Spis treści

- DZISIAJ MECZ NA DWIE BRAMKI

- GUSTAW ZACHOWUJE SIĘ JAKOŚ INACZEJ

- WSPÓLNA TAJEMNICA PIOTRKA I ANI

- ZŁOŚĆ Z BEZRADNOŚCI

- MÓWIĘ I MÓWIĘ, A NIC NIE POMAGA

- WIZYTA W MUZEUM DOBRZE SIĘ ZAPOWIADA

- CZY HISTORIĘ DA SIĘ LUBIĆ?

- NA PANI KUSTOSZ MOŻNA SIĘ WYŻYWAĆ, PONIEWAŻ NIE OKAZUJE ZŁOŚCI

- TEGO NAUCZYCIELA NIC NIE ZDENERWUJE?

- ZŁOŚĆ POMAGA USUNĄĆ PRZESZKODĘ

- ZROZUMIEĆ – TAK, USPRAWIEDLIWIĆ – NIE

- DODATEK DYDAKTYCZNY ZŁOŚĆ JEST WAŻNA I POTRZEBNA

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Tytuł: Po co się złościć?

Tekst © Elżbieta Zubrzycka & Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Ilustracje © Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotograficznie, elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego.

Wydanie pierwsze

Redakcja: Małgorzata Jaworska

Korekta: Aleksandra Kissiel

Opracowanie graficzne: Andrzej Fonfara

Skład: Mirosław Tojza

ISBN 978-83-60577-84-4

Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

ul. J. Bema 4/1A, 81-753 Sopot, faks 58 550 16 04

e-mail: gwp@gwp.pl

Więcej o książkach na stronie: www.gwp.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

DZISIAJ MECZ NA DWIE BRAMKI

Gustaw nie zdawał sobie sprawy, że kiedy tak stał i rozmyślał nad swoim życiem, cały czas patrzył na Anię. Nagle ona uśmiechnęła się i powiedziała:

– No, Gustaw, czas na boisko. Pokaż, co potrafisz!

Odezwała się do niego, a w jej głosie nie było wrogości. Już on jej pokaże, co potrafi. U ramion wyrosły mu skrzydła.

Wszyscy chłopcy rozgrzewali się na boisku. Między nimi Kasia, która grała nie gorzej niż oni. Marek nie zwracał na nikogo uwagi, tylko skupiony kopał piłkę i trafiał w sam środek bramki. Już za chwilę miał się rozpocząć mecz, na który umawiali się od tygodnia. Była ich dzisiaj duża grupa, więc mogli grać na dwie bramki. Nagle zza kamienicy wyszła Weronika. Wciąż miała zabandażowane kolano.

– Cześć Weronika! Nie możesz jeszcze grać, ale możesz posędziować? – zawołał Marek do dziewczynki.

– Pewnie! Dajcie gwizdek!

Tylko Gustaw miał gwizdek ze sobą i bez wahania i głupich komentarzy wręczył go Weronice.

– Tylko dzisiaj gramy czysto, Weronika. Nie dawaj forów Kaśce!

GUSTAW ZACHOWUJE SIĘ JAKOŚ INACZEJ

Marek i Piotrek popatrzyli na siebie zdziwieni. Gustaw naprawdę zachowuje się dzisiaj inaczej. W tym momencie Piotrek spojrzał na ławkę i zobaczył szeroki uśmiech Ani, która nie patrzyła na niego, tylko na… Gustawa! Znowu się zdziwił. Przecież ona nie znosi tego chłopaka! Guz odwrócił głowę, spojrzał na Anię i coś w tym spojrzeniu zaniepokoiło Piotrka. Było nieco za długie. Piotrek poczuł lekkie ukłucie. Czyżby Gustaw wkraczał na jego teren? Piotrek bardzo lubił Anię, spędzał z nią dużo czasu. Lubili takie same książki i często pożyczali je sobie nawzajem. To była jego koleżanka, a nie Gustawa. Nieco rozdrażniony wszedł na boisko.

Weronika zawołała:

– Jak nie będziecie jej faulować, to ja nie będę jej dawać forów!

– To niech ona nas nie fauluje! – ze śmiechem zawołali chłopcy. Kasia była wysoka i silna. Kiedy grała, zapominała o bożym świecie, tak bardzo starała się wygrać. Gdy jakiś chłopak stawał jej na drodze, taranowała go po prostu, a kiedy chciała odebrać komuś piłkę i się jej to nie udawało, złościła się i łamała zasady gry. Popychała, faulowała, stawała się agresywnym zawodnikiem.

– Zaczynamy! Ustawcie się!

– Kasiu, oszczędź mnie dzisiaj, proszę! – zawołał Guz, co w wydaniu tego dużego chłopca, który do niedawna jeszcze poszturchiwał wszystkich dookoła, zabrzmiało naprawdę zabawnie. Złożył przy tym ręce w błagalnym geście i patrzył na nią z miną małego dziecka. Wszyscy wybuchnęli śmiechem, a Ania zaczęła klaskać w ręce rozbawiona, co natychmiast zauważył Piotrek. Grał w obronie, a Guz w ataku drużyny przeciwnej. Musieli się spotkać na boisku.

Rozpoczął się mecz. Wszyscy biegali z zapałem po boisku, bo zależało im na wygranej. Ale to, co wyprawiał Guz, z niczym nie dawało się porównać. Poruszał się szybko jak nigdy. Wszędzie go było pełno. Przemierzał boisko w takim tempie, że grał i w ataku, i w obronie. W dodatku uśmiechał się szeroko i wcale nie był złośliwy. Kiedy Piotrek strzelił gola, zawołał:

– Dobry strzał, Piotrek!

– Naprawdę dobry strzał! – zawołała Ania z ławki dla kibiców. Tego już było Piotrkowi za wiele. Ona naśladuje Guza!

Po chwili Guz znowu szedł w ataku. Piotrek wybiegł mu naprzeciw, ale napastnik szybko i zgrabnie go ominął i strzelił kolejnego gola.

– Brawo! – wołali kibice, a Guz wyraził swoją radość, wykonując akrobatyczny skok z obrotem w powietrzu. Piotrek nie potrafił tak zrobić. Guz odbierał mu pozycję najlepszego gracza, pewność siebie i podziw kibiców, przede wszystkim Ani. Chłopiec się zdenerwował. Poczuł, że serce zaczyna mu szybciej bić, a ręce się pocą. Jego pole widzenia zawęziło się do boiska, przestał zauważać cokolwiek, co dzieje się dookoła. Teraz widział tylko piłkę, bramkę i zawodników. Nabrał powietrza głęboko w płuca. Poczuł, że jego ciało rozpiera energia. Pędem pobiegł na środek boi ska, szybkim hakiem przejął piłkę i ruszył do ataku na bramkę przeciwnika.

Z boku doszło go wołanie Marka:

– Podaj!