecko nie obchodzi. Tacy to u nas są chrześcijanie.

– Mamo, daj spokój. Mnie nie o niego chodzi, tylko tak w ogóle. Dlaczego nie mogę poradzić sobie z niczym? Odkąd Cieślak przyszedł, trudniej mi się pracuje. Nika. To dla mnie za dużo.

– To przeprowadź się do mnie. Tyle razy ci mówiłam. Twoje mieszkanie wynajmie się. Wpadnie ci trochę grosza. Przecież wiem, jak ci ciężko.

– Daj spokój! – Machnęłam ręką. – Nie ma o czym mówić. Nie przeprowadzę się. Wyremontowałam mieszkanie i teraz ktoś obcy miałby tam mieszkać? Nie pamiętasz, jak po śmierci babci studenci jej mieszkanie zdemolowali? Wszystko trzeba było wymieniać. Jeszcze ostatniej raty za remont nie spłaciłam. Nie, tylko nie obcy ludzie.

– To może stać puste.

– Przeprowadzka nie wchodzi w rachubę – rzekłam stanowczo.

Nie po to uwolniłam się spod jej opieki, aby wracać do tego samego. Kilka lat walczyłam o samodzielność. Z nią i sama ze sobą. Mieszkanie babcia Julia zapisała mi, kiedy byłam na studiach. Już wtedy niedomagała i rok później umarła. Matka uważała, że kiedyś mieszkanie się sprzeda. Nie wyobrażała sobie, że mogę zostawić ją samą w trzech pokojach. A ja się uparłam. Muszę mieszkać sama. Toczyłyśmy ze sobą wojnę. Matka płakała, groziła, że nigdy mi w niczym nie pomoże, gdy się wyprowadzę, ale w końcu oswoiła się z tą myślą i kiedy pięć lat temu zaczęłam remontować mieszkanie, dała mi pięć tysięcy złotych. „To na meble i lodówkę” – rzekła z obrażoną miną. Z takim trudem wywalczyłam samodzielność i teraz miałabym się poddać? Nigdy.

– To tylko na jakiś czas – kontynuowała, nie zwracając uwagi na mój protest. – Nika pójdzie do szkoły, to znowu zamieszkasz u siebie. Ja się starzeję. Nogi mnie bolą. Nie mogę tak często jeździć do ciebie.

Miałam ochotę znowu powiedzieć, że nie potrzebuję jej pomocy, ale nagle zdałam sobie sprawę, że jeszcze się obrazi i rzeczywiście nie będzie przyjeżdżać. A wtedy co zrobię? Zapiszę Nikę do żłobka? Moje częste wyjazdy w teren, i to o różnych porach. Żłobek nie rozwiąże sytuacji. Muszę korzystać z jej pomocy. Nie mam innego wyjścia. Gdyby udało mi się dogadać z naczelnym, żeby nie wysyłał mnie w teren. Ale o tym mogę tylko pomarzyć. Jestem reporterem i moja praca na tym polega, żeby być zawsze tam, gdzie coś się dzieje.

Nie chciałam kontynuować tego wątku rozmowy, bo zdecydowanie był dla mnie niewygodny. Zmieniłam temat.

– Pójdę zobaczyć, czy Nika się nie obudziła. Długo śpi?

Matka nie odpowiedziała, tylko z większą siłą zaczęła zagniatać ciasto.

Nika właśnie się budziła. Rękami przetarła oczy i zaczęła płakać. Wyjęłam ją z łóżeczka i przytuliłam.

– Nie płacz. Mamusia przyszła do ciebie. Pójdziemy do domku i będziemy się razem bawić.

Matka wkroczyła do pokoju i zabrała z moich rąk Nikę. Mała nagle uspokoiła się.

– Jak chcesz, to Nikusia może jeszcze tu zostać, ale jutro koniecznie musisz ją zabrać. Idę do neurologa. Dwa miesiące czekam na wizytę. Nie mogę nie iść.

– Dobrze – odrzekłam ugodowo.

Takie rozwiązanie bardzo mi odpowiadało. Popracuję nad reportażem, a potem zabiorę się za kolejny rozdział książki. Niespodziewana wizyta Maksa zainspirowała mnie do dalszej pracy. Już ja pokażę temu draniowi, co o mężczyznach myślą kobiety. Na pewno, jak ją przeczyta, domyśli się, że o niego chodzi.

ZNOWU PRZYCHODZI BEZ UPRZEDZENIA

Trzy lata, cztery miesiące i dwadzieścia dwa dni.

Maks znowu pojawił się bez zapowiedzi. Stanął w drzwiach, jakby nic się nie stało, jakby przerwy w naszych kontaktach nie było, i tylko, od niechcenia, spytał, czy mi nie przeszkadza. Jasne że przeszkadza. To, że żyje, przeszkadza mi. I zamiast to powiedzieć, a jeszcze lepiej wykrzyczeć, otworzyłam szerzej drzwi i wpuściłam go do środka.

Nie wiem, co mi się stało. Znowu, tak samo jak za pierwszym razem, jakaś gula zatkała mi gardło i nie mogłam niczego powiedzieć.

Przez te dwa tygodnie, kiedy go nie było, wciąż układałam sobie, w jaki sposób się zachowam, jak przyjdzie. Nie miałam już morderczych planów, bo one, przecież jestem realistką, są do kitu. Zabiję sukinsyna, a będę odpowiadać, jakbym zabiła człowieka. Powiem mu, że nie chcę, aby tu przychodził. Nie chcę, aby odwiedzał dziecko, bo to mnie zupełnie rozbija. Do tej pory nie interesował się nią i może być tak nadal. Chcę tylko alimentów z wyrównaniem od początku, od kiedy Nika się urodziła. Możemy tę sprawę załatwić w sądzie, chociaż sąd to nie jest najlepsze rozwiązanie. Bałam się, że mogą mnie wypytywać o jakieś szczegóły, a ja nikomu nie powiem, co się na klatce schodowej stało. Nawet z nim nie mam zamiaru o tym rozmawiać. To moja tajemnica. Jak mam mu o tym powiedzieć? Że poczułam się jak szmata. Poniżona. Brudna. Codziennie kilka razy wchodziłam do wanny i szorowałam swoje ciało, jakbym chciała zmyć z siebie dotyk jego łap, jego oślizgłych pocałunków w szyję, jego podniecenia, jego przyspieszonego oddechu. Ten dziwny rytuał z myciem skończył się dopiero wtedy, gdy zorientowałam się, że jestem w ciąży.

Dwa tygodnie okres mi się opóźnił i poszłam do apteki. W zasadzie test ciążowy był mi niepotrzebny, bo i tak wiedziałam. Będę mieć dziecko. Piersi mi się powiększyły i kilka dni z rzędu wymiotowałam rano. Chciałam jednak oficjalnego potwierdzenia.

Potwierdziło się to, czego byłam niemal pewna. Byłam w ciąży, a moje dziecko poczęło się nie w łóżku podczas upojnej nocy, ale na klatce schodowej, gdzie zostałam zgwałcona przez mojego chłopaka. Nie potrafię sobie przypomnieć, co w pierwszej chwili pomyślałam, gdy pasek testu zabarwił się. Iść na zabieg? Nie, taki wariant nigdy nie przyszedł mi do głowy. Nie przez to, że jestem przeciwniczką aborcji. Każda kobieta musi mieć prawo decydowania o sobie, a moja była taka, że urodzę.

Chciałam natychmiast do niego zadzwonić, ale poczułam jakiś dziwny strach, który pozwolił mi jedynie czekać na to, co będzie dalej. Przyjdzie z bukietem kwiatów, aby mnie przeprosić? Przecież dawno powinien to zrobić. Tylko czy za gwałt się przeprasza? Czy może jest to tak wielkie naruszenie nietykalności cielesnej, że nie ma za coś takiego odpuszczenia winy?

Dzień później od Justyny dowiedziałam się, że Maks wyjechał do Stanów. Wiedziałam, że ma jechać, ale nie przypuszczałam, że tak szybko. Wygrał konkurs na budowę mostu w Kalifornii i zaproponowali mu pracę przy budowie. To była nie lada gratka. Pracować w Stanach i zarabiać tak jak oni, a nie dostawać pensję z polskiej firmy. Mówił o tym dość często, ale bez żadnych konkretów. Nie wiadomo, kiedy rozpocznie się realizacja projektu.

– Czy dziś zobaczę Nikolettę? – Nagle wyrwał mnie z zamyślenia.

– Nikę – poprawiłam go.

– Tak, Nikę – powtórzył z wolna.

– Jest na spacerze z moją matką. Zaraz przyjdzie.

W tym momencie usłyszałam otwierające się drzwi. Nika najwyraźniej przewróciła się, bo miała ubrudzone ręce i na kolanach czarne plamy. Płakała.

Przytuliłam ją.

– Co się stało?

– Nic wielkiego. Nika uparła się, aby wchodzić po schodach na czworakach. Kiedy ją podniosłam, zaczęła płakać.

Matka spojrzała przez otwarte drzwi do pokoju. Zobaczyła Maksa i stanęła jak wryta. Była tak samo zaskoczona, jak ja, gdy po raz pierwszy go zobaczyłam. Nie spuszczając z niego wzroku, powiedziała:

– To ja już sobie pójdę.

Zachowała się nadzwyczaj taktownie. Nic lepszego nie mogła zrobić. Bo co jej mogłam powiedzieć? Że tatuś Niki przypomniał sobie, iż ma dziecko? A może to, że wreszcie sumienie go ruszyło?

Nika płakała i brudnymi rączkami tarła twarz. Chciałam, aby Maks zobaczył, jaka jest śliczna, a teraz wcale taka nie była. Była rozkapryszona i brudna. Nie pozwalała się postawić na podłodze i wciąż przytulała się do mnie.

– Chodź, pójdziemy do twojego pokoiku i mamusia cię rozbierze. Fajnie było na spacerku?

Maks wyszedł na chwilę i wrócił z wielkim, różowym misiem. Nika spojrzała na misia i na Maksa, i jeszcze bardziej zaczęła płakać. Długo musiałam ją uspokajać. Przestałam zwracać uwagę na Maksa. Dochodziła dwudziesta i o tej porze Nika powinna już spać. Umyłam ją, przebrałam. Robiłam kolację i przez cały czas trzymałam dziecko na rękach.

– Może ja ją potrzymam – powiedział. Nika bez najmniejszego oporu pozwoliła, aby wziął ją na ręce. Nie wiedział, jak się zachować. Najwyraźniej peszyła go ta sytuacja. Nikę zainteresował łańcuszek, który miał na szyi, i zaczęła się nim bawić.

– Jest do mnie podobna.

– I co z tego? – powiedziałam złośliwie. – Czyżbyś miał wątpliwości, że to twoje dziecko?

– Nie. Skądże znowu! – zaprzeczył gwałtownie.

– Gdybyś miał jakieś obiekcje, mogę pokazać ci akt urodzenia Niki. Przyszła na świat punktualnie po dziewięciu miesiącach od… od... – nie mogłam wypowiedzieć dalszej części zdania.

– Daj spokój – zareagował szybko. – Nigdy nie miałem wątpliwości, że to moje dziecko.

– Nigdy? To znaczy, wiesz od dawna, że masz dziecko i to cię nie obchodziło? Dopiero teraz!

– To nie tak jak myślisz. Obchodziło, i co z tego? Kiedy dowiedziałem się z listu od mojej matki, że jesteś w ciąży, chciałem ci jakoś pomóc. Kiedy spotkałaś się z mężem Renaty, byłaś już w zaawansowanej ciąży. To on powiedział mojej matce, że będziesz mieć dziecko. I wtedy Jankowi Przybylakowi, który wracał właśnie do Polski, dałem trzy tysiące dolarów i list do ciebie.

– Niczego nie otrzymałam.

– Wiem. Teraz to wiem. Po dwóch latach dowiedziałem się prawdy. Janek nie wsiadł do samolotu lecącego do Polski, ale wybrał się do Australii. Za pieniądze, które były dla ciebie, kupił bilet i spróbował rozpocząć życie od nowa. Po dwóch latach odesłał mi pieniądze i przepraszał. Pisał, że te trzy tysiące zapewniły mu pomyślny start. Tylko co mnie jego sprawy mogły obchodzić? Ważne było, że sprzeniewierzył moje pieniądze. – Zacisnął usta i przerwał na chwilę. – Dla niego to takie proste, a ja czekałem… przez cały czas czekałem na wiadomość od ciebie.

– Myślisz, że bym się odezwała? – spytałam z sarkazmem. – To ty powinieneś.

– Ja napisałem list. Chciałem wszystko ci wyjaśnić.

– Wszystko? Naprawdę wszystko? Nie mogłeś zadzwonić?

– To nie takie proste... – Zwiesił głowę, ale zaraz potem spojrzał mi w oczy. – Nic w życiu nie jest proste.

– I co z tego? List od tamtego kolegi masz? Może wtedy uwierzyłabym... – Zorientowałam się, że zachowuję się tak jak policjant, który prowadzi śledztwo, ale nie chciałam wypadać z roli i dodałam złośliwie: – To całkiem zgrabna bajka. Tylko kto by w to uwierzył.

– Niestety, nie mam listu. Porwałem. Chyba nie dziwisz się, że to mnie wkurzyło, i to bardzo. Czekać przez dwa lata i otrzymać taką wiadomość. On za te pieniądze organizował sobie nowe życia, a moje schrzanił.

– To chociaż listu nie mógł mi przesłać?

– Nie bardzo. Tam było napisane, że daję ci pieniądze.

Nika przytuliła się do Maksa i usnęła na jego rękach. Ostrożnie zaniósł ją do łóżeczka.

– Widzisz, do czego doprowadziła ta rozmowa? Dziecko usnęło i nie zjadło kolacji. Obudzi się w środku nocy i będzie głodna.

Nie odpowiedział. Długo stał przy łóżeczku Niki i wpatrywał się w nią.