Magdalena Oniszczuk

PRZEZNACZENIE
Ukryta Gra 

Wydawnictwo Red Book
Lublin 2016

I

Zimny wiatr rozwiewał jej długie czarne włosy, kiedy oparła się o barierkę, czekając na ciotkę. Cynthia była dość szczupłą dziewczyną, ale o bardzo kobiecych kształtach. Promienie zachodzącego słońca, przebijające przez otwartą, wielką szybę poczekalni lotniska doskonale ukazywały jej wyraziste, ale piękne rysy twarzy. Oprócz mocnego zarysu kości policzkowych, dało się teraz zauważyć jej duże, mocno czerwone usta, niewielki, delikatny nos oraz przepiękny, zielony kolor oczu, w których odbijało się pomarańczowo – czerwone słoneczne światło. Mimo jasnej karnacji, nigdy nie narzekała na bladość, z pewnością dzięki makijażowi, który zawsze starannie nakładała.

Była lekko ubrana, w czarną bluzkę na ramiączkach i niebieskie jeansowe spodnie. Z kolejnym powiewem wiatru ciarki przebiegły jej po skórze. Nie spodziewała się, że w Imaginacion może nie być tak ciepło jak w miejscu,
z którego przybyła, ale nie miała nawet czasu o tym pomyśleć.

Imaginacion to duże miasto, położone w południowo – zachodniej części Ameryki. Klimat zmieniał się tu bardzo szybko, dlatego trudno było przewidzieć pogodę w ciągu tego samego dnia, a co już dopiero z dnia na dzień. Oprócz pogody, która potrafiła się zmieniać w mgnieniu oka i tego, że mieszkało w nim sporo ludzi różnych narodowości, to w zasadzie niczym nie różnił się od innych miast w kraju.

Zimno jednak nie było największym problemem dziewczyny. Mogła tu tak stać przez cały dzień i nawet się nie poruszyć, gdyby tylko to mogło coś zmienić, naprawić. Na chwilę zamknęła oczy, czuła, że za moment może przez przypadek opanować ją słabość, więc za wszelką cenę nie chciała do tego dopuścić.

Nie, Cynthia nigdy publicznie nie okazywała strachu, bólu ani żalu. Co innego złość, potrafiła mścić się na wszystkich za swoje i nie swoje błędy. To ona ją tego nauczyła, odporności na krzywdę innych, pragnienia zemsty i nie okazywania uczuć. Jednak mimo wszystko Cynthia nie czuła do niej urazy. Kochała ją w jakiś sposób, w końcu tak naprawdę tylko dla niej ciotka była dobra. Wszystkich innych traktowała chłodno i z dystansem, ale Cynthii zastępowała matkę, przy której mogła się cieszyć i płakać.

Dziś jednak czuła do niej ogromny żal… Pozwoliła skrzywdzić tak bliską jej osobę, nie dała nikomu szansy, aby jej pomóc. Nie przyszło jej do głowy, żeby kogokolwiek powiadomić. Niestety Cynthia domyślała się, że nie była to lekkomyślność ze strony ciotki, a działanie z czystą premedytacją. Ona wcale nie chciała pomóc Hope – swojej starszej siostrzenicy. Dla niej lepiej by było, gdyby tamta zniknęła. Do tej pory jednak dziewczyna nie rozumiała, co było tego przyczyną. Zamiast więc skupiać się na działaniu ciotki, postanowiła przypomnieć sobie jak najwięcej szczegółów z ostatniej rozmowy
z siostrą.

Odkąd Hope zniknęła z domu, niewiele ze sobą rozmawiały. Ich ostatni kontakt nie zapowiadał, że stanie się coś złego. Hope była wyraźnie zadowolona ze swoich działań, była już prawie u celu i wtedy poznała tego człowieka, Henry'ego Evansa. To ostatnie, co zdążyła jej przekazać. A potem ta kłótnia z ciotką, która przyznała, że wie o porwaniu Hope…

Cynthia zakryła twarz dłońmi, zrobiło jej się słabo. Teraz wie, że na nikogo nie można liczyć. Zawiodły ją wszystkie osoby, którym kiedykolwiek ufała, dlatego musi wziąć sprawy we własne ręce. Nie mogła zdradzić ciotce, skąd wie o Hope. Przez ostatnie lata ukrywała kontakt z własną siostrą.

Jej kuzynka Katherine, na której zdawałoby się, można było polegać, też ją oszukała. Ona i wuj wiedzieli o tym co się wydarzyło dużo wcześniej niż Cynthia. Okazało się, że wszyscy o wszystkim wiedzieli, poza nią. Dlatego tu przyleciała, musi uratować siostrę, bez względu na to, jaka będzie tego cena… Hope może teraz liczyć tylko na Cynthię.

Wysokie buty, samopoczucie i zmęczenie podróżą zrobiły swoje. Do tego nagła zmiana klimatu i obcy ludzie, biegający w tę i z powrotem. Cynthii zakręciło się lekko w głowie i pomału osunęła się przy barierce.

– Nic pani nie jest? – jakiś mężczyzna przytrzymał ją za ramię.

Dziewczyna jak na komendę otworzyła oczy i próbowała trzymać fason.

– W porządku, już mi lepiej – bez grzecznościowego uśmiechu, ale spojrzała na mężczyznę i pozwoliła odprowadzić się na ławkę.

Najwyraźniej po twarzy Cynthii dało się odczytać, że nie lubi spoufalania, bo młody człowiek upewniwszy się, że dziewczyna nie straci przytomności, szybko odszedł w kierunku kasy biletowej. Kiedy to zrobił, sięgnęła do torebki po butelkę wody mineralnej.

– Co ona tam tak długo robi? – popijając wodę zaczęła się irytować i stukać długim paznokciami o plastikową ławkę, na której siedziała. Nigdy nie była cierpliwa, a dodatkowo denerwowały ją spojrzenia mijających ją ludzi. Nie musiała się zastanawiać o co im chodzi, zazwyczaj byli to mężczyźni,
a więc z całą pewnością mieli na co patrzeć.

Cynthia była piękną, młodą dziewczyną, do tego lubiła eksponować swoje wdzięki. Nic więc dziwnego, że skupiała na sobie uwagę. Dziś jednak patrzyli na nią z innego powodu. Poczekalnia nie była tego dnia pełna ludzi, a ona chwilą słabości, chcąc nie chcąc zrobiła wokół siebie zamieszanie. Jedni patrzyli z ciekawości, inni –  m.in. pracownicy lotniska – bali się, że znów zasłabnie. Cynthia nie lubiła, kiedy ktoś poza jej ciotką i siostrą przesadnie się
o nią martwił. Uznawała to za zniewagę. Przeczesała ręką włosy i ciężko odetchnęła na widok Briany.

– Już jestem, możemy jechać – kobieta o czarnych, falujących, starannie upiętych włosach i groźnym spojrzeniu podeszła do niej i wskazała ręką
w stronę wyjścia. Gdyby nie różnica wieku, jaka je dzieliła, pewnie ciężko byłoby je odróżnić. Jednym z elementów, które niewątpliwie łączyły te dwie kobiety, były duże zielone oczy, drugim z kolei włosy.

Briana, mimo swoich lat, wciąż była piękną kobietą, potrafiącą ubrać się
z klasą. Miała na sobie prostą beżową sukienkę odsłaniającą dekolt i sięgającą do kolan, oraz białe perły zawieszone na szyi. Jej ramiona przykrywał ciemny żakiet.

– Taksówka już czeka – powiedziała dość szorstko. Wyglądała na zdenerwowaną, choć nie z tych samych powodów, co jej siostrzenica.

– Dlaczego tak długo ci zeszło? Miałaś tylko odebrać bagaż, gdzie on jest? – Cynthia nie miała zamiaru ukrywać swojego niezadowolenia.

– Wystąpił problem, poza tym musiałam coś jeszcze załatwić, a bagaż jest w samochodzie. Pospiesz się – odpowiedziała i poprowadziła Cynthię w stronę taksówki. Dziewczyna nawet nie zapytała o jaki problem chodzi, o niektórych sprawach wolała zwyczajnie nie wiedzieć, poza tym, domyślała się, że ciotka po przyjeździe tutaj musiała się z Nimi zobaczyć. Tego wymagały zasady, ale o tym nigdy szczegółowo nie rozmawiały.

 – I załóż coś na siebie, jeszcze się przeziębisz – dodała po chwili, podając dziewczynie siwy żakiet.

– Nieważne – Cynthia ucięła, chwytając ubranie do ręki i wsiadając do środka. Przez całą podróż nie odzywały się do siebie.

Kiedy dotarły na miejsce, a taksówkarz wypakował bagaż, Cynthia rozejrzała się dookoła szybko, aczkolwiek dokładnie. Łatwo dostrzegała szczegóły. Przy szarej ulicy stał rząd ogromnych i bogatych domów, ale nic poza tym. Kilka dzieciaków bawiących się na placu, z daleka było słychać ich krzyki.

Jakaś kobieta właśnie wyszła do ogródka i pomachała w stronę Cynthii. Dziewczyna odruchowo chciała jej odmachać, jednak w ostatniej chwili zdała sobie sprawę, jak śmiesznie by to wyglądało. Po chwili była sobie wdzięczna za opanowanie, gdy ujrzała po drugiej stronie ulicy małego chłopca, wysiadającego z taksówki i biegnącego w stronę roześmianej i machającej do niego kobiety.

 „Dobrze, że chociaż oni mają się z czego cieszyć” – pomyślała, patrząc na ich roześmiane twarze. Przez chwilę jeszcze patrzyła na nową sąsiadkę
i dziecko, mimowolnie się uśmiechając. Starsza pani zamierzała chyba podejść do niej, ale dziewczyna szybko odwróciła się i ruszyła w stronę domu. Z daleka dojrzała starego siwego psa, który siedział na schodach i machał ogonem na jej widok. Podeszła do niego i pogłaskała po głowie.

– Uciekaj – rzuciła komendę widząc, że ciotka się zbliża. Briana nie lubiła zwierząt, a już szczególnie bezdomnych. Dla niej to tylko szkodniki, które należałoby usunąć.

– Dlaczego nie wchodzisz? – ciotka zadała pytanie.

– Nie wiem… – odpowiedziała bardzo powoli. – Może boję się swojej reakcji. Ona siedzi tam sobie tak spokojnie, jak gdyby nigdy nic… A Hope…

– Daj spokój. Nie możesz za to winić ani jej, ani mojego brata – przerwała jej i pomału ruszyła w stronę drzwi.

– Masz rację, bo to ciebie powinnam winić! Wiedziałaś o wszystkim od samego początku, byłaś tam ze mną i nic mi nie powiedziałaś! – Cynthia zaczęła prawie krzyczeć.

– Uspokój się – Briana zawróciła i nerwowo rozejrzała się dookoła, czy aby nie zwracają na siebie uwagi. – Dobrze wiesz, dlaczego milczałam. Wiedziałam, że wpadniesz na ten głupi pomysł, żeby tu wrócić, a Oni… – ściszyła głos. – Kiedy tylko się dowiedzą że żyjesz… Nie rozumiesz? –  spojrzała na nią i pociągnęła lekko za sobą. – Nie będziemy tutaj o tym rozmawiać – dodała już nieco spokojniejszym tonem i po kamiennych schodkach zbliżyły się do domu.

Cynthia jeszcze raz na niego spojrzała. Miał wiele lat, ale nie wyglądał staro. Odnowiony, duży, wiktoriański dom. Zaczęło drażnić ją tylko, że jest brązowy, ale prawdę mówiąc Cynthia do wszystkiego potrafiła się przyczepić. Gdy weszły do środka, nie zdążyła nawet dobrze się rozejrzeć, kiedy nieco wyższa i niewiele starsza blondynka rzuciła jej się na szyję.

– Cieszę się, że jesteś – przywitała ją kuzynka.

W przeciwieństwie do Cynthii, była to dziewczyna o bardzo delikatnych, zwyczajnych rysach twarzy. Nie była brzydka ani gruba, ale dość przeciętna. Jedną z jej zalet były jasne niebieskie oczy i fryzury, które komponowały się ze strojem. Dziś miała zrobiony w formie opaski na głowie warkocz z połowy swych długich blond włosów, reszta z nich natomiast luźno opadała na plecy. Ubrana była w długą niebieską suknię, luźną, ale spiętą brązowym paskiem.

– Jakoś trudno mi w to uwierzyć – ton Cynthii był oschły i Katherine od razu to wyczuła.

– Jak możesz tak mówić? Posłuchaj Cindy… – zdrobnienie imienia poprawiło jej humor, w przeciwieństwie do innych, Katherine zawsze tak się do niej zwracała, a Cynthia to lubiła. Nie miała jednak zamiaru znów pozwolić się omamić.

– To wy mnie posłuchajcie! Nie oszukujmy się, wszystkie wiemy jak jest. Ty masz te swoje chore zasady – spojrzała na ciotkę. – Rozumiem. Tobie nie zależy na Hope, nigdy się nie lubiłyście – to oskarżenie padło do Katherine. Nie mogła dalej mówić, usiadła na podłodze i schowała ręce we włosach, prawie zasłaniając nimi twarz. Katherine usiadła obok i objęła ją.

– Nie mów tak… Naprawdę uwierzyłaś, że nie obchodzi nas los Hope? Że pozwolimy jej tak po prostu umrzeć? – Kathy spojrzała na kuzynkę, a potem na Brianę. Zdała sobie sprawę, że ostatnie słowo wypowiedziane zostało zupełnie niepotrzebnie.

– Więc dlaczego? Po co to wszystko?… – Cindy jednak była zbyt zdenerwowana, żeby zwrócić na to uwagę.

Ciotka spojrzała na nią z irytacją.

– Do salonu, już – powiedziała. Cindy podniosła się niechętnie i wszystkie trzy przeszły do dużego pokoju po lewej stronie.

Na środku stał okrągły szklany stolik, a na nim leżało kilka starych
i zniszczonych gazet. Po prawej stronie od wejścia stała bladoróżowa kanapa, a naprzeciwko niej dwa fotele tego samego koloru. Naprzeciw drzwi stała niewielka półka na książki, a obok rozciągały się dwa przestrzenne okna.

Cindy usiadła na kanapie.

– No więc? – zapytała w końcu.

– Ehh… Tyle lat cię uczę, a ty wciąż kierujesz się emocjami. Musisz wreszcie zrozumieć, że do celu może doprowadzić jedynie racjonalne myślenie. To wszystko przez Hope. Nakładła ci do głowy tych głupot o współczuciu i zrozumieniu. Swoją lekkomyślnością prawie zniszczyła to, co tworzyłam w tobie przez tyle lat! – kontynuowała ciotka. – Jeśli chcesz kogokolwiek obwinić za to, co się stało, zacznij od swojej siostry – Briana nie zamierzała przestać mówić, nawet jeśli Cindy miałaby stracić panowanie nad sobą. – Nikt do niczego jej nie zmuszał. Sama się w to wpakowała.

– O czym ty znowu mówisz? – głos Cindy wydawał się być zmęczony,
a dziewczyna zniechęcona. Po chwili jednak znowu się zdenerwowała. – Nie obchodzą mnie teraz żadne pouczające gadki, chcę tylko wiedzieć co z Hope. Skoro jesteśmy już przy temacie, to może wyjaśnisz mi w końcu, co tutaj tak naprawdę się dzieje? Dlaczego i w co dokładnie wpakowała się Hope? Czuję się jak dziecko we mgle, rozpaczliwie szukające wyjścia! – ostatnie zdanie prawie wykrzyczała, aż łzy stanęły jej w gardle.

Ciotka przełknęła ślinę i mocno zacisnęła usta, odwracając wzrok. Cindy wiedziała, że niczego więcej się od niej nie dowie. Nie po raz pierwszy próbowała wyciągnąć z niej tę informację. Dlatego wypuściła ciężko powietrze
i uspokoiła ton głosu.

– Co zamierzacie zrobić? Gdzie ona jest? Czy mamy jakieś szanse? Czy ja mam…

Kathy usiadła obok niej.

– No właśnie… Teraz to ty jesteś najważniejsza. Musimy cię chronić. Czy istnieje szansa, że Oni, ci którzy mają Hope, mogą się czegoś domyślać? – zapytała Katherine, patrząc na ciotkę.

– Nie wiem, być może. Na pewno kiedy się dowiedzą, zaczną jej szukać – Briana podbródkiem skinęła na Cindy. Tego było zbyt wiele i dziewczyna musiała ponownie zapytać.

– Błagam, czy możesz mi powiedzieć dlaczego zależy im akurat na mnie? Wyjechałyśmy stąd, bo chciałaś mnie chronić, zamierzasz to robić do końca życia? Przez tyle lat unikałaś tematu. Wciąż słyszałam to samo. Nie będę wciąż uciekać, teraz mają Hope. Dlaczego akurat teraz? Czy oni wiążą ją
z nami w jakiś sposób?

Kathy zapatrzona w biblioteczkę zaczęła pomału mówić.

– Nie ma sensu dłużej utrzymywać tego w tajemnicy. Jest już dorosła, więc chyba już czas… Chyba już czas jej powiedzieć.

– No to mówcie… – Cindy była coraz bardziej zdenerwowana.

W salonie zapanowała głucha cisza, od czasu do czasu tylko Cindy pociągała nosem. Briana wzięła kilka głębszych oddechów, a potem, spacerując dookoła stolika, zaczęła opowiadać.

– Nie od dziś wiadomo, że całym światem rządziły, rządzą i rządzić będą organizacje przestępcze. Każda z nich ma swoje hierarchie, a jej członkowie zajmują się kontrolą poszczególnych dziedzin społecznych. Mają dostęp
i wgląd we wszystko, co ich dotyczy. Jedni zajmują się prawem, inni medycyną, a jeszcze inni polityką i religią. Mordują, kradną, decydują o życiu innych ludzi i to w taki sposób, że ciężko to udowodnić, a dopóki nie ma winnych, to świat się na to godzi. Są jednak też tacy, którzy zabijają z satysfakcją, dla przyjemności… Ci, którzy nas interesują, są najgorsi z najgorszych. Swoje wtyki mają dosłownie wszędzie. Nie znam bardziej wpływowych
i brutalnych ludzi – zamknęła na chwilę oczy, aby coś przemyśleć, ale żadna z dziewczyn nie miała odwagi jej wejść w słowo.

– Zarówno ja, jak i mój brat, oraz twoi rodzice oczywiście – tu spojrzała na Cynthię. –  Zajmowaliśmy swoje miejsca dość wysoko w jednej z hierarchii tej mafii – na te słowa Cindy poczuła, jak łzy napływają jej pod powieki, ale Briana kontynuowała. – Dwadzieścia lat temu musiałam cię stąd zabrać, ale nie dlatego, że wydarzył się ten wypadek, w którym straciłyście rodziców i dach nad głową. Dlatego, że twoja matka – tu się przez chwilę zawahała, jakby ważyła słowa. – Naraziła się IM i oboje z twoim ojcem zostali tu zamordowani, a ty miałaś być kolejną ofiarą, ponieważ twoja matka w dniu przysięganej zemsty była z tobą w ciąży. Cudem udało mi się ocalić cię z pożaru, który miał tu miejsce. Bałam się, że nie przeżyjesz. Dopiero co narodzone dziecko, oderwane od ciepła matki, nie ma wielkich szans na przeżycie, ale to była nasza jedyna szansa. Oni są bardzo honorowi, jeśli dowiedzą się, że żyjesz, nawet po dwudziestu latach, będą musieli i CHCIELI cię zabić – Cindy patrzyła na ciotkę z dezaprobatą. Jakby jej słowa w ogóle do niej nie docierały. Siedziały tak w milczeniu przez kilka minut, żadna z nich nie miała odwagi powiedzieć ani słowa więcej. Jako pierwsza w końcu odezwała się Cindy.

– Jeśli to prawda… Nie chcę… Nie chcę w to wierzyć. Nigdy nie mówiłaś, że to było morderstwo! Ani tego, że rodzice byli zabójcami!

Briana złapała ją za ramiona i lekko potrząsnęła.

– Nie byli. Zbuntowali się, chociaż osobiście uważam, że to był błąd – Cindy spojrzała na nią nienawistnie, po czym zapytała.

– Jak do tego doszło? Jak to się stało, że zaczęli dla nich pracować?

Ciotka tylko wzruszyła ramionami i odwróciła głowę.

– Wszyscy dla nich pracują, świadomie lub nie. Nie myśl o tym, to nie ma teraz znaczenia.

Cynthia znowu pociągnęła nosem, a potem wytarła policzki, po których ciągle spływały łzy.

– Czy to… Czy ta zbrodnia… Miała coś wspólnego ze mną?

Ciotka najpierw bardzo uważnie na nią spojrzała, a potem potrząsnęła głową, aby wyraźnie temu zaprzeczyć.

– Skąd ci to przyszło do głowy? Oczywiście, że nie. Przecież ciebie nawet nie było wtedy na świecie. Oni po prostu są bardzo mściwi. Ubzdurali sobie, że skoro w chwili przysięganej zemsty byłaś w łonie swojej matki… To jesteś winna tak samo jak ona – Briana podeszła do lustra i przez dłuższą chwilę patrzyła sobie w oczy.

 – Więc dlaczego dzisiaj? Dlaczego tutaj dopiero mi o tym mówisz?!!

– A niby kiedy miałam to zrobić? Jak byłaś dzieckiem? Po co ci była taka trauma? – ciotka po raz pierwszy podniosła głos, ale szybko się opanowała. – Gdyby wiedzieli wtedy o istnieniu Hope, ona też by zginęła. I gdyby ode mnie to zależało, nigdy byś się nie dowiedziała. Nigdy byśmy tu nie wróciły, ale ty się uparłaś!

Cindy zwróciła uwagę tylko na pierwszą część jej wypowiedzi.

– A więc to może być powód, prawda? Mogli się zorientować. Więc ona już nie żyje… – ostatnie słowa wypowiedziała z drżeniem głosu.

– NIE WIADOMO – Briana bardzo powoli i głośno wypowiedziała te słowa. – Owszem, jest wysoce prawdopodobne, że ją odkryli, ale mogły się wydarzyć setki innych rzeczy, którymi się naraziła.

Cindy pomału podniosła wzrok na ciotkę.

– Jeszcze tego nie wiem, nie mogę wprost zapytać, to zbyt ryzykowne. Musiałabym tym samym zdradzić, że Hope jest moją siostrzenicą i nawet jeśli jeszcze nie zdążyli jej zabić, to wtedy zrobiliby to na pewno. Mam tu niewielu zaufanych przyjaciół, z którymi mogę rozmawiać. I jeśli mnie zdradzą, wszystkie będziemy zgubione. Nie zapominaj, że dla nich jestem stracona, udało mi się zniknąć, ale jeśli dowiedzą się, że ocaliłam ci życie… Teraz już wiesz, co może nam grozić.

Cindy spuściła wzrok, żeby przeanalizować sobie to wszystko.

– A jeśli chodzi o Hope… To bardzo możliwe jednak, że sama się zdradziła i wpadła z powodu wtykania nosa w nie swoje sprawy. Przez swoją lekkomyślność i naiwne serce… – ciotka ze złości zaczęła cedzić słowa. – Tak czy siak ryzyko, że nie żyje… Masz rację, jest wysokie.

Kathy spojrzała na ciotkę, tak żeby kuzynka niczego nie zauważyła i próbowała dać jej do zrozumienia, aby przestała ją straszyć.

– Jednak skoro już tu jesteśmy… A ja ci na to pozwoliłam, zrobię wszystko, co w mojej mocy, żeby ci pomóc.

 – Czyli Hope o wszystkim wiedziała…? – pytanie Cindy zabrzmiało bardziej jak stwierdzenie, ale ciotka i tak postanowiła na nie odpowiedzieć.

– To był przypadek. Zawsze była nieznośna i wścibska – ostatnie zdanie Briana wypowiedziała bardziej do siebie, niż do Cynthii.

– Podobno zdrada karana jest śmiercią… A ty właśnie ich zdradzasz… – Cindy w tym momencie przyszło do głowy, że nie ryzykuje już tylko swojego życia, ale też życie swojej ukochanej ciotki. Co innego nie uratować siostry,
a co innego stracić je obie.

– To nie do końca jest tak. Mam swoje powody. Jesteśmy rodziną. Dla mnie większą zdradą byłoby wystąpić przeciwko tobie. Poza tym wiem, że nawet jeśli będę próbowała cię zatrzymać, ty i tak spróbujesz uratować swoją głupią siostrę. Jeśli w jakiś sposób odkryją, kim jesteś – zabiją cię, a tego bym nie zniosła.

Zrobiła chwilową pauzę i delikatnie przejechała opuszkami palców po policzku Cindy.

– Jesteś tak bardzo podobna do mnie – po czym szybko dodała. – I do swojej matki… Tego nie da się ukryć… To już jest zdrada, ocalenie ciebie! Bo ja to przed nimi ukrywałam. Dopóki stary Evans jest ich szefem, nie jesteś bezpieczna.

Cindy patrzyła na nią z niedowierzaniem, to wszystko brzmiało tak śmiertelnie poważnie.

– Hope też jest twoją rodziną – przetarła dłonią twarz, ale ciotka nie zareagowała, więc znów zapytała. – Co z nią?    

– No właśnie – nagle wtrąciła się Kathy, która przez cały czas starała się nie przeszkadzać w rozmowie. – Myślimy jednak, że ona została porwana przez przypadek. To znaczy… Oni nie mają pojęcia, że Hope jest twoją siostrą. Była zwykłym szpiegiem, którego należało wyelimi… – urwała, widząc minę kuzynki, ale ciotka szybko weszła jej w słowo.

– Bo jeśli mają pojęcie kim jesteś, to już po nas – wtrąciła się Briana. – Hope mogła się wygadać.

– NIGDY BY TEGO NIE ZROBIŁA! – Cindy wybuchła na myśl, że ktoś w ten sposób mógł oczernić jej siostrę.

– Dziewczyno, ty nie masz pojęcia, jakich oni środków używają, żeby zmusić człowieka do mówienia… – Briana chciała powiedzieć coś więcej, ale ostatecznie się wycofała, po tym jak zaczęła dostrzegać przerażenie w oczach Cindy.

– Gdyby jednak coś podejrzewali, to ja już bym o tym wiedziała, a na pewno mój ojciec. Mamy pewien plan – Kathy zaczęła niepewnie. – Przygotowujemy go od pewnego czasu…

– Co to za plan i dlaczego mówisz mi o tym dopiero teraz? Przez tyle dni próbuję wymyślić coś sensownego w pojedynkę…!

Briana zacmokała z irytacji.

– Ja mogę być na ciągłym podsłuchu. Nie ufają mi do końca, odkąd wyjechałam. Od czasu do czasu kontaktuję się z bratem, dzięki temu Katherine wie, co się dzieje. Natomiast wiadomość wysłaną przez nią do ciebie też mogliby bardzo łatwo przechwycić.

– Ale dlaczego ty sama o niczym mi nie powiedziałaś? – Cindy czuła się oszukana po raz kolejny. – Miałabym więcej czasu, żeby się przygotować.

– Bo do ostatniej chwili liczyłam, że się opamiętasz – na te słowa Cindy spojrzała na ciotkę bardzo żałośnie.

– Oczywiście nic tu nie dzieje się oficjalnie. Nikt wprost nie wydał na ciebie wyroku, ale gdybyś wpadła w ich łapy… Nie oszczędziliby cię, nie licz na to.

– Poza tym chyba nie myślisz, że nie poradziłybyśmy sobie bez ciebie? – dodała Kathy szczerze się uśmiechając.

– Ależ oczywiście, że tak myślę, niestety wiem, że beze mnie niczego byście nie zrobiły – odparła Cindy, odwzajemniając uśmiech z ironią. –  No dobrze, więc jak wygląda plan?

– Wprowadzimy tam kogoś. Ten ktoś rozpracuje ich od środka, dowiemy się czy ona tam jeszcze jest i jeśli tak, to gdzie dokładnie, a potem ją odbijemy.

 – Masz już pomysł, jak to zrobić?

Kathy znów się uśmiechnęła.

– Poprzez nieświadomą pomoc Victora. Pracuje dla nich. Jest bardzo blisko Williama Evansa i jego syna Richarda.

– A ten Victor… Skąd go wytrzasnęłaś? – Cindy robiła coraz większe oczy.

– Mój ojciec zaaranżował nasze przypadkowe spotkanie.

– No tak. Prawie zapomniałabym, że wuj wciąż dla nich pracuje i świetnie się przy tym bawi – Cindy z niesmakiem pokręciła głową.

– Nie mów tak, dobrze wiesz, że on zajmuje się tam zupełnie czymś innym – Kathy spuściła wzrok i zaczęła bawić się kawałkiem sukienki.

– Oczywiście, zajmuje się tylko poborem nowych przestępców. Przecież nic w tym złego. On po prostu wzmacnia ich nowymi, silnymi jednostkami – Cindy sarkastycznie wykrzywiła usta, natomiast Kathy spojrzała błagalnie na Brianę.

– Nie rozumiem, jak możesz być taka niewdzięczna – ciotka podeszła do fotela, przy którym siedziała Cindy i lekko się nad nią pochyliła. – Nie zapominaj, że gdyby nie to, że mamy z nimi kontakt, nigdy nie byłabyś w stanie się tam dostać żywa.

Cindy przygryzła na chwilę wargi.

– A ty nie zapominaj, że gdyby nie ten wasz kontakt ze światem przestępczym, prawdopodobnie nigdy do takiej sytuacji by nie doszło – odgryzła się ciotce i spojrzała na nią wyczekująco.

– Cynthio… Gdybyś nie była dla mnie jak córka… – Briana obeszła fotel
i usiadła naprzeciw.

Cynthia wyprostowała się i wzięła głęboki oddech.

– Nie kończ, proszę – potem spojrzała znów na Kathy. – Co z tym Victorem? Jaki jest? Można mu zaufać?

Kathy lekko się zarumieniła.

– Można nawet powiedzieć, że zdążyłam się zakochać…

– Nawet nie opowiadaj głupot! Jak możesz myśleć na poważnie o takim człowieku! – Cindy weszła jej w zdanie.

– Dobrze, już dobrze! Nie mówiłam przecież serio. Wiem jednak, że
z jego pomocą, świadomą lub nie, nasz plan się powiedzie.

Cindy sięgnęła po leżącą na stoliku gazetę i zaczęła się nią wachlować. Emocje sprawiły, że zrobiło jej się gorąco.

– Wiemy więc, że ja tam pójdę. Oni mnie nie znają, nigdy nie widzieli. Jestem do ciebie podobna, ale łatwo można to zmienić – spojrzała na ciotkę.

– To prawda, ale musisz uważać. Nie chciałabym, żeby coś ci się stało… – tu Briana przerwała i znacząco popatrzyła na Cindy. – Drugiej szansy nie będzie. Jeśli cię rozpoznają, zabiją. To duże ryzyko.

– Ryzykujemy też życiem Hope. Kiedy mogę zaczynać?

– Myślę, że właściwie od zaraz… Jeśli tylko jesteś gotowa – Kathy sama nie była pewna tego co mówi.

– Nie tak szybko. Prześpij się z tym. Może do jutra zmienisz zdanie, jeśli nie… Pomożemy ci się tam dostać – Briana była wściekła sama na siebie, że pozwala jej na to szaleństwo. – Przy okazji, Cynthio… Następnym razem nie ukrywaj przed nami tak ważnych faktów, jak utrzymywanie kontaktu z Hope. Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę, jak bardzo niebezpieczne to było dla was obu .

Cindy nie skomentowała uwagi ciotki, głównie z powodu zaskoczenia. Nie miała pojęcia, skąd Briana dowiedziała się o tym, ale po dzisiejszych rewelacjach już nic jej nie zdziwi. Ruszyła na górę do pokoju, który wskazała jej Katherine. Zanim skończyły rozmowę, zapadł już zmrok.

Cynthia długo nie mogła zasnąć i niecierpliwie czekała na poranek. Całą noc przewracała się z boku na bok. Do końca sama nie wiedziała, czy to, co chce zrobić, pomoże jej siostrze, czy raczej pogorszy obecną sytuację, ale jedno było pewne: Nie mogła bezczynnie siedzieć i czekać na rozwój wydarzeń.

Otworzyła oczy i rozejrzała się po pokoju. W półmroku niewiele było widać, ale nie musiała nic widzieć. Posiadała doskonały zmysł orientacji i to, co zauważyła za dnia, w stu procentach jej wystarczało. W tym domu mogła spędzić całe dzieciństwo. Zamiast tego, musiała zadowolić się zwykłym mieszkaniem, daleko od spadku po swoich rodzicach. Od kiedy była na tyle duża, żeby to zrozumieć, marzyła o tym, żeby się tu znaleźć. Szczęście
w nieszczęściu, że dom nie przeszedł w obce ręce, a jej wuj odrestaurował posiadłość. Do tej pory nie mogła się tu pojawiać nawet w wakacje, ale teraz to się zmieni. „I tak wkrótce nie będę miała nic do stracenia. Zostanę tu nawet na przekór wszystkim” – pomyślała i spojrzała na drzwi.

Przez chwilę wydawało jej się, że ktoś je uchyla, ale to musiało być tylko złudzenie. Potem zerknęła na szafkę po lewej stronie i toaletkę, która stała na drewnianej podłodze. Księżyc bardzo dobrze oświetlał tę podłogę, zwłaszcza pod samym oknem. Cindy nie była pewna, czy dostrzega tam wyłamaną jedną deskę, czy jest to jedynie złudzenie spowodowane cieniem. Nieznajomość tego miejsca wywołała u niej cichą zazdrość o kuzynkę, która miała szansę dorastać w tym domu. Ubytek w podłodze jednocześnie przywołał pewne wspomnienie z dzieciństwa, kiedy w podobnej dziurze, daleko stąd, ukryły
z siostrą zapisaną na kartce obietnicę, która miała sprawić, że nigdy nie staną się sobie obce.

Uśmiechnęła się sama do siebie na myśl o tym, jaka była uparta i jaka naiwna jako dziecko. „Zaklęcie” nie zadziałało, Hope po latach odsunęła się od niej i od ciotki tak bardzo, że prawie straciły ze sobą kontakt. Zawsze kiedy sobie o tym przypominała, nie mogła w to uwierzyć. Jako dzieci miały ze sobą tak wiele wspólnego. Hope była od niej kilka lat starsza, zawsze jej pomagała, kiedy ta pakowała się w największe kłopoty. Cynthia lubiła zadzierać ze wszystkimi, ale przede wszystkim z tymi silniejszymi, dlatego pomoc siostry ratowała ją z wielu opresji. Dopóki Hope również była pod wpływem ciotki, ich relacja jako tako funkcjonowała. A potem ta jej przemiana, to nawrócenie… Cynthia nie mogła się z tym pogodzić.

Od początku wiedziały, że Briana jest zamieszana w ciemne interesy, choć do końca nie znały szczegółów. Cynthii było to obojętne, dopóki otaczały ją ukochane osoby, ale Hope nie akceptowała tego, że ciotka i wuj wciąż przynależeli do tych ludzi. Przez pierwszych kilka lat próbowała „nawrócić” też Cynthię, pokazując jej lepszą stronę życia, nie tylko to, co gwarantowała jej ciotka. Hope próbowała nauczyć ją miłości do ludzi, zwierząt i przyrody, jednak metody Briany okazały się skuteczniejsze. Cindy nie dała się zmienić
i wtedy Hope się poddała i zmieniła strategię. Postanowiła rozpracować mafię Evansów w taki sposób, aby przestali funkcjonować. Naiwnie wierzyła, że jej się uda. Ciotka odradzała jej ten pomysł i przez długi czas jej się udawało.

Pewnego dnia coś się jednak zmieniło. To coś nie było w stanie zatrzymać Hope. Dopiero dziś Cindy zrozumiała, że musiała wtedy odkryć prawdę i dowiedzieć się, że ich rodzice zostali zamordowani. Dlatego zniknęła. I po co jej to było? Nie mogła po prostu cieszyć się tym, że żyje? Przeszłości i tak nie da się zmienić. Nawet jeśli chciała zemsty, mogła jej zaufać. Trzymałyby się razem i razem im przeciwstawiły. I być może nic takiego by się nie wydarzyło.

Znów zamknęła oczy. Była zła na siostrę o to, że tak łatwo naraziła swoje życie. „Jednak bez względu na wszystko… Muszę jej pomóc…” – z taką myślą zasnęła.

Następnego dnia obudziła się dość późno, prawie w południe. Ciężko było jej wstać z łóżka, ale nie miała wyjścia, od dziś liczył się tylko czas. W drodze do łazienki sprawdziła podłogę, dziura w deskach okazała się tylko złudzeniem. Szybko wzięła prysznic i zeszła na dół. Przeszła przez salon i kiedy zbliżała się do oranżerii, usłyszała ciche szepty.

– Jesteś pewna, że połknie haczyk? – pierwszy głos od razu rozpoznała, to Briana niecierpliwie zadawała pytania.

– Tego nigdy nie możemy być pewne. Nie na sto procent. Jest to jednak przemyślany pomysł – Katherine starała się uspokoić ciotkę. Teraz już nie możemy się wycofać. To byłoby za duże poświęcenie… – Kathy dość przesadnie zaczęła oponować.

– Nie przesadzaj, nie poświęcasz się znowu AŻ TAK. Jest całkiem przystojny i widzę, jak ci się podoba. – Ciotka uśmiechnęła się wymownie.

– To jest NIEBEZPIECZNE! A wy traktujecie to jak zabawę w dwa ognie! – Cindy nie wytrzymała i przerwała im konwersację.

Weszła do oranżerii pełnej słonecznego światła padającego na twarze kuzynki i ciotki. Obie siedziały na fotelach przy długim, szklanym stole. Briana ubrana była w swoją ulubioną czarną, długą i obcisłą sukienkę z siatką na rękawach i dekolcie. Siedziała z założonymi nogami i intensywnie się nad czymś zastanawiała. Po jej prawej stronie siedziała Katherine. Ubrana była
w jasną, błękitną, krótką sukienkę, miała spięte włosy i trzymała w rękach kubek z kawą.

– Rozumiemy to! Ale właśnie w obliczu takiego ryzyka nie możemy być sparaliżowane strachem, mam rację? – Kathy spojrzała szybko na ciotkę, która próbowała ukryć pewną satysfakcję, której nikt do końca nie rozumiał.

Cindy minęła ją i usiadła w fotelu obok.

– Wystarczy. Przejdźmy do rzeczy. Już nawet nie pytam, dlaczego nie obudziłyście mnie wcześniej… – przewróciła oczami do góry.

– Korzystaj póki możesz, bo nie prześpisz jeszcze wielu nocy – Briana spojrzeniem przywołała ją do porządku.

– Dlaczego ją straszysz, ciociu? Chyba nie o to chodzi prawda? – Kathy czuła, że wszystko to zmierza w złym kierunku.

– Próbuję jej tylko uświadomić, w jakim położeniu za chwilę się znajdzie. A zdaje się, że o tym powinna wiedzieć – ciotka odpowiedziała na pytanie, cały czas patrząc na Cynthię.

– Myślisz, że się boję? – Cindy zaczepnie zwróciła się do ciotki.

– Myślę, że powinnaś, bo to nie są żarty, jeszcze raz powtarzam.

– Dość tego. Mamy coraz mniej czasu – Cindy była wyraźnie znudzona tą wymianą zdań.

– No więc tak… – Kathy zaczęła pomału. – Człowiek, do którego musisz się „przykleić” nazywa się Turner. Victor Turner. Oficjalnie to mój chłopak, wie już o tobie, ale nie ma pojęcia kim naprawdę jesteś, zna tylko mnie.

– I mnie oczywiście, ale nie kojarzy nas ze sobą, dla nich nie jesteśmy spokrewnione. To znaczy ja i ty – dodała Briana wskazując na Cindy. – Mieliśmy okazję poznać się podczas… Pewnych akcji. I nie patrz tak na mnie,
w życiu nie zawsze jesteśmy panami własnego losu – odpowiedziała na karcące spojrzenie siostrzenicy. – Oficjalnie tylko Katherine jest moją bratanicą. Jedyną bratanicą.

– Zaraz, zaraz. Chcesz powiedzieć, że nawet mnie nie sprawdził? – Cindy popatrzyła na kuzynkę. – To oznacza, że albo tak bardzo ci ufa, albo żaden
z niego bystrzak. I to na niego mam tak uważać? – uśmiechnęła się cynicznie.

Briana zacisnęła zęby.

– Tak bardzo uważać, to ty masz na Richarda i jego brata Henry’ego. Są synami starego Evansa, z którym raczej nie będziesz miała do czynienia, chyba żeby wydarzyło się coś nadzwyczajnego, ale do tego nie dopuścimy. Poza nim najbardziej niebezpieczny jest Richard. Ojciec dał mu pełne prawo do podejmowania wszelkich decyzji. Podobno to on ma go kiedyś zastąpić.
A Victor… – Katherine lekko westchnęła.

– Richarda też prędko nie zobaczysz – ciotka przerwała jej na moment. – Jest raczej nieosiągalny dla tak zwanych początkujących. Ale jak dobrze ci pójdzie… Tylko on może wiedzieć gdzie jego ojciec lub ktokolwiek inny przetrzymuje Hope. Kiedy już go poznasz, masz się trzymać blisko, ale bez przesady. Najlepiej by było, gdyby udało ci się go uwieść. Tylko się nie zakochaj! I nie pozwól się zwieść. Jest przebiegły. Podobno potrafi odczytywać ludzkie myśli na podstawie samego zachowania, nie ukryjesz przed nim prawdy, jeśli będzie chciał ją poznać. Jest bystry i bardzo inteligentny. Dlatego nie dawaj mu powodów do grzebania w twojej psychice.

– Potrafi czytać w myślach? – Cindy zrobiła zaskoczoną minę, ale ciotka tylko machnęła ręką i kontynuowała.

– No, a Victor to raczej pionek.

– Ale wysoko postawiony. Ufają mu. I wykonuje dla nich dość specyficzne zadania… – Katherine urwała.

– Nieważne, nie chcę wiedzieć. Więc jak mam się do niego zbliżyć? Kiedy? Rozumiem, że ty będziesz moim łącznikiem? – uśmiechnęła się do Kathy.

Nie wiedziała dlaczego, ale podobało jej się to i gdyby nie chodziło o życie jej siostry, pewnie potraktowałaby to jako interesujące wyzwanie.

– Tak, zgadza się. Nie zawsze będę mogła być na zawołanie, no i on nie może się zorientować, ale będę ci pomagać. Umówiłam się z nim na piątek. Musisz być gotowa. Chcę być przy tym, kiedy on cię pozna, bo jeśli coś pójdzie nie tak, wycofasz się.

– A więc sześć dni… – nareszcie dotarło do niej, co zamierza zrobić
i mimo, że poczuła strach, nie zamierzała tego okazać.

– Tak. No więc posłuchaj… Teraz powiem ci, co masz zrobić…