K. C. Hiddenstorm

Władczyni Mroku

© Copyright by

K. C. Hiddenstorm & e-bookowo

Projekt okładki: Karolina Mikołajczuk

ISBN 978-83-7859-673-8

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2016

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Na początku było słowo…

Nocą, gdy spałam, zły człowiek zakradł się podstępnie do mojej komnaty i skradł cały mój świat. Niszcząc go bestialsko, posłał mi bezduszne spojrzenie swych upiornych, zimnych oczu. Pozbawiona wszystkiego, po tak zatrważającym upadku nigdy już nie miałam podnieść się z kolan…

Na przekór wszystkiemu, nauczyłam się więc władać słowem i obłaskawiałam magię, by posiąść dar tworzenia. I zbudowałam sobie inny świat – świat, którego nikt mnie nigdy nie pozbawi, do którego nikt nigdy nie będzie miał dostępu...

Hej, hej, przybyszu z daleka! Czy wiesz, jak wielką zyskałam moc? Czy nie jesteś choć trochę zdumiony, choć trochę zaniepokojony, nikczemny złodzieju dusz?

Powinieneś, zaprawdę, powinieneś…

Ta moc jest przerażająca…

Megan Rivers „Piekielny Talent”

Prolog
Opowieść o Pewnej Dziewczynce

W to leniwie słoneczne wrześniowe popołudnie jedynym słusznym zajęciem wydawało się wylegiwanie na leżaku z nadzieją na skąpanie twarzy w ostatnich promieniach słońca, nim radosna złota jesień zmieni się w chłód i pluchę lub… koszenie trawnika. Pat – również wychodzący z takiego założenia – jeździł w tę i z powrotem swoją nową czerwoną kosiarką, patrząc z zadowoleniem, jaki schludny i równo przystrzyżony staje się przydomowy trawnik. Pat zawsze żartował, iż gdyby nie to, że ojciec wymusił na nim pójście na medycynę i zostanie lekarzem, z pewnością byłby ogrodnikiem, więc (niemal pedantyczna) dbałość o ten spłachetek trawy była w jego przypadku całkowicie zrozumiała. Jednak jego żona – Karen – nie uznała za stosowne wylegiwać się na leżaku. Prawdę mówiąc, nie miała na to czasu, musiała wszyć w swoją ulubioną sukienkę w różyczki nowy zamek; poprzedni dokonał żywota na zeszłotygodniowym grillu u znajomych z końca ulicy. Z żyletką w ręku siedziała w salonie i precyzyjnymi ruchami wypruwała stary, niesprawny zamek. Tak jak jej mąż był niespełnionym ogrodnikiem, tak Karen nie miałaby nic przeciwko temu, żeby zamiast być tym, kim była z zawodu – nauczycielką angielskiego, zajmować się krawiectwem. Od czasu do czasu spoglądała z roztargnieniem na ekran telewizora, gdzie właśnie zaczynał się dziennik.

W którymś momencie do pogrążonej nad sukienką Karen dołączyła jej sześcioletnia córeczka – Megan – niosąc pod pachą blok rysunkowy i pudełko kredek. Dziewczynka rozsiadła się na bladoróżowym dywanie, następnie – z godnym najznamienitszego artysty namaszczeniem – rozłożyła blok, wygrzebała z pudełka kilka kredek i zaczęła rysować. Matka obdarzyła ją przelotnym uśmiechem i ponownie skierowała wzrok na wypruwany zamek. Kiedy był odseparowany od reszty sukienki mniej więcej w trzech czwartych, głos spikera przykuł jej uwagę. Karen zamarła gwałtownie z żyletką zastygłą w dłoni.

Jak udało nam się ustalić, młody mężczyzna, który wczorajszego wieczora wjechał w tłum przechodniów, zabijając tym samym pięć osób, nie znajdował się pod wpływem alkoholu, ani jakichkolwiek innych środków odurzających. Po wstępnym przesłuchaniu policjanci skłonni są do postawienia kierowcy zarzutów o spowodowanie wypadku z premedytacją. Jednak wciąż nie udało się ustalić, jakimi motywami kierował się sprawca, ani, co też mogło…

– Mój Boże! – Karen z przejęciem wpatrywała się w ekran telewizora, jakby mogła go w jakiś sposób zahipnotyzować i odwołać tym samym okropności, o jakich mówił dziennikarz. – Jak można tak po prostu wjechać w tłum? Jak można tak po prostu kogoś zabić? Jak można tak po prostu chcieć kogoś zabić?

Karen zawsze ruszały takie rzeczy jak wypadki i katastrofy. Jak każda normalna osoba współczuła ofiarom i potępiała sprawców. W tym wypadku jednak całe zajście nie mieściło jej się w głowie. Młody chłopak wsiadł do swojego GMC Acadia i wjechał w gromadę niewinnych ludzi ot tak, po prostu, dla zabawy. Dlaczego? Dlaczego, na miłość boską?! Pewnego dnia obudził się z przepalonym bezpiecznikiem w mózgu i stwierdził: Życie to jedno wielkie gówno, a świat mnie, kurwa, nienawidzi, więc może by tak przejechać dziś paru pieprzonych frajerów? Czy tak właśnie było? – Karen poczuła, że od tych rozważań zaczyna ją boleć głowa.

– Jak można tak po prostu chcieć kogoś zabić? – powtórzyła raz jeszcze, nie dowierzając bezmyślnemu okrucieństwu całego zajścia.

Megan, która do tej pory nie zwracała najmniejszej uwagi na matkę ani tym bardziej na popołudniowy dziennik (czy jakiekolwiek normalne sześcioletnie dziecko ogląda dziennik?), przestała z zapamiętaniem szorować kredką po papierze i podniosła głowę, odszukując wzrokiem siedzącą na kanapie Karen.

– Czy ty nigdy nie miałaś ochoty nikogo zabić, mamusiu? – spytała tonem luźnej pogawędki, przypatrując się matce z niespotykaną u sześcioletniego dziecka chłodną pobłażliwością.

Szczęka Karen opadła równie gwałtownie co ostrze gilotyny walące się na szyję skazańca. Prawa ręka – w której wciąż tkwiła żyletka – zacisnęła się automatycznie. Ostrze przecięło opuszki trzech palców, ale wydawało się, iż kobieta tego nie zauważyła; właściwie nie poczuła bólu, ani nie spostrzegła krwi plamiącej jej ulubioną sukienkę. Zamiast tego wpatrywała się w córkę martwym wzrokiem porcelanowej lalki, jakby kompletnie nie miała pojęcia, kim jest to dziecko, ani tym bardziej, co tu właściwie robi. Megan zdawała się nie zauważać (lub faktycznie nie zauważała) skrajnych emocji, jakie wzbudziła w matce, i jak gdyby nigdy nic, powróciła do rysowania, obdarzając kobietę siedzącą na kanapie tym swoim niemożliwie pobłażliwym uśmiechem, od którego jeżyły się włosy na całym cele.

Karen – otrząsnąwszy się z tej dziwnej stagnacji – wstała, czując, że jej nogi zmieniły się w rozgotowany makaron i podeszła do córki; sukienka w różyczki opadła na podłogę niby porzucone przez wyrodną matkę niemowlę. Miała ochotę spytać: Co powiedziałaś? – jednak słowa ugrzęzły jej w gardle. Stojąc na drżących nogach, przyglądała się plecom córki wzrokiem wampira zerkającego na osinowy kołek. Postąpiła jeszcze dwa kroki naprzód (nie mając pojęcia, że jej krwawiąca dłoń brudzi drogi dywan) i zerknęła małej Megan przez ramię, by móc dojrzeć, co z takim zapamiętaniem kreśli. Spoglądając na to, co rysowała jej – aż to tej chwili – najrozkoszniejsza córeczka pod słońcem, Karen omal nie padła bez przytomności na podłogę. Rysunek przedstawiał dwie wymalowane czarną kredką postaci trzymające się za ręce w ten specyficzny sposób, w jak robią to kochankowie. Dziewczynka miała niemały talent – choć niechętnie, Karen musiała to przyznać – twarze były narysowane z zadziwiającą starannością i wprawą. Jednak było w nich coś przerażającego, coś nieludzkiego – ich mroczne piękno zdumiewało i zapierało dech w piersi, a ich równie pociągająca co demoniczna aparycja przyprawiała o obłęd.

Jakim cudem sześciolatka narysowała COŚ TAKIEGO?! – zastanowiła się. To, co zobaczyła w następnej kolejności, sprawiło, że utrzymanie się na nogach stało się nadludzkim wręcz wysiłkiem. Obie mroczne istoty kroczyły po morzu czerniejącej krwi, mając za plecami gorejący horyzont usiany pogańskimi (i jeśli Karen nie zwodził wzrok, również satanistycznymi) symbolami oraz wymyślne sztylety w dłoniach – tych, którymi akurat nie byli spleceni. Pobladłej kobiecie przeleciało przez myśl, że tak się pewnie zaczynają wszystkie historie o seryjnych mordercach. Jezu! Boże! Maryjo w Niebiosach! Urodziłam żeński odpowiednik Charlesa Mansona, czy tak?! – myślała gorączkowo, rzężąc za plecami córki jak niesprawny kombajn. Jej dłonie zaciskały się raz po raz ze wściekłą regularnością strzelających pomarańczowym światłem syren alarmowych.

– Słoneczko, powiedz mamusi, co narysowałaś – zaczęła ostrożnie Karen. Jej głos brzmiał dziwnie głucho, obco i drżał żałośnie, mimo rozpaczliwych prób zapanowania nad nim. – Kim oni są? – Trzęsący się palec Karen wycelował w pokryty plątaniną wzorów prostokąt papieru, który za sprawą talentu małej Megan zmieniony został w artystyczne dzieło. – Kim są ludzie na twoim obrazku, córciu?

– To nie są ludzie, to Książę Ciemności i Władczyni Mroku – uprzejmie odparła dziewczynka, patrząc na matkę poważnymi oczyma. Następnie sięgnęła po kolejną kredkę i z jeszcze większym zapałem zabrała się do udoskonalania rysunku.

– O Jezu – wymamrotała Karen, bezwiednie łapiąc się za pierś. Poczuła strach tak potężny, że w swej obezwładniającej sile przypominał niemal spokój.

Nie wiadomo, jak długo stała tak i wpatrywała się jak zaklęta w mroczne dzieło córki. Nie zemdlała przy tym chyba tylko cudem, a mała Megan zdawała się nie zwracać najmniejszej uwagi na sapiącą za plecami rodzicielkę. Pogrążona w swoim artystycznym transie poprawiała kontury postaci i pogłębiała kolor horyzontu do zatrważającej krwistej czerwieni. Jej lewa rączka śmigała kredką po arkuszu papieru z wprawą i precyzją, o jaką niejeden rysownik mógłby być zazdrosny. A może opętał ją diabeł?! – przyszło nagle Karen do głowy i ta myśl doprowadziła ją na skraj histerii. Stałaby tak pewnie do Dnia Sądu Ostatecznego, gdyby nie nagłe trzaśnięcie drzwi wejściowych, które wytrąciło ją z tej osobliwej katatonii.

– Hej, Kar, jest już obiad? – zagaił wesoło Pat, przekraczając próg.

Przedłużające się milczenie żony zaintrygowało go. Wszedł do salonu i z zainteresowaniem przyjrzał się swoim kobietom. Megan gryzmoliła radośnie po kartce papieru, a jej dwa ciemnoblond kucyki podskakiwały wdzięcznie do rytmu, jaki wyznaczała ręka zaopatrzona w kredkę; nie ulegało wątpliwości, iż dziewczynka doskonale się bawiła. Karen natomiast wyglądała, jakby właśnie przechodziła udar. Stała za plecami córki nieruchoma niczym woskowa figura, spazmatycznie wciągając powietrze. Jej prawa ręka kurczowo zaciskała się i rozluźniała jak w transie. Pat, jak to miał w zwyczaju, zbagatelizował to, co widzi i postanowił rozładować atmosferę. Nie miał pojęcia, że akurat tendencji do błaznowania żona nienawidziła w nim bardziej niż czegokolwiek.

– Karen? Halo, Karen, tu Ziemia.

– A tu Piekło – odcięła się.

Pat nie mógł nie usłyszeć, jak drżący był jej głos. Ochota do żartów uleciała z niego jak powietrze z przebitej opony.

– Kochanie, coś się stało? – zapytał troskliwie.

Karen z głośnym świstem wypuściła powietrze z płuc.

– To. To się stało – oznajmiła, wskazując ręką na córkę.

Pat podążył wzrokiem we wskazanym kierunku i w pierwszej chwili nie zrozumiał, co Karen ma na myśli.

– Chodzi ci o to, że sobie rysuje? – spytał z rozbawieniem.

– Sobie rysuje?! Mój Boże, czy chodzi mi o to, że nasza córka sobie rysuje?! Lepiej przyjrzyj się, co rysuje! – Karen pchnęła dłonią plecy męża, zirytowana jego opieszałością.

Pat nachylił się nad rysunkiem niby zaintrygowany niezwykle fascynującym płótnem najznamienitszy mecenas sztuki. Przekręcił głowę w prawo, tak by lepiej widzieć ponad ramieniem córki i w milczeniu wpatrywał się w owoc jej pracy. Po około trzydziestu sekundach (które dla Karen zdawały się całymi stuleciami) wyprostował się, zwracając twarz ku żonie i łagodnie oznajmił:

– Spokojnie, może gdzieś to zobaczyła i teraz rysuje po prostu to, co widziała.

– Niby kiedy i gdzie miała to widzieć?! Oglądając Ulicę Sezamkową czy podczas parady Kucyków Pony?! – Na pobladłych policzkach Karen wykwitły rumieńce wściekłości. – Spytałam ją, kim są ludzie z tego jej obrazka i wiesz, co mi powiedziała? Że to Książę Ciemności i Władczyni Czegoś Tam. Dasz wiarę? Książę Ciemności. Ciemności, na Boga!

– Kar, spokojnie – powtórzył Pat, w duchu żałując, że w ogóle wszedł do domu.

– Jestem spokojna! – krzyknęła Karen równie spokojna co człowiek, który właśnie dowiedział się, że stracił oszczędności życia, a – jakby tego było mało! – wszystkich członków rodziny ktoś powystrzelał mu jak kaczki. – Jestem spokojna pomimo, że nasze dziecko to mały Omen. Może powinniśmy zabrać ją do egzorcysty, albo do psychiatry? A najlepiej jedno i drugie.

– Karen, na litość boską! – Bijąca od niej histeria była, jak widać, zaraźliwa i nerwy Pata również zaczęły wymykać się spod kontroli. – Chcesz zamknąć naszą córkę w wariatkowie, bo narysowała mroczny obrazek? Może od razu zadzwoń do papieża i powiedz mu, że sześcioletnie dziecko weszło w konszachty z diabłem?

Wyraźna kpina w głosie Pata podziałała na Karen jak czerwona płachta na byka. Jej oczy błysnęły ostrzegawczo.

– Idziemy do kuchni – syknęła przez zęby, ujmując prawy łokieć męża w żelazny uścisk.

Pat przewrócił oczami i dał się wyprowadzić z salonu, jednak nie mógł się powstrzymać od rzucenia pod adresem żony kolejnej uszczypliwości.

– Nie boisz się zostawiać jej tam samej, skarbie? A co, jeśli przypadkiem wezwie prawdziwego Księcia Ciemności lub postanowi złożyć kota sąsiadów w ofierze? Co wtedy? Zapisałaś sobie numer do jakiegoś okolicznego egzorcysty? – zadrwił, gdy przekraczali próg kuchni.

– Och, zamknij się, ty kretynie! – wybuchła Karen. Zawsze wybuchała, gdy sytuacja ją przerastała, ale zawsze dopiero wtedy, gdy ich córka była wystarczająco daleko, by nie słyszeć wrzasków mamusi.

– Jezu, Karen, wyluzuj. Przerażasz mnie. Co się dzieje? Czy to naprawdę coś poważnego? – spytał Pat, starając się wyzbyć prześmiewczego tonu. Nie podobała mu się mina żony, ani to, jak ściągała brwi.

– Poważnego? Kurwa, tak. – Jeśli z ust Karen padało słowo „kurwa”, było wiadomo, iż jest na skraju matczynej przepaści emocjonalnej.

Brwi Pata powędrowały niemal na czubek głowy. W równym stopniu obawiał się co był ciekawy rewelacji, jakie za chwilę padną z ust kobiety, z którą osiem lat wcześniej wziął ślub.

– Słucham – rzucił krótko.

– Wiesz, co nasza córka dziś do mnie powiedziała? – Karen dźgała palcem powietrze przed oczami męża. Ten bezwiednie postąpił krok w tył, opierając się plecami o zlew. – Spytała, czy nigdy nie miałam ochoty nikogo zabić! Zabić! Czy ty to rozumiesz?!

Pat musiał się powstrzymać, żeby nie ryknąć śmiechem. Chryste, czy był aż tak złym ojcem i skrajnie niepoważnym facetem, który wszystko bagatelizuje, czy po prostu ożenił się z histeryczką?

– Kochanie – zaczął ostrożnie. – Sama wiesz, jakie są dzieci. Zadają najróżniejsze pytania, często nie rozumiejąc do końca sensu własnych słow. Nie powinnaś się z tego powodu niepotrzebnie zamartwiać.

– O nie, Pat, nie widziałeś jej miny i nie słyszałeś, w jaki sposób to powiedziała. To było – zamilkła na moment, szukając odpowiedniego słowa – przerażające. Miała w głosie coś takiego, jakby myśl o popełnieniu morderstwa ją bawiła – zakończyła, wbijając wzrok w podłogę.

– Nonsens. Jeśli myślisz, że… Jezus! Karen, co ci się stało w rękę?!

Karen spojrzała na prawą dłoń, którą znaczyły ślady zakrzepłej krwi i, wzruszając ramionami, wycedziła przez zęby:

– Ukąsił mnie ten cholerny obrazek, zadowolony?

– Ale… – niewypowiedziane pytanie zamarło na ustach Pata.

– Mamy teraz poważniejszy problem niż skaleczona dłoń, Pat.

Pat otworzył usta i zaraz je zamknął. Przestąpił z nogi na nogę, uważnie wpatrując się w Karen. Mina żony oraz narastająca irytacja w jej głosie dobitnie uświadomiły mu, iż troska o poharataną rękę jest jej równie niezbędna co przysłowiowe kadzidło umarłemu, a furia czająca się w jej oczach skutecznie powstrzymała go przed zadaniem kolejnego pytania, które najpewniej rozsierdziłoby ją jeszcze bardziej. Westchnąwszy głośno, przywołał na twarz swój najbardziej rozbrajający uśmiech i czułym głosem powiedział:

– Myślę, że wyolbrzymiasz całe zajście, skarbie.

Usta Karen zacisnęły się, aż została z nich tylko pozioma biała kreska. Wpatrywała się w męża nieufnie jak surykatka w kobrę. Wreszcie, po ciągnącym się w nieskończoność milczeniu, opadła na krzesło i przenosząc wzrok na kuchenny zegar, stwierdziła niechętnie:

– Tak, chyba masz rację. Jestem ostatnio trochę podenerwowana.

Pat ukucnął naprzeciw żony, ujmując jej dłonie w swoje.

– To najzupełniej zrozumiałe, kochanie – stwierdził. – Dwa miesiące temu pochowałaś matkę, każdy na twoim miejscu byłby podenerwowany.

Karen przymknęła powieki i z głośnym westchnieniem wypuściła powietrze. Można było odnieść wrażenie, iż wraz z powietrzem uchodzi z niej cała złość.

– Przyniosę wodę utlenioną, trzeba przemyć ci dłoń, a potem sprawdzimy, co porabia nasz mały Picasso – zarządził Pat. Karen skinęła głową, posyłając mu blady uśmiech pełen wdzięczności. Podniósłszy się z kucek, cmoknął ją w czoło i pomaszerował do łazienki po apteczkę.

Kiedy do przesady ostrożny i delikatny Pat skończył bandażować dłoń żony, oznajmił jej to całusem złożonym na nieporadnie skleconej kokardce wieńczącej opatrunek i podźwignął się na nogi. Karen zaprezentowała mu ujmujący uśmiech (prawdopodobnie ten sam, którym przed laty podbiła jego serce) i również wstała. Objęci jak nowożeńcy wkroczyli do salonu, gdzie niewiele wcześniej ich córka z zamiłowaniem oddawała się mrocznej twórczości. Ukończywszy swe dzieło, dziewczynka wdrapała się na kanapę, na której obecnie słodko spała, posapując cichutko. Widok śpiącej Megan rozczulił oboje rodziców i oboje również nie chcieli jej obudzić. Karen najciszej jak umiała, przekroczyła próg i schyliła się, by podnieść pozostawiony na dywanie obrazek. Dwie kredki – czarna i czerwona – spoczywające na kartce, stoczyły się, gdy kobieta niechętnym ruchem pochwyciła ją w palce i uniosła. Podniosła się z kucek, trzymając rysunek w wyciągniętej dłoni tak daleko od siebie, jak to było tylko możliwe. Przyglądający się temu Pat uznał z pewnym rozbawieniem, że jego żona zachowuje się tak, jakby była dokumentnie przekonana, iż rysunek ich malutkiej córeczki może ją, w najlepszym razie, pokąsać. Ach, faktycznie, przecież już raz ją ukąsił – zreflektował się w myślach, przypominając sobie, co powiedziała Karen, gdy spytał o skaleczenie na jej dłoni. Bojąc się, iż narastający w piersi śmiech w końcu wyrwie się na zewnątrz, chrząknął dwukrotnie, z wielkim trudem przełykając ślinę.

– Miałaś rację, ten rysunek jest trochę upiorny, ale jest także niesamowity, musisz to przyznać – szepnął stojący w progu Pat. Nie mógł odmówić sobie rzucenia malutkiej aluzji wobec absurdalnego wstrętu, jakim Karen darzyła trzymany w dłoni obrazek, po prostu nie mógł.

– Owszem, jest. Nasze dziecko ma talent – odparła po dłuższej chwili Karen również szeptem, podchodząc do męża. Choć emocje już z niej uszły i gotowa była przyznać Patowi rację, iż jej reakcja na słowa i obrazek córki była przesadnie nerwowa, to jednak gnieżdżące się głęboko w podświadomości wylęknione zwierzątko wciąż trzęsło się ze strachu. Spójrzmy prawdzie w oczy, ten cholerny obrazek przerażał ją i już!

– Nawet, jeśli jednak opętał ją szatan, słonko? – zakpił Pat. Poczucie humoru nie odstępowało go nawet w najbardziej niestosownych momentach, co uważał za swoje osobiste przekleństwo (jeśliby spytać go o zdanie, Pat całkowicie szczerze powiedziałby, iż nawet u onkologa nie potrafiłby się powstrzymać od żartów na temat białaczki i kalekich, trawionych rakiem płodów), mimo wszystko nie był w stanie, ot tak, ugryźć się w język, więc powiedział to, co powiedział w pełni świadomy reakcji żony.

W odpowiedzi – zgodnie z przewidywaniami Pata – Karen boleśnie uszczypnęła go w bok; na tyle boleśnie, że ochota do żartów minęła mu równie szybko co chętka na seks człowiekowi, którego chwycił ostry atak biegunki. Mimo to, udało mu się zachować kamienną twarz.

– Dochodzi ósma. Połóżmy Megan spać i zapomnijmy o koszmarze dzisiejszego popołudnia – nieśmiało (lecz z wyraźnie zarysowaną kpiną) zaproponował Pat, ignorując rwące pieczenie nad prawym biodrem. Gdyby kiedykolwiek wcześniej (zanim dał się zaobrączkować) ktoś powiedział mu, jak bolesne potrafi być szczypnięcie niepozornej kobiecej dłoni, pewnie nigdy by nie uwierzył i roześmiał się delikwentowi w twarz, jednak po kilku latach małżeństwa wiedział, do czego zdolne są smukłe palce jego żony, tak samo jak wiedział, że gdy obudzi się rano w miejscu uszczypnięcia zobaczy rozkwitającego siniaka.

– Szatan czy nie, nasza córeczka jest po prostu wyjątkowa – szepnęła Karen, uśmiechając się bardziej do własnych myśli niż do męża, ostrożnie podnosząc dziewczynkę z kanapy.

Kiedy mała Megan smacznie spała, szczelnie opatulona różową kołderką, Pat i Karen w swojej przytulnej małżeńskiej sypialni zajmowali się sprawami dalece odbiegającymi od kwestii talentów, jakimi Bóg (lub – jak powiedziałby ateista – los) obdarzył ich potomkinię.

– Tak, nasza córeczka jest wyjątkowa – wymamrotała Karen na pograniczu jawy, zasypiająca po wyczerpującej małżeńskiej gimnastyce.

Pat i Karen nie pożyli wystarczająco długo, by przekonać się, jak wyjątkowym dzieckiem była ich jedynaczka. Niespełna dwa lata po pamiętnym epizodzie z mroczną twórczością Megan oboje zginęli w wypadku samochodowym. Ich chevrolet zderzył się czołowo z jadącym z naprzeciwka tirem – nie mieli żadnych szans na wyjście z tego cało. Dziewczynka została sierotą, zanim zdążyła zdmuchnąć osiem świeczek na urodzinowym torcie. Po śmierci rodziców Megan trafiła pod opiekę zamożnej ciotki – starszej siostry Karen. Susan zajęła się córeczką swojej tragicznie zmarłej siostry najlepiej, jak umiała, obdarzając Megan miłością i troską, traktując jak własne dziecko (choć własnych nie było jej dane mieć). Kobieta przeniosła się wraz z siostrzenicą do San Francisco, by wieść tam spokojne życie z dala od bolesnych wspomnień i duchów przeszłości czających się na każdym rogu sennego Anniston. Przeprowadzka z Alabamy do Kalifornii spełniła swoje zadanie – kobiety mogły zacząć żyć na nowo, jednocześnie żyjąc dalej we względnym spokoju.

Myślę, że na tym właśnie polega okrucieństwo tego świata – nie ważne, co się wydarzy lub kto z niego odejdzie – życie niewzruszenie toczy się dalej.

Księga pierwsza
Światło i Mrok (I)

Zapytałam dziecko niosące świeczkę:

– Skąd pochodzi to światło?

Chłopczyk natychmiast ją zdmuchnął.

– Powiedz mi, dokąd teraz odeszło – odparł. – Wtedy ja powiem ci, skąd pochodzi.

Jonathan Carroll „Poza Ciszą”

Różo, tyś chora:

Czerw niewidoczny,

Niesiony nocą

Przez wicher mroczny,

Znalazł łoże w szczęśliwym

Szkarłacie twego serca

I ciemną, potajemną

Miłością cię uśmierca.

William Blake „Chora Róża”

Jedni przez grzech się wznoszą,

inni przez cnotę upadają.

William Shakespeare

1.

Kobieta o niesamowicie szafirowych oczach szła wąską uliczką, a Vinnie pomyślał, że właśnie zobaczył najpiękniejszą dziwkę na świecie. Bo to, że ta laseczka była dziwką nie ulegało najmniejszej wątpliwości – jej krzykliwy strój mówił sam za siebie. Długie aż do pół uda, czarne lateksowe kozaki na niebotycznie wysokim obcasie kazały Vinniemu pomyśleć, iż śmiało można by za pomocą takiej szpili przeprowadzić badanie prostaty, a to, że ta mała poruszała się w nich tak zwinnie uznał niemal za cud. Pstrokata sukienka (a raczej mikroskopijny skrawek materiału pełniący funkcję sukienki) była tak krótka, iż każdy, kto przechodził obok Panny Czarne Kozaki wiedział, jaki kolor mają jej majtki. Z kolei dekolt był tak głęboki, że jędrne piersi właścicielki nieomal wyskakiwały z niego przy każdym kroku. Wulgarny makijaż i fioletowa peruka dopełniały dzieła – kobieta wyglądała jak ikona mody z lat sześćdziesiątych w wersji porno.

Chryste, ależ ona się poruszała! Jej biodra kołysały się zmysłowo, obiecując najdziksze rozkosze każdemu, kto zechce położyć na nich ręce (Vinnie zdecydowanie chciał). Krótkie fioletowe włosy idealnie podkreślały jej łabędzią szyję, wymyślna grzywka doskonale komponowała się z pięknie zarysowanymi kośćmi policzkowymi i posągowym nosem. Na przedramieniu kobiety pobrzękiwały kolorowe bransoletki, zachłannie chwytając ostatnie promienie słońca, zmieniając je w feerię tęczowych refleksów. Wszystko to nadawało smukłej długonogiej damulce nieco efemerycznego wrażenia. Jednak takie detale jak biżuteria czy fantazyjna fryzura nie zajmowały uwagi mężczyzny (jeśliby w tym momencie spytać go, co zapamiętał, Vinnie odpowiedziałby, że fajne cycki u nieziemsko pięknej dupeczki i – ewentualnie – ładne oczy).

Dziwka jak nic i to pewnie nie tania – sapnął Vinnie, poluźniając krawat. Szybko zrewidował zawartość portfela i, uśmiechając się lubieżnie, ruszył w stronę kobiety. Zaraz sprawdzimy, co potrafisz, mała – pomyślał, czując narastające z każdą minutą podniecenie. Od wizji tego, co za chwilę będzie robił z tą laleczką, niemal kręciło mu się w głowie.

Dziewczyna przystanęła na moment, by podnieść coś – być może monetę – z ziemi. Prostując się, spojrzała wprost na gapiącego się na nią mężczyznę. Nawet w dogasającym świetle kończącego się dnia Vinnie zauważył niesamowity kolor oczu kobiety. Jej oczy są niebieskie. Nie, granatowe. Są granatowe – ocenił, a jego szczątkowa intuicja pisnęła cichutko: Żaden człowiek nie ma takich oczu. Nie ma prawa mieć. Vinnie zignorował ją. Uśmiechnął się głupkowato i, strzepnąwszy niewidzialne paprochy ze swojej marynarki, pomachał do kobiety. Ta obdarzyła go powłóczystym spojrzeniem i ruszyła w jego stronę. Stukot jej obcasów odbijał się głośnym echem na brukowanym chodniku i wydawał się w jakiś sposób złowieszczy, jednak dla napalonego Vinniego brzmiało to jak najpiękniejsza muzyka lub może rytm, jaki (przy odrobinie szczęścia) za moment będą wybijać ich splecione ciała.

Jakby odczytując jego myśli, fioletowowłosa dziwka uśmiechnęła się bezwstydnie, choć też odrobinę wyniośle, tajemniczo. Nie wiedzieć czemu, uśmiech Panny Czarne Kozaki zmroził krew w żyłach pocącego się z podniecenia Vinniego, jednak zignorował on również i to. Zdawał sobie sprawę, że był nieco nerwowy. Matko Boska, każdy księgowy jest mniej lub bardziej nerwowy, prawda? Zwłaszcza gdy okazuje się, iż w księgach rachunkowych jest drobny błąd, na skutek którego w firmie brakuje dwóch milionów cholernych franków! W takiej sytuacji można się ciut zdenerwować, zgadza się? I można postarać się rozładować ten stres towarzystwem takiej miłej damy jak ta, którą Vinnie miał zamiar za chwileczkę lepiej (a raczej dogłębniej) poznać.

Stres można też doskonale rozładować wypalając skręta, o czym Vinnie wiedział, i czego też nie omieszkał uczynić kilka godzin wcześniej. Nie żeby od razu skuł się jak te hipisowskie ćpuny przesiadujące w parku – ot, ściągnął kilka dymów w sam raz na stłumienie nerwów. Księgowy też może od czasu do czasu wypalić skręta, wielkie mi halo. Vinnie nie uważał się za narkomana. Chryste, nie! Był poważnym człowiekiem. Szanowanym człowiekiem na poziomie! Po prostu znalazł się w podbramkowej sytuacji i musiał się wyluzować. Mógł wprawdzie kupić sobie butelczynę jakiegoś sikacza i ubzdryngolić się jak ta lala, ale, szczerze powiedziawszy, nie przepadał za alkoholem. Ponadto zawsze korciło go, żeby ponownie zapalić trawę (pierwszych kilka razy miało miejsce jeszcze za studenckich czasów, kiedy to z lekka zamroczony Vinnie stracił cnotę), a odkąd zjawił się tu ten pieprzony amerykański gwiazdor, paryskie ulice wręcz pękały w szwach od tych cwaniaczków sprzedających to i owo. Grzechem byłoby nie wykorzystać tak fartownego zrządzenia losu (a przynajmniej tak uważał zestresowany księgowy). Kupiwszy od postawnego długowłosego jegomościa niewielką porcję trawki, Vinnie zaszył się w domu, gdzie wypalił – mniej więcej do połowy – skręta (kaszląc i krztusząc się przy tym niemiłosiernie), którego wcześniej nieporadnie przygotował (dopiero za trzecim podejściem dzieło jego rozdygotanych rąk można było ochrzcić mianem „skręt”).

Wyraźnie uspokojony (Trawa to jest to! To jest, kurwa, to! – mamrotał Vinnie, paląc i kasłając przy tym zapamiętale) i nagle pewien, że problem w pracy jakoś się rozwiąże, postanowił przespacerować się oddalonymi od centrum paryskimi uliczkami popadającymi z wolna w zapomnienie. Spacerował już dobre czterdzieści minut, aż znalazł się obok zrujnowanej kamienicy i zobaczył niewątpliwie najpiękniejszą kobietę na świecie, która raźnym krokiem szła w jego stronę, posyłając mu olśniewający, pożądliwy uśmiech.

Narkotyki (nawet w małej dawce) w połączeniu z podnieceniem (w dawce zdecydowanie sporej) potrafią skutecznie odebrać rozum, przytępić zmysły i zaburzyć zdolność postrzegania. Dlatego też Vinnie mylnie założył, że to, co widzi (lub wydaje mu się, że widzi) to tylko skutek uboczny wypalonego skręta. Przez jedną krótką chwilę widział wielkie czarne skrzydła wyrastające z pleców kroczącej ku niemu ślicznotki. Ona ma skrzydła. Skrzydła! Prawie jak u tego wampira w jednym filmie tylko bardziej pierzaste. Co to ma być, na Boga?! – pomyślał skołowany Vinnie, po czym odpowiedział sam sobie: Och, walić to! To pewnie przez trawę. Zamrugał, wciąż wyraźnie oszołomiony, a gdy otworzył oczy, skrzydeł nie było. Tak, to zdecydowanie przez trawę – zawyrokował, śmiejąc się nerwowo.

Orientując się, że gapi się tępo przed siebie z rozdziawionymi ustami, pośpiesznie je zamknął. Kobieta podeszła do niego, rzucając zalotne „hej”, a Vinnie w jednej chwili zapomniał o czymś tak nieistotnym jak widmowe skrzydła (Skrzydła? Jakie skrzydła? Ha, ha, ha!). O wszyscy święci, jakiż ta lalunia miała aksamitny (a zarazem chrypliwy), niemożliwie zmysłowy głos! Vinnie poczuł, jak przechodzi go miły dreszcz, a włoski na karku unoszą się jak naelektryzowane.

– Hej, piękna. Jak masz na imię? – Vinnie wyczuł, że na policzki wypełza mu palący rumieniec podniecenia.

– Lepiej dla ciebie, żebyś nie wiedział – usłyszał w odpowiedzi.

Wielki Boże, na sam dźwięk jej głosu robiło mu się słabo. Maleńką cząstką świadomości zaczynał niejasno podejrzewać, że mógłby się spuścić, nawet gdyby ta panienka po prostu siedziała obok i recytowała mu książkę telefoniczną. Jezu.

– O-och, rozumiem – odparł Vinnie rozumiejący tyle co opóźniony w rozwoju licealista na seminarium z astrofizyki. – Ja… myślałem, że… może…

– Zabawimy się, cukiereczku, tego chcesz? – spytała dziwka, prowokująco kołysząc biodrami. Niemożliwie atramentowe oczy przyglądały się Vinniemu z uwagą, podczas gdy ich właścicielka polizała wskazujący palec prawej ręki i zakreśliła na swoich piersiach wymyślny wzór, kończąc go w miejscu, w którym kończyła się kusa sukieneczka nieporadnie starająca się zakryć czarną koronkę majtek.

Vinnie stęknął cicho, czując, jak jego spodnie stają się w jednej chwili niemożliwie ciasne.

– Ile? – spytał bezceremonialnie, wyciągając z kieszeni portfel, z mizernym skutkiem próbując zapanować nad drżeniem rąk.

– Nie chcę twoich pieniędzy – odparła z rozbawieniem, postępując krok ku niemu. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że dziwka mówi z bardzo dziwnym akcentem.

– N-nie? – bąknął wyraźnie zbity z pantałyku Vinnie. Ręka z portfelem zastygła w pół drogi niby samochód, któremu zabrakło paliwa. – To czego chcesz?

Kobieta przysunęła się do niego, kładąc mu ręce na piersi. Naraz uderzył go jej zniewalający, lekko piżmowy zapach. Panna Czarne Kozaki uśmiechnęła się, obejmując oszalałego z pożądania Vinniego za szyję i, gładząc po karku, wyszeptała do ucha:

– Twojej duszy. Tego właśnie chcę.

Matko Święta, laska równie piękna co szalona – przeleciało Vinniemu przez myśl. Czy stanowiło to jakiś problem? Bynajmniej. Jeśli ta panienka nie była dziwką, tylko wariatką udającą dziwkę lub coś w tym stylu – tym lepiej dla niego. Zabawi się z nią i to kompletnie za darmo (no, ewentualnie rzuci jej parę franków na taksówkę czy coś). Vinnie uznał, że to w porządku. Nawet bardzo, kurwa, w porządku. Starszy brat powiedział mu kiedyś, iż tylko dwie rzeczy nie są w porządku: gwałt i seks z dziećmi. O seksie ze świruskami nie wspominał, ale to przecież nie to samo co pedofilia czy gwałt, prawda? O co tu robić halo? Na nieletnią ta panienka nie wyglądała (Vinnie ocenił, że mogła mieć jakieś dwadzieścia pięć lat lub coś kolo tego), a o gwałcie nie mogło być mowy – dupeczka ewidentnie miała ochotę na numerek (kilka numerków, jeśli dopisze mu szczęście). Kiedy poczuł namiętne usta całujące go po szyi, jego mózg skapitulował ostatecznie, przekazując dowodzenie innemu organowi znajdującemu się nieco niżej. Jęknął cicho, gdy język kobiety począł ślizgać się po jego małżowinie usznej. Portfel wypadł mu z ręki, ale on nawet tego nie zauważył, zbyt zajęty obłapianiem piersi panienki w fioletowej peruce.

– Biedny, sfrustrowany rachmistrz – szepnęła dziwka.

– Skąd… – zaczął Vinnie, ale kobieta uciszyła go, kładąc mu palec na ustach.

– Ciii – mruknęła zmysłowo. – Wiem o tobie wiele rzeczy, na przykład to, że gdy byłeś chłopcem, podglądałeś mamusię, kiedy się kąpała i robiłeś potem rzeczy, jakich nie powinni robić chłopcy myślący o swoich mamusiach.

Vinnie zesztywniał na te słowa, ale – owładnięty podnieceniem – natychmiast wmówił sobie, że to tylko kolejna halucynacja wywołana skrętem (obiecał sobie już nigdy nie palić tego świństwa). Lekko zdezorientowany spojrzał na kobietę, na co ona uśmiechnęła się przymilnie, gładząc go po policzku. Odetchnął wyraźnie odprężony, podczas gdy usta i język pięknej nieznajomej na powrót zajęły się pieszczeniem jego szyi. Odsunąwszy w bok cienki materiał sukienki, ujął w dłonie jej pełne piersi, a napalona panienka mruknęła jak kot, oplatając go nogą odzianą w lateksowy but. Czując napierające na niego jędrne ciało, pojękujący coraz głośniej Vinnie pomyślał, że mógłby tak umrzeć. Nie miał pojęcia, iż jego życzenie lada chwila się spełni.

W miarę jak pieszczoty wniebowziętego księgowego stawały się coraz bardziej namiętne, dłoń kobiety przesunęła się na jego kark, unieruchamiając go stalowym uściskiem. Jęk rozkoszy momentalnie przerodził się w zaskoczony okrzyk bólu, gdy Vinnie poczuł, jak ostre zęby zagłębiają się w jego skórze, jak przebijają ją z perwersyjną łatwością. Z rozszarpanej tętnicy szyjnej trysnęła krew.

Słodki Jezu, a więc to prawda! Wszystkie te historie i filmy to prawda! Pierdolone wampiry istnieją i jeden z nich właśnie zrobił sobie ze mnie kolację! – pomyślał histerycznie, próbując wyrwać się z żelaznego uścisku dziwki-wampirzycy. Jego oczy prawie wyskoczyły z oczodołów, gdy poczuł ciepłą krew spływającą po koszuli, która momentalnie przylgnęła do ciała, zmieniając się w lepki, śmiertelny całun. Ugryzł mnie wampir i zaraz zmienię się w jednego z nich! Wielki Boże, a nasz Panie, Ojcze nasz, któryś jest w niebie, nie pozwól mi tak umrzeć! Błagam, nie pozwól mi tak umrzeć! – zawodził.

Nieporadne modlitwy nie zdały się na wiele – piękna nieznajoma nie była wampirem, była kimś zdecydowanie gorszym i znacznie potężniejszym. Po tym jak rozerwała arterię mężczyzny z łatwością i wprawą dzikiego kota, nie zaczęła łapczywie chłeptać parującej krwi, lecz z zadowoleniem patrzyła, jak nieszczęśnik szamocze się, walcząc o uciekające wraz z tryskającą krwią życie. Okrutny uśmiech wykrzywił jej ponętne usta, nadając pięknej twarzy demonicznego wyrazu. Chwyciła głowę Vinniego, obracając ją tak, by móc widzieć jego gasnące oczy i lodowatym głosem oznajmiła:

– Twoja dusza należy teraz do mnie, nehyyn.

Vinnie próbował protestować lub może błagać o litość, lecz z jego gardła dobył się tylko niezrozumiały gulgot. Krztusząc się krwią wypełniającą gardło, podjął jeszcze jedną rozpaczliwą próbę wyartykułowania czegoś, co z grubsza można by uznać za ludzką mowę, lecz kolejny raz zagulgotał tylko bezradnie. Po brodzie pociekła mu spieniona krew. Na ten widok kobieta odrzuciła głowę do tyłu, zanosząc się upiornym kraczącym śmiechem, po czym dodała:

– Twoja dusza i twoje serce.

W momencie, w którym wypowiedziała ostatnie słowo, jej smukła dłoń zakończona długimi ostrymi paznokciami wykonała błyskawiczny ruch, wbijając się w jego ciało gładko niczym chirurgiczny skalpel, wyrywając wciąż bijące serce z piersi. Vinnie zawył niby szlachtowany wieprz, na co kobieta syknęła zniecierpliwiona, bezceremonialnie odpychając go na ścianę podniszczonej kamienicy jak worek śmieci (którym zapewne w jej mniemaniu był). Mimo odniesionych ran Vinnie wciąż żył; zważywszy na fakt, iż samo rozerwanie tętnicy szyjnej oznacza śmierć w przeciągu kilkudziesięciu sekund, można ze wszelkim prawdopodobieństwem przyjąć, że tajemnicza nieznajoma przyczyniła się do tej koszmarnej aberracji. Pozbawiony serca, lecz wciąż żywy Vinnie rozpaczliwie próbował wydłużyć ten czas, przyciskając lewą dłoń do rozharatanej szyi, starając się zatamować krwotok. Nie wskórał tym wiele, a raczej pogorszył sytuację, gdyż dzięki temu zabiegowi pożył wystarczająco długo, by zobaczyć własne serce dygoczące żałośnie w ręku wampirzej dziwki niczym wróbel schwytany przez żądnego krwi kocura.

Miał również wątpliwe szczęście zachować przytomność do samego końca.

Nim umarł, biedny księgowy zdążył zaobserwować jeszcze dwie rzeczy: zaskakującą łatwość, z jaką delikatna mlecznobiała dłoń zmiażdżyła jego pikawkę oraz upiorny blask emanujący z oczu kobiety, gdy to robiła. Jednak najgorszy był ten jej nieludzki uśmiech, zupełnie jakby mordowanie i wyrywanie ludziom serca stanowiło najlepszą rozrywkę na świecie. Zaskakujące, z jakąż dokładnością oszalały ze strachu i bólu umierający Vinnie widział każdy makabryczny szczegół ostatnich chwil swojego życia. Zgniecione serce nie eksplodowało, lecz skurczyło się jak ściśnięta gąbka, zalewając trzymającą je dłoń strumieniem jasnoczerwonej krwi, której strumyczki poczęły skapywać z łokcia wprost na bruk, zdobiąc go wymyślnymi wzorami.

„Wampirzyca” ponownie zaśmiała się tym nieludzkim kraczącym śmiechem, a jej piękną twarz wykrzywił grymas ekstatycznego wręcz zadowolenia. Konający Vinnie przypatrywał się temu ze zgrozą szeroko otwartymi umierającymi oczami, spazmatycznie otwierając i zamykając usta niby wyrzucona na brzeg ryba. Potem z jego rozerwanego gardła wyrwał się ostatni świst, a on wyzionął ducha, nim jego bezwładne ciało osunęło się na brukowany chodnik. Śmierć nie wyglądała jednak tak, jak opisywano to w ezoterycznych czasopismach, którymi Vinnie zaczytywał się w wolnych chwilach. Nie było żadnego rozbłysku bieli, tunelu światłości, ani życia przelatującego przed oczami. Jego świadomość zgasła nagle jak przepalona żarówka i to było wszystko. Koleś kopnął w kalendarz – jak mawiano w rodzinnych stronach matki Vinniego. Tyle. Po prostu.

– Miłej wieczności w Piekle, głupcze. Ciekawe, jak ci się tam spodoba? – prychnęła „wampirzyca”, obrzucając zmasakrowane serce znużonym wzrokiem, jakby wyrywanie komuś organów gołymi rękami było równie normalne i pasjonujące co wypełnianie zeznania podatkowego. Wzdychając cicho, odrzuciła je w bok, wycierając zakrwawioną rękę o skraj sukienki.

Serce trafiło martwego Vinniego w brzuch, odbiło się niby kauczukowa piłeczka i spadło na chodnik z obrzydliwym mlaśnięciem. Kobieta beznamiętnie spojrzała na okaleczone zwłoki i, zmarszczywszy ciemne brwi, przechyliła głowę w bok, nasłuchując w skupieniu.

Za rogiem zatrzymał się samochód.

– Witaj, ukochany – mruknęła, odwracając się w stronę, z której dochodził cichy warkot pracującego na jałowym biegu silnika. Uśmiechnęła się pod nosem, wychodząc z wąskiej uliczki na kolejną, nieco większą, lecz równie opuszczoną i równie mroczną.

Na widok srebrnego jaguara wydęła wargi i złapała się pod boki, bardziej rozbawiona aniżeli zaniepokojona nieoczekiwanym towarzystwem. Naraz pomrukujący silnik umilkł, reflektory zgasły. W następnej sekundzie drzwi od strony kierowcy otworzyły się z cichym pssyt. Z auta wysiadł wysoki, smukły mężczyzna o niesamowicie czarnych oczach i równie czarnych zaczesanych do tyłu włosach kończących się nieco za kołnierzykiem niewątpliwie drogiej czarnej koszuli pasującej do równie drogiego czarnego garnituru. Jego przystojna twarz budziła zachwyt w równym stopniu co napawała grozą. Zadziorne ogniki tańczyły w jego oczach niczym piekielne płomienie w bezdennych mrocznych jeziorach. Uśmiechnął się nieznacznie na widok przypatrującej mu się kobiety i, nie fatygując się zamknięciem drzwi jaguara, ruszył w jej stronę.

– Śmierć w Paryżu, jakież to romantyczne – zaczął.

– W głębi duszy oboje jesteśmy romantykami – odparła kobieta, schodząc z chodnika.

Czarnowłosy jegomość przytaknął skinieniem głowy. Jego uśmiech się poszerzył.

– Wielce gustowny strój, skarbie – ocenił, nie kryjąc rozbawienia.

Kobieta omiotła go taksującym spojrzeniem, okręcając w palcach kosmyk fioletowych włosów.

– Przynajmniej nie tak pretensjonalny jak twój garnitur – skwitowała.

Mężczyzna rozejrzał się dookoła, po czym wymownie zerknął na usmarowaną krwią rozmówczynię.

– Nie wyprzedza swojej epoki w przeciwieństwie do tej przedziwnej kreacji – zauważył rzeczowo.

Kobieta zbyła to machnięciem ręki. Podeszła do niego i chwytając za koszulę, wciągnęła w bramę, obok której zaparkował jaguara.

– Proszę, wytrzyj się, mi serith – polecił, wyciągając z kieszeni jedwabną chusteczkę. Miękki ton głosu wskazywał, iż nie jest to apodyktyczny rozkaz, lecz raczej sugestia poczyniona przez troskliwego kochanka.

Kobieta posłusznie spełniła prośbę, skwapliwie ścierając z twarzy krew zamordowanego księgowego. Z początku śnieżnobiały materiał przybrał teraz szkarłatna barwę. Czarnowłosy przybysz obserwował to spod półprzymkniętych powiek, uśmiechając się sennie.

– W porządku – powiedział wreszcie, łapiąc ją za przegub. Upuszczona chusteczka opadła na chodnik jak martwa ćma. – Podobasz mi się w tym wulgarnym makijażu. Wyglądasz jak…

– Dziwka samego Szatana? – weszła mu w słowo.

Czarnooki przybysz zaśmiał się, szczerze rozbawiony.

– Ty to powiedziałaś, skarbie – odparł, nie przestając się uśmiechać.

Przez chwilę „wampirzyca” mierzyła go wzrokiem, po czym łapczywie wpiła się w jego usta, składając na nich namiętny pocałunek. Pobocznego obserwatora najpewniej uderzyłby fakt, iż demoniczna kobieta, która niewiele wcześniej rozszarpała przypadkowego nieszczęśnika gołymi rękami, nagle zmieniła się w kruche, delikatne stworzenie zdane na łaskę bądź niełaskę mężczyzny w czarnym eleganckim garniturze, tonąc w jego objęciach niczym poddający się przypływowi piaszczysty brzeg. Mężczyzna ściągnął fioletową perukę z jej głowy, nie przestając zasypywać pocałunkami. Vinnie, gdyby jeszcze żył, bałby się pewnie, że spod peruki wystrzeli stado jadowitych węży jak u jednej z tych potwornych mitycznych bogiń, które lubowały się w zadawaniu śmierci (a których imion nigdy nie potrafił zapamiętać). W rzeczywistości jednak – uwolnione z fioletowego więzienia – na kark i plecy kobiety opadły kaskady złocistych włosów błyszczących równie nieziemsko co jej atramentowe oczy. Mężczyzna z widoczną rozkoszą zagłębił w nich palce, uważnie przyglądając się tulącej się do niego istocie. Sposób, w jaki na siebie patrzyli, niezaspokojona zachłanność, z jaką się dotykali – było w tym coś przywodzącego na myśl wszystkie wspaniałe historie o legendarnych kochankach jak choćby Tristan i Izolda (tyle że w nieco krwawszym wydaniu).

– Nawet nie masz pojęcia, jak bardzo cię kocham – szepnął, wpatrując się w kobietę roziskrzonymi oczami.

– Tak bardzo jak ja ciebie, mi serith? – spytała, splatając dłonie na jego karku.

Mężczyzna uśmiechnął się promiennie, a jego przystojna – choć w jakiś sposób groźna – twarz stała się dzięki temu niesamowicie czarująca, niemal zatracając nutę niepokojącej złowrogości.

– Przelałaś już dość krwi? Możemy wracać do domu? – Mężczyzna w czerni ujął dłoń gładzącą go po policzku i ucałował.

– Z pewnością nie tyle ileś ty przelał.

– Słucham? – Czarne brwi powędrowały wysoko w udawanym grymasie zdziwienia.

Kobieta cmoknęła jego blady, gładko ogolony policzek, ignorując pytanie.

– Tak, możemy wracać – potwierdziła, uśmiechając się szelmowsko.

– Dobrze więc.

– Ale… – Granatowe oczy blondynki błysnęły.

– Tak? – zainteresował się czarnowłosy przybysz, unosząc brew.

– Chcę go, chcę jego – oznajmiła, stukając palcem w podobiznę wokalisty na podniszczonym plakacie reklamującym koncert The Doors znajdującym się na ceglanej ścianie budynku kilka cali na lewo od obojga.

Mężczyzna roześmiał się i komicznie przewrócił oczami, jakby wysłuchiwał żądań wyjątkowo krnąbrnej dziesięciolatki. Powiódł wzrokiem za wskazującym plakat palcem i, po chwili namysłu, rzekł:

– Zgoda, dostaniesz go.

– O moja miłości, dziękuję ci – odparła, ponownie cmokając go w policzek. – A teraz zabierz mnie do domu.

– Wedle życzenia, moja pani. – Przybysz mocniej objął blondynkę w pasie i nagle oboje poczęli robić się coraz bardziej przezroczyści, a powietrze wokół nich jęło falować, nasuwając skojarzenie z prądem konwekcyjnym związanym ze znacznymi różnicami temperatur. Chwilę później zniknęli zupełnie, zmieniając się w smugę błękitnego dymu.

Puf!

I nie został po nich choćby ślad.

W nocnym powietrzu dało się wyczuć ostrą, gryzącą woń przywodzącą na myśl coś złowrogiego, coś mrocznego.

Niespełna dwa miesiące później świat obiegła tragiczna wiadomość – 3 lipca 1971 roku Jim Morrison został znaleziony martwy w toalecie paryskiego klubu Rock and Roll Circus, po przedawkowaniu heroiny. Poszarzała, przerażająca twarz narkomana z krwawą pianą na ustach miała niewiele wspólnego z bożyszczem tłumów, jakim za życia był legendarny wokalista. Naoczny świadek zeznał, że w oczach martwego artysty malowało się bezgraniczne przerażenie.

Rzesze fanów pogrążyły się w żałobie po nieodżałowanej stracie, jaką była tragiczna śmierć zaledwie dwudziestosiedmioletniego Morrisona. Jak zeznała policji jego dziewczyna, niejaka Pamela Courson – muzyk zmarł w ich wspólnym mieszkaniu, biorąc wieczorną kąpiel (dopiero po trzydziestu sześciu latach Pam miała wyznać światu, jak było naprawdę). Ciało Morrisona spoczęło na paryskim cmentarzu Pere-Lachiase, odprowadzone i żegnane przez garstkę najbliższych przyjaciół. Wbrew temu, co w dzień po pogrzebie napisał jeden z dziennikarzy, charyzmatyczny lider The Doors nie został powołany, by śpiewać w anielskim chórze Pana Boga naszego, którego wyroki są niezbadane.

O nie.

Zdecydowanie nie.