Gayle Forman

Zawsze stanę przy tobie
Fragment

Przełożyła Natalia Szczyrek

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony

Zajrzyj na strony:

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku
www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Książki GAYLE FORMAN:

Książki GAYLE FORMAN:
Zostań, jeśli kochasz
Wróć, jeśli pamiętasz
Ten jeden dzień
Ten jeden rok
Zawsze stanę przy tobie

Rozdział pierwszy

To miała być wycieczka do Wielkiego Kanionu i wcale nie chciałam na nią jechać. W środku lata temperatura na pustyni wynosi pewnie z pięć tysięcy stopni – nie ma mowy, żebym to przetrwała. ZWŁASZCZA że miałabym spędzić dwa dni w samochodzie z ojcem i macochą, która kombinuje tylko, o co się do mnie przyczepić: o włosy – fioletoworóżowe z czarnymi pasemkami albo na odwrót, zależy jak patrzeć; o tatuaże – celtycką bransoletkę, wianuszek ze stokrotek na kostce i serce w miejscu, którego nigdy nie zobaczy – oraz o to, że wywieram zły wpływ na Billy’ego, mojego przyrodniego brata, który, na miłość boską, jest jeszcze maluchem i pewnie uważa moje dziary za rysunki, o ile je w ogóle zauważył. A w dodatku chodziło o weekend Święta Pracy − ostatnie dni swobody przed trzecią klasą liceum – na który kroiła się wielka impreza. Gram na gitarze w jednym zespole, nazywa się Clod, i mieliśmy wystąpić na festiwalu Indian Summer w Olympii z gromadą naprawdę poważnych kapel, takich, co podpisują kontrakty płytowe. To była największa szansa, jaka nam się trafiła w życiu, i ogromny krok naprzód po występach na domówkach albo w knajpach, gdzie do tej pory grywaliśmy. Naturalnie do macochy to nie docierało. Jej zdaniem punk rock to coś w rodzaju kultu diabła, a odkąd urodził się Billy, zabroniła mi ćwiczyć w piwnicy, żebym nie zwiodła na manowce jego niewinnej duszy. Teraz mogę ćwiczyć tylko w piwnicy u Jeda, na co macocha też się krzywi, bo Jed ma dziewiętnaście lat i mieszka – ACH! – z grupą ludzi niebędących jego rodzicami.

Dlatego uprzejmie podziękowałam za udział w wycieczce. Okej, może nie tak całkiem uprzejmie. Możliwe, że moje słowa brzmiały, cytuję: „Wolałabym żreć szkło”, co miało tylko taki efekt, że poleciała na skargę do taty, który spytał swoim zmęczonym głosem, dlaczego jestem taka niegrzeczna. Opowiedziałam o występie. Dawno, dawno temu interesował się takimi rzeczami jak muzyka, ale teraz zdjął tylko okulary, ścisnął nasadę nosa i oświadczył, że nie ma dyskusji. Jedziemy całą rodziną. Nie zamierzałam się poddać tak łatwo. Wypróbowałam wszystkie swoje sztuczki: krzyki, ciche dni, rzucanie talerzami. Wszystko na nic. Macocha odmówiła udziału w sporze, więc zostaliśmy tylko ja kontra tato, a nie umiałam mu dawać w kość, więc się poddałam.

Przekazałam nowinę kapeli. Erik, nasz wiecznie upalony perkusista, mruknął tylko: „Kurde, to słabo”, ale Denise i Jed naprawdę się zdołowali. „Zasuwaliśmy tak ciężko – TY zasuwałaś tak ciężko” − stwierdził Jed; na widok jego rozczarowania pękło mi serce. Miał rację. Trzy lata temu nie odróżniałam akordu C od F, a teraz grałam na wielkim koncercie. To znaczy miałam grać. Bo teraz Clod miał wystąpić na festiwalu Indian Summer jako trio. Czułam się totalnie załamana, że mnie to ominie – chociaż było mi całkiem przyjemnie, że Jed wydaje się zmartwiony z tego powodu.

Powinnam zajarzyć, że coś tu nie gra, kiedy rano tamtego dnia tato sam zaczął pakować łajnobusa – koszmarnego sraczkowatego minivana, na którego kupno macocha się uparła przed urodzeniem Billy’ego. Jej samej i Billy’ego nigdzie nie było widać.

– Boże, ona zawsze się spóźnia. Wiesz, że to forma kontroli?

– Dzięki za psychoanalizę, Brit, ale mama z nami nie jedzie.

– Ona nie jest moją mamą, a w ogóle co jest grane? Mówiłeś, że to rodzinna wycieczka i dlatego MUSZĘ JECHAĆ, muszę odpuścić Indian Summer. Skoro oni się wymiksowali, ja też zostaję.

– To jest rodzinna wycieczka – odpowiedział, wstawiając moją walizkę na tył. – Ale dwa dni w samochodzie to za dużo dla Billy’ego. Wsiądą do samolotu i spotkają się z nami na miejscu.

NAPRAWDĘ powinnam była skumać, że coś jest nie halo, kiedy dojeżdżając do Las Vegas, tato zaproponował przerwę. W czasach, gdy była z nami mama, robiliśmy właśnie tego rodzaju rzeczy. W pięć minut pakowaliśmy się do wozu i uderzaliśmy do Vegas albo do San Francisco. Pamiętam pewną noc podczas fali upałów, kiedy żadne z nas nie mogło zasnąć; o pierwszej nad ranem wrzuciliśmy śpiwory do samochodu i pojechaliśmy w góry, gdzie wiała idealna bryza. Minęły wieki od czasów, kiedy tato był taki fajny. Macocha mu wmówiła, że spontaniczność równa się nieodpowiedzialność.

Kupił mi lunch nad sztucznym kanałem w hotelu Bellagio i nawet uśmiechnął się lekko, kiedy zaczęłam się nabijać z jakichś turystów. Potem poszliśmy do tandetnego kasyna w centrum. Tato powiedział, że nikt nie będzie się czepiał, że mam dopiero szesnaście lat, i dał mi dwadzieścia dolców, żebym się pobawiła na automatach. Nasza mała wycieczka robiła się całkiem fajna. Kiedy jednak przyuważyłam, jakim wzrokiem obserwuje mnie podczas gry, mimo woli pomyślałam, że wydaje się, bo ja wiem, pusty; jakby ktoś wziął odkurzacz i wyssał z niego duszę. Nawet się nie ucieszył, kiedy wygrałam trzydzieści pięć dolców, tylko się uparł, że je weźmie na przechowanie. Kolejna czerwona flaga, na którą nie zwróciłam uwagi. Durna kretynka; pierwszy raz od wieków po prostu się wygłupiałam z tatą, za jakim tęskniłam od lat.

Kiedy wyjeżdżaliśmy z Vegas, stał się milczący i ponury, całkiem jak po tamtym z mamą. Widziałam, jak mocno ściska kierownicę, i wszystko razem wydało się dziwne i niepokojące, więc trochę się zamyśliłam, próbując wykombinować, co mu dolega. Dlatego nie zauważyłam, że nie jedziemy już na zachód w stronę Wielkiego Kanionu, tylko skręciliśmy na północ do Utah. Jedyne, co widziałam przez okno, to urwiska z rdzawej gliny, które dla mnie wyglądały wystarczająco kanionowato. Gdy równo o zachodzie słońca zatrzymaliśmy się na obrzeżach niewielkiego miasteczka, uznałam, że zostaniemy na noc w kolejnym motelu, zresztą Red Rock Academy na pierwszy rzut oka przypominała nędzny, tani hotelik: otynkowany na beżowo, przysadzisty piętrowy budynek w kształcie litery T. Tylko że ogrodzono go drutem kolczastym, basenu nie było, a dziedziniec zamiast drzew zdobiły pryzmy zakurzonych pustaków. Dla uwieńczenia tego wszystkiego teren patrolowało dwóch przerażająco umięśnionych neandertalczyków.

– Co to jest? – spytałam, wyczuwając wreszcie, że coś tu się mocno nie zgadza.

– Po prostu szkoła, na którą chciałem, żebyśmy rzucili okiem.

– To znaczy coś w rodzaju uniwersytetu? Nie przesadzamy trochę? Dopiero zaczynam trzecią klasę liceum.

– Nie, to nie uniwersytet, raczej szkoła z internatem.

– Dla kogo?

– Dla ciebie.

– Chcecie mnie oddać do szkoły z internatem?

– Nikt cię nigdzie nie chce oddać. Tylko ją obejrzymy.

– Po co? Za tydzień zaczynam rok szkolny w MOJEJ szkole, w domu.

– Między innymi w tym rzecz, skarbie, że w twojej szkole nie szło ci najlepiej.

– Parę trój. Wielka mi rzecz. To nie apokalipsa, tato.

Pomasował skronie.

– Chodzi o coś gorszego niż parę trój, zresztą były też inne rzeczy. Mam wrażenie, Brit, jakbyś przestała być częścią naszej rodziny. Nie jesteś już sobą i chcę ci znaleźć pomoc, zanim… – Nie dokończył.

– Łał. Czyli chcesz, żebym się tutaj uczyła? Od kiedy?

– Tylko ją obejrzymy – powtórzył.

Marny z niego kłamca. Czerwienił się i dygotał, więc widziałam, że buja. Trzęsły mu się ręce. Włoski na ramionach stanęły mi dęba. Coś tu było bardzo nie w porządku.

– Cholera, o co tu chodzi, tato?! – wrzasnęłam i gwałtownie otwarłam drzwi wozu.

Serce waliło mi szybko i mocno, aż echo dudniło w uszach. Po obu moich stronach zjawiło się nagle dwóch umięśnionych mutantów, skrępowało mi ręce za plecami i wywlokło z samochodu.

– Tato! Tato, co jest grane? Co oni wyprawiają?

– Proszę, proszę, nie zróbcie jej krzywdy – praktycznie błagał bandziorów. Potem spojrzał na mnie. – Kochanie, Brit, to tylko dla twojego dobra. Kochanie.

– Coś ty wykombinował, tato?! – wrzasnęłam. – Dokąd mnie zabierają?!

– To jedynie dla twojego dobra, Brit – powtórzył i zobaczyłam, że płacze, co przeraziło mnie jeszcze bardziej.

Wepchnęli mnie do małego, dusznego pokoiku i zamknęli drzwi na klucz. Dławiąc się od płaczu, czekałam, kiedy tato zrozumie, że popełnił okropny błąd, i po mnie wróci. Słyszałam, jak rozmawia z jakąś kobietą. Słyszałam, jak odpala samochód, a potem cichnący warkot silnika. Zaczęłam ryczeć od nowa; łzy mieszały się ze smarkami i śliną. Wołałam, ale nikt nie przyszedł. Krzyczałam, aż osłabłam tak bardzo, że zasnęłam. Kiedy się obudziłam, może godzinę później, nie pamiętałam, gdzie jestem. Przypomniałam sobie i przeszedł mnie dreszcz. Zrozumiałam z całkowitą jasnością, czemu tu trafiłam. Macocha. Ona mi to zrobiła. Mój strach i smutek zeszły na dalszy plan, wyparte przez wściekłość. A potem pojawiło się coś jeszcze: mgliste poczucie rozczarowania. Mimo wszystko naprawdę się napaliłam, że zobaczę Wielki Kanion.

Rozdział drugi

„Zespół zachowań prowokacyjno-buntowniczych, ODD”. W Red Rock przydzielono mi psychoterapeutkę; to ona się uparła, że cierpię na ODD. Siedziałyśmy w jej ciemnym gabinecie obwieszonym cudacznymi plakatami, które pewnie miały być inspirujące. Na jednym widniał klucz lecących gęsi i podpis: „Mając plan działania, pokonasz szmat drogi”. Zabawne. Nie mogłam pokonać ani kawałka drogi, bo zabrali mi ubranie i buty, więc nie było jak uciec. W środku dnia paradowałam w piżamie i w kapciach.

Terapeutka nudziła dalej, czytając z wielkiej, grubej księgi, najwyraźniej objaśniającej wszystkie tajemnice umysłu.

– „Często wpada w złość, często spiera się z dorosłymi, aktywnie sprzeciwia się lub odmawia zastosowania się do próśb lub zasad osób dorosłych, celowo wyprowadza innych z równowagi, wini innych za swoje błędy lub niewłaściwe zachowanie, często bywa zirytowana lub rozżalona, często bywa złośliwa lub mściwa…”. Brzmi znajomo? – zapytała.

Wyglądała, jakby dopiero co zeszła z pokładu Mayflower. Chuda, ścięta na pieczarkę, w zapiętej pod szyję falbaniastej bluzce, chociaż w pokoju można się było ugotować mimo rzężącego w oknie klimatyzatora.

Olałam ją, jak można się domyślić. Miałam za sobą nieprzespaną noc w ciasnej celi, a wczesnym rankiem zjawili się mutanci, żeby mnie dostarczyć do równie krzepkiej pielęgniary. Z miejsca ochrzciłam ją Helgą. Skonfiskowała mi iPoda i całą biżuterię, nawet kolczyk z pępka, ignorując moje protesty, że otwór zarośnie i będę musiała przekłuwać go od nowa. Wsadziła biżuterię do koperty, a potem kazała mi się rozebrać i sterczała obok, kiedy to robiłam. Włożyła rękawiczki i zaczęła mnie obmacywać pod pachami oraz grzebać mi w ustach. Następnie kazała mi się schylić, a sama sprawdziła tam NA DOLE – z przodu i z tyłu. Nigdy nie byłam na badaniu ginekologicznym, więc zaczęłam świrować i się poryczałam. Helga nawet nie dała mi chusteczki. Dalej mnie obmacywała – szukając prochów, jak się domyśliłam, chociaż to zupełnie nie w moim stylu. Po trawce czuję się kompletnie wypruta, a po alkoholu rzygam. Nie, dziękuję.

Tak czy inaczej kiedy terapeutka – doktor Clayton – zaczęła dzisiaj rano nawijać o mojej chorobie, myślami bujałam zbyt daleko, by jej zwrócić uwagę, że według powyższego opisu można zdiagnozować ODD u prawie każdego nastolatka, jakiego znam. Mruknęłam tylko: „Pewnie usłyszała pani to wszystko od macochy”, na co się uśmiechnęła i zanotowała coś na podkładce, którą trzymała w rękach.

– Pozwól, że wyjaśnię w zrozumiały dla ciebie sposób. Twoje stopnie w szkole się pogorszyły. Jesteś nieobecna duchem. Znikasz na całe noce. A kiedy się już pokażesz, wyglądasz jak gradowa chmura.

– Wcale nie. Jeśli nie wracam do późna, to z powodu WYSTĘPÓW. Jak się gra z profesjonalistami, wchodzi się na scenę dopiero o drugiej nad ranem. Zanim zdążymy spakować klamoty i wrócić do domu, robi się piąta, ale to nie znaczy, że imprezuję po nocach.

Doktor Clayton nic nie powiedziała, posłała mi tylko karcące spojrzenie à la macocha i zapisała coś znowu, po czym recytowała dalej listę moich tak zwanych przewinień.

– Traktujesz swoje ciało jak ścianę, po której można bazgrać. Jesteś nieuprzejma wobec macochy, nadąsana wobec nauczycieli, niemiła dla brata i, jak się zdaje, żywisz mieszane uczucia do swojej matki.

– Ani słowa o mojej matce – rzuciłam zaskoczona, jak bardzo brzmienie mojego głosu przypomina warknięcie. Na samą wzmiankę o mamie poczułam, że zaczynam się trząść, a do oczu napłynęły mi łzy. Zamrugałam szybko, by je powstrzymać. – Nie będziesz o niej gadać.

– Rozumiem – stwierdziła terapeutka, dodając coś do swoich gryzmołów. – No cóż, w takim razie może omówimy podstawowe reguły? – spytała śpiewnie, jakby tłumaczyła zasady odjazdowej gry. – Pracujemy tu w systemie nagród oraz poziomów. Jako nowa uczennica zaczniesz od poziomu pierwszego. To głównie faza ewaluacyjna, by personel mógł się zorientować, kim jesteś i na czym polegają twoje problemy. To również szansa dla ciebie, by zacząć się sprawdzać. Na poziomie pierwszym ma się bardzo niewiele przywilejów. Pozostaniesz w budynku, w izolatce. Będziesz w niej odrabiać lekcje i jadać posiłki. Możesz ją opuszczać na terapię indywidualną i żeby skorzystać z łazienki. Przez cały czas będziemy cię nadzorować, żeby mieć pewność, że nie wyrządzisz sobie krzywdy. Zostaniesz awansowana na poziom drugi, kiedy się upewnimy, że nie zamierzasz uciec oraz że jesteś gotowa zacząć pracę nad swoimi problemami. Na poziomie drugim dostaniesz z powrotem własne buty. Będziesz opuszczać pokój na posiłki i sesje terapii grupowej. Możesz też otrzymywać listy od członków rodziny za zgodą personelu. Sytuacja zmieni się na lepsze, kiedy osiągniesz poziom trzeci. Zostaniesz przeniesiona do kilkuosobowego pokoju, będziesz mogła uczestniczyć w lekcjach w klasie i otrzymasz pozwolenie na wysyłanie oraz odbieranie przesyłek od krewnych. Będziesz także brać udział w znacznie większej liczbie zajęć. Na poziomie czwartym wolno się malować oraz odbierać telefony od osób zaakceptowanych wcześniej przez personel. Kiedy osiągniesz poziom piąty, zyskasz prawo do odwiedzin przez krewnych i do udziału w zorganizowanych wyjściach do miasta, do kina albo na kręgle. Poziom szósty jest najwyższy. Gdy się na nim znajdziesz, będziesz mogła prowadzić grupy terapeutyczne, a nawet nadzorować nowych uczniów i opuszczać kampus. Po ukończeniu poziomu szóstego wrócisz do domu, ale to odległa perspektywa. Osiągnięcie poziomu szóstego może potrwać miesiące albo lata. To zależy od ciebie. Za każdym razem, kiedy zachowasz się niewłaściwie, złamiesz zasady albo odmówisz pełnego uczestnictwa w terapii, zostaniesz zdegradowana o poziom lub dwa. W uzasadnionych wypadkach możesz nawet zostać cofnięta na poziom pierwszy.

Uśmiechnęła się przy tych ostatnich słowach i widać było, że ta myśl strasznie ją podnieca.

Rozdział trzeci

Po czterech dniach w izolatce zaczęły mi zarastać pachy. Zasady Red Rock Academy nie zezwalały na używanie maszynki do golenia poniżej poziomu piątego. Nie bardzo rozumiałam kryjącą się za tym logikę. W życiu nie słyszałam, żeby jakaś dziewczyna zrobiła krzywdę sobie albo innym za pomocą depilatora. Gdy jednak weszłam do pustej łazienki wziąć pierwszy prysznic – eskortowana przez pracownicę szkoły obserwującą mnie cały czas – dostałam butelkę szamponu dla niemowląt, i to wszystko. Żadnego grzebienia. Żadnej maszynki. Na poziomie trzecim dozwolone były elektryczne golarki – widocznie się nie obawiali, że śmiertelnie porazimy się prądem – ale do tego czasu miałam chodzić jak dzikuska.

Wśród licznych upokorzeń poziomu pierwszego znajdował się nieustanny nadzór, nawet kiedy korzystałam z toalety. W nocy obserwowali mnie strażnicy, ale w ciągu dnia były to wciąż nowe dziewczyny z poziomu szóstego. Niektóre zachowywały się wrednie i protekcjonalnie, popisując się swoim wysokim statusem. Nie znosiłam ich. Inne były miłe i pobłażliwe, fundowały mi przemówienia motywacyjne, zachęcając do zaangażowania się w program. Nienawidziłam ich jeszcze bardziej.

Po pierwszych dniach w Red Rock przekonałam się na własnej skórze, co muszą znosić zwierzaki w zoo. Jedyne, co miałam do roboty, to czytać otrzymane od personelu podręczniki przeznaczone chyba dla szkoły specjalnej, z takimi rzeczami jak geometria. Przerobiłam geometrię w dziewiątej klasie! Nudziły mnie bezgranicznie, ale za skarby świata nie zamierzałam pozwolić, by zobaczyli, jak płaczę.

Zamiast doktor Clayton miałam sesje z dyrektorem szkoły, guru szorstkiej miłości o imieniu Bud Austin. „Ale możesz mnie nazywać Szeryfem. Wszyscy tak robią − oznajmił. − Dawniej byłem gliniarzem, teraz jednak zajmuję się naprawdę ciężkimi przypadkami: wami, dziewczyny”. Zarechotał. To był mój pierwszy dzień w izolatce i Szeryf zjawił się z wizytą, ciągnąc za sobą metalowe składane krzesełko. Był wysoki, miał czarne włosy oraz krzaczaste wąsy. Nosił zbyt ciasne dżinsy z toną kluczy zawieszonych na szlufce; spod mankietów nogawek wystawały kowbojskie buty ze skóry jaszczurki.

– A teraz pozwól, że ci zdradzę tajemnicę – ciągnął banalną, powtarzaną każdemu gadkę. – Z początku pewnie będziesz mnie nienawidzić. Tak jest ze wszystkimi dziewczynami. Ale pozwól sobie powiedzieć: pewnego dnia trochę dorośniesz i zrozumiesz, że Red Rock to najlepsza rzecz, jaka mogła ci się przytrafić, a ja jestem jednym z najważniejszych ludzi, jakich tu spotkałaś. Cholera, może nawet zaprosisz mnie na swój ślub.

Jedyne, co mi przyszło do głowy, to: „ŚLUB? Mam dopiero szesnaście lat!”. On jednak ciągnął:

– Twoi rodzice byli zbyt pobłażliwi, tak sobie myślę. Z tego powodu bardzo wiele dziewcząt przestaje się słuchać; z tego powodu i żeby zwrócić na siebie uwagę. Tutaj dostaniesz jej mnóstwo. Bo, panienko… – Tak się do nas zwracał; albo po nazwisku, nigdy po imieniu – …zeszłaś na złą drogę, lecz my na nowo znajdziemy ci cel w życiu. Rzucimy wyzwanie twojemu nastawieniu do świata i zastąpimy niewłaściwe postępowanie produktywnym. Innymi słowy: zamierzamy cię naprostować. I chociaż może trudno ci będzie w to uwierzyć, naprawdę cię kochamy.

Następnego dnia znowu wparował do mojej celi z krzesłem.

– I jak, panienko? Gotowa spojrzeć w twarz samej sobie?

Pomyślałam, że to najgłupsze pytanie w dziejach ludzkości. Czemu miałam spojrzeć sobie w twarz? Tak jakby z góry założył, że jestem kretynką żyjącą urojeniami. Więc odpowiedziałam tylko:

– Do tego potrzeba lustra. Ale tłukące się, odbijające szkło byłoby pewnie zbyt niebezpieczne dla takiej wariatki jak ja.

Szeryf wstał, złożył krzesełko i opuścił pokój, ryglując za sobą drzwi. Następnego dnia usłyszałam ten sam tekst:

– Hemphill, gotowa spojrzeć sobie w twarz?

– Och, spadaj do diabła – burknęłam.

Kiedy trzeciego dnia zameldował się z krzesełkiem i pytaniem, miałam ochotę zaproponować, żeby spojrzał na mój środkowy palec, ale coś mnie powstrzymało i nie powiedziałam ani słowa. Palnął mi więc mówkę o zdążaniu do celu trudną lub łatwą drogą. Miałam wielką ochotę go wyśmiać, bo to było takie durne – tylko równocześnie chciało mi się płakać, ponieważ ten idiota miał nade mną władzę.

Nadrabiałam miną, ile mogłam, żeby za nic nie dać im wszystkim – Szeryfowi, Heldze, macosze, jędzowatym szóstkom – satysfakcji, że widzieli mnie zdołowaną. Ale w nocy, kiedy gasły ostatnie światła i zamykali drzwi pokoju na klucz, ryczałam, aż poduszka była mokra na wylot.

Po piątej wizycie Szeryfa, kiedy włosy pod pachami mogłam zaplatać w warkocze, w drzwiach pojawiła się jedna z szóstek – wysoka, z wyrazistą kanciastą twarzą otoczoną brudnymi blond włosami. Nosiła je ścięte w funkowym, niedbałym stylu, który zdawał się zbyt wyrafinowany jak na nasze więzienie. Może szóstki miały przywilej chodzenia do fryzjera.

– Słuchaj, Brit. Tak ci na imię, prawda? – zapytała z cierpliwością podszytą irytacją, jaką nauczyciele rezerwują dla najbardziej tępych uczniów. – No więc, Brit, może cię bawi chodzenie w piżamie po izolatce, ale gdyby cię przypadkiem nie bawiło, to odpuść sobie tę szopkę à la buntownik bez powodu. Na nikim nie robi wrażenia.

– Nie rozumiem, o co ci chodzi.

– Daj spokój. Po prostu powiedz Szeryfowi, że jesteś gotowa spojrzeć sobie w twarz. To wystarczy, żeby awansować na drugi poziom.

– Serio? I już?

Spojrzała na mnie, unosząc brew, by pokazać, za jakiego osła mnie uważa.

– Mam ciekawsze rzeczy do roboty niż tkwić tutaj, trzymając straż pod twoimi drzwiami. Po prostu powiedz, że jesteś gotowa na konfrontację ze sobą. Nieważne, czy to prawda. Zrób nam wszystkim przysługę i zostaw dumę w celi.

Okazało się to jedną z najcenniejszych nauk, jakie miałam otrzymać w Red Rock.

Rozdział czwarty

– Pijaczka.

– Jesteś zdzirą.

– Dziwka. Dziwka. Dziwka.

Był trzeci tydzień mojego pobytu w Red Rock i razem z mniej więcej dwudziestką dziewczyn znajdowałam się w jednym z dwóch centrów terapii – olbrzymiej pustej sali o brudnych oknach, z niebieskimi materacami na podłodze i z kolejnymi spłowiałymi plakatami motywacyjnymi − mój osobisty faworyt przedstawiał kota uczepionego drzewa i podpis: „Potrafi to, ponieważ wierzy w siebie”. Hmmm… niezupełnie: potrafi, bo ma pazury. Mebli nie było. Pewnie nie chcieli, żebyśmy zaczęły nimi ciskać jak u Jerry’ego Springera. Podobnie jak reszta osadzonych miałam na sobie obowiązkowy mundurek: szorty khaki i koszulkę polo z logo Red Rock – dam głowę, że został zaprojektowany jako forma modowego umartwienia. Stałyśmy w kółku niczym uczennice podmiejskiego liceum na lekcji wuefu. Ze środka kręgu wzrokiem łani schwytanej w światła reflektorów patrzyła na nas dziewczyna o imieniu Sharon, obracając się, by usłyszeć kolejne obelgi. Terapeutka Deidre i szóstka Lisa zagrzewały nas do akcji. „Powiedzcie, co o niej myślicie. Spytajcie, czemu sypia, z kim popadnie. Spytajcie, czemu się nie szanuje”.

Witamy na „terapii konfrontacyjnej”. Rzekomo miała nas skłonić do stawienia czoła swoim problemom, ale głównie doprowadzała do płaczu – i, jak się wydaje, właśnie o to chodziło, bo dopiero jak się rozpłakałaś, pozwalali ci opuścić kółko i „przepracować” to, co się przed chwilą wydarzyło. TK, jak ją nazywano, stanowiła ulubioną rozrywkę motłochu z Red Rock, coś na kształt walk gladiatorów. Te, które zaliczyły środek kręgu, stawały się tym bardziej napastliwe, gdy tylko bezpiecznie go opuściły. Na przykład dziewczyną skandującą „dziwka” była Shana, nad którą zaledwie przed tygodniem pastwiono się z powodu problemów z jedzeniem tak długo, aż wybuchnęła płaczem, za co szybko została nagrodzona zbiorowym uściskiem.

W miarę szybko wykombinowałam, że TK to typowy przykład taktyki Red Rock: traktuj nastolatki z ODD jak śmiecie, aż się załamią. Teraz, odkąd awansowałam na poziom drugi, całe dnie spędzałam na TK, na dziwacznych, przypominających kazania sesjach z Szeryfem albo jedną z terapeutek i – raz w tygodniu – z doktor Clayton, która już zasugerowała, że mi przepisze antydepresanty. BYŁAM obecnie w depresji, ale tylko dlatego, że utknęłam w Red Rock. Resztę czasu spędzałam w swojej celi, ucząc się „samodzielnie”, to znaczy rozwiązując zadania na poziomie telewizyjnych quizów, chociaż w domu przerabiałabym zaawansowany kurs języka angielskiego. Wciąż nie mogłam napisać do taty ani odebrać od niego listu. Prawo do tego przysługiwało dopiero na poziomie trzecim, kiedy zostanę wypuszczona z celi i będę mogła brać udział w lekcjach.

– Brit, tak?

W kółku obok mnie stała ta sama szóstka, która mi podsunęła sposób na wyrwanie się z poziomu pierwszego. Była przerażająco wysoka, górowała nade mną i tak jak ostatnio patrzyła na mnie z wyrazem twarzy mówiącym, że uważa mnie za idiotkę. Szczerze zaczynałam nienawidzić dziewczyn z poziomu szóstego, które wydawały się bandą lizusowatych snobek uszczęśliwiających innych na siłę.

– Chyba ustaliłyśmy, że tak mam na imię – odparowałam.

Znowu uniosła brew.

– W porządku, Brit. Ruszaj ustami.

– Co?

– Ruszaj ustami. Udawaj, że coś mówisz.

– Co?

– Nie rozumiesz po angielsku czy po prostu jesteś głupia? Nie „bierzesz udziału w procesie”.

Szeptała, ale zabrzmiało to jak wyszczekany rozkaz.

– Nic nie wiem o tej dziewczynie. Nie mogę na nią wrzeszczeć.

– Jesteś upośledzona czy głucha? Ruszaj ustami. Udawaj. Inaczej wpakujesz się w kłopoty. Wyrażam się jasno?

Zanim zdążyłam wymyślić inteligentną odpowiedź, przeniosła się na przeciwną stronę kręgu i zaczęła z wielką zajadłością wykrzykiwać obelgi; trzeba się było uważnie przypatrzeć, by dostrzec, że w rzeczywistości nie wydaje dźwięku.

Nie wiedziałam, co o niej myśleć. Traktowała mnie jak totalna suka, poniewierała mną tak samo jak terapeutki wmawiające, że żyję urojeniami. Niewykluczone, że próbowała mnie wyrolować. W Red Rock można było awansować kilka poziomów, donosząc na współmieszkanki (istny komunizm!). Ale jej rady w pewnym sensie rzeczywiście były wywrotowe, więc zaczęłam podejrzewać, że może stara się mi pomóc. Zrobiłam, jak kazała, i znowu wyszło na to, że udzieliła mi cennej rady. Kiedy zaczęłam markować wyzwiska z resztą grupy, jedna z terapeutek poklepała mnie po plecach i pochwaliła, że zaczynam „przerabiać program”. Gdy później w tym samym tygodniu spotkałam się z doktor Clayton, posłała mi przyprawiający o gęsią skórkę uśmieszek i oznajmiła, że jej zdaniem wreszcie jestem gotowa „uporać się ze swoimi demonami” i „zburzyć swoje mury”. Co oznaczało promocję na poziom trzeci i do PRAWDZIWEJ szkoły – pozbawionego okien pomieszczenia z tuzinem ławek, gdzie mogłam jeszcze więcej pracować samodzielnie pod nadzorem strażników wyglądających, jakby nie potrafili przeliterować własnych imion. Zostałam też przeniesiona do pokoju z trzema innymi dziewczynami: grubaską Marthą, Bebe, zadzierającą nosa biedną córką bogatych rodziców, oraz blond bulimiczką Tiffany przechodzącą znienacka od histerycznego chichotu do równie histerycznych łez.

Jeśli nie byłam w szkole, na terapii albo w stołówce, miałam terapię ruchową. Oznaczało to cztery godziny spędzone w pustynnym upale na dźwiganiu dwuipółkilowych pustaków z żużlobetonu, które przenosiłyśmy z olbrzymiego stosu przez piętnastometrowe pyliste podwórze i ustawiałyśmy z nich mur. Mogłoby się wydawać, że to czysta tortura, wiem, ale w gruncie rzeczy nie było takie straszne. To znaczy, jasne, z początku bolały mnie wszystkie mięśnie, a że pracowałyśmy bez rękawic, dłonie najpierw mi krwawiły, a potem pokryły się odciskami. W dodatku dręczyło mnie pragnienie i musiałam wypijać mnóstwo wody, a siusiać wolno było tylko raz na godzinę. Ale z drugiej strony terapeutki-strażniczki były leniwe i wolały siedzieć w cieniu, więc podwórze z pustakami stanowiło jedyne miejsce, gdzie my, osadzone, mogłyśmy swobodnie pogadać.

– Kompletnie zniszczę sobie ręce – utyskiwała Bebe. – A miałam takie śliczne paznokcie.

– Zamknij się, Rodeo Drive – skarciła ją pracująca obok czwórka.

– Ile razy mam ci tłumaczyć, wieśmanko? Rodeo Drive jest w Beverly Hills, tam gdzie robią zakupy turyści z zabitej dechami prowincji. Ja nie mieszkam nawet w Beverly Hills, tylko w Palisades. Więc zamknij się wreszcie.

Wszyscy przezywali Bebe Rodeo Drive. Uznałam, że dziewczyny po prostu jej zazdroszczą, bo jest śliczna ze swymi długimi, lśniącymi czarnymi włosami i skośnymi błękitnymi oczami. Jej matką była Marguerite Howarth, słynna gwiazda oper mydlanych. Bebe od dwóch dni mieszkała ze mną w jednym pokoju, ale nie raczyła otworzyć do mnie ust, więc nie chciałam się wychylać. Najwyraźniej jednak był to mój szczęśliwy dzień.

– Skąd jesteś? – spytała.

– Z Oregonu. Z Portland.

– Byłam tam. Leje i wszyscy noszą okropnie nieatrakcyjną flanelę.

Tak się składa, że uwielbiam Portland i nie znoszę, jak ludzie z LA mówią o nim z pogardą, ale musiałam przyznać, że co do flaneli Bebe ma rację.

– Za co cię przymknęli?

– Nie mam pojęcia.

– Och, daj spokój. Musisz mieć pojęcie, moje drogie dziecko. Bulimia? Rozwiązłość? Samookaleczanie? – odparła, wyliczając potencjalne przewinienia.

– Żadne z powyższych.

– No cóż, zobaczmy. Farbowane włosy i tatuaże. Gdybym miała zgadywać w ciemno, powiedziałabym, że jesteś muzykiem albo malarką.

– Muzykiem – odpowiedziałam krótko, ale w głębi ducha byłam zaskoczona.

Moja mama była malarką.

– Ach, heroina? Meta? – zgadywała Bebe.

– Nie, nic z tych rzeczy. Po prostu gram w kapeli, mam różowe włosy i macochę wariatkę.

– Heloł, mamy na pokładzie Kopciuszka! – zawołała do pozostałych, po czym znowu skupiła uwagę na mnie. – Jakież to disneyowskie. Co zdiagnozowała u ciebie Clayton, kiedy cię przyjmowała?

– Cośtam prowokacyjno-jakieśtam.

– Zaburzenia prowokacyjno-buntownicze. ODD – odezwał się autorytatywny głos za moimi plecami. Znowu ona: wysoka wredna szóstka od dobrych rad. – WSZYSTKIM nam przylepili tę etykietkę. Robią tak z automatu. Czym jeszcze podpadłaś?

– Nie wiem.

Westchnęła.

– Okej, żółtodziobie. Pozwól, że ci zafunduję krótką lekcję wyrównawczą. Osadzone w Red Rock dzielą się na pięć głównych kategorii. Mamy tu dziewczyny biorące prochy, ale nic poważniejszego niż trawkę lub ecstasy, bo cotygodniowy mityng AA to jedyna forma leczenia, jaką oferuje to miejsce. Potem idą odchyły seksualne, to znaczy zdziry i lesby. Cassie – wskazała rudowłosą pieguskę – podejrzewają o skłonności lesbijskie, a Bebe o puszczanie się; przyłapali ją, jak się obściskiwała na basenie z chłopakiem z obsługi.

– Niezupełnie tak, moja droga Virginio – wtrąciła Bebe, potrząsając długą grzywą. – Przyłapano mnie na obściskiwaniu się z MEKSYKAŃSKIM pracownikiem obsługi. Na tym polegało moje prawdziwe przestępstwo. Niewybaczalne przekroczenie granic klasowych.

– Dzięki za wyjaśnienie, Karolu Marksie. I nie nazywaj mnie Virginią. Jestem V.

– V to nie imię, moja droga, to litera.

– A BB to dwie litery. Co się czepiasz? O czym to ja mówiłam? A, tak. Zaburzenia odżywiania. Głównie druga liga bulimiczek. Do Red Rock nigdy by nie przyjęli prawdziwej anorektyczki, bo one potrzebują prawdziwej pomocy, a nie oszukańczych porad, które uchodzą tu za terapię. Czy wiesz, że Clayton jako jedyna ma jakiekolwiek kwalifikacje? A nawet nie jest psychoterapeutką. Tylko internistką. Jest tu tylko po to, żeby wypisywać recepty. Dlatego przyjęli gromadkę rzygających okazjonalnie panienek na diecie i masę otyłych dziewczyn, których rodzice sądzą, że Red Rock jest bardziej „terapeutyczna” niż obóz dla grubasów.

– Na przykład nasza droga koleżanka z pokoju, Martha – wtrąciła Bebe. – To weteranka tego rodzaju obozów.

– Właśnie – przytaknęła V. – Mamy też garstkę takich, co się tną, no wiesz, specjalistek od samookaleczeń. Oraz zbieraninę pospolitych uciekinierek z domu i drobnych złodziejek, kleptomanek jest masa. Jak również, co nie mniej ważne, laski z myślami samobójczymi.

– Jak nasza Virginia – uzupełniła Bebe.

– Ty? Próbowałaś się zabić? – spytałam.

– Nie. To za bardzo w stylu Sylvii Plath. Gdybym próbowała, baliby się mnie przyjąć do Red Rock. Napisałam tylko kilka wierszy i opowiadań o dziewczynie, która się zabija. Nastraszyłam mamę na tyle, że mnie tutaj przysłała. I siedzę tu od tamtej pory. Prawie półtora roku.

– V jak weteranka – zadrwiła Bebe.

– Nie, V jak Virginia, wiktoria oraz wiedźma.

– Jesteś okropnie niepoprawna, niegrzeczna dziewczynko. Jakie to imponujące. – Bebe udała, że ziewa.

– „Sarkazm wytwarza dystans pomiędzy tobą a innymi ludźmi” – zacytowała V ze świętoszkowatym uśmieszkiem. Zwróciła się do mnie. – Kolejna złota myśl z Red Rock. Tak czy siak dotarłam na poziom szósty i zamierzam przed świętami wrócić do domu.

– Czyli gdzie?

– Na Manhattan.

– Wracajcie do pracy, moje panie. Dość pogaduszek! – krzyknęła jedna z terapeutek z patio, gdzie czytała egzemplarz „US Weekly”.

– To straszne – jęknęła Bebe. – Naprawdę muszą nam wydać krem z filtrem. Jeśli będę musiała zrobić sobie botoks, obciążę Red Rock za każdą najmniejszą zmarszczkę.

– Hej, patrzcie, skończyłyśmy mur – rzuciłam.

Rozmowa całkowicie nas zaprzątnęła; nie zauważyłam, że ostatnie pustaki zostały równo ustawione. Bebe i V spojrzały na siebie i zaczęły się ze mnie śmiać.

– Owszem, mur został ukończony. A teraz go rozwalimy – wyjaśniła V.

– To ma nam uświadomić jałowość naszej egzystencji, moje drogie – wyjaśniła Bebe. – Poznajcie logikę Red Rock.

Tego wieczoru w sypialni spytałam Bebe, w której operze mydlanej występuje jej mama. Zmrużyła oczy i odwróciła się ode mnie, jakbym zadała jakieś niedorzecznie niestosowne osobiste pytanie. Nie rozumiałam jej tak samo jak V. Były niczym doktor Jekyll i pan Hyde: w jednej chwili udzielały mi rad, a w następnej traktowały jak śmiecia. Zaczynałam dochodzić do wniosku, że lepiej będzie trzymać dystans, bo kiedy Bebe potraktowała mnie per noga, dało mi to w kość bardziej niż pierwszy prysznic pod nadzorem. W nocy nawet popłakałam się w poduszkę – czego nie robiłam od tygodni. Następnego ranka jednak znalazłam liścik wsunięty do kieszeni firmowej koszulki.

Kopciuszku, ściany mają oczy (widziałaś kamery?) i uszy (strzeż się Tiffany). Donosicielstwo to tutaj styl życia. Żadnych pogawędek w budynku. Tylko na podwórzu przy pustakach.

BB

Zmięłam karteczkę i się uśmiechnęłam. Ktoś trzymał moją stronę.

Rozdział piąty

Dorastając, nigdy nie miałam wrażenia, że ktoś trzyma moją stronę, bo nie zdawałam sobie sprawy, że może być inaczej. Nie przyszłoby mi do głowy, że skończę samotna i bezbronna, bo w tamtych czasach moja rodzina była najlepsza, najfajniejsza, najbardziej zgrana na świecie.

Rodzice poznali się na koncercie U2. Tato pracował jako techniczny, a mamę Bono wciągnął na scenę, żeby z nią zatańczyć. Robił tak podczas każdego występu. Pewnie każda laska na widowni myślała sobie, że na to zasługuje – ale mama zasługiwała naprawdę. Miała w sobie to coś – blask, energię sprawiającą, że chciało się przy niej być, bo życie stawało się wtedy szalone. „Wolny duch” to strasznie banalne określenie, ale totalnie pasuje do mamy. Kiedy tamtego wieczoru trafiła za kulisy, wciąż w ekstazie po spotkaniu z Bono, spojrzała na tatę i go pocałowała. Podejrzewam, że od tej chwili było po nim.

Potem wszystko potoczyło się jak w bajce o życiu cyganerii. Zjeździli razem Europę i Afrykę, a mama sprzedawała swoje obrazy, żeby mieli za co żyć. Wzięli ślub na szczycie urwiska w Maroku i poczęli mnie w londyńskim hotelu przy Portobello Road – stąd moje imię Brit (na drugie mam Paula na cześć Bono, który naprawdę nazywa się Paul). Później przenieśli się do Portland, kupili walący się dom na Salmon Street i otworzyli CoffeeNation, kawiarnio-galerio-klub.

Nie wiem, ile dzieciaków może się pochwalić, że kolorowało Muppety z Kurtem Cobainem – ale ja tak. Przez CoffeeNation przewijały się setki muzyków i artystów, co było zabawne, bo ani mama, ani tato nie potrafili odróżnić A-dur od a-moll. Co tydzień jednak urządzali wieczór, kiedy każdy mógł wystąpić na scenie, i debiutowało u nich mnóstwo kapel, więc myślę, że ich knajpa po prostu miała reputację muzycznej przystani.

Praktycznie mieszkaliśmy w CoffeeNation. Po szkole siadałam przy swoim własnym zarezerwowanym stoliku i tato robił mi czekoladę na gorąco, zanim się zabrałam do lekcji. Nigdy nie potrzebowałam na to dużo czasu, bo mogłam liczyć na pomoc czterdziestki honorowych starszych braci i sióstr – muzycy są niesamowicie dobrzy z matematyki. Pewnie dlatego w szkole, w trzeciej klasie liceum, planowałam wziąć fakultet z analizy matematycznej. Moim ulubionym klientem był Reggie, artysta tatuażu, którego ręce, nogi i tors przypominały mozaikę. Dla większości ludzi pewnie wyglądał jak bandyta, ale był najmilszym gościem na świecie. Uwielbiał czytać prawie tak samo jak mówić i wypożyczał sobie egzemplarz każdej książki, którą przerabiałam w szkole, żebyśmy mogli prowadzić literackie dyskusje. Miałam zaledwie osiem lat, gdy się poznaliśmy i przeczytaliśmy razem książkę Jesteś tam, Boże? To ja, Margaret.

Kiedy moi kumple skarżyli się na swoich starych, nawet nie udawałam, że myślę jak oni. Spędzałam z rodzicami większość popołudni w kawiarni, a potem szłyśmy z mamą do domu, żeby przygotować jakąś szaloną kolację – któregoś wieczoru postanowiła na przykład, że wszystko będzie fioletowe (à propos, duszony bakłażan z burakami ćwikłowymi i winogronami smakuje całkiem, całkiem). Jadaliśmy późno, kiedy tato wracał do domu, i nigdy mnie nie nudziło ich towarzystwo.

Tuż przed feriami w siódmej klasie mama wbiła sobie do głowy, że powinniśmy uciec od szarzyzny i spędzić miesiąc na plaży w Meksyku. Szepnęła o swoim planie tacie i zanim się obejrzałam, prowadzeniem CoffeeNation zajęła się babcia, a my mieszkaliśmy w chacie na Półwyspie Jukatańskim, zajadając na śniadanie tacos z rybą. Którzy rodzice pozwoliliby na coś takiego swojemu dziecku, szczególnie że oznaczało to opuszczenie paru tygodni w szkole?

Szczerze mówiąc, z perspektywy czasu widzę, że mama niezbyt się przejmowała takimi rzeczami jak szkoła – ale tato tak. Podczas gdy ona była jak tęcza po burzy, on przypominał parasol w czasie ulewy: solidny i chroniący przed przemoknięciem; to on umawiał wizyty u lekarzy, przygotowywał drugie śniadania, to on się zamartwiał. Tato był rodzicem, a mama tak jakby dodatkowym dzieckiem. Może dlatego, kiedy zaczęła się zmieniać, z początku nikt tego nie zauważył. Robiła dziwne rzeczy, na przykład upierała się, byśmy wyłączali telefony i zostawiali na noc zapalone światło na parterze – żeby szpiedzy nie mogli nas obserwować, jak tłumaczyła. Albo wychodziła do pracy i zjawiała się w CoffeeNation po czterech godzinach, nie pamiętając, gdzie była. Kiedy pocięła nożem swoje obrazy, bo „głosy kazały jej to zrobić”, zaczął się cyrk z lekarzami i diagnozami. Najpierw stwierdzono „pograniczne zaburzenie osobowości”. Potem „paranoję”. A w końcu „schizofrenię paranoidalną”. Ale mama nie przyjmowała do wiadomości, że coś jest nie w porządku, i nie zgadzała się na leczenie. Babcia, która przeprowadziła się z Kalifornii, by się nami zająć, błagała tatę, żeby umieścił mamę w szpitalu psychiatrycznym, ale on tylko powtarzał: „Jeszcze nie, może jej się polepszy”. Myślę, że naprawdę w to wierzył. Do dnia, kiedy nas porzuciła.

Wtedy musiał zamknąć CoffeeNation i iść do pracy w firmie tworzącej programy komputerowe, gdzie poznał macochę, jedną z tych kobiet, które dostają histerii, jeśli odcień torebki nie pasuje idealnie do koloru butów. Po roku wzięli ślub i moja cudowna rodzina przeszła do historii. Wtedy zrozumiałam, że posiadanie kogoś, kto stoi po twojej stronie, wcale nie jest takie oczywiste. To coś szczególnego – i może nam zostać odebrane.

Rozdział szósty

– Jak cię dopadli? – spytała Bebe.

Mijał drugi tydzień zasuwu przy stosach pustaków. Nagle przyszła jesień, ostudziła hutniczy piec pustyni i sprawiła, że niebo przybrało niesamowity odcień błękitu.

– KTO mnie dopadł?

Kątem oka zobaczyłam, jak V chichocze drwiąco. Łączyła ją z Bebe dziwaczna przyjaźń – ciągle dowalały sobie z czułością – a ponieważ mieszkałam z Bebe w jednym pokoju, w efekcie spędzałam sporo czasu w towarzystwie V. Na nieszczęście wydawało się, że wkurza ją wszystko, co robię.

– Cassie, oto nasza nowa przygłupia koleżanka, Brit. Poznałyście się?

– Powiedziałyśmy sobie cześć, ale to wszystko. Miło cię poznać.

– Nawzajem.

Cassie pochodziła z Teksasu, była silna jak parobek i świetnie by się z nią pracowało w kamieniołomie.

– Ci z Red Rock, moja droga – wyjaśniła Bebe. – Jak tu trafiłaś? – powtórzyła pytanie.

– Tato mnie przywiózł. Jak inaczej miałabym tu trafić?

– Z eskortą, naturalnie – stwierdziła Bebe.

– Jak księżniczka?

Tym razem V zaśmiała mi się prosto w twarz.

– Nie rechocz, V – zganiła ją Cassie, patrząc na mnie ze współczuciem. – Raczej jak uprowadzona. Mnie tak dorwali. Zjawili się w środku nocy i wywlekli mnie jak bezpańskiego kundla. Nawet mnie skuli kajdankami. Myślałam, że to porwanie, póki nie zauważyłam, że starzy obserwują nas przez okno.

– Zrobili to, bo jesteś… homo.

– Cóż, oni tak myślą.

– A jesteś?

– Jestem bi. Ale bez paniki. Ty też nie rzucasz się na każdego chłopaka, którego spotkasz, więc nie obawiaj się, że zaraz się do ciebie dobiorę.

Tu miała rację. Nie rzucałam się na KAŻDEGO chłopaka, którego spotkałam, tylko bujałam się beznadziejnie w Jedzie.

– Miło słyszeć, że Cassie zafundowała ci swój wykład wprowadzający w temat homofobii. Wybacz jej – powiedziała V. – Nie umie się powstrzymać.

– No cóż, połowa dziewczyn tutaj zachowuje się tak, jakby sądziły, że mam na nie ochotę. A większość nie jest nawet ładna.

– Ale porwali cię i przywieźli tutaj? To straszne, Cassie.

– Moja droga Brit – wmieszała się Bebe. – To się nazywa eskorta i jest standardową procedurą.

– Więc twoi rodzice też to zrobili?

– Liczba pojedyncza. Tato zniknął z horyzontu. A mama, no cóż… W promieniu stu mil od tego miejsca nie znajdziesz hotelu sieci Four Seasons. Nie przyjechałaby tutaj za skarby świata.

– Twoi rodzice są bogaci, Brit? – spytała V.

– Nie twój interes.

Wiedziałam, że rodzice V są. Roztaczała zapach pieniędzy.

– Nie masz się co rzucać, żółtodziobie. Pytam, bo jeśli jesteś bogata, to masz przechlapane. Pierwsze trzy miesiące pobytu pokrywane są z ubezpieczenia. Jeśli jesteś biedna, po trzech miesiącach nagle, bum!, zaliczasz poziom szósty i wyfruwasz cudownie uzdrowiona przez Szwindel Rock. Ale jeśli twoja rodzina ma forsę na dalsze płacenie rachunków, to zupełnie insza inszość. Możesz tu tkwić do śmierci.

– Nie dramatyzuj, Virginio. Do osiemnastki – sprostowała Bebe. Zerknęła na moją spanikowaną minę. – Kiedy osiągniesz pełnoletniość, możesz się sama wypisać.

– Od jak dawna tu jesteście?

– Pół roku – powiedziała Cassie. – Moi rodzice nie są bogaci, ale rozpaczliwie chcą mnie wyprostować.

– Cztery miesiące – oznajmiła Bebe. – Ale mam jak w banku, że spędzę jakiś czas tutaj albo w innej szkole. Od lat błąkam się po internatach. Naturalnie to mój pierwszy SOT.

– SOT?

– Boże, żółtodziobie – westchnęła V. – Stacjonarny ośrodek terapeutyczny. Nazywają to szkołą, ale to ściema, kit. Tak naprawdę to wariatkowo. Obóz poprawczy. Przechowalnia dla niechcianych nastoletnich dziwadeł.

Grrr! Czasami naprawdę mnie korciło, żeby cisnąć w nią pustakiem, zetrzeć jej z gęby ten wszystkowiedzący uśmieszek. Tato nigdy by mnie nie wysłał do obozu poprawczego. Na samą myśl o tym zachciało mi się płakać.

– Mój ojciec nie oddałby mnie do przechowalni! – oświadczyłam wyzywająco.

– Pewnie – odparła V. – Przysłał cię tu jedynie, żebyś wypoczęła. Jasne jak słońce.

– To nie był jej tato – zauważyła Bebe. – Nie znasz bajki o Kopciuszku? Macocha ją tutaj wsadziła.

– Pewnie czyta magazyn „Lifestyles” – zauważyła Cassie.

Rzeczywiście. W kuchni leżały całe stosy tego czasopisma. Macocha twierdziła, że podobają jej się przepisy.

– Red Rock reklamuje się na ostatnich stronach, obiecując błyskawiczne efekty w leczeniu trudnych dzieci – wyjaśniła Bebe. – Ale nie możesz jej winić do końca. Przedstawiają to miejsce jak terapeutyczny Club Med.

– I dlatego zachęcają raczej do skorzystania z eskorty niż przywożenia dzieci osobiście. Niezbyt im się uśmiecha, żeby rodzice zobaczyli Red Rock w kalesonach – dodała Cassie z szelmowskim uśmieszkiem.

– Dlatego też czytają nasze listy. Żeby uprzedzić potencjalne skargi – dodała V. – W broszurach reklamowych jest cały akapit ostrzegający rodziców, by spodziewali się od dzieci skarg, jak źle są tutaj traktowane. Kłamstwa jako element naszej choroby. Bardzo sprytne. Naprawdę potrafią się zabezpieczyć.

– O mój Boże, to totalny gułag.

– Pierwszy raz powiedziałaś coś mądrego, Brit. – V postukała mnie w czoło. – Oczywiście każdy gułag ma swoje tajemnice, drogi ucieczki i tajemny język.

– W jakim sensie?

– Zakazy można obejść.

– Co?!

– Cierpliwości, żółtodziobie. Dowiesz się – ucięła.

– Wszystko zostanie wyjaśnione – obiecała Bebe.

Cassie złożyła ręce i skłoniła się jak tybetański mnich znający sekrety wszechświata, po czym wszystkie wybuchnęłyśmy śmiechem. To był pierwszy raz, kiedy się roześmiałam w Red Rock. Strażnicy usłyszeli jednak, że bawimy się zbyt dobrze, i nas rozdzielili.

Rozdział siódmy

Na podwórzu można było dojść do wniosku, że nikt nie zwraca na nas uwagi, ale Bebe miała rację – wszędzie obserwowały nas czujne oczy. Na najbliższej sesji Clayton od razu zaczęła mówić o V.

– Słyszałam, że spędzasz sporo czasu z Virginią Larson – oświadczyła. – Jak się dowiaduję, wy, dziewczyny, nazywacie ją V.

– Czasem budujemy razem mury z pustaków i czasami je rozwalamy. Jeśli to pani nazywa spędzaniem czasu…

– Brit, pewnie uważasz swoje komentarze za ujmujące, ale tylko ci szkodzą. Tak czy inaczej odradzałabym przyjaźń z Virginią.

– Ale dlaczego? Jest na poziomie szóstym. Czy nie powinna mieć na mnie pozytywnego wpływu?

Wciąż nie byłam pewna, czy V to przyjaciel, czy wróg, ostrzeżenie Clayton sprawiło jednak, że zaczęłam się skłaniać ku pierwszej możliwości.

– Virginia jest na poziomie szóstym chwilowo. A ma skłonność do wracania na złą drogę, więc nie, nie określiłabym jej wpływu jako pozytywny. Chcę, byś mi obiecała, że będziesz się trzymać od niej z dala; jeśli dasz słowo, będzie to dowód, że jesteś wystarczająco odpowiedzialna.

– Wystarczająco odpowiedzialna na co?

– By ci przekazać list od ojca. Mam go od jakiegoś czasu, ale uważałam, że nie jesteś jeszcze gotowa.

Jakim prawem przetrzymywała wiadomości od mojego taty? Chciałam rzucić się przez biurko i skręcić jej chudy kark, tak żeby odpadła purytańska głowa. Ale jeszcze bardziej chciałam dostać list. Zagryzłam wargę. Ostatnio często to robiłam – tak często, że w jednym miejscu zrobił mi się krwiak. Przyrzekłam, że będę unikać Virginii, więc dała mi list, patrząc wyczekująco, jakbym go miała otworzyć w jej obecności. Za skarby świata. Przetrzymałam go do kolacji.

Kochana Brit,

mam nadzieję, że wszystko u Ciebie dobrze. Do Portland przyszła jesień i codziennie pada deszcz. Ledwo się rozjaśni, a już z powrotem robi się ciemno. Nigdy nie była to moja ulubiona pora roku. Liście już zdążyły zapchać rynny i znowu zalało salon. Matka miała mnóstwo roboty, starając się z tym uporać.

Wszyscy jesteśmy zdrowi, Billy tęskni za Tobą. Raczkuje do Twojego pokoju i siada przed drzwiami. To słodkie.

Przyjaciele z zespołu bardzo się zmartwili Twoją nieobecnością. Jed i Denise przychodzili kilka razy, pytając o Ciebie, a kiedy im w końcu wyjaśniłem, gdzie jesteś, Denise mocno się rozzłościła. Myślę, że ją rozumiem. Trudno lubić potwora, który rozwala grupę. Jed zapytał, czy może do Ciebie napisać, ale wyjaśniłem, że nie wolno Ci odbierać poczty od osób spoza rodziny. Uparł się, bym Ci przekazał wiadomość o piosence, którą napisałaś. Prawdę mówiąc, oświadczył, że nie wyjdzie, póki nie przysięgnę na Twoje życie, że Ci to powtórzę: „Nie zapomną tego kawałka o świetliku”. Nie bardzo rozumiem, czemu to takie ważne, skoro już nie jesteś w zespole, ale słowo się rzekło.

Z pewnością jesteś bardzo zła na mnie i na matkę, w głębi serca mam jednak nadzieję, że pewnego dnia zdołasz zrozumieć, że zrobiliśmy to z miłości.

Wiem, nie możesz do mnie jeszcze napisać, ale kiedy Ci pozwolą, liczę, że to zrobisz.

Wesołego Halloween,

kocham Cię,

Tato.

Aż do tej pory omijała mnie terapia konfrontacyjna w kręgu, lecz dwa dni po tym, jak dostałam list od taty, Szeryf postanowił poprowadzić sesję. I zgadnijcie, na kogo przyszła kolej, by zajął honorowe miejsce? Rozegrał to niczym jakąś pokręconą wersję zabawy „Chodzi lisek koło drogi”: stanął pośrodku koła, odciągnął palcem kurek wyimaginowanego pistoletu i zmrużył oko, jakby patrzył przez muszkę.

– Która z was, dziewczynki, myśli, że zdoła się ukryć przed prawdą? – rzucił swoim szorstkim tonem kowboja. – Ty? Ty? Ty? – pytał, wskazując nas kolejno.

Zatrzymał się na mnie i gestem zaprosił na środek.

– Cóż, panno Hemphill, chyba się panienka jeszcze nie wypowiadała. Chodzą słuchy, że dostałaś list od taty. Chcesz nam coś o tym powiedzieć?

Wiedziałam, co należy powiedzieć: że list wzbudził we mnie złość, że nienawidzę ojca, ponieważ mnie tu porzucił. Była to standardowa praktyka otwierająca TK: zacząć od tego, co oczywiste. Rzecz w tym, że list NAPRAWDĘ mnie wkurzył. Wkurzyło mnie, że tato pisał, jakby posłanie mnie do Red Rock było jego decyzją. Wkurzyło, że upierał się przy nazywaniu macochy moją „matką”, jakby w ten sposób mógł wymazać całą przeszłość. I wkurzyło mnie, że uznał, iż kapela się rozpadła, a ja przestałam być jej częścią – jak gdyby na tym polegał jego wspaniały plan. Ale z drugiej strony w głębi duszy miałam lekkie wyrzuty sumienia, że się wkurzam. Bo chociaż byłam wściekła na „ojca po”, który pozwolił macosze wypchnąć mnie do tego miejsca, nie umiałam zapomnieć „ojca przed” z dawnych, dawnych czasów. „Ojciec przed” był łagodnym marudą, przy którym dorastałam, naiwniakiem o złamanym sercu, który rozsypał się zupełnie, kiedy mama zwariowała. Był popychadłem, ale w tamtych czasach to mamę ubóstwiał, niczym maluch uwielbiający szczeniaczka, którego właśnie dostał. „Ojciec po” był popychadłem macochy.

– Wygląda, że panna Hemphill potrzebuje lekkiej zachęty z waszej strony, panienki – oświadczył Szeryf. – Może któraś z was potrafi przeniknąć do jej pełnej gniewu główki. Mój Boże, czy możliwe, by z tej wściekłości poczerwieniała aż po końce włosów?

Usłyszałam, jak dziewczyny w kręgu chichoczą. Jakby różowe pasemka były najbardziej odjechaną rzeczą, jaką potrafiły sobie wyobrazić. Nieważne. Pasemka to nie była forma buntu. W CoffeeNation mnóstwo kumpli moich rodziców nosiło żarówiaste odcienie, a jak byłam mała, mama pomagała mi farbować włosy barwnikami spożywczymi.

Poza tym mało mnie obchodziło, co powiedzą – a nawet co powie Szeryf, chociaż przerażał mnie w równym stopniu, jak wkurzał. Byłam zbyt zajęta myśleniem o liście taty – i o drobnym podarunku, który nieświadomie w nim umieścił. Bo chociaż Świetlik to tytuł piosenki, nie ja ją napisałam.

Zawsze wydawało mi się czymś na kształt cudu, że mnie przyjęli do kapeli. Jed, Denise i Erik nie tylko mieli dobrych kilka lat więcej ode mnie, lecz także wszyscy byli świetnymi muzykami – Jed grał na gitarze, Denise na basie, a Erik na perkusji. Ja wręcz przeciwnie: miałam piętnaście lat, kiedy pierwszy raz przyszłam na przesłuchanie, a powiedzieć, że w tamtym czasie grałam na gitarze mizernie, stanowiło komplement.

Gitara była jednym z moich sposobów na uniknięcie macochy. Po ślubie z tatą rzuciła pracę i siedziała w domu całymi dniami, odnawiając kuchnię albo gadając przez telefon z siostrą z Chicago, przez co czułam, jakby zabrakło tam dla mnie miejsca. No więc robiłam wszystko, żeby mnie rzeczywiście nie było. Nie śpieszyłam się z powrotami ze szkoły. Godzinami wysiadywałam nad kawą w nędznych kafejkach. Potem w jakiś weekend kupiłam na garażowej wyprzedaży używaną gitarę elektryczną ze wzmacniaczem. Zadekowałam się w piwnicy i uczyłam się grać z książki, starając się nie pamiętać o dniach, kiedy dwudziestu muzyków czekałoby w kolejce, żeby mi pomóc.

Ćwiczyłam raptem od pięciu miesięcy, kiedy w X-Ray Cafe zauważyłam ogłoszenie: ŚWIETNE PUNKPOPOWE TRIO SZUKA RYTMICZNEGO GITARZYSTY. Ze względu na brak doświadczenia byłam nieźle zdenerwowana, kiedy przyjechałam do domu Jeda na przesłuchanie, a gdy spojrzałam na niego pierwszy raz, wpadłam w dygot. Jed był wysoki i patykowaty, z uroczo nieporządnymi brązowymi włosami, które kręciły się na karku. Oczy miał zielone z ciepłą brązową iskierką w samym środku. Po CoffeeNation na okrągło kręcili się przystojni rockmani, ale Jed miał w sobie coś, co mnie totalnie zwaliło z nóg. Odwróciłam się od niego i zaczęłam podłączać gitarę do pieca, ale byłam zdekoncentrowana, więc nie zauważyłam, że wzmacniacz jest podkręcony na maksa. A potem usłyszałam sprzężenie walące po ścianach.

– Au! – wrzasnęła Denise.

Miała rozjaśnione na blond włosy i oczy, które aż prosiły, żeby z nią zadrzeć.

– Nieźle! – krzyknął Erik. – Wykruszyła trochę woskowiny z uszu.

Sprzężenie nadal wyło.

– Może byś to ściszyła?! – zawołał Jed.

Dalej stałam jak kretynka. W końcu musiał sam wyłączyć wzmacniacz.

– Chyba już ustaliliśmy, że potrafisz narobić hałasu – skomentował.

– Aha – przytaknęłam, budząc się z oszołomienia. – Praktycznie się wychowałam na Velvet Underground, więc mam to we krwi.

Uśmiechnął się.

– Okej. Zobaczmy, jak grasz. Spróbujemy Badlands. Prościzna. Akordy GCD. Posłuchaj i włącz się, kiedy będziesz gotowa.

Z początku się czaiłam, a kiedy w końcu weszłam, przez kilka akordów tak jakby potykałam się o własne dźwięki. Nagle jednak stało się coś niesamowitego. Odprężyłam się i coś zaskoczyło. Może i byłam w tamtym czasie najgorszą gitarzystką w Portland, ale z Clodem wymiatałam.

Jed zadzwonił do mnie kilka dni później powiedzieć, że jestem przyjęta.

– Chłopie, musieliście mieć naprawdę tragicznych kandydatów – zażartowałam.

Zachichotał. Nawet przez telefon miał ciepły, głęboki głos.

– Nie. Zjawiło się kilku bardzo utalentowanych muzyków. Ale czworo ludzi grających perfekcyjnie na instrumentach niekoniecznie oznacza dobry zespół – wyjaśnił. – Sam nie wiem. Wszystkim się spodobała twoja energia. I zdecydowanie najlepiej fałszowałaś.

– Dzięki. Pracowałam nad tym – rzuciłam, a on roześmiał się znowu. – A skoro jesteśmy przy wyznaniach, chyba powinieneś wiedzieć, że nie potrafię nawet zagrać chwytów barowych.

Usłyszałam, jak wzdycha, ale nie spękał.

– Będziemy musieli się tym zająć – oznajmił. – Bywają przydatne.

Zaraz kiedy zaczęłam grać z Clodem, od pierwszej chwili było tak, jakbym zawsze należała do zespołu – nawet mimo niedostatków, które Jed pomagał mi pokonać. Po próbie Denise i Erik szli na górę na bajgla albo na piwo, on tymczasem zostawał i powtarzał ze mną fragmenty utworów, z którymi miałam problemy. Czasem się nachylał, żeby skorygować pozycję mojej ręki na gryfie, i czułam, jak łaskoczą mnie włoski na jego ramieniu. W takich momentach niemożliwością było się skupić na muzyce.

Ćwiczyłam codziennie, aż opuszki moich palców najpierw się starły, a potem stwardniały jak rzemień. Zrobiłam postępy – naprawdę wielkie postępy – i to błyskawicznie. Kiedy opanowałam chwyty barowe, Jed kiwnął głową w ten swój roztargniony sposób i się uśmiechnął. A potem się uparł, żebym zaczęła pracować nad wokalem.

– Nie umiem śpiewać – oświadczyłam.

– Właśnie że umiesz.

– Nie, poważnie. Nie umiem.

– Brit, muszę ci zdradzić pewien sekret – odpowiedział. – CIĄGLE nucisz. Piosenki. Dżingle z telewizji, co tylko. A jak masz na uszach słuchawki, dajesz NAPRAWDĘ głośno.

– To nie żart – potwierdził Erik ze śmiechem.

– Wszyscy cię słyszeliśmy – dodała Denise. – Masz głos.

No więc zaśpiewałam kilka kawałków. Potem zaczęłam pisać teksty. Potem zaczęłam pisać riffy do swoich tekstów. I nagle Clod zaczął grać MOJE utwory. I nie mogłam nie zauważyć, że Jed coraz częściej posyła mi te swoje kiwnięcia głową i uśmiechy.

– Brit, wypierasz. I nie chodzi o pranie w vanishu.

Poderwałam głowę. Dziewczyna z poziomu czwartego o imieniu Kimberly przeszywała mnie wzrokiem. Szeryf uwielbiał ten durny dowcip o wyparciu. Mała lizuska pewnie właśnie kupiła sobie moim kosztem awans na piąty poziom.

– Dokładnie tak. Wiesz, że wcześniej czy później będziesz musiała wyznać prawdę – potwierdził Szeryf. – Równie dobrze możesz przestać marnować nasz czas. Bo ten moment już się zbliża. Mam rację, dziewczyny?

– Tak.

– Już się zbliża.

– Czeka każdego.

– Musisz spojrzeć w lustro.

Chóralny psychobełkot trwał w najlepsze. Wyłączyłam się i wróciłam do własnego świata.

Wiedziałam, że to bez sensu kochać się w Jedzie. Po każdym występie przy drzwiach na scenę czekała gromadka lasek: świetnie wyglądających lasek o lśniących czarnych grzywkach i w funkowych babcinych okularach albo ogolonych na zapałkę i z kolczykami w nosie. Kiedy pakowaliśmy graty, Jed wymykał się czasem na spotkanie z którąś z nich. Od czasu do czasu miewał chyba dziewczyny, ale z groupies, jak się zdaje, nigdy nie kręcił dłużej niż kilka tygodni. „Widzisz − tłumaczyłam samej sobie. – Lepiej być jego kumpelą, protegowaną, małą siostrzyczką niż towarem na dwa tygodnie”. W każdym razie tak się pocieszałam.

Byłam niesamowicie wdzięczna losowi, że w moim życiu pojawiła się kapela. Szczególnie odkąd macocha zobaczyła dwie niebieskie kreski na teście ciążowym. Od tej chwili zniknął wszelki szacunek, jaki miała dla mojej relacji z tatą. Nagle stałam się jej rywalką. Zaczęła w mojej obecności nadawać na mnie do taty: o moich złych stopniach, o późnych powrotach, że jestem za młoda, by grać w kapeli.

Powinna się cieszyć, że gram w Clodzie. Tylko dlatego nie zepchnęłam jej z Hawthorne Bridge. W tamtym czasie seryjnie zawalałam próby. Zaczynałam ryczeć w połowie setu albo kładłam utwór, który znałam na wylot. Byłam pewna, że mnie wywalą, ale zamiast tego robili przerwę, Jed parzył dzbanek kawy i czekali, aż się pozbieram. Denise improwizowała na basie zabawne piosenki o macosze, próbując mnie rozweselić. Erik proponował lufę gandzi.

Żyłam dla tych prób i naszych występów, i chwil, kiedy pakowaliśmy się wszyscy do volkswagena vanagona Jeda i zatrzymywaliśmy się przy Portland Aquarium niedaleko jego domu na burrito przed koncertem. Potem graliśmy, zwykle na jakiejś domówce albo w kafejce, ale czasem nawet w dorosłym klubie. Stojąc na scenie, obserwując ludzi totalnie szalejących przy naszej muzyce, miałam identyczne wrażenie, że coś zaskoczyło, jak na przesłuchaniu do Cloda, tylko tysiąc razy silniej. Nabuzowani po występach pakowaliśmy graty i szliśmy do Denny’s, gdzie napychaliśmy się naleśnikami i kawą. Wracałam do domu szczęśliwa, jakbym miała swoje miejsce, jakbym wciąż miała rodzinę.

W dniu, kiedy macocha zaczęła rodzić, ogarnęło mnie jednak okropne przeczucie, że w tym samym momencie, kiedy wyda dziecko na świat, ja tak samo zostanę wypchnięta z serca taty. Nie chciałam jechać do szpitala i nie chciałam tkwić sama w domu, wsiadłam więc na rower i niewiele myśląc, popedałowałam przed siebie. Dopiero kiedy znalazłam się trzy domy od Jeda, dotarło do mnie, dokąd zmierzam. Był jeden z tych idealnych wiosennych dni, jakie trafiają się czasem w marcu w Oregonie – pogodne, błękitne niebo i ciepło. Jed brzdąkał na gitarze akustycznej na ganku. Nie chciałam, żeby mnie zobaczył, więc zawróciłam i ruszyłam z powrotem. I naraz usłyszałam, jak woła: „Co to ma być, objazd dzielnicy?! Nieładnie! Chodź tutaj i pogadaj chwilę!”.

Oparłam rower o frontowe schodki i wdrapałam się na ganek. Musiałam wyglądać okropnie, bo Jed, nieszczególnie wylewny, rozłożył ramiona i pozwolił, bym się do niego przytuliła. Płakałam tak mocno, że przemoczyłam cały rękaw jego T-shirtu, ale się nie przejął. Wcale się też nie zachowywał, jakbym zaliczała na jego oczach totalną załamkę. Gładził mnie tylko po głowie i powtarzał: „Już dobrze”. Potem poszedł zaparzyć kawę i wrócił z dwoma kubkami oraz zimnym ręcznikiem, żebym mogła wytrzeć twarz.

– Dzięki – wykrztusiłam. – Macocha jest na porodówce.

Kiwnął głową.

– Tak myślałem, że chodzi o coś w tym guście.

– Teraz dopiero się zacznie. Nie wiem, czy dam radę to wytrzymać.

Nigdy nie wspomniałam członkom kapeli o mojej mamie, ale chyba skojarzyli, że wydarzyło się coś poważnego. Nie było to trudne, starczyło poczytać między wierszami moich tekstów.

– Dasz radę – odpowiedział cicho.

– Skąd ta pewność? To znaczy, widziałeś mnie ostatnio?

Ściągnął lekko brwi.

– Wiem, że było ciężko. Ale wiem też, że jesteś silna.

– Aha. Cała ja. Człowiek ze stali. Chyba raczej dziewczyna z ligniny.

Pokręcił głową.

– Mnie nie oszukasz. Jesteś twarda. Silniejsza, niż sama sądzisz.

Następnych kilka godzin wypełniły rozmowy i muzyka. Na zmianę puszczaliśmy utwory z jego kolekcji winyli i CD, wybierając kawałki, które coś dla nas znaczyły. Ja włączyłam piosenki U2 i Boba Marleya, do których kiedyś tańczyłam z mamą. On mi puścił Joan Armatrading, Franka Sinatrę i rzeczy, których nigdy wcześniej nie słyszałam. Rozgadał się pod wpływem muzyki, zaczął mi opowiadać, jak wygląda lato w Massachusetts, i o świetlikach.

– Nigdy nie widziałam świetlika – przyznałam.

– Serio?

– Niestety. Nie występują tutaj w Oregonie. Mamy tylko te gołe ślimaki.

– Zauważyłem. Poczekaj. – Poszedł znowu do salonu i wyciągnął jakąś płytę. Usłyszałam skrzypienie igły, a potem zabrzmiała muzyka. – To American Music Club. Zapewne najbardziej melancholijna kapela na świecie. Wydaje się w sam raz na dzisiejszy wieczór.

Utwór, który Jed wybrał, nosił tytuł Świetlik. Była to najboleśniej piękna melodia, jaką słyszałam w życiu. „Chodź, piękna, usiądźmy na trawniku od frontu i patrzmy na świetliki, kiedy zachodzi słońce. Nie żyją długo, tylko błysk i znikają. Będziemy się z nich śmiać, patrząc, jak zachodzi słońce”. Gość, który to śpiewał, miał taki smutny głos, przesycony tęsknotą. Jak gdyby dokładnie rozumiał, co czuję. Jed, puszczając mi Świetlika, pokazał, że rozumie również.

Potem zanucił refren, patrząc wprost na mnie.

– „Jesteś taka piękna, skarbie, jesteś najpiękniejszą istotą, jaką znam; jesteś taka piękna, skarbie. Dokąd odeszłaś?”.

Wpatrywał się we mnie intensywnie i przysięgam, chociaż to zabrzmi, jakbym zwariowała, poczułam skok napięcia między nami. Ledwo mogłam oddychać. Piosenka się skończyła, płyta się zatrzymała, a Jed dalej na mnie patrzył z tym swoim uśmiechem w oczach. Tak strasznie chciałam go pocałować. Przysunęłam się. A wtedy to on mnie pocałował, lekko jak motyl, prosto w czoło.

– Chyba powinnaś wracać do domu – szepnął. – Późno już.

Nie chciałam nigdzie wracać. Chciałam tam zostać, wtulić twarz w jego szyję i wtopić się w niego. Ale tego mi nie zaproponował, a ja bałam się zepsuć najbardziej romantyczną chwilę w swoim życiu.

Więc sobie poszłam. A następnego dnia w domu zjawił się Billy i wszyscy zaczęli traktować mnie jak powietrze. Byli zbyt zajęci gruchaniem nad skarbeńkiem, który, gdyby mnie kto pytał, był tylko małą maszynką, jedzącą, płaczącą i kupkającą.

Co do Jeda, to na następnej próbie był przyjacielski i pomocny jak zwykle, ale zachowywał się, jakby tamten wieczór nigdy się nie zdarzył. Znowu stałam się tylko jego młodszą siostrzyczką. A przynajmniej tak sądziłam, póki nie dostałam listu.

– Cóż, myślę, że panna Hemphill potrzebuje szczególnej zachęty! – ryknął Szeryf.

Przesunął wzdłuż kręgu palcem-pistoletem i zatrzymał się na Virginii, która miała motywować grupę, rzucając najostrzejsze obelgi.

– Panno Larson, miałaś okazję poznać pannę Hemphill. Cóż się kryje za tą chłodną fasadą?

Widząc, jak V gapi się na mnie, twardo i równocześnie z czułością, raptownie wróciłam do teraźniejszości. Wiedziałam, co myśli. „Zostaw dumę w celi. Miej to za sobą. Rzuć tym psom jakiś ochłap, żeby się mogły pożywić, inaczej zaatakują cię na poważnie”. I wiedziałam, że ma rację. Wystarczająco wiele razy brałam udział w TK, by pamiętać, jak to działa: przyznaj się, rozpłacz, a wypuszczą cię z kręgu. Bałam się jednak, że jeśli raz otworzę usta, chlapnę coś, czego nie chciałabym zdradzić nikomu.

– Wyobrażasz sobie, że jesteś silna z tą twoją punkową fryzurą i piercingami. Tylko że twoje pasemka spłowiały, a kolczyki musiałaś zdjąć, więc czym jesteś teraz?! – wrzasnęła V. – Zwyczajną dziewczyną z odrobiną tuszu pod skórą. Nikim szczególnym.

Wpatrywała się badawczo w moją twarz, błagając, a ja rozumiałam, o co jej chodzi. Strzelała przytępionymi strzałami, sprowadzała ogary na fałszywy trop, żeby mnie nie dopadły. W tym momencie zrozumiałam, że jest przyjaciółką.

– Wydaje ci się, że jesteś twarda, ale ja słyszałam, jak płaczesz – dołączyła się natychmiast Tiffany, starając się uderzyć jak najboleśniej.

Tylko że tak naprawdę to była kompletna bzdura. Wcale już nie płakałam. Rzuciłam jej takie spojrzenie, że zrobiła minę, jakby sama się miała poryczeć. Ofermowata lizusica.

Garstka innych dziewczyn dołączyła się z podobnie kulawymi tekstami, ale nie dały rady mnie sprowokować. Przywołałam trochę tej siły, którą miałam zdaniem Jeda, i patrzyłam na nie wściekle, rzucając im wyzwanie, żeby tylko spróbowały ze mną zadrzeć. Płomień gaśnie bez tlenu, a Szeryf nie miał cierpliwości innych terapeutek, które zostawiały cię na ringu całą godzinę. Po dziesięciu minutach wyciągnięto mnie z kręgu. Oznaczało to, że mogę zostać zdegradowana na poziom drugi, ale mało mnie to obchodziło.

– Panna Wallace! – zawołał Szeryf.

Wycelował swojego „kolta” w Marthę, moją otyłą współspaczkę, i od razu poczułam, jak ściska mi się żołądek.

Nikt nie dostawał na TK tak, jak grube dziewczyny, a Szeryf, facet niemający bladego pojęcia, jaka to udręka być młodą istotą płci żeńskiej i z nadwagą, słynął z okrucieństwa. Co gorsza, sala buzowała od skumulowanej agresji, bo przecież ja nie ustąpiłam ani o centymetr. Wiedziałam, że Martha weźmie łomot za mnie.

– Hej, tłuściochu.

– Hej, gruba dupo. Czemu tyle żresz?

Parę dziewczyn zaczęło chrząkać jak świnie. Szeryf rozpromienił się zadowolony z siebie. Lubił powtarzać, że musisz się rozsypać, zanim cię poskładają jak należy, ale tego było za wiele. W mojej szkole w Portland za tego rodzaju wyzwiska zostawało się po lekcjach, tymczasem tutaj nazywano to terapią. Kiedy drwiny przybrały na sile, Martha spuściła wzrok z twarzą przesłoniętą wiotkimi brązowymi włosami i zaczęła przestępować z nogi na nogę, jak miała w zwyczaju, niczym słoń próbujący się ukryć za plecami myszy. Wpatrywała się w ziemię, a skandowanie trwało dalej. Nikt tu nawet nie udawał, że chodzi o wsparcie; nie było zwykłej gadki, że je się po to, by zapomnieć o samotności albo zamaskować urodę. Tylko dwa tuziny dziewczyn wyżywających się za własne kompleksy związane z wyglądem na stojącej pośrodku ofierze noszącej rozmiar 48. Tak jak ja, Martha nie odezwała się słowem, ale popełniła błąd, odwracając wzrok – to tak, jakby przyznawała się do słabości. Stała zwrócona plecami do mnie, więc nie wiedziałam, że płacze, póki nie zobaczyłam łez na niebieskim materacu. Zwykle kiedy tama puszczała, dostawało się zbiorowy uścisk, klepanie po plecach i słowa zachęty, ale jedyne, co dali Marcie, to chusteczka higieniczna.

Tego wieczoru w stołówce zajęłam miejsce obok niej; tak jak ja, zwykle siadała sama. Zatkało mnie, kiedy przyłączyły się do nas Bebe, Cassie i V.

– Strasznie mi przykro, Martho – powiedziałam. – To moja wina, że cię dzisiaj przyszpilili.

– Wcale nie – sprzeciwiła się V. Twarz miała czerwoną z gniewu. – Żadna z was nie zawiniła. To wina tego miejsca. Okrucieństwo pod pozorem terapii. Nic dziwnego, że tak wiele dziewczyn wychodzi stąd bardziej pokręconych, niż kiedy przyjechały.

– Dzisiejsza sesja była szczególnie brutalna, współmieszkanko – stwierdziła Bebe. – Pomyśleć, że uważałam za koszmar, kiedy mnie oskarżali o zdzirowatość.

– Koszmar? Bawiłaś się jak nigdy w życiu – zaprotestowała Cassie.

– To BYŁO dość zabawne. To znaczy, wielka mi rzecz. Kto w dzisiejszych czasach nie jest zdzirą?

Martha wpatrywała się w swoją porcję na talerzu, w końcu jęknęła:

– Nie rozumiem tego.

– Czego? – spytałam.

– Podobno mam stracić na wadze, a dają mi do jedzenia wyłącznie takie rzeczy – powiedziała, wskazując talerz z panierowanymi paluszkami rybnymi, frytkami i marchewką tak rozgotowaną, że dosłownie się rozpływała pod stopioną margaryną. – Jeśli to zjem, znów utyję, ale jeśli nie zjem, dostanę uwagę – jęknęła, wskazując wymachujące podkładkami terapeutki.

A potem zaczęła szlochać.

Biedna Martha. Jedzenie w Red Rock było absolutnie obrzydliwe. Wszystko przyjeżdżało zamrożone w wielkich metalowych puszkach: burgery z mięsa podejrzanego pochodzenia, burritos, pizza, paluszki rybne, nuggety z kurczaka, lody śmietankowe bez grama śmietany, ciastka. Świeże warzywa ograniczały się do sałaty lodowej i koszmarnych starych pomidorów. Było to tak paskudne, że przez większość czasu żywiłam się kanapkami z masłem orzechowym i galaretką. Ale dziewczyny na diecie nie dostawały tego przysmaku. Sprawdzano je na okrągło. Jeśli jadły za dużo, dostawały minus. Jeśli nie jadły wystarczająco dużo, podejrzewano, że się głodzą… i dostawały minus. Od Marthy oczekiwano, że schudnie, ale durnowate zasady Red Rock rodem z Paragrafu 22 wymagały, by równocześnie wymiatała talerz do czysta.

– Martho – zaczęła V na swój szorstki sposób. – Nie rycz. Nie okazuj słabości. Każdy problem w tym miejscu da się ominąć.

Dziewczyna podniosła na nią wzrok.

– W jaki sposób?

– No właśnie – włączyłam się. – Jakie są te wasze sposoby?

– Nie tutaj. Nie teraz. Ale niedługo urządzimy krótki instruktaż dla niektórych z was, żółtodziobów.

– Gdzie? – spytałam.

– Ciii. Bebe się tobą zajmie – powiedziała V. – A teraz się rozejdźmy, zanim ściągniemy na siebie uwagę. – Wstała. – Cieszę się, Martho, że zaczynasz dostrzegać, co jedzenie ma zastąpić w twoim życiu – oświadczyła przesadnie donośnym głosem.

Potem kiwnęła głową, puściła do niej oko i odeszła.

Rozdział ósmy

– Ani piśnij.

Bebe stała nade mną w piżamie, zakrywając mi usta dłonią. Otwarłam oczy, a wtedy przyłożyła palec do warg i szepnęła bezgłośnie:

– Wstawaj.

Podeszła do Marthy i zrobiła to samo, tylko że Martha poderwała się gwałtownie i przez moment wyglądało, jakby Tiffany też się zbudziła. Wstrzymałyśmy oddech, aż Tiffany przewróciła się na drugi bok i znowu zachrapała w swój stos pluszaków.

Bebe wyprowadziła nas z pokoju, a potem korytarzem do miejsca, gdzie część mieszkalna stykała się z biurami administracji. Wskazała krzesło strażnika, które było puste, i otwarte pomieszczenie gospodarcze, gdzie jeden z mutantów leżał wyciągnięty na podłodze.

– Lubi się zdrzemnąć między pierwszą a trzecią rano, jak w zegarku, co nam daje, moje drogie, wspaniałą szansę.

Był kwadrans po pierwszej.

– Jak ci się udało wstać bez budzika?

– W ogóle się nie kładłam. Odgrywałam w pamięci stare odcinki oper mydlanych z moją mamą. Zawsze jest się z czego pośmiać.

– A kamery? – spytałam.

– Na korytarzach ich nie ma, zresztą nic nie zarejestrują, kiedy światła są zgaszone.

Zaprowadziła nas do niewielkiego biura, pustego, jeśli nie liczyć czekających już V i Cassie. Usiadłyśmy w kółku na podłodze i spojrzałyśmy na siebie.

– Łał, skąd wiedziałyście o tym pokoju? Jak wam się udało tutaj wejść? – dociekała Martha.

V pokazała mały, srebrny kluczyk.

– Sekret numer jeden – odparła. – Klucz uniwersalny. Otwiera wszystkie drzwi w tym miejscu.

– Skąd go wytrzasnęłaś? – spytałam.

– Nasza podstępna V zwędziła go z wielkiego pęku Szeryfa – powiedziała Cassie.

– Powiedzmy, że go wyzwoliłam. Szeryf sądzi, że go zgubił. A oczywiście nie chce im się płacić za wymianę wszystkich zamków – wyjaśniła V. – A teraz bierzmy się do roboty.

– Ale co będzie, jak nas złapią? – zmartwiła się Martha. – Nie chcę zostać cofnięta na pierwszy poziom.

– Nie złapią – rzuciła V niecierpliwie.

– Skąd możesz wiedzieć? – sprzeciwiłam się.

– Słuchajcie, siedzę w tym miejscu od wieków i śledziłam strażnika miesiącami. Śpi od pierwszej do trzeciej. Myślicie, że bym zaryzykowała, gdybym sądziła, że nas nakryją? Jestem szóstką.

– Moje drogie, zabieramy się do rzeczy od niewłaściwego końca. Czy możemy wreszcie zacząć?

– Czuję, jakby należało złożyć jakieś uroczyste oświadczenie – powiedziała Cassie. – Żeby to wszystko zabrzmiało oficjalnie.

– Rozumiem, o co ci chodzi – zgodziła się V. – Miłe panie, witajcie w naszym nowym, jak to nazwać, klubie? Klice?

– Och, nazwijmy to klubem – poprosiła Martha z przejęciem.

– Boskim, bajecznym… – zaczęła Bebe.

– …superekskluzywnym… – wtrąciłam.

– …klubem… – zapiała Martha.

– …wariatek! – dodała Cassie.

– No więc okej. Witamy w boskim, bajecznym, superekskluzywnym klubie wariatek – podsumowała V. – A teraz bierzmy się do roboty. Przez półtora roku odkryłam sposoby na ominięcie wielu zasad obowiązujących w Red Rock. Nienawidzę tego miejsca i zrobię wszystko, żeby z nim walczyć. Uważam to za rewolucję od wewnątrz.

Potem V, Bebe i Cassie wyjaśniły Marcie i mnie, jak w tajemnicy wysyłać listy, przekazując je współczującym koleżankom mającym wkrótce opuścić ośrodek albo zaufanym piątkom i szóstkom przed wyjściem na miasto. Jeśli to nie wchodziło w grę, zwykle można było zdać się na jednego lub dwóch pracowników cateringu, że przemycą wiadomość na zewnątrz.

– Ale lepiej skonsultujcie z nami, komu oddać list – zaleciła V. – Red Rock Academy nagradza personel za donoszenie na nas, ale ponieważ równocześnie płaci nędznie, więc niektórzy wolą przysporzyć im kłopotów, niż zarobić dwadzieścia dolców za kablowanie. Po pewnym czasie można także odbierać wiadomości od ludzi spoza rodziny.

– Jak? Przecież wszystko czytają.

– Brit, kochanie, słuchaj i się ucz – powiedziała Bebe. – Po prostu każesz danej osobie udawać, że jest twoją matką, bratem albo kimś w tym guście. Terapeutki czytają pocztę wychodzącą, ale listy przychodzące tylko przeglądają z grubsza, więc jeśli zobaczą podpis: „Uściski, mama i tato”, kupią to. Dzięki Bogu, są tragicznie leniwe.

– To prawda, ale musicie uważać i pamiętać, by posługiwać się szyfrem. Bo jeśli list zostanie przechwycony, będziecie miały przechlapane – ostrzegła V.

– Jakim szyfrem? – spytałam.

– Słyszałyście coś, dziewczyny? – rzuciła niespokojnie Martha.

Zamarłyśmy.

– Przysięgam, że słyszałam jakiś głos, uciszcie się – szepnęła.

V przyłożyła palec do ust. Umilkłyśmy wszystkie. Rozlegało się tylko nasze sapanie i tykanie zegara na korytarzu. Dla wszelkiej pewności wstrzymałam oddech. Nie chciałam zostać nakryta teraz, kiedy wreszcie znalazłam przyjaciółki.

Po pięciu minutach ciszy V wymknęła się na zwiady i zobaczyła strażnika chrapiącego w najlepsze.

– Fałszywy alarm. Wszystko w porządku.

– Przepraszam, myślałam tylko… – zaczęła Martha.

– W porządku, trzeba być czujnym. – V kiwnęła do niej zachęcająco głową.

– Możemy wrócić do sprawy szyfru? – spytałam, myśląc o tym, od kogo chciałabym dostawać pocztę.

– Jasne. Oto, co wykombinowałyśmy i co dotąd się sprawdzało – wyjaśniła V. – Dyskusje o warunkach w Red Rock należy przedstawiać jako problemy ze zdrowiem babci, dziadka, ciotki Józefiny albo dowolnej innej osoby. Wyznania miłosne przyjaciół lub chłopaków – jako entuzjastyczne opisy pięknej pogody. Oczywiście w pierwszym nielegalnym liście, jaki wyślecie, powinnyście wyjaśnić podstawowe zasady. Potem możecie wymyślić własny kod. To jedna wielka ściema. Zorientujecie się, o co chodzi. Bebe nawet uprawiała korespondencyjny seks z tym swoim chłopakiem z obsługi, wszystko szyfrem, a on nie zna angielskiego.

– Ma na imię Pedro i owszem, zna.

– Tylko nie szarżujcie, nie bądźcie zbyt pazerne i pewne siebie. Nigdy nie wiadomo, czy akurat wasz list nie zostanie skontrolowany. Clayton jest cwana, a jeśli zwęszy podstęp, zabijecie kurę znoszącą złote jajka.

– Czy to nie przypadkiem pomieszanie metafor? – zauważyła Cassie.

V spojrzała na nią poważnie.

– Jak cię dopadną, błędy stylistyczne będą ostatnim z twoich zmartwień. Bądźcie ostrożne. Bądźcie czujne. I pilnujcie się. Bo oni też nas pilnują.

Kilka chwil siedziałyśmy wszystkie w złowróżbnej ciszy. V spojrzała na zegar na korytarzu.

– Dochodzi trzecia, więc powinnyśmy wracać, ale chcę wam powiedzieć jeszcze o jednej rzeczy. Kiedy spędzi się tu trochę czasu, pod pewnymi bardzo szczególnymi warunkami da się zorganizować kilkugodzinną ucieczkę. Gdy otrzymacie przywileje, będziecie mogły wymknąć się na trochę. Cassie to zrobiła. Jednej dziewczynie, Deannie, udało się nawet zerwać z przymusowego nocnego marszu i wrócić następnego dnia, a personel w ogóle się nie zorientował. Zdarzyło się to, zanim tu trafiłam, ale to słynna sprawa. Znajdujemy się wiele mil od jakichkolwiek atrakcji turystycznych, więc ucieczka to raczej akt desperacji dla osób, którym zależy tylko na tym, żeby na chwilę się stąd wyrwać… i nie uważam, żebyście wy, żółtodzioby, powinny próbować już teraz. Ale człowiek od razu lepiej się czuje, jak wie, że istnieje taka opcja, no nie?

Kiwnęłyśmy głowami. Martha podniosła rękę.

– Martho, nie jesteśmy w klasie. O co chodzi?

– Jedzenie – pisnęła.

– Och, jasne. To takie oczywiste, że zapomniałam – odparła V. – Skarpetki.

– Hm?

– Skarpetki – powtórzyła Bebe. – Wkładaj te wielkie, białe frotowe skarpety, okropnie niemodne, które zsuwają się z nóg. I po cichu ładuj do nich jedzenie. Nikt się nie zorientuje, a balast możesz wyrzucić na podwórzu.

Martha spojrzała na swoje grube, białe skarpetki.

– Czemu sama na to nie wpadłam?

– Trzeba wracać, zanim strażnik się zbudzi – oświadczyła V. – Więc na koniec jeszcze jedno. To ważne. Nikomu tutaj nie chodzi o to, żeby was wyleczyć. Tylko by was przechować, podczas gdy waszych niemających o niczym pojęcia rodziców doją na tysiące dolców. Szeryf, Clayton i terapeutki wcale nie chcą nam pomóc. I nie chcą, żebyśmy pomagały sobie nawzajem, więc musimy to robić ukradkiem. Jeśli będziemy mieć w sobie nawzajem oparcie, nie staniemy się tak walnięte, jak myślą o nas nasi rodzice.

Wyciągnęła rękę przed siebie.

– Jedna za wszystkie i wszystkie za jedną? – spytała Martha.

V przytaknęła. Martha dołożyła własną dłoń.

– Nie wolno nam zapomnieć, moje drogie, że stanowimy Boski Bajeczny Superekskluzywny Klub Wariatek – oświadczyła Bebe, idąc za jej przykładem.

– Siostry – rzuciła Cassie, również kładąc rękę.

– Siostry – powtórzyłam, przybijając z klaśnięciem. Poczułam naszą zjednoczoną siłę. – Siostry w normalności.

Rozdział dziewiąty

Kochana Brit,

szczęśliwego Święta Dziękczynienia. Czy czekasz właśnie na wielką szkolną kolację z indykiem? W domu będzie skromnie. Babcia liczyła, że nas odwiedzi, ale biodro za bardzo ją boli na jazdę samochodem, a nie znosi latać. Jestem pewien, że gdybyś z nami była, zjawiłaby się mimo to. Zrobiłaby dla Ciebie wszystko.

Dostaliśmy ze szkoły kilka raportów o Twoich postępach. Jak widzę, Twoje oceny się poprawiły, z czego oboje z mamą bardzo się cieszymy. Pani psychiatra wyjaśniła, że mimo lepszych wyników w nauce nadal się opierasz i nie chcesz stawić czoła pewnym sprawom. Mam nadzieję, że wykorzystasz tę okazję do przepracowania swojego gniewu.

Poinformowano nas także, że wolno Ci obecnie pisać listy. Nie mogę się doczekać wiadomości od Ciebie. Może wpadniemy z wizytą po Bożym Narodzeniu, jeśli Twoi nauczyciele się zgodzą.

Nie wiem, o czym Ci jeszcze napisać. U nas jak zwykle leje i jest pochmurno. Przez ostatni miesiąc chorowaliśmy; dopadło nas paskudne przeziębienie. Napisz więcej o miejscu, w którym przebywasz. Wiem, że nie chcesz tam być, ale z pewnością to ulga uciec z deszczowego Portland.

Kocham Cię,

Tato

PS

Zrobię zdjęcie Billy’ego, jak trzyma dla Ciebie indycze udko!

Kochany Tato,

z pewnością Święto Dziękczynienia w tym roku będzie fantastyczne. Siedzimy w naszych ciepłych, przytulnych pokojach, jemy domową kolację i rozmawiamy o tym, jak bardzo jesteśmy wdzięczne za nieustanny nadzór, prace przymusowe, obelgi i szpiegowanie. Potem zjemy placek dyniowy i obejrzymy w telewizji To wspaniałe życie. Jutro jedziemy do galerii kupić prezenty.

Wiem, Twoim zdaniem to ja żyję urojeniami, ale jak sądzisz, dokąd mnie wysłałeś? Nie wolno mi opowiadać, jak okropnie jest w Red Rock, zresztą pewnie i tak byś mi nie uwierzył.

Dalej nie rozumiem, co tu robię. Terapeutkom wydaje się najwyraźniej, że trauma z powodu Mamy zmieniła mnie w dziką, złą dziewczynę, ale Ty i ja wiemy, że to nieprawda. Myślę, że prawdziwym powodem, dla którego się tu znalazłam, nie jesteś Ty ani ja, ani to, co się stało z Mamą, tylko Twoja żona. Najwyraźniej chce mieć trzyosobową rodzinę i w sposób jasny jak słońce dała do zrozumienia, że czwórka to za dużo. A potem zrobiła Ci pranie mózgu i teraz Ty też w to wierzysz.

Co do Mamy, to miałam na przepracowanie tamtego trzy lata, i tylko dlatego, że nie zamierzam się wypłakiwać przed jakąś sztywniacką lekarką (która tak na marginesie nawet nie jest psychologiem – zadałeś sobie w ogóle trud, żeby sprawdzić jej kwalifikacje?), nie znaczy, że coś wypieram. Co niby mam robić, nosić znaczek z napisem: „Cześć, jestem Brit i mam matkę wariatkę”? Bo to by uchodziło za postęp w tym miejscu.

Nie mogę za wiele myśleć o tym, jak się tu dostałam, bo czuję wtedy, jakbyś mnie zdradził, a to gorsze od wszystkiego, co mnie tu spotkało. Czy Babcia wie, dokąd mnie wysłaliście? Na pewno by się wkurzyła, ale z drugiej strony nigdy nie przyjmowałeś do wiadomości jej opinii.

Powinieneś przyjechać w gości. Może gdybyś zobaczył to miejsce z bliska, przemyślałbyś swoją, czy raczej jej, decyzję.

Brit

PS

Moje stopnie tak nagle się poprawiły, bo tutejsza szkoła jest na poziomie kursów wyrównawczych. Billy dostałby w niej piątkę.

PPS

Chętnie zamienię każdy słoneczny dzień w tej piekielnej dziurze na rok portlandzkiego deszczu.

– Widzę, że nie napisałaś do rodziców – zagadnęła mnie Clayton, stukając długopisem o podkładkę. Przysięgam, że robiła to, by pokazać, jaką władzę ma jej mały bic. – Chciałabyś mi wyjaśnić dlaczego? Większość uczennic ogromnie się cieszy, kiedy osiąga poziom czwarty i może się skontaktować z bliskimi. Weszło w zwyczaj, że przed świętami wysyłają kartki.

Była to prawda. Red Rock nawet drukowała radosne pocztówki z gromadką uśmiechniętych uczennic w mikołajowych czapkach i szortach, żebyśmy je mogły wysłać do domu. Uważałam to za totalną propagandę.

Napisałam do taty kilka wersji wciąż tego samego listu, ale w końcu je podarłam i zakopałam w kamieniołomie – częściowo dlatego, że jak ostrzegała V, wiadomości wychodzące były starannie czytane przez personel, więc należało uważać na każde słowo, bo wykorzystywali je przeciw nam na terapii. Clayton już się zachowywała, jakby znała mnie lepiej niż ja sama. Na widok jej samozadowolenia miałam ochotę coś uszkodzić. Nie było mowy, bym jej pozwoliła przeczytać list do taty, a chyba nie potrafiłabym zmyślić banalnej wiadomości w stylu „Hej, co słychać?”.

Widzicie, przez te dwa miesiące w Red Rock miałam mnóstwo czasu na rozmyślania; chyba aż za dużo. W kółko myślałam o Jedzie: tylko to podnosiło mnie na duchu. Ale przez resztę czasu dumałam nad tatą i mamą, nad sobą samą i – niestety – nad macochą. Myślałam o tym, jak bardzo tato się zmienił. Bardzo chętnie obwiniłabym za wszystko macochę, ale smutna prawda wyglądała tak, że tato zaakceptował jej plan, by mnie odesłać. Gdybyście pięć lat temu powiedzieli, że mój łagodny, delikatny tato wpakuje własne dziecko do poprawczaka, odpowiedziałabym, że nic, nawet pistolet przystawiony do głowy, nie zmusiłoby go do takiej akcji.

– Więc dlaczego się zgodził? – spytała V.

Siostry w normalności zaczęły raz w tygodniu spotykać się w pustym biurze na PRAWDZIWĄ terapię. Tylko wtedy mogłyśmy poważnie pogadać o rzeczach, które nas dręczyły. Przedstawiłam grupie swoją teoryjkę, że macocha nie działała sama.

– Bo ja wiem. Dość łatwo nim dyrygować, a ona to prawdziwa kastrująca jędza.

– Ale jesteś jego córką. Gdyby nie chciał, żebyś tu trafiła, na pewno zdobyłby się na sprzeciw – zauważyła Bebe.

– Może po prostu nie chce mnie przy sobie.

– Jasne, że chce! – sprzeciwiła się Martha.

V uniosła brew, Bebe zmrużyła oczy, a Cassie zarechotała.

– Co jest? – zaprotestowała Martha.

– Moja droga, to oczywiste. Gdyby ojciec chciał ją mieć przy sobie, jak by tu trafiła? – spytała Bebe i zwróciła się znowu do mnie. – Ustaliłyśmy zatem, że jesteś równie normalna, jak reszta świata, jeśli nie liczyć standardowego zespołu prowokacyjno-buntowniczego. A jeśli mnie spytacie, to uważam, że szesnastolatki, które nie zdradzają takich „symptomów”, urządzają masakry podobne do tej w Columbine. Dlaczego więc tatuś się ciebie pozbył?

– Może… – zaczęłam i umilkłam.

– Może co? – ponagliła V.

– Może po prostu mu przypominam… co się stało z mamą.

W chwili, kiedy to powiedziałam, poczułam, że to prawda. Siostry wiedziały, że mama zachorowała na schizofrenię i zniknęła, ale oszczędziłam im szczegółów trwającej rok gehenny: rozpadu jej osobowości, wciąż nowych psychiatrów, błagań taty, żeby wypróbowała kolejne leki, a nawet elektrowstrząsy, a kiedy się nie zgodziła, dylematu, czy ją posłać do psychiatryka. Nie wspomniałam o swoim ostatnim spotkaniu z mamą, wystającą na tyłach księgarni Powella przy kubłach na śmieci. Przypominała bardziej obdartą bezdomną, jakie widuje się po całym Portland, niż czyjąś matkę. Chyba nawet mnie nie poznała. I nie wspomniałam, że od tamtej pory tato zaczął się ode mnie odsuwać.

– Rzeczywiście mówiłaś, że jesteś do niej bardzo podobna – powiedziała Cassie.

– Och, czyli po sprawie – stwierdziła Bebe z lekceważącym machnięciem. – Tajemnica rozwiązana. I świetnie cię rozumiem. Moja matka z całą pewnością ma mi za złe uderzające podobieństwo do męża numer trzy, czyli mojego ojca. Ostatecznie był to jedyny mężczyzna, który porzucił ją.

– Niemożliwe. Jesteś wykapaną matką – zaprotestowała Martha i poczerwieniała. – Oglądałam ją w Kochankach i nieznajomych. Była najlepsza. Nie mogę uwierzyć, że nie dostała Emmy.

– Cóż, dziękuję, ale co to ma do rzeczy?

– Brit wygląda jak jej mama. Dlatego ojciec pozwolił, by macocha ją tu zesłała.

– Czy ja wiem, Brit – zadumała się V. – Niezbyt to przypomina klasyczną historię Kopciuszka. Ostatecznie ojciec Kopciuszka umarł, stąd sytuacja z macochą. A ty masz ojca, więc analogia nie całkiem się zgadza.

Przyszło mi do głowy, że siostry mają rację tylko w połowie. Zapewne tato mnie odesłał, bo mu przypominałam mamę. Po kilku sesjach z Clayton zaczęłam jednak podejrzewać, że prawda może być jeszcze gorsza. A jeśli się obawiał, że SKOŃCZĘ tak jak mama?

Clayton dalej mnie maglowała o brak epistolarnego entuzjazmu. Powtarzałam w kółko, że nie jestem dobra w pisaniu i że pewnie tato dostaje mnóstwo informacji o mnie ze szkoły.

– Wydaje się bardzo zadowolony z moich stopni i wspomniał, że przyjedzie w odwiedziny – odpowiedziałam. – Wtedy po prostu wszystko mu opowiem. Ale uwielbiam dostawać listy od niego.

Spojrzała na mnie surowo. Nigdy nie miałam pewności, czy kupuje mój fałszywy zapał, ale jeśli nie, to czemu mnie awansowała na czwarty poziom? V powiedziała, że ponieważ miałam zostać w ośrodku tylko przez okres, którego koszt pokryje ubezpieczenie, musiało wyglądać, że po trzech miesiącach będę gotowa wracać do domu. Jak się zdaje, większość dziewczyn szybko osiągała ten poziom, później jednak, jeśli ich rodzice mieli głębokie kieszenie, gniły w Red Rock miesiącami.

Z drugiej strony WŁAŚCIWIE nie kłamałam, mówiąc, że nie mogę się doczekać listów od taty. W listopadzie zdołałam przemycić wiadomość do Jeda, krótką notkę, żeby dać znak życia, wyjaśnić swoją sytuację i spytać, co słychać z kapelą. Nie chciałam się rozwodzić nad szczegółami życia w Red Rock, bo w głębi duszy było mi strasznie wstyd. Napisałam ogólnie do zespołu, ale wysłałam list – a raczej zrobiła to absolwentka Annemarie – na adres Jeda. Dodałam krótką instrukcję w sprawie szyfru, na wypadek gdyby mieli ochotę się odezwać. Nie chciałam za bardzo naciskać Jeda, by napisał do biednej uwięzionej mnie. Nie zależało mi na jego litości. Ale kiedy po Święcie Dziękczynienia przyszedł do mnie pierwszy list, wiedziałam, że to od niego. Jed miał starą, mechaniczną maszynę do pisania, Underwooda, którą uwielbiał, i wypisał na niej adres na kopercie.

Idealnie skumał ideę szyfru, co pewnie dość oczywiste, bo tekściarze zawsze posługują się kodem. Większa część listu była o „wujku Claudzie”, który gra na skrzypcach w zespole kameralnym. Ostatnio chorował i zespół musiał występować bez niego – co odbiło się na muzyce. Potem Jed opisał niebo nad Portland, kropiące deszczem częściej niż zwykle – nie byłam całkiem pewna, czy to zaszyfrowana informacja, że Jed za mną tęskni, czy banalna prawda. W Oregonie nigdy nie wiadomo. Ale zakończył zdaniem, że zima jest taka długa i mroczna, aż zatęsknił do lata i świetlików. Na co oczywiście moje serce fiknęło koziołka.

Rozdział dziesiąty

W cieplejszych miesiącach co drugi tydzień dziewczyny z trzeciego i czwartego poziomu wleczono na piętnastokilometrowy marsz po wzgórzach. Szeryf lubił nazywać te małe ekspedycje „terapią w głuszy”.

– Terapia w głuszy, akurat – skomentowała Bebe. – Raczej marsze śmierci.

– Nienawidzę ich – jęknęła Martha. – Myślałam, że w zimie z nich rezygnują.

– Tylko jeśli spadnie śnieg, moja droga. A w tym roku zima się spóźnia. Biedne my. Boże, kto widział taki upał w grudniu. Już się spociłam jak świnia. Błe. – Potrząsnęła manierką. – Została mi tylko odrobina wody.

Z jakiegoś powodu dostawałyśmy jedynie małą manierkę z wodą, torebeczkę mieszanych bakalii i jabłko.

– To żebyśmy wypociły tłuszcz – wyjaśniła Martha.

– Nie, kochanie, tylko ponieważ cierpienie wyrabia charakter – poprawiła Bebe. – Liczą, że jeśli bardzo zgłodniejemy, zaczniemy szukać pożywienia albo coś w tym guście.

– Znając moje szczęście, zjem trującego grzyba i umrę – marudziła Martha.

– Może będziesz miała fart i trafisz na zaczarowanego.

– Dziewczyny, to jest pustynia – wtrąciłam. – Tu nie ma grzybów. Musiałybyśmy jeść kaktusy.

– Odrażające. Absolutnie odrażające – prychnęła Bebe.

– Hej, wy tam! – zawołała Missy. Była fanatyczną wychowanką Red Rock, w tydzień awansowała do poziomu czwartego. – Szeryf mówi, żeby wyciągać nogi i przestać gadać.

– Tak, PROSZĘ PANI – przytaknęła Bebe sarkastycznie.

Missy wróciła na czoło grupy, a Bebe pokręciła głową.

– Syndrom sztokholmski. Wiele dziewcząt na niego cierpi. Uczą się kochać swoich prześladowców.

– Zwyczajnie się podlizują, żeby się stąd wydostać – odpowiedziałam.

– Może z początku, ale potem zaczyna im się to podobać. Lubią nawet te przeklęte marsze. Boże, ile jeszcze zostało do przejścia? – spytała.

Zrzędziła całą drogę pod szczyt i w dół, ale zaliczyła wystarczająco dużo godzin na stepperze, żeby dać radę. Ja tak samo. Zjeździłam całe Portland na swoim starym gracie Schwinna. Poza tym w dawnych czasach często wędrowałam z mamą i tatą po Forest Park. Macocha naturalnie wolała spędzać weekendy w centrum handlowym. W głębi ducha rozkoszowałam się marszem śmierci, myśląc o tym, jak bardzo ona by go nienawidziła.

Martha, przeciwnie, przeżywała ciężkie chwile.

– Nie mogę oddychać – chlipała między sapnięciami. – Za nic nie dam rady.

– Zawsze to powtarzasz, moja droga, i zawsze dajesz – odparła Bebe.

– Po prostu stawiaj nogę za nogą – dodałam jej otuchy.

– Ale całe stopy mam obolałe.

– Nie myśl o tym. Podziwiaj widoki – poradziłam.

Były naprawdę nie z tej ziemi – czerwone skały, czerwona glina i niesamowite podobne do trumien głazy sterczące wszędzie wokół. Pejzaż jak na Marsie.

– Nie chcę podziwiać widoków – jęknęła Martha. – Nie chcę tu w ogóle być. Chcę być w domu w Ohio i iść przez ładny park na piknik.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału angielskiego
Sisters in Sanity

Copyright © 2007 by Gayle Forman

© Copyright for the Polish edition
by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2016

Projekt okładki: Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Zdjęcie na okładce:
Dziewczyna © Jovana Rikalo/Trevillion Images,
Para © Mandy Erskine/Arcanel Images

Redaktor prowadzący Katarzyna Piętka
Opieka redakcyjna Joanna Kończak
Redakcja Magdalena Adamska
Korekta Ewa Mościcka, Katarzyna Sobiepanek-Szczęsna,
Magdalena Szroeder
Korekta plików po konwersji Irmina Garlej

ISBN 978-83-10-13067-9

Plik wyprodukowany na podstawie Zawsze stanę przy tobie,
Warszawa 2016

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.
02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c
tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,
faks 22 643 70 28
e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Konwersję wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.