Tytuł oryginału
VITA SPÅR

Copyright © Emelie Schepp 2015, by Agreement with Grand Agency, Sweden and BookLab, Poland
Copyright © 2016 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.

Zdjęcie na okładce
Trevillion Images

Projekt logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt okładki
Agata Wodzińska-Zając

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki — z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych — możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-269-4

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Mamie

Dziewczynka siedziała w milczeniu, spoglądając na talerz z jogurtem i pokrojonymi w plasterki truskawkami. Wsłuchiwała się w pobrzękujące o porcelanę sztućce, słyszała, jak matka i ojciec jedli śniadanie.

— Jedz.

Matka spojrzała na nią ponaglająco, ale dziewczynka się nie poruszyła.

— Śniło ci się coś złego?

Dziewczynka przełknęła ślinę, nie miała odwagi podnieść wzroku znad talerza.

— Tak — wyszeptała prawie bezgłośnie.

— Co ci się śniło tym razem?

Matka wzięła kromkę chleba i posmarowała ją marmoladą.

— O kontenerze — odpowiedziała dziewczynka. — Był on…

— Nie!

Z drugiej strony stołu rozległ się głos ojca. Donośny, surowy i zimny jak lód. Zacisnął pięść. Spojrzał na nią wzrokiem tak samo surowym i lodowatym jak głos:

— Wystarczy tego!

Wstał od stołu, ściągnął ją z krzesła i wyprowadził z kuchni.

— Nie chcemy już dłużej słuchać twoich wymysłów.

Dziewczynka potknęła się, starała się z całych sił dotrzymać mu kroku, gdy wchodzili po schodach. Czuła ból w ramieniu, w stopach. Spróbowała wyrwać się z jego twardego uchwytu, lecz wówczas zmienił rękę i chwycił ją za kark.

Jednak od razu ją puścił i cofnął dłoń, jakby się oparzył. Spojrzał na nią z obrzydzeniem.

— Masz zawsze zakrywać kark, dzieciaku. Zawsze!

Położył dłonie na jej ramionach i odwrócił ją tak, że stała teraz tyłem do niego.

— Co zrobiłaś z plastrem?

Czuła, jak odgarniał jej włosy, jak coraz mocniej ciągnął i szarpał, żeby odsłonić kark. Słyszała jego gwałtowny wdech, gdy zobaczył wyryte na skórze litery. Cofnął się o kilka kroków i patrzył na nie, jakby zobaczył coś odrażającego.

Wówczas zrozumiała.

Że tak właśnie było.

Gdyż odpadł jej plaster.

1

Tam! Zza rogu wyłonił się samochód.

Pim uśmiechnęła się nerwowo do Noi. Stały w zaułku, do którego nie docierało światło latarni ulicznych, na asfalcie widniały plamy zaschniętego moczu. Odór był intensywny, kłujący, a szczekanie dzikich psów tonęło w szumie autostrady.

Czoło Pim było wilgotne od potu — nie z gorąca, tylko z podenerwowania. Ciemne włosy kleiły się do karku, a cienki materiał T-shirtu przywarł jej do pleców, tworząc pomarszczony wzór. Nie wiedziała, co ją czekało, i nie miała wiele czasu, by się nad tym zastanawiać.

Wszystko poszło tak szybko, zdecydowała się dwa dni temu. Noi śmiała się i mówiła, że sprawa jest prosta, dobrze płatna i że za pięć dni będą z powrotem w domu.

Pim dotknęła czoła ręką, wytarła ją potem o dżinsy i spojrzała na samochód, który zbliżał się w ich stronę.

Znów się uśmiechnęła, jakby próbując przekonać samą siebie, że wszystko będzie dobrze, że wszystko się ułoży.

Bo przecież to tylko ten jeden raz.

Jeden jedyny raz. A potem nigdy więcej.

Chwyciła rączkę swojej walizki i podniosła ją z ziemi. Powiedziano jej, żeby spakowała ubrania na dwa tygodnie, by uczynić te udawane wakacje bardziej wiarygodnymi.

Spojrzała na Noi, wyprostowała się i odgięła ramiona do tyłu.

Samochód był już prawie na miejscu.

Zwolnił i stanął przed nimi. Przyciemniana szyba zjechała na dół, odsłaniając twarz mężczyzny z krótko obciętymi włosami.

— Wskakujcie — powiedział, nie odrywając wzroku od drogi. Potem wrzucił bieg i już był gotowy do dalszej jazdy.

Pim obeszła samochód, zatrzymała się i na krótką chwilę zamknęła oczy. Wzięła głęboki wdech, otworzyła drzwi samochodu i weszła do środka.

Prokurator Jana Berzelius upiła łyk wody i wyciągnęła rękę w stronę leżącej przed nią na stole sterty papierów. Była dziesiąta wieczorem i pub Bishops Arms w Norrköping był pełen ludzi.

Pół godziny wcześniej towarzyszył jej prokurator Torsten Granath, jej przełożony, który po długim i udanym dniu pracy w sądzie zachował się jak dżentelmen i zaprosił ją na kolację do Elite Grand Hotel.

Tam przez dwie godziny nieprzerwanie mówił o swoim psie, który po wielorakich problemach z żołądkiem i wydalaniem został uśpiony. Jany tak naprawdę nic to nie obchodziło, lecz próbowała wykazać zainteresowanie zdjęciami, które Torsten miał w swojej komórce, a które przedstawiały obecnie martwego psa jako szczeniaka.

Aby czas jej szybciej zleciał, przyglądała się gościom w restauracji. Z miejsca przy oknie, przy którym siedzieli, miała świetny widok na wejście. Nikt nie mógł wejść ani wyjść niezauważony przez nią. Podczas monologu Torstena odnotowała dwanaście osób: trzech zagranicznych biznesmenów, dwie kobiety w średnim wieku o wysokich głosach, czteroosobową rodzinę z dziećmi, dwóch starszych mężczyzn i nastolatka z kręconymi włosami.

Po kolacji ona i Torsten przenieśli się do sąsiedniego lokalu, The Bishops Arms, który swoim klasycznym brytyjskim stylem przypomniał Torstenowi podróże golfowe do hrabstwa Kent. Zawsze upierał się, by siadać przy tym samym stole. Dla Jany decyzja pójścia do pubu była mniejszym udręczeniem, dlatego z dużym uczuciem ulgi uścisnęła rękę swojemu szefowi, gdy w końcu postanowił zakończyć wieczór.

Mimo to siedziała dalej.

Włożyła wszystkie dokumenty do aktówki, wypiła resztę wody ze szklanki i już miała się podnieść i wstać, gdy do pubu wszedł pewien mężczyzna. Być może to jego nerwowy sposób poruszania się zwrócił jej uwagę. Śledziła go wzrokiem, gdy szybko podszedł do baru i podniesionym do góry palcem przywołał uwagę barmana. Zamówił coś do picia i usiadł przy jednym ze stołów, kładąc wysłużoną torbę sportową na kolanach.

Mimo iż jego twarz była na wpół zakryta czapką, Jana oceniła jego wiek na około trzydzieści lat.

Miał na sobie skórzaną kurtkę, ciemne dżinsy i czarne glany. Wydawał się spięty, popatrzył przez okno, potem spojrzał w stronę wejścia i potem znów na zewnątrz.

Nie odwracając głowy, Jana zerknęła za okno. Zobaczyła kontury mostu Saltängsbron. W gołych koronach drzew przy ulicy Hamngatan kołysały się świąteczne lampki. Po drugiej stronie rzeki pobłyskiwał szyld życzący wszystkim Wesołych Świąt Bożego Narodzenia i Szczęśliwego Nowego Roku. Zadrżała na myśl, że do Wigilii zostało tylko kilka tygodni.

Stanowczo nie tęskniła za spędzeniem jeszcze jednego wieczoru ze swoimi rodzicami. Szczególnie nie teraz, gdy jej ojciec, dawniej prokurator generalny Karl Berzelius, z niejasnych przyczyn trzymał się od niej z daleka, jakby nie był już zainteresowany utrzymywaniem kontaktu ze swoją córką.

Ostatnim razem widzieli się wiosną, a kiedy Jana poruszyła sprawę dziwnego zachowania ojca ze swoją matką, Margarethą, ta nie dała jej żadnego konkretnego wyjaśnienia.

— Jest bardzo zajęty — powiedziała tylko.

A ponieważ Jana nie chciała tracić więcej sił na rozwiązanie tej kwestii, po prostu dała wszystkiemu spokój. Dlatego w ostatnim półroczu nie było aż tak dużo spotkań rodzinnych. Ale od Bożego Narodzenia nie można było uciec, musieli się spotkać.

Westchnęła ciężko i powędrowała wzrokiem do mężczyzny, który właśnie otrzymał swój jasnożółty drink. Gdy wyciągnął rękę po kieliszek, zobaczyła, że na lewym nadgarstku ma duże, ciemne znamię. Przyłożył kieliszek do ust i jeszcze raz wyjrzał przez okno.

Wygląda, jakby na kogoś czekał, pomyślała, zerknęła na zegarek i stwierdziła, że czas pójść do domu.

Wstała od stołu, pomału zapięła zimową kurtkę i owinęła szyję czarnym szalem marki Louis Vuitton. Na głowę włożyła ciemnoczerwoną czapkę i przycisnęła do siebie aktówkę.

Wychodząc, zauważyła, że mężczyzna rozmawia przez telefon. Wymruczał coś niezrozumiałego, wypił drinka i podniósł się szybko, po czym przeszedł koło niej, kierując się w stronę wyjścia.

Jana zdążyła uchwycić za nim drzwi i wyszła na ulicę, gdzie uderzyło ją lodowate zimowe powietrze. Noc była gwieździsta i cicha, wydawało się, jakby wszystko zastygło w bezruchu.

Mężczyzna szybko zniknął jej z pola widzenia.

Jana wciągnęła ocieplane rękawiczki i skierowała się w stronę swojego mieszkania w Knäppingsborgu.

Przecznicę od swojego domu znów zobaczyła tamtego mężczyznę. Stał przy ścianie w wąskim zaułku, lecz tym razem nie był sam.

Przed nim stał inny mężczyzna.

W kapturze i z rękami wsuniętymi w kieszenie.

Gwałtownie się zatrzymała, zrobiła kilka kroków w bok i starała się ukryć za wystającym fragmentem budynku. Serce zaczęło bić jej szybciej, próbowała przekonać samą siebie, że na pewno się pomyliła. Że mężczyzna w kapturze nie był tym, za kogo go wzięła.

Wysunęła głowę i przyjrzała mu się z profilu.

Wzdłuż kręgosłupa przeszedł jej dreszcz.

Wiedziała, kto to jest.

Wiedziała, jak się nazywa.

Danilo!

Komisarz Henrik Levin wyłączył telewizor i wpatrywał się w sufit. Zegar wskazywał parę minut po dziesiątej, w sypialni było ciemno.

Nasłuchiwał dźwięków dochodzących z domu: monotonnego odgłosu pracującej w kuchni zmywarki, skrzypienia schodów. Od czasu do czasu z pokoju Felixa słychać było stuknięcie, Henrik wiedział, że to jego syn wierci się się we śnie. Córka Vilma jak zawsze spała spokojnie i cicho w pokoju obok.

Położył się na boku, zamknął oczy i naciągnął kołdrę na głowę, ale stwierdził, że trudno mu będzie zasnąć. Myśli wirowały mu w głowie.

Już niedługo nocami nie będzie można za wiele wypocząć. Zacznie się kołysanie, karmienie i utulanie aż do wczesnych godzin rannych. Do terminu porodu pozostały tylko trzy tygodnie.

Ściągnął kołdrę z głowy i spojrzał na Emmę, która spała na plecach z otwartymi ustami. Jej brzuch był duży, Henrik nie potrafił jednak stwierdzić, czy większy niż we wcześniejszych ciążach. Jedyne, co wiedział, było to, że wkrótce zostanie tatą po raz trzeci.

Położył się na plecach z rękoma na kołdrze i zamknął oczy. Czuł się przygnębiony i zastanawiał się, czy to się zmieni, gdy będzie już trzymał dziecko w ramionach. Miał taką nadzieję, gdyż dotychczas prawie cała ciąża przeleciała obok niego, nie zdążył poświęcić jej czasu, miał inne rzeczy na głowie. Takie jak praca.

Odezwało się Centralne Biuro Śledcze.

Chcieli przedyskutować prowadzone tej wiosny śledztwo w sprawie morderstwa szefa urzędu imigracyjnego w Norrköping, Hansa Juhléna. Stara sprawa, którą Henrik zostawił już za sobą.

To, co z początku wydawało się zwyczajnym śledztwem w sprawie morderstwa wysoko postawionego urzędnika, przeistoczyło się w… coś o wiele większego! W coś o wiele bardziej makabrycznego: nielegalne transporty imigrantów zaprowadziły policję do szajki narkotykowej, która między innymi zajmowała się szkoleniem dzieci na żołnierzy, przez co stawały się one bezwzględnymi mordercami.

W rzeczy samej nie była to rutynowa sprawa i śledztwo przez wiele tygodni stanowiło główny temat mediów.

A jutro mają znów wszystko odgrzebać.

Centralne Biuro Śledcze ma pytania w związku z zamieszanymi w sprawę małoletnimi uchodźcami, których przywożono w kontenerach z Ameryki Południowej. Chcą spytać o przywódcę, Gavrila Bolanaki, który zmarł pod koniec śledztwa.

Jednym słowem — stara sprawa.

Henrik otworzył oczy i wpatrzył się w ciemność. Westchnął. Spojrzał na budzik, który wskazywał dziesięć po dziesiątej. Wiedział, że niedługo rozlegnie się sygnał zmywarki.

Po trzech minutach go usłyszał.

Serce łomotało, krew pulsowała w żyłach.

Jana Berzelius próbowała oddychać tak cicho, jak tylko potrafiła.

Danilo.

Zalała ją fala mieszanych uczuć. Czuła się zaskoczona, zdziwiona i zdenerwowana jednocześnie.

Był czas, gdy Danilo i ona byli jak rodzeństwo, gdy dzielili ze sobą każdy dzień. To było dawno temu, gdy byli mali. Teraz łączyła ich ta sama krwawa przeszłość, nic więcej. On miał swój napis wyryty na karku, ona miała swój i nieustannie przypominały im one o ich mrocznym dzieciństwie. Danilo był jedyną osobą, która znała przeszłość Jany, która wiedziała, dlaczego była ona taka, jaka była.

Ubiegłej wiosny odszukała Danila i poprosiła o pomoc, gdy kontenery z uchodźcami zaczęły wyłaniać się z morza niedaleko Arkösund. Danilo wydawał się skłonny do pomocy i przychylnie nastawiony, ale w końcu i tak ją zdradził. Próbował ją zabić, lecz nie udało mu się to i wówczas zapadł się pod ziemię.

Od tamtego czasu szukała go, lecz Danilo jakby rozpłynął się w powietrzu. Nie mogła znaleźć żadnego śladu, żadnego znaku życia. Nic. Jej frustracja wzrastała, a żądza zemsty nasiliła się do tego stopnia, że śniła na jawie o różnych sposobach pozbawienia go życia.

Na białym arkuszu papieru naszkicowała jego twarz ołówkiem, rysowała i ścierała. Zostawiła sobie ten rysunek, powiesiła go na ścianie w mieszkaniu, by pamiętać o nienawiści, którą do niego żywiła. Jakżeby mogła o niej zapomnieć.

W końcu odłożyła poszukiwania i powróciła do codzienności z poczuciem, że prawdopodobnie nigdy go nie odnajdzie.

Że zaginął na zawsze.

Aż do teraz.

Teraz stał dwadzieścia metrów od niej.

Czuła, jak ciało zaczęło wibrować i zdusiła impuls, by rzucić się na niego. Musiała zachowywać się racjonalnie.

Wstrzymała oddech, starając się usłyszeć głosy mężczyzn, ale niewiele to dało, byli za daleko, by odróżnić słowa.

Danilo zapalił papierosa.

Na ziemi leżała wysłużona torba sportowa. Mężczyzna ze znamieniem ukucnął, otworzył zamek i pokazał zawartość torby. Danilo skinął głową i dał mu znak prawą ręką, po czym obaj ruszyli żwawym krokiem przez zaułek i zniknęli na kamiennych schodach prowadzących w dół, w stronę Strömparken.

Jana zacisnęła szczęki. Co miała robić? Po prostu zawrócić i pójść do domu? Udawać, że go nie widziała, pozwolić mu odejść? Pozwolić mu ponownie zniknąć z jej życia?

Policzyła cicho do dziesięciu, następnie wyszła ze swojej kryjówki i ruszyła za nimi.

Aspirantka Mia Bolander otworzyła oczy i usiadła gwałtownie z ręką przyłożoną do czoła. Nie przestało jej się kręcić w głowie.

Wstała z łóżka, stanęła zupełnie naga i spojrzała na mężczyznę, którego imienia zapomniała, leżącego na brzuchu z dłońmi pod poduszką.

Nie był całkiem normalny. Przez dwadzieścia minut chodził po pokoju w tę i z powrotem, mówiąc, że jest łajdakiem i że na nią nie zasługuje. Ona odpowiadała cierpliwie, że oczywiście na nią zasługuje i w końcu udało jej się przekonać go, by położył się do łóżka.

Gdy nieśmiało zapytał potem, czy mógłby pomasować jej stopy, była nim zbyt zmęczona, by odpowiedzieć nie. Lecz gdy włożył do ust jej duży palec od stopy, miarka się przebrała i spytała go wprost, kiedy zaczną się w końcu pieprzyć. Wówczas załapał i się rozebrał.

Do tego głośno stękał, lizał ją po szyi i robił malinki.

Dupek.

Mia podrapała się pod prawą piersią i spojrzała na podłogę, na leżącą tam stertę jej rzeczy. Szybko się ubrała, nawet nie starając się zachowywać cicho. Chciała tylko iść do domu.

Była to krótka wizyta w pubie. Harrys zorganizował wieczór karaoke o temacie świątecznym i lokal był pełen kobiet w błyszczących sukniach i mężczyzn w garniturach. Niektórzy mieli na głowie mikołajowe czapki i na pewno wcześniej upili się na jakieś świątecznej kolacji w jednej z restauracji Norrköping.

Mężczyzna, którego imienia zapomniała, stał przy barze z piwem w ręku. Miał około czterdziestki, a jasne, proste włosy zaczesane były niemodnie z przedziałkiem. Na karku widniała wytatuowana kolorowa trupia czaszka. Poza tym był elegancko ubrany, krawat i marynarka z nieco przesadnymi poduszkami w ramionach.

Mia siedziała kilka metrów do niego. Obracała w rękach kieliszek i próbowała zwrócić na siebie jego uwagę. W końcu jej się udało, ale chwilę to zajęło, zanim się do niej zbliżył i spytał, czy chciałaby mieć towarzystwo. Odpowiedziała mu uśmiechem i znów zaczęła bawić się kieliszkiem, aż w końcu dotarło do niego, że z chęcią by się czegoś napiła. Zanim pojechali taksówką do jego mieszkania, wypiła trzy duże mocne i dwa drinki o smaku szafranu.

Nadal czuła w ustach smak szafranu. Wyszła na korytarz, a stamtąd do łazienki. Zapaliła światło, zmrużyła oczy, oślepiona nagłym blaskiem, i napiła się wody z ułożonych w miseczkę dłoni. Potem spojrzała w lustro, założyła włosy za ucho i przyjrzała się szyi.

Po prawej stronie, pod brodą, widniały dwa duże czerwone ślady. Potrząsnęła głową, zgasiła światło i opuściła łazienkę.

W holu podniosła jego marynarkę i przeszukała kieszenie. Portfel leżał w wewnętrznej kieszeni i zawierał tylko karty. Żadnej gotówki.

Nawet dychy.

Spojrzała na jego prawo jazdy i przeczytała, że nazywa się Martin Strömberg. Wciągnęła kozaki i chwyciła kurtkę.

— I żebyś wiedział, Martin — powiedziała, wskazując palcem w stronę sypialni. — Byłeś cholernie beznadziejny.

Potem otworzyła drzwi mieszkania i wyszła.

Jana Berzelius zatrzymała się przy Muzeum Pracy i rozejrzała się wokoło.

Nie mogła dostrzec ani Danila, ani mężczyzny ze znamieniem.

Przyglądała się wszystkim zaułkom ulicy, ale nigdzie ich nie było. Nie widziała tu w ogóle żywej duszy i zdziwiła się, jak odludna może być dzielnica przemysłowa w chłodny środowy wieczór na początku grudnia.

Odczekała dziesięć minut, ale nie słychać było żadnego dźwięku, nie widać było żadnego ruchu.

W końcu stwierdziła, że ich tam nie ma.

Zgubiła go. Ogarnęła ją złość, bo teraz mogła zrobić tylko jedno, to znaczy pójść do domu z uczuciem, że znów została oszukana.

Ale co sobie myślała? Co sobie wyobrażała? Nie powinna była za nim iść, powinna była go zostawić i zająć się swoimi sprawami.

Nie pozostało nic do zrobienia.

Oprócz zostawienia tej sprawy.

Przy Holmentorget ogarnęło ją dziwne uczucie, że ktoś za nią idzie, ale gdy gwałtownie się obróciła, zobaczyła tylko w oddali niskiego mężczyznę wyprowadzającego psa. Spojrzała w stronę mieszkań przy ulicy Kvarngatan, gdzie w wielu oknach błyszczały adwentowe świeczniki. Niebo było czarne, nadal gwiaździste.

Skuliła ramiona i się zatrzęsła. Potem przecięła rynek i weszła do tunelu. W połowie drogi znów ogarnęło ją uczucie bycia śledzoną.

Stanęła, odwróciła się i wpatrzyła w ciemność za sobą. Stała nieruchomo, cicho oddychając przez nos, nasłuchując.

Nic.

Szybkim krokiem przecięła ulicę Järnbrogatan i przeszła pod różowym łukiem, stanowiącym wejście do Knäppingsborga.

Wówczas usłyszała za sobą cichy szmer. To był on.

Dziesięć metrów od niej.

Z opuszczoną głową i zaciśniętymi szczękami.

Napotkała jego wzrok, puściła aktówkę. Stanęła w gotowości.

2

— Wystarczy połknąć!

Pim drgnęła i spojrzała na mężczyznę. Stał pochylony nad stołem z twarzą dziesięć centymetrów od jej twarzy. Miał na sobie brudnoszarą koszulę z zakasanymi rękawami.

Spojrzała na trzymaną w ręce kapsułkę. Była większa od pomidora koktajlowego i dłuższa, niż to sobie wyobrażała. Zawartość została zapakowana w kilka warstw plastiku.

Noi siedziała obok i proszącym wzrokiem spoglądała na Pim. Niemal niezauważalnie skinęła głową, jakby chciała ją zachęcić. Uda ci się!

Znajdowali się w pomieszczeniu nad apteką, weszli tam po schodach, które przypominały bardziej drabinę. W jednym z rogów pokoju brzęczał wentylator. Mimo to było tu ciepło i śmierdziało stęchlizną.

Pim nie miała trudności z połknięciem tabletki neutralizującej kwasy żołądkowe, ześlizgnęła się do gardła bez problemu.

Ale kapsułka wydaje się taka duża, pomyślała, ściskając powłokę palcem wskazującym i kciukiem.

Mężczyzna złapał ją za rękę i pomału przysunął do jej ust. Kapsułka dotknęła jej warg, wiedziała, co powinna zrobić i od razu zaschło jej w ustach.

— Otwórz usta! — wysyczał mężczyzna z zaciśniętymi szczękami.

Pim otworzyła usta, a on położył kapsułkę na języku.

— Dobrze, teraz broda do góry i połykaj.

Spojrzała w sufit i poczuła, jak kapsułka przesunęła się na tył języka, próbowała przełknąć, ale nie dawała rady, kapsułka nie zsuwała się do gardła. Zakaszlała i kapsułka ponownie znalazła się na jej dłoni.

Mężczyzna uderzył pięścią w stół.

— Gdzie ty znalazłaś tego śmiecia? Co? — powiedział do Noi, która od razu zbladła. — Nie stać mnie na takie idiotki, dotarło? Czas to pieniądz.

Noi skinęła głową i spojrzała na Pim, która unikała jej wzroku.

— No, dalej — wyszeptała Noi. — Uda ci się.

Pim potrząsnęła pomału głową.

— Musisz! — powiedziała Noi.

Pim znów potrząsnęła głową. Jej warga drgała, a oczy łzawiły. Wiedziała, że miała szczęście, powinna być wdzięczna za to, że tu była. Zazwyczaj nie miała szczęścia, ale gdy Noi opowiedziała o możliwości zarobienia pieniędzy, łatwo i szybko, jej serce zaczęło bić mocniej.

— Okej, wystarczy tego! Wynocha! — Mężczyzna chwycił Pim za ramię i ściągnął ją ze stołka. — Mam tu innych, którzy chcą zarobić pieniądze.

— Nie! Proszę poczekać! Ja chcę! — krzyknęła Pim, stawiając opór. — Proszę, ja chcę! Proszę pozwolić mi spróbować jeszcze raz. Dam radę.

Mężczyzna przyciągnął ją do siebie. Przyglądał jej się przez chwilę, jej wąskim, czerwonym od płaczu oczom, zaczerwienionym policzkom i zaciśniętym ustom.

— Więc to udowodnij! — powiedział.

Trzymając butelkę w jednej ręce, chwycił ją za żuchwę, zmusił do otwarcia ust i trzy razy prysnął środkiem nawilżającym.

Potem podniósł kapsułkę.

— Trzymaj — powiedział.

Pim wzięła ją do ręki i włożyła od razu do ust. Próbowała połknąć. Popychała palcem, żeby kapsuła przesunęła się w stronę gardła, ale wzięło ją na wymioty.

Ogarniała ją panika.

Jeszcze raz: kapsułka do gardła, broda do góry. Ale jedyne, co osiągnęła, to nowe odruchy wymiotne.

Jej ręce były mokre od potu.

Mocno zamknęła oczy, otworzyła usta i wepchnęła kapsułkę do gardła z całych sił.

I poszło. Połykała, połykała, połykała.

Kapsułka pomału przesuwała się do żołądka. Mężczyzna zacisnął dłonie i uśmiechnął się.

— Dobrze — powiedział. — Zostało jeszcze tylko czterdzieści dziewięć.

Pierwsze uderzenie było skierowane w jej głowę, drugie w szyję.

Jana Berzelius parowała przedramionami pięści Danila.

Był wściekły, przesuwał się szybko z jednej strony na drugą, próbował uderzać ze wszystkich stron. Ale ona walczyła, zadała cios z prawej strony, uchyliła się, krok lewą nogą i kopnięcie. Nie trafiła, ale powtórzyła ruch, tym razem szybciej. Trafiła Danila w kolano. Ugiął się, lecz nie upadł. Musiała wytrącić go z równowagi, kopnęła więc jeszcze raz. Tym razem w głowę. Ale wówczas on chwycił ją za stopę i przekrzywił w lewą stronę. Zatoczyła koło i upadła plecami na twardą ziemię. Od razu zakryła rękoma głowę, odtoczyła się na bok i wstała.

Danilo stał teraz przed nią zupełnie spokojny. Czekał. Z rozszerzonymi nozdrzami i odsłoniętymi zębami.

Zasadził się i rzucił do przodu. W tym samym momencie schyliła głowę i zasłoniła pięściami twarz, użyła całej siły, by podnieść stopę i wymierzyć kopnięcie w swojej obronie.

Trafiła perfekcyjnie.

Danilo upadł, podskoczyła do niego i już miała położyć kolano na jego klatce piersiowej, gdy on naładowany agresją z wrzaskiem obrócił się i rzucił się na nią. Powalił ją na ziemię, usiadł na niej okrakiem i z całych sił zaczął okładać ją po żebrach.

Potem chwycił ją za włosy i uniósł jej głowę parę centymetrów nad ziemię. Próbowała podążyć za jego ruchem, by zmniejszyć ból przy skórze włosów, ale ciężar Danila na piersi uniemożliwiał jej to.

— Dlaczego mnie śledzisz?

Pochylił się do przodu i wysyczał jej to w twarz. Nie odpowiedziała, nerwowo myślała. Nie mogła na to pozwolić, nie mogła dać się pokonać. Zbyt dobrze wiedziała, do czego jest zdolny. Ale była uwięziona, z rękoma pod jego nogami. Dotknęła palcami ziemi, spróbowała znaleźć coś, czym mogłaby się obronić, ale poczuła tylko śnieg i lód.

Zaczęło narastać w niej nieprzyjemne uczucie. Nie myślała, że znajdzie się w sytuacji pokonanego. To ona miała go zaskoczyć, na początku miała przecież przewagę.

Zacisnęła pięści, napięła mięśnie i zebrała siły. Podrzuciła nogi go góry i uderzyła go kolanami w plecy. Danilo pochylił się do tyłu i puścił jej włosy. Uderzyła go jeszcze raz i jeszcze raz. Spróbowała zarzucić mu nogę na szyję, ale bezskutecznie.

Danilo w dalszym ciągu na niej siedział.

Ponownie chwycił ją za włosy.

— Nie powinnaś była tego robić — wysyczał, uderzając jej głową o ziemię.

Ból był olbrzymi. Pociemniało jej w oczach.

Uderzał jej głową raz po razie, Jana czuła, jak ulatują z niej siły.

— Masz się trzymać ode mnie z daleka, Jano — powiedział.

Słyszała jego głos jak przez mgłę, z oddali.

Już nie czuła bólu.

Ogarnęła ją fala ciepła, zdała sobie sprawę, że zaraz straci przytomność.

Zacisnął pięść i przysunął do jej twarzy, ale nie uderzył, tylko uniósł zaciśniętą dłoń, jakby się wahał. Napotkał jej wzrok, szybko oddychał i coś mówił, ale słowa odbijały się tylko echem, jak w tunelu.

Aż nagle usłyszała dochodzące z oddali wołanie.

— Halo!

Inny, obcy głos, którego nie rozpoznawała. Spróbowała się poruszyć, ale ucisk na klatce piersiowej uniemożliwiał to.

Z wielkim wysiłkiem udało jej się otworzyć oczy i spojrzeć prosto w ciemne oczy Danila. Przysunął jej twarz do swojej, spojrzał na nią i wysyczał:

— Ostrzegam cię. Jak jeszcze raz za mną pójdziesz, zakończę to, co tu zacząłem.

Trzymał jej twarz centymetr od swojej.

— Jeszcze jeden raz i na zawsze tego pożałujesz. Słyszysz?!

Słyszała, ale nie była w stanie odpowiedzieć.

Naraz poczuła, że ucisk klatki piersiowej zniknął. A cisza dokoła świadczyła o tym, że Danilo odszedł.

Zakaszlała mocno i położyła się na bok. Na długą chwilę zamknęła oczy.

Wówczas ponownie usłyszała tamten obcy głos.

Anneli położyła na stole tackę z dwoma kawałkami chrupkiego chleba i usiadła obok swojego konkubina, Gunnara Öhrna. Oboje pracowali w regionalnym wydziale śledczym, ona jako technik kryminalistyki, on jako szef grupy śledczej.

Z filiżanek napełnionych wrzątkiem unosiła się para.

— Chcesz earl greya czy zieloną? — spytała.

— A ty jaką weźmiesz?

— Zieloną.

— W takim razie ja też.

— Ale przecież nie lubisz zielonej herbaty.

— Nie, ale zawsze mówisz, że powinienem ją pić.

Anneli uśmiechnęła się do niego, otwierając opakowanie z herbatą. W tym samym momencie dało się słyszeć muzykę dochodzącą z pokoju Adama. Słyszała, jak syn śpiewa wraz z piosenkarzem.

— Wydaje się, że dobrze się tu czuje — powiedziała.

— A ty nie?

— Ja też.

W głosie Gunnara wyczuła niepokój, dlatego odpowiedziała krótko i bez wahania. Był to jedyny sposób, by uniknąć kolejnych pytań. Gunnar zawsze się wszystkim zamartwiał, o wiele za dużo myślał o różnych rzeczach, analizował, roztrząsał sprawy, o których dawno już powinien był zapomnieć.

— Na pewno? Dobrze się tu czujesz?

— Tak.

Anneli opuściła torebkę z herbatą i pozwoliła jej zanurzyć się w gorącej wodzie. Słyszała głos, muzykę i tekst, którego Adam nauczył się na pamięć. Spojrzała na wodę, która stawała się coraz ciemniejsza. Zaczęła liczyć, ale nie była pewna, ile razy Gunnar i ona wyprowadzali się od siebie i z powrotem zamieszkiwali razem. Może była to już dziesiąta próba z kolei? Albo dwunasta? Jedyne, co było pewne, to to, że byli razem, w tym samym domu lub nie, przez dwadzieścia lat.

Ale teraz było inaczej, wmawiała sobie. Bardziej naturalnie, bez stresu. Gunnar był dobry, czuły i dawał poczucie bezpieczeństwa. Gdyby tylko mógł przestać wałkować w kółko te same sprawy.

Gunnar położył dłoń na jej dłoni.

— Jeśli wolisz, możemy poszukać innego mieszkania. Albo domku szeregowego? Tego nigdy nie próbowaliśmy.

Anneli zabrała rękę i popatrzyła na niego, nic nie mówiąc, gdyż wiedziała, że spojrzenie, którym go obrzuciła, wystarczyło.

— Okej — powiedział. — Dotarło. Dobrze się tu czujesz.

— Więc przestań marudzić.

Upiła herbaty i pomyślała, że zostało jeszcze półtorej minuty piosenki, której słuchał Adam. Gitarowe solo i trzy razy refren.

— Co sądzisz o jutrzejszym spotkaniu z Centralnym Biurem Śledczym? — spytał.

— Nic szczególnego. Mogą sobie twierdzić, co chcą, my odwaliliśmy kawał dobrej roboty.

— Ale nie rozumiem, dlaczego w ogóle ma tu przyjechać Anders Wester. Nie mam mu nic do powiedzenia.

— Że niby co? Ten przystojniak?

Nie mogła się powstrzymać, żeby się z nim nie drażnić. Było coś w tym jego zbędnym niepokoju, w jego zazdrości, co ją do tego zachęcało, lecz w tej samej chwili pożałowała tego, co powiedziała.

Spojrzał na nią bykiem.

— Tylko żartowałam.

— Naprawdę tak uważasz?

— Że jest przystojny? Tak, kiedyś tak uważałam.

Starała się, by brzmiało to obojętnie, beztrosko.

— Ale teraz już nie? — spytał.

— Ach, przestań — powiedziała.

— Chciałbym wiedzieć.

— Skończ już, zacznij pić herbatę.

— Na pewno?

— Przestań już męczyć! — Słychać było gitarowe solo i głos Adama w refrenie.

Gunnar wstał i wylał zawartość filiżanki do zlewu.

— Co robisz? — spytała Anneli.

— Nie lubię zielonej herbaty — odpowiedział i poszedł w stronę łazienki.

Anneli westchnęła. Z powodu Gunnara i z powodu muzyki, którą ledwo znosiła. Nie miała jednak ochoty na zakończenie wieczoru jeszcze jedną kłótnią, nie teraz, gdy dopiero co postanowili znów zamieszkać razem.

A już była tym zmęczona.

Porządnie zmęczona.

— Halo, jak się pani czuje?

Robin Stenberg ukucnął obok kobiety, która leżała na ziemi w pozycji płodowej. Łańcuch przyczepiony do jego podartych dżinsów zadzwonił przy zetknięciu z twardym podłożem. Robin zauważył, że kobieta silnie krwawiła z głowy. Właśnie miał ją dotknąć, gdy otworzyła oczy.

— Wszystko widziałem — powiedział. — Widziałem go. Tam pobiegł.

Wskazał drżącą ręką w stronę rzeki. Kobieta spróbowała potrząsnąć głową.

— Upp… aaa… dł… — wydusiła ochrypłym głosem.

— Nie — odpowiedział Robin. — Została pani napadnięta. Musimy zadzwonić po policję…

Stanął i sięgnął do kieszeni po komórkę.

— Nnie… — powiedziała kobieta.

— Shit, ale pani krwawi — powiedział chłopak. — Trzeba też zadzwonić po karetkę.

Nie potrafił ustać w miejscu, chodził niespokojnie w tę i z powrotem.

— Shit, shit, shit — powtarzał raz po raz.

Kobieta poruszyła się, zakaszlała.

— Nie dzwoń — wyszeptała.

Udało mu się znaleźć telefon, odblokował go jednym ruchem.

Kobieta ponownie zakaszlała.

— Nie dzwoń — powtórzyła. Tym razem wyraźnie.

Ale on nie słuchał i zaczął wybierać w komórce numer 112. W tym samym momencie została mu ona wytrącona z ręki.

— Co u lich…

Zrozumienie tego, co się stało, zajęło mu kilka sekund. Kobieta podniosła się i stała teraz z jego telefonem w ręce. Krew spływała jej z czoła, w dół przez lewe oko na policzek.

— Mówiłam przecież, że nie masz dzwonić.

Przez chwilę wydawało mu się, że to wszystko było jakimś żartem. Ale gdy zobaczył wrogie spojrzenie kobiety, zrozumiał, że mówiła poważnie. Robin zauważył, że kobieta przygląda mu się uważnie i mimo iż był ubrany od stóp do głów, poczuł się niemal nagi.

Jej oczy szybko przejechały po jego postaci, od czarnej czapki i czarno pomalowanych oczu, przez skroń z wytatuowanymi ośmioma małymi czarnymi gwiazdkami i dolną wargę z kolczykiem, do ocieplanej kurtki dżinsowej i jego wytartych, ciężkich glanów.

— Jak się nazywasz? — spytała.

— R-Robin Stenberg — wyjąkał.

— Okej, Robin — powiedziała. — Dla twojej wiadomości: upadłam i uderzyłam się. Nic poza tym.

Przerażony skinął głową.

— Okej.

— Dobrze. I na tym stoi. Trzymaj i znikaj stąd.

Rzuciła mu komórkę. Złapał ją niezdarnie, cofnął się kilka kroków i zaczął biec.

Prawdziwy strach ogarnął go dopiero wówczas, gdy zamknął drzwi swojego mieszkania przy ulicy Spelmansgatan.

Terminal lotów międzynarodowych Suvarnabhumi w Bangkoku mrowił się od ludzi. Długie kolejki wiły się w stronę stanowisk odprawy, od czasu do czasu wywoływano nazwiska różnych osób, które proszono o kontakt z informacją. Dudniły przewracające się na taśmie bagażowej walizki.

Słychać było podniesione głosy większych grup podróżnych, płacz małych dzieci, ludzi rozmawiających o dokumentach podróżnych.

— Poproszę paszport.

Kobieta przy stanowisku odprawy wyciągnęła rękę.

Pim trzymała paszport dwoma rękoma, jakby chciała w ten sposób ukryć, że drżały. Przykazano jej, by nie była spięta, by się odprężyła i wyglądała na zadowoloną. Ale wraz ze zmniejszającą się przed nią kolejką wzrastało jej podenerwowanie.

Tak mocno obracała bilet w rękach, że w prawym rogu brakowało kawałka papieru.

Bolał ją brzuch.

Nachodziły ją fale mdłości, najchętniej włożyłaby palce do gardła i zwymiotowała. Chciałaby przynajmniej wypluć ślinę, która wypełniała jej usta przy każdym napływie mdłości, ale wiedziała, że nie może tego zrobić. Co rusz więc ją przełykała.

W innej kolejce, dwa rzędy od niej, stała Noi i mechanicznie przesuwała palce po rzemykach swojego plecaka.

Nie spoglądały na siebie, jakby się nie widziały.

Bo teraz się nie znały.

Takie były reguły.

Kobieta przy stanowisku odprawy wstukała coś do komputera. Jej ciemne włosy związane były w surowy koński ogon. Na lewej kieszeni czarnej marynarki widniało logo linii lotniczych, a spod marynarki wyglądała biała bluzka z okrągłym kołnierzem.

Pim oparła się jedną ręką o stanowisko. Pochyliła się lekko do przodu, próbując w ten sposób zmniejszyć ból swojego wzdętego brzucha.

— Może pani położyć walizkę na taśmie — powiedziała kobieta, spoglądając na Pim, która wzięła głęboki oddech, chwyciła walizkę i postawiła na taśmę.

Naszły ją mdłości, jak wstrząs elektryczny. Skrzywiła się.

— Czy to pierwszy raz?

Kobieta spojrzała na nią pytającym wzrokiem.

— Pierwszy raz leci pani do Kopenhagi?

Pim skinęła głową.

— Nie trzeba się bać, latanie nie jest niebezpieczne.

Pim nie odpowiedziała. Bo nie wiedziała, co miałaby powiedzieć. Skierowała tylko wzrok na swoje stopy.

— Proszę bardzo.

Pim odebrała kartę pokładową i niezwłocznie opuściła stanowisko.

Chciała stamtąd odejść, od tej kobiety, od jej pytającego wzroku.

Nie miała siły, by z kimkolwiek rozmawiać, nie chciała z nikim rozmawiać. Z nikim.

— Halo, proszę poczekać!

Wołała ją kobieta ze stanowiska odprawy.

Pim się odwróciła.

— Paszport — powiedziała kobieta. — Zapomniała pani paszportu.

Pim wróciła i wymruczała podziękowanie. Potem wolnym krokiem poszła w stronę kontroli bezpieczeństwa, przyciskając kurczowo paszport do piersi.

Jana Berzelius pomału osunęła się na ziemię i przysiadła na nogach. Ból rozchodził się po całym ciele.

Chciałaby móc siedzieć tak cały czas, z zamkniętymi oczami. Ostrożnie przyłożyła rękę do tylnej części głowy, pomacała. Palce zabarwiły się na czerwono. Otarła je o kurtkę i rozejrzała się dookoła. Czerwona czapka leżała pięć metrów na lewo od niej, tuż obok aktówki. Zaczęła pomału przesuwać się w tę stronę, ścisnęła czapkę w dłoniach i poczuła pod sobą twardą skorupę lodu. Wiedziała, że nie powinna siedzieć za długo na zmarzniętej ziemi.

Dopiero teraz zwróciła uwagę na gorzkawy metaliczny smak w ustach. Wypluła ślinę i zobaczyła, że zabarwiła ona lód na czerwono.

Na taki sam kolor jak jej czapka.

Policzyła do trzech i z dużym wysiłkiem podniosła się na nogi. Poczuła ostry ból w głowie, ziemia zawirowała jej dookoła. By nie stracić równowagi, oparła się ręką o ścianę różowego łuku stanowiącego wejście do Knäppingsborga.

Jeszcze nie miała dosyć sił, by stąd pójść, więc tylko stała.

Z krwią spływającą po policzku.

3

Pim obudziło kołysanie i podskakiwanie samolotu.

Natychmiast złapała się poręczy i zaczęła szybko oddychać.

Zaczęła szukać wzrokiem Noi, siedzącej siedem rzędów za nią, przy oknie. Nie mogła jej jednak dojrzeć.

W samolocie było cicho, większość ludzi spała, a personel pokładowy zniknął za zaciągniętymi zasłonami. Światła na suficie zostały pogaszone, ale tu i tam paliły się okrągłe lampki do czytania umieszczone ponad fotelami. Niektórzy czytali, inni oglądali film na ekranie zamontowanym na oparciu przed nimi.

Samolot znów się zatrząsł, tym razem mocniej.

Jej ręce były wilgotne od potu, cały czas kurczowo ściskała oparcie, próbując uspokoić oddech.

Bolał ją brzuch.

Nagle poczuła potrzebę pójścia do łazienki, spojrzała na tył samolotu, gdzie znajdowały się toalety. Po chwili wahania odpięła pas bezpieczeństwa i pomału się podniosła. Szła ostrożnie środkowym przejściem, cały czas przytrzymując się prawą ręką za oparcia foteli, by nie stracić równowagi.

Przy kolejnym skurczu żołądka poczuła, jak narasta w niej panika.

Gwałtowne ruchy samolotu sprawiały, że zataczała się i uderzała o fotele.

Stłumiony głos personelu kabinowego poprosił wszystkich pasażerów o powrócenie na swoje miejsca i zapięcie pasów bezpieczeństwa.

Pim przystanęła i na chwilę się zawahała, ale zaraz ponownie ruszyła w stronę toalet. Musiała iść do łazienki, nie mogła zawrócić. Ani poczekać.

Ani minuty dłużej.

Niezgrabnie posuwała się do przodu i w momencie gdy dotarła do tylnej części samolotu, samolot się zachwiał, przez co Pim straciła równowagę. Rzuciło ją na bok, lecz udało jej się nie upaść, bo przytrzymała się drzwi od toalety. Szybko weszła do środka i zamknęła drzwi na klucz.

Ból brzucha był nie do wytrzymania.

Otworzyła klapę i spojrzała w dół, do toalety. Uderzył ją zapach środków czystości i moczu. Na podłodze leżały mokre, podarte i podeptane ręczniki papierowe. Z białego plastikowego kranu kapała woda, słychać było głośne buczenie silników.

Pim podskoczyła, gdy ktoś zapukał do drzwi.

— Halo, przepraszam, ale musi pani wrócić na swoje miejsce! — zawołał głos po angielsku.

Pim spróbowała odpowiedzieć, ale ciało zgięło się z bólu. Ściągnęła spodnie i usiadła na zimnym pierścieniu.

— Czy mnie pani słyszy? Halo? — kontynuował głos.

— Okej — odpowiedziała Pim.

Potem nie była już w stanie nic powiedzieć.

Panika chwyciła ją w żelazny uścisk. Ból żołądka osuwał się pomału w dół, do podbrzusza, do macicy.

Wstrzymała oddech, siedziała nieruchomo przez trzydzieści sekund, wstała i ponownie spojrzała do toalety.

Widziała ją wyraźnie, kapsułkę. Leżała tam, na samym dnie.

— Przepraszam, ale teraz musi pani naprawdę wrócić na swoje miejsce! All passengers. — Słychać było pukanie do drzwi, a klamka poruszała się do góry i na dół.

— Yes! Yes!

Pim podtarła się, wyrzuciła papier do śmieci i podciągnęła spodnie, po czym ostrożnie włożyła rękę do toalety i wyjęła kapsułkę.

Na widok otaczającej kapsułkę brązowej warstwy naszły ją silne mdłości.

Umyła powłokę kapsułki pod bieżącą wodą, wielokrotnie delikatnie pocierając ją wodą z mydłem.

Wiedziała, co musi zrobić, nie było innego wyjścia. Gdy ponownie rozległo się pukanie do drzwi, otworzyła usta i włożyła kapsułkę do gardła, a następnie przechyliła głowę do tyłu i wpatrywała się w sufit pełnymi przerażenia oczami.

Pociła się na całym ciele, gdy kapsułka pomału zsuwała się do żołądka.

Był wczesny ranek, gdy Jana Berzelius napotkała własne odbicie w lustrze łazienki o powierzchni dwudziestu metrów kwadratowych. Postanowiła, że będzie pracować cały dzień w domu, nie miała ochoty iść do prokuratury, nie chciała spotkać kolegów i klientów, narażać się na nachalne pytania albo ciekawskie spojrzenia. Nie chciała, by ktokolwiek widział, że nie była w formie.

Oparła ręce na czworokątnym zlewie zamontowanym na płycie z czarnego granitu. Pod spodem nie było szafki, tylko półka ze śnieżnobiałymi ręcznikami, ułożonymi jeden na drugim w dwa idealne stosy. Kabina prysznicowa była oddzielona szkłem w odcieniu czerni, a słuchawka prysznica zamontowana bezpośrednio na suficie. Podłogę pokrywał włoski marmur, w łazience znajdowały się również dwie szafki i biała wanna. Wszystko lśniło czystością.

Jana stała w samej koszulce i majtkach, na skórze pojawiła się gęsia skórka.

Twarz miała spuchniętą, kark obolały.

Opatrzyła ranę na głowie i założyła nowy bandaż.

Zaczęła myśleć o Danilu. Myślała o nim przez cały ranek. Napadł na nią, pobił i ponownie próbował zabić. Zatrzęsła się ze złości. Jeśli nie pojawiłby się tamten ubrany na czarno typ, być może nie stałaby tu teraz. Dobitniej mówiąc — nie żyłaby.

Danilo był zdeterminowany i brutalny. Miał przewagę, a ona czuła się zupełnie bezbronna.

Było to dla niej obce, nieprzyjemne uczucie.

Potrząsnęła głową i założyła włosy za ucho. Jego słowa odbijały jej się echem w głowie.

Ostrzegam cię. Jak jeszcze raz za mną pójdziesz, zakończę to, co tu zacząłem.

Spróbowała pomasować obolałe mięśnie, ale poddała się i pozwoliła dłoniom opaść na zlew.

Jeszcze jeden raz i na zawsze tego pożałujesz. Słyszysz?!

Treść przesłania była jednoznaczna. Ostrzegł ją i nie miała wątpliwości, że mówił poważnie.

Ale czego aż tak bardzo się bał, że chciał ją zabić?

To raczej on stanowił dla niej zagrożenie, dla jej kariery, jej życia. Dlaczego więc chciał ją zabić? Mógł zniszczyć wszystko, co miała — ale tak długo, jak trzymał się swojego terenu, nie stanowił dla niej zagrożenia, tak długo jak ona trzymała się swojego terenu, nie stanowiła zagrożenia dla niego.

Śledzenie go nie było dobrą decyzją. Muszę się postarać trzymać go z daleka od mojego życia, pomyślała Jana, zdając sobie sprawę, że stanęła na rozdrożu. Że teraz wybór należy do niej.

Danilo nie był jej do niczego potrzebny. Następnym razem ją zabije, to było jasne. Po prostu musiała zadbać o to, by nie doszło do żadnego następnego razu.

Nie może dojść.

Nie może dojść.

Nie może dojść.

Podjęła decyzję. Nigdy więcej nie będzie go mieszać do swojego życia, ostatecznie zamknie drzwi do przeszłości.

Oparte o porcelanowy zlew ręce drżały.

Ściany pomału zbliżały się ku niej, ciężko jej było oddychać. Zdała sobie sprawę, że właśnie miała podjąć jedną z najtrudniejszych decyzji w życiu, o odcięciu się od Danila, o odcięciu się od swojego dzieciństwa i pójściu dalej. Przez całe życie towarzyszyła jej niepewność, kim tak naprawdę była, i dopiero niedawno zaczęła znajdować odpowiedzi.

Spojrzała w lustro, oczy zwęziły się w szparki.

Nie ma miejsca na wahanie, pomyślała, odwróciła się i wydała okrzyk. Zamknęła drzwi. Po czym zaczęła markować ciosy, kopała i krzyczała.

Potem usiadła na podłodze, ciężko oddychając.

Nie mogła przestać o nim myśleć. Jego obraz jawił jej się w pamięci, jego twarz koło jej twarzy, lodowaty wzrok, hardy głos.

Ostrzegam cię.

— Muszę to zrobić — wyszeptała cicho. — Nie chcę, ale jestem zmuszona.

Podniosła się pomału i powtórzyła sobie, że podjęła słuszną decyzję, jakby chciała się upewnić w postanowieniu. Wolno podeszła do zlewu i obmyła twarz, poprawiła bandaż i z wysiłkiem uspokoiła oddech.

Od teraz wszystko będzie inaczej, pomyślała.

Od teraz muszę zapomnieć o Danilu.

4

Gunnar Öhrn i komendantka regionalna policji Carin Radler stali przed owalnym stołem w policyjnej sali spotkań na trzecim piętrze. Gunnar zerknął na zegar i w tym samym momencie aspirantka Mia Bolander weszła do środka, dziesięć minut spóźniona na spotkanie z Centralnym Biurem Śledczym.

— Przepraszam — powiedziała, mamrocząc jakąś wymówkę, której nikt nie dosłyszał. Usiadła przy stole i zignorowała zmęczony wzrok Gunnara, spoglądając za okno.

On zamknął drzwi i od razu zajął miejsce koło niej.

Dookoła stołu oprócz Mii, Gunnara i Carin siedzieli też Anneli Lindgren, Henrik Levin i technik Ola Söderström. Mia zauważyła, że w sali znajdowała się jeszcze jedna osoba.

Więc tak on wyglądał.

Policyjny boss.

— A Jana? — wyszeptała do Gunnara.

— Tak? — odszepnął.

— Nie ma jej?

— Nie.

— Dlaczego? Dlaczego my musimy tu być, a ona nie?

— Dlatego, że tylko my zostaliśmy wezwani na to spotkanie.

— Ale i tak powinna tu być. W końcu była niestety prowadzącym śledztwo prokuratorem.

— Niestety? — Gunnar spojrzał na Mię. — Chcesz, bym po nią zadzwonił?

— Nie.

— No to w takim razie bądź cicho.

Carin Radler odchrząknęła.

— Proszę mi pozwolić, gdy wszyscy są już na miejscu, przedstawić Andersa Westera. — Wskazała na niego. — Odbyliśmy zamknięte spotkanie i zwołałam to zebranie, gdyż chciałabym, byście zostali poinformowani o tym, co ma on do powiedzenia o prowadzonym tej wiosny śledztwie.

— Czy nie lepiej jest się skupić na czymś innym, a nie na tym, co minęło? — spytał Gunnar.

Carin zignorowała go i usiadła.

Mia krzywo się uśmiechnęła. To będzie ciekawe spotkanie, pomyślała, kierując wzrok na Andersa Westera. Spojrzała na jego łysą głowę, czarne oprawki okularów i niebieskie oczy, wąskie usta, dość bladą twarz. Postawę miał z tego gorszego rodzaju, ze zgarbionymi plecami i stopami skierowanymi do środka.

— Dziękuję — zaczął Anders. — Jak już Carin wspomniała, odbyliśmy rozmowę na temat śledztwa, które prowadziliście tej wiosny, i chciałbym z wami o tym porozmawiać.

— No to dalej — powiedział Gunnar.

— Czasami się zdarza — Anders trochę się wyprostował — że niektóre regiony same próbują prowadzić sprawy morderstw na skalę krajową, bez pomocy Centralnego Biura Śledczego. W niektórych przypadkach rezultaty są pozytywne, w innych — niezupełnie. Przedstawiliśmy Carin błędy, które popełniono podczas śledztwa tej wiosny.

W pomieszczeniu zapadła cisza. Obecni wymienili między sobą spojrzenia, ale nikt nic nie powiedział.

Gunnar podrapał się po brodzie i pochylił do przodu przez stół.

— Powiedz prosto z mostu, uważacie, że nie spisaliśmy się dobrze — powiedział.

— Gunnarze… — upomniała go Carin, podnosząc uspokajająco rękę.

— Popełniono pewien błąd, tak — odpowiedział Anders.

— Błąd? — zdziwił się Gunnar. — Co za błąd?

— Nazywa się on: współpraca. Jak wiesz, Gunnarze, naszym zadaniem jest zwalczanie poważnej zorganizowanej przestępczości i aby móc wykonywać to zadanie tak profesjonalnie, jak to jest możliwe, musimy współpracować na poziomie krajowym. Dla większości jest to oczywistość…

— Posłuchaj, zrobiliśmy wszystko… Nie było niczego więcej, co można było zrobić.

— Poza skontaktowaniem się z nami wcześniej. Bawienie się w oddziały specjalne nie jest niczym godnym polecenia. Nie na poziomie regionalnym.

— A co takiego twoim zdaniem powinniśmy zrobić?

— Powinniście wcześniej nas zaangażować, jak już mówiłem.

— Przecież przekazaliśmy wam sprawę.

— Również to przekazanie nie poszło dokładnie tak, jak planowano.

Gunnar się zaśmiał.

— I czyj to był błąd?

— Gunnarze… — Carin obrzuciła go ostrzegawczym spojrzeniem.

Mia wyciągnęła nogi przed siebie.

— Popraw mnie, jeśli się mylę — kontynuował Gunnar. — Zdemaskowaliśmy szajkę, która przez wiele lat używała nielegalnych imigrantów w handlu narkotykami, złapaliśmy nawet ich przywódcę, Gavrila Bolanaki, i wszystko szło dobrze, dopóki wy nie przejęliście sprawy i nie zaczęliście negocjować z Bolanaki.

— Wiesz dobrze, że posiadał ważne informacje.

— Wiem, że mieliście go chronić, a w zamian za to miał wam podać informacje, nazwiska handlarzy, pośredników i miejsca. Ale nic nie zdążył wyjawić, nieprawdaż?

— Nie, no właśnie. I co chcesz przez to powiedzieć?

— Że ochrona może nie była wystarczająca. Przyznaj, nie uzyskaliście żadnych informacji.

— Ta sprawa jest zakończona. Odebrał sobie życie, nie mogliśmy zrobić w tej sprawie wiele więcej.

— A poza tym kto powiedział, że Bolanaki coś wiedział? On sam?

— Jestem przekonany, że Gavril Bolanaki byłby dla nas cennym źródłem informacji — skwitował Anders. — Ale, jak już mówiłem, ta sprawa jest zakończona.

— Pewnie. To musi być doskonały sposób na rozwiązywanie śledztw: mieć gdzieś rozwiązanie i po prostu zamykać sprawę. Widać, że jesteś biegły w kwestiach operacyjnych.

— Gunnarze! — Carin uderzyła ręką w stół.

— Anders uważa, że nie wykonaliśmy dobrze naszej pracy — powiedział Gunnar. — Ale ja się z nim nie zgadzam. To my schwytaliśmy Gavrila Bolanaki i ja powiedziałbym, że to raczej wy, Andersie, nie spisaliście się dobrze, ponieważ to wy mieliście go chronić.

Anders się uśmiechnął.

— To naprawdę śmieszne. Widać, że nie rozumiesz, o czym mówię, Gunnarze. Nie ma nas ani was. Policja jest jedną organizacją i mam nadzieję, że nauczysz się tego, zanim zacznie działać nowo powstający urząd.

— Tak, dziękuję. Wiemy o tym, że Centralne Biuro Śledcze ma zmienić nazwę na Krajowy Oddział Operacyjny. Ale nie wiemy wiele ponadto, nie mamy pojęcia, jak ta organizacja będzie wyglądać od środka.

— Nie, bo wszystko nie jest jeszcze jasne — wtrącił Anders.

Gunnar wymienił poirytowane spojrzenie z Carin, na co Anders zwrócił uwagę.

— Może będzie lepiej, jeśli Carin ci wszystko wyjaśni. Carin jest dobrze poinformowana o przekształceniach.

— Ale ja nie…

— Wkrótce będziesz, gdyż w przeciwieństwie do ciebie dzielę się informacjami i ich nie ukrywam.

— Jak miło.

Anders stanął za Carin i położył jej dłoń na ramieniu.

— Carin dostała propozycję pracy jako komendantka regionu wschodniego i przyjęła ją. Podczas najbliższego roku razem z sześcioma pozostałymi szefami wypracują detale nowej organizacji i plan działania na rok 2015. Jednocześnie Carin będzie kontynuowała swoją pracę jako komendantka regionalna policji aż do końca następnego roku, kiedy to obejmie nową funkcję.

Carin wstała, poprawiła marynarkę i zabrała głos.

— Mamy napięty plan i presja czasu jest dla nas dużym wyzwaniem. Ale bardzo się cieszę, że zostanę członkiem krajowej grupy kierowniczej. Czekają nas duże zmiany. Zastąpienie dwudziestu jeden urzędów policyjnych jednym dużym organem nie jest czymś, co się robi z dnia na dzień. Jak z pewnością wiecie, prace trwały od 2010 roku, a teraz przed nami ostatni etap. Rozumiem, że macie pytania i spróbuję na nie odpowiedzieć tak wyczerpująco, jak to jest możliwe, ponieważ wasze zaangażowanie jest dla mnie ważne.

Carin skinęła głową w stronę siedzących dookoła stołu członków zespołu. Henrik i Anneli uśmiechali się, Ola uniósł kciuk do góry, a Gunnar ostrożnie zaczął klaskać w dłonie.

— No to gratulacje — powiedziała Mia, siedząca ze skrzyżowanymi ramionami.

Carin skinęła głową w odpowiedzi i usiadła.

— Carin ma rację — powiedział Anders. — Wasze zaangażowanie i wasze uwagi są ważne.

Gunnar westchnął głośno. Za głośno.

Anders przeciągnął ręką po łysej głowie.

— Wiesz co, Gunnarze, widzę bardzo dużo zalet w przeprowadzanej restrukturyzacji policji. Ale największą jest chyba to, że zatrą się granice, że będzie o wiele łatwiej współpracować. Nie uważasz?

Pola uprawne były pokryte śniegiem, który w zapadającym zmroku przybrał niebieski odcień. Boczne drogi wiły się przez gęsty las, a między drzewami pobłyskiwały światła gospodarstw i domów.

Pim siedziała z głową opartą o trzęsące się okno w wagonie numer pięć pociągu X2000 relacji Kopenhaga–Sztokholm. Pociąg opuścił Kopenhagę dokładnie o godzinie 18.36 i po czterech godzinach miał przybyć do Norrköping.

Pim cały czas dotykała swojego wetkniętego za pasek spodni paszportu i czuła ćmiący w podbrzuszu niepokój. Odwróciła się do Noi, siedzącej w rzędzie za nią z bezwładnie spuszczonymi rękoma i szeroko otwartymi ustami. Noi utkwiła wzrok w jakimś punkcie za oknem.

— Śpisz? — spytała Pim.

— Nie — odpowiedziała sennie Noi.

— Jesteś pewna, że ktoś będzie na nas czekał?

Noi nie odpowiedziała. Zamknęła oczy.

— Noi? Noi!

Noi z wysiłkiem otworzyła oczy i dalej wpatrywała się w krajobraz za oknem.

— Jest mi zimno — powiedziała i znów zamknęła oczy. Jej głowa z wolna opadła na klatkę piersiową.

— Kto będzie na nas czekał? Noi? Noi!

Noi z trudem podniosła głowę i napotkała wzrok Pim.

Jej źrenice były przerażająco małe.

— Co się dzieje? Jak się czujesz? — spytała Pim.

— Nic… spać — wymamrotała Noi.

— Kto będzie na nas czekał? Nie możesz mi odpowiedzieć?

Ale Noi nie odpowiedziała. Już spała.

Pim skuliła się na siedzeniu i spojrzała na przesuwający się za oknem krajobraz. Niepokój w podbrzuszu nasilił się teraz.

Wiedziała dobrze, kiedy ostatnio czuła taki niepokój.

Było to przed miesiącem, gdy siedziała na ziemi i patrzyła na martwą twarz mamy. Jej młodsza siostra Mai jeszcze wtedy tego nie rozumiała. Myślała, że mama śpi, bo tak powiedziała jej Pim.

Ale mama nie spała. Zmarła z powodu gorączki. Gorączki denga.

Mama miała czerwone oczy i duże siniaki na całym ciele. Podczas choroby krzyczała z powodu bólu mięśni i stawów.

Ten jeden jedyny raz Pim żałowała, że nie było z nimi taty, by ona, tam i wtedy, znów mogła stać się mała.

By mogła być dzieckiem.

Pragnęła, by przyszedł jakiś dorosły i wszystkim się zajął. Lecz to była złudna myśl, złudna nadzieja — jej tata zawiódł ich dawno temu. Miał nową rodzinę, nie mógł przyjść.

A gdy mama zaparła się i nie chciała pójść do szpitala, zniknęła ostatnia nadzieja.

— Tak będzie najlepiej — powiedziała mama.

— Ale przecież mogą ci pomóc.

— Pomoc kosztuje, Pim.

— Ale…

— Obiecaj mi lepiej… że zajmiesz się Mai.

Jej mama wykaszlała te słowa, drapiąc się rozpaczliwie po ramieniu, aż pękł wypełniony płynem pęcherz.

— Nie… sama nie dam rady — wzbraniała się Pim i zaczęła płakać. — Ona ma dopiero osiem lat.

— Ty masz piętnaście. Dasz radę.

Pim przebierała palcami po torbie podróżnej, myślała o Mai i zastanawiała się, co teraz robi jej młodsza siostra. Może śpi, może czuje się samotna lub przestraszona. Ale przecież Pim nie będzie tylko przez pięć dni, niedługo, wkrótce będzie z powrotem w domu, u Mai.

Zadrżała jej dolna warga i poczuła nagły ból brzucha.

Naprawdę muszę wrócić do domu, pomyślała.

Gunnar Öhrn siedział z szeroko rozstawionymi nogami za biurkiem w swoim gabinecie. Wyciągnął ramiona w górę i zajęczał, gdy poczuł ukłucie. Ból promieniował aż do miejsca, które niegdyś było nasadą włosów. Poczuł się za ciężki i za stary, ale odpędził ponure myśli, bo nie było to ani miejsce, ani czas na takie rozważania.

Na półce za nim leżały góry dokumentów dotyczących śledztw, miał zacząć gdzieś tam pośrodku, skoncentrowany i wydajny, miał czytać i myśleć, nie dać się ogarnąć zmęczeniu.

Brał teczkę za teczką i przeglądał po kilka dokumentów w każdej, ale nie udało mu się zajść za daleko, gdyż przerwało mu pukanie do drzwi. Anders Wester wszedł do środka z dwoma kubkami kawy.

— Już nie śpisz? — zagaił.

— Co masz na myśli? — spytał Gunnar.

— Wyglądało, jakbyś spał.

— Byłem pogrążony w myślach. Od kiedy to zabronione?

— Cholerna pogoda.

— Nie mam ochoty na pogawędkę.

Anders postawił kubki z kawą na biurku i usiadł na krześle naprzeciwko ze złączonymi czubkami palców.

— Jak się ona miewa? — spytał Anders.

— Kto? — odpowiedział pytaniem na pytanie Gunnar.

— Anneli.

— To nie twoja sprawa.

— Wyglądała na zmęczoną.

— Nie jestem w nastroju na czczą gadkę.

— Chciałbym tylko wiedzieć, co u niej.

— Masz się od niej odpieprzyć, słyszysz?

— Uspokój się — odparł Anders. — Pytałem tylko, co u niej słychać.

— A ja tu pracuję.

Gunnar poprawił się na krześle. Czuł, jak pot na plecach przesiąka przez koszulkę. Spojrzał na siedzącego przed nim nieruchomo Andersa, z rękoma przy ustach i ze złączonymi czubkami palców. Postawa wyższości. Z krzywym uśmiechem czającym się w uniesionym kąciku ust.

— Kawy?

— Więc mamy teraz też pić razem kawę?

— Proszę bardzo — powiedział Anders, przysuwając kubek do Gunnara, który tylko spojrzał na niego z niesmakiem.

— Nie mogę zrozumieć, że miałeś odwagę tu przyjść — powiedział Gunnar.

— Zauważyłem twoje nastawienie — odparł Anders.

— Nic tu po tobie.

— Słyszę, co mówisz.

— Że też masz czelność krytykować nasze śledztwo.

— Wykonuję swoją pracę.

— A my naszą.

— Najwyraźniej nie, skoro tu jestem.

— Musi istnieć inny powód twojego przyjazdu. Mam ochotę poprosić cię, byś poszedł do diabła.

— Wiem.

— Ale wtedy pewnie groziłyby mi sankcje?

— Może i tak ci grożą.

— Co masz na myśli?

— To, co powiedziałem.

— Grozisz mi?

Anders cały czas się uśmiechał, oparł łokcie na kolanach i pochylił się do przodu.

— Nie, Gunnarze. Dlaczego miałbym ci grozić? Chcę tylko, żebyście dobrze wykonywali swoją pracę, tu w Norrköping.

— Całe życie pracuję jako policjant. Wiem, jak się dobrze wykonuje tę pracę.

— W takim razie muszę zadbać o to, byście pracowali jeszcze lepiej.

— Możesz tak tu sobie siedzieć pochylony do przodu i przybierać groźne pozy — powiedział Gunnar, opierając się o fotel. — I możesz mówić, co ci się do cholery podoba. I tak nie będę cię słuchać.

— Mam nadzieję, że zdajesz sobie sprawę z tego, co robisz — powiedział Anders.

— Tak, doskonale.

— Nie sądzę. Wydaje się, że nie rozumiesz, jak ważna jest współpraca. Że my mamy współpracować. Policja regionalna i krajowa. Norrköping i Sztokholm. Ty i ja, Gunnarze.

Gunnar nie miał już siły, by tego słuchać. Pot spływał mu ze skroni, lecz nie chciał go obetrzeć, nie chciał pokazać Andersowi, jaki jest podenerwowany.

— To oczywiste, że mamy współpracować — powiedział z sarkazmem. — Ty i ja. Miałeś mi coś jeszcze do powiedzenia?

Anders wstał.

— Nie — odrzekł, wyciągnął rękę i mocno uścisnął dłoń Gunnara. Zbyt mocno, zbyt długo.

A Gunnar odpowiedział.

Uściskiem.

Zbyt mocnym, zbyt długim.

5

Jego płaszcz skrzył się od płatków śniegu.

Karl Berzelius zatupał, by otrząsnąć śnieg z półbutów, po czym wsiadł do taksówki czekającej przed salą koncertową Luis De Geer.

Przeciągnął ręką po siwych gęstych włosach i poprawił płaszcz, zajmując miejsce.

Margaretha siedziała już na tylnym siedzeniu z torebką na kolanach. Wytarła chusteczką cienkie szkła, po czym znów założyła je na nos. Ostrożnie włożyła chusteczkę do torebki i zamknęła ją z trzaskiem.

— Fantastyczny — wymruczała, gdy taksówka skręciła na kocie łby.

— Co mówiłaś?

— Koncert był fantastyczny, od dawna nie byłam na lepszym. Dał mi tyle radości.

— Tak, jest to jeden z najbardziej popularnych koncertów fortepianowych.

— Rozumiem dlaczego.

— Rachmaninow, trudny do przebicia.

— To prawda.

Karl spojrzał na zaspy śniegu. Gdy samochód skręcił w prawo, uniósł wzrok na wiszące nad ulicą świąteczne girlandy. Tysiące lampek kołysało się na wietrze w tę i z powrotem.

— W tym tygodniu jest druga niedziela adwentu — wymruczała Margaretha. — A wkrótce mamy Boże Narodzenie…

Powiedziała to cicho, lecz słyszał, co mówiła.

— No i co w związku z tym?

Margaretha najpierw nie odpowiedziała, jakby się wahała. Potem wypowiedziała to, czego się spodziewał.

— Może powinniśmy ją zaprosić?

Spojrzał na żonę, widział, jak ściska w rękach torebkę, i wiedział, że czekała na reakcję z jego strony.

— Tak, na Boże Narodzenie — odpowiedział.

— Albo wcześniej, może już w tę sobotę, żeby…

Podniósł rękę, pokazując, że już wystarczy.

— Drogi Karlu.

— Nie.

— Ale ja nie chcę czekać do Bożego Narodzenia, uważam, że dobrze by było, jeśli…

— Nie kontaktowała się z nami.

— Ale ja skontaktowałam się z nią.

Karl zmrużył oczy, na co Margaretha jeszcze mocniej ścisnęła swoją torebkę.

— Rozmawiałaś z nią? — spytał.

— Tak, i ty też powinieneś to zrobić. Ostatni raz rozmawiałeś z nią dawno temu — powiedziała i dodała: — Drogi Karlu…

Karl Berzelius odchrząknął.

— Nie chcę nic więcej słyszeć na ten temat — oznajmił.

— Więc mamy po prostu o niej zapomnieć?

— Tak.

— Ale ja nie chcę.

— Dość już! Jeśli chcesz się z nią spotkać, zrób to. Zaproś ją! Rób, co chcesz! Ale mnie zostaw w spokoju!

Znów się pojawiły. Złość. Irytacja. Sam był nimi zdziwiony, dawno nie doświadczył tych uczuć.

Margaretha tak mocno ścisnęła torebkę, że zbielały jej kłykcie. Karl słyszał jej westchnięcie, ale puścił je mimo uszu.

Odwrócił wzrok i spojrzał w okno.

Na kołyszące się lampki.

Jana Berzelius otworzyła skrzynkę odbiorczą i rzuciła wzrokiem na cztery nowe wiadomości, które dostała późnym popołudniem. Pierwsza była od Torstena Granatha, zaproszenie na tradycyjną kolację świąteczną całej prokuratury w hotelu Göta w Borensberg. Dwie kolejne dotyczyły uzupełnienia danych w sprawie pobicia w pubie, która miała zostać rozpatrzona za ponad tydzień w sądzie w Norrköping. Ostatnia zawierała dwustronicowy dokument na temat przyjętej zmiany w statusie prokuratury.

Dwadzieścia minut później wyłączyła komputer, wolnym krokiem poszła do sypialni, rozebrała się i ułożyła ubrania na krześle. Zapaliła światło w garderobie, by wyszukać nową bieliznę, ale zatrzymała się przed lustrem sięgającym od podłogi do sufitu. Odgarnęła na bok długie, ciemne włosy, tak że opadały teraz na prawą pierś.

Stała tak i przyglądała się sobie samej. Oglądała ramiona, boki i uda. Przejechała ręką po ramieniu, w dół aż do talii i pośladków. Zadrżała na całym ciele, gdy zobaczyła siniaki. Ściemniały, niedługo zaczną znikać — wraz z myślami o Danilu.

Energicznie wyciągnęła jedną szufladę, chwyciła jedwabny biustonosz i pasujące do niego majtki, rzuciła komplet na łóżko i poszła do łazienki. Szybko wzięła prysznic, włożyła bieliznę i owinęła się cieniutką podomką.

W kuchni nalała sobie kieliszek wina, stanęła przy oknie i spojrzała na gęste chmury. Pociągnęła duży łyk wina i przyłożyła zimne szkło do skroni. Potem odwróciła się od okna, poszła do gabinetu i otworzyła kluczem drzwi od komórki.

Zapaliła światło, stanęła na progu i rozejrzała się po tym niewielkim pomieszczeniu. Wzrok przesuwał się po wiszących na ścianie tablicach korkowych, białej tablicy na notatki, fotografiach, książkach i zapiskach — po wszystkim, co dotyczyło jej dzieciństwa. Delikatnie przeciągnęła palcami po karku i wyczuła pod nimi nierówność, wyryte litery, które nigdy nie znikną, które zostały na zawsze uwiecznione w jej jasnej skórze. K E R A — bogini śmierci.

Jej wzrok zatrzymał się na szkicu przyczepionym na środku korkowej tablicy, przytwierdzonym spinaczem we wszystkich czterech rogach. Szkic Danila, który wykonała po ich spotkaniu ubiegłej wiosny. Po wielu latach odszukała go w jego domu w Södertälje:

— Lepiej mi powiedz, co prokurator robi w moim mieszkaniu, powiedział wówczas Danilo. Nie miał pojęcia, kim ona była, gdy nagle pojawiła się w jego domu.

— Potrzebuję twojej pomocy.

On tylko się zaśmiał.

— Ach tak? Co ty nie powiesz. To ciekawe. I niby w czym mógłbym ci pomóc?

— Masz mi pomóc wyjaśnić jedną rzecz.

— Jedną rzecz? A o co chodzi w tej rzeczy?

— O moją przeszłość.

— Twoją przeszłość? Jak miałbym ci w tym pomóc, skoro nie wiem, kim jesteś?

— Ale ja wiem, kim ty jesteś.

— Naprawdę? Kim jestem?

— Jesteś Danilo.

— Sprytne. Doszłaś do tego sama, czy może przeczytałaś imię na drzwiach?

— Ale jesteś też kimś innym.

— Chcesz powiedzieć, że jestem schizolem?

— Pokaż mi swój kark.

Wówczas zamilkł.

— Masz tam inne imię, powiedziała. Ja wiem, jakie. Jeśli uda mi się zgadnąć, musisz mi opowiedzieć, skąd je masz. Jak nie odgadnę, pozwolisz mi odejść.

— Zmienimy trochę umowę. Jak zgadniesz, opowiem ci. Pewnie, nie ma problemu. Jak nie odgadniesz albo jeśli nie mam na karku żadnego napisu, strzelę.

Jana zgadła.

Pociągnęła jeszcze jeden łyk wina, weszła do pokoju, usiadła przy stole i postawiła kieliszek na biurku przed sobą.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki