Tytuł oryginału: WATERFIRE SAGA. DARK TIDE

Przekład: PATRYK DOBROWOLSKI

Redaktor prowadząca: SYLWIA BURDEK

Redakcja: TERESA ZIELIŃSKA

Korekta: MARZENA KWIETNIEWSKA-TALARCZYK

Skład i łamanie: BERNARD PTASZYŃSKI

Copyright © 2015 Disney Enterprises, Inc.
Copyright © for Polish translations by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Warszawa 2016
All rights reserved.

Żaden fragment tej książki nie może być bez zgody wydawcy powielany i przekazywany w żadnej formie, elektronicznej czy fizycznej, w tym kopiowany, nagrywany ani zapisywany w jakimkolwiek systemie przechowywania danych.

ISBN 978-83-8073-004-5

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla L.A.M

.

Nie ma już dla mnie odwrotu. Zabiorę Cię teraz w podróż do miejsc, których istnienia nigdy sobie nie wyobrażałeś.

– Alexander McQueen

Prolog

Miecz syreny błysnął w podwodnej ciemności Głębi Tannera. Trzymała broń przed sobą, dzierżąc oburącz jej rękojeść. Poruszała się po opuszczonej wiosce.

Po Tannerze nie było już śladu, kimkolwiek był ten jegomość. Okolica jakby wymarła. Jednak syrena trzymała uniesiony miecz. Żarłacze czarnopłetwe często polowały w spokojnych prądach płynących przez zapomniane wioski. Przemierzali je także innego rodzaju agresorzy – rabusie, którzy grabili domy zaginionych w poszukiwaniu czegokolwiek wartościowego.

Syrena zmierzała z powrotem do Ondaliny, swojego arktycznego domu, a po drodze minęła wiele podobnych wiosek. Najpierw w Słodkowodzie, następnie w Miromarze, a teraz tutaj, w Atlantyce. Wszystkie były splądrowane i zniszczone. Ich mieszkańców porwano. Nieliczni, którzy przeżyli, opowiadali o ubranych na czarno uzbrojonych żołnierzach oraz o klatkach. Dokąd zabrano syreny – nie wiedział nikt.

Syrena, zadowolona z faktu, że grabieżcy się oddalili, schowała miecz do pochwy. Była zmęczona, a zbliżała się noc niosąca ze sobą wiele niebezpieczeństw. Tuż przed nią stał mały dom z wyrwanymi z zawiasów drzwiami. Syrena wpłynęła do niego ostrożnie, płosząc przy tym zbłąkaną makrelę. W pomieszczeniu na dole widać było ślady walki: przewrócony stół, rozbite talerze, porozrzucane na podłodze zabawki. Wpłynęła po schodach na górę, gdzie znalazła pokój z miękkim łożem z ukwiałów.

Na jej twarzy malowało się znużenie. Marzyła o śnie, ale jednocześnie bardzo się go bała. Prześladowały ją koszmary. Za każdym razem, gdy otwierała oczy, widziała jego – potwora Abbadona. Widziała, jak zbliża się do nich, czyli do Ling, Avy, Neeli, Bekki i Sery, próbując je rozszarpać.

„Mogłam z nimi zostać – pomyślała syrena. – Mogłam im pomóc”.

Odrzuciłyby jednak jej pomoc, jeśliby poznały prawdę.

Podpływając do łóżka, wyczuła za sobą ruch. Dostrzegła niewyraźną ciemną plamę. Bladą twarz.

W pokoju był ktoś jeszcze.

Syrena odwróciła się z prędkością miecznika, a serce omal nie wyskoczyło jej z piersi. Dłoń położyła na rękojeści miecza.

Rzeczywiście, zobaczyła kogoś, ale nie w pomieszczeniu. Mężczyzna znajdował się w wiszącym na ścianie lustrze.

– Nie obawiaj się, Astrid Kolfinnsdottir. Nigdy bym cię nie skrzywdził – rzekł. – Znam twoją tajemnicę. Wiem, ile wycierpiałaś. Szydzą z ciebie i wyzywają cię od słabych, mimo że w twoich żyłach płynie krew największego z magów. Popłyń ze mną. Położę kres tym złośliwym słowom i śmiechom. Dam ci moc większą od mocy jakiejkolwiek żywej istoty.

Syrena obrzuciła go badawczym wzrokiem. To był człowiek, ale jego twarz kryła się w cieniu. Widziała jednak wiszącą na łańcuchu na jego szyi nieskazitelną czarną perłę.

– Skąd znasz moje imię? Kim jesteś? – zażądała odpowiedzi.

Mężczyzna wyciągnął do niej dłoń, która przeszła przez srebrzone szkło i zawisła w wodzie. Zamiast odpowiedzi syrena dostała kolejne pytanie.

Nastroszyła płetwy, ale zignorowała strach. Coś w środku kazało jej się do niego zbliżyć, coś równie potężnego jak siły pływów.

Uniosła dłoń i kątem oka dostrzegła własne odbicie w lustrze. Za nim cały czas widniała twarz mężczyzny, która wyszła już z cienia. Na ułamek sekundy jego czarne oczy bez dna stały się jej oczami.

Z przerażeniem uderzyła w lustro płetwą ogonową i rozbiła je w drobny mak. Kiedy jego części spadały na podłogę, syrena uciekła z pokoju.

Płynęła tak szybko, jak tylko potrafiła. Opuściła dom i wioskę. Wypłynęła na zimne ciemne wody nocy.

Rozdział 1

SERAFINA DI MERROVINGIA, prawowita regina Miromary, napięła swoją kuszę.

– Zabić – nakazała.

Dwudziestu pięciu wojowników Czarnych Płetw pokiwało głowami, po czym się rozproszyli. Ich kamuflaż wtopił się w pokryte wodorostami skały u podnóża królewskiego pałacu Miromary. Rzuciwszy ostatnie spojrzenie na ciemne wody powyżej, Sera popłynęła w kierunku tunelu w skale. Żołnierze jej wuja rzadko patrolowali tę opustoszałą część terenów okalających pałac, ale tej nocy syrena nie mogła sobie pozwolić na nieostrożność.

Prastary napis wykuty ponad wejściem do tunelu głosił: BRAMA ZDRAJCÓW. Tym przejściem prowadzono od tysięcy lat wrogów Miromary, aż do czasu, gdy tunel został na stałe zamknięty w okresie pierwszego w dziejach pokoju. W końcu syreny zapomniały o jego istnieniu. Serafina pojmowała ironię nazwy. Prawdziwi zdrajcy znajdowali się bowiem w pałacu – jej wuj Vallerio, jego nowa żona Portia Volnero oraz ich córka Lucia. Wspólnie zamordowali matkę Serafiny reginę Isabellę i przejęli tron.

Kilka metrów w głąb tunelu ciemność ustąpiła światłu przenośnej kuli lawy zawieszonej na ścianie przez jednego z Czarnych Płetw. Jej blask oświetlił Serę, ukazując syrenę znacznie różniącą się od tej, która jeszcze do niedawna mieszkała w pałacu.

Sera miała teraz budzącą respekt postawę – silną, wyprostowaną i pewną siebie. W jej rękach i ogonie pulsowały mięśnie. Jej ufarbowane na czarno włosy były krótko ścięte, żeby nie mógł za nie złapać nieprzyjaciel, tak jak kiedyś zrobił to władca luster. Podobnie jak każdy z Czarnych Płetw miała na sobie wojskową granatową marynarkę z czarną lamówką na cześć Cerulei, stolicy Miromary. U boku miała przypięty sztylet. Wątpliwości i niepewność, które niegdyś kryły się za spojrzeniem jej zielonych oczu, już nie istniały. Ich miejsce zajął mroczny gniew.

Sera zauważyła w górze wysoką żelazną bramę oblepioną pąklami. Czterech młodych syrenów zaciekle piłowało jej kraty. Na ich grzbietach i ramionach prężyły się mięśnie. Żelazo niweluje działanie magii, więc nie istniała możliwość przełamania czy rozpuszczenia metalu za pomocą pieśni magii śpiewu.

Sera opuściła broń.

– Jak długo jeszcze, Yaz? – zwróciła się do jednego z syrenów.

– Najwyżej pięć minut – odparł Yazeed. – Już prawie się przebiliśmy.

Syren był zastępcą głównodowodzącej, co sam zaproponował. Serafina przypomniała sobie dzień, w którym on i inny wojownik, Luca, wpłynęli do kwatery głównej Czarnych Płetw o czwartej nad ranem, zanosząc się śmiechem.

– Zobaczcie, co znaleźliśmy! – ryczał Yaz.

To mówiąc, syren rozwinął stary zwój z wodorostów i umieścił go na stole w kryjówce. Serafina i pozostali bojownicy zebrali się wokół znaleziska.

– Oto oficjalny plan konstrukcyjny pałacu. Łącznie z kompletną siecią rur z lawą – wyjaśnił Yaz, zacierając ręce. – Ten fragment instalacji – wskazał grubą czarną linię zaznaczoną tuszem kałamarnicy – przenosi lawę ze spoiny pod pałacem do wschodniego skrzydła budynku. Miał zostać usunięty dwieście lat temu, kiedy umieszczono tu królewskie skarbce z Grande Corrente.

Wtedy wtrącił się Luca.

– Ale nigdy do tego nie doszło! – zawołał, rozwijając drugi zwój. – Oto plany przeniesionego skarbca. Nie mógł zostać zbudowany w pobliżu rur z lawą, ponieważ gdyby te pękły, lawa mogłaby roztopić ściany i narazić skarby na niebezpieczeństwo. Więc zbudowano nowy układ rur, znacznie poniżej skarbca. Stare rury zostały tylko zamknięte, nie zniszczone.

– Wszystko pozostało na swoim miejscu! – zawołał radośnie Yaz. – Rury, rozdzielnik, a nawet śluza. Starą rurę od skarbca dzieli tylko pół metra skały. Musimy zrobić dziurę w rurze, otworzyć starą śluzę i pozwolić, by lawa roztopiła skałę...

– I będziemy w skarbcu! – przerwała Sera, przybijając mu ogonem piątkę.

– Ale jak w ogóle dostaniemy się do pałacu? – spytała Neela, najlepsza przyjaciółka Serafiny, siostra Yazeeda, a teraz członkini Czarnych Płetw.

– Przez starą Bramę Zdrajców po północnej stronie pałacu. Leży u podnóża podwodnej góry i jest porośnięta wodorostami. Znajdziemy tam świetną kryjówkę – odparł Luca.

Sera znała to miejsce, ale z niedowierzaniem wysłuchała opisu starej sieci rur z lawą. Zdecydowanie wiele straciła w czasach, gdy wiodła życie rozpieszczonej księżniczki. Czas wypełniała jej tylko nauka magii, szkoła oraz nieustanne wykłady matki. Były to ważne doświadczenia, ale nie pozwalały uzyskać dostępu do skarbców. Do tego niezbędny był spryt i odwaga.

– Kiedy wyruszamy? – spytała Neela.

– Kiedy tylko uda mi się sprawić, by Mahdi urządził przyjęcie. Wielkie przyjęcie, z pokazem fajerwerków – odrzekł Yaz.

– Nie rozumiem – rzekła Neela. – Po co nam przyjęcie? I po co fajerwerki?

– Kiedy zmienimy bieg lawy i usuniemy ją z głównej linii, w pałacu spadnie jej ciśnienie. Wszystkie światła na tym odcinku zaczną migotać, a lawa będzie skwierczeć. Ktoś to na pewno zauważy i nabierze podejrzeń.

– Więc Mahdi zgasi światła przed pokazem i nikt się nie zorientuje?! – zawołała Neela.

– Dokładnie tak – potwierdził Yazeed. – Zanim zgasną ostatnie sztuczne ognie, lawa zacznie płynąć ponownie, a my będziemy już w drodze do bazy z taką ilością łupów, jaką zdołamy udźwignąć.

– Yaz, jesteś geniuszem – pochwaliła go Sera.

– Nie mogę się nie zgodzić – odrzekł Yazeed. Wszyscy parsknęli śmiechem, a następnie zaczęli snuć plany akcji.

Sera była tak podekscytowana zdobyciem planów konstrukcyjnych pałacu, że dopiero po jakimś czasie przyszło jej do głowy, by spytać Yazeeda, w jaki sposób wszedł w ich posiadanie.

– Luca i ja udaliśmy się do ostrokonu – odparł Yazeed. – Można się tam wiele nauczyć.

Sera uniosła brwi na ten żart. Wszyscy wiedzieli, że ostrokon jest jej ulubionym miejscem w Cerulei. Przed napaścią na miasto uwielbiała odwiedzać bibliotekę i odsłuchiwać historyczne muszle, ale teraz stolica nie była już bezpieczna.

– To było ryzykowne, Yaz. Ostrokon jest intensywnie patrolowany – rzekła. Nie chciała sobie nawet wyobrażać, co by się stało, gdyby ich schwytano. Trudno było o lepszego zastępcę. Yaz był mądry, odważny i nieustraszony. Czasem aż nadto.

Uśmiechnął się.

– Najwidoczniej niewystarczająco – rzucił, kierując się ku swojej pryczy.

– Zaczekaj chwilę – przerwała mu Sera. – Mam jeszcze jedno pytanie: te stare rury... Skąd masz pewność, że nadal tam są?

– Sprawdziliśmy to – odparł syren, wzruszając ramionami.

– Sprawdziliście? Przecież rury znajdują się wewnątrz pałacu. A za twoją głowę wyznaczono nagrodę. W jaki sposób sprawdziliście?

Yaz zmarszczył czoło i pogładził swój podbródek.

– Hmm. Jeśli dobrze sobie przypominam, to chyba wkręciliśmy się na przyjęcie. Lucia ma do nich słabość.

Sera uderzyła się ręką w czoło.

– Na bogów, powiedz, że to nieprawda.

Yaz szybko rzucił zaklęcie illusio. Jego włosy zmieniły kolor na blond, oczy stały się niebieskie, a na twarzy, szyi i klatce piersiowej pojawiły się spiralne, wymyślne tatuaże. Przybrał rysy prymitywnego syrena i pasujący do niego ton.

– Brachu, grają Bilgusi! Uwielbiam tę kapelę! Hej, obczajasz ogon tej syreny? Wbijamy na parkiet!

Sera ze złością pokręciła głową. Tym razem przesadził.

– Yazeed, mogli cię pojmać. Ciebie, przywódcę ruchu oporu. Masz pojęcie, co mogliby ci zrobić?

– Ale nic nie zrobili. Za to teraz my urządzimy sobie polowanie. Polowanie na skarb.

Syren ucałował przyjaciółkę w czoło, po czym wskoczył na pryczę. Mimo całej swojej złości Serafina nie potrafiła powstrzymać triumfalnego uśmiechu. Ruch oporu potrzebował złota, i to dużo. Yazeed właśnie znalazł do niego idealną drogę.

– Jesteśmy! – krzyknął teraz.

Sera skupiła uwagę na bramie, z której wycięto sześć prętów, tak by dało się przepłynąć przez dziurę. Syrena popędziła z powrotem do tunelu i gwizdnęła. Zakamuflowani wojownicy pojawili się u jej boku niemal natychmiast i podążyli za nią.

Yazeed i jego syreni – Luca, Silvio i Franco – już czekali przy bramie z kilofami, bronią i pochodniami z lawą. Sera ujrzała w ich twarzach determinację, która ją ujęła. To właśnie dzięki ich lojalności, zaufaniu i gotowości poświęcenia życia dla dobrej sprawy ruch oporu był tak silny.

Wiedziała, że misja, której mieli się podjąć, jest ryzykowna, ale wiedziała też, że nie ma innej drogi. Czarne Płetwy walczyły nie tylko w obronie swego królestwa, ale wszystkich innych syrenich królestw. Vallerio i Portia wzięli już w posiadanie Miromarę i Matalę. Pragnęli jeszcze Atlantyki, Ondaliny, Qin oraz Słodkowody. W tych poczynaniach wspomagał ich okrutny człowiek Rafe Mfeme.

Pomagał ktoś jeszcze, choć Sera nie miała pojęcia, ani kim jest, ani dlaczego to robi. Słyszała tylko, że „on” opłacił najemnych żołnierzy jej wuja, czyli jeźdźców śmierci. W zamian Vallerio i Portia pomagali mu odszukać sześć talizmanów, potężnych artefaktów, które niegdyś należały do magów Atlantydy. Serafina dowiedziała się, że ta tajemnicza osoba zamierza za pomocą talizmanów uwolnić wielkie zło zatopione w Morzu Południowym – Abbadona, potwora stworzonego przez Orfea, jednego z magów. Kim był ten zagadkowy „ktoś”? I dlaczego jej wuj miał się z nim bratać? Tego nie wiedziała, ale miała świadomość, że Vallerio i Portia nie przejmują się, ile syren przez nich zginie. Interesowała ich tylko władza i bogactwo. Nie zdawali sobie jednak sprawy z tego, że jeśli ich złowrogi sprzymierzeniec dostanie to, czego pragnie, im pozostanie niewiele do podbicia i splądrowania. Serafina musiała go powstrzymać, ale w tym celu najpierw musiała powstrzymać swojego wuja.

Syrena rzuciła ostatnie spojrzenie na wojowników. Wcześniej ich przywódcą był Fossegrim, liber magus całego królestwa. Po jego aresztowaniu dowodzenie przejęła Serafina. Była pewna, że starzec nie żyje, ale ani ona, ani jej wojownicy o nim nie zapominali.

W głowie ciągle dźwięczały jej słowa: „Największa moc królowej drzemie w jej sercu – to miłość, jaką obdarza swoich poddanych oraz jaką otrzymuje od nich”.

Czarne Płetwy były teraz poddanymi Sery, a jednocześnie jej siostrami i braćmi. Jej rodziną. Kochała ich całym sercem.

„Niech bogowie mają ich w opiece – modliła się teraz syrena. – Niech będą bezpieczni”.

Po chwili uniosła kuszę i zwróciła się do wojowników:

– Szybko i wściekle. Zgodnie z planem – przypomniała. – Osłaniajcie się nawzajem. Bez strachu, bez błędów, bez jeńców. Ruszamy!

Rozdział 2

PIERWSZY POPŁYNĄŁ FRANCO, trzymając pochodnię z lawą, a za nim Serafina. Przemknęli szybko przez ciemny tunel, którego ściany były pokryte wodorostami, i nie zatrzymali się do czasu, aż dotarli do gigantycznej komory z lawą pod pałacem.

Jaskinia została wydrążona w skalnych fundamentach pałacu. W jej środku znajdował się kanalizator, czyli główna rura kierująca lawę spod oceanicznego dna. Bliżej sklepienia rura rozdzielała się na cztery odnogi wijące się wewnątrz tuneli w skale. Każda z tych mniejszych rur była otoczona przestrzenią o średnicy około metra, co pozwalało pracownikom technicznym wykonywać naprawy i czyścić rury.

Sera, Yazeed, Luca i Franco mieli zamiar wpłynąć do odnogi biegnącej na zachód od komory, w kierunku starej rury ponad skarbcem. Pozostali członkowie Czarnych Płetw mieli zostać na miejscu i czekać na powrót tej czwórki.

Yaz i Franco odłożyli kusze, ale nadal trzymali w dłoniach pochodnie, a na plecach nieśli kilofy. Odnoga była zbyt ciasna, by przemieszczać się po niej z bronią.

Sera ruszyła z napiętą kuszą w kierunku komory, gdy nagle Yazeed złapał ją za rękę i bezgłośnie wskazał coś przed nimi. Syrena już wcześniej zauważyła to, co go tak przestraszyło. W pomieszczeniu pojawił się strażnik. Wpłynął do komory i pochylił się nad pokrytym szkłem panelem sterowniczym. Był odwrócony plecami do Sery i reszty.

Czarne Płetwy były przygotowane na wszelkie ewentualności. Sera kiwnęła głową do Silvia, najlepszego ze strzelców. Syren uniósł kuszę i po sekundzie w szyi strażnika utkwiła strzałka.

Ugodzony krzyknął z bólu. Koniec strzały był wypełniony jadem płaszczki. Substancja ta w czystej postaci jest śmiertelna dla syren, ale rozcieńczona działa jedynie usypiająco. Silvio złapał upadającego do tyłu strażnika, którego powieki już się zamknęły.

Podczas gdy dwóch członków Czarnych Płetw ciągnęło nieprzytomnego syrena w kierunku szafy, Silvio rzucił czar illusio i zmienił się w identyczną kopię strażnika. Miał zająć jego miejsce przy zaworach i kontrolkach na wypadek, gdyby żołnierze Valleria wybrali się na patrol do komory z lawą.

Sera, Yaz, Luca i Franco wpłynęli do zachodniego tunelu, trzymając broń i narzędzia blisko przy sobie. Ruszyli tunelem w górę. Ciemności rozświetlały rozmieszczone co kilka metrów kule z lawą. Pod każdą z nich znajdował się hak służący do zawieszania toreb z narzędziami mechaników. Cała czwórka zwolniła tempo w obawie, by zbyt energicznymi ruchami ogonów nie porozbijać kul. Partyzanci mieli nadzieję, że dotrą do celu w pięć minut, ale w rzeczywistości potrzebowali aż dziesięciu.

– Jest – rzekł w końcu Franco, wskazując w górę, gdzie główna arteria rozdzielała się. Jedna sekcja rury prowadziła dalej wprost do pałacu, a druga na zachód ponad skarbcami.

– Mamy opóźnienie – oznajmił z niepokojem Yaz, gdy dotarli do węzła. – Zaraz rozpocznie się pokaz fajerwerków.

– Jest zawór – zauważył Luca, wskazując wystające ze ściany tuż za węzłem koło z brązu. – Musimy tylko wybić dziurę w starej rurze i ją otworzyć.

– Łatwiej powiedzieć niż zrobić – stwierdził Yaz, zbliżając pochodnię do wejścia do tunelu, w którym znajdowała się biegnąca na zachód rura.

Tunel wił się poziomo przez skalne podłoże i był znacznie węższy niż ten, który przed chwilą opuścili. Do jego sklepienia poprzyklejały się małe niebieskie kraby, umykające przed światłem pochodni. Podłoże z kolei było pokryte grubą warstwą mułu.

Najszczuplejszym spośród trzech syrenów był Franco. Kiedy wpłynął do tunelu i zaczął się przemieszczać w głąb, trzymając przed sobą pochodnię, okazało się, że musi się czołgać. W końcu utknął.

– Nie mogę się poruszyć! – zawołał. – Wyciągnijcie mnie!

Yaz i Luca złapali go za płetwę ogonową i zaczęli ciągnąć. Syren uwolnił się, ale cały był pokryty mułem.

– Ja to zrobię. Jestem najmniejsza, zmieszczę się – oznajmiła Sera.

Kiedy wpływała do tunelu, nerwy miała napięte jak postronki. Martwiła się, że może się zaklinować, ale determinacja zwyciężyła lęk. Udało im się dotrzeć tak daleko. Gdyby zdołała rozbić rurę, istniała szansa, że cała akcja się powiedzie.

Yaz wręczył syrenie swój kilof.

– Przepłyń kilka metrów, a później wydłub spory otwór – polecił.

Sera przeciskała się przez tunel na plecach, trzymając pochodnię i kilof na klatce piersiowej. Odpychała się od podłoża ogonem, wzbijając przy tym tumany mułu, tak że nic nie widziała. Kiedy przecisnęła się wystarczająco daleko, zaczekała, aż woda się uspokoi i zrobi przezroczysta. Miała już tak mało miejsca na ruch, że musiała wyciągnąć obie ręce ponad głowę i machać kilofem, nie zginając łokci. Po kilku minutach mięśnie odmawiały jej posłuszeństwa. Syrena zagryzła jednak zęby, aby stłumić ból, i zmusiła się do kolejnych prób.

Rura była zrobiona ze stali wykutej przez goblinów tak, aby wytrzymała ekstremalne temperatury wrzącej lawy. Miała jednak setki lat i pokrywała ją rdza. W końcu, gdy Serafina już nie wierzyła, że jest w stanie uderzyć kilofem po raz kolejny, usłyszała metaliczny dźwięk oznaczający, że rura została przebita. Wydała z siebie okrzyk zwycięstwa, a następnie zamachnęła się jeszcze kilka razy, uderzając wzdłuż brzegów otworu, by się poszerzył. Po chwili, drżąc z wycieńczenia, syrena wyczołgała się z tunelu. Kiedy znalazła się na zewnątrz, jej podekscytowanie minęło. Uświadomiła sobie pewien problem. I to poważny.

– Udało mi się przedziurawić rurę, ale nie zmienia to faktu, że tunel jest wyjątkowo wąski – poinformowała towarzyszy. – Nawet jeśli zdołamy się dostać do skarbca, jak wyciągniemy z niego kosztowności? Większość naszych żołnierzy nie przeciśnie się przez tunel.

To była jedyna szansa Czarnych Płetw na dojście do skarbca. Było pewne, że włamanie zostanie odkryte, a Vallerio dopilnuje, by więcej się nie powtórzyło.

– Coś wymyślimy – rzekł Yaz. – Mamy niewiele broni, brakuje nam jedzenia i leków. Bez złota nie damy rady zbyt długo walczyć.

– Potrzebujemy ochi – uznał Luca. – W Wielkiej Sali pewnie już zaczyna się widowisko. Gotowi?

Sera pokiwała głową. Ochi to zaklęcie szpiegowskie, piekielnie trudne do wykonania, gdyż wymagające całej energii, jaką zdoła zebrać w sobie mag. Potrzebny był także gandac, czyli pluskwa, najczęściej w postaci muszli, którą należy umieścić w pobliżu podsłuchiwanej syreny.

Przedostanie się do pałacu w celu podstawienia gandaca było niezwykle trudne. Nawet gdyby Serafinie się to udało, musiałaby ominąć strażników – Portia regularnie kazała im przetrząsać pomieszczenia w poszukiwaniu pluskiew. Nie wiedziała jednak, że gandac już dawno jest na miejscu. Był to piękny łodzik, jedna z ulubionych muszli Serafiny.

Kiedy zmarła jej ukochana babcia, Sera umieściła tę muszlę, będącą jej najwartościowszą rzeczą, w dłoniach posągu babci stojącego w Wielkiej Sali. Łodzik tkwił tam od tak dawna, że wszyscy myśleli, że jest elementem samego posągu.

Serafina zamknęła oczy i rzuciła ochi. Gdy tylko w jej głowie pojawił się obraz sali, zaczęła wykonywać convocę, czyli zaklęcie umożliwiające Yazowi, Luce i Franco zobaczenie tego, co sama widziała.

– Macie to? – spytała, wytężając głos.

Syreni przytaknęli, a Sera skoncentrowała się jeszcze silniej. Obraz się wyostrzył, a w jej sercu pojawił się ostry wir emocji. W Wielkiej Sali zginęła jej matka, regina Isabella, oddając życie za córkę u stóp własnego tronu. Serafina traktowała to miejsce jak święte, a Lucia zamieniła je w nocny klub.

Ponad gośćmi w rytm muzyki pulsowały meduzy z przezroczystymi dzwonkami i długimi, powyginanymi mackami. Z każdym nowym taktem zmieniały kolory. Stoły zdobiły jaskrawe morskie lilie. Prążkowane węże wiły się między ramionami ogromnych żyrandoli, a ściany rozświetlały świecące niczym neony ukwiały.

Lucia tańczyła z Mahdim. Syren obejmował ją w pasie, a ona z uśmiechem odrzucała głowę do tyłu. Jej czarne włosy ułożyły się w falujący w wodzie wachlarz.

Serce Serafiny zabiło mocniej na widok ukochanego. Od czasu gdy Mahdi „zaręczył” się z Lucią na oczach Sery w Kolisseo, syrena nawet na niego nie spojrzała. Yazeed zabronił, aby wymieniali między sobą convoki. Zaklęcia miały być stosowane tylko w ostateczności, gdyż potężni magowie byli w stanie je przechwycić i podsłuchać rozmowy. Mahdiemu czasem udało się przesłać muszlę do kwatery głównej Czarnych Płetw, ale nawet to było ryzykownym przedsięwzięciem. Tego wieczoru w całej akcji Mahdiemu i Yazowi pomagał stajenny odpowiedzialny za przekazywanie muszli z wiadomościami podczas wyprowadzania koników morskich na wody okalające Ceruleę.

Wśród osób bawiących się tego wieczoru w pałacu byli rodzice Lucii oraz ich znajomi, ale większość tłumu stanowili jej dworzanie – młode, przepiękne syreny i syreni przystrojeni w kolorowe stroje jak ryby-papugi. Lucia nigdy nie przebywała w towarzystwie osób szarych i nijakich.

Roześmiany Mahdi, wyczerpany po tańcu, przechylił Lucię i pocałował ją.

Serce Serafiny przeszyła zazdrość, ale syrena szybko ją stłumiła. Trudne lekcje, jakie dostała od życia, nauczyły ją trzymać emocje na wodzy. Życie Mahdiego zależało od tego, czy uda mu się przekonać Lucię, że naprawdę ją kocha. A także życie ich wszystkich.

Przy akompaniamencie klaszczących i wiwatujących gości Mahdi wyprostował się i szeroko uśmiechnął, po czym gestem ręki nakazał ciszę.

Sera chłonęła każdy szczegół jego wyglądu: zaczesane do tyłu, czarne jak heban włosy, biały szal z morskiego jedwabiu i szmaragdową kurtkę, lśniący, błękitny ogon i ciemne, pełne tajemniczego wyrazu oczy. Pragnęła go dotknąć, być przy nim. Usłyszeć, że nadal ją kocha. Lewą dłonią instynktownie sięgnęła do pierścionka w kształcie serduszka, który nosiła na prawej. Pierścionek ten podarował jej Mahdi, który własnoręcznie wyrzeźbił go z muszli.

– Mam dla was małą niespodziankę... – zaczął syren.

Rozległy się ochy i achy.

– Sprowadziłem najlepszych speców od fajerwerków w Matali, którzy przybyli, by olśnić was swoim kunsztem. Błyskawice i ich piękno przypominają mi światło mojego życia... Moją przyszłą żonę Lucię.

Franco przewrócił oczami, a Luca zachowywał się, jakby chciał się na kogoś rzucić. Yaz uśmiechnął się ponuro, na co próbowała się zdobyć też Sera.

Przedstawienie Mahdiego było farsą. Syren należał do niej, nie do Lucii. Kilka miesięcy wcześniej podczas potajemnej ceremonii ślubnej zostali sobie przyrzeczeni. Mahdi pragnął pokonać Valleria równie mocno jak Serafina.

Kiedy rozbrzmiał rytm matalskich bębnów, do Wielkiej Sali wkroczyli tanecznym krokiem ubrani w jedwabne szaty i lśniące klejnoty ogniomistrzowie. Ich twarze były pomalowane w kolorowe spirale. Niektórzy podrzucali pod samo sklepienie garście pereł, które wybuchały błyszczącymi różowo-żółtymi chmurami. Inni ciągnęli za sobą wstęgi srebrno-złotego podwodnego ognia. Po wstępnym pokazie sześciu ogniomistrzów przystąpiło do głównej atrakcji.

– Światła, braciszku, światła – wyszeptał pod nosem Yaz.

Jakby słysząc jego głos, Mahdi kazał przyciemnić kandelabry. Oświetlenie sali czerpało energię z systemu kanalizacji lawy, poza kilkoma naściennymi karniszami, które, wypełnione bulgoczącą lawą, dawały stałą poświatę.

– Ruszamy – oznajmił Yaz.

Sera zakończyła convocę i cała czwórka wkroczyła do akcji. Yaz chwycił koło zaworu z jednej strony, a Franco z przeciwnej. Sera i Luca płynęli nad nimi, aby dwaj syreni mieli wystarczająco dużo miejsca do poruszania się w niewielkiej przestrzeni. Yaz i Franco policzyli do trzech, po czym z całej siły pchnęli koło, które jednak ani drgnęło. Mechanizm był brązowy od rdzy i obrośnięty pąklami. Spróbowali ponownie. Tym razem Luca zajął miejsce Franca, ale wszystko na próżno.

Yaz uderzył ogonem w pokrywę zaworu.

– Nie mamy na to czasu! – ryknął.

– Moglibyśmy usunąć trochę pąkli – zasugerował Franco, po czym zabrał się do tego za pomocą tylnej krawędzi kilofa. Nagle Serafina usłyszała czyjeś nerwowe krzyki i zdała sobie sprawę, że je rozumie.

Syrena nachyliła się nad pąklami i uprzejmie poprosiła, by zeszły ze śluzy. Skorupiaki, wściekłe, że ktoś każe im opuścić ich dom, sprzeciwiły się z uporem. Sera wyjaśniła im, że to rozkaz królowej, a od ich współpracy mogą zależeć losy całego państwa. Momentalnie rozległy się ciche miarowe klaśnięcia towarzyszące odklejaniu się pąkli od metalu. Niektóre z nich przeniosły się na inną rurę, inne na ściany tunelu.

– Od kiedy mówisz ich językiem? – spytał zdziwiony Yaz.

– Odkąd połączyły nas więzi krwi – odparła Sera, dziękując w duszy swojej przyjaciółce Ling, która jako omnivoxa posiadła zdolność mówienia wszystkimi językami.

Wtedy w jaskiniach ieli Sera, Ling, Ava, Becca i Neela zawarły pakt krwi, skutkiem czego wszystkie syreny częściowo uzyskały specjalne moce towarzyszek. W ten sposób zostały siostrami, połączonymi na zawsze magią i przyjaźnią.

Yaz i Franco chwycili ponownie koło i po raz ostatni zebrali w sobie całą siłę, by je obrócić. Przez kilka sekund nic się nie działo, lecz po chwili rozległ się chrzęst otwieranej prastarej śluzy, a następnie głuche dudnienie lawy, która dostała się do starej rury.

– Hura! – zawołał Yaz, przybijając ogonem piątkę z Frankiem.

Sera i Luca uradowali się, ale ich radość nie trwała długo, gdyż ze starego tunelu wydostały się pęcherzyki powietrza, a następnie opary siarki. Para zawirowała wokół całej czwórki, wypełniając wodę gorącymi, duszącymi kłębami.

– Coś tu nie gra – syknął Yaz.

– Co się dzie... – zaczęła Sera, ale po chwili chwycił ją atak kaszlu.

– Na bogów! – szepnął Franco, skacząc w kierunku śluzy.

Yaz zerknął w głąb tunelu. W jego oczach pojawił się strach.

– Fala wsteczna! – wykrzyknął. – Zamknąć śluzę! Natychmiast!

Rozdział 3

SERA PODĄŻYŁA ZA wzrokiem Yaza. Była sparaliżowana strachem. Tunel gwałtownie wypełniał się lawą. Musieli wypuścić jej zbyt dużą ilość i teraz płynęła nie w tę stronę, w którą powinna... Płynęła w ich kierunku.

– Franco! Złap koło! – zawołała syrena, rozdzierając marynarkę i zasłaniając nią sobie dolną część twarzy.

Jednak Franco już jej nie słyszał. Syren spoczywał bez ruchu w wodzie, otumaniony trującym gazem. Luca miotał z bólu ogonem. To on znajdował się najbliżej tunelu i rozgrzane do czerwoności pęcherzyki powietrza poparzyły mu grzbiet.

– Luca! Zabierz stamtąd Franca! Płyńcie na dół! – krzyczała syrena, a jej głos tłumiła maska z marynarki. Wiedziała, że niebezpieczne gazy się uniosą, a woda pod nimi będzie nieskażona.

Luca, trzęsąc się z bólu, złapał Franca i odpłynął z nim. Yaz zacisnął zęby i znalazł się z powrotem przy kole. Po chwili dołączyła do niego Sera. We dwoje próbowali je obrócić, ale bezskutecznie. Yaz w duecie z Frankiem z trudem zdołali wcześniej tego dokonać, a Sera nie była przecież aż tak silna.

Syrena jeszcze raz popatrzyła ze strachem na lawę, która była już pół metra od ujścia do głównego tunelu. Jeszcze kilka sekund, a zacznie się do niego wlewać. Gdyby tak się stało, Sera i Yaz nie byliby w stanie wydostać się tą samą drogą, którą, jak wierzyła syrena, uciekli Luca i Franco. Ich jedyną nadzieją byłoby przedostanie się do pałacu i ucieczka przez okno, oczywiście jeśli wcześniej nie zostaliby schwytani. Kolejna szansa Czarnych Płetw na wejście do skarbca mogła się już nie nadarzyć.

Sera poczuła desperację. Bez tego skarbu nigdy nie zdoła odbić Cerulei z rąk wroga. Lucia zostałaby wtedy królową Miromary, jeźdźcy śmierci nadal łupiliby wioski i porywali mieszkańców, Vallerio i Portia uniknęliby kary za morderstwo, a tajemnicza postać, dla której próbowali odzyskać talizmany, mogłaby uwolnić Abbadona.

„To nie może się stać – pomyślała Sera. – Nie mogę do tego dopuścić”.

Z okrzykiem wojownika na ustach skupiła całą siłę na kole. Mięśnie na jej rękach i karku wyprężyły się. Wraz z Yazem, który stał po przeciwnej stronie koła, sprawili, że woda się spieniła, a ich potężne ogony posłużyły im do podważenia śluzy. Wreszcie koło pozwoliło się przesunąć, zgrzytając przy tym przeraźliwie.

– Trzymaj, Sera! – krzyknął Yaz.

Syrena posłuchała go i po kilku chwilach śluza została zamknięta. Lawa przestała płynąć. Yazeed popatrzył w głąb starego tunelu i pokręcił głową.

– To koniec – rzekł, opuszczając barki w geście porażki.

– Koniec? – powtórzyła z niedowierzaniem Sera. – To nie może być koniec! – To mówiąc, zerwała z twarzy marynarkę i zawiązała ją sobie wokół bioder.

– Nie udało nam się, Sera – przyznał Yazeed. – Nie jestem w stanie określić, czy lawa wypaliła w ścianie dziurę czy nie. Nawet jeśli tak się stało, w tunelu jest za dużo lawy. Nie przepłyniemy tamtędy. Już po nas.

Syrena poczuła gorycz klęski.

– Powinniśmy uciekać – uznał Yaz. – Wracać do reszty i...

Przerwał mu ogłuszający ryk. Syren chwycił Serafinę i popchnął ją na ścianę głównego tunelu, osłaniając ją własnym ciałem. Z tunelu wystrzelił strumień gorącej wody, a za nim odłamki skał oraz gęsta chmura mułu.

Sera przygotowała się na ostry ból, duszące opary. Na... koniec.

Koniec jednak nie nadszedł.

Gorąca woda uniosła się spiralą w górę, a odłamki osunęły się na dno. Pęcherzyki powietrza zniknęły, podobnie jak lawa. Gdy Yaz i Sera otworzyli oczy i odgarnęli muł, ujrzeli, że w miejscu, gdzie wcześniej znajdował się stary tunel, widnieje rozległa dziura, a po jej drugiej stronie bije delikatny złotawy blask.

– Wszystko w porządku? – spytał Yaz.

– Tak mi się wydaje. A u ciebie?

Yaz nie odpowiedział, gdyż był już na krawędzi otworu i spoglądał w dół. Sera dołączyła do niego i wstrzymała oddech.

Kule z lawą umieszczone na ścianach skarbcach oświetlały góry złota Miromary.

– O rany, maleńka – szepnął Yaz. – Nie tyle wypaliliśmy w ścianie dziurę, ile zupełnie ją rozbiliśmy.

Sera pokiwała głową, a jej oczy błyszczały niczym klejnoty poniżej. Zarówno stara rura, jak i tunel, w którym biegła, a także większa część ściany, a nawet sklepienia skarbca zostały kompletnie zniszczone. Niektóre kosztowności pokrywała warstwa ciągle bulgoczącej lawy.

Musieli zachować ostrożność, aby się z nią nie zetknąć. Na szczęście większość skarbów pozostała nietknięta.

Serafina poczuła dreszcz radości na myśl, że jej wojownicy będą w stanie przemieszczać się przez otwór znacznie sprawniej, niż gdyby musieli się przeciskać przez stary tunel. To oznaczało, że mogli wynieść znacznie więcej łupów.

Yaz jakby czytał w jej myślach.

– Weźmiemy stąd dwa razy więcej niż planowaliśmy – oznajmił z podnieceniem.

– Pod warunkiem, że nie zostaniemy przyłapani – dodała Serafina, spoglądając nerwowo w górę. – To cud, że niczego nie usłyszeli.

– Nic nam nie będzie. Mahdi ma tam bębniarzy i śpiewaków. Do tego mnóstwo eksplozji fajerwerków. Cały ten hałas musi nas zagłuszyć – uznał Yaz.

Sera uśmiechnęła się i sięgnęła po worek z płótna na żagle, który trzymała za pasem. Następnie rzuciła się w głąb skarbca.

– Dalej, Yaz! – zawołała, oglądając się za siebie. – Czas obrabować rabusiów!

Rozdział 4

BIANCA DI REMORA, ubrana w jasnoróżową suknię z morskiego jedwabiu, fruwała niczym motyl wokół Lucii Volnero.

Kreacja Bianki była śliczna, ale nie przesadnie. Wcześniej syrena miała na sobie żółty kostium, który lepiej podkreślał jej ponętne kształty. Lucia jednak uznała, że strój wygląda zbyt pięknie, i kazała jej się błyskawicznie przebrać. Rzecz jasna pragnęła, by jej damy dworu lśniły, ale na pewno nie bardziej niż ona sama. Były przecież zaledwie tłem dla prawdziwego klejnotu, czyli dla niej.

– To były chyba najlepsze fajerwerki świata – zachwycała się Bianca. – A Mahdi zorganizował to wszystko specjalnie dla ciebie! Ależ on cię kocha!

– Prawda? – mruknęła Lucia.

Syrena siedziała pośrodku Wielkiej Sali, przy królewskim stole. Pokaz fajerwerków właśnie dobiegł końca, a Mahdi podpłynął do ogniomistrzów, by pogratulować im przedstawienia.

– Szkoda, że nie widziałaś, jak na ciebie patrzył podczas pokazu! – ciągnęła Bianca. – Zresztą dzisiejszego wieczoru wszyscy byli w ciebie wpatrzeni.

„Oczywiście, że byli” – pomyślała Lucia.

Syrena miała na sobie olśniewającą szatę wykonaną z maleńkich, przeplatanych uchowców. Kiedy się poruszała, ozdobne muszle odbijały promienie światła tak, że rzucały tęczową poświatę. Jej długie, granatowoczarne włosy były rozpuszczone. Tuż nad jej czołem widniał przepiękny szafir osadzony w platynowej opasce. Klejnot lśnił, podobnie jak oczy syreny.

Kreacja Lucii, jej szafir oraz przepiękna twarz przyciągały spojrzenia, ale ona o to nie dbała. Pragnęła na sobie tylko jednej pary oczu – Mahdiego. Poczuła to już wtedy, gdy przybyła do Miromary na Dokimi Serafiny. Ten długowłosy brunet o ostrych rysach i głębokim spojrzeniu był najprzystojniejszym syrenem, jakiego kiedykolwiek widziała. Do tego był cesarzem Matali, wielkiego i potężnego państwa. Zasługiwała na kogoś takiego.

Właśnie szukała go wzrokiem. Mahdi unosił się w wodzie obok tronu i dowcipkował z ogniomistrzami. Był świetnie ubrany i tak przystojny, że aż ją to ściskało od środka. Patrząc na niego, przypomniała sobie, że po upadku Cerulei, kiedy znalazła go w więziennej klatce, nie wyglądał tak dobrze.

Kapitan Markus Traho, głównodowodzący oddziałem jeźdźców śmierci oraz syren będący na usługach zarówno Valleria, jak i terragoga Rafe Mfemego, zabił rodziców Mahdiego na rozkaz ojca Lucii, a jego wziął w niewolę. Rodzice syrena byli lojalni wobec Isabelli, a sam Mahdi posiadał reputację niesfornego imprezowicza. Vallerio chciał, by jego córka poślubiła kogoś wartościowszego, ale zadurzona Lucia błagała, by ojciec go oszczędził, i Vallerio w końcu ustąpił.

– Nie potrafię ci odmówić – rzekł wtedy. – Oszczędzę jego życie, ale zanim dojdzie do waszej ceremonii zaręczyn, Mahdi musi udowodnić swoją lojalność.

I udowodnił, najeżdżając domy rebeliantów, nękając tych, którzy się jej sprzeciwiali, w końcu odnajdując dla Traho nieocenionej wartości przedmiot w postaci naszyjnika z błękitnym diamentem w kształcie kropli, który kapitan niezwłocznie przekazał Mfememu. Lucia nie miała pojęcia, jakie było jego przeznaczenie, ani zbytnio się tym nie przejmowała. Liczyło się dla niej tylko to, żeby Mahdi przekonał jej ojca. I w końcu to zrobił.

– Myliłem się, moja droga, ale bynajmniej tego nie żałuję – przyznał przed kilkoma tygodniami Vallerio. – Zmieniłem swoją opinię na temat tego młokosa o sto osiemdziesiąt stopni.

Słowa te ucieszyły Lucię. Potrzebowała bowiem zgody ojca na zaręczyny. Mimo to, nawet z jego błogosławieństwem, stała przed nią jeszcze jedna przeszkoda. Opinia innej osoby była jeszcze ważniejsza niż ojca, matki czy kogokolwiek. Osoby, która pomogła jej usidlić Mahdiego pieśniami, eliksirami oraz zaklęciami. A ta osoba ciągle pozostawała sceptyczna.

– Bądź ostrożna, dziecko – ostrzegała. – Pamiętaj, że wyznał miłość poprzedniej principessie, a teraz wyznaje ją tobie. Wygląda na to, że jest gotów oddać serce tej, która ma więcej do zaoferowania. Możliwe, że będziesz musiała zapłacić za nie wysoką cenę.

Te słowa były dla Lucii torturą. Wmawiała sobie, że to nie może być prawda. To niemożliwe. Przecież Mahdi przysięgał jej wierność. Dawał jej drogie prezenty. Urządzał przyjęcia dla uczczenia zaręczyn. Kiedy szeptał jej do ucha, traciła oddech, a po pocałunku z trudem go odzyskiwała.

Mimo wszystko nie była do końca pewna.

„Czy on tylko udaje? – zastanawiała się teraz, a jej oczy błyskawicznie spochmurniały, odzwierciedlając to, co jej grało w duszy. – Czy rzeczywiście mnie kocha?”.

– Mahdi... – zaczęła, kiedy syren wrócił do stołu i usiadł obok niej.

– O co chodzi, Lucia? Wyglądasz, jakby coś cię trapiło. Nie podobały ci się fajerwerki?

– Były cudowne. Naprawdę.

– Więc co się stało? – spytał, biorąc ją za rękę.

– Przyspieszmy datę ślubu. Nie chcę już dłużej czekać – rzuciła z niecierpliwością Lucia.

Mahdi sprawiał wrażenie zaskoczonego.

– Niczego bardziej nie pragnę, ale to niemożliwe.

Lucia rzuciła mu gniewne spojrzenie.

– Dlaczego? – spytała ostro.

Mahdi ujął w dłonie jej twarz.

– Nie chcę zaczynać naszego wspólnego życia w niepewności o przyszłość naszych państw. To zbyt niebezpieczne. Pamiętasz inwazję na Ceruleę i cierpienie jej mieszkańców? Wszyscy to pamiętamy.

Lucia pokiwała głową. Doskonale pamiętała to wydarzenie. To przecież jej ojciec zlecił morderstwo reginy Isabelli, principe Bastiaana i wielu innych. Była to jednak tajemnica i tak musiało pozostać.

– Isabella zginęła, ponieważ była królową Miromary. Teraz ty jesteś reginą i umarłbym, gdyby coś ci się przydarzyło. Wiesz o tym, prawda? – spytał Mahdi, a jego piękne piwne oczy poszukiwały jej oczu.

Wrogie spojrzenie Lucii złagodniało.

„Zawsze jest taki opiekuńczy – pomyślała. – Tak właśnie wygląda prawdziwa miłość”.

– Jeszcze nadejdzie nasz dzień. Już wkrótce – obiecał Mahdi, nie przestając gładzić jej po twarzy. – Twój ojciec, Traho i ja... zbliżamy się już do Czarnych Płetw. Niedługo ich dopadniemy i raz na zawsze pozbędziemy się tych psów morskich. Wówczas się pobierzemy i tego dnia nie będzie w żadnym morzu syrena dumniejszego i szczęśliwszego ode mnie.

Wtedy ją pocałował i słowa tamtej osoby, które tak ją prześladowały, nagle ucichły w jej głowie. Mahdi należał wyłącznie do niej. Widziała to w jego oczach, słyszała w jego słowach, czuła w jego dotyku.

– Proszę wybaczyć – odezwał się niski, zachrypnięty głos.

Lucia wiedziała do kogo należy – do Traho. Syrena odwróciła się i zobaczyła, że stoi u boku jej ojca. Wpłynął do Wielkiej Sali po cichu. Ten muskularny syren z krótko ściętymi ciemnymi włosami i ostrym spojrzeniem nie był znany z odwiedzania przyjęć. Lucia uznała, że jego nagłe pojawienie się nie może oznaczać niczego dobrego.

– O co chodzi? – rzucił oschle Vallerio.

– Mieliśmy włamanie. Skarbiec został rozbity – odparł Traho, nachylając się tak, by słyszeli go tylko Vallerio, Portia, Lucia i Mahdi.

– Co takiego? – ryknął Vallerio, waląc pięścią w stół. – Jak do tego doszło?

– Ktoś otworzył starą śluzę i wypuścił lawę. Zniszczyła jedną ze ścian skarbca. Staramy się otoczyć wrogów, ale stawiają silny opór.

– Ile ukradli? – zażądała odpowiedzi Portia.

– Znaczną część skarbu.

Vallerio zaklął.

– Czarne Płetwy? – spytał.

– Tak sądzimy, panie.

– To ta przeklęta Serafina! – syknął Vallerio.

Lucia otworzyła szeroko oczy.

– Serafina? Jak to?

– No właśnie, jak to? – powtórzyła Portia, której spokojny ton był przeciwieństwem gniewnego głosu jej męża. – Serafina nie żyje. Uciekła z pałacu po ataku na Ceruleę i od tamtej pory nikt jej nie widział. Nie ma szans, by przetrwała tyle czasu w otwartym morzu.

– Oczywiście, że nie żyje – dodał szybko Vallerio. – Poniósł mnie gniew. Traho, zaprowadź nas do skarbca. Portia, Lucia, Mahdi... zostańcie tutaj. Uśmiechajcie się, tańczcie, udawajcie, że nic się nie stało. Nie chciałbym, aby goście dowiedzieli się o tym zajściu. Gdyby rozeszła się taka wieść, Czarne Płetwy mogłyby to jakoś wykorzystać.

Słowa ojca niemal nie docierały do Lucii. Do jej głowy zakradła się wątpliwość paraliżująca jak gęsta mgła na morzu. Rodzice zawsze powtarzali, że Serafina została zabita podczas najazdu na stolicę. Żadne z nich do tej pory nie napomknęło ani słowem, że syrena nadal może pozostawać przy życiu. Czyżby kłamali? Na tę myśl kipiała w niej wściekłość.

Gdyby to była prawda... Gdyby rzeczywiście Sera przeżyła i przewodziła ruchowi oporu, stanowiłaby ogromne zagrożenie. Lud ją kochał. Syreny były gotowe oddać za nią życie. Lucia miała teraz wszystko, na czym jej zależało, ale Serafina była w stanie jej to odebrać – Mahdiego, koronę i życie.

Powiedziała sobie w duchu, że to niemożliwe. Sera musi być martwa. Od miesięcy nie było na jej temat żadnej wieści. Była słaba. Nie miała sił i umiejętności, które pozwoliłyby jej przetrwać. Była przecież jak ten gupik: pływała tylko z muszlą przy uchu, słuchając nudnych opowiadań o takiej czy innej bitwie albo traktacie.

Lucia wzięła głęboki oddech. Próbowała się uspokoić. Instynktownie spojrzała na Mahdiego, by u niego poszukać wsparcia.

Nie znalazła go jednak. Syren nie patrzył na nią, lecz powiódł wzrokiem za Valleriem i Traho, którzy właśnie znikali za kamiennym przejściem w kształcie łuku. W jego oczach było coś, czego Lucia nigdy wcześniej tam nie widziała. Czysty strach.

„O kogo się boi? – pomyślała syrena. – O mnie? A może o Serafinę?”.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki