Projekt okładki

Marek J. Piwko {mjp}

Redakcja i korekta

Magdalena Swoboda

Anna Sakiewicz

Joanna Szewczyk

Fotografia na okładce

© Wojtek Stein/REPORTER

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Wydanie I, Chorzów 2013

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33, 32-348-31-35

fax 32-348-31-25

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

Copyright © Jan Purzycki

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2012

ISBN 978-83-7835-153-5 

1.

Hotel stał na lutyńskiej polanie, o której dawniej w miasteczku krążyły niezliczone opowieści. Romantyczne anegdoty, z których wynikało, że większość nieplanowanych ciąż tu miała swój szczęśliwy początek. Kiedy więc kilka lat temu pojawiły się koparki i maszyny budowlane, wielu mieszkańców Lutynia przyjęło to z przykrością. Bezczelny deweloper zabierał im miejsce najpiękniejszych, młodzieńczych wspomnień. Jednak gdy okazało się, że na polanie stanął hotel spa, który przywracał ludziom zdrowie, urodę i młodość, wiele kobiet z miasteczka zaczęło przyjeżdżać tu na zabiegi, by cofnąć się w czasie duchem i ciałem. Mieszkanki Lutynia miały specjalny rabat i płaciły o wiele mniej niż goście spoza okolicy, więc hotel na polanie szybko zyskał akceptację piękniejszej połowy mieszkańców miasteczka.

Właścicielem był doktor Szuster, który potrafił zdejmować bóle kręgosłupa i — w dosłownym znaczeniu — stawiać ludzi na nogi. Umiejętności zdobył podobno na dalekiej Syberii, choć na ścianach w poczekalni jego gabinetu wisiało wiele dyplomów i certyfikatów, które otrzymał na wyspecjalizowanych akademiach w Ameryce i Europie. To tam zdobył fortunę, dzięki której zbudował hotel i spa dla swojej młodej żony, Nataszy. Oboje byli tu obcy i nikt nie wiedział, dlaczego ich wybór padł na tę polanę, choć wielu przyznawało, że miejsce stało się jeszcze bardziej romantyczne.

Po zmroku rozjaśniony światłem hotel przypominał bajkowy okręt. Wydawało się, że lada moment odpłynie nad lasami kotliny i zniknie w dali. I taki moment rzeczywiście następował co noc. O północy gasły światła i hotel zasypiał. Znikał.

Henryk Szuster nosił kiedyś inne nazwisko i miał inny fach, był hazardzistą. Tamto życie upływało w luksusowych hotelach i w ekskluzywnych lokalach — do momentu, gdy dotknął go pech. Dzisiaj Szuster nie nazwałby tego pechem. Komuna nie tolerowała takich niebieskich ptaków i nie trzeba było pecha, by z jego profesją trafić za kraty. Po powrocie okazało się, że stracił żonę i dom, a za żoną i domem tęsknił najbardziej w ciągu tych kilku więziennych lat. I wtedy, wiele lat temu, szukając spokoju, po raz pierwszy trafił do Lutynia. Chciał tu kupić dom, ale okazało się, że chciał zbyt wiele.

Teraz doktor Szuster budził się każdej ciemnej nocy tylko po to, by sprawdzić, czy jego życie wygląda tak pięknie, jak mu się ostatnio wydawało. Najpierw jakiś czas leżał z zamkniętymi oczami i próbował usłyszeć oddech Nataszy. Spała obok niego, czy był sam? A może Natasza była tylko wytworem jego sennych marzeń? Zaniepokojony ciszą otwierał powieki i przez czas jakiś patrzył w sufit. Był w hotelu? W swoim hotelu? Czy w jakimś obcym miejscu, które być może powinien opuścić przed świtem?

Potem ostrożnie, z niepokojem, obracał głowę w prawo. Na tle nieco jaśniejszego, ciemnoniebieskiego prostokąta okna widać było profil kobiety. To Natasza? Jego Natasza? Oczy wyławiały z mroku zadarty nosek. Tak, to była jego Natasza. Był w swoim hotelu, a obok niego bezgłośnie oddychała ukochana kobieta. Mógł spokojnie spać dalej, ale żal mu było przesypiać ten piękny czas. Już dawno skończył siedemdziesiąt lat i chociaż ciągle wyglądał na pięćdziesięciolatka i był najlepszą reklamą kliniki, wiedział, że jego szczęście nie może trwać wiecznie. Co pocznie Natasza, kiedy on odejdzie i zostanie sama z synem? Gdyby Bóg dał mu jeszcze chociaż dziesięć lat życia, mógłby nauczyć Borysa wszystkiego, co mężczyzna powinien umieć. Przede wszystkim opieki nad matką. W najgorszym scenariuszu po jego śmierci pojawiał się i obejmował władzę nad wszystkim, były mąż Nataszy, Władimir Okińczyc, skończony alkoholik.

Szuster miał świadomość, że jego obawy wynikają z ogromu dobra i radości, którymi został obdarowany na stare lata. Wiadomo było, że jego szczęście, jak każde, nie będzie trwać wiecznie, a moment, kiedy opuści na zawsze to czarodziejskie miejsce, nie zależy od niego. Mówiąc językiem pokerzysty, w tej ostatniej sprawie, w ostatniej grze, mógł się zdać jedynie na los. Nie byłby sobą, gdyby i w tej grze nie szukał przewagi. Żył zdrowo, dbał o siebie i rzeczywiście wyglądał na pięćdziesięciolatka. Był przekonany, że to jego ostatnie, aczkolwiek nieszkodliwe, oszustwo. Ciesząc się, że jeszcze żyje, patrzył na śpiącą Nataszę, patrzył i… znowu zasypiał.

Natasza była młodsza od męża o ponad trzydzieści lat. Mieli siedmioletniego syna, Borysa. Chłopiec był synem Nataszy z poprzedniego związku, ale swojego biologicznego ojca nie pamiętał. Szustera kochał, jak mały chłopiec potrafi kochać każdego mężczyznę, który uczy go podejmowania ryzyka. Natasza zaś kochała Szustera, jak potrafi kochać dojrzała kobieta, która już wie, czego oczekuje od życia.

O ile jednak tytuł doktora, który występował na wszystkich dyplomach i certyfikatach Szustera, był jedynie wyrazem uznania dla jego umiejętności i talentu, o tyle doktorat Nataszy z dermatologii był prawdziwym tytułem naukowym. Natasza specjalizowała się w medycynie estetycznej, przywracała ludziom młody wygląd i korygowała defekty urody. Miała znakomite kwalifikacje i wciąż doskonaliła je na kongresach, kursach oraz rozmaitych sympozjach prowadzonych przez wybitnych specjalistów na całym świecie.

Tu, na lutyńskiej polanie, Natasza była kobietą spełnioną i szczęśliwą, ale i ona nosiła w sobie różne niepokoje. Odwrotnie niż Szuster, przeżywała je w dzień, na jawie, realnie analizując i nazywając. Często były to normalne troski dojrzałej kobiety w jej sytuacji rodzinnej, a związane były z synem i mężem. Ale od czasu do czasu wracały też wspomnienia z okresu czelabińskiego. Wtedy zaczynała się bać. Jej były mąż mógł zniszczyć ich spokój. Dziwiła się, że jeszcze ich nie odnalazł, i dziękowała za to Bogu. Jednak miała świadomość, że może się pojawić w jej życiu w każdej chwili.

Były mąż Nataszy, Wołodia Okińczyc, służył przez kilka lat w specnazie jako strzelec wyborowy i dochrapał się tam stopnia podpułkownika. Z Czeczenii wrócił do rodzinnego Czelabińska z karabinem, na którego kolbie zaznaczył nożem szesnaście nacięć, i z nie mniejszą liczbą blizn na plecach i nogach po odłamkach granatów czeczeńskich bojowników. Czasami był też człowiekiem delikatnym, wrażliwym, uduchowionym i to ta strona jego natury oczarowała swego czasu Nataszę. Ich pożycie można metaforycznie określić jako jazdę na rollercoasterze, powiedzmy — czelabińską wersję Ferrari World Abu Dhabi, po której każdorazowo z zatrzymującego się na mecie wózka wypadał na ziemię, pijany do nieprzytomności, rosyjski bohater narodowy.