PODZIĘKOWANIA

Książka ta wiele zawdzięcza mojemu śp. mężowi, Charlesowi Sheffieldowi, który wspaniałomyślnie pożyczył mi napęd McAndrew (pierwotnie stworzony przez jego bohatera, Arthura Mortona McAndrew) pod tym warunkiem, że gdy przestanie mi już być potrzebny, zwrócę go w dobrym stanie. Dziękuję, Charlesie. Dziękuję, Arthurze.

Pragnę również podziękować swemu redaktorowi, Jimowi Minzowi, za liczne cenne sugestie.

W czasie wojny prawda staje się tak cenna, że powinna być chroniona przez strażników kłamstw.

Winston Churchill

przeł. A. Misztal-Kania, E. Żelazna

Odmienia niebo, nie siebie, kiedy kto płynie za morze.

Horacy, Listy I XI (Quid tibi visa Chios)

przeł. S. Gołębiowski

PROLOG

Mój Boże, pomyślał Jake Holman. Udało mi się...

Podniósł wzrok na twarze wpatrzonych w niego ludzi, którzy zajmowali miejsca w naturalnym amfiteatrze kalifornijskiego wzgórza. Było ich tam sześć tysięcy: białych, czarnych, brązowych i złocistych, dużych i małych, nagich i wyzywająco umalowanych, przeciętnych, brzydkich i urodziwych za sprawą modyfikacji genetycznej, zaabsorbowanych i nieufnych, przyozdobionych nakryciami głowy i ich pozbawionych. Sześć tysięcy osób gotowych na lot do gwiazd. Sześć tysięcy wariatów, co do jednego.

– Nikt nie wieszczył nam powodzenia – powiedział Jake do mikrofonu. – Nikt się nie spodziewał, że mała prywatna korporacja zdoła zorganizować wyprawę na Zielnik. Nikt nie wierzył, że zbierzemy pieniądze, zbudujemy i wyposażymy statek. Nikt nie sądził, że nam się uda.

Ponieważ nikt nigdy nie myślał, że bogacze zechcą opuścić Ziemię na zawsze, by udać się Bóg wie gdzie. Zdaniem krytyków przeszkodę stanowiła niebotyczna opłata. Do tej pory nowe światy były podbijane przez rządy, a następnie kolonizowane przez wyrzutków społeczeństwa: przymierających głodem irlandzkich wieśniaków, prześladowanych purytanów i żydów, deportowanych przestępców. Jednym słowem, przez ludzi, którzy nie mieli nic do stracenia. Oczywiście połowa tych historycznych emigrantów ginęła jeszcze na pokładzie statku, natomiast połowa tych, co przeżyli, umierała w pierwszym roku od chorób i wskutek nieprzychylności tubylców. Udający się na Zielnik mieli nad nimi przewagę – statek był bezpieczny, a na samej planecie nie występowały żadne istoty rozumne, czy to wrogo, czy przyjaźnie nastawione. Mimo wszystko nieznane pozostawało zawsze zagrożeniem. Dlaczegóż więc, pytali krytycy, ktoś, kogo stać na wykupienie rejsu na pokładzie statku kosmicznego, decyduje się przenieść do nieistniejącej kolonii na niepodbitej i niezbadanej planecie oddalonej o sześćdziesiąt dziewięć lat świetlnych?

Okazało się, że powodów, dla których bogacze chcą emigrować, jest równie dużo jak samych emigrantów. Krytykom chodziło o racjonalne argumenty; koloniści kierowali się głosem serca.

– Stanowimy różnorodną i cudowną grupę – kontynuował Jake.

Słysząc te słowa, Gail, jego siedząca w pierwszym rzędzie wspólniczka, zmarszczyła brwi. „Nie popadaj w kwiecistość”, powiedziała samym ruchem warg. Jake ją zignorował.

– I zdecydowaliśmy się na ten krok z różnych i cudownych powodów.

Część Nowych Kwakrów także zaczęła marszczyć brwi. Kwakrzy bowiem, jak przekonał się Jake, nie wierzyli w cuda. Cóż, tym gorzej dla nich. Wszyscy – nie licząc Williama Shipleya – mieli przespać następne sześć lat. W trybie czuwania pozostanie tylko rada zarządzająca, a raczej ci jej członkowie, którzy będą w stanie to znieść. Tak więc Jake nie musiał się nimi martwić.

– Coś nas jednak łączy: nasz nowy dom. Zielnik. Korporacja Mira gratuluje wam wyboru tego domu i życzy, byście mieli z niego wiele radości. A statkowi, który nas tam poniesie, mówimy: szerokiej drogi!

Jake odsunął się od mikrofonu. Zerwały się brawa – z początku ostrożne, z każdą chwilą jednak przybierały na sile, gdy tłumacze kończyli przekładać jego słowa na arabski, chiński i hiszpański. Gail uśmiechnęła się, niewątpliwie zadowolona, że Jake się streszczał. Tymczasem mikrofon przejął koordynator, który zaczął kierować pierwszą grupę na pokład Ariela.

Jake przyglądał się, jak członkowie poszczególnych grup – równie odrębnych tutaj jak w przyszłości na Zielniku – wstają z uschniętej trawy i ściskają się serdecznie przed zapadnięciem w długi, zimny sen. Kwakrów było prawie dwa tysiące. A poza tym... Zdetronizowana arabska rodzina panująca w otoczeniu ogromnej świty, w której okryte zasłonami kobiety siedziały w stosownym oddaleniu od mężczyzn. Potulni Chińczycy, którzy bez szemrania słuchali swoich przywódców. Idący w równy tysiąc wątpliwi Czejeni Larry’ego Smitha, chyba najbardziej szaleni z całego kontyngentu. Liczna rodzina Gail przekonana, że biosfera Ziemi przetrwa jeszcze tylko jedno stulecie. A do tego naukowcy, poszukiwacze przygód, zwycięzcy loterii kosmicznej i przypadkowi milionerzy ekscentrycy.

Oraz Jake Holman, nieschwytany przestępca.

Mój Boże, udało mi się...

– Gotowy? – zapytała go wspólniczka.

Jej brązowe oczy lśniły, co było niezwykłe u sprawnej, pragmatycznej Gail. Jake przyjrzał się jej ogorzałej twarzy noszącej ślady wieku średniego (nieupiększonej modyfikacją genetyczną), a potem obrzucił wzrokiem całą jej sylwetkę, dostrzegając triumfalną postawę: stopy szeroko rozstawione, klatka piersiowa pochylona do przodu, broda uniesiona. Zupełnie jak bokser przed walką.

Uśmiechnął się do niej.

– Bardziej niż gotowy, Gail. I to od dawna.

I

Gail Cutler zakochała się w Arielu. Co ją dziwiło, gdyż po śmierci Lahiri nie spodziewała się poczuć miłości do nikogo i do niczego.

Idąc do mesy oficerskiej wąskim przejściem wiodącym obok ciasnych kajut sypialnych, wyciągnęła jedną rękę, aby pogładzić szary metal grodzi. Był to szybki nieśmiały ruch; nie chciała, aby ktokolwiek się domyślił, co czuje do tego statku. Po pierwsze niemądrze było okazywać czułość wielkiemu kawałowi metalu. Po drugie Ariel miał zostać rozmontowany i przerobiony zaraz po wylądowaniu na Zielniku. A któż byłby zdolny darzyć uczuciem, powiedzmy, stację oczyszczania ścieków?

– Wydajesz się w radosnym nastroju, Gail – zauważył Fajsal bin Saud, ledwie przekroczyła próg mesy. Pozostali, z wyjątkiem kapitana Scherera i jego oficerów, siedzieli już przy stole. – Dostałaś dobre wieści z Ziemi?

– Nie ma żadnych wieści – ucięła Gail.

Choć od początku podróży minęły dwa lata, nie była pewna, czy lubi Sauda. Był nazbyt wymuskany, nazbyt sztuczny. Zdawał się uosabiać za dużo sprzeczności – muzułmanin, który modli się kilka razy dziennie z twarzą zwróconą w stronę Słońca, Marsjanin, który lubuje się w ziemiańskich foliałach z epoki elżbietańskiej... Jego kobiety wiodły samotny żywot, odseparowane w czterech ścianach andarunu, podczas gdy on traktował Gail jak równą sobie specjalistkę od spraw finansowych i politycznych. Do tego był niesłychanie taktowny i uczynny, co raczej dziwiło w wypadku księcia.

– Ależ muszą być jakieś wiadomości – wtrąciła zadziornie Ingrid Johnson. – Nikt nie marnuje połączenia kwantowego na darmo.

Gail popatrzyła spokojnie na genetyczkę. Nie miała najmniejszych wątpliwości, co do niej czuje: gardziła nią. Postawiła sobie jednak za punkt honoru, aby nie okazywać pogardy. „W zamkniętym ciasnym wnętrzu statku kosmicznego” – napisała razem z Jakiem w wytycznych dla rady zarządzającej – „równie ważna jak produktywne zajęcie będzie uprzejmość i tolerancja”.

– Tak, oczywiście, masz rację. – Gail zwróciła się do Ingrid. – Były wiadomości. Zjednoczona Federacja Atlantycka przegłosowała surowsze kary za nielegalne modyfikacje genetyczne. Wojna w Afryce Zachodniej przybrała gorszy obrót. Doszło do eskalacji rewolucji w Chinach. Na skraju Pacyfiku wystąpiło kolejne trzęsienie ziemi. W Kolumbii kawa nie obrodziła. Instytut Modyfikacji Genetycznych przedstawił nowy lek na czerniaka. To i całą resztę można przeczytać w biuletynie, który wyjdzie zaraz po lunchu.

– Ja z pewnością się z nim zapoznam – powiedział Fajsal z tym swoim nieskazitelnym, seksownym angielskim akcentem. Gail była oczywiście na niego uodporniona w przeciwieństwie do Ingrid.

Wiadomości z Ziemi nadchodziły dwa razy w miesiącu za pośrednictwem łącza kwantowego. Do tej pory Ariel, poruszając się ze stałym przyśpieszeniem 1,25 g, zdążył osiągnąć prędkość podświetlną. Z Gail naukowiec był żaden, wiedziała jednak, że łącze kwantowe dzięki splątaniu cząstek zapewnia natychmiastową komunikację, choć wiąże się też ze sporymi kosztami. Ale tylko ono gwarantowało kontakt z domem, co tydzień oddalającym się nie tylko w przestrzeni, lecz także w czasie za sprawą prędkości relatywistycznych, których statek nabierał. Wysiadłszy na powierzchni Zielnika, koloniści będą mieli za sobą sześć lat i siedem miesięcy spędzonych na pokładzie Ariela. W tym czasie na Ziemi minie prawie siedemdziesiąt lat. Ojczysta planeta zmieni się nie do poznania, większość krewnych odejdzie w zapomnienie. Właśnie dlatego koloniści zabrali ze sobą bliskich, tworząc spore grupy. Cała rodzina Gail – w sumie dwieście trzy osoby – leżała uśpiona pod pokładem.

– Właściwie – odezwała się opryskliwie Ingrid – źle się stało, że opłaciliście przekaz wiadomości tylko co dwa tygodnie. Powinniśmy je dostawać co tydzień. Niemożliwe, żeby to kosztowało dużo więcej. Przecież i tak płacimy za dodatkowe połączenie kwantowe. Co jest na lunch? Chyba nie znowu ryba?

– Wydaje mi się, że dzisiaj będzie w innym sosie – rzekł William Shipley. – Czyż nie pachnie smakowicie?

Pogodnie usposobiony Shipley denerwował Gail niemal tak samo jak opryskliwa Ingrid. Tylko spokojnie, powiedziała sobie w duchu Gail. Trzymaj nerwy na wodzy. To było do przewidzenia.

Dwa lata za nimi, cztery z kawałkiem wciąż przed nimi. Już teraz wszyscy, którzy zapłacili za pozostanie w trybie czuwania, mieli dość jedzenia, dostępnych rozrywek, siłowni i siebie nawzajem. Troje z dwudziestki postanowiło spędzić resztę podróży w stanie uśpienia. Gail i Jake zakładali się, jak długo jeszcze wytrzyma reszta. Hibernatory czekały na wszystkich ochotników. Tak naprawdę niezbędni do zakończenia podróży międzygwiezdnej byli tylko członkowie załogi kapitana Scherera i on sam. A kapitan, zwyczajem wojskowych, zwalczał wśród swoich podwładnych nudę, depresję i wrogość za pomocą ciężkiej pracy.

– Gdzie Jake? – zapytał Shipley, częstując się rybą z ryżem, które zaledwie przed dziesięcioma minutami były zamarznięte na kość. – Na śniadaniu też go nie widziałem.

– Je na drugiej zmianie – odparła Gail. Mesa mogła pomieścić tylko dziesięć osób naraz, i to wtedy, gdy opuszczono przytwierdzony do ściany stół. Dlatego posiłki podawano w dwu turach. Gail i Jake dotrzymywali towarzystwa turom naprzemiennie, po czym wymieniali się wrażeniami. Kluczowym zadaniem było obserwowanie stanu psychicznego wszystkich pasażerów, których zakwalifikowano do podróży wyłącznie na podstawie stanu konta. – Co porabialiście do południa?

Todd Johnson, łagodny mąż pantoflarz Ingrid, odpowiedział miłym tonem:

– Ponownie przeanalizowaliśmy genom bakterii z próbek gleby pobranych na Zielniku.

– Chociaż wcześniej zrobiliśmy to ze dwadzieścia razy – rzuciła kwaśno Ingrid.

– Już niedługo będziemy mieli nowe dane do analizy, kochanie – obiecał Todd.

– Czyżby szykowała się nowa transmisja kwantowa z sondy planetarnej? – zainteresował się Shipley. – Będę mógł rzucić okiem na liczby?

– Oczywiście – zapewnił Todd, podczas gdy Ingrid zacisnęła wargi w wąską kreskę, jakby zamierzała bronić tych danych własną piersią.

Shipley, reprezentant Nowych Kwakrów („Nie ma wśród nas przywódców”), interesował się wszystkim. Wprawdzie Gail nie potrafiłaby zdefiniować Nowego Kwakra, jednakże uważała, że Shipley nie mieści się w tej kategorii. Nowi Kwakrzy mieli wrócić do korzeni, odrzucając wszystko co przyziemne, a co zakradło się do ich religii od jej skromnych początków w XVII wieku. Podobnie jak jego tysiąc dziewięciuset dwóch śpiących braci w wierze, Shipley ubierał się w prosty kombinezon bez żadnych ozdób i implantów. Wystarczyło na niego spojrzeć, aby się przekonać, że nie nosi śladów modyfikacji genetycznej: resztki włosów miał siwe, siedemdziesięciodwuletnią skórę pomarszczoną, a do tego pięćdziesiąt funtów nadwagi. Lubił jeść – jak pogodzić to z surowymi zasadami? Nie pasowało do nich także jego żywe zainteresowanie wydarzeniami na Ziemi, muzyką klasyczną, genetyką, napędem statku, dosłownie wszystkim. W dodatku z zawodu był lekarzem medycyny, co świadczyło raczej o przyziemności niż o duchowości.

Z drugiej strony Shipley nie przeklinał, nie oglądał holo, nie używał rzeczywistości wirtualnej, nie pił bąbelków ani tego, co na pokładzie Ariela uchodziło za wino. Co niedziela zapraszał czuwających pasażerów i załogantów na „spotkanie”. Gail nie miała pewności, czy ktoś skorzystał z jego zaproszenia, wiedziała tylko, że sama nigdy nie wzięła udziału w żadnym ze spotkań.

W mesie pojawił się kapitan Scherer, któremu jak cień towarzyszyła porucznik Gretchen Wortz.

– Dzień dobry, panie kapitanie – odezwał się nienagannym angielskim Fajsal.

– Dzień dobry wszystkim. O, ryba. Świetnie. – Scherer poczęstował się sowicie.

Załoga statku, podobnie jak reszta, miała pozostać na Zielniku. Jej członkowie służyli w niewielkiej flocie przestrzennej Szwajcarii i wszyscy razem zgłosili się do Korporacji Mira. Wydajni, zrównoważeni, przejęci największym statkiem i najdłuższą podróżą, z jakimi mieli w życiu do czynienia, pozostali w oczach Gail i Jake’a zagadką. Wojskowi byli częścią wojska, a na Zielniku ta siódemka ludzi miała służyć za całą armię. Przynajmniej na początku. Jake zaproponował im, aby sformowali policję Mira City, głównego miasta-państwa na Zielniku (planeta miała zostać podzielona na skomplikowany układ lenn).

Rudolf Scherer przystał na to z ochotą. Odpowiedział Jake’owi z wielką pewnością siebie, że on i jego załoga doskonale się sprawdzą w roli stróżów prawa. Była to przypuszczalnie prawda; Jake prześwietlił ich do tego stopnia, że na jaw wyszłoby oblane dyktando w podstawówce. Cała siódemka Szwajcarów okazała się równie czysta jak niegdysiejszy śnieg. A przy tym wszyscy byli uprzejmi, sprawni i urodziwi dzięki modyfikacjom genetycznym.

Czemu więc wywoływali w Gail lekki niepokój?

– Gdzie jest porucznik Halberg? – zwróciła się Gail do Scherera. Na tej zmianie w mesie powinna znaleźć się trójka załogantów. Pozostałych czworo było przypisanych do drugiej tury.

– On szukać błędu maszyny.

Scherer nie miał kłopotów z rozumieniem mówionego angielskiego i zdaniem Gail potrafił też wyrażać się poprawnie, a nie tylko bezokolicznikami i równoważnikami zdań, aczkolwiek nie miała na to żadnego dowodu.

– Błędu wywołanego promieniowaniem? – zapytał Todd. Ciągłe bombardowanie cząstkami w przestrzeni kosmicznej powodowało usterki w oprogramowaniu skomputeryzowanego sprzętu.

– Chyba tak. – Scherer rzucił się na jedzenie z apetytem.

Wszyscy marynarze trzymali się rygorystycznego programu ćwiczeń, a także stosowali się do narzuconej rutyny pracy, wypoczynku, snu i posiłków. Gail podejrzewała nawet, że kapitan opracował dla podwładnych rutynę łazienkową. Bardzo możliwe, że właśnie dzięki tej regularności działań marynarze mieli lepszy nastrój niż większość cywili.

„Depresja, napięcie, niepokój i wrogość mogą wynikać z długotrwałego odosobnienia” – napisał Jake. – „Istotne jest, aby wszyscy koloniści pozostawieni w trybie czuwania uświadomili sobie, jak trywialne sprawy na pokładzie statku kosmicznego urastają do wielkich problemów”.

– Gdyby sprzęt miał lepsze tarcze ochronne – rzuciła kąśliwie Ingrid – nie padałby tak często.

– Tarcze standardowe – odparł Scherer pomiędzy kęsami.

Ingrid poczerwieniała na twarzy.

– Jak to: standardowe, kapitanie? Jak w ogóle możemy mówić o standardach w sytuacji, gdy jesteśmy piątym statkiem międzygwiezdnym, przy czym pozostałe cztery... wszystkie wojskowe!... odbyły znacznie krótsze podróże do znacznie bliżej położonych planet?

– Ingrid... – odezwał się delikatnie jej mąż.

– Tarcze standardowe, doktor Johnson – powtórzył Scherer beznamiętnie, po czym dopił kawę jednym haustem.

– Proszę mnie nie zbywać! – obruszyła się Ingrid.

– Kochanie, pan kapitan wcale cię nie zbywa – usiłował załagodzić sprawę Todd.

Gail często się zastanawiała, czemu taki cichy nijaki mężczyzna ożenił się z wiedźmą pokroju Ingrid. Za każdym razem kończyło się to westchnieniem: czemu ludzie w ogóle się pobierają? Zresztą Ingrid była piękna, miała delikatną urodę modyfikowanej genetycznie blondynki i szafirowe oczy. Gail podejrzewała, że arogancja Ingrid wynika w dużej mierze właśnie z wyglądu – w wypadku uczonej był on kulą u nogi, nikt w środowisku nie brał Ingrid poważnie. Rodzice bywają głupi. Nie wspominając o zaślepionych pożądaniem mężczyznach.

– Nie mów mi, co kapitan robi, a czego nie! – naskoczyła Ingrid na męża. – Przecież sama widzę!

Sprawy zaszły za daleko. Gail postanowiła użyć swojego autorytetu.

– Ingrid, pozwolisz do mojego gabinetu na słówko?

Nie była to prośba, o czym Ingrid doskonale wiedziała. Poczerwieniała na twarzy jeszcze bardziej, aż na jej różanej cerze wystąpiły brzydkie plamy. Jednakże wstała i ruszyła śladem Gail.

Gabinet Gail, pełniący zarazem funkcję biura Korporacji Mira, był niewielkim pomieszczeniem, w którym archiwizowano dokumentację na nośnikach innych niż elektroniczne, na wypadek awarii komputerów na Zielniku. Znajdowały się tam akta i kontrakty pasażerów, a także spisane instrukcje wszystkiego, poczynając od nawigacji oceanicznej według gwiazd, a kończąc na ścinaniu drzewa. Gail i Jake korzystali z gabinetu, aby prowadzić prywatne rozmowy w środowisku, gdzie prywatność była rzadkim dobrem. Teraz Gail wskazała Ingrid krzesło wspólnika. Gdy już obie zasiadły, w pomieszczeniu zrobiło się ciasno do granic.

– Ingrid, chyba nie muszę ci mówić, jaki stres na nas ciąży na tym etapie podróży, ani tłumaczyć dlaczego.

– To jeszcze nie powód, żeby ten świętoszkowaty...

– Chyba nie muszę ci mówić, jaki stres na nas ciąży na tym etapie podróży, ani tłumaczyć dlaczego – powtórzyła Gail.

Ingrid zrozumiała aluzję. Gail powtarzałaby to samo zdanie, dopóki ona jakoś by nie zareagowała. Była to technika, którą stosował Jake i której nauczyła się boleśnie na własnej skórze.

– No tak – przyznała niechętnie.

– Wiem, że robisz, co możesz, aby kontrolować emocje przez wzgląd na nas wszystkich. – Boże, jakie kłamstwa muszą opowiadać przywódcy... Czemu tej rozmowy nie prowadzi Jake? – Obawiam się jednak, że będę musiała cię poprosić, abyś postarała się bardziej.

– Ale Scherer...

– Obawiam się, że będę musiała cię poprosić, abyś postarała się bardziej.

– Gail, błagam, nie mów do mnie jak do dziecka!

– Nie jesteś dzieckiem. Jednakże mam zobowiązania wobec tej wyprawy i nie mogę pozwolić, żebyś ty jej zagroziła. Nie pozwolę, żebyś ty jej zagroziła – powtórzyła dobitniej.

To wystarczyło. Ingrid podpisała kontrakt z Korporacją Mira, była więc świadoma, że Gail ma prawo narzucić jej hibernację, jeśli uzna, że to przysłuży się wyprawie. Treść umowy sporządził Jake, były prawnik. Rudolf Scherer dopilnowałby dotrzymania jej litery. William Shipley uśpiłby ją tak szybko, że w niczym by się nie zorientowała, dopóki nie otworzyłaby oczu na Zielniku.

Gail obserwowała, jak Ingrid walczy ze sobą, jak tłumi własną wściekłość i absolutnie zrozumiałą w tych warunkach, wywołaną przez zamkniętą przestrzeń paranoję. Wszyscy na nią cierpieli. Ingrid jej uległa, aczkolwiek tylko w małym stopniu. Genetyczka była niezrównoważona z natury, lecz nie straciła kontaktu z rzeczywistością. Taką przynajmniej nadzieję miała Gail. Przy okazji tej rozmowy nie sięgnęła nawet po broń.

– Dobrze, Gail – mruknęła Ingrid. – Przepraszam. Postaram się nad sobą panować.

– Nigdy w to nie wątpiłam – rzekła Gail z udawaną szczerością, po czym zamarła w oczekiwaniu.

Raz, dwa, trzy... Tak, wychodząc, Ingrid trzasnęła za sobą drzwiami.

Ten żałosny akt sprzeciwu przytłoczył ją bardziej niż cała reszta zajścia. Jacy w chwili lądowania na Zielniku będą wszyscy pasażerowie pozostawieni w trybie czuwania, jej nie wyłączając? Ludzie, którzy dotąd nie poddali się hibernacji, byli inteligentni i spełnieni. Znaleźli się wśród nich członkowie rady zarządzającej: Fajsal bin Saud, William Shipley, Liu Fengmo oraz marynarze Scherera, których zdyscyplinowanie przekraczało wszystko, co kiedykolwiek widziała Gail. Naukowcy – między innymi Ingrid i Todd; cicha myszowata paleontolożka Lucy Lasky; Maggie Striker, ekolożka; Robert Takai, inżynier energetyki – zazwyczaj pozostawali skupieni na swojej pracy i zaradni. Wszyscy wydawali się kompetentni i zrównoważeni.

Zarazem każdy, kto pisał się na rolę kolonisty poza Układem Słonecznym, z natury rzeczy był wybrykiem. Żywił przemożne marzenia albo obawy, albo – tak jak Gail – przekonania. Oczywiście, pomyślała sucho, moje przekonania są bliższe rzeczywistości niż przekonania kogokolwiek innego na tym pokładzie. I pomijając jej egocentryzm, były takie. Gail wiozła swoich licznych inteligentnych i zamożnych krewnych na nieznaną planetę, ponieważ Ziemia miała przed sobą co najwyżej kilka pokoleń.

Rodzina Gail zawsze przewidywała globalne zmiany ekonomiczne, społeczne i – ostatnio – ekologiczne, a także czerpała z nich korzyści. „Cwani Cutlerowie”, tak nazywała ich prasa. Byli cwani, byli klanowi, byli wyrachowani. Pod względem intelektualnym przewodził im wuj Harry, natomiast pod względem prawnym na ich czele stała Gail. Wszyscy mieli jasny ogląd sytuacji i spodziewali się rychłej ruiny ziemskiej biosfery. Dlatego zawczasu pomyśleli o przenosinach.

Raczkująca korporacja Jake’a nadarzyła się w samą porę. Cutlerowie nie chcieli się przenieść ani na Marsa, ani na Lunę, ani na Europę. Wszędzie tam panowało wrogie środowisko. Z kolei cztery planety zajęte przez różne ziemskie rządy nie weszły jeszcze w fazę kolonizacji. Piąta, właśnie odkryta i mająca przyjazną człowiekowi atmosferę, świeciła pustkami. Tak przynajmniej wynikało z danych przesłanych przez lądownik. Sonda została wysłana w podróż kosmiczną wiele dekad temu, gdy Zjednoczona Federacja Atlantycka wciąż dysponowała środkami na takie rzeczy. Leciała przez ponad stulecie, jednakże szczegółowe informacje wróciły w mgnieniu oka dzięki łączu kwantowemu. Skład gleby, skład atmosfery, analiza genomu skromnych form życia. Te ostatnie były oczywiście oparte na DNA. Tak samo jak w wypadku czterech pozostałych planet. Naukowcy utrzymywali, że... Nie, Gail nie zamierzała się wdawać w te argumenty w rzadkiej dla niej chwili spokoju.

Potarła oczy i pochyliła się do przodu, opierając łokcie o konsolę Jake’a. Boże, kolejny dzień przepełniony hałasem, nudą i niewolą. Bo tym właśnie był dla nich wszystkich pobyt na pokładzie statku kosmicznego – niewolą. Pomimo starań, aby zapewnić kolonistom rozrywkę, pracę i ćwiczenia. Na Arielu nic nigdy się nie działo. Każdy dzień był taki sam. Gail chlubiła się tym, że jest samowystarczalna i elastyczna, ale te warunki przerosły nawet ją. Zabrakło jej wyobraźni, aby sobie przedstawić, jak wypaczone, nerwowe i jednostajne będą tutejsze interakcje międzyludzkie. Oczywiście wszystko miało się zmienić, gdy już dotrą na Zielnik, ale...

– Gail? – Jake zajrzał do gabinetu.

– Kto w ogóle wymyślił tę głupią nazwę Zielnik?

– Ty. Zależało ci na czymś neutralnym, co będzie dobrze brzmiało w każdym języku i wyglądało lepiej od nazwy katalogowej nadanej przez Zjednoczoną Federację Atlantycką, „64A, status oczekiwania”. Gail, mamy problem.

Podniosła na niego spojrzenie.

– Problem? Jakiego rodzaju? Chodzi ci o błąd maszyny, nad którym pracuje porucznik Wortz?

– Nie. Problem ludzki. Z Lucy Lasky.

– Co z nią? – Młoda paleontolożka sprawiała najmniej kłopotów ze wszystkich. Większość czasu spędzała w ciasnej kajucie sypialnej, gdzie się doszkalała zgodnie z założeniem Gail. W porównaniu z resztą uczonych była nieopierzona. Korporacja Mira nie zamierzała sięgać po najjaśniejsze talenty. Mało kto się spodziewał, aby powodzenie wyprawy zależało od paleontologa. – Zdaje się, że jest w twojej turze...

– Nie pojawiła się na lunchu – odparł Jake.

– Gdzie jest w takim razie?

– Zamknęła się w ładowni. Wyjęła laserowy przecinak do skał i grozi, że potnie poszycie statku na plasterki.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Ogień krzyżowy Fragment

Spis treści

Karta tytułowa

PODZIĘKOWANIA

Dedykacja

PROLOG

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

Epilog: Trzy miesiące lub jedenaście lat później

W przygotowaniu

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Crossfire

Copyright © 2003 by Nancy Kress

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Bożena Sęk

Projekt, opracowanie graficzne okładki oraz ilustracja na okładce: Tomasz Maroński

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Ogień krzyżowy, wyd. I, Poznań 2017)

ISBN 978-83-8062-789-5

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08, 61-867-81-40; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl