Tytuł oryginału
OSTFRIESENGRAB

Copyright © S. Fischer Verlag GmbH, Frankfurt am Main 2009
Copyright © 2016 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.

Projekt logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt okładki
Ula Pągowska

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki — z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych — możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-271-7

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer firmy Elibri.

WŁAŚCIWIE — pomyślała Ann Kathrin Klaasen — powinnam być wdzięczna mordercy. W przeciwnym razie nigdy nie przyjechałabym tutaj o tej porze roku.

Oczywiście znała ten bajeczny park przy zamku Lütetsburg. Jej przyjaciółka Ulrike brała tutaj ślub. To właśnie wtedy postanowiła sobie, że postara się częściej nawiedzać tę oazę spokoju, by oddawać się kontemplacji pośród stuletnich drzew i szukać wewnętrznej harmonii.

Przejazd z jej domu przy ulicy Distelkamp w Norden do parku zamkowego zajmował raptem kilka minut. Ale gdy człowiek długo mieszka nad morzem, to przyzwyczaja się do szumu fal i w jakimś momencie przestaje je słyszeć — pomyślała zasmucona faktem, że trzeba było aż zbrodni, by wróciła do tego cudownego miejsca.

A teraz stała tutaj oszołomiona przepychem barw kwitnących rododendronów i azalii. Na krótką chwilę zamknęła oczy i głęboko odetchnęła. Aromat kwiatów był niemalże obezwładniający. Jak ktoś mógł zabić człowieka w tej oazie spokoju i wytchnienia?

W tym miejscu nie było słychać szumu Morza Północnego. Park miał swoje własne dźwięki. Brzęczenie owadów opitych nektarem tworzyło jakby podkład muzyczny. Na to nakładał się szelest gałęzi i liści poruszanych przez wiatr, który przybywając ze swej długiej wędrówki ponad morzem, zapomniał już niemal, jak pięknie może być na stałym lądzie.

JEJ PRZYJACIÓŁKA Ulrike brała tu niegdyś ślub w drewnianej Kapliczce Nordyckiej. Ann Kathrin Klaasen była głęboko wdzięczna staremu arystokratycznemu rodowi z Fryzji Wschodniej — rodzinie zu Innhausen und Knyphausen, że stworzyli to miejsce. Postanowiła, że przyjdzie tu ze swoim synem Eike. Przecież to niedopuszczalne, żeby chłopiec, który dorasta w tej okolicy, znał lepiej kino CineStar w Emden niż ten park. Możliwe, że jest tu więcej do zobaczenia niż w kinie — pomyślała Ann Kathrin.

Otworzyła oczy i poddała się inwazji barw. Ta delikatna zieleń, która mieszała się z łososiową czerwienią i słoneczną żółcią, przypomniała jej wrażenia z wczesnego dzieciństwa, gdy po raz pierwszy poszła do muzeum z ojcem, a on próbował jej objaśnić namalowane plamka przy plamce obrazy impresjonistów. Była wówczas zachwycona tymi obrazami, a jeszcze bardziej tym, że ojciec poświęcał jej tak wiele uwagi. Starał się poszerzyć jej rozumienie świata. „Człowiek musi się też nauczyć widzieć piękno” — mówił.

Tyle że to, co teraz na nią czekało, z pewnością nie było piękne. Nie widziała jeszcze ciała ofiary. Stała nadal przy wejściu do parku zamkowego.

Paul Schrader, jej kolega w policyjnym mundurze, nie wydawał się zainteresowany urodziwym krajobrazem. Ann Kathrin zauważyła, że jest przygnębiony jak ktoś, kto przechodzi kryzys małżeński lub ma coś na sumieniu. Gdy tak stał, oglądając swoje buty, przypominał przestępcę, który właśnie ma zamiar przyznać się do winy. Przygryzając dolną wargę, całkowicie zatopiony w myślach, wyglądał na kogoś, kto sam musi sobie jeszcze z czymś poradzić, zanim będzie o tym mógł powiedzieć reszcie świata.

Weller, stojący obok niej, przeciągnął się i głęboko westchnął.

— Wiesz, o czym właśnie myślę, Ann?

— Wiem. O tym, że powinniśmy wziąć urlop.

— Właśnie tak — skłamał.

W rzeczywistości myślał o czymś zupełnie innym. Gdy słońce oświetliło twarz Ann, jej włosy zajaśniały jak anielska aureola, a ona zamknąwszy oczy, zatopiła się w myślach i wspomnieniach, Weller niemalże boleśnie odczuł, jak bardzo jej pragnie. Najchętniej zaraz by się z nią kochał — tutaj, pośród tego kwitnącego przepychu natury, w którym życie celebrowało samo siebie. Być może aromat kwiatów działał na niego jak afrodyzjak. A może to właśnie Ann Kathrin tak na niego działała. Było mu to obojętne. Miał ochotę zajmować się teraz tylko nią i jej pięknym ciałem. Ale nie mógł tego powiedzieć, bo przyjechali tutaj z powodu zgłoszenia morderstwa, a technicy kryminalni już pracowali nieopodal, w tylnej części parku.

Idąc wzdłuż strumyków, w ich kierunku zmierzał właśnie Abel z sekcji zabezpieczania śladów. W ręku niósł statyw aparatu fotograficznego, a trzymał go jak kij bejsbolowy, jakby chciał się w ten sposób przed czymś obronić. Wbrew swoim przyzwyczajeniom aparat miał zawieszony na szyi. Wskazał ręką na potężny buk o drobnych listkach przypominających paproć i zawołał:

— Dlaczego nie zostałem ogrodnikiem albo kwiaciarzem, albo… — rozłożył ręce. Z jego słów przebijała rozpacz. — Albo dlaczego nie fotografuję czegoś takiego jak to? Myślisz, że jest już jakiś album ze zdjęciami z tego parku?

Abel wiele razy widział już w swoim życiu zwłoki. Zdaniem Ann Kathrin był starym wyjadaczem. Czasem miała go wręcz za kogoś zupełnie wyzutego z emocji. Najwyraźniej to, co przed chwilą fotografował, musiało nim wstrząsnąć. Stracił cały swój profesjonalny dystans i bliski był rzucenia pracy. Takim go nie znała.

Przygotowując się w duchu, że za chwilę zobaczy coś przerażającego, zwróciła się jeszcze do Paula Schradera:

— Gdzie jest świadek, który do nas zadzwonił?

Świadek siedział na ławce przed Świątynią Przyjaźni i patrzył z tego miejsca na Wyspę Zmarłych, miejsce pochówku członków rodziny Innhausen i Knyphausen.

— To redaktor z telewizji ZDF — powiedział Schrader. Nie wyglądał przy tym na zachwyconego.

Weller, gdy tylko usłyszał „ZDF”, przerwał mu:

— Znowu media były szybsze od nas?

— To on znalazł ciało.

— Ale co tutaj robi telewizja? — dopytywał się nieufnie Weller.

— Ma urlop! — zawołał Gunnar Peschke¹.

Podniósł się z ławki i podszedł do funkcjonariuszy. Zdziwili się, że dosłyszał ich rozmowę. On dostrzegł ich zmieszanie i się uśmiechnął.

— Jestem redaktorem muzycznym. Moja działka to piosenki dla dzieci, na przykład w programie Musikboxx. Moja praca wymaga dobrego słuchu.

Mężczyzna spodobał się Ann Kathrin. Imponująca postać. Najwyraźniej nie można go było łatwo wyprowadzić z równowagi. Musiał przecież zobaczyć to samo, co tak rozstroiło Abla, a był przy tym zupełnie sam — bez asysty funkcjonariuszy policji i kolegów z pracy. To on zadzwonił na policję, a potem czekał tutaj.

— Czy jest pan przyzwyczajony do widoku zwłok? — zapytała Ann Kathrin Klaasen.

— Nie. — Mężczyzna się uśmiechnął. — To nie wchodzi w zakres moich kompetencji. W programach dla dzieci nie zajmujemy się takimi sprawami. To domena kolegów z programów wieczornych. Ja mam raczej do czynienia z piratami, wiedźmami i upiorami. Rozumie pani…

Wyjaśnił potem, że ma pokój w hotelu Fährhaus w Norddeich i co rano wyrusza rowerem na długie wycieczki. Dzisiejszego ranka był pierwszym gościem w parku zamkowym Lütetsburg. Nie było jeszcze w kasie nikogo, komu mógłby zapłacić za bilet wstępu, więc przy wejściu wrzucił jedno euro do skarbonki. Teraz właśnie zastanawiał się, jak jest możliwe utrzymanie takiego raju przy cenie wstępu w wysokości jednego euro.

Weller poczuł ukłucie zazdrości, bo zauważył, że ten cały Gunnar Peschke wyraźnie spodobał się jego Ann Kathrin. To nastroiło go jeszcze bardziej krytycznie do mężczyzny.

— Dlaczego nie jest pan nad morzem, tak jak inni turyści? Dlaczego nie jeździ pan rowerem po grobli?

Gunnar Peschke z łagodnym uśmiechem wskazał szerokim gestem na cudowne otoczenie, w którym się znajdowali.

— Proszę się rozejrzeć. Czy muszę to jeszcze jakoś specjalnie uzasadniać?

Ann Kathrin pokiwała głową i spojrzała z przyganą na Wellera. Ale to go tylko jeszcze bardziej rozwścieczyło.

— Czy znał pan zmarłą? — zwrócił się do redaktora z ZDF.

— Nie — odpowiedział Gunnar Peschke. — Nie sądzę. Chociaż…

— Chociaż co? — wszedł mu w słowo Weller.

— Ach, niech pan sam zobaczy! — Gunnar Peschke machnął ręką jakby w geście obrony.

— Czy koledzy już spisali pańskie personalia? — zapytał Weller.

— No jasne! — zirytował się Schrader. — Myślicie, że myśmy tu kwiatki zrywali?

Ann Kathrin jeszcze raz głęboko odetchnęła. A potem powiedziała:

— W porządku. Teraz zobaczmy miejsce zbrodni.

Kiedy stanęła przed zwłokami, przestraszyła się sama siebie. Przyłapała się na myśli: „Mój Boże, jakie to piękne!”.

Kobieta nie wyglądała na martwą. Nie wyglądała nawet jak kobieta, lecz raczej jak anioł, który przeskakiwał między kwitnącymi krzewami i zaplątał się w gałęziach. Jej stopy nie dotykały ziemi, a prawo grawitacji zdawało się nie obowiązywać, bo inaczej ciało musiałoby przecież spaść na ziemię.

Ann Kathrin otrząsnęła się. Musiała uwolnić się od takiej wojerystycznej perspektywy i musiała zacząć patrzeć oczami komisarz policji kryminalnej. Kobieta była naga. Morderca pozostawił jej tylko lśniące blond włosy na głowie, w innych miejscach była ogolona. Gładkie pasma okalały jej twarz jak aureola.

Kimkolwiek był — myślała Ann Kathrin — poświęcił wiele czasu, by ułożyć tę fryzurę. Dlaczego wiatr jeszcze nie zniszczył jego pracy?

Nie spodobało się jej, że dwóch młodych policjantów z Norden wpatrywało się w nieżywą kobietę z wyrazem zdumienia na chłopięcych twarzach. Ale nie miała im za złe, że się tak gapili. Chyba na każdym ten widok musiał zrobić wrażenie i właśnie to napawało Ann Kathrin strachem. To nigdy nie może trafić do prasy.

Nogi kobiety były szeroko rozłożone, ale nie tak, jak to się dzieje w przypadku przestępstw na tle seksualnym, lecz raczej jak u łyżwiarki figurowej, która skacze lekko niczym elf, by pokazać się sędziom od najlepszej strony. Jedna ręka kobiety była wyciągnięta na całą długość i wskazywała na słońce. Całe jej ciało było jakby skupione na jednym punkcie, do którego pragnęło dotrzeć: na niedostępnym punkcie, gdzieś wysoko w górze, ponad chmurami.

— Ona wygląda, jakby chciała wskoczyć na korony tamtych drzew za nami — odezwał się Weller.

Ann Kathrin pokiwała głową.

— Zadzwoń po Abla. Chcę, żeby sfotografował tu wszystko centymetr po centymetrze. Wszystko. Niech odejdzie na tyle daleko, by całość uchwycić w jednym kadrze. Muszę to mieć jak na mapie. Bo myślę, że zabójca chce nam coś powiedzieć.

Przez chwilę Weller miał poczucie, że padli ofiarą głupiego żartu. A może naprawdę uczestniczyli w jakimś programie typu „Uwaga, kamera!”. I możliwe, że właśnie dlatego zawiadomił ich ten typek z telewizji. Czyżby ostatnio wzięli się też za nabieranie policji kryminalnej? Obszar parku był na tyle duży i miał tyle zakamarków, że można było tutaj zainstalować dowolną liczbę kamer. Czy ta rzekomo nieżywa kobieta za chwilę się poruszy i roześmieje, jak te żywe rzeźby przed dworcem głównym w Hanowerze?

— Czy jesteście pewni, że ona nie żyje? — zapytał Weller stojących obok funkcjonariuszy.

— Nie oglądałeś jej jeszcze od tyłu — odpowiedział Paul Schrader.

Ann Kathrin podeszła bliżej i przeszył ją dreszcz, gdy zauważyła, że paznokcie u nóg kobiety są polakierowane na ten sam kolor, jakie miały kwiaty rododendronów i azalii, pomiędzy którymi zdawała się unosić zmarła.

Tymczasem Weller stanął z tyłu zwłok i zrozumiał, dlaczego Abel chciał rzucić pracę. Kobieta była nadziana na dobry tuzin stalowych prętów, które przytrzymywały ją w tym położeniu. W jej głowie, plecach, łokciach i zgięciach kolanowych — wszędzie tkwiły te srebrzyste włócznie.

Weller odwrócił się i potrząsnął pięścią w kierunku rododendronów, jakby to one były winne zbrodni.

Ann Kathrin podeszła do niego.

— Myślę, że wcale nie chcesz tego zobaczyć — powiedział i próbował ją powstrzymać, ale ona odsunęła go na bok.

— Nikt nie chce widzieć takich rzeczy. Ale taki mamy zawód — powiedziała.

Od kiedy mieli romans, nieustannie próbował ją chronić. Z jednej strony wzruszało to Ann Kathrin, z drugiej strony napawało lękiem, że Weller kompromituje ją przed kolegami z pracy.

Ale już po chwili musiała przyznać, że czegoś tak wstrząsającego rzeczywiście jeszcze nie widziała. W przeciwieństwie do swych kolegów nie poczuła się słabo, lecz zaczęła chłodno analizować całą sytuację, starając się zapisać w pamięci każdy szczegół. Obawiała się, że zdjęcia nie oddadzą tej sceny we właściwy sposób.

— Prokurator Scherer już dawno powinien tu być — odezwała się. — Chcę, by to zobaczył.

— Obawiam się — powiedział Weller — że nie możemy pozwolić, by ona dłużej tak tutaj wisiała, Ann…

— Park trzeba oczywiście zamknąć dla zwiedzających — powiedziała z naciskiem Ann Kathrin — ale niestety nie możemy jej teraz stąd zdjąć. Potrzebujemy specjalistów. Tutaj mogą być tysiące śladów, których nie widzimy. Materiał genetyczny i…

Jeśli chodzi o te wszystkie włócznie w plecach ofiary, Ann Kathrin odkryła, że jest tam zastanawiająco mało krwi. Całe miejsce zbrodni wydało się jej wręcz klinicznie czyste.

— Kimkolwiek był — zaczął snuć wnioski Weller — to po pierwsze, albo miał siłę niedźwiedzia, albo kilku pomagierów, a po drugie, miał bezgranicznie dużo czasu.

Ann Kathrin przyznała mu rację.

— Tak, sprawca z pewnością się nie spieszył. Przeznaczył mnóstwo czasu na każdy szczegół. Chciał nam ją zaprezentować właśnie w taki sposób. To było dla niego ważne. I niczego nie pozostawił na pastwę przypadku. Nawet światło słoneczne współgra z tą inscenizacją.

— Sądzisz, że w czasie deszczu cały ten wysiłek poszedłby na marne? — zapytał Weller i klepnął się w czoło. — Co to za morderca, który najpierw sprawdza prognozę pogody i zabija wyłącznie w przeddzień słonecznego dnia, żeby chmury nie popsuły policjantom estetycznych przeżyć, gdy ci już znajdą zwłoki.

— Nie wiem, co się dzieje w jego głowie — powiedziała Ann Kathrin — ale on ma jakiś plan. I nie będzie szczędził wysiłków, by go urzeczywistnić.

Ann Kathrin nigdy w życiu nie miała problemu z katarem siennym, ale nagle dostała napadu kichania, którego nie mogła powstrzymać. Wszystko ją rozbolało, tak gwałtowny był ten atak.

I właśnie wtedy Weller odkrył coś na drzewie, na które martwa naga kobieta zdawała się wskakiwać, wyłaniając się z krzewów rododendrona. W górze wisiała jakaś paczka opakowana w papier o łososiowym odcieniu, obwiązana złotą wstążką.

Weller skierował tam jednego z funkcjonariuszy, który zaczął się wdrapywać na drzewo na tyle niezgrabnie, że Weller najchętniej sam by tam wlazł.

Paczka była wielkości aktówki — niezbyt ciężka i zapakowana jak prezent pod choinkę. Gdy Abel obfotografował ją ze wszystkich stron, znaleźli w środku odzież zmarłej — porządnie wypraną, wyprasowaną i złożoną. Poza tym portmonetkę z kwotą czterdziestu trzech euro dwudziestu jeden centów, kartę do banku Sparkasse Aurich-Norden i dowód osobisty. Kobieta nazywała się Mareike Henning, miała dwadzieścia cztery lata i mieszkała w Dornumersiel.

Ann Kathrin Klaasen dostrzegła reakcję Schradera na dowód osobisty i wykorzystując przerwę między kolejnymi napadami kichania, zapytała:

— Znasz zmarłą?

— O, tak.

— Służbowo?

Pokiwał głową.

— Tak. I obawiam się, że to nie będzie dla nas szczególnie przyjemna sytuacja.

— Dlaczego? Nie rozumiem — powiedziała Ann Kathrin. A potem kichnęła tak gwałtownie, że w oczach popękały jej naczynka, a Schrader zrobił krok w tył. Ann Kathrin zapytała:

— A co z nią jest nie tak?

Schrader przełknął ślinę, jakby szukał jakiejś wymówki. Ann Kathrin natychmiast zaczęła go odpytywać:

— Od razu poznałeś zwłoki, zgadza się? Dlatego stałeś przy wejściu jak ktoś, kto właśnie zaliczył kopniaka w podbrzusze.

Paul Schrader kiwnął głową.

— Tak, ale miałem nadzieję… miałem po prostu nadzieję, że się mylę.

Ann Kathrin pomyślała, że Schrader wygląda tak żałośnie, jakby właśnie narobił w spodnie.

— Co przez to rozumiesz? — zapytała.

— Ja… ja przyjąłem zgłoszenie, ale się nim nie zająłem. Ona twierdziła, że ktoś ją zastrasza… to znaczy, najpierw to była jakaś drobna stłuczka, a potem… no właśnie…

— Co to ma znaczyć? Czy była to tylko stłuczka, czy też ktoś jej groził?

— Najwyraźniej i jedno, i drugie. Muszę przyznać, że ona okropnie nas wkurzała. Cieszyłem się, że mam to wreszcie z głowy, bo tymczasem sprawa trafiła też do prokuratury.

— Dlaczego cię tak wkurzała?

— Ciągle do nas wydzwaniała, a potem przyszli jej facet i jej ojciec, i ech… — Schrader machnął ręką, jakby odganiał się od uciążliwej muchy.

Nie musiał już nic więcej mówić. Ann Kathrin domyślała się, w jakim kierunku zmierza ta opowieść. Ktoś groził Mareike Henning. Kobieta zwróciła się o pomoc do policji w Norden, pomocy jej nie udzielono, a teraz nie żyła.

Ann Kathrin Klaasen rzuciła Wellerowi tylko jedno spojrzenie, a on już trzymał w ręku komórkę i żądał od prokuratury dostępu do akt.

Gdy prokurator Scherer odziany w błękitny garnitur o połysku łazienkowych kafelków zjawił się na miejscu przestępstwa, Ann Kathrin i Weller byli już w drodze do Dornumersiel, by poinformować krewnych ofiary.

WELLER NERWOWO skubał brodę. Prowadził samochód jedną ręką i walczył z coraz bardziej dręczącą potrzebą, by natychmiast zapalić papierosa. Zupełnie wykańczała go myśl, że zaraz będzie musiał wyjaśnić jakiemuś ojcu czy mężowi, co stało się z Mareike Henning. Nie pierwszy raz powiadamiał krewnych o śmierci ukochanej osoby. Ale ta sprawa to było jednak coś szczególnego. Przełknął ślinę.

— Ann, ale przecież nie chcesz chyba… chodzi mi o to… co my właściwie mamy im powiedzieć?

— Prawdę — powiedziała. — A co innego?

— Ja tego nie potrafię, Ann.

— No, unikając tych wszystkich drastycznych szczegółów, ale ponieważ ktoś zamordował Mareike Henning, naszym zadaniem jest dowiedzieć się, kto to zrobił i dlaczego. Z uwagi na ofiarę i jej krewnych możemy spróbować zataić szczegóły przed prasą i na pewno możemy zapobiec publikacji zdjęć. Nie uda się nam jednak przemilczeć faktów.

Weller poczuł się nieco urażony. Mówiła do niego jak do żółtodzioba. Czuł, że to on miał za zadanie przekazać wiadomość o śmierci. Musiał uważać, żeby w ich związku Ann Kathrin nie weszła mu na głowę. Nie chciał w jej oczach wyjść na słabeusza. Tak bardzo chciałby odgrywać rolę jej opiekuna, ale nie wiedział, jak zdobyć tę pozycję. Sprawiała wrażenie o wiele bardziej opanowanej od niego.

RODZINA HENNINGÓW mieszkała w nowym domu jednorodzinnym niedaleko nadmorskiej grobli. Na wypielęgnowanym klombie przed domem co najmniej setka tulipanów wyciągała do słońca swoje białe, fioletowe, czerwone i żółte główki. Górna połowa drzwi wejściowych wykonana była z mlecznego szkła. Ann Kathrin od razu zauważyła, że niedawno ktoś zamontował na nich dodatkowo żeliwną kratę. Nie zdążyła jeszcze zadzwonić, gdy w środku zaczął ujadać pies. Zanim przekręcono klucz w zamku, usłyszała, jak z drzwi zdejmowane są co najmniej trzy zabezpieczające łańcuchy. Najpierw dostrzegła tylko niewyraźny zarys potężnej sylwetki.

Drzwi uchyliły się, a wtedy zobaczyła Petera Henninga, ojca ofiary — mężczyznę o byczym karku. Niedawno dobił pięćdziesiątki, ale był już prawie łysy. Przytrzymywał za obrożę owczarka. Pies szczekał i odsłaniał zęby. Ann Kathrin ani sekundy nie wątpiła, że pies rzuciłby się na nią, gdyby jego pan go teraz wypuścił.

Mężczyzna nieufnie przyglądał się Wellerowi i Ann Kathrin. Jedną nogą blokował drzwi, by nie wpuścić do środka żadnego niepożądanego gościa. Za jego plecami, na ścianie w przedpokoju, wisiały lustra, w których Ann Kathrin dostrzegła, że obok drzwi stoi kij bejsbolowy.

— Nazywam się Ann Kathrin Klaasen. Jestem nadkomisarzem policji kryminalnej w Aurich. To mój partner, komisarz Frank Weller.

Peter Henning odezwał się, prawie nie otwierając ust, ale mimo to w jego głosie pobrzmiewała agresja.

— Aha, wreszcie się za to zabraliście? No, najwyższy czas!

Ann Kathrin zupełnie nie miała ochoty powiadamiać mężczyzny o śmierci córki, stojąc na dworze, w drzwiach domu, a równocześnie nie miała ochoty wchodzić do środka. Cała ta sytuacja mocno ją deprymowała.

Zastanawiała się właśnie, co powiedzieć, gdy Peter Henning wysyczał:

— Tylko nie myślcie, że wycofam skargę o niedopełnienie obowiązków! Płacimy uczciwie podatki i przestrzegamy prawa. Wolno nam chyba oczekiwać ochrony od państwa? Ostatnie tygodnie to był dla nas jeden wielki koszmar!

Pies zaczął drapać drzwi łapami. Pan Henning przyciągnął psa i mocniej chwycił obrożę, przyduszając go.

— Kupiliśmy nawet tego agresywnego kundla, a ja najbardziej na świecie nienawidzę owczarków — złorzeczył.

— Proszę, niech pan zamknie psa w jakimś pomieszczeniu, żebyśmy mogli porozmawiać w spokoju — powiedziała Ann Kathrin.

Pan Henning kiwnął głową i zamknął drzwi, by spełnić prośbę Ann Kathrin. Zaprowadził psa do kuchni, gdzie ten nadal hałasował, ale przynajmniej Ann Kathrin i Weller byli teraz w bezpiecznej odległości od jego zębów.

Gospodarz powtórnie otworzył drzwi, a potem odwrócił się i poszedł do salonu. Teraz także Weller dostrzegł kij bejsbolowy stojący obok drzwi wejściowych oraz owe trzy łańcuchy, które zabezpieczały drzwi. Ktoś tutaj czuł się naprawdę zagrożony…

Ann Kathrin miała wrażenie, że meble w salonie były stanowczo za duże w stosunku do pomieszczenia. Trzy klockowate fotele i monstrualnie wielka pięcioosobowa kanapa otaczały drewniane koło od wozu, na którym zamocowana była szlifowana płyta z grubego, hartowanego szkła. Nad samym stołem wisiało jeszcze jedno koło od wozu, które z kolei przerobiono na lampę. W masywnej rustykalnej komodzie z litego dębu stały porcelanowe figurki, które służyły za podpórki do książek. Były to wyłącznie małe elfy i uskrzydlone aniołki o jasnych włosach. Wszystko tu lśniło czystością. Liście dwóch fikusów w rogu pokoju błyszczały jak polakierowane. Ann Kathrin wywnioskowała, że ktoś sprzątał tu bardzo porządnie i dbał o rośliny. Czyżby Mareike?

— Macie tego gnoja? — zapytał Peter Henning. — Czy ten koszmar już się skończył?

Ann Kathrin potrząsnęła głową.

— Nie, proszę pana. Bardzo mi przykro. Muszę przekazać panu smutną wiadomość…

Nie musiała nic więcej mówić. Mężczyzna od razu zrozumiał. Przez chwilę zachwiał się jak powalony ciosem bokser. Machając rękami, próbował złapać w powietrzu równowagę.

— Słabo mi — wydyszał, a potem nogi się pod nim ugięły.

Ann Kathrin i Weller podtrzymali tego stukilowego mężczyznę, starając się, by łagodnie osunął się na dywan i uniknął gwałtownego kontaktu z podłogą. Jego powieki drgały, a z ciastowatej twarzy odpłynęła cała krew.

Mężczyzna natychmiast chciał się podnieść i uparcie odrzucał pomoc Ann Kathrin i Wellera, ale zaraz znowu padł na kolana.

W kuchni pies z ujadaniem uderzył całym ciałem o drzwi.

Ann Kathrin dostrzegła uchylone drzwi do łazienki.

— Przyniosę panu szklankę wody — powiedziała i zniknęła w łazience.

Tylko na kilka sekund zostawiła Wellera samego z Peterem Henningiem. Weller podtrzymywał wtedy głowę mężczyzny.

Ann Kathrin przetarła oczy i dwa razy gwałtownie kichnęła. Mam ostatnio jakąś alergię — pomyślała i prawie się zawstydziła, jak gdyby alergia w tej sytuacji była zupełnie nie na miejscu.

Gdy wróciła z łazienki, Peter Henning klęczał właśnie na Wellerze i dusił go.

— Macie ją na sumieniu, bydlaki! Wszystkich was wykończę! Mnie i tak jest wszystko jedno! — rzęził Peter Henning.

Wellerowi było głupio, że Ann Kathrin musiała interweniować. Chwyciła Petera Henninga za prawą rękę, oderwała ją od szyi Wellera i wykręciła ją za plecami mężczyzny. Potem założyła mu kajdanki. Jeszcze nie zdążyła go skrępować, a już poczuła niesmak. Jak będzie wyglądało w raporcie, że oto musiała założyć kajdanki ojcu ofiary morderstwa w celu poinformowania go o śmierci córki?

Od razu przypomniała sobie słowa Paula Schradera: „Obawiam się, że to nie będzie dla nas szczególnie przyjemna sytuacja”. Najwyraźniej wyraził się nazbyt oględnie.

Na prośbę Ann Kathrin komisarz Weller wyszedł przed dom, żeby ochłonąć, i zapalił tam papierosa. Nie zamknął drzwi za sobą i przysłuchiwał się, jak Ann Kathrin pozwala na siebie wrzeszczeć. Była cierpliwą kobietą. Żaden policjant nie zniósłby tego. Ale Weller dokładnie znał jej metodę. Pozwalała się ludziom wygadać, a oni w ataku wściekłości zwykle bardzo się odsłaniali. Teraz, tak krótko po morderstwie, emocje się gotowały i były duże szanse, że ktoś wypaple rzeczy, które tak naprawdę wolałby zataić.

Jeśli tylko połowa informacji, którymi Henning zaatakował Ann Kathrin, była prawdziwa, to miał powody, żeby się wściekać. Podobno już na początku maja złożył zawiadomienie na komisariacie policji w Norden, że ktoś grozi jego córce.

— Już myślałem, że pracujecie dla rosyjskiej mafii! — wrzeszczał. — Komu z was smarują? Kto z was jest na ich liście płac?

— Ja w każdym razie nie — odpowiedziała Ann Kathrin tak spokojnie, jak tylko potrafiła — i mój współpracownik Weller też nie. Za niego mogę ręczyć głową. Którego z naszych pracowników pan podejrzewa? Komu smarują, jak ładnie się pan przed chwilą wyraził?

Henning parsknął i zaszurał stopą jak byk, który zaraz rzuci się do ataku. Przycisnął brodę do piersi i zezował na Ann Kathrin spode łba.

— To była wspaniała dziewczyna, moja Mareike. Anioł! A wy, wy rzuciliście ją na pożarcie! Złożyliście ją w ofierze!

— A co pana zdaniem powinniśmy byli zrobić?

Henning wybuchnął gorzkim śmiechem. Kępki włosów na skroniach odstawały mu teraz od głowy jak naelektryzowane.

— Powinniście ich zapuszkować! Przecież wszystko mieliście! Nazwiska, adresy, wszystko! Czego wam jeszcze było trzeba?

Weller przyglądał się barankom na niebie, które wiatr popychał w kierunku Holandii. Potem na chwilę przymknął oczy. Słońce przyjemnie grzało mu twarz, a on zastanawiał się, dlaczego właściwie pracuje w tym fachu. Co mu kazało zostać komisarzem policji? Dlaczego musi codziennie zajmować się takimi świństwami? Albo ludzkie brudy, albo papierkowa robota, niczego innego tu nie znajdziesz.

Roztarł sobie miejsce na szyi, na którym przed chwilą Peter Henning zacisnął palce, próbując go udusić. Gryzło go, że nie udało mu się samemu uwolnić z tego chwytu. A przecież Ann Kathrin bez większego wysiłku zapanowała nad Henningem. Straci dla mnie cały szacunek, jak tak dalej pójdzie — myślał Weller. Muszę jakoś przejąć inicjatywę w tym śledztwie.

Rzucił papierosa na ziemię i rozdeptał go na kamiennych płytkach. Zanim wrócił do środka, pochylił się i podniósł niedopałek. Nie chciał mieć do siebie pretensji o to, że na dodatek jest brudasem. Od kiedy miejsca dla palaczy także we Fryzji Wschodniej stały się coraz rzadsze, zaczął nosić przy sobie małą popielniczkę, w której chował niedopałki. Głupio się z tym czuł. Całe lata, a nawet dziesięciolecia bezmyślnie rozrzucał wokół siebie popiół i niedopałki — jak mewy, które rozrzucają swoje odchody na plaży. W ostatnim czasie palił papierosy z nieczystym sumieniem i czuł się winny, gdy ktoś trafił na dowody jego nałogu. Pojął, że tak właśnie czują się przestępcy, gdy usuwają ślady na miejscu zbrodni, by nikt ich nie nakrył.

Gdy wrócił do środka, Peter Henning, ciągle jeszcze z kajdankami na rękach, siedział w ogromnym fotelu obitym skórą, podczas gdy Ann Kathrin chodziła przed nim po pokoju. Trzy kroki, zwrot w tył, trzy kroki. Ten jej charakterystyczny chód dawał jej w czasie przesłuchania poczucie pewności.

— Wie pan, co mnie trochę dziwi? — powiedziała Ann Kathrin. — Jeśli pańska córka otrzymywała groźby od rosyjskiej mafii, to dlaczego nie zgłosił pan na policji faktu, że przez całą noc nie wróciła do domu? Czy w ogóle martwił się pan o nią? Gdyby ktoś groził mojemu synowi, ja zawsze bym wiedziała, gdzie w danej chwili przebywa i…

Teraz sama uznała swoje porównanie za niestosowne i połknęła końcówkę zdania.

Henning podskoczył na fotelu jak ryba wyrzucona na brzeg i próbował przybrać wygodniejszą pozycję. Ale za każdym razem, gdy próbował wstać, Ann Kathrin nakazywała mu gestem, że powinien z powrotem usiąść. Jej energiczny sposób bycia deprymował go. Wobec Wellera był gotowy wpaść w szał, ale coś w pani komisarz przypominało mu jego matkę, której nigdy nie potrafił się sprzeciwić. To chyba właśnie jej surowe spojrzenie sprawiało, że czuł się jak uczeń podstawówki.

— Byłem przekonany, że jest bezpieczna — zajęczał. — Ona już tutaj nie mogła wytrzymać. Przecież bez swoich tabletek nie potrafiła zasnąć. W nocy gwałtownie się wybudzała, krzyczała ze strachu i… odwieźliśmy ją do jej przyjaciółki Silke.

— Odwieźliśmy? Czyli kto?

— No, Markus i ja. Markus to jej chłopak. Nie są małżeństwem, ale mieszkają razem, tutaj na górze.

— A gdzie teraz jest Markus?

Pytanie Ann Kathrin zaskoczyło Petera Henninga. Przygarbił się.

— On… on pojechał do Berlina, żeby… chciał sprawdzić, czy te typki faktycznie tam mieszkają.

— Jakie typki?

Henning zajęczał.

— Pani faktycznie nic nie wie o sprawie, prawda? Jest pani kompletnie ślepa. Chyba będzie lepiej, jeśli zadzwonię do mojego adwokata Hinrichsa. Musimy ratować Markusa, żeby i jego… — Głos zamarł mu w gardle.

— Zdejmę teraz panu kajdanki, a pan opowie wszystko po kolei. I nie będzie robił numerów.

Teraz odezwał się Weller:

— Stoję tutaj — powiedział z groźbą w głosie — i przy pierwszym fałszywym ruchu…

— Nie, proszę się nie martwić, ja… ja… O, Boże, niech mnie pan zrozumie! Nie chciałem pana skrzywdzić. Tylko w pierwszej chwili…

— Już dobrze — uspokoiła go Ann Kathrin. — Komisarz Weller nie złoży zawiadomienia o czynnym oporze stawianym funkcjonariuszom władzy państwowej czy coś w tym rodzaju. Po prostu zapomnimy o tym incydencie. Ale teraz porozmawiajmy rozsądnie. Niezależnie od tego, kto zabił pańską córkę, wszyscy chcemy go znaleźć.

Peter Henning zgodził się z tym i robił wrażenie, że podchodzi poważnie do tej prośby. Ale najpierw chciał zadzwonić do swojego zięcia in spe.

Ann Kathrin nie zgodziła się.

— Takiej wiadomości nie przekazuje się przez telefon. Jeśli teraz zadzwoniłby pan na jego komórkę, a on by akurat prowadził samochód, to nietrudno sobie wyobrazić, do czego by to mogło doprowadzić.

— On… on powinien już niedługo być z powrotem. Chciał tylko zerknąć, czy przy Markgrafenstrasse 13 rzeczywiście mieszka niejaki Piotr Sidorow.

— I z tego powodu pojechał do Berlina? — zapytał z niedowierzaniem Weller.

Peter Henning zacisnął prawą pięść. Knykcie na jego dłoni zbielały. Weller stanął w pozycji, w której w razie konieczności mógł odparować cios. Ale Peter Henning tylko kilkakrotnie uderzył pięścią w podłokietnik fotela.

— No jasne! Gdybyście nam pomogli, wszystko byłoby prostsze.

Potem głos Petera Henninga załamał się od płaczu.

Ann Kathrin dobrze to znała. Niektórzy ludzie na wiadomość o nagłej śmierci bliskiej osoby stawali się agresywni. Inni zaczynali się śmiać albo opowiadać o jakichś codziennych sprawach lub wręcz włączali telewizor. Kiedyś była nawet świadkiem tego, jak ktoś wyjął swój sprzęt treningowy i zaczął ćwiczyć. Musi minąć czas, żeby wiadomość tego typu przeniknęła do ludzkiej duszy. Niektórzy dopiero po kilku dniach uświadamiają sobie stratę. A ojciec Mareike Henning właśnie teraz poczuł ten ból.

GDY CZYTAŁO SIĘ potem akta sprawy, wszystko wydawało się chłodne, rzeczowe, nieszczególnie spektakularne. Emocje już wyparowały, wszystko wchłonął papier. Ann Kathrin cieszyła się, że jest z powrotem w biurze z dala od nabrzmiałych emocji i że może teraz poświęcić się śledztwu w bardziej wyrównanym nastroju. Jej nos nadal wariował. Zużyła już drugą paczkę chusteczek higienicznych. Oczy jej łzawiły, a Weller dał jej do zrozumienia, że powinna już skończyć pracę.

— Masz tego po dziurki w nosie, Ann. — Uśmiechnął się. — Czas na fajrant. Bo inaczej, przez te setki nadgodzin, znowu będziesz musiała brać przymusowy urlop.

Zrobił podwójne espresso, ale Ann Kathrin odmówiła. Wypiła zamiast tego szklankę gorącej wody. Miała przeczucie, że to jej teraz dobrze zrobi.

Zgodnie z tym, co zawierały akta sprawy, wszystko zaczęło się zupełnie niewinnie. Mareike Henning wraz ze swoją przyjaciółką Silke Beewen w pewien niedzielny poranek pojechały na wycieczkę do Norddeich. Zaparkowały bezpośrednio przy grobli w pobliżu kawiarni Diekster Köken, żeby pospacerować nad morzem. Obok nich na parkingu stał czarny samochód marki Porsche. Gdy Mareike Henning wysiadała z samochodu, pojawił się właściciel porsche, niejaki Meuling, i zaczął krzyczeć na Mareike, że otwierając drzwi, uszkodziła jego samochód. Mareike Hennig zaprzeczyła, wskazując, że jego samochód nie ma żadnych widocznych uszkodzeń, że przecież nawet go nie dotknęła. Silke Beewen wszystko to poświadczyła. Obydwie kobiety odniosły wrażenie, że Meuling zachowuje się dość agresywnie, i zaproponowały w końcu, by wezwał policję, jeśli czuje się poszkodowany. Powiedziały, że policja bez wątpienia stwierdzi, że nie doszło do żadnego uszkodzenia. Po tych słowach Meuling odjechał.

Obydwie przyjaciółki poszły na spacer wzdłuż grobli, a gdy po niecałej godzinie wróciły na parking, na samochodzie Mareike Henning przyklejona była kartka z informacją, aby zadzwoniła do Dietera Meulinga z Duisburga i przedstawiła mu propozycję, w jaki sposób zamierza zapłacić za zaistniałą szkodę. Na kartce znajdował się numer komórki Meulinga.

Mareike Henning nie potraktowała tego poważnie. Tydzień później pojawiło się u niej dwóch funkcjonariuszy z Norden, gdyż Dieter Meuling zdążył już powiadomić o sprawie policję. Zgłosił, iż jego samochód został uszkodzony, pani Henning uciekła, ale on zapisał jej numer rejestracyjny. Policjanci przyszli do Mareike, gdyż złożono na nią doniesienie, że uciekła z miejsca zdarzenia.

Na szczęście tego wieczoru w domu przebywała także jej przyjaciółka Silke Beewen. Również Peter Henning był na miejscu.

Mareike Henning nieco rozbawiona stwierdziła, że ucieczkę z miejsca zdarzenia ma na sumieniu ten, kto odjeżdża, a nie ten, kto zostaje. Taka jest przecież definicja ucieczki. Powiedziała policjantom, że czarne porsche odjechało, a ona sama zostawiła na parkingu auto i poszła na spacer po grobli. A zatem nie może być mowy o ucieczce z miejsca zdarzenia.

Funkcjonariusze przyjęli jej wyjaśnienia do wiadomości i poprosili, by skontaktowała się z panem Meulingiem. Mareike Henning napisała więc do niego list, w którym raz jeszcze oświadczyła, że nie spowodowała żadnych uszkodzeń i dlatego nie ma zamiaru płacić odszkodowania. Wyraziła też oczywiście zdumienie, że pan Meuling nasłał na nią do domu dwóch funkcjonariuszy policji.

Kilka dni później Mareike Henning otrzymała z Duisburga list od pana Meulinga, w którym żądał on, by wpłaciła na jego konto dwieście sześćdziesiąt euro, co załatwi kwestię odszkodowania.

Kobieta odmówiła. Następnie otrzymała z Berlina list polecony, którego nadawcą był niejaki Piotr Sidorow zamieszkały przy Markgrafenstrasse 13, w dzielnicy Berlin Mitte, kod pocztowy 10117. W liście pan Sidorow określił się mianem windykatora i napisał, iż w razie nieuiszczenia wpłaty Mareike Henning może „z niezbitą pewnością” oczekiwać, iż dalsza komunikacja między nimi będzie przebiegać w języku, który ona wreszcie zrozumie. Wpłata miała zostać uiszczona do piętnastego kwietnia. W liście podany był numer konta pana Meulinga z Duisburga. Charakterystyczne było to, że Sidorow nie napisał swojego listu na papierze firmowym biura windykacyjnego, a także i to, że się nie podpisał.

Z tym listem poleconym pani Henning udała się natychmiast na komisariat policji w Norden przy Am Markt 10. Zawiadomienie o groźbach karalnych i próbie wymuszenia przyjął wówczas komisarz Schrader. Kilka dni później Schrader przekazał sprawę koledze Jürgenowi Harmsowi z biura śledczego. On z kolei skierował ją do prokuratury w Aurich.

Z wewnętrznej notatki policyjnej wynikało, że Mareike Henning, jej narzeczony oraz jej ojciec w regularnych odstępach czasu dzwonili na komisariat, żeby dowiedzieć się od Schradera, jak toczy się postępowanie. Schrader nie reagował na ich prośby, informując tylko, że jeśli chcą się czegoś dowiedzieć, muszą wziąć adwokata, bo tylko on może zażądać wglądu w akta.

Szczególnie pani Henning pragnęła się dowiedzieć, czy w Berlinie rzeczywiście mieszka rzeczony pan Sidorow i czy jest to jakiś notowany zabijaka. Kobieta próbowała ocenić, do jakiego stopnia ta sytuacja jest dla niej groźna.

Tymczasem minął wyznaczony termin piętnastego kwietnia, a śledztwo nie ruszyło do przodu. Prokuratura w Aurich przekazała sprawę do Berlina do dalszego rozpatrzenia.

W dokumentach znajdowało się sprawozdanie z odbytych czynności opatrzone nagłówkiem komendanta policji z Berlina z dnia dwudziestego pierwszego kwietnia. Wtedy termin, jaki otrzymała pani Henning, był już niemal przekroczony o tydzień. Ann Kathrin potrząsając głową z niedowierzaniem, odczytała Wellerowi sprawozdanie z Berlina:

— „W dzielnicy Berlin-Mitte (kod pocztowy 10117) nie odnotowano adresu Markgrafenstrasse 13. W dzielnicy Berlin Kreuzberg (kod pocztowy 10969) znajdują się numery od 12 do 14 rzeczonej Markgrafenstrasse, która rozpoczyna się w dzielnicy Berlin-Mitte. Zgodnie z przeprowadzonym w dniu wczorajszym dochodzeniem chodzi tutaj o budynek biurowy. Nie znaleziono w nim żadnych śladów działalności biura windykacyjnego czy osoby o nazwisku Piotr Sidorow. Zgodnie z zebranym wywiadem zarządcą budynku jest firma Delta-Lloyd-Immobilien z siedzibą przy Lietzenburger Strasse 51 (10789 Berlin). Z powodu urlopu upoważnionej referentki osobą kontaktową firmy jest pracujący na miejscu dozorca. Pan Bauer w rozmowie telefonicznej poinformował funkcjonariusza, że w rzeczonym budynku nie działa żadne biuro windykacyjne i żaden pan Sidorow nie jest mu znany. Także w biurze meldunkowym aglomeracji berlińskiej nie udało się znaleźć osoby o nazwisku Piotr Sidorow. W tej sytuacji całą dokumentację sprawy ponownie skierowano do prokuratury w Aurich”.

Weller sączył swoje espresso.

— No, tak. A czego się spodziewałaś? Oczywiście, że ten Sidorow nie istnieje. Albo Meuling go wymyślił, żeby wywrzeć presję na panią Henning, albo…

Ann Kathrin przetarła twarz ręką i ciężko westchnęła.

— …albo też ci panowie robią to regularnie. Tylko pomyśl. To jest naprawdę dochodowy interes. Jeżdżą drogim sportowym wozem do miejscowości obleganych przez turystów, zaczajają się w pobliżu i tylko czekają, aż ktoś koło nich zaparkuje. Wdają się z nim od razu w kłótnię i oskarżają go o uszkodzenie samochodu. Kto nie jest gotowy zainwestować parę euro, żeby mieć taki kłopot z głowy? Gdy ludzie chcą zadzwonić po policję, on oczywiście zaraz znika, bo przecież auto nie ma żadnych uszkodzeń i cała sprawa nie powinna być odnotowana przez policję. A kto nie zapłaci na miejscu, dostaje od niego list. Znam mnóstwo ludzi, którzy przeleją pieniądze, dlatego że ktoś im zagroził pobiciem. To wszystko to nic innego jak zwykły szantaż, a wszczynanie spraw o rzekome uszkodzenia samochodu służy temu, żeby tego Meulinga nie można było od razu aresztować za szantaż i wymuszenie. Chce po prostu zrobić wrażenie, że dochodzi swoich praw.

Weller odstawił filiżankę i podjął tok myślenia Ann Kathrin:

— Wyobraź sobie — powiedział — że oni to robią dziesięć razy dziennie. Przy kwocie dwieście sześćdziesiąt euro robi się z tego suma dwa tysiące sześćset. To więcej, niż ja zarabiam w miesiącu.

Ann Kathrin wstała i zaczęła chodzić tam i z powrotem.

— To całkiem cwane z ich strony, że nie żądają kilku tysięcy euro, bo wtedy każdy wziąłby sobie adwokata i zaczął walczyć. A tak jest to kwota, którą można jeszcze przeboleć. I najważniejsze, że ma się kłopot z głowy.

— A potem? — zapytał Weller. — Myślisz, że ona została nadziana na pręty w parku zamkowym, bo nie zapłaciła? Miała służyć jako odstraszający przykład dla innych? Dlaczego po prostu jej nie pobili?

Ann Kathrin ściągnęła wargi i spróbowała oddychać nosem. Słyszała już wcześniej o brutalnych metodach tak zwanych moskiewskich windykatorów. To są zwykłe bandziory. Ale jak to się ma do sprawy z parku?

— Nie możemy lekceważyć faktu, że otrzymywała groźby i wpłynęło do nas zawiadomienie. Myślę, że na pierwszy ogień pójdzie ten cały Meuling z Duisburga.

Weller już sięgał po telefon, żeby zadzwonić do kolegów w Duisburgu, ale prawidłowo odczytał spojrzenie Ann Kathrin. Chciała tego uniknąć.

— Nie powtórzymy znowu tego samego błędu i nie będziemy się teraz bawić w formalności.

Weller odłożył telefon i przysunął do siebie akta z biurka Ann Kathrin.

— Koledzy z Duisburga na pewno już byli u Meulinga i przesłuchali go. Gdy okazało się, że w Berlinie nie ma żadnego Sidorowa, musieli przecież zająć się Meulingiem. Najwyraźniej to on sam napisał ten list. W każdym razie, jeśli ktokolwiek zna miejsce pobytu Sidorowa, to musi to być on.

— I właśnie — odpowiedziała Ann Kathrin — nic w tej sprawie nie zostało zrobione.

— Teraz już rozumiem, dlaczego Schrader był taki rozbity. Jeśli ktoś to odkryje, wyjdziemy na ostatnich…

— Jest jeszcze gorzej — przerwała Wellerowi Ann Kathrin. — Musisz przejrzeć końcówkę dokumentacji. Pani Henning wzięła adwokata. Na marginesie — znam go. Nazywa się Hinrichs. Trzykrotnie zażądał wglądu do akt i w swoich listach do prokuratury wyraża głębokie zdziwienie, dlaczego ta nie podejmuje już żadnych działań. Prosi także, by potraktowano poważnie obawy jego klientki.

Ann Kathrin stanęła teraz za Wellerem i kartkowała leżące przed nim akta. Zatrzymała się przy żółtym papierze opatrzonym nagłówkiem firmy Kirsch & Hinrichs i niebieską pieczątką „Odpis”.

— „Na polecenie naszej klientki raz jeszcze próbowaliśmy otrzymać informację, czy doszło do przesłuchania pana Meulinga, o które zabiegaliśmy. Nasza klientka jest bardzo zainteresowana, czy prokuratur z należytą starannością poświęca uwagę sytuacji, którą ona odczuwa jako zagrażającą jej życiu, czy też złożone przez nią zawiadomienie o przestępstwie nie jest traktowane poważnie. Niniejszym uprzejmie prosimy albo o kontynuację dochodzenia, albo o krótką informację, jakie środki zostały podjęte. Nasza klientka uległa tymczasem wywieranej na nią presji i przesłała czek do pana Meulinga, który on już zrealizował. Uczyniła to nie dlatego, że uznała, iż ma on podstawy prawne, lecz wyłącznie po to, by uniknąć zagrożenia dla zdrowia i życia”.

— Cholera — powiedział Weller i zatrzasnął akta. — Tkwimy w tym po uszy, Ann.

Spojrzała na niego, walcząc z przymusem kichnięcia.

— I co teraz?

— Teraz najpierw zrobimy fajrant. Dziecko już wpadło do studni. Już go stamtąd nie wyciągniemy — chyba że martwe.

Ann Kathrin rozpoznała po jego minie, co miał na myśli. Chociaż sytuacja wydawała mu się okropna, jedna rzecz cieszyła go w całej tej historii — to prokurator Scherer był odpowiedzialny za całe partactwo.

Między Schererem a Wellerem od wielu lat narastał konflikt. Nikt już nie był w stanie dokładnie powiedzieć, jak się to zaczęło. Może przyczyną był nazbyt mentorski sposób bycia Scherera, który budził rozdrażnienie Wellera. Bo Scherer przypominał Wellerowi jego ojca, a Weller zbyt długo cierpiał z powodu prymitywnych metod wychowawczych. W jego aktach była nawet notatka, że ma problem z uznawaniem autorytetów.

Ann Kathrin i Weller właśnie mieli wychodzić z biura, gdy otrzymali zawiadomienie, że mają gościa. Markus Sassen, partner życiowy Mareike Henning, zgłosił się na dole w recepcji, prosząc o rozmowę z komisarz prowadzącą postępowanie.

Weller nie miał ochoty na to spotkanie. Nalegał, by Ann Kathrin przełożyła rozmowę na późniejszy termin.

— Wszystko w swoim czasie. W ciągu dnia jest czas pracy i jest czas, który ludzie nazywają „czasem wolnym”. Te dwa czasy zasadniczo się od siebie różnią.

A potem rzucił jeszcze kilka mądrości w stylu: „Co się odwlecze, to nie uciecze”.

Ann Kathrin obiecała mu, że jej rozmowa z Markusem Sassenem będzie krótka.

W restauracji Backstube w Norden przypadał akurat dzień pizzy. Można było kupić wielką pizzę w cenie małej. A pizzę mieli tam naprawdę pyszną, podobnie jak poncz na bazie Altbier². Weller uwielbiał atmosferę tego starego, powszechnie znanego lokalu.

Chciał zabrać tam dzisiaj Ann Kathrin. W tej restauracji mogli spokojnie zajrzeć głębiej do butelki, bo stamtąd było niedaleko do tak zwanej Dzielnicy Zbożowej, w której Ann Kathrin mieszkała przy Distelkamp 13.

Weller na dobrą sprawę już się do niej przeprowadził. Swoje mieszkanie w Aurich trzymał jeszcze tylko pro forma i w gruncie rzeczy każdego miesiąca wściekał się, że musi za nie płacić czynsz. Te trzysta pięćdziesiąt euro mógłby spożytkować inaczej. Ale Ann Kathrin nie była jeszcze gotowa na oficjalne ogłoszenie ich związku. A może, jak obawiał się Weller, ciągle jeszcze miała nadzieję, że wróci do niej jej mąż Hero. Weller miał Hero Klaasena za kompletnego idiotę. Trzeba być naprawdę nienormalnym, żeby zostawić taką kobietę — myślał.

Ann Kathrin uznała, że rozmowa z Markusem Sassenem w biurze czy też wręcz w pokoju przesłuchań byłaby niestosowna. Na górze w budynku inspektoratu policji mieli specjalne pomieszczenie do przesłuchań dzieci. Wyglądało ono jak zwykły pokój z kącikiem do zabawy. To tutaj dzieci opowiadały o wypadkach molestowania, a zgwałcone kobiety znajdowały bezpieczną przestrzeń, by złożyć zeznania. Było to z pewnością najlepsze miejsce w inspektoracie policji, gdy chciało się porozmawiać z krewnymi ofiar przestępstw. Mimo to Ann Kathrin nie czuła się tu dobrze wśród wielu ludzkich dramatów, które jakby wsiąknęły w tapety na ścianach. Łzy maltretowanych żon, bezgłośne łkanie skrzywdzonych dzieci — wszystko to zasnuwało pomieszczenie jak pajęczyna czy mgła. Za każdym razem wchodząc do tego pokoju, mimowolnie otwierała okno.

Na czerwonym dywaniku z wzorkiem w znaki drogowe leżała lalka. Na jej widok Ann Kathrin przypomniała sobie dziewczynkę, która dusząc tę lalkę, pokazywała policjantce, jak zabito jej mamę.

Dziwne, ale w tym pomieszczeniu na ostatnim piętrze budynku Ann Kathrin przestał męczyć katar sienny. Niezależnie od tego, jaki czynnik wywołał u niej reakcję alergiczną, tutaj go nie było. Doszła do wniosku, że na pewno nie jest uczulona na kurz, bo dywany w tym pokoju już dawno nie widziały odkurzacza.

Markus Sassen miał krótkie włosy i mądre oczy. Jego usta wydały się Ann Kathrin nieco za duże, prawie dziewczęce. Jabłko Adama cały czas podrygiwało nerwowo w górę i w dół. Miał na sobie dżinsy, bawełnianą koszulę i brązową skórzaną kurtkę.

Poinformował panią komisarz, że dopiero co wrócił z Duisburga. Chciał tam dopaść tego bydlaka. Jego głos prawie przeszedł w falset, a wszystkie emocje teraz znalazły ujście. A Ann Kathrin nawet nie zdążyła mu się jeszcze przedstawić.

Weller położył nowy cyfrowy dyktafon na stole i włączył urządzenie. Zapaliło się czerwone światełko. Ten czuły sprzęt nagrywał wszystko, co zostało powiedziane w tym pomieszczeniu, i wcale nie trzeba było mówić prosto do mikrofonu.

Właściwie to Weller najpierw powinien poprosić o zgodę na nagrywanie Markusa Sassena, ale wiele z tych rozsądnych reguł czy przepisów okazywało się kompletnie nieprzydatnymi w konkretnej sytuacji.

Markus Sassen dopiero co dowiedział się o śmierci swojej przyjaciółki i natychmiast przyjechał do Aurich. Petera Henninga nazywał swoim teściem i oświadczył, że swojego smutku nie utopi jak tamten w alkoholu.

— Czy już go aresztowaliście? — zapytał.

— Kogo? — odpowiedziała pytaniem Ann Kathrin, ale oczywiście domyślała się odpowiedzi.

— No, Meulinga, tego bydlaka! A kogo innego? Właśnie u niego byłem. Chciałem wziąć go na spytki, ale nie zastałem go w jego willi.

Słowo „willa” Markus Sassen wymówił z taką pogardą i drwiną, że przed oczami Wellera stanął tandetny luksusowy budynek, którym jakiś nowobogacki chce szpanować przed całym światem. Do tego Weller wyczuł w tych słowach zawiść, jakby Sassen zazdrościł temu typkowi pieniędzy. Zapewne sam marzył, że będzie kiedyś bogaty, ale nie miał na to żadnych widoków.

Ann Kathrin zupełnie inaczej zinterpretowała drwinę w słowach Sassena. Najwyraźniej Dieter Meuling mieszkał w czymś, co było całkowitym przeciwieństwem willi. Ann Kathrin wyobraziła sobie podupadłe mieszkanie socjalne w okolicy, w której czarne porsche było zupełnie nie na miejscu.

— Ale proszę mi wierzyć — groził Markus Sassen — że ja go dopadnę. I wtedy go rozwalę! Powinienem był to zrobić już kilka tygodni temu. Co za idiota ze mnie…

Mężczyzna stał zwrócony plecami do ściany i kilka razy uderzył w nią potylicą. Rozległ się głuchy dźwięk i już na sam widok można było poczuć ból. Ale jemu było to najwyraźniej obojętne.

— Po co pojechał pan do Duisburga? Pański teść powiedział nam, że pojechał pan do Berlina, żeby sprawdzić, czy istnieje tam Markgrafenstrasse.

Sassen machnął ręką.

— Ale gdzie tam! Tam byłem już dwa tygodnie temu. Wasi koledzy nie byli przecież w stanie czegoś takiego sprawdzić. Gdy od waszych dzielnych kolegów z Berlina dowiedzieliśmy się, że nie istnieje adres Markgrafenstrasse 13, już dawno o tym wiedzieliśmy. Myśli pani, że cztery tygodnie siedzieliśmy bezczynnie sparaliżowani śmiertelnym strachem? Wie pani, ile rzeczy próbowaliśmy zrobić? Najpierw zadzwoniłem na pocztę. Pomyślałem, że powiedzą mi, skąd wysłano ten list — z Berlina czy Duisburga. Ciągle mieliśmy nadzieję, że list z groźbami wyszedł z Duisburga i był to tylko blef Meulinga. Ale na poczcie powiedzieli mi… — Sassen klasnął ze złością w dłonie — że to wbrew ustawie o ochronie danych osobowych. I że oni muszą chronić swoich klientów, bo mają zobowiązanie wobec nadawcy, a nie wobec odbiorcy. Tak, tak to właśnie sformułowali. Czy to nie śmieszne? Przecież wcześniej na znaczkach pocztowych przystawiano pieczątkę i wtedy można było dokładnie zobaczyć, gdzie nadano list. I to nie było wbrew ustawie o ochronie danych. Teraz przecież też naklejają na listach taki cyfrowy znaczek, więc można odczytać kod i dowiedzieć się, gdzie to nadano. Te typki z poczty zupełnie mnie olały.

— Ale — wtrącił się Weller — przecież w Internecie można sprawdzić, gdzie jest przesyłka.

— Tak, tak. — Sassen pokiwał głową. — Można to zrobić jako nadawca. Bo wtedy zna się ten kod. Czy myśli pan, że nie próbowałem tego zrobić? Wszystkiego próbowałem, żeby uspokoić Mareike. Przecież wtedy myśleliśmy, że ona po prostu panikuje, i nie chcieliśmy, żeby się za bardzo denerwowała. Byliśmy takimi samymi dupkami jak wy. A to ona miała rację. I teraz nie żyje…

— A pan myśli, że to był Meuling albo Sidorow? — dopytywał się Weller.

— A kto inny? — zapytał Markus Sassen z takim szaleństwem w oczach, jakby za chwilę miał się rzucić na Wellera.

Weller cofnął się o krok i mimowolnie przysunął rękę do swojej broni służbowej. Nie umknęło to Ann Kathrin, która spojrzała na Wellera z naganą. Ten zawstydził się i poczuł jak durny młokos. Nie wiedział, gdzie podziać ręce. Być może ten Sassen kłamie i rzeczywiście wrócił z Berlina, tak jak mówił im wcześniej jego teść in spe. Może odkrył już prawdziwą tożsamość tego Sidorowa, a przynajmniej miejsce jego pobytu, i już go załatwił?

Ta myśl niemalże ucieszyła Wellera. Człowiek, który zabił Mareike Henning, nie powinien ani minuty dłużej przebywać na wolności. A Sassen z pewnością dostałby nadzwyczajne złagodzenie wyroku, jeśli Sidorow już nie…

Ann Kathrin zapraszającym gestem wskazała Sassenowi wygodny fotel, ale on zamiast tego chwycił dziecięce krzesełko i usiadł na nim okrakiem.

Bała się, że zaraz wyłamie cienkie oparcie, bo tak mocno zaciskał na nim palce, gdy mówił.

— Gdy w końcu dowiedzieliśmy się, że w Berlinie nie ma adresu Markgrafenstrasse 13 i że nie ma tam ani Sidorowa, ani jego biura windykacyjnego, pomyśleliśmy, że wszystko będzie dobrze, a ten Meuling to zwykły pieniacz. Ale potem…

Jego twarz wykrzywił grymas, a wydatne wargi zaczęły drżeć. Skoczył na równe nogi i znowu stanął pod ścianą, jak gdyby chciał wpełznąć pod tapetę.

Ann Kathrin miała ochotę przytulić tego młodego człowieka, ale powstrzymała się. Przypominał trochę jej syna Eike. Bo gdy tamten też nie wiedział, jak sobie z czymś poradzić i wpadał w rozterkę, to właśnie tak samo wyglądał — bezradny, zrozpaczony i wściekły.

— …ten bydlak usiłował ją uprowadzić.

Weller był jak rażony prądem. Spojrzał na Ann Kathrin, ale ona nie odwzajemniła jego spojrzenia. Była całkowicie skoncentrowana na Markusie Sassenie.

— Nic o tym nie było w aktach.

— W aktach? Ciągle jeszcze pani wierzy w akta?

Ann Kathrin wykonała pojednawczy gest i powiedziała rzeczowym tonym, który zarazem był delikatny:

— Proszę, niech nam pan o tym opowie! Co się wtedy wydarzyło?

— Wracała z zajęć tańca jazzowego. Nie wyjechałem po nią. Nigdy sobie tego nie wybaczę. Na drodze Accumer Riege w Dornum wyprzedził ją volkswagen bus. Kierowca nagle zahamował, stanął w poprzek drogi, próbował ściągnąć ją z roweru i zaciągnąć do busa. Ale źle trafił, bo ona potraktowała go gazem pieprzowym. — Markus Sassen sięgnął do kieszeni swojej skórzanej kurtki i wyjął z niej puszkę sprayu. — Kupiłem jej taką. Nie wychodziła bez niej z domu. Nawet nie podchodziła bez niej do drzwi, gdy ktoś dzwonił.

— A potem? Zadzwoniła na policję? Zna pan numery rejestracyjne busa?

— Nie. — Sassen potrząsnął głową. — Wpadła w panikę i uciekła stamtąd. Na piechotę. Potem pojechałem z nią w to miejsce i zabraliśmy rower.

— I wtedy postanowił pan pojechać do Duisburga i złożyć wizytę Meulingowi?

— Najpierw zawieźliśmy ją do przyjaciółki, żeby była bezpieczna. Napastnik musiał ją wcześniej obserwować. Wiedział przecież, że wracała z treningu, i domyślał się, którędy będzie jechać. Napadł ją niecałe pół kilometra od domu. Wtedy postanowiliśmy porozmawiać z Meulingiem, ale nigdy nie można się było do niego dodzwonić, ciągle włączała się automatyczna sekretarka. Nagrałem mu wiadomość i napisałem list. Co to ma być, do cholery, napisałem. I dlaczego nie zostawi jej pan w spokoju? Przecież już zapłaciliśmy ten haracz.

— To rzeczywiście jest dziwne — odezwał się Weller. — W końcu ten przyjemniaczek już dostał to, co chciał. Dlaczego próbował ją uprowadzić? Po co?

Ann Kathrin rzuciła mu gniewne spojrzenie. Nie lubiła, gdy wchodził świadkom w słowo. Przecież Markus Sassen tak czy tak powie im wszystko, czego chcą się dowiedzieć. Muszą mu tylko pozwolić mówić. Miał przecież ogromną potrzebę wygadania się, a ona nie chciała, żeby Weller przerywał mu pytaniami i wybijał go z rytmu.

Weller od razu zrozumiał. Zawsze popełniał ten sam błąd. Trzeba dać się ludziom wygadać. Ile razy Ann Kathrin wbijała mu to do głowy: „Daj im mówić! Świadkom, sprawcom, ofiarom. Oni wszyscy chcą mówić. I nawet jeśli będą kłamać, to za tym wszystkim kryje się prawda. A jeśli będzie się bardzo uważać, to można tę prawdę wyłuskać”.

Sassen popukał się w czoło. Weller nie oburzył się, że tamten ma go za głupka. To też było częścią gry. Świadek musiał dać upust swoim emocjom.

— Mogę panu powiedzieć po co! — ryknął. — Bo złożyliśmy na niego donos! On oczywiście bał się prokuratury! — Teraz Markus Sassen gorzko się roześmiał. — A tymczasem ci w Aurich grali sobie w mikado dla urzędników.

— A jak się w to gra? — zapytał Weller i od razu poczuł się głupio, że znowu przerwał świadkowi.

— No, przegrywa ten, kto pierwszy wykona jakiś ruch — wyjaśnił drwiąco tamten. — Na sto procent chodziło o nasze zawiadomienie. Powinniśmy je byli wycofać. — Teraz Markus Sassen rozłożył ręce i wyciągnął dłonie przed siebie, jakby na dowód swojej niewinności. Potem wzniósł ręce, jakby chciał błagać bogów o wybaczenie. — Przecież ona chciała wycofać to zawiadomienie. Chciała tylko, żeby wszystko się wreszcie skończyło. Ale mój teść i ja — my nie chcieliśmy tego tak zostawić. Uważaliśmy, że przecież tak nie można. Gdzie my żyjemy? Czuliśmy się kompletnie zlekceważeni. Po prostu nie chcieliśmy robić za ofiary. Ale gdybyśmy jej posłuchali i wycofali to zawiadomienie…

— Uważa pan, że pana przyjaciółka teraz by żyła — dokończyła Ann Kathrin.

Markus Sassen kiwnął głową, a potem się rozpłakał.

— Ja też przecież chciałem, żeby to się skończyło, żebyśmy znowu mogli prowadzić normalne życie. Wcześniej wszystko było naprawdę super. Dobrze nam było razem, a teraz wszystko kręciło się wokół tego gówna. Mareike nie mogła normalnie spać, brała tabletki, zapuściła się. O seksie w ogóle już nie było mowy. Chodziło tylko o Meulinga i Sidorowa. Czy ten drugi istnieje? Co zrobi ten pierwszy? Czego od nas żąda? Co zrobiliśmy źle? Dlaczego policja nic nie robi? Myśleliśmy wręcz, że wy wszyscy jesteście w zmowie. Ale to przecież bez sensu. I wtedy pojechałem do Duisburga, żeby z nim porozmawiać. Ale go nie zastałem. Albo mi nie otworzył. Mam nadzieję — powiedział Markus Sassen, a w jego wielkich ustach widać było nitki śliny — mam nadzieję, że dostanie dożywocie.

GDY WELLER I ANN KATHRIN weszli do restauracji Backstube, znaleźli tylko jeden wolny stolik, przy piecu. Pachniało pizzą, piwem i mocnym sznapsem.

Ann Kathrin zjadła tylko pół pizzy z tuńczykiem, a Weller zamówił sobie quattro stagione z dodatkową cebulą. Pocił się i dopijał właśnie trzecie piwo Altbier, podczas gdy ona ciągle jeszcze popijała pierwsze. Połówka jej pizzy uśmiechała się do niego zachęcająco. Ann Kathrin podsunęła mu swój talerz:

— Proszę. Ja już naprawdę nie dam rady.

Weller co chwilę spoglądał na zegarek. Spodziewał się kogoś. Zaczęło to śmieszyć Ann Kathrin.

— Zwykle o tej porze już tu jest — odezwał się Weller. — Też lubi pizzę i potrafi bez trudu zjeść dwie duże.

— Ale kto taki?

— Kolega z klasy. Jest malarzem.

— Ma takie siwe włosy do ramion? — zapytała Ann Kathrin. — I brodę?

— Tak, właśnie tak. — Weller pokiwał głową.

Ann Kathrin uśmiechnęła się.

— I czy wygląda jak człowiek, który właśnie skończył strajk głodowy? I ma takie bardzo długie, cienkie palce?

— Tak — powiedział Weller — ale skąd go znasz?

Ann Kathrin postanowiła jeszcze trochę potrzymać Wellera w niepewności.

— I pali skręty? Z takiego perfumowanego czarnego tytoniu o zapachu palonych opon…

— Tak, Ann, ale…

Dziwiła się, że Weller sam na to nie wpadł. Ale najwyraźniej w chwili, gdy wszedł do lokalu, tożsamość komisarza policji zostawił w szatni i zatracił zdolność dedukowania i wyciągania logicznych wniosków.

— Siedzi na dworze — powiedziała Ann Kathrin — w ogródku piwnym. I maluje jakiegoś grubego, pyzatego jegomościa, z którego radość życia wręcz tryska.

Weller natychmiast się podniósł i wyszedł do ogródka. Obaj mężczyźni przywitali się serdecznie, ale Zimmermann rozmawiając z Wellerem, dalej malował. Węgiel szybko przesuwał się po papierze. Weller przyglądał się z fascynacją, jak z tych szybkich kresek wyłania się twarz. Była podobna do twarzy modela, a równocześnie wyglądała bardzo dla niego pochlebnie.

— Zaraz będę gotowy — zaśmiał się Zimmermann, a własnoręcznie skręcony papieros w rozmiarze jointa zachybotał między jego wargami.

Podpisał portret i pokazał go swojemu klientowi. Ten bardzo się ucieszył i był gotowy nie tylko zapłacić umówione trzydzieści euro, lecz również uregulować rachunek za czerwone wino i wodę mineralną Zimmermanna.

— Masz to? — zapytał Weller.

— Oczywiście — odpowiedział Zimmermann i przewrócił oczami na znak, że wyszło świetnie.

— Chodź, możesz jej to zaraz pokazać — powiedział Weller, ale Zimmermann się wahał.

— Jeśli ona jest tutaj, to może powinienem ją raczej narysować z natury?

— Ale przecież dostałeś zdjęcie?

Zimmermann wstał i pociągnął Wellera za sobą w kierunku toalety. Potem schował się z nim w kącie i szepnął:

— Myślałem, że chcesz całkiem specjalny portret. Sam przecież powiedziałeś: to ma być coś specjalnego!

— No tak, żeby uchwycić jej charakter i jej…

Zimmermann otworzył swoją teczkę i Weller zamarł. Malarz nie tylko sportretował twarz Ann Kathrin, lecz namalował ją całą. Tyle że nagą.

Obraz był cudowny i bardzo pochlebny dla portretowanej, ale Weller nie miał wątpliwości, że Ann Kathrin zareaguje oburzeniem. Serce zaczęło mu bić coraz mocniej, a on sam szukał odpowiednich słów. Zimmermann zauważył, że Weller ma zastrzeżenia, i próbował go uprzedzić.

— Otoczki brodawek na jej piersiach są za duże, prawda?

— N…nie — wyjąkał Weller, ale Zimmermann obstawał przy swoim.

— Od razu tak sobie pomyślałem. Powiedziałeś, że są trzy razy większe niż u Renate. I wydało mi się to mocno przesadzone. A w końcu twoją byłą malowałem kilka razy. I w przeciwieństwie do twojej nowej kobiety pozowała mi do obrazu. Zresztą uwielbiała to robić…

— Nie chodzi o piersi — odparł Weller. — Nie możemy jej pokazać tego obrazu w takim kształcie. Nie zamawiałem czegoś takiego.

Zimmermann od razu podniósł ręce w obronnym geście.

— Nie ma sprawy. Naprawdę. Nie musisz za to płacić. Nie zrozumieliśmy się. W końcu mnóstwo facetów zamawia u mnie portrety swoich ukochanych. I naprawdę nie wszyscy zamawiają akty.

— Portret jest naprawdę wspaniały, ale…

— Czy chodzi o to, żebym ją w coś ubrał?

— Tak — odpowiedział Weller — tak będzie lepiej.

— Nie ma sprawy. — Zimmermann wyszczerzył zęby w uśmiechu, sięgnął po węgiel i zamalował ciało Ann Kathrin. Już miała na sobie czarną bluzkę i pasującą do niej spódnicę.

— Teraz wygląda, jakby wracała z pogrzebu — zaprotestował Weller.

— A jej nogi są naprawdę takie piękne jak na obrazie, czy powinienem je trochę pogrubić?

— Nie, nie, tak jest bardzo dobrze.

Weller odchrząknął.

— Czy pokazywałeś komuś ten obraz? Zrobiłeś jakieś kopie?

— Nie, oczywiście, że nie.

— A może pokazałeś to temu facetowi, którego właśnie malowałeś? Temu grubasowi?

— Ejże, przecież jesteśmy kumplami, prawda?

Weller lubił Zimmermanna, ale nie zdziwiłby się, gdyby się okazało, że ten sprzedał już kilka kopii portretu. W końcu z tego się utrzymywał.

— Trzymam cię za słowo. Czyli mogę być spokojny, że jej portrety nie kursują gdzieś między ludźmi?

— Nigdy nie oszukałbym kumpla!

A potem obydwaj w dobrych humorach wrócili na salę. Ann Kathrin wykorzystała ten czas na wykasowanie niepotrzebnych esemesów ze swojej komórki. Zimmermann przysiadł się do ich stolika, a Weller od razu zamówił dla niego lampkę wytrawnego wina. Potem pokazał Ann Kathrin portret. Podobizna przypadła jej do gustu. A gdy wdała się w pogawędkę z Wellerem i Zimmermannem, ten zaczął ją rysować od nowa. Tym razem wspólnie z Wellerem. Obraz sprawiał wrażenie, jakby ich włosy splatały się ze sobą. Tych dwoje wyglądało jak para syjamskich bliźniąt zrośniętych głowami. Albo jak jedna osoba z dwoma twarzami.

Weller i Zimmermann zaczęli opowiadać o wspólnych czasach w szkole i o tym, jak bardzo Weller zazdrościł swojemu koledze.

— On od zawsze wiedział — snuł wspomnienia — że zostanie artystą. Chciał prowadzić życie wolnego człowieka, podczas gdy na mnie czekała zwyczajna praca.

— A jak myślisz, ile razy zazdrościłem ci, że w twojej pracy dostajesz trzynastki? — roześmiał się Heiner Zimmermann.

— I on poszedł na Akademię Sztuk Pięknych, a ja… no tak, co stało się ze mną, wszyscy już wiemy.

Wracając do domu, Ann Kathrin i Weller szli, trzymając się za ręce. Zatrzymali się przy budynku szkoły zawodowej i się pocałowali.

— Dlaczego chciałeś, żeby on mnie namalował? — zapytała Ann Kathrin.

— Bo jesteś przepiękną kobietą — odpowiedział.

Dobrze jej to zrobiło, ale czuła, że kryje się za tym coś jeszcze.

— Dlaczego nic o tym nie wiedziałam? Przecież mogłeś nas sobie przedstawić. I wtedy on mógłby mnie sportretować. Dlaczego dałeś mu moje zdjęcie?

— Przecież świetnie wiem, jaki z niego podrywacz. Myślisz, że zostawiłbym z nim moją ukochaną sam na sam? Przecież to byłoby tak, jakbym posyłał owcę między wilki.

Dała mu kuksańca pod żebro. Roześmiał się.

— Ale to prawda! Jak się już ma u boku taką cudowną kobietę jak ty, to dzień i noc człowiek boi się, że przyjdzie jakiś uwodziciel i ją zabierze.

— Nie bój się. Tacy chudzielce nie są w moim typie. — Uszczypnęła go w zarysowujący się już brzuszek. — Moim zdaniem, mężczyzna powinien mieć trochę ciała.

A potem chcieli jak najszybciej wrócić do domu, żeby się ze sobą kochać.

Już w przedpokoju wzajemnie zdjęli z siebie ubrania, a gdy wreszcie stanęli nadzy naprzeciw siebie, Weller uświadomił sobie, że Ann Kathrin jest w naturze o wiele piękniejsza niż na swoim nagim portrecie. A otoczki wokół brodawek jej piersi były jeszcze większe, niż namalował je Zimmermann, jego kumpel ze szkoły. Ale Weller nie powiedział tego na głos. Uśmiechnął się tylko pod nosem, a ona nie wiedziała dlaczego.

OD RAZU POCZUŁ, że podniosła się z łóżka, ale udał, że śpi. Domyślał się, co zamierzała, i napawało go to przerażeniem. Wiedział, że ona z pewnością nie zabrałaby go ze sobą. Chciała być sama w miejscu przestępstwa. Chciała poczuć zapachy, chciała otworzyć się na wszystkie doznania.

Ale to miejsce przestępstwa nie było podobne do innych. Postanowił, że pojedzie w ślad za nią. Wiedział, że może go za to znienawidzić, więc nie powinna się o tym dowiedzieć.

Nie mógł jej tak po prostu śledzić — na to była zbyt cwana, ale też nie było to potrzebne, bo dokładnie wiedział, dokąd się wybierała — do parku zamkowego Lütetsburg.

Gdy zamknęła za sobą drzwi wejściowe, Weller odczekał jeszcze minutę w łóżku, wciąż zastanawiając się, czy naprawdę powinien za nią jechać. Ale potem ubrał się i wziął służbową broń. W przeciwieństwie do niej będzie musiał poruszać się po ciemnym parku bez latarki. Na szczęście była pełnia, niebo było bezchmurne, a gwiazdy błyszczały, jakby jakiejś bogini rozsypał się drogocenny naszyjnik z diamentów.

Z zachodu nadciągał chłodny wiatr i Weller wyobrażał sobie, że niesie on ze sobą delikatny zapach haszyszu z holenderskich coffee shops.

Wydał się sobie bardzo przebiegły, biorąc rower Ann Kathrin, by ruszyć jej śladem. Jednak już na wysokości poczty w Norden pożałował swojej decyzji. Jazda rowerem kosztowała go zbyt dużo czasu, a ona pewnie od dawna była już na miejscu.

Zatrzymał się przy restauracji Minna przy rynku. W środku siedzieli jeszcze goście i pachniało pieczoną jagnięciną z mięsa zwierząt wypasanych na nadmorskich łąkach zwanych solnymi. Weller spojrzał w kierunku postoju taksówek i zaczął się zastanawiać, czy nie byłoby mądrzej pojechać do Lütetsburga taksówką. Ale potem postanowił po prostu mocniej naciskać na pedały.

Jeszcze zanim skręcił w lewo przy dworcu w Norden, poczuł w płucach każdego wypalonego papierosa. Przysiągł sobie, że od jutra rzuci palenie. I postanowił również więcej ćwiczyć oraz jeść mniej pizzy. Pozazdrościł swojemu staremu kumplowi, Heinerowi Zimmermannowi. Ten to dopiero był wysportowany. Heiner byłby już prawdopodobnie przy niej — pomyślał Weller.

Już nawet nie siedział na siodełku. Stanął na rowerze, żeby naciskać pedały z większą siłą.

Naprzeciwko wejścia do parku, ukryty za drzewami i krzewami, znajdował się niestrzeżony parking. Tam, w ciemnym rogu zaraz przy krzakach, Ann Kathrin Klaasen ukryła swoje zielone twingo. Gdy Weller to zauważył, od razu zaczął się zastanawiać, dlaczego to zrobiła. Czy liczyła się z tym, że ktoś może ją śledzić? Czy sądziła, że zastanie tutaj mordercę? Czy też był to tylko jeden z jej zwykłych środków ostrożności?

Weller nie zostawił roweru na tym parkingu, lecz przejechał przez ulicę na drugą stronę w kierunku zamku i tam oparł rower o bramę. Zakradł się na teren parku jak włamywacz i był pewien, że Ann Kathrin zrobiła dokładnie to samo. W świetle księżyca park wyglądał zupełnie inaczej. Rozkwitłe pąki pozamykały się na noc. Niektóre z nich wznosiły się jak spiczaste ostrza, inne zwiesiły główki. Krzaki stroszą igły jak jeż — pomyślał Weller.

Zatrzymał się w cieniu rozłożystego buka i obserwował teren. Tam, po drugiej stronie, znaleziono ciało. Ale gdzie jest Ann? Czy gdzieś tutaj po prostu spaceruje? Nie bardzo mógł to sobie wyobrazić. Z pewnością jest na miejscu zbrodni. Na sto procent.

Wiatr igrał z liśćmi, a gdzieś w oddali szczekał pies. Weller zszedł ze ścieżki i ruszył przez trawę, żeby stłumić odgłos kroków. Łąka była wilgotna i już po kilku metrach Weller przekonał się, że pilnie musi dać do podzelowania swoje buty. Ponuro zaczął rozmyślać nad tym, od jak dawna nie kupował już sobie nowych ubrań. Potrzebował pary nowych butów, marynarki, kilku koszul. Z pewnością Ann Kathrin nie sprawiało przyjemności prowadzanie się z facetem, który wyglądał, jakby ubierał się w lumpeksie.

Próbował teraz odgonić od siebie myśl o swoim rozwodzie i o związanej z nim finansowej katastrofie. Ale mokre skarpetki w butach nie ułatwiały mu tego.

Nagle zaczął się zastanawiać, czy wtedy Zimmermann jedynie malował jego żonę, czy też przy okazji ją przeleciał. Renate z pewnością nie miałaby nic przeciwko temu. Choćby tylko po to, by mu zrobić na złość. Niemalże z rozbawieniem stwierdził, że niewiele go to już obchodzi. Wcześniej zdarzało mu się być nieprzytomnie zazdrosnym. Renate wiedziała o tym i świadomie wykorzystywała tę jego słabość, by zadawać mu cierpienie.

Odetchnął głęboko i poczuł się uskrzydlony wolnością. Wolnością od Renate.

A potem ujrzał Ann Kathrin i natychmiast pojął, że ona nigdy mu nie wybaczy, jeśli wyjdzie na jaw, że ją szpiegował. To, co się tutaj działo, było czymś na wskroś intymnym.

Siedziała po turecku w trawie bez ruchu, jak gdyby medytowała. Łatwo można ją było pomylić z pniem drzewa lub kawałkiem skały. Siedziała zwrócona twarzą ku krzewom rododendrona, w których nadziano na pręty Mareike Henning. Ann Kathrin nie poruszała się, siedziała tylko i oddychała, a Weller domyślił się, że próbuje poczuć jedność z miejscem przestępstwa. Minął ciągnący się w nieskończoność kwadrans, Weller marzł i walczył z potrzebą zapalenia papierosa. Ale ona z pewnością wyczuje zapach dymu, nieważne, jak daleko od niej stoi. Park zamkowy właśnie teraz w ciemności miał oszałamiający aromat, jak gdyby w kuchni natury gotowano nieznaną potrawę. Zapach przywodził mu na myśl indyjską herbatę yogi, w której ktoś zamoczył bożonarodzeniowy pierniczek. Czuł ten smak na języku, chociaż całość miała słony posmak.

Weller aż się skulił, bo nie mógł uwierzyć w to, co właśnie zobaczył. Poprzysiągł sobie, że nigdy nikomu tego nie opowie. Ann Kathrin rozebrała się i zupełnie naga przemaszerowała do rowu z wodą, który znajdował się naprzeciwko krzewów rododendrona. Tam położyła się na zboczu w trawie. Weller nie widział dokładnie, co tam robiła, bo był zbyt daleko, a miejsce, w którym leżała, było dla niego niewidoczne. Na czworakach, pod osłoną krzaków, zbliżył się do niej.

Co my tutaj robimy — zastanawiał się. Co my tutaj robimy? Tego nie da się wyjaśnić normalnym ludziom.

Na ścieżce siedziały dwa króliki i patrzyły w jego stronę. Ubranie mam już na pewno dokumentnie zniszczone — pomyślał.

Leżał teraz na płask na ziemi i sunął do przodu jak żołnierz, który musi przeczołgać się pod drutem kolczastym. A potem ujrzał Ann Kathrin, która ułożyła się w świetle księżyca w pozycji, w jakiej znaleziono zwłoki. Podobna do elfa, jakby szykując się do skoku. Nawet włosy wokół jej głowy wyglądały jak aureola. Wzrok miała skierowany ku drzewu, z którego zdjęli paczuszkę z ubraniami Mareike, a nie odwracając głowy, mogła stąd także widzieć to miejsce wśród rododendronów, w którym tkwiły stalowe pręty.

Boże — myślał Weller — dlaczego ona to robi? Jednak w dziwny sposób dla niego jej zachowanie nie miało w sobie nic szalonego. Przeciwnie. Coś w tym wszystkim wydawało mu się logicznym rytuałem. Być może wiele śledztw pozostaje nierozwiązanych, bo po prostu nie wczuwamy się naprawdę w sytuację ofiary i przestępcy — zastanawiał się Weller.

Ann Kathrin przez dłuższą chwilę leżała w trawie. Co rusz przesuwała się nieco w prawo. Nie szukała wcale wygodniejszej pozycji, lecz pozy jak najbliższej znalezionemu ciału.

Gunnar Peschke — autentyczna postać, redaktor telewizyjny i członek zespołu muzycznego Bettiny Göschl, pieśniarki dziecięcej, a prywatnie żony autora. (Wszystkie przypisy w tekście pochodzą od tłumaczki). [wróć]

Altbier (dosłownie „stare piwo“) — tradycyjne ciemne piwo wytwarzane w Westfalii. [wróć]

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki