Tytuł oryginału:
THE ASCENDANT

Redakcja:
Dorota Rżysko

Projekt okładki:
Paweł Panczakiewicz

Zdjęcie na okładce:
© Paul Gooney / Arcangel

Korekta:
Maciej Korbasiński, Jolanta Spodar

Redaktor prowadzący:
Małgorzata Głodowska

Copyright © 2013 by Drew Chapman
First published by Simon & Schuster
Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2016

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-143-7

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla trzech niezwykłych kobiet w moim życiu:
Lisy, Augusty i Nory

PROLOG

POWIAT HUAXI W PROWINCJI SHANXI, CHINY,
16 LISTOPADA, GODZ. 6.42

Hu Mei obudził huk wystrzałów. Dwie szybkie serie wybuchów przeszyły wiejską ciszę nocną, odbiły się echem i momentalnie ucichły. Był to ustalony sygnał. Wartownicy mieli odpalić tyle petard, ile tylko się dało, w jak najkrótszym czasie. Sygnał oznaczał, że policja zbliża się drogą prowadzącą przez wąski, kręty jar. Funkcjonariusze poruszali się prawdopodobnie autobusem, za którym jechały dwa samochody terenowe wiozące partyjnych oficjeli. Ci zawsze trzymali się z tyłu, z dala od linii ognia, ale na tyle blisko, żeby zrobić sobie zdjęcia i przypisać zasługi po tym, jak policja wykona już całą brudną robotę.

To pewnie urzędnicy ze szczebla prefektury, pomyślała Mei i podniosła się z maty ułożonej w prowizorycznym namiocie. Mało ważni politycy z Taiyuan, miasta niezliczonych hut stali, albo napuszeni urzędnicy gminni z Jinanu. Dla Mei nie miało to znaczenia. Bez względu na to, kim byli i skąd pochodzili, całą sobą ich nienawidziła.

Uklękła, starannie zwinęła koc i włożyła go do plecaka. Chlubiła się swoją skrupulatnością i niewzruszonym spokojem w obliczu nadchodzącego chaosu. Zamknęła oczy i przez chwilę wspominała swojego męża, Yi, jego nierówny uśmiech, delikatne usta i śmieszną, czarną grzywkę, która opadała mu na czoło. Nie żył od sześciu miesięcy, ale nadal każda myśl o nim przynosiła jej ulgę i spokój. Wiedziała, że czeka ją ciężki dzień, i właśnie dlatego zaczęła go od kontemplowania twarzy Yi. W końcu to przez niego się tu znalazła.

Charkot silnika autobusu wytrącił ją z zamyślenia. Byli już blisko, prawdopodobnie pokonali jar i mijali błotnisty staw na skraju wioski. Wyczołgała się spod niby-namiotu, a tak naprawdę płachty niebieskiego plastiku rozciągniętej między krzywymi patykami, i poczuła na twarzy chłód listopadowego poranka. Nie przeszkadzał jej – Hu Mei dorastała na farmie i praktycznie przez całe dzieciństwo budziła się o świcie, żeby nakarmić świnie, kury i kozy. Była wieśniaczką i dobrze o tym wiedziała. Podobnie jak niska temperatura, to też jej nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie: napawało ją dumą.

Złożyła dłonie przy ustach i zawołała tak głośno, jak tylko umiała:

– Qi lai! Qi lai! Jĭngchá lai le! Wstawajcie, wstawajcie! Policja!

W ciemności Mei zobaczyła, jak inni wychodzą ze swoich namiotów, które składały się na ich miasteczko protestacyjne na polu jęczmienia, ustawione tuż za ogrodzeniem otaczającym teren fabryki pestycydów. Na polu nie rosło oczywiście nawet jedno źdźbło jęczmienia. Było martwe jak jej mąż – zatrute i bezużyteczne. Wszystko w Huaxi było zatrute i bezużyteczne, wszystko prócz pieniędzy, które wypływały z fabryki.

– Kuài, kuài! – zawołała i klasnęła w dłonie. Szybko, szybko.

Większość demonstrantów, a było ich osiemdziesięciu siedmiu, zdążyła już wstać. Wszyscy trzymali kije i flagi. Mei wiedziała, że żaden z nich nic nie jadł, że nikt nie miał czasu nawet napić się herbaty i że było im zimno. Ale wiedziała też, iż wszyscy gotowi byli oddać życie za sprawę. Każdemu odebrano prawa własności – siłą, potajemnie i bez ostrzeżenia. Partia przekazała je właścicielom fabryki, konsorcjum inwestorów z Szanghaju, którzy następnie wybudowali to monstrum. I wszyscy oni na tym ucierpieli. Ich pola wyschły, świnie pozdychały, a teraz stało się najgorsze – ich najbliżsi zaczęli chorować. Mieli problemy z oddychaniem i trawieniem, zmiany na skórze. Mei nie znała nazw tych chorób, ale wiedziała, że są śmiertelne, że prędzej czy później fabryka zabije ich wszystkich i nikt nie wyciągnie w ich stronę pomocnej dłoni. Ani tutejszy przewodniczący partii, bo ten był do reszty fŭ bài – skorumpowany – ani nikt z powiatu czy prowincji, ani sam przewodniczący Komunistycznej Partii Chin, Xi Jinping we własnej osobie. Wszystkich ich trawiło dào dé dún luò – moralne zepsucie. Wszyscy byli głusi na prośby mieszkańców wioski.

Ale nie mogło to trwać wiecznie. Hu Mei zamierzała o to zadbać.

Światła autobusów omiotły nędzne namioty, po chwili pisnęły donośnie hamulce i otworzyły się drzwi, a ze środka wybiegli ubrani na czarno policjanci z jednostki interwencyjnej. Szybko ustawili się na polu w dwuszeregu. Mei szacowała, że jest ich około dwustu. Ich pałki i tarcze lśniły w różowawym świetle poranka, ale ich twarze schowane były za czarnymi chustami. Mimo sporej odległości Mei wyczuwała ich pewność siebie. Wiedziała, że przedrą się przez miasteczko, zniszczą namioty, skatują każdego, kto stanie im na drodze, a pozostałych aresztują i umieszczą w więzieniu w Taiyuan. Standardowa procedura w przypadku demonstrantów, którzy byli zwykłymi rolnikami, komunikującymi się za pomocą petard. Petardy! Oto jak bardzo byli zacofani.

Hu Mei stłumiła uśmiech. Im bardziej policja i partia były przekonane o niepowadze ich protestu, tym lepiej.

Wyjęła z kieszeni telefon komórkowy. Lśniący i nowy, nieużywany. Nie jej stary aparat, który policja śledziła i notorycznie blokowała. Ten był prezentem od kuzyna, który pracował w Chengdu jako specjalista od kontroli jakości w fabryce telefonów komórkowych. Jakiś czas temu wykradł z niej dwa kartony aparatów i kart SIM, a do tego listę anonimowych kont użytkowników, i dał wszystko Mei, która z kolei rozdała telefony wszystkim swoim sojusznikom w dolinie Huaxi. Pięćset komórek. Pięćset niemożliwych do namierzenia numerów. Pięćset rodzin i ich przyjaciół, a wszyscy oni oczekujący sygnału od Mei. Obliczyła, że musi ich być jakieś dwa tysiące. Partyjne pachołki nie rozumiały, że ci wszyscy ludzie z Huaxi i sąsiednich miasteczek podzielali jej rozgoryczenie. Zostali oszukani, a teraz byli ignorowani.

Politycy nie rozumieli jeszcze jednego: wszyscy ci wieśniacy darzyli Mei zaufaniem. Ona i jej mąż, Yi, poświęcili całe życie, robiąc coś dla nich. Karmili ich chorych dziadków zupą, pomagali, gdy lochy rodziły prosiaki w środku nocy, usuwali krwawnik ze stawu, żeby mieli wodę pitną. Hu Mei uwielbiała pomagać swoim ziomkom, miała to we krwi, a oni ją za to kochali.

Wstukała szybko w klawiaturę telefonu: Tóng zhì men. Shí jiān daò le. Towarzysze. Nadszedł czas.

Spojrzała przez zadeptane pole na policjantów, którzy byli już widoczni w porannym świetle. Aroganccy. Gdyby ją zapytano, tak właśnie by ich określiła: aroganccy. Ale ich pycha nie miała trwać długo, bo czekało na nich dwa tysiące wkurzonych wieśniaków, którzy już się obudzili i chowali się w ciemności, ściskając w rękach naostrzone narzędzia rolnicze.

Hu Mei uśmiechnęła się na myśl o konfrontacji. I nacisnęła „wyślij”.

1

NOWY JORK, 24 MARCA, GODZ. 9.53

Tego ranka Garrett Reilly wyjątkowo nie przypalał. Nie uszczuplił swoich zapasów hinduskiego skuna, bo był wtorek, a we wtorki rynek ustalał marżę nowych obligacji. Zazwyczaj działo się to około ósmej rano i na haju można było się potknąć, a jak człowiek się potykał, to popełniał błędy. Czyli tracił forsę.

Garrett Reilly nienawidził tracić forsy.

Przyszedł więc do pracy trzeźwy i dobrze się z tym czuł, co było podwójnym ewenementem. W takim stanie najczęściej był zły. Zły na rodziców, na brata, rząd, korporacje, na swojego szefa. Zły na wszystkich i wszystko. Uważał gniew za swój naturalny stan. Ale kiedy się upalał, jego umysł spowijała przyjemna mgiełka i Garrett patrzył ze spokojem na liczby sprzedaży i kupna przepływające przez terminal Bloomberga. Nie przeszkadzały mu dzwoniące telefony i dużo czasu spędzał przy jedynym oknie dużej, hałaśliwej sali, patrząc przez nie na mewy podrywające się do lotu w parku Rockefellera i sunące nad rzeką Hudson. Albo odwiedzał sąsiednie boksy, żeby rozmawiać ze znajomymi o grach komputerowych i nieudanych randkach. Byli młodzi, napaleni i obojętni na wszystko, co nie miało związku z pieniędzmi. Albo z seksem.

Ale dzisiaj było inaczej. Garrett odbierał telefony, kupował obligacje powściągliwie, ale skutecznie, i zarobił dla swojej firmy – Jenkins & Altshuler – dostatecznie dużo pieniędzy, żeby uzasadnić swoją rosnącą pensję. Przeciętny dzień. Garrett Diego Reilly, dwa tygodnie po dwudziestych szóstych urodzinach, piegowaty pół Irlandczyk, pół Meksykanin z kruczoczarną czupryną i ospałym zaśpiewem z przedmieść Long Beach w Kalifornii, był wschodzącą gwiazdą w swojej firmie, traderem obligacji, prawdopodobnie najbardziej utalentowanym w historii Jenkins & Altshuler, może nawet najlepszym na całym Dolnym Manhattanie, zatem dzień z dużymi zyskami był czymś zupełnie normalnym. Czego nie można było powiedzieć o płynących przez jego monitor numerach CUSIP przypisanych do obligacji skarbowych. Te ostatnie to wypuszczane przez rząd długoterminowe papiery dłużne wsparte autorytetem Departamentu Skarbu. Sporo ich było w obiegu – całe biliony dolarów. W znacznej mierze to one finansowały wydatki państwowe ostatnich dwóch prezydentów i były odpowiedzialne za ogromną część amerykańskiego długu. Numery CUSIP – Komisji ds. Jednolitych Procedur Identyfikacji Papierów Wartościowych – umożliwiały śledzenie każdej obligacji i akcji sprzedawanej na rynku w USA i Kanadzie. Każda obligacja skarbowa miała swój własny, dziewięciocyfrowy, alfanumeryczny kod CUSIP.

Jeśli ktoś się znał na numerach CUSIP, to Garrett. Miał fotograficzną pamięć do cyfr. Potrafił przejrzeć arkusz nowych obligacji i tydzień później powtórzyć z głowy wszystkie kody. Był to jeden z powodów, dla których on, syn dozorcy, dostał się do Yale – innym były naciski ze strony starszego brata – i otrzymał pracę w Jenkins & Altshuler, gdzie szybko wspiął się na szczyt swojego wydziału. Ale w karierze pomogła mu też inna cecha: umiejętność dostrzegania wzorców.

Garrett nie tylko zapamiętywał liczby. On je sortował, oceniał i dzielił na kategorie, aż wyłaniał się z nich czytelny obraz. Aż zaczynały do niego przemawiać. Nie robił tego celowo – to po prostu się działo. Przez całą dobę, trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku. Tak widział świat, tak interpretował odbierane przez siebie informacje. Garrett nawet nie wynajdywał wzorców.

On je w y c z u w a ł.

Nawet najmniejsza zapowiedź ukrytego porządku – w liczbach, kolorach, dźwiękach, zapachach – sprawiała, że czuł łaskotanie u podstawy kręgosłupa, delikatny impuls elektryczny gdzieś między przyjemnością a niepokojem. W miarę jak porządek stawał się wyraźniejszy, owo uczucie traciło na sile i zastępowała je pewność. W takim momencie zawsze wiedział, że ma do czynienia z czymś rozpoznawalnym, mierzalnym – z sinusoidą cen akcji, melodią opadającą dźwiękami w stosunku jeden do trzech, z gradientem kolorów na mapie linii autobusowych. Czasem taką prawidłowość notował w pamięci, innym razem wyrzucał z głowy i przechodził do następnej. Nie dbał o to, czy za odkrytym w danej chwili układem krył się jakiś cel lub zamiar. Po prostu go zauważał, czuł, a następnie zapisywał w mózgu. Ot tak. Przez cały dzień, bez przerwy.

Również z tego powodu palił marihuanę. Kiedy był upalony, łaskotanie zanikało, a wszelkie ukryte porządki ginęły w bezładnym szumie codziennego życia. Wtedy Garrett stawał się na chwilę taki sam jak wszyscy. Nie sortował zbędnych informacji, po prostu je rejestrował. I to przynosiło mu ulgę. Haj był dla Garretta wytchnieniem od jego osobliwej zdolności.

Ale dzisiaj nie był na haju. Dziś był trzeźwy. I czuł, że w kodach CUSIP obligacji skarbowych sprzedawanych na całym świecie od wczoraj, od pierwszej w nocy czasu uniwersalnego, kryje się jakaś prawidłowość. Dobrze znane łaskotanie pojawiło się tuż po drugiej kawie, kiedy czytał już chyba czterechsetny numer obligacji sprzedawanej gdzieś na Bliskim Wschodzie. Odczytał go pięć razy, a potem, jak fala tsunami, zalała go masa wszystkich wcześniejszych kodów. I nagle wyłonił się z nich porządek.

Pierwsze sześć cyfr numeru CUSIP identyfikowało emitenta papieru wartościowego albo obligacji. Siódma i ósma określały emisję – co konkretnie było sprzedawane. Zazwyczaj cyfry oznaczały akcje, a litery – instrumenty ze stałym kuponem albo obligacje. Cyfra dziewiąta i czasem dziesiąta składały się na tak zwaną sumę kontrolną, czyli automatycznie generowaną liczbę, która gwarantowała dostarczenie kodu CUSIP bez zakłóceń i błędów.

Garrett znał na pamięć pierwsze cztery cyfry amerykańskich obligacji skarbowych: 9128. Kolejne cyfry zależały od rodzaju emisji. Papiery chronione przed inflacją oznaczone były liczbą 10. Szybko zapadalnym obligacjom skarbowym odpowiadał kod 08.

Ale ten konkretny wzorzec dotyczył obligacji skarbowych, których okres zapadalności wynosił dwadzieścia do trzydziestu lat, był zatem najdłuższy ze wszystkich instrumentów rządowych dostępnych na rynku. Ktoś sprzedawał obligacje w małych pakietach, na różnych rynkach całego świata. Sam ten fakt nie był jeszcze nadzwyczajny. Rynek obligacji skarbowych był ogromny, a handel nimi trwał całą dobę.

Ale dwa detale były wyjątkowe i to one przykuły uwagę Garretta.

Po pierwsze, wszystkie obligacje zostały zakupione na tej samej aukcji dwanaście lat temu, w dodatku przez jednego, anonimowego kupca.

Po drugie, gdyby zsumować wartość wszystkich tych obligacji, które ktoś kupił przed dwunastoma laty, wynik sięgnąłby dwustu miliardów dolarów. Nawet dla Garretta było to cholernie dużo forsy.

2

JENKINS & ALTSHULER, NOWY JORK,
24 MARCA, GODZ. 11.02

–Ktoś potajemnie wyprzedaje amerykańskie obligacje skarbowe? – zapytał Avery Bernstein i odgarnął kilka kosmyków rzedniejących włosów ze swojego wysokiego czoła. W jego zgrzytliwym, skażonym brooklyńskim akcentem głosie pojawiła się nuta zniecierpliwienia.

– Warte w sumie dwieście miliardów dolarów – odparł Garrett. – Połowa była na rynku dziś rano.

– To przeczucie czy masz dowód?

Avery wzruszył nerwowo ramionami. Miał na sobie tweedową marynarkę, z którą się nie rozstawał, mimo że nie był już wykładowcą uniwersyteckim i stać go było na każdy włoski garnitur. Tweed był jego formą pokazania środkowego palca wszystkim grubym rybom na Wall Street: będę się ubierał, w co chcę, a i tak zarobię więcej niż wy.

Garrett położył na biurku szefa stertę kartek z wydrukowanymi numerami seryjnymi.

– Jestem pewien – powiedział. – Sprawdziłem.

– Sprawdziłeś każdy numer CUSIP? – spytał Avery, wertując arkusze. Było ich co najmniej sto, w sumie jakiś milion kodów. Nie miał na to czasu.

– Tak. To znaczy nie. Nie musiałem. Patrzę na kody, gdy obligacje są emitowane. I jeśli znowu się pojawiają, to wtedy… rozpoznaję je. Nie na papierze, w głowie. Od wczoraj, od północy, wrzucono na rynek dwieście miliardów dolarów, wszystkie papiery z jednej aukcji sprzed dziesięciu lat.

Garrett przerwał, bo zobaczył świdrujące, podejrzliwe spojrzenie Avery’ego.

– Czytasz numery CUSIP, gdy emitowane są obligacje skarbowe? Po co? Dla zabawy?

Garrett wzruszył ramionami.

– Nie do końca. Po prostu czasem to robię. Zwłaszcza kiedy serwery World of Warcraft wolno działają.

Avery patrzył z niedowierzaniem. Ciągle pamiętał dzień, w którym pierwszy raz zobaczył piegowatego osiemnastolatka, który siedział niedbale z tyłu sali w Yale i nie robił nawet notatek z wykładanej przez Avery’ego zaawansowanej teorii liczb. Nic tak nie wkurzało Bernsteina jak studenci, którym się wydawało, że są zbyt inteligentni na sylabus. Jako ostrzeżenie kazał swojemu asystentowi zrobić Garrettowi – i tylko jemu – sprawdzian z algorytmów analizy skupień. Ale jego wyniki były niewiarygodnie wysokie. Żaden człowiek nie był w stanie wychwycić sekwencji w aż tylu zbiorach liczb. Garrett musiał powtórzyć test, tym razem pod obserwacją w zamkniętym gabinecie, ale tylko poprawił swój pierwotny wynik.

Nazajutrz asystent z pokorą przeniósł się na wydział historii sztuki, a Avery, zamiast zmuszać Garretta do słuchania jego wykładów, wziął go pod swoje skrzydła.

Przez resztę roku osobiście go uczył i kiedy tylko widział, że Reilly się nudzi albo ma problemy ze skupieniem uwagi, podwyższał poziom. Kazał mu badać przewidywalność zwrotów z inwestycji w rynek akcji i zmiany wysokości odsetek, a czasem nawet zabierał na niedzielną kolację. Avery poznał w Yale niejednego geniusza, ale do Garretta zapałał wyjątkową sympatią. Owszem, był arogancki, bezczelny i nieraz kompletnie obojętny na uczucia innych, ale był szczery. Do bólu. A kiedy jego brak wychowania schodził na dalszy plan, potrafił zaskoczyć otwartością, wręcz delikatnością. Nad talerzami lo mein i wołowiny w brokułach rozmawiali o rodzinie, o oczekiwaniach i rozczarowaniach. Reilly przypominał Avery’emu jego samego w tym wieku.

A potem umarł brat Garretta.

Avery do dziś wspominał z bólem tamten czerwcowy ranek, lodowatą furię bijącą z twarzy Garretta, kiedy oznajmiał mu, że odchodzi z Yale. Avery próbował go przekonać, żeby został, ale nie dało się z nim rozmawiać. Spakował się i tego samego dnia pojechał do domu w Long Beach, marnując swój geniusz. Avery co jakiś czas się do niego odzywał, wiedział zatem, że jego podopieczny zdobył dyplom z informatyki na uniwersytecie stanowym i znalazł pracę w Los Angeles jako programista w firmie produkującej gry komputerowe. Mimo to uważał, że Garrett marnował swój dar.

Dlatego cztery lata później, kiedy Avery odszedł z Yale i objął stery w Jenkins & Altshuler, Garrett Reilly był jedną z pierwszych osób, do których zadzwonił. Wiedział, do czego chłopak jest zdolny, i chciał takich ludzi w swoim zespole. I dobrze zrobił, zatrudniając go. Garrett był najlepszym młodym traderem w firmie. Ale śledzenie numerów CUSIP i twierdzenie, że wpadło się na trop gigantycznej wyprzedaży obligacji skarbowych – to nie było nawet niedorzeczne. To się ocierało o…

– I sądzisz, że wiesz, kto za tym stoi?

Garrett przytaknął, leniwie wygiął plecy i wyciągnął nogi na stoliku przed kanapą Avery’ego. Jest tak cholernie pewny siebie, pomyślał Avery. Nie mógł się nadziwić, że tyle arogancji mogło bić od kogoś, kto zrobił tak niewiele, by sobie na nią zasłużyć. Ta jego cecha wciąż najmocniej Avery’ego irytowała, ale nie był wyjątkiem – wszystkich denerwowała zarozumiałość Garretta. W ciągu ostatnich sześciu miesięcy Avery dwukrotnie namawiał do zmiany zdania starszych traderów, którzy chcieli odejść do konkurencji, bo mieli dość przechwałek Reilly’ego o tym, ile pieniędzy udało mu się zarobić dla firmy.

Gdyby tylko prawie zawsze nie miał racji.

– Chcesz mi powiedzieć?

– A nie chcesz zgadnąć? – zapytał Garrett z rozbrajającym uśmiechem.

– Do cholery. Jestem prezesem międzynarodowej instytu…

– Chińczycy – przerwał mu Garrett.

Avery’ego zatkało. Wziął głęboki wdech.

– Słucham.

– Obligacje zostały kupione dwanaście lat temu przez pośrednika z Dubaju. Biuro maklerskie Al Samir. Z ich usług korzysta między innymi Chiński Bank Narodowy i…

– Wszyscy korzystają z Al Samir – wtrącił Avery.

– Jasne – ciągnął Garrett. – Ale kto inny ma pod ręką dwieście miliardów dolarów na amerykańskie obligacje? W jednej transakcji? Na całym świecie może trzy państwowe fundusze majątkowe.

– Spekulacje. To jeszcze nic nie oznacza.

– Nie skończyłem – powiedział Garrett i znowu się uśmiechnął. Świadomość, że wie coś, o czym Avery nie ma pojęcia, sprawiała mu wyraźną przyjemność. – Jestem jak adwokat na mowie końcowej.

– Dobra. Mów dalej – stęknął Avery.

– Handel odbywał się według wzoru. Szesnaście różnych domów maklerskich, ale żaden w Chinach, ani nawet w Azji. Gdybyś był Chińczykiem i chciał pozbyć się dużej liczby obligacji bez wzbudzania podejrzeń…

– Użyłbym maklerów spoza swojego kraju – dokończył Avery. – Ciekawe, ale to dalej tylko spekulacje.

– Wyprzedaż zaczęła się o 1.04 czasu uniwersalnego. Czyli o dziewiątej rano w Pekinie. Początek ich sesji. To znaczy, że ktoś tam się obudził, wcisnął guzik i cały dzień śledził kursy.

Avery przytaknął. Coraz bardziej się martwił tym, co słyszał. Pocierał nerwowo kciukiem o krawędź swojego starego biurka z drewna tekowego.

– Coś jeszcze?

– Och tak, sporo – odparł Garrett. – Najciekawsze były godziny transakcji. Oczywiście poza numerami CUSIP, po których wiedziałem, że coś się święci. Sprzedaż w każdym domu maklerskim też szła według wzoru. Synchronizacja była doskonała, co do sekundy. Nie od razu to zauważyłem, ale potem chwilę się im przyglądałem i wtedy już nabrałem pewności.

– Jaki był ten wzór?

– Cztery, czternaście. Cztery, czternaście.

– To nic nie znaczy – powiedział Avery, dziwnie rozczarowany. Najwyraźniej w głębi duszy chciał, żeby Garrett faktycznie odkrył jakąś sensację.

– Może dla ciebie i dla mnie. Ale dla Chińczyków…

Avery zmrużył oczy. Nieprzyjemna prawda zaczynała do niego docierać. Pięć lat wykładał matematykę na uniwersytecie w Hongkongu. Przez pięć lat miał bliski kontakt z chińską kulturą. Powiedział szeptem:

– Cztery to śmierć.

– A czternaście to wypadek. Dwie najbardziej nieszczęśliwe liczby w Chinach. Gdybyś chciał zaatakować wroga za pomocą liczb i byłbyś bardzo przesądnym człowiekiem, sprzedawałbyś jego obligacje co cztery i co czternaście minut. A Chińczycy są cholernie przesądni. – Garrett się uśmiechnął, ale zaraz potem wzruszył skromnie ramionami. – To ostatnie musiałem wygooglować. Nie mam pojęcia o Chińczykach.

Avery zamyślił się nad wagą odkrycia Garretta. Możliwe konsekwencje były niezliczone.

– Jeżeli to prawda… – zaczął.

– To prawda – przerwał mu Garrett i podwinął rękawy białej koszuli, jakby chciał pokazać, ile wysiłku włożył w ustalenie faktów. – Masz to jak w banku.

– Wiesz, co to oznacza?

Garrett energicznie przytaknął.

– Zalanie rynku amerykańskim długiem wywinduje stopy procentowe. To wywoła gospodarczą panikę. Dolar poleci na łeb.

Avery zmarszczył brwi.

– Mówisz, jakby cię to cieszyło.

– Cieszyło? Nic mnie to nie obchodzi. Ale wiem, że możemy na tym zarobić. A przecież tym się zajmujemy, nie? Zarabianiem pieniędzy.

– Chcesz stawiać na osłabienie dolara? – powiedział Avery bardzo powoli.

Lęk, który wzbierał w nim od paru chwil, właśnie eksplodował. Nagle zrobiło mu się niedobrze.

– Jak najbardziej! – odparł Garrett i podskoczył z kanapy, wymachując rękami. – Ile tylko się da. Jeśli Chińczycy wyprzedają teraz w tajemnicy, to niedługo zaczną wyprzedawać otwarcie. Pewnie bardzo niedługo. Więc tak: chcę bet on a falling dolar. Bet the farm.

Avery wyjrzał przez okno i patrzył na zachód. W oddali samolot zniżał się do lądowania na lotnisku Newark Liberty.

– Garrett, zdajesz sobie sprawę, że to może pogrążyć naszą gospodarkę, prawda?

– Ale nasza firma się wzbogaci – odparł Garrett. – Więc w czym problem?

Avery spojrzał na chłopaka, którego kształcił jeszcze jako osiemnastolatka, opiekował się nim i otaczał troską. Nagle zapragnął spakować manatki i wrócić do Yale, aby jeszcze raz spróbować sił w pracy akademickiej, bo z tej rozmowy wynikało jasno, że przez dwadzieścia lat nauczania nie udało mu się zaszczepić w młodym pokoleniu nawet najbardziej elementarnego poczucia przyzwoitości.

3

WASZYNGTON, D.C., 24 MARCA, GODZ. 16.14

Generał major Hadley Kline nie mógł usiedzieć na miejscu. Jego kompaktowe, pękate ciało, które zazwyczaj drgało miarowo w rytm myśli płynących nieprzerwanym strumieniem, teraz było w szale bezładnego ruchu. Wymachiwał rękami i kręcił głową, chodząc dookoła długiego stołu stojącego pośrodku ponurej sali konferencyjnej w piwnicy Budynku Analiz należącego do Agencji Wywiadu Wojskowego. Siedziba AWW, wielka, biała, nijaka budowla usytuowana na terenie Bazy Lotnictwa Bolling, na przedmieściach Waszyngtonu, mieściła wszystkie jednostki szpiegowskie amerykańskiej armii, a generał Kline był szefem Wydziału Analiz. Jego zespół miał za zadanie śledzić informacje napływające do wojskowego wywiadu i wyciągać z nich sensowne wnioski. Innymi słowy, generał Kline zamieniał chaos w porządek. I uwielbiał to robić.

– Pierwsze pytanie – warknął swoim ciężkim akcentem z południowego Bostonu. – Czy to prawda?

Przy stole siedziało ponad dwadzieścia osób, młodych mężczyzn i kobiet z różnych jednostek, wszyscy w mundurach i ze wzrokiem utkwionym w ekranach laptopów lub teczkach z dokumentami. Ale jeden z nich, kapitan lotnictwa z Teksasu, nie zwlekał z odpowiedzią.

– Wysokie prawdopodobieństwo, sir.

– Wysokie? Jak wysokie? – Kline skupił wzrok na Howellu. – Sto procent?

– Dziewięćdziesiąt, sir.

– Jak się dowiedzieliśmy?

– NSA przechwyciło telefon do Departamentu Skarbu, sir! – zawołała porucznik z odległego krańca stołu. – Z niechronionej komórki.

– A wykonał go – Kline zatrzymał się przy otwartym laptopie – Avery Bernstein? Znam go, prawda? Skąd go znam?

Młodzi analitycy wiedzieli, co robić. Kline stosował własną wersję metody sokratycznej i prowadził długie, gorące spory z samym sobą, a obecni mieli dorzucać informacje do Sterty. Tak właśnie generał nazywał niewidzialne, otwarte pudło, które jego podwładni zapełniali użytecznymi danymi.

Młody, czarnoskóry kapitan o nazwisku Caulk wyświetlił na dużym ekranie zdjęcie Avery’ego.

– Prezes w Jenkins & Altshuler, nowojorskiej firmie tradingowej. Wcześniej wykładał matematykę w Yale. Był członkiem Rady Doradców Ekonomicznych za kadencji poprzedniego prezydenta.

– No właśnie. Stąd go znam. Zdaje się, że dokładnie go wtedy prześwietliliśmy, tak?

Rozmowa nabrała tempa.

– Zgadza się, sir.

– Był czysty?

– Jak łza.

Kline znów ruszył dookoła stołu, drapiąc się w kark, jakby dokuczało mu ukąszenie komara.

– Jak zareagowali w Skarbie?

Z tyłu sali odezwał się kapitan o szerokich ramionach:

– Nie ma oficjalnego stanowiska…

Kline przerwał ze złością:

– Oficjalne stanowiska są dla pierd…

Kapitan nie pozwolił swojemu dowódcy skończyć.

– …ale moje źródło twierdzi, że ostrzeżenie pozwoli im skupić nadwyżkę z rynku, zanim wieść się rozniesie.

Kline się uśmiechnął. Nie miał nic przeciwko temu, żeby podwładni mu przerywali. Gardził nadętym reżimem, jaki panował w wojsku. Tytuły, salutowanie, system wynagrodzeń – uważał to wszystko za przeszkody w twórczym myśleniu. Dla niego służenie w armii miało tylko jeden cel: czuć dreszcz pogoni.

– No dobra – powiedział i spojrzał na swój zespół. – To teraz najważniejsza kwestia. Dlaczego? Po co Chińczycy potajemnie zalali rynek naszymi skarbówkami?

Pierwszy odezwał się kapitan Howell.

– Za dwa tygodnie Kongres głosuje nad dostawami broni do Tajwanu. To ich ostrzeżenie: przestańcie sprzedawać F-16 naszym wrogom.

– Możliwe, ale konwencjonalne – warknął Kline. – Ktoś ma pomysł, pod którym zwisają jaja?

Dało się słyszeć stłumiony śmiech i kapitan Howell oblał się rumieńcem.

Na to podniosła się porucznik.

– Złośliwość, sir. Chcą nas wytrącić z równowagi i w tym czasie dobić targu z resztą świata.

Kline wzruszył ramionami.

– Odważniejsza teza, ale dwieście miliardów dolarów to wysoka cena za złośliwość.

Odezwał się kapitan o szerokich ramionach.

– Sir, czy nie pomijamy najbardziej oczywistego wytłumaczenia? Chińczycy nie uważają już amerykańskich obligacji skarbowych za dobrą inwestycję, więc się ich pozbywają. A robią to w tajemnicy, żeby nie wykoleić światowych rynków. Albo żeby nas wkurzyć. Już od jakiegoś czasu czekamy, aż zaczną wyprzedawać nasze papiery.

Kline się zatrzymał i przytakiwał z namysłem.

– Tak, kapitanie Mackenzie, to najbardziej prawdopodobne wytłumaczenie. – Rozejrzał się po sali. – Czy wszyscy się zgadzamy?

Wszyscy przytaknęli. Kline czekał. Po chwili na jego twarzy pojawił się kwaśny uśmiech. Ze swojego miejsca podniosła się młoda, czarnowłosa kapitan. Miała wyprostowaną, gibką i naturalnie atletyczną sylwetkę, a jej niebieskie oczy utkwione były w generale. Boże, jaka ona jest piękna, pomyślał Kline, ale szybko sobie przypomniał, że jest w szczęśliwym małżeństwie, a podrywanie podwładnych w wojsku kończyło się więzieniem.

– Tak, kapitanie Truffant? – zapytał. – Ma pani inną teorię?

– Tak jest, sir – odparła Alexis Truffant, cicho, acz pewnie. – Ale to tylko teoria.

– Na razie stać nas wyłącznie na spekulacje. Słucham.

– Sir, wydaje mi się… – Kapitan się zawahała. – Myślę, że Chiny właśnie wypowiedziały nam wojnę.

Salę wypełniły odgłosy raptownych wdechów, a po nich nastąpiła grobowa cisza. Kline przytakiwał, nic nie mówiąc, i wciąż gapił się w niebieskie oczy Alexis Truffant. Tak, była fizycznie piękna, ale oprócz tego potrafiła logicznie myśleć, w dodatku nie krępowały jej w tym żadne okoliczności, nawet pod znaczną presją nie bała się wyrażać własnych sądów. Dla Kline’a to było prawdziwe piękno. I to dlatego siedziała przy tym stole.

Truffant mówiła dalej.

– I sądzę, że jest to wojna, jakiej jeszcze nie widzieliśmy.

* * *

Kline dołączył do Alexis, kiedy ta czekała na windę, która miała ją zabrać z powrotem do jej pokoju na trzecim piętrze.

– Kapitanie Truffant, przejdźmy się.

– Tak jest, sir.

Alexis się odwróciła i szybko zrównała krokiem z generałem.

– Chce mnie pan odpytać z mojej tezy wojennej? Mam powody, żeby sądzić…

– Zgadzam się z panią – przerwał jej Kline. – W dzisiejszych czasach sprzedaż naszych obligacji na czarnym rynku to ewidentna deklaracja wojny. Nawet jeśli tego oczekiwaliśmy. Zgadzam się też, że będzie to wojna, jakiej jeszcze nie rozumiemy.

– Ojej, bo…

Alexis zaczęła się jąkać i natychmiast tego pożałowała. Spodziewała się, że szef zaraz na nią naskoczy. Pracowała z nim dość długo – już dwa lata – by wiedzieć, że nie toleruje najmniejszych przejawów niezdecydowania. Od swoich ludzi oczekiwał pewności, determinacji i siły przebicia. Nawet kiedy się mylili. Ale tym razem, zamiast ją skarcić, pokręcił energicznie głową.

– Czy to Berstein zauważył sprzedaż?

– Nie, sir. Jego podwładny.

– Znamy jego nazwisko?

– Garrett Reilly. Dwadzieścia sześć lat. Handlarz obligacjami.

– Dwadzieścia sześć? To był nie lada wyczyn matematyczno-śledczy.

– Owszem.

– Co o nim wiemy?

– Wynajmuje mieszkanie na niższym Manhattanie. Jak na swój wiek ma imponujące przychody. Odszedł z Yale. Dyplom z uniwersytetu stanowego w Long Beach. Matematyka i informatyka.

– Odszedł z Yale, żeby pójść na Long Beach? Niezbyt mądra decyzja.

– Podjął ją dwa dni po tym, jak zginął jego brat. W Afganistanie.

Kline się zatrzymał i spojrzał na Alexis, która mówiła dalej:

– Starszy szeregowy marines Brandon Reilly. Poległ w Salerno, 2 czerwca 2008 roku. Kula snajpera.

Kline nic nie odpowiedział i stał bez ruchu. Alexis go obserwowała. Wiedziała dokładnie, co się dzieje w głowie jej przełożonego. Po dziesięciu długich sekundach Kline powoli, prawie niezauważalnie kiwnął głową.

– Garrett Reilly? Myślisz, że to może być nasz człowiek? – Jego pytanie zawisło w powietrzu. – Do Ascendenta?

Dwie godziny wcześniej, patrząc na akta Reilly’ego, Alexis Truffant zadała sobie to samo pytanie. Patrzyła uważnie na zdjęcie młodego, przystojnego mężczyzny o chłopięcej twarzy, niebieskich oczach i ponurym, niemal aroganckim uśmieszku. Jego krótką historię szkolną i zawodową przepuściła przez własny, bezlitośnie logiczny proces myślowy. Od ponad roku bezskutecznie kogoś szukali i zaczynał im się kończyć czas. Niedługo wyczerpią się fundusze na ich projekt. A więc odpowiedziała szefowi tak ostrożnie, jak tylko umiała, bo w głębi duszy Alexis Truffant nie lubiła ryzyka:

– Z dużą dozą prawdopodobieństwa można tak powiedzieć, sir.

Kline wlepił wzrok w podwładną i Alexis wiedziała, że szuka w jej twarzy śladów niepewności. Wojsko było istnym bagnem dwuznacznych deklaracji i asekuranckich decyzji. Wzięła zatem głęboki wdech i powtórzyła:

– Duża doza prawdopodobieństwa.

Kline przytaknął, obrócił się i zaczął iść w swoją stronę. Na koniec rzucił przez ramię:

– Wie pani, co robić, kapitanie. Do roboty.

– Tak jest – odparła i pobiegła do windy.

4

NOWY JORK, 24 MARCA, GODZ. 21.27

Garrett siedział przy stoliku na tyłach pubu, przy drzwiach do toalet, gdzie czuć było bardziej smród moczu niż zapach piwa, ale nie przeszkadzało mu to, bo był z przyjaciółmi i we trójkę zdążyli już opróżnić cztery dzbanki piwa i sześć luf tequili. Poza tym z tego miejsca miał najlepszy widok na całą resztę idiotów tłoczących się w lokalu, a Garrett uwielbiał obgadywać obcych. Na przykład czterech gości od funduszy hedgingowych, którzy siedzieli przy oknie i próbowali śpiewać tę durną piosenkę z napisów końcowych do Rodziny Soprano – aż się prosili o to, żeby zmieszać ich z błotem.

– Pierdoleni hedgingowcy – stęknął Garrett między łykami piwa. – Spójrzcie na tych dupków. Te ich fundusze to zwykła piramida. Jak ktoś się może na to nabierać?

Mitty Rodriguez, metr sześćdziesiąt i sto kilo portorykańskiej programistki gier, a przy tym najlepsza przyjaciółka Garretta, uniosła uroczyście szklankę.

– To może wstań z tyłka i walnij któregoś z nich. Wybij mu zęby.

– Żebyś się nie zdziwiła – powiedział Garrett, przyglądając się największemu z nich.

Miał prawie dwa metry wzrostu, był umięśniony i wyglądał, jakby w szkole grał w lacrosse.

Shane Michelson pokręcił głową. Tyczkowaty analityk walutowy nie był typem barowego boksera.

– Garrett, proszę cię. Wywalą nas z kolejnego pubu. Niedługo skończą mi się miejsca z tanim piwem.

– Dobra, chrzanić ich. W tym tygodniu zarobię więcej forsy niż oni przez całe życie.

Shane pokręcił głową z niedowierzaniem.

– Niby jak?

Garrett zmierzył wzrokiem młode kobiety stojące przy barze. Jedna zwróciła jego uwagę. Piękna, wysoka, o oliwkowej cerze.

– Dolar poleci na pysk. A ja polecę razem z nim, na sam dół.

Shane parsknął.

– Garrett. Rozmawiasz z analitykiem walutowym. Dolar trzyma się dobrze.

– Może kiepski z ciebie analityk.

Mitty aż zawyła z radości.

– Uuuuu. Robi się gorąco.

– Pierdol się, Garrett. – Wkurzony Shane odwrócił wzrok, ale ciekawość w końcu wzięła górę. Znajomi Garretta wiedzieli, że nie warto całkowicie ignorować jego przechwałek, zbyt często bowiem okazywały się prawdziwe. – Co wiesz? Powiedz.

– Wyprzedaż skarbówek. Nadchodzi. Państwowy fundusz majątkowy. Zaleje rynek. Chaos na horyzoncie.

– Nie widziałem nadwyżek obligacji na rynku.

– Pewnie Rezerwa Federalna je skupuje. Żeby nie było paniki. Ej, widzicie tamtą laskę przy barze? Chyba mi się przygląda.

– Komu może zależeć na zabiciu dolara? Strefie euro? Przecież to nasi sojusznicy.

– Zabójcza.

– Rosja? Nie mają aż tyle naszego długu. Jakieś państwo arabskie? Zbombardowalibyśmy je. Japończycy? Sami by się tym załatwili.

– Możemy dla odmiany nie rozmawiać o pieniądzach? – powiedziała Mitty. – Dzisiaj przeprowadziłam czterdziestoosobowy nalot na Kel’Thuzad. Prawie zdobyłam Cytadelę, ale ten fagas Nefarian mnie wyrolował.

Garrett się uśmiechnął. Mitty była jego bratnią duszą. Oboje spędzali w świecie wirtualnym niemal tyle samo czasu, co w prawdziwym. Poznali się na czacie pierwszoosobowej strzelanki i zaprzyjaźnili na długo przed pierwszym spotkaniem. Połączył ich świat gier i głęboka miłość do wywoływania afer. Mitty była jedyną znaną Garrettowi osobą, która potrafiła wkurzyć tyle samo ludzi co on, w dodatku robiła to szybciej. Czasem wydawało się, jakby w Nowym Jorku były całe dzielnice, w których obydwoje byli nieproszonymi gośćmi.

Shane zamknął na chwilę oczy i w końcu zawołał zdziwiony:

– Chiny?!

Garrett wstał, wyprostował krawat i szeroko się uśmiechnął.

– Dzisiaj zabieram ją do siebie.

Shane pokręcił głową.

– Bez szans. Juan jest powiązany z dolarem. Jak my idziemy na dno, to Chiny razem z nami. Ich eksport do Ameryki padnie. Po co mieliby to robić?

Garrett spojrzał na niego. Był pijany i chwiał się na nogach, ale nawet w takim stanie biła od niego pewność siebie.

– Tego jeszcze nie udało mi się ustalić. Ale Chińczycy mają 2,7 biliona dolarów w gotówce, więc myślę, że sobie poradzą. Do jutra.

Przecisnął się przez tłum, robiąc niezdarny slalom między stolikami. Kiedy dotarł do dziewczyny przy barze, nagle się zatrzymał. Jeden z gości od funduszy hedgingowych już ją zagadywał. Garrett zawył – pieprzeni hedgingowcy – i wcisnął się między nich.

– Sorry, ziomek, ale już wcześniej z nią rozmawiałem. Musisz wracać do kumpli i jeszcze sobie trochę pośpiewać.

Facet, ten od lacrosse, naprawdę duży, rzucił Garrettowi gniewne spojrzenie.

– Oszalałeś? Byłem pierwszy. Spierdalaj.

Garrett uśmiechnął się do dziewczyny, która zdawała się raczej obojętna na popisy obydwu. Nachylił się bliżej.

– Chodziło mi o to, że w myślach rozmawiam z tobą już od godziny. I jest to niesamowita rozmowa. Ale ten palant nam przerwał i od razu wiedziałem, że muszę przyjść ci na ratunek.

Młoda kobieta parsknęła śmiechem, a osiłek od lacrosse chwycił Garretta za ramię.

– Rozwalę ci łeb, dupku.

Garrett nie stawiał oporu i dał mu się obrócić. Zmierzył go wzrokiem od stóp do głów.

– Niech zgadnę. Dyplom z Duke. Ekonomia. Grałeś w lacrosse. A teraz jesteś już trzeci rok w Apogee Capital Group.

Facetowi opadła szczęka.

– Skąd to wiesz? Śledzisz mnie?

Garrett się uśmiechnął.

– Po co miałbym cię śledzić? To przecież banalnie proste. Apogee Capital jest cztery przecznice stąd. Ale w tym roku są już siedemdziesiąt procent pod kreską. Twój garnitur jest podróbą z Hongkongu, a te buty masz już co najmniej dwa lata, co wśród hedgingowców oznacza wieczność. W Apogee zatrudniali trzy lata temu, ale teraz już nie, więc utknąłeś na najniższym szczeblu. A robotę dostałeś tylko dlatego, że twój prezes grał w lacrosse na twojej uczelni. Twój akcent może oznaczać tylko Duke, no i trzeba być palantem od funduszy hedgingowych, żeby ryczeć w zatłoczonym pubie piosenkę z serialu.

Następnych trzydziestu sekund Garrett nie zapamiętał zbyt dobrze. Wiedział na pewno, że osiłek się na niego zamachnął, a on był na to przygotowany, bo zrobił unik i walnął go prawą pięścią w splot słoneczny. Nieraz stosował ten cios na ulicach Long Beach. Nie należał do najsilniejszych, ale był szybki i doświadczony. Mocno kopnął skulonego hedgingowca i błyskawicznie ruszył w stronę jego trzech kumpli, którzy biegli na pomoc. Kopnął pierwszego w kolano, a potem pchnął drugiego na trzeciego i obaj runęli na pobliski stolik, z którego spadły na podłogę dzbanki z piwem i szklanki. Teraz już wszyscy goście pubu byli w ruchu. Jedni uciekali w stronę wyjścia, inni szukali miejsc, z których mogliby się lepiej przyjrzeć bijatyce. Kilka dziewczyn pisnęło na widok Mitty, która przybiegła wymierzyć parę ciosów – zawsze chętnie korzystała z podobnych okazji – ale była spóźniona, bo hedgingowcy leżeli już wszyscy na ziemi, a Garrett wybiegł na ulicę i rozglądał się w poszukiwaniu alejki, którą mógłby zwiać, pogodzony z faktem, że dzisiejszą noc spędzi jednak sam.

Biegł trzy przecznice, na wschód. W końcu uznał, że tamci go nie znajdą, zwolnił kroku i zwymiotował do kosza na śmieci. Wytarł usta, w których czuł smak zjedzonego na lunch hot doga. Od razu poczuł się lepiej i właśnie przecinał park przy Tompkins Square, kiedy kątem oka zobaczył, że ktoś go śledzi z odległości jakichś stu metrów. Nie oglądając się za siebie, przyśpieszył kroku i schował się za budynkiem przy Dziesiątej i Avenue B. Odczekał niecałe trzydzieści sekund, po czym wyskoczył dokładnie w momencie, kiedy śledząca go osoba skręcała za róg. Uśmiechnął się od ucha do ucha.

– Nie mogłaś wypuścić mnie z rąk? – powiedział do dziewczyny z baru.

5

LOWER EAST SIDE, MANHATTAN, 24 MARCA, GODZ. 23.01

Garrett zamówił dwie kawy, talerz frytek i zupę cytrynową.

– Do zupy dwie łyżki – powiedział kelnerce w greckiej knajpie. – Ta pani pewnie będzie chciała się poczęstować.

Kelnerka wzruszyła ramionami i poszła do kuchni, mijając po drodze serię plakatów ze zdjęciami pobielanych domków na Wyspach Egejskich. Oprócz ich dwojga w lokalu był tylko jeden klient, który siedział przy kontuarze nad kubkiem kawy i czytał gazetę.

Dziewczyna z baru pokręciła głową.

– To twoja kolacja?

– Lunch już zwróciłem – odparł Garrett. – Więc tak.

– Zaczynam się martwić o twoje zdrowie za parę lat.

– A planujemy się znać za parę lat?

Dziewczyna otworzyła szerzej oczy.

– Zawsze wdajesz się w bójki w barach?

– W kilka się wdałem.

– Jesteś niezły. W bójce.

– Rozumiem, że to komplement. Dlaczego za mną poszłaś?

– Żeby zobaczyć, czy nic ci nie jest.

– A gdyby mi coś było, to jak zamierzałaś mi pomóc? Wezwałabyś karetkę?

– Skąd wiedziałeś, gdzie pracuje tamten koleś?

Garrett wzruszył ramionami.

– Przecież słyszałaś. Wskazówek było sporo, wystarczyło zwrócić na nie uwagę.

– Ale większość ludzi tego nie robi?

– Zgadza się. Pomówmy o tobie, nie o mnie. Na przykład nie sądzę, że czekałaś, aż cię zauważę. Myślę, że szpiegowałaś.

– Po co miałabym to robić?

Kelnerka przyniosła dwie kawy. Garrett wrzucił do swojej cukier i wlał śmietankę. Zamieszał, myśląc nad odpowiedzią. Przyjrzał się dziewczynie z baru, zbadał jej twarz, ubranie i po chwili wrócił do mieszania kawy. Po jakichś trzydziestu sekundach namysłu powiedział:

– Dwie możliwości. Pierwsza: marzysz o tym, żeby mnie przelecieć. Ale nawet w przypływie największej arogancji nie uznałbym jej za prawdopodobną. Nie czuję od ciebie takiego zainteresowania, co jest przykre, bo gdybyś tylko dała mi szansę, zawróciłbym ci w głowie.

– A druga?

– Dziś rano mój szef zadzwonił do Departamentu Skarbu i powiedział, że wykryłem sprzedaż amerykańskich obligacji przez Chińczyków. Skarb powiadomił CIA albo NSA, albo jakąś inną agencję wywiadu… Nie, poczekaj. To musiało być coś wojskowego. Wyglądasz mi na żołnierkę. To, jak siedzisz, twoja poważnie niedzisiejsza fryzura. Wysłali cię, żebyś sprawdziła, czy jestem wariatem, czy jednak wiem, o czym mówię.

Kapitan Alexis Truffant robiła, co mogła, żeby nie zdradzić swojego zaskoczenia. Garrett rozpracował ją w niecałe pięć minut. Z niebywałą dokładnością.

Teraz się do niej uśmiechnął.

– Mam propozycję. Zapomnijmy, że w ogóle istniała druga możliwość. Udajmy, że tylko pierwsza jest prawdziwa, i chodźmy do mnie. Mieszkam za rogiem.

Alexis wzięła łyk kawy.

– Skąd wiedziałeś?

Garrett usiadł wygodniej i wzruszył ramionami.

– Jak mówiłem: po prostu jestem czujny. To jedyna opcja, która ma sens. Dolar nie poszedł dzisiaj na dno, a zatem Avery musiał do kogoś zadzwonić. Bank centralny wykupił obligacje. Ty i twoja agencja dowiedzieliście się o wszystkim, może podsłuchaliście rozmowę Avery’ego. I się wystraszyliście, bo to, co robią Chiny, można interpretować jako działania wojenne. Faktycznie, dosyć to agresywne. Możliwe, że w tej sekundzie milion chińskich żołnierzy ląduje na jakiejś plaży w Kalifornii i daje pokaz kung-fu jak u Tarantina. To by było coś. Nie poskładałbym tego wszystkiego w całość, gdybyś za mną nie pobiegła, ale powinienem był się domyślić, bo bacznie mi się przyglądałaś, a jeśli mam być szczery, to jeszcze nigdy mi się nie poszczęściło w tamtym barze. Laski w tym lokalu chcą tylko pić. I żadna nie wygląda tak dobrze jak ty.

Alexis pochyliła się do przodu.

– Działanie wojenne. Sam to wymyśliłeś? W tej sekundzie?

Kelnerka przyniosła talerz frytek i miskę z zupą i postawiła wszystko na stoliku. Garrett nabił frytkę na widelec, zanurzył ją w keczupie i spojrzał na Alexis.

– Nazywasz się jakoś?

– Alexis Truffant.

– Wojsko, prawda? Porucznik albo kapitan.

– To drugie.

– Jestem pod wrażeniem. Wysoka ranga. Uratowałaś komuś życie? Nazbierałaś skalpów w Faludży?

Alexis pokręciła głową.

– Nie. Po prostu nie spóźniałam się do pracy.

– Tak, jasne – Garrett chrząknął z niedowierzaniem. – Czyli interesuje cię teoria, w której wykup obligacji jest działaniem wojennym, tak? Pracujesz w wywiadzie wojskowym?

– Nie mogę powiedzieć.

– Litości, kapitanie Truffant – parsknął Garrett. – Myślisz, że obchodzi mnie, dla której bandy pajaców pracujesz?

– Nie, ale i tak nie mogę tego zdradzić.

Garrett się zaśmiał.

– Żołnierze. Wszyscy jesteście tacy sami. Zasady. Przepisy. Ja tylko wykonuję rozkazy. Tylko zabijam ludzi. Steruję dronami bojowymi. O rany. Straty wśród cywilów. Ojejku. Zabiłem swojego. Pamiętaj tylko jedno: to ty pobiegłaś za mną. Ja cię nie szpiegowałem. Nie pukałem do twoich drzwi.

Alexis patrzyła, jak Garrett prychnął, nadział na widelec kolejnych kilka frytek i wściekle je przeżuwał. Nagle oblał się rumieńcem.

– Chodzi o twojego brata?

Tym razem to Garrett zamilkł. Utkwił wzrok w talerzu z jedzeniem, otworzył usta, drżały mu wargi. Po chwili gwałtownie wstał, przewracając kubek z kawą. Spojrzał hardo na Alexis, która dalej siedziała.

– Nic o mnie nie wiesz. Ani o moim bracie. Ani o moim życiu. Nic.

Rzucił na stolik banknot dwudziestodolarowy i wymaszerował z restauracji.

6

BETHESDA, MARYLAND, 24 MARCA, GODZ. 23.55

Na ekranie komputera w domowym gabinecie generała Kline’a wyświetlił się komunikat, że połączenie przychodzące jest z niechronionego zabezpieczeniami telefonu komórkowego. Za pięć minut miała wybić północ. Wcześniej Kline czytał raporty wywiadowcze o chińskich zamiarach wobec Tajwanu i teraz nie mógł zasnąć. Dwieście pięćdziesiąt tysięcy szeregowych żołnierzy Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej czekało na wybrzeżu w pełnej gotowości do przemierzenia stu czterdziestu kilometrów łodziami i zjednoczenia Chin. Amerykańska Flota Pacyfiku znajdowała się niewiele dalej. Generał odebrał po pierwszym sygnale.

– Kline.

– Dzwonię z prywatnej komórki.

Alexis. Kline słyszał w tle odgłosy nowojorskiej ulicy. Kapitan nie używała formułek wojskowych, żadnych „tak, sir” czy „nie, sir”. Sam uczył swoich podwładnych, żeby tego nie robili, kiedy będą w terenie.

– Rozumiem.

– Spotkałam się z nim.

– Rozmawialiście? – Kline był zaskoczony. – Miałaś rozkaz nie zbliżać się do…

– Nie miałam wyboru. Dosyć szybko mnie rozpracował.

– Okej. Trudno. Co ustaliłaś?

– Dużo złości. Bardzo dużo. Agresywny. Szuka konfrontacji. Odważny.

Kline wyjął notes i zanotował jej spostrzeżenia. Ufał jej, Alexis Truffant dobrze się znała na ludziach. Była to jedna z cech, dla których generał trzymał ją w swoim zespole.

– Odważny w jakim sensie?

– Wdał się w bójkę z czterema mężczyznami. Wszyscy byli więksi od niego.

– Kto wygrał?

– On. Z łatwością.

– Okej. To mi się podoba.

– Jest też inteligentny. Spostrzegawczy. Prawie od razu zgadł, kim jestem. I skąd o nim wiem. Przy minimalnej liczbie wskazówek.

– Serio? – Przez twarz Kline’a przebiegł uśmiech. – Nazwę naszej firmy też?

– Nie, tylko ogólne fakty. Ale był blisko. Bardzo. Wiedział prawie wszystko o mnie, o tym, jak wpadliśmy na jego trop. Domyślił się nawet tego, o czym rozmawiał pan ze mną na korytarzu. Mam na myśli przyczynę ostatnich wydarzeń.

– Wiedział, który kraj za tym stoi i dlaczego to robi?

– Tak. I ewidentnie wpadł na to na poczekaniu. Jego zdolność dostrzegania ukrytych prawidłowości jest niesamowita.

– Co jeszcze?

– Jest arogancki, wybuchowy, niezrównoważony. Lubi alkohol. I kobiety. Bardzo.

Kline zachichotał. Mógł sobie wyobrazić, jak Garrett Reilly musiał lecieć na Alexis. Zapłaciłby, żeby to zobaczyć.

– Ja też lubię alkohol i kobiety.

– W takim razie świetnie się dogadacie.

Kline usłyszał złość w jej głosie, ale zignorował to. Zasłużył sobie na tę ripostę.

– No dobrze. Czyli może być tym, kogo szukamy. Jakieś minusy?

Na chwilę zapadła cisza. Kline usłyszał syrenę karetki pędzącej gdzieś przez nowojorską noc.

– Tak – odezwała się w końcu Alexis. – Jeden, duży minus.

– Mów.

– Reilly nienawidzi amerykańskiej armii. Namiętnie.

7

HRABSTWO MOFFAT, KOLORADO, 25 MARCA, GODZ. 8.55

Matt Sawyer zredukował bieg w pikapie Forda, żeby wjechać ostatnią serpentyną lokalnej drogi nr 55 prowadzącej na teren kopalni. Po prawej miał trzystumetrowy spadek porośniętego sosnami Kanionu Hendersona, a po lewej ciągnęło się wyszczerbione zbocze Tanks Peak. Wciąż pokryty śniegiem szczyt góry szarpał chmury wędrujące na wschód. Widok był piękny, ale Sawyer nie zwracał na niego uwagi. Wziął głęboki wdech, wcisnął pedał gazu i minął ostatni rząd drzew przed ogrodzonym siatką parkingiem.

Od razu zauważył grupę sześciu mężczyzn stojących przed parkingiem z prowizorycznymi transparentami. Byli tam trzy tygodnie temu, kiedy Sawyer zaczynał pracę, i byli też dzisiaj. Mieli na głowach kaski i ubrani byli w pikowane, dżinsowe kurtki. Na dźwięk przejeżdżającego pikapa odwrócili się w jego stronę i Sawyer zobaczył w ich oczach martwą rozpacz. Ich protest trwał, ale oni dawno już stracili do niego serce. Jeden z nich potrząsnął transparentem i Sawyer przeczytał napis: „Uratujcie naszą kopalnię. Uratujcie naszą pracę”. Powodzenia, pomyślał.

Parkując przed ogrodzonym wejściem do kopalni, zauważył uzbrojonych strażników, którzy obserwowali protestujących pracowników. Było ich około czterdziestu. Niektórzy trzymali karabiny, u innych widział pistolety w kaburach. Każdego chroniła widoczna kamizelka kuloodporna. Wszyscy mieli okulary przeciwsłoneczne i czapki z daszkiem. Anonimowi twardziele. Trochę z nimi przesadzili, pomyślał Sawyer. Żadnemu człowiekowi nie przyszłoby do głowy postawić się jednemu takiemu ochroniarzowi, to po co aż czterdziestu? Chryste.

Sawyer chwycił swój portfel i skrzynkę z narzędziami i wysiadł z pikapa. Przy wejściu pokazał kartę pracownika wyjątkowo groźnie wyglądającemu strażnikowi i był już w połowie drogi do głównego budynku, kiedy na spotkanie wyszedł mu McAfee w swoim szarym garniturze na miarę. Sawyer nie pamiętał, czy McAfee podał mu kiedykolwiek swoje imię, ale prawdopodobnie nie. Nie przejmował się tym. I tak nie chciał go znać.

– Sawyer, witaj. Jak się masz? – powiedział McAfee i uścisnął mu dłoń.

Jak zwykle nie miał na sobie nic oprócz garnituru, mimo chłodu, jaki panował na tej wysokości. Sawyer podejrzewał, że facet jest robotem.

– W porządku – skłamał.

Otworzył usta, żeby powiedzieć więcej, ale McAfee mu przerwał.

– Świetnie. Miejmy to już za sobą.

Poszedł szybkim krokiem do windy prowadzącej w głąb szybu. Mieściła się w małym, betonowym bloku z drzwiami z zardzewiałego żelaza. Sawyer się skrzywił, ale w końcu poszedł za nim. Zostały mu może dwie minuty, żeby ostatni raz porozmawiać z McAfeem. Z jakiegoś powodu miał nadzieję zrobić to jeszcze nad ziemią. Drzwi do windy były otwarte, kabina jakby czekała na Sawyera. Wszedł do środka, a McAfee za nim.

– Przyłączę się, jeśli nie masz nic przeciwko.

To chyba nie było pytanie, pomyślał Sawyer i odparł:

– Jasne. Zapraszam.

Sawyer zamknął drzwi, uruchomił silnik wyciągarki i zaczął spuszczać windę w dół. Jak tylko znaleźli się pod ziemią, spowiła ich ciemność i słyszeli jedynie mechaniczny zgrzyt żelaznych lin nad głową i powiewy zbłąkanego wiatru pod nogami. Zeszli na poziom dziewięciuset metrów pod ziemią. Twarze rozjaśniała im prawie wyłącznie lampa dająca słabe, żółte światło.

Pięć minut później winda zatrzymała się z trzaskiem w głównym szybie kopalni. Sawyer otworzył drzwi i wyszedł z kabiny. Uwielbiał wnętrza kopalń. Przebywanie pod ziemią wciąż sprawiało mu ogromną frajdę i podejrzewał, że nigdy mu się nie znudzi. Pociągała go ciemność, zapach ziemi i upał, który tym bardziej przybierał na sile, im niżej się schodziło. Większość ludzi miała w takich miejscach objawy klaustrofobii, ale nie on. Sawyer przystanął, wziął głęboki wdech i odwrócił się w stronę McAfeego. Teraz albo nigdy.

– Dużo tu jeszcze molibdenu – powiedział.

– Nie wątpię.

– Wartego spore pieniądze. Miliardy dolarów.

McAfee zmrużył oczy. Sawyer widział, że nie czuje się dobrze pod ziemią i stara się wyrównać oddech, opanować strach.

– O tym nic mi nie wiadomo – powiedział McAfee.

– Kiedyś produkowaliśmy jedną czwartą molibdenu na świecie. Teraz najwyżej dziesięć procent. Bez tej kopalni bliżej pięciu. Staniemy się importerami.

McAfee rzucił Sawyerowi swoje najbardziej prawnicze spojrzenie, ale ten tylko przygryzł wargę i po chwili mówił dalej:

– To rzadki pierwiastek. Bardzo istotny. Stosujemy go w stopach odpornych na wysokie temperatury. W samolotach bojowych, silnikach rakietowych. Używamy w wielu zaawansowanych technologiach. To cholernie wartościowy towar.

– Panie Sawyer – powiedział oschle McAfee. – Proszę sprawdzić zapalniki.

Sawyer się skrzywił, ale w końcu przytaknął. Rozmowa najwyraźniej dobiegła końca. Ruszył głównym tunelem, od którego odchodziło pięć odnóg. Starannie sprawdził zapalniki, ładunki wybuchowe i przewody. Wszystko było poprawnie zainstalowane. Jak zwykle wykonał świetną robotę, choć w tym przypadku z bólem serca. Dwadzieścia minut później wrócił do McAfeego, który czekał przy windzie.

– Można zaczynać – powiedział.

– No to spierdalamy – rzucił McAfee.

Sawyer pierwszy raz usłyszał z jego ust przekleństwo.

W ciszy jechali na górę. W połowie drogi Sawyer zatrzymał wózek, żeby przygotować ładunek wybuchowy. Eksplozja miała zniszczyć jedyną drogę dojścia do kopalni, co dla nowego właściciela oznaczałoby inwestycję rzędu wielu milionów dolarów. Niewykluczone zresztą, że ponowny dostęp do szybu byłby niemożliwy. Tego właśnie – według słów McAfeego – chcieli od niego nabywcy terenu, kiedy zlecali mu zburzenie kopalni: ponowne zejście pod ziemię ma być niewykonalne. Sawyer pokręcił głową na wspomnienie tamtej rozmowy. Dlaczego się na to zgodził?

McAfee wyskoczył z windy, gdy tylko dotarła na samą górę. Sawyer stał jeszcze przez chwilę w wózku, ale w końcu zamknął za sobą drzwi i poszedł za najdalej położony budynek kompleksu, niski barak z cegły, w którym dzień wcześniej zainstalował panel kontrolny. Dołączył do niego McAfee, tym razem w towarzystwie dwóch rosłych, uzbrojonych ochroniarzy. Sawyer kazał jednemu z nich wysłać pierwszy sygnał ostrzegawczy. Facet warknął coś do krótkofalówki, a Sawyer uruchomił konsolę.

– Proszę wysłać drugie ostrzeżenie – powiedział do strażnika, który nadał komunikat.

Sawyer spojrzał przez ramię. Demonstranci zbliżali się do ogrodzenia. Wiedzieli, co się szykuje. Strażnicy po wewnętrznej stronie płotu zasłonili im widok. Sawyer ostatni raz popatrzył na McAfeego.

– Po prostu tego nie rozumiem – powiedział łamiącym się głosem. – Po co kupować kopalnię za sto milionów dolarów i natychmiast ją niszczyć? Czy ktoś może mi to wytłumaczyć?

Na McAfeem nie zrobiło to większego wrażenia.

– Panie Sawyer, pan i ja jesteśmy pracownikami. Jesteśmy zatrudniani jednorazowo i jeśli chcemy zostać zatrudnieni ponownie, to wykonujemy zleconą pracę bez zadawania zbędnych pytań. Właściciele kopalni mają swoje powody. Nic mnie one nie obchodzą i pana też nie powinny. Z dokumentów wynika, że za wykonaną pracę otrzyma pan dwieście trzynaście tysięcy dolarów. Czyli dwukrotnie więcej, niż wynosiła pańska początkowa oferta. Jeśli zależy panu na drugiej racie wynagrodzenia, naciśnie pan guzik. Najlepiej już teraz, bo muszę zdążyć na samolot.

Sawyer położył kciuk na czerwonym przycisku, który miał wysłać impuls elektryczny do zapalników i rozgrzać ładunki do temperatury wybuchu, niszcząc kopalnię molibdenu w Kanionie Hendersona. Wydawało mu się, że ktoś z parkingu krzyczy „Nie rób tego!”, ale może było to tylko złudzenie. Wreszcie wcisnął guzik. Usłyszał stłumiony huk, jakby w oddali zagrzmiał piorun. Ziemia pod jego stopami zatrzęsła się, a luźne kamyki podskoczyły na ubitym piachu. Otaczające ich sosny przez chwilę się kołysały, ale szybko znów znieruchomiały.

I tyle. Kopalnia przestała istnieć.

Zrezygnowani demonstranci odwrócili się od ogrodzenia i ruszyli do swoich samochodów. Sawyer patrzył, jak się oddalają.

McAfee uśmiechnął się do niego i podał mu jakiś świstek.

– Mam nadzieję, że niedługo się spotkamy przy kolejnym zleceniu. O ile takie dostaniemy.

Sawyer spojrzał na kawałek papieru. Był to czek wystawiony na jego nazwisko, opiewający na pięćdziesiąt osiem tysięcy pięćset dolarów.

Sawyer się skrzywił i pomyślał: Co ja zrobiłem?

8

NOWY JORK, 25 MARCA, GODZ. 5.48

W środę rano Garrett obudził się sam w swoim przewiewnym mieszkaniu na czwartym piętrze bez windy. Miał kaca i był wkurzony. Przede wszystkim na Avery’ego za to, że ten zadzwonił do Departamentu Skarbu i ujawnił wyprzedaż obligacji. W oczach Garretta jego szef złamał naczelną zasadę świata finansów: nie zostawiać gotówki na stole. Ale znał go dobrze i wiedział, że Avery w głębi duszy jest konserwatystą, więc był w stanie wybaczyć mu słabość na tym froncie. W końcu – myślał sobie, robiąc kawę rozpuszczalną, wkładając nową parę spodni i biorąc zdrowego sztacha z fajki wodnej – jeśli naprawdę chciał zbić fortunę, powinien był zachować swoje odkrycie dla siebie i „wycisnąć” dolara bez niczyjej pomocy. Biorąc pod uwagę siłę nowego derywatu walutowego, który ostatnio testował, mógł z łatwością zamienić swoje domysły na zysk dla firmy rzędu czterdziestu milionów dolarów, i to w niecały tydzień.

A jednak tego nie zrobił i wiedział, że częściowo kierowała nim próżność. W głębi duszy chciał powiedzieć komuś ważnemu, iż jako pierwszy przyłapał zagraniczny fundusz majątkowy na manipulacji globalnymi rynkami. Był z siebie dumny i pragnął, żeby cały świat o tym wiedział i żeby wychwalano jego imię. A to z kolei wiązało się z drugą przyczyną jego irytacji: panią kapitan Alexis Truffant.

W tej sprawie też był rozdarty. Z jednej strony ogarniała go furia na myśl o tym, że Truffant przywołała osobę jego brata i tym tanim, psychologicznym chwytem wytrąciła go z równowagi. Nie wiedział jeszcze, po co to zrobiła, ale zamierzał tę zagadkę rozwiązać. Jakim prawem ona i jej anonimowa agencja wywiadowcza grzebali w jego przeszłości? W jego życiu? Co ich ono obchodziło? Idiotyczna decyzja, żeby nie mówić mu pewnych rzeczy, cała ta ich nadęta skrytość i samouwielbienie – wszystko to doprowadzało go do szału. Jakby skupiali w sobie całą patologię amerykańskich sił zbrojnych. Na taką samą ścianę tajemnic natknął się, kiedy próbował poznać prawdę o śmierci brata w Afganistanie. Mierzył się wtedy z identyczną obstrukcją i chowaniem się za rzekomą troską o bezpieczeństwo narodowe. Robiło mu się niedobrze na samo wspomnienie długich godzin, jakie spędził na rozmowach telefonicznych z personelem wojskowego archiwum, próbując się dowiedzieć, kto dokładnie wystrzelił kulę, która przeszyła kark jego brata. Dlaczego nie przeprowadzili analizy pocisku? Czy mógł to być bratobójczy ogień? Niedaleko miejsca, w którym zginął jego brat, widziano oddział amerykańskiej piechoty.

Czuł, że w żołądku zbiera mu się kwas. Nienawidził ich. Wszystkich. Nawet tych młodych i atrakcyjnych, jak Alexis Truffant.

A mimo to rozpierała go duma, że ci ludzie – kimkolwiek byli – docenili jego spostrzegawczość na tyle, by uczynić go obiektem śledztwa. Wielki, demoniczny rząd federalny szukał jego, Garretta Reilly’ego, młodszego tradera pracującego w ciasnym boksie na Manhattanie. Podobało mu się, że jest w stanie wywołać poruszenie w tak ogromnym środowisku, jakim były narodowe służby wywiadowcze.

Garrett poszedł pieszo do oddalonego o dwadzieścia przecznic budynku Jenkins & Altshuler, a mimo to dotarł na miejsce o 6.30, pół godziny przed innymi. Sprawdził najnowsze stawki LIBOR (oprocentowanie depozytów i kredytów stosowane przez banki, kiedy pożyczają pieniądze sobie nawzajem) i wartości euro, jena i juana. Przejrzał ceny obligacji korporacyjnych o średnim ratingu, które zostały wyemitowane przez noc. Skupił się jednak głównie na cenie dolara. Na swoim terminalu otworzył osobne okienko, aby śledzić nawet najdrobniejsze wahnięcia. Te jednak nie nadeszły. Dolar trzymał się mocno w relacji do wszystkich walut. Garrett zaparzył więcej kawy. O wpół do ósmej wbiegł po schodach na piętro wyżej, gdzie usiadł na krześle przed gabinetem Avery’ego Bernsteina. Liz, jego ruda sekretarka w średnim wieku, już tam była i odbierała telefony. Garrett się do niej uśmiechnął, ale nie zwróciła na niego uwagi. Sprawdził godzinę na komórce i czekał. Dwie minuty później zjawił się Bernstein, z tweedową marynarką przerzuconą przez ramię i egzemplarzem „Wall Street Journal” pod pachą. Garrett zerwał się z krzesła.

– Nie rozumiem, czemu zadzwoniłeś do Skarbu…

– Garrett…

– Zaprzepaściłeś naszą jedyną szansę, żeby wykorzystać trend spadkowy. Jeśli dolar…

– Garrett!

– …teraz spadnie, dowiemy się za późno i nie będziemy…

– Zamknij się!

Garrett zamilkł. Zazwyczaj, kiedy ktoś mu się kazał zamknąć, reagował agresją, ale szefa nie mógł uderzyć. Poza tym lubił Avery’ego. Bardzo. Bernstein czasem wręcz zastępował mu ojca.

– Wejdź do środka.

Avery zniknął za progiem swojego gabinetu. Garrett wszedł za nim, jego szef zamknął drzwi i usiadł za biurkiem. Przez okno widać było Dolny Manhattan jako pejzaż miniatur. Ludzie, samochody i helikoptery – ledwo widoczne plamki w oddali.

– Usiądź. Nic nie mów.

Siedzieli w milczeniu przez chwilę, która Garrettowi wydłużyła się do pięciu minut, choć w rzeczywistości trwała może trzydzieści sekund. Avery włączył komputer i odłożył na bok teczkę.

– Natknąłeś się na coś bardzo poważnego…

– Nie natknąłem się, tylko przeana…

– Zamknij, kurwa, gębę.

Napięcie w głosie Avery’ego było wyraźnie słyszalne. Garrett zacisnął zęby. Jego szef rozejrzał się po pokoju, jakby szukał nieproszonych gości. Albo – Garrett nagle to pojął – urządzeń do podsłuchu. Na tę myśl dreszcz przebiegł mu po plecach.

Wreszcie Avery na niego spojrzał.

– To, co teraz usłyszysz, to wszystko, co mogę ci na ten temat powiedzieć. – Rzucił mu przeciągłe, niewesołe spojrzenie. – Słuchasz mnie?

– Tak.

– To nie jest jakiś twój drobny handel przecenionymi, miejskimi obligacjami z Teksasu ani dyskusja o tym, czy powinieneś rzucić Yale. Ta sprawa jest poważna. I niebezpieczna. Bardziej poważna i niebezpieczna, niż jesteś sobie w stanie wyobrazić.

W pokoju zapadła cisza. W końcu Avery powiedział:

– Powtórz.

– Ta sprawa jest bardziej poważna i niebezpieczna, niż jestem sobie w stanie wyobrazić.

– Nareszcie nauczyłeś się słuchać. Doskonale. No więc tak: skontaktowały się ze mną pewne osoby, których nazwisk nie mogę ujawnić. Osoby te poleciły mi, bym ci przekazał, że informacje, które odkryłeś, masz zachować dla siebie. Teraz i na zawsze. Nikomu ani słowa. Nikomu. Czy to też jest jasne?

Garrett otworzył usta, żeby powiedzieć, jak mało go obchodzi, co mu każe robić wojsko albo rząd, ale zobaczył niewzruszony, troskliwy wyraz twarzy Avery’ego i natychmiast się rozmyślił, po czym przytaknął.

– Jasne – powiedział.

– Świetnie. Wracaj do pracy.

Garrett wstał i ruszył w stronę drzwi. Avery zawołał:

– Jeszcze jedno!

Garrett się odwrócił i spojrzał na niego. Avery lekko się krzywił, jakby nagle jego ciało przeszył ból. Znał szefa osiem lat i wiedział, że facet ma naturalną skłonność do zamartwiania się, ale nigdy nie widział w oczach swojego dawnego profesora aż takiego strachu.

– Proszę cię – powiedział Avery i ciężko przełknął ślinę. – Uważaj na siebie.

9

JENKINS & ALTSHULER, NOWY JORK
25 MARCA, GODZ. 8.32

Pokój traderów wypełniał szum rozmów i odgłos dzwoniących telefonów. Garrett siedział przy biurku i próbował się skupić na pracy. Klienci dzwonili z pytaniami, on na nie odpowiadał, ale myślami był gdzie indziej.

„Uważaj na siebie”. „Nic nie mów”.

Dlaczego to było takie poważne? Czy Chińczycy naprawdę wypowiedzieli wojnę Stanom? Kiedy wspominał o tym Alexis Truffant, chciał ją tylko zaczepić. Teraz zajrzał na strony internetowe „New York Timesa”, Associated Press i Google News, a potem sprawdził serwisy zagraniczne: BBC i londyńskiego „Timesa”. Nigdzie ani słowa o amerykańsko-chińskich potyczkach. Żadnej wzmianki, choćby o mało ważnym incydencie dyplomatycznym, sporze handlowym czy więźniu politycznym – nic, co mogłoby z czasem przeobrazić się w poważny konflikt.

Nie chciał o tym myśleć. Przez następne cztery godziny kupował i sprzedawał kontrakty futures, ale nie szło mu za dobrze. Miał kaca, był trochę upalony, a do tego spięty i zdezorientowany. Poranną sesję zakończył ze stratą na poziomie czterdziestu trzech tysięcy dolarów.

O wpół do pierwszej zrobił sobie zwyczajową, piętnastominutową przerwę na lunch i poszedł kupić falafel z wózka Abu Hasheema, który zawsze stał jedną przecznicę na północ od jego biurowca. Garrett lubił Hasheema. Sprzedawca falafeli pochodził z Libanu, ale bardzo szybko odnalazł w sobie amerykańskiego ducha. Był oddanym fanem Knicksów, za co Garrett niemiłosiernie z niego drwił. Jako chłopiec z Long Beach, sam od dziecka kibicował Lakersom.

Po wyjściu z budynku na rogu ulic Johna i Williama Garrett się zatrzymał, żeby przez chwilę skupić się na dźwiękach i zapachach Dolnego Manhattanu. Gdzieś zatrąbiła taksówka, przetoczył się ciężko samochód dostawczy. Marcowe słońce nie miało tu dostępu, bo blokowały je górujące nad okolicą wieżowce dzielnicy finansowej. Garrett patrzył na maklerów giełdowych i handlarzy obligacji, jak pędzą na lunch, trzymając mocno poły marynarek na silnym wietrze. Wreszcie sam wszedł w strumień pieszych kierujących się na wschód.

I momentalnie to poczuł. Jakiś nieokreślony lęk, jak zimny dreszcz albo kropla lodowatej wody spływająca szybko od podstawy czaszki do kręgosłupa i stamtąd promieniująca do rąk i nóg. Garrett wiedział, co się z nim działo, kiedy odkrywał porządek ukryty w bezładnym natłoku informacji, ale teraz czuł się trochę inaczej niż zwykle w podobnych sytuacjach. Gdzieś w pobliżu coś odbiegało od normy. Poczuł przypływ adrenaliny. Szedł szybko, wystraszony, w jego myślach odbijało się echem ostrzeżenie Avery’ego.

Kątem oka dostrzegł młodego mężczyznę w szarej bluzie, który obserwował go z drugiej strony ulicy oparty o wysłużoną, białą furgonetkę bez okien. Po chwili zobaczył drugiego, kilkanaście metrów dalej. Skórzana kurtka, telefon przy uchu, wzrok utkwiony w Garretta. Nagle ten drugi gwałtownie się odwrócił, ale nie przerwał rozmowy. Garrett poczuł kolejną falę adrenaliny. Śledzili go czy tylko obserwowali przechodniów, jak on sam często miał w zwyczaju? Czyżby zaczynał wariować? Czy Avery zaburzył jego umiejętność dostrzegania delikatnych odstępstw od normy?

Szedł dalej, klnąc pod nosem. Idioci z sił zbrojnych, tylko szerzą strach i paranoję. Bawią się w swoje głupie gry i teraz on znalazł się na jednej z plansz. Ale nie zamierzał się na to godzić. Faceci w bluzach to tylko faceci w bluzach – w Nowym Jorku było ich pełno – niezależnie od tego, czy obserwowali jego, czy jakieś ładne dziewczyny idące po jego stronie ulicy. Zrobił jeszcze około dwudziestu kroków, po których gwałtownie się zatrzymał. Nie wiedział czemu, ale każdy nerw w jego ciele kazał mu stanąć.

Młoda kobieta z pudełkiem sałatki na wynos wpadła na niego, wymamrotała przeprosiny i poszła dalej. Garrett spoglądał na przemian na dwóch mężczyzn, których zauważył przed chwilą. Jednego miał przed sobą, drugi szedł równolegle z nim. Teraz zobaczył, że jeden z nich jest skośnooki. Drugi odwrócił się do niego plecami. Garrett zrobił pełen zwrot, jakby kierował nim wewnętrzny autopilot, i zaczął iść z powrotem w stronę budynku swojej firmy. Nagle, o dziwo, w jego głowie zapanowała kompletna pustka. Wiedział tylko jedno: musi wrócić do biura.

Za plecami usłyszał ostry, urwany krzyk, a po nim silnik na wysokich obrotach. Spojrzał przez ramię i zobaczył mężczyznę spod furgonetki, jak biegnie sprintem w przeciwnym kierunku. Za to samochód, o który się opierał, ruszył w stronę Garretta. Auto nabrało prędkości i nagle drzwi od strony kierowcy otworzyły się i wyskoczył z nich ciemnoskóry mężczyzna w T-shircie i dżinsach. Wylądował na chodniku i natychmiast pobiegł w przeciwną stronę, a furgonetka toczyła się dalej. Kierowca biegł na wschód, a Garrett stał bez ruchu i patrzył. Auto odbiło się od zaparkowanego hyundaia i dalej bezwładnie się toczyło. Jakiś wściekły taksówkarz zatrąbił klaksonem. Pozostali piesi – biznesmeni, dostawcy, sekretarki i turyści – zaczęli uciekać. Teraz wszyscy zdawali się widzieć nadciągające niebezpieczeństwo, które Garrett czuł podskórnie już od paru chwil. Wreszcie się otrząsnął, obrócił na lewej nodze i zaczął biec. Zdążył zrobić zaledwie pięć kroków, kiedy powalił go na ziemię ktoś, kto wyszedł właśnie z budynku. Uderzył barkiem o chodnik i przewracając się na bok, dostrzegł twarz kapitan Alexis Truffant.

Wołała do niego:

– Na ziemię! Na ziemię!

To były ostatnie słowa, jakie usłyszał, bo ułamek sekundy później rozbłysło białe światło, nastąpił huk, który aż zatkał mu uszy, a pole widzenia przesłoniła mu chmura pyłu i przelatujące przed nim kawałki gruzu. Garrett poczuł fale silnej eksplozji. Rzuciły nim mocno w stronę leżącej nieopodal Alexis Truffant. Oboje przetoczyli się jedno nad drugim trzy, może cztery razy – w pewnym momencie stracił rachubę – aż wylądowali pod marmurowym fundamentem biurowca.

Garrett leżał przez chwilę. W końcu zamrugał i sprawdził, czy ma czucie w rękach i twarzy. Wyglądało na to, że był w jednym kawałku. Dookoła niego kłębił się dym i panował chaos. Mijali go pokryci pyłem ludzie, widział wśród nich starszą kobietę z zakrwawioną twarzą. Stanął na nogi, ale zakręciło mu się w głowie. Wyciągnął rękę, żeby odzyskać równowagę, i przypadkiem dotknął ramienia Alexis, która kucała tuż obok. Zdawała się coś do niego mówić, bo jej usta poruszały się, ale Garrett nic nie słyszał, ewidentnie ogłuszony wybuchem. Alexis chwyciła go za rękę. Krzyczała coś i po ruchu jej warg domyślił się, że pytała, czy wszystko z nim w porządku.

Przytaknął i spróbował wypowiedzieć słowa: „Nie słyszę cię”, ale doznał dziwnego uczucia, jakby mówił z zatyczkami w uszach. Chciał krzyknąć, ale efekt był taki sam, a nawet gorszy, bo gardło miał wypełnione kurzem i dymem. Zbierało mu się na wymioty.

Alexis stuknęła palcami w swoje uszy i pokręciła głową, żeby pokazać, że ona też nie słyszy.

– Chodź ze mną – powiedziała, a przynajmniej tak się Garrettowi zdawało.

Oboje stanęli na chwiejnych nogach. Alexis prowadziła Garretta, trzymając go za rękę. Minęli wejście do jego budynku. Szyby okien leżały w drobnych kawałkach na marmurowej podłodze lobby. Garrett rozpoznał pracownika ochrony. Mężczyzna kręcił się wokół swojego stanowiska. Wyglądał na zagubionego.

Alexis zaciągnęła Garretta za róg, gdzie przy William Street stał zaparkowany szary SUV. Tylne drzwi były otwarte. Stał przy nich krępy mężczyzna w garniturze i z krótko przystrzyżonymi włosami. Pokazywał obojgu, żeby wsiedli do środka. Garrett się zawahał, ale był zbyt zdezorientowany, by się opierać. Razem z Alexis wskoczyli do auta. Drzwi się zamknęły, samochód ruszył i Garrett nagle zrozumiał, że w tej jednej chwili jego życie zmieniło się na zawsze.

10

NOWY JORK, 25 MARCA, GODZ. 12.47

Samochód jechał na południe wąskimi ulicami Dolnego Manhattanu. Mijał pędzące w przeciwnym kierunku radiowozy, które wjeżdżały pod prąd w jednokierunkowe uliczki i podskakiwały na krawężnikach. Garrett ze wszystkich sił starał się wyrównać oddech. Rzucało nim na fotelu pasażera, więc zamknął oczy i skupił się na swoim słuchu. Zaczynały do niego docierać dźwięki ulicy, a po chwili usłyszał jęk silnika. To go uspokoiło – przynajmniej nie ogłuchł.

Spojrzał na Alexis. Zobaczył jej twarz pokrytą kurzem i ślady krwi na policzkach i podbródku. Miała na sobie brązowy, zamszowy żakiet, mocno poszarpany w ramionach. Jej usta się ruszały. Zdawała się coś do siebie mówić i Garrett domyślił się, że ona też sprawdza swój słuch.

– Słyszysz coś? – zapytał.

Przytaknęła.

– Trochę. A ty?

– Powoli wraca.

– Masz jakieś obrażenia?

Garrett poruszył prawym barkiem. Był tylko trochę sztywny. Gorsze kontuzje miewał, kiedy grał na uczelni w futbol.

– Nic mi nie jest. A ty?

– Dobrze.

– Co to było?

– Bomba w samochodzie.

– Czyja?

– Nie wiem.

SUV przejechał pod East River Drive i skręcił w boczną uliczkę, która biegła wzdłuż rzeki. Zatrzymali się na skraju doku. Cały kurs trwał niecałe pięć minut.

Alexis otworzyła drzwi.

– Wysiadamy.

Garrett rozejrzał się po okolicy.

– To lądowisko dla helikopterów.

– Zgadza się. Musimy cię zawieźć do lekarza.

– W Nowym Jorku jest kilku lekarzy.

– Ktoś właśnie próbował cię zabić. Naprawdę chcesz tu zostać?

Krępy mężczyzna, który wcześniej trzymał dla nich otwarte drzwi SUV-a, stał teraz obok Alexis i Garrett widział pistolet pod połą jego marynarki.

– Skąd wiesz, że to ja miałem być ofiarą?

– Jeśli nie ty, to czemu uciekałeś? Wiedziałeś, że polują na ciebie.

– Widziałaś to?

– Obserwowaliśmy cię.

– Dlaczego?

– Nie teraz. Grozi ci niebezpieczeństwo.

Garrett pokręcił głową.

– Nigdzie się nie ruszę, dopóki nie powiesz mi, co się dzieje.

Alexis otarła brud i krew z twarzy. Wzięła głęboki wdech.

– Kilka osób chce z tobą porozmawiać. Uważnie ci się przyglądały i są pod wrażeniem. Jeśli polecisz teraz ze mną, poznasz te osoby. I one ci wszystko wyjaśnią.

Garrett patrzył z niedowierzaniem. Alexis skinęła na helikopter.

– Lecimy do Waszyngtonu.

11

W PODRÓŻY, DYSTRYKT KOLUMBII, 25 MARCA, GODZ. 13.15

Błękitny śmigłowiec Sikorsky Executive poderwał się pionowo z lądowiska przy South Street, na chwilę skręcił w lewo i obrał kurs na południowy zachód, lecąc na wysokości trzystu metrów. Kilka minut później Garrett i Alexis lecieli nisko nad wybrzeżem New Jersey.

Garrett siedział wygodnie na miękkim, skórzanym fotelu. Alexis załatwiała sprawy przez telefon. Mówiła cicho, ale stanowczo do słuchawki Bluetooth. Zdawało się, że przeżywa na przemian złość i zdziwienie. Garrett próbował wyłapać jej głos w zgiełku śmigieł i silnika. Po kilku minutach zrezygnował. Wyjął własną komórkę, aby zadzwonić do Avery’ego i powiedzieć, że jest cały i zdrowy, ale nie miał zasięgu. Wojskowa technologia, do której miała dostęp Alexis Truffant, była wyraźnie lepsza. Zamknął oczy. Wstrząs po zamachu minął i teraz Garrett był już tylko skrajnie wyczerpany. Ręce lekko mu się trzęsły. Tuż przed zaśnięciem poczuł, że Alexis stuka go w ramię.

– Nie śpij. Mogłeś mieć wstrząśnienie mózgu.

Po tych słowach nie zamykał oczu. Patrzył na mknącą za oknem linię brzegu, potem na śródlądowy krajobraz South Jersey i wreszcie zobaczył głęboki granat zatoki Delaware. Widok był piękny: grzywy fal, żaglówki i rdzewiejące frachtowce. Nigdy wcześniej nie leciał helikopterem. Sunęli nad półwyspem Delaware, później mijali zatokę Chesapeake i przedmieścia ciągnące się między Baltimore i Waszyngtonem, a Garrett wracał myślami do wydarzeń na ulicy. Próbował skupić się na rysach twarzy mężczyzny opartego o furgonetkę i tego drugiego, który rozmawiał przez telefon. Czy ten ładunek wybuchowy miał go zabić? Pamięć podpowiadała Garrettowi, że tamci dwaj go obserwowali. Okej, pomyślał, jeżeli tak, to kapitan Truffant ma rację i to on był celem zamachu. Ale dlaczego miał zginąć? Przez aferę z obligacjami? O to chodziło Avery’emu, kiedy go ostrzegał? Ale przecież Garrett nie wykorzystał swojej wiedzy. Zdecydował, że wszystko to nie miało sensu i nie mogło być częścią większego planu, a pojedyncze zdarzenia nie były jego specjalnością. Głowa ciągle go bolała od wybuchu, więc postanowił dłużej o tym nie myśleć.

Spojrzał na Alexis, kiedy skończyła kolejną rozmowę.

– Dokąd lecimy dokładnie? – spytał.

– Do Bazy Lotnictwa Bolling. Tam jest siedziba mojej agencji. Agencji Wywiadu Wojskowego. – Uśmiechnęła się. – Teraz już wiesz, dla kogo pracuję.

– Jupi! – zawołał Garrett.

Helikopter odpadł na południe, żeby ominąć wyłączoną z ruchu strefę nad stolicą, i dalej w stronę bazy leciał wzdłuż Potomaku. Z lotu ptaka Bolling wyglądało jak teren centrum handlowego albo osiedla mieszkaniowego. Widać było domy w zabudowie rzędowej, boiska do bejsbolu i niewielką przystań rzeczną. Nie było tam nawet pasa startowego. Śmigłowiec osiadł na lądowisku niedaleko parkingu, gdzie Garrett i Alexis przesiedli się do czekającego już na nich czarnego sedana. Zostali przewiezieni do szpitala na wschodnim krańcu bazy.

Garrett przeszedł w asyście przez izbę przyjęć. Minął stanowisko selekcji rannych i wszedł prosto do sali, w której czekała na niego młoda lekarka. Oczyściła skaleczenia na jego twarzy i barku, a potem przeprowadziła testy na wstrząśnienie mózgu. Wszystkie dały efekt negatywny. Na koniec Garrett dostał wizytówkę z numerem, pod który miał zadzwonić, gdyby poczuł się gorzej. Alexis gdzieś zniknęła – lekarka powiedziała, że będzie ją badać w następnej kolejności – a na jej miejsce zjawiło się dwóch żandarmów, którzy eskortowali Garretta do jednopiętrowego budynku bez okien. Zaprowadzili go do sali konferencyjnej, zapytali, czy chce kanapkę – poprosił o sandwicz z indykiem i żółtym serem – i dziesięć minut później wrócili z jedzeniem i napojem w puszce.

Garrett jadł szybko, zastanawiając się, do kogo zadzwonić. Prawda była taka, że tylko kilka osób interesowało się jego sprawami. Mitty i Avery byli na szczycie tej listy. Zaczynało do niego docierać, że wszystkich pozostałych skutecznie do siebie zniechęcił. Na tę myśl się skrzywił i odłożył telefon.

Gdy tylko skończył jeść, do sali weszli dwaj mężczyźni w czarnych garniturach i Garrett momentalnie zrozumiał, że przez cały czas był obserwowany. Zauważył kamerę pod sufitem i obiecał sobie w duchu, że od tej pory będzie zwracał uwagę na takie rzeczy. Mężczyźni przedstawili się jako agenci Cannel i Stoddard. Powiedzieli, że pracują dla Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego. Garrett poprosił, żeby się wylegitymowali, i obaj podali mu swoje odznaki do wglądu.

– Chcemy tylko zadać panu kilka pytań – powiedział Stoddard, starszy i większy od swojego kolegi.

Garrett zakładał, że będą go pytać o wybuch i o to, co widział na ulicy, zanim usłyszał eksplozję, ale bardziej interesowało ich jego życie rodzinne. Jak długo jego ojciec pracował dla Wydziału Edukacji w Long Beach? Ile lat miał Garrett, kiedy jego ojciec umarł? Czy jego matka kiedykolwiek pracowała? Czym się zajmowała obecnie? Czy Garrett był kiedykolwiek aresztowany? Stracił cierpliwość już po dwóch minutach.

– A co was obchodzi, czy byłem aresztowany?

– To standardowe pytania, panie Reilly.

– A ty byłeś kiedyś aresztowany? – spytał Garrett.

– Nie – odparł agent Stoddard.

– Dlaczego? Nie imprezujesz? Nigdy nie szukasz rozrywek?

– Owszem. Ale tylko legalnych.

Garrett jęknął.

– Właśnie sobie przypomniałem. Raz mnie aresztowano. Za wielokrotne morderstwo. Ale wynająłem obrońcę i mi się upiekło.

Agenci kontynuowali wywiad.

– A pańska matka…?

– A twoja matka?

– Czy kiedykolwiek była aresztowana?

Po pięciu minutach Garrett po prostu przestał odpowiadać. Agenci zadali jeszcze kilka pytań i wreszcie zapytali, czy zamierza na nie odpowiedzieć, a kiedy się nie odezwał, podziękowali mu, zamknęli notesy i wyszli.

Cannel i Stoddard zajrzeli do małego pokoju obserwacyjnego, przyległego do sali konferencyjnej, i skinęli na Alexis Truffant i generała Kline’a, którzy patrzyli w kolorowy monitor, obserwując Garretta.

– Jedno udało nam się stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, panie generale – powiedział Stoddard i pokazał na ekran. – To skończony dupek.

Alexis uśmiechnęła się pod nosem.

– Pod tym względem nie ma sobie równych.

Kiedy agenci Bezpieczeństwa Krajowego wyszli, Kline aż zawył. Nie przepadał za ich organizacją. Nie mieli na terenie bazy żadnych praw, a mimo to łazili po niej, jakby była ich własnością. Ich departament stale obrastał w nowe stanowiska i wdzierał się coraz głębiej w kolejne sfery życia Amerykanów, co w generale budziło niepokój. Wziął głęboki wdech i spojrzał na Alexis.

– Kapitanie, jeśli postawię go przed osobą, przed którą chciałbym go postawić…

– …to czy wyjdzie pan na głupca? – Alexis dokończyła jego zdanie.

– Kompletnego głupca?

– Z tego, co do tej pory widziałam, jeśli będzie chociaż cień szansy na zrobienie sceny, Reilly z pewnością ją zrobi.

Kline przyglądał się bacznie obrazowi Garretta na monitorze. Chłopak był niewątpliwie przystojny, ale generał widział w nim jakiś niebezpieczny, wręcz dziki rys, jakby odchowało go stado wilków i dopiero niedawno ktoś ocalił go z gęstwin któregoś z ogromnych, północnych lasów. Garrett stukał palcami w blat stołu. Wyglądał na zniecierpliwionego, rozgniewanego.

Kline pomasował skronie, próbując opóźnić atak migreny.

– Zadzwonię do kogo trzeba. Znajdź mu jakieś ubranie i przygotuj do kolacji.

12

BOLLING, BAZA LOTNICTWA, WASZYNGTON,
25 MARCA, GODZ. 16.49

Budynek mieszkalny mieścił się w samym środku bazy i był z obydwu stron patrolowany przez żandarmów. W kawalerce, na łóżku, leżała para ciemnych spodni i czysta koszula na guziki, w rozmiarze Garretta. Na drzwiach wisiała granatowa bluza.

– Ty wybierałaś? – zapytał Alexis.

– Jeśli powiem „tak”, to nie będziesz chciał ich włożyć? – odparła.

Garrett się zaśmiał.

– Zaczynam się robić przewidywalny.

Zdjął koszulę przy niej, wyszła zatem z sypialni i przymknęła drzwi, ale on je uchylił, żeby go słyszała. I widziała. Chciał, by zobaczyła go nagiego i poczuła się nieswojo. Spodnie też ściągnął.

– Dlaczego ci z Bezpieczeństwa nie pytali mnie o bombę?

– Nie wiem – odparła, unikając patrzenia przez otwarte drzwi. – Słuchaj, idziemy dzisiaj na kolację. Będą tam ważne osobistości. Ludzie odpowiedzialni za przyszłość tego kraju.

– Przecież byłem świadkiem. A może nawet celem. Raczej nic ważniejszego się dzisiaj nie wydarzyło. Dziwne.

– Będę wdzięczna, jeśli po prostu wysłuchasz, co mają do powiedzenia. To dużo ważniejsze od zamachu.

– Ważniejsze niż moje życie?

– Bez porównania ważniejsze.

– Zdziwiłabyś się, jak ważne jest dla mnie moje życie.

– Nie wątpię – odparła Alexis z niekrytą pogardą.

Garrett zamknął drzwi sypialni i wziął prysznic. Kiedy wyszedł z łazienki, nie zastał już Alexis, a drzwi wejściowe były zamknięte od zewnątrz. Kopnął je raz i uznał, że pod nieco większym naporem cienka sklejka by ustąpiła, ale postanowił nie próbować. Niby po co? Nie miał specjalnie dokąd iść. Poszukał w mieszkaniu telewizora, ale bez skutku, więc sprawdził wiadomości w telefonie. CNN i „New York Times” twierdziły, że eksplozja była atakiem terrorystycznym. Donosiły o bombie w samochodzie i licznych obrażeniach wśród ludzi, ale bez ofiar śmiertelnych. Żadna grupa nie przyznała się do zamachu i nie było podejrzanych. Nikt nie wspominał o Garretcie. Po chwili namysłu on sam stwierdził, że to zrozumiałe. W końcu nikt nie wiedział, że Garrett był wtedy na ulicy w pobliżu wybuchu. Zaraz potem zdał sobie sprawę, że Avery Bernstein ani nikt inny z firmy jeszcze do niego nie dzwonił. Wydało mu się to dziwne, bo przecież stał się osobą zaginioną. A może Alexis Truffant poinformowała jego szefa? Sprawiała wrażenie dobrze zorganizowanej.

Zadzwonił do biura Avery’ego, ale od razu usłyszał pocztę głosową. Skończyli już pracę. Nie miał Avery’emu nic do powiedzenia, może tylko to, że nic mu się nie stało. Coś mu jednak mówiło, że jego szef to wie. Avery okazał się lepiej poinformowany o całej sprawie, niż się Garrettowi zdawało. Był jak pierwsze ogniwo, w którym miały początek wszystkie następne zdarzenia. Garrett uznał, że nie trzeba go o niczym informować.

Potem zadzwonił do Mitty Rodriguez, ale ona też nie odebrała. Nagrał jej wiadomość, na wypadek gdyby się o niego martwiła, choć jej o to nie podejrzewał. Prawdopodobnie siedziała teraz pochłonięta bez reszty jakąś grą komputerową i nawet nie zarejestrowała wiadomości o wybuchu. Mitty często grywała całymi dniami bez przerwy, a wtedy nie dochodziły do niej wieści ze świata. Zresztą obojgu zdarzało się znikać w ten sposób na długi czas i każde z nich wiedziało, że nie ma wtedy powodów do niepokoju.

Alexis pojawiła się znowu o wpół do siódmej, kiedy słońce zachodziło nad wschodnią Wirginią. Zapukała do drzwi, otworzyła je i weszła do środka. Garrett zmierzył ją dwukrotnie wzrokiem. Stała w przedpokoju w krótkiej, czarnej sukience i przezroczystych rajstopach. Włosy opadały jej na ramiona, a na ustach miała jasnoczerwoną szminkę. Wyglądała oszałamiająco.

– To muszą być naprawdę ważne osobistości – powiedział Garrett – bo wyglądasz wspaniale.

– Bardzo ważne. I dziękuję za komplement.

Garrett poszedł za nią i wsiadł do nieoznaczonego forda. Za kierownicą siedział umundurowany porucznik lotnictwa, a oni usiedli z tyłu. Garrett czuł się trochę tak, jakby czekał go bal maturalny, i bardzo mu się to podobało, być może dlatego, że dawno temu na swój bal nie poszedł, bo wolał upalić się na plaży i pływać nocą na desce. Teraz przynajmniej miał ze sobą piękną dziewczynę. Wjechali mostem Fredericka Douglassa do miasta. Garrett pierwszy raz w życiu znalazł się w stolicy. Patrzył przez okno i choć nie znał topografii Waszyngtonu, wydawało mu się, że kierowca obrał kurs na wszystkie patriotyczne atrakcje turystyczne. Objechali oświetlony jupiterami Kapitol, minęli National Mall z Instytutem Smithsona i Archiwum Narodowym, i wreszcie znaleźli się przed samym Białym Domem. Niewykluczone, że był to świadomy zabieg, ale Garrett nie miał nic przeciwko temu.

Minąwszy Foggy Bottom i budynek Departamentu Stanu, wjechali do Georgetown, gdzie musieli lawirować wąskimi, zadrzewionymi uliczkami pomiędzy eleganckimi kamieniczkami. Wreszcie zaparkowali przy Dumbarton Street przed trzypiętrową kamienicą z piaskowca. Po jej obu stronach, nieco dalej, ulicy pilnowały dwuosobowe patrole policyjne, a bezpośrednio przed drzwiami stało dwóch mężczyzn w czarnych garniturach, których Garrett od razu wziął za agentów Secret Service. Obaj odsunęli się, żeby przepuścić Alexis i podążającego za nią Garretta.

Hol kamienicy skąpany był w łagodnym, żółtym świetle i urządzony kolonialnymi meblami, a na jego dwóch ścianach wisiały naprzeciwko siebie obrazy olejne w stylu Hudson River School. Podłogę z polerowanego drewna przysłaniały misternie utkane dywany. Garrettowi cały dom cuchnął pieniędzmi. I władzą.

– Nieźle – zaśmiał się na widok antycznego, cynowego czajnika na mahoniowym stoliku.

W holu pojawiła się młoda, elegancko ubrana, czarnoskóra kobieta. Uśmiechnęła się serdecznie do Alexis.

– Kapitanie Truffant, miło panią widzieć. – Po tych słowach zwróciła się w stronę Garretta i przez chwilę mu się przyglądała. – Pan Garrett Reilly, jak mniemam.

– Zgadza się. To ja.

– Miło mi. Dużo o panu słyszałam. Nazywam się Mackenzie Fox. Jestem asystentką sekretarza. Proszę za mną. Wszyscy już tu są i na pana czekają.

Otworzyła i przytrzymała dla nich drzwi na końcu korytarza. Alexis przeszła przez próg i zniknęła Garrettowi z pola widzenia. Ten stał ciągle obok Mackenzie Fox.

– Sekretarza czego? – zapytał szeptem.

– Obrony.

– O kurwa – jęknął mimo woli.

– Zgadza się: o kurwa – odparła z uśmiechem.

13

GEORGETOWN, WASZYNGTON, 25 MARCA, GODZ. 20.02

Jako pierwszy głos zabrał sekretarz obrony Duke Frye, którego Garrett od razu rozpoznał. Był rosłym mężczyzną o szerokich ramionach, błękitnych oczach i bujnej czuprynie bieluteńkich włosów. Jego teksański zaśpiew był ledwo słyszalny – ewidentnie ciężko pracował nad tym, żeby się go pozbyć, i teraz mówił jak rasowy biznesmen, którym był, zanim otrzymał nominację.

– Coś do picia, panie Reilly? Rozlewamy dzisiaj szkocką. Osiemnastoletnią Highland Park. Zna ją pan?

– Pewnie – odparł Garrett, ale swojemu gospodarzowi kazał zgadywać: „pewnie, zna tę whisky” czy „pewnie, chętnie się napije”.

Sekretarz Frye i tak nalał mu trunek do szklanki. Podał ją Garrettowi i uścisnął mu dłoń.

– Duke Frye. Sekretarz obrony.

Wbił wzrok w Garretta, który się przestraszył, co mu się często nie zdarzało. Frye był pierwszym naprawdę wpływowym człowiekiem, jakiego spotkał osobiście, i jako taki napełniał go lękiem. Nie wielkim, ale wystarczająco silnym, żeby wytrącić go z równowagi.

– Miło mi pana poznać – powiedział i szybko dodał „sir”, za co w duchu natychmiast się skarcił.

Spojrzał na kilkanaście osób zebranych w obszernym salonie. Kilka z nich stało, w tym dwie pod ciemnym, olejnym portretem Jerzego Waszyngtona na koniu. Mógł przysiąc, że widział ten obraz w jakimś albumie. Inni goście siedzieli. Garrett szybko wychwycił jakieś pięć, sześć osób w mundurach. Wszyscy wyglądali na generałów. Na klapie marynarki u najstarszego z nich, szczupłego, czarnoskórego mężczyzny około sześćdziesiątki, zobaczył cztery gwiazdki. Pozostali tworzyli mieszane towarzystwo, mieli po czterdzieści kilka lat i ubrani byli w ciemne garnitury. I wszyscy się na niego gapili.

– Pewnie zastanawia się pan, co tu robi – odezwał się sekretarz. – Pozwolę temu oto dżentelmenowi rozpocząć wieczór. Generale Kline, proszę.

Generał wystąpił przed zebranych. Był jednym z nielicznych gości, którzy nie mieli w ręku drinka. Wyciągnął dłoń w kierunku Garretta i przemówił z charakterystycznym, bostońskim akcentem.

– Nazywam się Hadley Kline. Kieruję Wydziałem Analiz w Agencji Wywiadu Wojskowego. Jestem przełożonym Alexis.

Przy tych słowach skinął w stronę kapitan Truffant, która chwilę wcześniej odsunęła się od Garretta i stała teraz nieco z boku. Jej stopień wojskowy plasował ją wyraźnie poza zebranym tu towarzystwem.

Kline odchrząknął.

– Jak by tu zacząć? – Swoim zwyczajem cały lekko drgnął i po chwili mówił dalej. – Na pewno słyszał pan tę wyświechtaną formułkę o generałach, którzy zawsze szykują się do ostatniej przeżytej wojny. Niestety, jest w tym spora doza prawdy. Siły zbrojne wydają dużo pieniędzy na kształcenie następnej kadry przywódców: West Point, Annapolis, Akademia Lotnictwa. Wszędzie tam są genialni, młodzi ludzie. Tłumaczymy im, jak przebiegała ostatnia wojna, a potem każemy obmyślać plany dotyczące następnej. Ale jednocześnie urabiamy ich na swoje podobieństwo, przez co stają się ludźmi wojska. O to w końcu chodzi – chcemy, żeby byli żołnierzami. Ale to… – W tym miejscu Kline się zawahał i ostrożnie dobierał słowa, nie dla lepszego efektu, tylko żeby nie obrazić nikogo z obecnych. – Takie podejście ma pewne wady.

Kline spojrzał po zebranych, jakby czekał na sprzeciw, ale nikt nie protestował.

– Łatwo wpadamy w pułapkę grupowego myślenia, choćbyśmy nie wiem jak usilnie dążyli do niezależności. Poddawanie się wpływowi innych leży w ludzkiej naturze. Dzięki tej zdolności udało nam się przejść drogę od samotnych łowów na afrykańskiej sawannie do sączenia whisky w waszyngtońskiej kamienicy za milion dolarów.

– Kosztowała dwa miliony – wtrącił sekretarz. – Bóg jeden wie, ile jest warta dzisiaj. Przeklęty rynek nieruchomości.

Pokój wypełnił chichot.

– Myślenie grupowe jest wyjątkowo silne w dużych organizacjach – ciągnął Kline. – A wojsko to największa z nich. Myślę, że nie urażę nikogo z tu zebranych, kiedy powiem, że armia nie jest kolebką oryginalnego myślenia. Cenimy dyscyplinę, odwagę i prawość. Nie ma wśród nas miejsca dla poetów i przedsiębiorców.

Goście znów się zaśmiali.

– W każdym razie nie było do dzisiaj.

Kline odwrócił się w stronę młodej kobiety siedzącej w rogu. Ta wstała i serdecznie się uśmiechnęła. Była Latynoską, nie mogła mieć więcej niż trzydzieści lat. Ubrana była w czarny komplet, szyty na miarę. Podała Garrettowi dłoń.

– Garrett, nazywam się Julia Hernandez. Pracuję w Departamencie Skarbu. Jestem podsekretarzem do spraw terroryzmu i wywiadu gospodarczego. To do mnie zadzwonił niedawno Avery Bernstein, żeby powiedzieć mi o twoim odkryciu.

Garrett zmierzył ją wzrokiem od stóp do głów. Była ładna, jeśli ktoś lubił typ bibliotekarki sadystki (a on czasem lubił).

– Czyli to przez ciebie straciłem czterdzieści milionów dolarów.

– Mówisz o naszym wsparciu dolara?

– Właśnie o tym mówię.

– Chciałeś zarobić na wyprzedaży papierów skarbowych?

– Pewnie.

– Nie miałeś żadnych wątpliwości moralnych?

– Nie. To moja praca. – Spojrzał po kolei na każdego z generałów. – Każdy z nas ma swoją pracę. Wy zabijacie ludzi. Ja szortuję słabnące obligacje.

Kątem oka Garrett dostrzegł tężejącą Alexis Truffant. Wyglądała, jakby zamierzała się na niego rzucić. Domyślił się, że miała sporo do stracenia, ale żaden z generałów nawet nie drgnął, słysząc jego słowa. Albo byli dużo odporniejsi od niej, albo mieli to gdzieś. Pewnie i to, i to.

– Naszym zdaniem to coś poważniejszego niż tylko wyprzedaż nierentownych obligacji – ciągnęła Julia Hernandez. – Sądzimy, że Chińczycy wyprzedają nasze obligacje, żeby osłabić amerykańską gospodarkę. Podkopać dolara i zniszczyć naszą pozycję na rynkach światowych. Uważamy…

Przerwał jej czyjś starszy, niższy głos.

– Uważamy, że to wypowiedzenie wojny.

Garrett zwrócił się w stronę, z której padła uwaga. Wypowiedział ją czterogwiazdkowy generał. Jego krótko przystrzyżone afro było przyprószone siwizną, a naznaczona głębokimi zmarszczkami twarz miała niemal posągowy wygląd.

– To nowy rodzaj wojny – powiedział generał. – Taki, jakiego jeszcze nie widzieliśmy.

Garrett miał problem z dokładnym umiejscowieniem jego akcentu, ale domyślał się, że mężczyzna pochodzi z Chicago. Z dzielnicy South Side. Generał wstał, a sekretarz obrony skinął w jego stronę.

– Panie Reilly – powiedział. – Przedstawiam panu admirała Aldousa Wilkersona. Odznaczonego weterana wojny w Wietnamie i przewodniczącego Kolegium Połączonych Szefów Sztabu.

Generał Wilkerson machnął ręką i podszedł wolnym krokiem do Garretta.

– Każdy generał najbardziej obawia się takiego ataku, którego nie rozumie. Takiego, którego nie mógł przewidzieć, bo wydawał się nie do pomyślenia, i który jest kompletnym zaskoczeniem. Słonie Hannibala przechodzące przez Alpy, nazistowski blitzkrieg, dwa samoloty uderzające w World Trade Center. Takie wydarzenia zmieniają bieg historii. I potrafią unicestwić całe narody.

Po słowach generała zapadła dłuższa cisza. Garrett patrzył na starego człowieka, przyglądał się jego pomarszczonej twarzy.

– I teraz jesteśmy w takim właśnie momencie?

Generał wzruszył ramionami, jakby nie był pewien. Garrettowi spodobało się, że tamten nie ośmiela się pouczać go w kwestii, która go przerastała. Niejasne sprawy były specjalnością Garretta.

– Moja dziewięcioletnia wnuczka zna się na komputerach i internecie lepiej niż ja i to się już nie zmieni – powiedział Wilkerson. – Wyślij. Usuń. Twitter. Facebook. Chryste Panie. Tęsknię za pisaniem zwyczajnych listów. Ale ludzie, którzy to rozumieją, mówią mi, że nasi wrogowie mogliby nas obrócić w pył w mgnieniu oka, gdyby tylko chcieli. Gdybyśmy opuścili gardę. – Generał stanął tuż przed Garrettem. – Zgadza się pan z tym twierdzeniem?

– Nie po to mamy Agencję Bezpieczeństwa Narodowego? Żeby chroniła nas przed takimi atakami?

– Mamy kilka agencji, które działają na całym świecie i chronią kraj przed zagrożeniami – odparł generał. – Ale żadna nie wychwyciła gigantycznej, skoordynowanej wyprzedaży amerykańskich papierów skarbowych. Tylko panu się to udało.

Garrett nagle zrozumiał i szeroko się uśmiechnął. Zdziwił się, że nie domyślił się od razu.

– I chcecie, żebym pomagał wam wykrywać podobne zdarzenia? Bo potrafię dostrzec ukryte prawidłowości. I nie cierpię na typowe w wojsku myślenie grupowe.

Znowu odezwał się generał Kline:

– Szukaliśmy kogoś takiego jak ty, Garrett. Już od jakiegoś czasu. Niełatwo było znaleźć takiego człowieka. Młodego, wychowanego na internecie i z talentem matematycznym. Mającego w rodzinie patriotę – mówię o twoim bracie – ale nienależącego do wojska. Inteligentnego, niebojącego się ryzyka, agresywnego, pewnego siebie. Bezczelnego.

Garrett parsknął.

– Ach, jak mi miło.

– Mówimy wprost, bez owijania w bawełnę – wtrącił generał Wilkerson. – Myślę, że ci się to spodoba.

Kline ciągnął:

– Mógłbym wymienić twoje wszystkie cechy, ale nie mamy tyle czasu. Poza tym myślę, że dobrze je znasz. Wiesz, co potrafisz. Oto nasza propozycja: przeszkolimy cię w zakresie działań obronnych i ofensywnych, ale fizycznie i umysłowo zachowamy twoją odrębność od struktur wojskowych. Kapitan Truffant będzie twoją przewodniczką. Powie ci dokładnie, co możemy zrobić, a czego nie. Tymczasem będziesz mógł śledzić te same zdarzenia, które naprowadziły cię na wyprzedaż obligacji.

– Mam być waszym systemem wczesnego ostrzegania?

– W pewnym sensie, tak.

Garrett się zastanowił.

– Co z moją pracą?

– Dostaniesz urlop, a twoje stanowisko będzie na ciebie czekało. Alexis uzgodniła to już z twoim szefem.

Garrett się uśmiechnął. W tej sprawie też miał nosa. Avery był wtajemniczony. Przynajmniej częściowo.

– I będziecie mi płacić?

– Dostaniesz pensję podstawową. Nie przesadnie wysoką, ale przyzwoitą. Zakres twoich obowiązków znacznie przewyższy skalę wynagrodzenia.

Generał Wilkerson dorzucił:

– Tu nie chodzi o pieniądze. To większa odpowiedzialność. Będziesz chronił swój kraj. To co powiesz?

Zapadła cisza. Garrett znów poczuł na sobie wzrok wszystkich zebranych. Odczekał chwilę, jakby się namyślał, mimo że już od paru minut znał odpowiedź. W końcu pokręcił głową.

– Nie, dziękuję.

Wśród zebranych dało się słyszeć stłumione szepty. Sekretarz Frye podszedł bliżej z wyrazem gniewu i troski na twarzy.

– Garrett, to, o co cię prosimy, stanowi wielki zaszczyt. Nie kochasz swojej ojczyzny?

– Kocham, nawet bardzo – odparł Garrett z uśmiechem. – Kocham swój kraj. Ale nienawidzę pierdolonych idiotów, którzy nim rządzą.

Kapitan Alexis Truffant spojrzała lękliwie na swojego szefa, generała Kline’a, i skrzywiła twarz. Kline tylko pokręcił głową i wzruszył ramionami, jakby chciał powiedzieć: „A co ja mogę?”. Napięcie, jakie wezbrało w pokoju, zdążyło zelżeć i pomieszczenie wypełniło się odgłosem ściszonych rozmów. Garrett stał na środku i niewinnie się uśmiechał.

– Powie mi ktoś, gdzie jest toaleta? – zapytał. – Muszę siku.

Mackenzie Fox, asystentka sekretarza obrony, zła i milcząca, wyprowadziła Garretta z pokoju, a generał Kline znalazł sobie kąt na uboczu.

– Przewidziała to pani, kapitanie – powiedział z nutą rezygnacji w głosie. – Chłopak ma głęboko zakorzenioną niechęć do sił zbrojnych.

– Nie tylko do sił zbrojnych, sir – odparła Alexis. – On nienawidzi wszystkich. Między innymi dlatego był doskonałym kandydatem.

– I co teraz, generale? – zapytał sekretarz obrony, który podszedł do Kline’a z admirałem. – Bo to była porażka, a my nadal mamy problem do rozwiązania. A pana program niespecjalnie się sprawdza, jeśli mam być szczery.

Alexis zauważyła, że generał sztywnieje. Wiedziała, że jej szef i sekretarz za sobą nie przepadają. Wręcz przeciwnie, Frye nie ustawał w staraniach, żeby torpedować wszystkie inicjatywy AWW. Podejrzewała, że sekretarz nie lubi dzielić się władzą.

– Moglibyśmy mocniej przycisnąć Reilly’ego. Ale nie wiem, czy to warte zachodu. Są inni kandydaci. Będziemy szukać dalej i w końcu kogoś znajdziemy.

– Sir – wtrąciła Alexis. – Proszę wybaczyć moją śmiałość, ale wydaje mi się, że jestem w stanie zwerbować Reilly’ego.

– To chyba przesadny optymizm – powiedział admirał Wilkerson.

– Sir, być może – ciągnęła Alexis. – Ale sądzę, że w Garretcie jest jakieś wołanie o pomoc. Musimy do niego dotrzeć.

– I pani do niego dotrze, kapitanie? Do tej jego wrażliwej strony? – zapytał sekretarz z chytrym, prawie lubieżnym uśmieszkiem.

Alexis otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, ale przerwała jej Mackenzie Fox.

– Wyszedł przez okno w łazience.

– Cholera! – warknął Kline. – Nie obstawiliśmy domu?

– Agenci są przed wejściem. Nie widzieli go – powiedziała Fox. – Twierdzą, że przeskoczył przez płot do sąsiadów i uciekł ulicą na tyłach. Już zgłaszają to policji.

Sekretarz obrony się zaśmiał.

– Reilly jest wolnym człowiekiem. Nie aresztowaliśmy go. Nie jest naszym więźniem.

– Możemy mu postawić zarzuty – powiedziała Alexis.

– Jakie? – spytał Frye. – Że nas wkurzył? – Sekretarz parsknął i odszedł. – I tak mi się nie spodobał. Dla mnie to kompletny dupek.

* * *

Garrett przeskoczył żelazne ogrodzenie, na palcach przeciął starannie wystrzyżony trawnik i pobiegł na wschód O Street. Potem skręcił na południe i szedł, aż udało mu się złapać taksówkę. Nie znał Waszyngtonu, ale powiedział kierowcy, sikhowi w beżowym turbanie, żeby zabrał go do najbliższej stacji autobusowej. Z głośników dudniła indyjska muzyka taneczna. Sikh dotarł na miejsce w dziesięć minut. Garrett kupił bilet na najbliższy autobus wyjeżdżający ze stolicy. Był to ekspresowy kurs do Greensboro w Karolinie Północnej. Wsiadł do autokaru na dwie minuty przed odjazdem, znalazł sobie dwa wolne miejsca z tyłu, wyjął z telefonu baterię i kartę SIM i położył się z zamiarem przespania całej podróży. Jego ostatnią myślą przed zaśnięciem było wspomnienie wyrazu twarzy sekretarza Frye’a, kiedy mówił tym wszystkim wojskowym idiotom, żeby spadali na bambus. Uwielbiał ucierać ludziom nosa.

Zwłaszcza tym, którzy na to zasługiwali.

14

LUOXIATOU, CHINY, 26 MARCA, GODZ. 8.07

Z ustronnej alejki Hu Mei weszła przez drewnianą furtkę do niewielkiego, okrągłego ogródka, który krył się za chatą z pustaków. Zamknęła za sobą drzwi na zasuwę z drewna i wreszcie zatrzymała się, żeby zaczerpnąć powietrza i ogrzać twarz w promieniach zimowego słońca. Była w ruchu przez ostatnie czternaście godzin. Przemieszczała się nocą, żywiąc wyłącznie suchymi bułkami i wodą z plastikowej butelki. Panował nieprzyjemny chłód, temperatura była bliska zeru, ale teraz słońce już wzeszło i grzało jej twarz i dłonie.

Hu Mei poruszyła barkami, żeby poprawić krążenie w ciele. Otaczające ją wzgórza pokryte były rzędami betonowych i ceglanych chałup. Każda z nich miała jedną izbę, z co lepszych wylatywał dym przez prowizoryczne kominy. W tych gorszych okna zasłaniały płachty plastikowej folii. Niełatwo się żyło w Luoxiatou, w środkowych Chinach. Wielu ludzi odeszło do nadbrzeżnych miast w poszukiwaniu lepszej pracy. Młodzi dawno pouciekali, sprawni fizycznie mieszkańcy w średnim wieku pracowali w kopalniach, a starzy robili, co mogli, żeby uciułać na swoje skromne życie.

Hu Mei spojrzała na kartkę papieru, którą pewien staruszek dał jej w ostatniej wiosce. Był na niej adres i imię. Bao. Bao była starą kobietą, ale sympatyzowała z Hu Mei i obiecała ją nakarmić i dać schronienie na kilka godzin. Nic więcej nie było jej trzeba. Krótki odpoczynek, posiłek i rozmowa z kimś, kto wierzył w jej walkę.

Czy dobrze trafiła? – zapytała się w duchu, rozglądając po podwórku. Wiedziała, że w razie pomyłki zostanie schwytana, uwięziona, pobita i rozstrzelana. Prawdopodobnie w ciągu kilku dni.

Dlatego nie mogła sobie pozwolić na błąd.

Ale gdzie się podziewała staruszka, do której należał ten dom? Dlaczego nie wyszła jej na powitanie? Serce Hu Mei biło szybciej. Starała się uspokoić, choć zachowanie pewnej dozy niepokoju pozwala zachować czujność. A czujność oznacza wolność. Życie.

Hu Mei czuła, że chińskie władze nadchodzą nieubłaganie jak zima. Zaczęły zaciskać pętlę już w chwili, gdy cztery miesiące temu wybuchł bunt w Huaxi. Bunt. Tak ona to nazywała. Rząd wolał określenie „prowokacja”. Ale prowokacją było wszystko, co się nie podobało Pekinowi. A to, co się wtedy stało, nie mogło się podobać. Dwustu funkcjonariuszy władzy zostało upokorzonych, rozbrojonych i zmuszonych do ucieczki. Osiemdziesięciu pobito, dwudziestu pięciu odniosło obrażenia wymagające hospitalizacji. Wieści o buncie niosły się po całej dolinie jak dziki pożar, skacząc od wioski do wioski. Poczta pantoflowa nadal była największym sprzymierzeńcem Hu Mei. Pojawiały się wprawdzie doniesienia w internecie, ale rządowi cenzorzy usuwali je niemal natychmiast po opublikowaniu. Nic jednak nie mogli poradzić na rozmowy zwykłych ludzi, pasażerów autobusów, kobiet na bazarach czy dzieci wracających w grupach ze szkół. Wszyscy ci ludzie pomagali szerzyć bardzo niebezpieczną wieść: Hu Mei była czubkiem wyjątkowo ostrego miecza, który wisiał rządowi nad głową.

Zaśmiała się smutno, myśląc o tej naciąganej metaforze. Wiszący miecz? Co za niedorzeczność. Partia komunistyczna była wielka i potężna. Jej skromny bunt mógł dla rządu stanowić najwyżej powód do lekkiej irytacji. Z pewnością nie mógł być śmiertelnym ciosem. A jednak dochodzące do niej głosy o szwadronach policji, które bez ustanku poszukiwały jej i jej zwolenników, o listach gończych i wyssanych z palca plotkach o jej rzekomej rozwiązłości i bogactwie – wszystko to sugerowało, że w Pekinie naprawdę się jej bali. A przynajmniej bali się tego, co jej ruch może oznaczać. Ta świadomość ogrzewała ją w nie mniejszym stopniu niż promienie marcowego słońca.

Z domu do ogródka wyszła stara kobieta. Hu Mei głęboko odetchnęła – to musiała być Bao. Więc jednak się nie pomyliła. Przynajmniej przez najbliższe dwanaście godzin nie groziło jej niebezpieczeństwo. Staruszka miała mocno pomarszczoną twarz i białe włosy zebrane pod chustą. Jej szare oczy ledwo było widać w porannym świetle. Momentalnie się ukłoniła, jakby podchodziła do partyjnego dygnitarza. Mei się to nie spodobało. Takie zachowanie nie uchodziło nikomu, zwłaszcza starej kobiecie.

– Shīfu – powiedziała staruszka. Mistrzu.

– Proszę mnie tak nie nazywać – odparła szybko Mei.

Kobieta wyprostowała plecy. Rozejrzała się szybko po ogrodzie, co widząc, Hu Mei natychmiast się przestraszyła. Czego szukała jej gospodyni?

– O co chodzi? – spytała.

Kobieta się zawahała i na chwilę zacisnęła sękate dłonie w pięści.

– Próbowałam go odesłać…

– Kogo?

– Mówiłam, że nie słyszałam o żadnej Hu Mei. Ale mi nie wierzył.

Mei rozejrzała się po ogrodzie. Chciała zobaczyć, co się dzieje w uliczce za jej plecami, ale drewniane ogrodzenie było za wysokie.

– Kto ci nie uwierzył? Kto?! – syknęła.

– Ten człowiek – odparła staruszka. – Z partii. – Bao spuściła wzrok. – Cały ranek czekał w moim domu.

Hu Mei zamarła. Jak to się mogło stać? Przecież miała swoich zwolenników w każdym powiecie. Całą siatkę sympatyków i szpiegów. Dokądkolwiek się wybierała, sprawdzali teren, śledząc policjantów i biurokratów. Dzięki temu Hu Mei była bezpieczna, a jej ruch oporu trwał. A teraz ta stara kobieta mówiła jej, że wszystko przepadło? Tutaj, w tej malutkiej wiosce?

Wzięła głęboki wdech i wysapała:

– Jest sam?

Czuła ucisk w piersi.

– Tak, jestem sam, towarzyszko.

Z chaty wyszedł do ogrodu mężczyzna z brzuszkiem, ubrany w wyświechtany garnitur. Stawiał stopy szeroko jak kaczka, a jego łyse czoło błyszczało w słabych promieniach słońca. Odepchnął Bao łokciem i podszedł do Hu Mei.

– Przyszedłem sam, ale nie jestem sam. Członek partii nigdy nie jest sam. Mam w tym miasteczku pięćdziesięciu policjantów. Nie da się więc powiedzieć, że jestem sam.

Hu Mei sięgnęła za pasek nad biodrem, gdzie trzymała krótki nóż. Teraz był dobry moment, żeby dźgnąć tego człowieka i uciec, ile sił w nogach. Pewnie nie zdążyłby się nawet zorientować, co się dzieje. Po prostu wbiłaby mu ostrze w serce i ulotniła się z tej wioski. Była pewna, że ten gruby, niezdarny sługus partyjny nie dałby rady się przed nią obronić. Cały swój czas spędzał za biurkiem, za którym obżerał się słodyczami i podpisywał nic nieznaczące dokumenty. Powinna tu i teraz ukrócić jego żałosny żywot.

Ale tego nie zrobiła. Coś ją powstrzymało. Może wcale nie przyszedł jej aresztować. Może nawet nie wiedział, kim jest. Wprawdzie pycha biła od niego jak smród gnijącego mięsa, ale nie wyglądał, jakby chciał się rzucić na Hu Mei. Poza tym gdyby go zabiła, odpowiedzialność spadłaby na starą Bao. Hu Mei nie mogła jej tego zrobić. To nie leżało w jej naturze.

– Jesteś tym, za kogo cię uważam, prawda? – odezwał się partyjniak.

– A ty kim jesteś? – odparła, kupując sobie trochę czasu na przemyślenie swojego położenia.

– Dyrektor powiatowego oddziału partii, Chen Fei. Skromny, nikomu nieznany, prowincjonalny biurokrata. Nie mam wielkiej władzy. Bogaci i wpływowi ludzie są wokół mnie i nade mną. Ale co ja z tego mam?

Hu Mei zmarszczyła brwi. Było to typowe, biurokratyczne preludium. Po zapewnieniach o bezsilności i ubóstwie przychodziła kolej na subtelne albo zupełnie niesubtelne prośby o łapówkę. Być może ten człowiek działał sam i chciał tylko trochę pieniędzy? To by była dobra wiadomość, pomyślała Mei. Miała przy sobie kilka juanów. Mogłaby go opłacić i pójść dalej swoją drogą.

Przestała ściskać nóż za paskiem i w myślach zaczęła liczyć pieniądze w kieszeni. Miała już sama przyznać się do ubóstwa, co dyktował obyczaj rozmów korupcyjnych, ale się powstrzymała. Coś ją zastanowiło w tym człowieku. Jego propozycja nie miała sensu. Dużo więcej pieniędzy miał szansę zarobić, oddając Hu Mei w ręce władz, niż próbując ją naciągnąć na garść juanów.

– Po twoim wyrazie twarzy – ciągnął Fei – widzę, że jesteś skołowana. Pozwól, że usiądę. – Nie czekając na jej reakcję, przykucnął na kawałku drewna, które przykrywało zamarznięte błoto. – Wiem, że jesteś tą bandytką, Hu Mei. Wiem, że okradałaś biednych sklepikarzy, osobiście podrzynałaś gardła policjantom i masz wielu mężów, których nieustannie zmuszasz, by spełniali twoje seksualne potrzeby.

Hu Mei chciała odpowiedzieć, ale mężczyzna jej przerwał.

– Wiem też, że wszystkie te twierdzenia są kłamliwe. – Uśmiechnął się do niej. Musiał podnieść głowę, bo stała teraz nad nim, a on stukał palcami w zamarzniętą ziemię. – Ale całkiem fajnie się je powtarza.

Hu Mei wymusiła słaby uśmiech.

– Dyrektorze partyjny Chen, jeżeli wie pan, że to wszystko kłamstwa, to co pan tu robi?

Chen Fei znów podniósł głowę. Jego rzadkie, czarne włosy spoczywały nieruchomo na prawie łysej czaszce. Miał nieobecny, pusty wzrok. Hu Mei widziała w życiu wielu mężczyzn takich jak on. Ich dusze były martwe od wieloletniego płaszczenia się przed innymi, tak samo wyzutymi z życia ludźmi i teraz czerpali przyjemność z zadawania bólu tym, nad którymi to oni mieli władzę. Ale po chwili stało się coś zupełnie zaskakującego. W oczach powiatowego szefa partii zebrały się łzy i spłynęły po policzkach. Drobne kropelki wody, parujące na zimowym chłodzie. Jego twarz, jeszcze przed chwilą niewzruszona i pozbawiona życia, wyrażała teraz bezmiar bólu.

– Ja też – powiedział, przez chwilę się jąkał, ale w końcu wyrównał głos – straciłem ukochaną osobę. Mojego syna, w kopalni, dwa lata temu. Wybuch, do którego nie powinno było dojść. Tylu chłopców zabitych… Mój Yao był jednym z nich. Żadnych zabezpieczeń, żadnej drogi ewakuacji. Tylko kopać, kopać, harować na czyjąś fortunę. – Spojrzał na Hu Mei. – Od tamtej pory życie niewiele dla mnie znaczy. – Teraz już łzy płynęły mu po twarzy nieprzerwanym strumieniem. – Jakiś czas temu usłyszałem o tobie. O twojej walce. O tym, co się stało w powiecie Huaxi.

Wzbierały w nim gwałtowne uczucia i Chen Fei z trudem chwytał powietrze w płuca. Zamilkł, wytarł z nosa zamarzający smark, wziął głęboki wdech i mówił dalej.

– Każą nam cię znaleźć. Nam, działaczom w prowincjach. Mamy cię schwytać i zabić. Dziś rano brałem to pod uwagę, kiedy podejrzewałem, że nasi mieszkańcy cię ukrywają. Wiedziałem, że dostanę nagrodę. I większe wpływy. A mimo to… – Znów płacz utrudnił mu mówienie. – Wybacz.

Chen Fei wstał i odwrócił się plecami do Hu Mei, żeby ukryć swój smutek. Ale po chwili znów stanął z nią twarzą w twarz, a w dłoni trzymał małe pudełko z lakierowanego drewna. Było pomalowane na czarno, a na wieczku widniał chiński symbol oznaczający pokój, Hé.

– Proszę. To dla ciebie.

Zmieszana Hu Mei wzięła pudełko do rąk. Powoli, ostrożnie je otworzyła. W środku leżały złożone kartki. Rozłożyła pierwszą. Krawędzie arkusza zaszeleściły na chłodzie. Niechlujnym stylem pisma ktoś sporządził listę nazwisk. Hu Mei przejrzała szybko pozostałe kartki. Przy każdym nazwisku widniał adres, przy niektórych również numer telefonu. Było też trochę adresów e-mail. Setki nazwisk. Może tysiące.

Dyrektor powiatowego oddziału partii uśmiechnął się mimo bólu.

– To ludzie podejrzewani o prowokację. O bycie wrogami partii. Ale są niewinni. Wiem to na pewno. To zwykli obywatele, tyle że niezadowoleni.

– Ale czemu mi to pan daje? – zapytała Mei.

– Żebyś z nimi porozmawiała. Żeby zostali twoimi sojusznikami.

Mężczyzna opadł na kolana i nisko się pokłonił. Dotknął twarzą zlodowaciałej ziemi tuż przed stopami Hu Mei, ledwie kilka centymetrów od jej wysłużonych butów.

– Sojusznikami wielkiej Hu Mei.

15

BOLLING, BAZA LOTNICTWA, WASZYNGTON, 26 MARCA, GODZ. 3.11

Była trzecia w nocy i Alexis Truffant walczyła ze zmęczeniem. Trzy kawy nie pomagały, a tylko wzmagały jej zniecierpliwienie. Nie żeby bezsenność była dla niej czymś nowym. Nieprzespane noce stanowiły nieodłączną część służby wojskowej. Nieprzespane noce i parszywe jedzenie.

Siedząc przy telefonie w swoim pokoju bez okien w bazie Bolling, pomyślała teraz, że przynajmniej ostrzegła generała Kline’a w kwestii Garretta. Powiedziała mu, że chłopak ma skłonność do agresji, przekory i arogancji, i że prawie na pewno wywoła aferę. Niczego nie zataiła przed swoim szefem – wręcz przeciwnie.

A mimo to wyrzucała sobie, że pozwoliła sprawom zajść tak daleko. Nadzieja na sukces zaburzyła jej umiejętność chłodnego osądu i Truffant uważała, że jest częściowo winna temu, co zaszło w domu sekretarza obrony. Kapitan była po prostu urodzonym przywódcą, a przywódcy nie uciekają od odpowiedzialności.

To, oprócz wielu innych cech, czyniło z niej doskonałego oficera. Dzięki takiemu podejściu ukończyła West Point z trzecią najwyższą średnią ocen na roku, została kapitanem w wieku dwudziestu ośmiu lat i była o krok od awansu na stopień majora. Kiedy ktoś dawał Alexis polecenie, traktowała je osobiście. Wykonywała rozkazy i była dumna nie tylko ze swojej pracy, ale także z uczestnictwa w większej misji. Przeprowadziła czterdzieści dwa konwoje zaopatrzeniowe najniebezpieczniejszymi drogami środkowego Iraku i nie straciła przy tym ani jednego żołnierza. Właśnie dlatego chciała się zaciągnąć do wojska – miała głęboko zakorzenione poczucie odpowiedzialności za bezpieczeństwo narodu, bez względu na to, jak przesadnie to brzmiało. Była opiekunką. Chęć wzięcia drugiego człowieka pod swoje skrzydła przychodziła jej naturalnie, nawet jeśli ten człowiek nie był z nią spokrewniony. Mogła go nawet nie znać. Może była to nieco okrężna droga do patriotyzmu, ale w jej odczuciu miała sens. Wydawała się prawdziwa.

Alexis podejrzewała jednak, że generał Kline nie zwerbował jej do Agencji Wywiadu Wojskowego ze względu na jej opiekuńczość i zdolności przywódcze. W armii roiło się od przyszłych liderów. Nie, w jej przypadku chodziło o coś innego. Jak sądziła, Kline dostrzegł, że odstawała od reszty. Była kobietą w branży ciągle zdominowanej przez mężczyzn, myślicielką w świecie pełnym wojowników i sceptyczką w organizacji, która najczęściej premiowała prawdziwych wyznawców. Wszystko to utrzymywało ją w stanie napięcia i napełniało nieufnością wobec konwencjonalnych sposobów myślenia. I tego właśnie chciał Kline. Sam to przyznał, kiedy dwa lata temu pierwszy raz przesłuchiwał ją w stołówce bazy Bolling.

„Ludzie, którzy sądzą, że wiedzą dokładnie, co się dzieje, są niebezpieczni”, powiedział wtedy i wziął łyk napoju z puszki. „Nikt nie jest w stanie wiedzieć wszystkiego. Nikt”.

Wieczorem tego samego dnia Alexis zapisała jego słowa w notesie i od tamtej pory powtarzała je sobie w duchu prawie codziennie. Nikt nie jest w stanie wiedzieć wszystkiego. Nikt.

Patrząc teraz na zegar ścienny pokazujący trzecią dwadzieścia, Alexis Truffant była pewna tylko jednego: Garrett Reilly uciekł i musiała go odnaleźć. Ewidentnie był wcześniej celem zamachu, a teraz nikt go nie chronił. Ale oprócz tego czuła też, że powinna dać mu jeszcze jedną szansę, bo wbrew temu, co się mogło wydawać, wierzyła, iż w głębi duszy Garrett czeka, aż ktoś poprowadzi go inną drogą. Uważała, że potrafi dostrzec, kto potrzebuje ocalenia, a komu nie da się już pomóc, i jedno było dla niej oczywiste: do Garretta Reilly’ego należało wyciągnąć rękę.

Kilka godzin wcześniej próbowała nakłonić waszyngtońską policję, żeby potraktowała ucieczkę Garretta nieco poważniej, ale kiedy nie potrafiła sprecyzować postawionych mu zarzutów, powiedzieli tylko, że z początkiem następnej zmiany roześlą komunikat, w co nie bardzo wierzyła. Tak czy inaczej żaden z patroli nie natrafił na jego ślad. Następnie zadzwoniła do delegatów Administracji Bezpieczeństwa Transportu na lotniskach Reagana i Dullesa. Dowiedziała się od nich, że na żadnym z nich Garrett nie wsiadł na pokład samolotu. Próbowała zadzwonić do kilku wypożyczalni samochodów, ale ich biura były już pozamykane, uznała zatem, że autem też nie opuścił Waszyngtonu. Pozostały tylko autobusy i pociągi – dla Garretta doskonałe rozwiązanie, dla niej prawdziwy koszmar. Sprawdziła w internecie rozkład jazdy linii Greyhound i zawęziła liczbę autobusów, jakimi Garrett mógł wyjechać, do siedemnastu. Z Amtrakiem wyglądało to trochę lepiej, bo po dziewiątej wieczorem dworzec Union Station opuściły tylko cztery pociągi. Z tym że każdy z nich po wyjechaniu za granicę miasta zatrzymał się na czternastu stacjach.

Istniała jeszcze jedna możliwość, która wydała się jej całkiem prawdopodobna, a mianowicie, że Garrett został w Waszyngtonie. Może znalazł pokój w motelu albo poszedł spać w parku. Tak czy owak uznała, że nie ma sensu go szukać tak długo, jak się przemieszcza. Jeśli ona nie była w stanie go namierzyć, to ludzie, którzy próbowali go zabić w Nowym Jorku, pewnie też sobie nie poradzą. Postanowiła odnaleźć go tam, gdzie w końcu wyląduje. O czwartej nad ranem pojechała do swojego mieszkania w Arlington i zasnęła na pięć godzin. Obudziła się o dziewiątej, zadzwoniła do generała Kline’a, zrelacjonowała mu swoje plany, a o wpół do dwunastej wsiadła na pokład samolotu lecącego do Nowego Jorku.

Nigdy nie lubiła tego miasta. W głębi duszy była dziewczyną z prowincji. Całe życie spędziła na farmie w Wirginii, otoczona wzgórzami, na których kwitły derenie. Jeździć konno nauczyła się wcześniej, niż chodzić. Do dziś potrafiła łowić ryby i polować, a w lesie koło jej domu rozpoznawała po śpiewie każdy gatunek ptaka. W Wirginii była szczęśliwa. Miała tam nie tylko dom, tam mieszkała jej dusza. Ale szanowała Nowy Jork za energię i żywotność, mimo że nie cierpiała betonu i szkła. Dla Alexis Nowy Jork był zwierzęciem, do którego należało podchodzić ostrożnie. Niebezpiecznym dla tych, którzy na siebie nie uważali, ale potencjalnie bezcennym dla każdego, kto umiał je poskromić.

Na LaGuardii wypożyczyła samochód i pojechała na Manhattan. Zaparkowała niedaleko Wall Street, żeby odwiedzić siedzibę Jenkins & Altshuler. Nie cieszyła się na spotkanie z Averym Bernsteinem. Zadzwoniła do niego dzień wcześniej, z helikoptera, i powiedziała, że Garrettowi nic się nie stało, ale niczego ponadto nie mogła zdradzić.

Odpowiedź Bernsteina zatrzeszczała niewyraźnie przez kiepskie połączenie komórkowe: „Jeśli Garrettowi Reilly’emu spadnie włos z głowy, wykorzystam wszystkie swoje znajomości i wydam wszystkie pieniądze, żeby ci uprzykrzyć życie. A mam dużo pieniędzy”.

Idąc teraz przez pokój traderów, Alexis widziała, że wszyscy w firmie siedzą jak na szpilkach. Lobby budynku było wciąż miejscem zbrodni i pokrytą kurzem ruiną. Tylko połowa pracowników przyszła dziś do pracy. I Avery Bernstein odchodził od zmysłów.

Warczał wściekle na Alexis, która stała tuż przed nim w jego gabinecie. Wcześniej zamknął żaluzje, żeby nikt w firmie nie widział ich kłótni.

– Jak to, kurwa, nie wiesz, gdzie jest Garrett? – Bernstein pluł i wymachiwał jej palcem przed nosem. – Jeszcze wczoraj leciał z tobą jakimś zasranym helikopterem. A teraz zaginął? Jak to możliwe, do kurwy nędzy?

Alexis zachowała spokój. Cierpliwość pod ostrzałem była jeszcze jedną z jej przywódczych cech. Mówiąc prawie szeptem, oznajmiła Bernsteinowi, że poszukiwania Garretta trwają i gdyby zadzwonił on do Bernsteina, to czy Bernstein byłby tak miły i niezwłocznie ją o tym powiadomił. Kiedy wychodziła, Avery pożegnał ją wiązanką przekleństw. Nie dziwiła mu się. Zrobił coś, co uważał za słuszne i zadzwonił do Departamentu Skarbu, ale późniejsze wydarzenia przerosły jego samego, jego firmę i jednego z jej najlepszych pracowników.

A chciał dobrze.

Alexis kupiła sałatkę w pobliskich delikatesach i pojechała samochodem trzydzieści przecznic dalej, pod budynek na rogu Dwunastej i Avenue B, w którym mieszkał Garrett. Zaparkowała przed lodziarnią i poszła zadzwonić domofonem. Nikt nie odebrał, a komórka przełączała się od razu na pocztę głosową. Alexis wróciła zatem do auta i postanowiła poczekać, aż Garrett wróci. Patrzyła na turystów, wytworne matki w ubraniach, na które jej nigdy nie byłoby stać, imigrantów pokrzykujących w swoje komórki w kilkunastu różnych językach i biznesmenów śpieszących się na kolejne spotkania. Wymyślała biografie co bardziej ekscentrycznych przechodniów, słuchała radia, potem zarezerwowała pokój w hotelu dwie ulice dalej. Tej nocy spała cztery godziny, po czym wróciła do samochodu, by dalej wypatrywać Reilly’ego.

Czekała na niego dwa dni, z przerwami. W końcu uznała, że lepiej będzie poszukać gdzie indziej.

Greensboro w Karolinie Północnej wydało się Garrettowi osobliwym miasteczkiem. Spędził w nim tylko cztery godziny, między północą a czwartą nad ranem, więc nie mógł wiedzieć, jak bardzo było osobliwe, ale postanowił, że tak właśnie będzie o nim myślał. Kupił bilet na pierwszy odchodzący z Greensboro autobus. Był to lokalny kurs do Nashville. Tam znalazł motel, zapłacił za pokój gotówką i zasnął na dwanaście godzin. Potem wsiadł do kolejnego autobusu, tym razem do Oklahoma City. I dopiero na jego pokładzie zrozumiał, że kieruje się na zachód, w stronę rodzinnego domu, mimo że wcale tego nie planował. Zresztą niczego nie planował, przynajmniej nie świadomie. Chciał tylko jechać. W Oklahoma City postanowił dokończyć to, co rozpoczął, i kupił bilet na bezpośredni kurs do Los Angeles. Odkąd wyskoczył przez okno łazienki w domu sekretarza obrony, minęły ponad siedemdziesiąt dwie godziny. Garrett był wymęczony, głodny, a jego ubranie cuchnęło. Za ostatnią gotówkę – nie chciał używać karty, bo sądził, że zostanie namierzony – kupił dżinsy i T-shirt w meksykańskim sklepie przy Pershing Square i kanapkę w Subwayu. Potem wsiadł do pociągu do Long Beach. W smukłym wagonie lekkiej kolejki siedział z grupą meksykańskich imigrantów i hałaśliwych dzieciaków. Czuł, że zaciska mu się żołądek. Od czterech lat nie był w rodzinnym domu.

Od dworca do domu matki poszedł piechotą. Zajęło mu to godzinę, ale przydał mu się ruch i czas na zebranie myśli. Dziesięć minut stał przed domem, w którym dorastał, w robotniczej dzielnicy zwanej Drake Park. Słońce południowej Kalifornii ogrzewało mu twarz. Kilku gangsterów przejechało obok obniżonymi samochodami – z głośników zamontowanych tuż pod tylnymi szybami dudniła muzyka. Nikt na niego nie patrzył, nikogo nie obchodziła jego obecność. Garrett zapukał do drzwi, mocno i kilkakrotnie, aż usłyszał, że jego matka wyłącza telewizor. Wyjrzała przez siatkowe drzwi. Garrett wpatrywał się w jej twarz. Była bardziej pomarszczona, niż kiedy widział ją ostatni raz. Na policzku miała czerwone rysy, jakby podrapał ją kot. Jej czarne włosy były usiane siwizną. Inez Reilly nigdy nie była wysoką kobietą. Ale teraz wydała się Garrettowi jeszcze niższa niż zwykle. Z jej ust zwisał niezapalony papieros. Garrett wiedział, że jego matka ma zaledwie czterdzieści pięć lat, ale wyglądała na sześćdziesiąt pięć.

– Garrett? – Inez zamrugała kilka razy. – Co ty tu, kurwa, robisz?

16

LONG BEACH, KALIFORNIA, 30 MARCA, GODZ. 13.28

Garrett sączył piwo, którym poczęstowała go matka. Było zimne, co go nie zdziwiło. Jeśli na czymś się znała, to na przechowywaniu alkoholu. Siedziała naprzeciwko niego, na wysłużonej, fioletowej kanapie. W sąsiednim pokoju znowu dudnił telewizor, jakaś inforeklama. Inez Reilly spojrzała na syna, zaciągnęła się papierosem i wzięła łyk swojego piwa.

– Mieszkasz teraz w Nowym Jorku?

W jej głosie słychać było ślady meksykańskiej melodii, ów subtelny, sinaloański rodowód Kalifornii, osobliwy zaśpiew Meksykanki urodzonej w Stanach, ale wychowanej w hiszpańskojęzycznym domu. Garrett uwielbiał ten akcent. Przywoływał dobre wspomnienia z dzieciństwa: ręcznie wyrabiane tortille, muzykę na podwórkowych weselach, swojego psa, Ponzo. Ale to mniej więcej tyle. Wszystko inne w tamtym okresie było do luftu.

Przytaknął na pytanie matki.

– To chyba fajne miasto, co? Nigdy tam nie byłam.

– Spoko. Wiesz. Dużo ludzi. Takie tam.

Zapadła cisza.

– Twój brat tam pojechał. Do pracy. Coś z pieniędzmi. Dawno się nie odzywał.

Garrett westchnął.

– To właśnie ja, mamo. Garrett.

Patrzyła z niedowierzaniem.

– A, no tak.

Zapaliła papierosa, który zdążył zgasnąć, i głęboko się zaciągnęła. Dym nie pachniał wyłącznie tytoniem, ale Garrett nie wiedział, czym jeszcze. Odór był lekko chemiczny, prawie jak topiony plastik.

– I jak ci się tam podoba?

– W Nowym Jorku? Podoba mi się. Lubię swoją pracę.

– Coś z pieniędzmi, prawda? Jakieś finanse?

Garrett przytaknął i jego matka na chwilę odpłynęła wzrokiem. Garrett wiedział, że jest pijana, ale teraz zrozumiał, że jest też na haju, i wreszcie zidentyfikował obcy zapach. Paliła metamfetaminę, narkotyk nafaszerowany chemicznymi dodatkami. To również tłumaczyło zadrapania na twarzy. Jego matka stała się ćpunką, która kompulsywnie się drapała. Garrett aż się skrzywił z obrzydzenia. Kiedyś była taka bystra, tak pełna życia. W liceum dostawała najwyższe oceny. Mogła dostać stypendium i pójść na studia, ale zamiast tego wyszła za mąż. Urodziła dzieci. I piła. Na myśl o tym marnotrawstwie Garrett chciał wybiec z domu.

Jego matka wreszcie na niego spojrzała i uśmiechnęła się.

– Dobrze znów cię widzieć.

– Dzięki, mamo.

– Brakuje mi ciebie. Siedzę tu sama. Nikt mnie nie odwiedza. Nikt z rodziny. Nic. – Machnęła w kierunku rozpadającej się ściany. – Dostałeś tydzień urlopu? Możesz spać w swoim pokoju.

– Nie, mamo. Ja tylko…

– Taka jestem z ciebie dumna, że walczysz za kraj. Jesteś bohaterem. Mój syn – bohaterem.

Garrett był zbyt zmęczony, żeby poprawiać matkę. Sama obecność w jej domu sporo go kosztowała. Usiadł głębiej w starym fotelu, najchętniej by się w niego zapadł. Nie pierwszy raz tak się czuł. Nagle zalały go wspomnienia. Matka karcąca go za egoizm, palenie marihuany i wdawanie się w bójki. Brandon, który stawał między nimi i bronił Garretta, ale z wątpliwym skutkiem. I jej wybieganie do ogrodu, gdzie zapalała kolejnego papierosa. Wielokrotnie marzył wtedy o śmierci.

Sprężyny fotela zaskrzypiały. Ciągle tu był. I jego matka też.

– Nie to, co twój brat. Myśli tylko o sobie. Nie wiem, jak mogłam go tak wychować.

Garrett się wzdrygnął. W żołądku zbierała mu się żółć. Jego matka zaciągnęła się dymem i pokręciła głową.

– I o co mu właściwie chodzi, co? No, powiedz mi.

– Mamo, to ja jestem Garrett. Brandon nie żyje.

Inez gapiła się na syna nieobecnym wzrokiem. Wyglądała, jakby starała się zrozumieć to, co właśnie usłyszała. Jakby jego słowa były iskrą z prawdziwego świata, którą zdążyła zobaczyć, ale która teraz szybko gasła. Garrett przyglądał się jej przez chwilę, w końcu wstał i zamachał jej ręką przed twarzą.

– Mamo? – zapytał szeptem.

Nawet nie drgnęła.

Ostatni raz rozejrzał się po swoim rodzinnym domu. Zajrzał do malutkiej sypialni, którą dzielił z bratem przez siedemnaście lat. Potem wyszedł i przysiągł sobie w duchu, że nigdy nie wróci.

17

LONG BEACH, KALIFORNIA, 30 MARCA, GODZ. 16.37

Ktoś chce mnie zabić? Trudno – pomyślał Garrett, patrząc na surferów z Long Beach, jak płyną po łamiących się falach i odchodzą na płytszą wodę. Zabijcie mnie. Byle szybko.

Ale nikt się nie zjawił, żeby go zabić. Usiadł więc na piasku.

Fale nie były tutaj najlepsze. Plaże Long Beach skierowane były w niewłaściwą stronę, nie nadawały się na zimowy surfing. Portowe falochrony też nie pomagały. Mimo to Garrett całe życie tu pływał. Razem z Brandonem panowali na tym odcinku plaży dobrych pięć lat. A przynajmniej Brandon na nim panował. Był większy, szybszy, trzy lata starszy od Garretta i zawsze skory do szamotaniny z przyjezdnymi, którzy chcieli tu pływać. Tylko tutejsi – taki mieli okrzyk bojowy. To Brandon nauczył Garretta wszystkich ciosów. Kilka potyczek przegrali, najczęściej jednak wychodzili z nich zwycięsko.

Oczyma duszy widział teraz opaloną twarz brata, jego długie, splątane włosy i umięśnione ramiona, którymi wymachiwał, spływając po fali do brzegu.

Czuł się pusty w środku. Nienawidził tu przyjeżdżać, nie cierpiał rozmów z matką, ich domu, zdjęć z dzieciństwa, pustych butelek po piwie, bałaganu, wszystkiego. I tego mylenia go z Brandonem. Tylko czy na pewno ich myliła? Nigdy nie wypowiadała imienia Brandona, tylko Garretta. Może robiła to celowo? Nieważne. Była ćpunką, a domyślanie się intencji ćpuna to najprostsza droga do obłędu. A jednak bolały go jej oskarżenia o egoizm i wypominanie bohaterstwa Brandona. Nawet kiedy trudno było zrozumieć, co mówi, potrafiła zajść mu za skórę. Porównania z bratem były zadawnioną, ale łatwą do otwarcia raną. Nie dawało mu to spokoju. Chciał być obojętny, ale nie był.

Siedział tak na plaży przez dwie godziny, z rękami zakopanymi w piasku, i obserwował surferów, którzy jeden po drugim kończyli pływanie na dziś. Słońce powoli chowało się za Pacyfikiem. Najpierw świeciło na pomarańczowo, potem niebo spurpurowiało i dopiero tuż przed zapadnięciem zmroku Garrett zauważył mężczyznę, który przyglądał mu się z parkingu nad plażą. Siedział w środku dużego, ciemnego, amerykańskiego sedana z wyłączonymi światłami. Garrett widział go, kiedy tu przyszedł, i wtedy nie zwrócił na niego uwagi, ale teraz zrobił się wieczór i oprócz nich nie było w pobliżu nikogo, wiedział zatem od razu, kto go obserwuje. Włożył buty i poszedł w stronę parkingu. Zbliżył się do sedana i zapukał w szybę kierowcy.

Ciemnowłosy mężczyzna o szerokich barkach, bez zarostu, ubrany w ciemny garnitur, opuścił szybę.

Garrett powiedział:

– Powiedz kapitan Truffant, że się zgadzam.

Mężczyzna nie odpowiedział, tylko zamknął okno i do kogoś zadzwonił. Po chwili znowu opuścił szybę.

– Kazała nam tu czekać.

Garrett wzruszył ramionami i oparł się o samochód. Patrzył teraz na ostatnie promienie słońca znikające za horyzontem. W południowej Kalifornii zmierzch pojawiał się i przemijał szybko. Pięć minut później podjechało auto i od strony pasażera wysiadła z niego Alexis.

– Podjąłeś słuszną decyzję – powiedziała.

– Jestem zmęczony.

– Znajdę ci hotel. Wyśpij się. Jutro zaczniemy jeszcze raz.

18

HRABSTWO ORANGE, KALIFORNIA, 31 MARCA, GODZ. 7.45

Garrett spędził noc w hotelu Hilton przy trasie I-5, na południe od Long Beach. Położył się w ubraniu o dziewiątej wieczorem z zamiarem krótkiego odpoczynku przed kolacją, ale obudził się o szóstej trzydzieści rano, kiedy do drzwi zapukała Alexis Truffant. Wziął prysznic, zjadł szybkie śniadanie w hotelowej restauracji, a potem wsiadł do nieoznakowanego samochodu z mężczyzną w ciemnym garniturze za kółkiem. Alexis usiadła obok niego z teczką pełną papierów. Wydawała się weselsza, gotowa do pracy. Garrett odniósł wrażenie, że jego zgoda na współpracę była dla niej powodem do dumy. Ewidentnie toczyła jakąś walkę, którą właśnie wygrała.

– Wojska lądowe mogą być? – spytała.

– Słucham?

– Musisz być członkiem sił zbrojnych, żeby mieć dostęp do informacji, które zamierzam ci przekazać. To może wojska lądowe? Wiem, że twój brat był w marines, więc pewnie chciałbyś być gdzie indziej.

Zachciało mu się śmiać. Garrett Reilly w wojsku? Co za kpina.

– Nie będę nosił munduru. Nie ma mowy.

– Chodzi tylko o podpisanie kilku dokumentów.

– Armia może być – powiedział.

Zatrzymali się w jednostce werbunkowej w obskurnym centrum handlowym między Long Beach a Lakewood. Barczysty porucznik o latynoskim pochodzeniu zasalutował przed Alexis, kiedy ta weszła do środka. Widać było, że się jej spodziewali. Porucznik zebrał garść informacji osobowych, a potem kazał Garrettowi podnieść prawą dłoń i powtórzyć przysięgę.

– Ja, Garrett Reilly, uroczyście przysięgam, że będę wspierał i bronił konstytucji Stanów Zjednoczonych przed wszelkimi wrogami, za granicą i w kraju; że pozostanę jej wierny i posłuszny; i będę wykonywał rozkazy prezydenta Stanów Zjednoczonych oraz oficerów wyższej rangi, zgodnie z przepisami Jednolitego wojskowego kodeksu postępowania karnego. Tak mi dopomóż Bóg.

Wypowiadając te słowa, Garrett czuł przypływ sprzecznych uczuć. Nigdy nie ślubował wierności żadnej grupie, nigdy nie przysięgał kogokolwiek i czegokolwiek bronić, i teraz też nie przyszło mu to z łatwością. Z drugiej strony pomyślał o bracie, a to go rozbawiło. Brandon udławiłby się ze śmiechu, widząc swojego młodszego brata w wojsku. Śmiałby się bez końca. A potem pewnie by go walnął w zęby.

– Gratuluję – powiedział porucznik i uścisnął dłoń Garretta.

– Dzięki.

– Przypomnę tylko, że powinieneś zwracać się do mnie per „sir” – powiedział porucznik – ale pani kapitan twierdzi, że w twoim przypadku to nie będzie konieczne.

Rzucił Garrettowi dwuznaczne spojrzenie.

– Bardzo bym chciał, żeby ktoś mi to wytłumaczył.

– Innym razem, poruczniku – przerwała Alexis. – Nie będziemy też potrzebowali badań zdrowotnych.

Już w samochodzie Garrett zapytał o swój stopień i Alexis powiedziała mu, że jest starszym szeregowym, ale wyjaśniła, że to również bez znaczenia.

– Musisz tylko w ciągu miesiąca przejść pozytywnie badanie moczu. Dasz radę?

Garrett wzruszył ramionami.

– Zależy, ile będę jarał.

19

LAS VEGAS, NEVADA, 31 MARCA, GODZ. 11.57

Denny Constantine chodził nerwowo po swoim pustym mieszkaniu. Południowe słońce Las Vegas świeciło jaskrawo przez okna sypialni. Jego promienie zdążyły już wyzuć z koloru pół dywanu, który Constantine położył zaledwie pół roku temu. Pustynne żywioły były zabójcze dla budynków mieszkalnych. Z drugiej strony w ostatnim czasie wszystko w Las Vegas było zabójcze dla budynków mieszkalnych.

Constantine zawsze uważał się za inteligentnego, ostrożnego specjalistę od nieruchomości. Ale ostatnio rynek dawał popalić nawet najsprytniejszym graczom. Constantine był właścicielem dziesięciu nieruchomości. Dwa lata wcześniej miał dwadzieścia trzy. Dwie sprzedał bez zysku, na siedmiu stracił, a cztery zwyczajnie porzucił. Ale nawet te, które mu zostały, przyprawiały go o ból głowy. Pożyczki, koszty utrzymania, opłaty. Był kompletnie spłukany. I załamany. Fizycznie. Umysłowo.

Przebiegł kciukiem po zewnętrznej krawędzi komórki, jakby pocierał talizman na szczęście. Jakby miał nadzieję, że jeśli będzie dostatecznie długo masował telefon, ten przyniesie mu dobre wieści: ofertę kupna. Dzień wcześniej mieszkanie oglądała para i wydawało się, że im się podoba. Facet pracował jako szef sali w kasynie hotelu Mirage, a jego żona była fryzjerką. Cena była atrakcyjna – sto dziewięćdziesiąt pięć tysięcy dolarów – budynek w bezpośrednim sąsiedztwie Las Vegas Strip, a mieszkanie w doskonałym stanie. Wprawdzie byłaby to kolejna transakcja na granicy opłacalności, ale Constantine dostałby przynajmniej zastrzyk gotówki potrzebny do pokrycia kosztów przez najbliższy miesiąc. Wytchnienie, którego tak bardzo mu ostatnio brakowało. A jednak telefon nie dzwonił.

Wyszedł na balkon, skąd miał lepszy zasięg. Może agent kupujących próbował się z nim skontaktować, ale nie był w stanie nawiązać połączenia? Gorące powietrze od pustyni uderzyło Constantine’a jak cios w korpus. Momentalnie zaczął się pocić, ale nie dbał o to. Zamierzał tu stać, dziesięć pięter nad chodnikami Las Vegas, aż jego telefon nie zadzwoni, nawet jeśli jego czarny garnitur miałby do tego czasu zamienić się w mokrą szmatę. Dokładnie w chwili, kiedy przyszła mu do głowy ta myśl, stał się cud. Komórka zadzwoniła. Agent. Constantine otworzył klapkę płynnym ruchem.

– Tu Denny.

– Cześć stary, jak się masz?

– Dobrze, dobrze. – Constantine starał się opanować podniecenie. Głęboki oddech. Mów powoli. – Nie wychodzę z cienia.

– To fakt, trochę gorąco się zrobiło. Ale ja uwielbiam słońce.

– No tak. – Constantine czuł strużki potu na policzkach. – Co tam? Jakie wieści?

– No właśnie, słuchaj…

Constantine się wzdrygnął. Kurwa mać. Kurwa mać. Krew odpłynęła mu z twarzy.

– Moi klienci nie złożą oferty.

Constantine chwycił się barierki. Miał wrażenie, że zaraz zemdleje.

– Mogę trochę zejść z ceny. Wiem, że mieszkanie im się podobało. To świetny budynek. Pokazywałem im basen? I siłownię?

– Tak, stary. Wszystko widzieli. Bardzo im się podobało i na poważnie rozważali złożenie oferty. Ale potem, wiesz, pojawiły się te wszystkie nowe mieszkania.

– Co? Jakie nowe mieszkania?

– Nie słyszałeś?

– Nie. Co takiego?

– Stary. Dziś rano pojawiło się na rynku siedemset mieszkań.

Constantine pokręcił głową.

– Co? To niemożliwe. Siedemset?

– Siedemset czterdzieści. W całym mieście. Różne budynki w kilku dzielnicach. Ale najbardziej popieprzone jest to, że wszystkie były wystawione za pięćdziesiąt procent wartości. Jak na wyprzedaży po pożarach. Pół ceny, czasem taniej.

Constantine’owi zakręciło się w głowie.

– Ten sam właściciel?

– Nikt tego nie wie. Chodzą różne teorie. Jakaś firma w potrzebie. Albo fundusz hedgingowy na skraju bankructwa. Ludzie przekopują się przez akty notarialne, ale dokumenty są jakoś dziwnie skomplikowane. Cholerny kryzys pożyczkowy, co?

Constantine zamrugał i pot zalał mu oczy.

– I na pewno… Twoi klienci nie… Bo mogę zejść…

– Przykro mi to mówić, ale moi klienci mogą kupić dwa mieszkania w twoim budynku za mniej niż sto tysięcy. Czyli za połowę twojej ceny. Naprawdę mi przykro, stary, ale tak już działa rynek.

– No tak.

– Muszę kończyć. Trzymaj się – powiedział agent i się rozłączył.

Constantine’a zatkało. Siedemset mieszkań na sprzedaż, w tym samym czasie i za pół ceny? Albo i taniej? Rynek, który już i tak mocno tracił wartość, nie miał szans tego przeżyć. Ceny musiały polecieć w dół jak kamień rzucony z dachu budynku. Przed wieczorem całe Las Vegas czekała katastrofa, o ile już się nie zaczęła. Być może zagrożona była cała Nevada.

Próbował pojąć rozmiary tego wydarzenia. Kto by się na coś takiego zdecydował? Podobna operacja musiała przynieść gigantyczne straty. Jedyne wytłumaczenie, jakie przychodziło mu do głowy, było takie, że ludzie, którzy za tym stali, byli równie zdesperowani co on. No to teraz pewnie poczują się lepiej, bo całe Las Vegas zapełni się desperatami. Wszyscy wciągani razem w odpływ. Czy to nie piękne? Jeden wielki sedes.

Nie, pomyślał Denny Constantine, cały czas pocierając palcami swój już nie taki zaczarowany telefon komórkowy. On nie popłynie ze wszystkimi. On wytyczy swój własny szlak. Nikt i nic nie będzie mu mówić, jak żyć.

Chrzanić to. Ciągle jestem wolnym człowiekiem, mam wolną wolę i sam podejmuję decyzje. A teraz podejmuję właśnie taką.

Wygładził krawat, włożył białą koszulę w spodnie i jednym sprawnym ruchem wyskoczył przez balustradę balkonu. I kiedy tak leciał ku rozgrzanemu chodnikowi, miał jeszcze jedną, ostatnią myśl: może się mylił, może właściciele tych siedmiuset mieszkań nie byli zdesperowani.

Może zrobili to celowo.

20

CAMP PENDLETON, KALIFORNIA, 31 MARCA, GODZ. 14.31

Garrett siedział w dużej, przewiewnej sali jednego z niskich, drewnianych baraków na południowym krańcu Camp Pendleton, bazy marines położonej niedaleko Vandergrift Boulevard. Pomieszczenie nie robiło dobrego wrażenia, farba odchodziła ze ścian, a dach z desek był mocno rozklekotany. Na ustawionych w sali szkolnych biurkach pracowało sześć komputerów, a na jednej ze ścian wisiał wielki ekran. Pozostałe trzy pokryte były wykresami i mapami, które trzepotały, ilekroć z oddalonego o kilometr pasa startowego podrywał się do lotu śmigłowiec albo gdy wozy terenowe jechały po wyboistych drogach przecinających suche wzgórza, które otaczały bazę.

Garrett był lekko rozczarowany. Komputery były względnie nowe, ale nigdzie nie widział błyszczących gadżetów w stylu Jamesa Bonda czy Mission: Impossible, żadnych hologramów ani obrazów z tajnych przekazów satelitarnych. Za to sporo było papierowych teczek i książek z pozaginanymi rogami. Właśnie zaczął się przyglądać mapie południowych Chin, kiedy do sali weszła Alexis w towarzystwie trzech osób, dwóch mężczyzn i kobiety. Wszyscy troje byli młodzi, na oko gdzieś pod trzydziestkę. Jedno z nich miało na sobie wojskową panterkę, pozostała dwójka była w cywilu.

– Niezły lokal – powiedział Garrett i pokazał na pęknięcia w ścianie.

– Nie zwraca na siebie uwagi, i o to nam chodzi – odparła Alexis.

– Dlaczego Camp Pendleton? To baza marines, prawda? Myślałem, że jestem w wojskach lądowych.

– Baza należy do marines, ale od czasu do czasu wszyscy z niej korzystają. To zabezpieczone miejsce, więc nie będziemy musieli wydawać pieniędzy na ochronę. Prawdę mówiąc, w ogóle nie mamy zbyt wielkich środków. Siedzibę mamy skromną, ale powinna nam wystarczyć.

– „Skromna” to eufemizm.

Alexis zignorowała jego ostatnią uwagę i pokazała na trójkę, którą ze sobą przyprowadziła.

– Zebraliśmy dla ciebie zespół. Razem pomożemy ci przebrnąć przez wszystko, co powinieneś wiedzieć. O sytuacji międzynarodowej, wojsku i informacjach, które gromadzą nasze służby wywiadowcze.

– Mam znać wszystkie informacje zbierane przez wasze służby?

– Tylko te, które powinieneś znać.

Garrett się zaśmiał. Już się zaczęło krętactwo. Ale to nic, pomyślał. Podjął decyzję i zamierzał się jej trzymać. Przynajmniej na razie.

Alexis skinęła na młodego mężczyznę w mundurze. Był mniej więcej wzrostu Garretta – metr osiemdziesiąt. Miał szczupłą sylwetkę, czarne włosy przystrzyżone na jeża i okulary w rogowej oprawce, które na pewno nie należały do wojskowego wyposażenia.

– Poznaj porucznika Jimmy’ego Lefebvre’a.

Lefebvre zrobił krok w przód i podał rękę Garrettowi.

– Miło mi.

Miał nieznaczny południowy akcent i chłodne, spokojne spojrzenie. Garrett odniósł wrażenie, że od porucznika bije lekka niechęć, jakby nie miał ochoty tu być. Było w nim też coś, co pachniało Garrettowi rodzinną fortuną.

– Porucznik Lefebvre jest profesorem nadzwyczajnym w College’u Wojskowym Armii USA w Pensylwanii – powiedziała Alexis. – Specjalizuje się w polityce krajów rozwijających się, stosunkach międzynarodowych i propagandowej roli mediów. Ma doktorat z politologii i obszerną wiedzę na temat sytuacji na świecie. Będzie twoją polityczną Wikipedią.

Lefebvre skłonił lekko głowę i nerwowo się uśmiechnął, jakby słowa Alexis go drażniły.

– Kapitan Truffant przesadza – powiedział. – Ale mam nadzieję, że się przydam.

Następnie Alexis wskazała na dziewczynę.

– A to jest Celeste Chen.

Celeste była szczupła, miała krótkie, czarne włosy i jasnoczerwone usta. Wyglądała rewelacyjnie w dziurawych dżinsach i obcisłym T-shircie z nazwą jakiegoś zespołu. Tak przynajmniej sądził Garrett. Spod rękawa koszulki wystawał jej fragment wytatuowanego węża. Garrett uwielbiał dobrze umiejscowione tatuaże. Były dla niego kwintesencją seksapilu.

Celeste skinęła beznamiętnie w jego stronę.

– Czołem.

– Niech zgadnę. Ty jesteś ekspertem od niezależnego rocka? Festiwale, daty koncertów, biografie członków?

– O cholera, dobry jesteś – odparła i usiadła.

– Panna Chen jest lingwistką – powiedziała Alexis. – Mówi płynnie po chińsku, we wszystkich trzech najważniejszych dialektach: mandaryńskim, kantońskim i wu. Zna też japoński i tagalski. Oprócz tego zajmuje się kryptologią dla wojska i Departamentu Stanu. Wypożyczyliśmy ją z UCLA i nie żałujemy tej decyzji. Ma spore doświadczenie w łamaniu kodów.

– Fantastycznie – powiedział Garrett. – Ja nie umiem żadnej z tych rzeczy.

Z miejsca polubił Celeste. Była ostra jak brzytwa, a on miał wyjątkową słabość do kobiet z charakterem.

Alexis spojrzała na ostatniego członka zespołu. Z całej trójki ten wyglądał najosobliwiej. Był młody, nie mógł mieć więcej niż dwadzieścia pięć lat, czarnoskóry i ogromny – miał co najmniej metr dziewięćdziesiąt wzrostu, a do tego jakieś dwadzieścia pięć zbędnych kilogramów wokół pasa. Ubrany był w spodnie typu chino i niebieską koszulę na guziki, która była o rozmiar za mała, przez co wydawał się jeszcze większy.

– To Bingo Clemens – przedstawiła go Alexis. – Jest naszym doradcą w kwestiach wojskowych i wojskowego wyposażenia.

Garrett patrzył z niedowierzaniem. Ze wszystkich zebranych Bingo najmniej przypominał osobę związaną z wojskiem. Gdyby udało mu się zrobić pięć pompek i przeżyć, Garrett mocno by się zdziwił. Kto go w ogóle wpuścił na teren bazy?

– Miło cię poznać, Bingo – powiedział i wyciągnął rękę.

– Mhm – wymamrotał pod nosem Clemens i szybko uścisnął mu dłoń.

Dłoń Bingo miała rozmiar rękawicy do bejsbolu.

– Jest trochę nieśmiały – powiedziała Alexis prawie matczynym tonem. – Ale ma encyklopedyczną wiedzę o siłach zbrojnych. Naszych, rosyjskich, chińskich. Wszystkich. Ma aktualne informacje o możliwościach, rozmieszczeniu i technologiach.

– Ale nie jest żołnierzem, ma zatem obiektywne podejście i nie uprawia myślenia grupowego – powiedział Garrett.

– Właśnie – odparła Alexis.

– Nie jestem nieśmiały – jęknął Bingo ze wzrokiem wbitym w ziemię.

– Okej, przepraszam – powiedziała Alexis. – Bingo gromadzi materiały dla korporacji Rand w Santa Monica. Z nas wszystkich ma najwyższy stopień dostępu do informacji niejawnych.

Garrett rzucił mu jeszcze jedno spojrzenie. Jeśli takim ludziom armia udzielała dostępu do tajemnic państwowych, to ten kraj był skończony.

– Naprawdę nie jestem nieśmiały – powtórzył Bingo.

Ewidentnie nie mógł się pogodzić z tą oceną.

– Okej, wierzę ci – powiedział Garrett i się uśmiechnął. Clemens go bawił, choć był pewnie trochę stuknięty. – No dobra – rzucił do wszystkich i usiadł na obrotowym krześle. – Miło was poznać. Kiedy zaczynamy?

– Teraz – odparła Alexis, włączyła laptopa i otworzyła arkusz w Excelu. – Bo mamy jakiś tydzień.

– Do czego? – zapytał Garrett.

– Do otwartej wojny.

21

PEKIN, 2 KWIETNIA, GODZ. 15.08

Xu Jin, dyrektor w Ministerstwie Bezpieczeństwa Państwowego, szedł szybkim, zdecydowanym krokiem przez tłum zgromadzony na ulicach Dashengzhuang, rozległej dzielnicy na przedmieściach południowego Pekinu. Nowi przybysze do stolicy – rolnicy i matki z niemowlętami owiniętymi w brudne szmaty – szturchali dyrektora łokciami, jakby był zwyczajnym obywatelem szukającym okazji w tutejszych sklepikach i otwartych straganach. Nie mogli wiedzieć, że jest członkiem Biura Politycznego partii komunistycznej, najpotężniejszego organu władzy w całej Republice Ludowej. A niby skąd mieli go znać, pomyślał Xu Jin, uciekając przed zwalistym mężczyzną, który niósł na plecach stertę tektury wielkości kanapy. W Chinach prawie nikt nie znał twarzy przywódców. Kojarzyli, rzecz jasna, premiera, prezydenta i wiceprezydenta, ale tych, którzy zajmowali niższe szczeble? To byli anonimowi technokraci. Dyrektorowi Xu Jin bardzo ten stan rzeczy odpowiadał.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki