WROCŁAW 2017

Tytuł oryginału

Maestro

Projekt okładki

MARIUSZ BANACHOWICZ

Redakcja

IWONA GAWRYŚ

Korekta

IWONA HUCHLA

Redakcja techniczna

KRZYSZTOF CHODOROWSKI

Copyright © Geir Tangen 2016

Polish edition © Publicat S.A. MMXVII (wydanie elektroniczne)

Wykorzystywanie e-booka niezgodne z regulaminem dystrybutora,

w tym nielegalne jego kopiowanie i rozpowszechnianie, jest zabronione.

All rights reserved.

Wydanie elektroniczne 2017

ISBN 978-83-271-5666-0

jest znakiem towarowym Publicat S.A.

Publicat S.A.

61-003 Poznań, ul. Chlebowa 24

tel. 61 652 92 52, fax 61 652 92 00

e-mail: office@publicat.pl, www.publicat.pl

Oddział we Wrocławiu

50-010 Wrocław, ul. Podwale 62

tel. 71 785 90 40, fax 71 785 90 66

e-mail: wydawnictwodolnoslaskie@publicat.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej

SPIS TREŚCI

Dedykacja

Redakcja „Haugesunds Avis”

Cztery dni później. Stemmen, Haugesund

Cztery lata później. Redakcja „Haugesunds Avis”

Requiem – Introitus

Fjellvegen, Haugesund

Redakcja „Haugesunds Avis”

Cztery lata wcześniej. Dom modlitwy w Ådland, Karmøy

Fjellvegen, Haugesund

Mieszkanie Rity Lothe, Haugesund

Redakcja „Haugesunds Avis”

Requiem – Kyrie

Komenda policji w Haugesund

Nabrzeże wewnętrzne, Haugesund

Norheimskogen, Karmøy

Pięć lat wcześniej. Eivindsvatnet, Haugesund

Bleikemyr, Haugesund

Lotnisko Haugesund, Karmøy

Komenda policji w Haugesund

Rommetveit, Stord

Mieszkanie Viljara, ulica Austmannavegen w Haugesund

Rommetveit, Stord

Cztery lata wcześniej. Pokój 306 w hotelu Rica Maritim, Haugesund

Komenda policji w Haugesund

Komenda policji w Haugesund

Requiem – Sequenz

Komenda policji w Haugesund

Mieszkanie Viljara na Austmannavegen, Haugesund

Cztery lata wcześniej. Torvastad, Karmøy

Komenda policji w Haugesund

Redakcja „Haugesunds Avis”

Plac Ratuszowy, Haugesund

Biblioteka Publiczna w Haugesund

Ulica Haraldsgata, Haugesund

Cztery lata wcześniej. Kvalsvik, Haugesund

Redakcja „Haugesunds Avis”

Komenda policji w Haugesund

Risøy, Haugesund

Torvastad, Karmøy

Risøy, Haugesund

Tømmerdalen, Haugesund

Redakcja „Haugesunds Avis”

Haugesund

Cztery lata wcześniej. Restauracja Samson, promenada Haugesund

Tømmerdalen, Haugesund

Tømmerdalen, Haugesund

Tømmerdalen, Haugesund

Requiem – Offertorium, Domine Jesu

Tømmerdalen, Haugesund

Komenda policji w Haugesund

Redakcja „Haugesunds Avis”

Komenda policji w Haugesund

Centrum Haugesund

Cztery lata wcześniej. Torvastad, Karmøy

Osiedle Austmanna, Haugesund

Biblioteka Publiczna w Haugesund

Sąd w Haugesund

Cztery lata wcześniej. McDonald’s, Oasen Norheim

Szpital w Haugesund

Austmannavegen, Haugesund

Komenda policji w Haugesund

Requiem – Offertorium, Hostias

Centrum Haugesund

Austmannavegen, Haugesund

Cztery lata wcześniej. Torvastad, Karmøy

Djupaskar, Haugesund

Komenda policji w Haugesund

Komenda policji w Haugesund

Haugesund

Cztery lata wcześniej. Mieszkanie Viljara, Haugesund

Austmannavegen, Haugesund

Requiem – Sanctus

Gjøvik

Haugesund

Redakcja „Haugesunds Avis”

Komenda policji w Haugesund

Komenda policji w Haugesund

Komenda policji w Haugesund

Requiem – Benedictus

Port jachtowy, Lindøy

Hasseløy, Haugesund

Cztery lata wcześniej. Stemmen, Haugesund

Hasseløy, Haugesund

Requiem – Agnus Dei

Komenda policji w Haugesund

Austmannavegen, Haugesund

Komenda policji w Haugesund

Requiem – Communio

Komenda policji w Haugesund

Haraldsvang Kafé, Haugesund

Requiem – di me – manu propria

Posłowie i podziękowania

Przypisy

Mamie i tacie za to, że pokazali mi magię,

która kryje się w książkach

Redakcja „Haugesunds Avis”

Piątek rano, 27 sierpnia 2010 roku

Tego poranka, cztery dni przed tym, jak jego życie legło w gruzach, dziennikarz Viljar Ravn Gudmundsson stał na szeroko rozstawionych nogach, rozkoszując się atmosferą w pokoju konferencyjnym. Wszędzie dookoła widział szerokie uśmiechy, ale i zazdrosne spojrzenia, a w powietrzu unosiły się lekceważące chichoty. Było tak, jak być powinno.

– Jasna cholera, Viljar! Nie mam pojęcia, co sprzedajesz swoim informatorom, ale sam chciałbym to dostać. Ten materiał o ministrze transportu to jakiś obłęd. Ściągnąłeś gościowi gacie i przybiłeś go do dybów pistoletem na gwoździe. Chętnie oddałbym lewą nerkę, żeby móc się podpisać pod takim artykułem.

Henrik Thomsen, dziennikarz kulturalny, był o wiele wyższy od swego kolegi, ale nie wpływało to znacząco na jego inteligencję. Viljar zerknął na niego i dostrzegł w jego bujnym wąsie resztki cukru pudru.

– Uwierz mi, Thomsen, to by cię przerosło. Istnieje ważny powód, dla którego ty recenzujesz koncerty, a ja poluję na drapieżniki w labiryncie władzy.

Po tych słowach Viljar odsunął się od dryblasa i stanął tam, gdzie padało na niego światło. Zasłużył sobie na tę chwilę chwały. Spojrzenia, które mu rzucano, przepełnione były szacunkiem i podziwem. W ciągu stu piętnastu lat istnienia gazety nikt nie dokonał tego, co on.

Koledzy z redakcji byli przekonani, że artykuł powstał w wyniku wielu miesięcy żmudnej, wnikliwej pracy dziennikarskiej. Tym, że prawda wyglądała nieco inaczej, Viljar niespecjalnie się przejmował. Nie należał do ludzi, którzy poświęcaliby materiałowi setki nadgodzin, nie zdarzało się też, by temat spłynął mu w ręce niczym piórko z nieba. Viljar po prostu wyszukiwał sensacje, a potem wykorzystywał władzę, jaką sprawował nad słowami.

Opisywał tylko prawdę i raz za razem strącał z piedestałów tych, którzy nadużywali władzy. Dla „Haugesunds Avis” Viljar Ravn Gudmundsson był filarem, granitowym obeliskiem, który równie dobrze można by wznieść ku jego czci tam, gdzie stawiano nową siedzibę gazety.

Tego poranka Viljar przedstawił redakcji wiadomości artykuł mówiący o polityce, nadużyciach władzy, wykorzystywaniu znajomości, działaniach przestępczych oraz seksie, a więc o wszystkim, czego było trzeba, aby wywołać ogólnokrajowe szaleństwo w prasie i zająć wszystkie inne duże redakcje tak bardzo, że zaczęły zaniedbywać inne tematy. Gudmundsson dawał niewielkiej gazecie „Haugesunds Avis” wiarygodność, która pokonywała wszelkie bariery i przyciągała uwagę prasy krajowej.

Liczący sobie trzydzieści siedem lat Viljar od dawna cieszył się opinią jednego z najbardziej solidnych głosów w mediach. W jego skrzynce mailowej bez przerwy lądowały oferty pracy od dużych domów medialnych, ale Viljar je ignorował. W Haugesund mieszkał bowiem jego dwunastoletni syn Alexander, którym Gudmundsson zajmował się w weekendy – dlatego nawet nie chciał myśleć o cotygodniowym dojeżdżaniu do Oslo. Nie było takiej pracy na świecie, dla której poświęciłby chwile spędzane z dzieckiem.

Poza tym nie dało się ukryć, że Viljar cieszył się w redakcji gazety regionalnej szczególnymi swobodami, o które trudno byłoby gdzie indziej. Przychodził do pracy i wychodził z niej, kiedy mu się podobało. Brał się do tematów, które najbardziej mu odpowiadały, i ani myślał o podejmowaniu żmudnych, bezcelowych poszukiwań, które stanowiły chleb powszedni innych dziennikarzy. Viljar był libero redakcji, wolnym strzelcem i anarchistą na pokładzie. Sam dla siebie układał porządek dnia, przestrzegał własnych zasad i chadzał swoimi drogami, co dla redaktora naczelnego Johana Øveraasa było powodem zarówno zgrozy, jak i radości.

Zanim materiał dotyczący ministra transportu ujrzał światło dzienne, Viljar przez dłuższy czas utrzymywał, że pracuje nad wielką sprawą o niezmierzonym zasięgu. Oczywiście przesadzał. Sporą część czasu spędzonego w redakcji zabrało mu planowanie weekendu, na który chciał wyskoczyć z Alexandrem do Londynu. Na szczęście udało się zorganizować wylot na dzień, w którym Viljar planował podać głowę ministra transportu na tacy.

– Ludzie! Posłuchajcie mnie przez chwilę! – Redaktor naczelny Johan Øveraas zdecydowanie poprowadził Viljara w stronę rogu pomieszczenia, gdzie zebrała się wokół nich reszta zespołu. Stanął na szeroko rozstawionych nogach i oparł ręce na biodrach. Viljar z fascynacją zauważył, że dłonie redaktora zanurzają się w zwałach tłuszczu. – Ta sprawa rozleje się po Akersgata niczym pinta guinnessa na imprezie z szampanem. Chór klakierów Hermana Eliassensa nagle poczuje, że diabeł zaciągnął im ręczny hamulec. My, dziennikarze z lokalnej prasy, dobrze znamy tego gościa i od dawna czekamy, aż wdepnie w gówno. Cholernie dobra robota, Viljar.

W niewielkim pokoju rozległy się głośne brawa, a Viljar Ravn Gudmundsson rozkoszował się chwilą. To był jego materiał. Viljar okazał się niepokonany w tej rozgrywce. Prawda, niewzruszona towarzyszka Gudmundssona, jak zwykle stała po jego stronie i nikt nie mógł mu niczego zarzucić.

Na zewnątrz wiatr poruszał konarami starych dębów rosnących przy szkole Lillesund. Znużony liść, nie tak dawno silny, ciemnozielony i soczysty, przywarł jeszcze na moment do pnia pełnego letnich soków. Żółknące listowie wyraźnie wskazywało na to, że wszystko ma swój kres, o czym dziennikarze siedzący we wnętrzu murowanego budynku zdawali się nie pamiętać. Każdego dnia los przecinał kolejne linie życia i byle silniejszy podmuch wiatru sprawiał, że pożółkłe jesienne błyskotki bezwładnie mknęły w dal.

Na podwórku, znajdującym się kilka mil[1] na południe, stał siedemnastoletni Jonas ze swym ukochanym. Chłopcy nie wiedzieli, że ich namiętne uczucie i czułe spojrzenia przypieczętowały nie tylko los ich własny, ale również Viljara Ravna Gudmundssona, mężczyzny, który w tej samej chwili przyjmował ostatnią pochwałę od szefa.

– Naprawdę świetna robota, Viljar. – Naczelny klepnął go w ramię. – Leć do Londynu. Wyłącz komórkę. Baw się dobrze z synem. Zasłużyłeś na to. My zajmiemy się resztą. Wracasz za cztery dni, tak? Będzie nieźle wiało przy lądowaniu, bo rozpętamy tu burzę.

Viljar uśmiechnął się chytrze, zajęty pakowaniem najpotrzebniejszych rzeczy. Zerknął po raz ostatni na materiał zdjęciowy, który miał być wykorzystany w sprawie, a potem przesłał wszystko do redakcji. Gdy skończył, podniósł głowę i zerknął na Øveraasa, nadal stojącego przy nim. W jego spojrzeniu jak zwykle zamigotały złośliwe iskierki.

– Będzie wiało, tak? To w Haugesund może być inaczej?

Cztery dni później

Stemmen, Haugesund

Wtorek wieczór, 31 sierpnia 2010 roku

Po niebie sunęły groźnie wyglądające chmury, które niczym mroczny omen domagały się należnego miejsca w godzinie błękitnego zmierzchu, oddzielającej dzień od nocy. W jednej sekundzie jezioro Eivindsvatnet było skąpane w czarodziejskim blasku, a chwilę później zasłonił je dywan ciemności, wraz z którym nadciągnęły zapach siarki, grzmot piorunów i gwałtowna ulewa.

Na Stemmen, niewielkim mostku z 1907 roku, wznoszącym się nad tamą niedaleko wejścia na ścieżki spacerowe wokół Eivindsvatnet, stał Jonas Ferkingstad. Jego drobna postać wychylona była nad balustradą, jakby czegoś szukał w dole.

Dłuższe jasne włosy lepiły mu się do czoła, a lodowatoniebieskie oczy wpatrywały się w jakiś nieistniejący punkt. Podczas krótkich chwil jasności, kiedy chmury odsłaniały niebo, chłopak dostrzegał odpływ w dole tamy. Z miejsca, w którym stał, do dna było może dziesięć metrów. Przemoczona cienka koszula z bawełny w kolorze burgunda kleiła mu się do piersi, drżał na całym ciele. Co chwila odwracał się i rzucał pospieszne spojrzenia w kierunku przejścia pod Skjoldavegen, ale potem znów zaczynał spoglądać w nicość.

Nagle zauważył kogoś, kto zmierzał w jego stronę, i wyprostował się. Z tej odległości nie można było rozpoznać przybysza, ale Jonas dobrze wiedział, kto to. Wiedział też, że nie uda mu się uniknąć konfrontacji. Sprawy zaszły za daleko i nie było już miejsca na wypieranie się czy kłamstwa. Czas odrzucić zdradę lub oszustwo. Znali prawdę i wszelkie maskarady były pozbawione sensu.

Przez dłuższą chwilę przyglądali się sobie. Jesienny wiatr tworzył pianę na falach jeziora. Niebo rozszczepiła kolejna błyskawica. Jej krótki blask sprawił, że ujrzeli, jacy są naprawdę. Nadzy. Bezbronni. Samotni. Mrok powrócił niemal natychmiast, a betonowy most zadrżał od huku piorunów. Jonas stał wyczekująco, pochylony do przodu, wpatrzony w nowo przybyłą osobę. Marzył o tym, by znaleźć się w jej ramionach, rozkoszować się bezpiecznym uściskiem i udawać, że tak naprawdę nic się nie stało. Że wszystko było jedynie złudzeniem. Że przeszłość wkrótce zniknie, wystarczy kilkakrotnie zamrugać. Niestety, tak się nie stało. Nie było już odwrotu.

Nadal stali, sieczeni deszczem. W ich twarzach odbijała się bezsilność. Nie zostało wypowiedziane ani jedno słowo, ale po chwili tamta osoba wyciągnęła do Jonasa ramiona, a chłopak padł w objęcia. Nie mógł złapać tchu. Nie potrafił też opisać uczucia, które go ogarnęło – nie było to szczęście ani ulga, ale coś innego, coś, co sprawiło, że przestał nad sobą panować. Wszystkie tłumione emocje buchnęły niczym gejzer. Ledwie zdawał sobie sprawę z tego, że płacze, wręcz ryczy, wtulony w pierś przytulającej go osoby. Musiał się wszystkiego pozbyć, wyrzucić z siebie to, co złe.

Wydawało mu się, że nad obejmującym go ramieniem dostrzega jakiś cień, niedaleko niewielkiej przystani wioślarskiej. Dwa czerwone kajaki, przywiązane przy nabrzeżu, przywierały do siebie, spychane wiatrem. Ostatnio widywał je na wodzie, ale nie miał pojęcia, dlaczego ktoś mógłby chcieć wypłynąć w taką pogodę.

Wystarczył krótki moment nieuwagi, by Jonas stracił czujność. Uścisk nagle stał się mocniejszy, zupełnie jakby tamten ktoś postanowił wycisnąć z Jonasa powietrze. Jonas próbował nieco poluźnić żelazny chwyt, ale nie był w stanie się uwolnić.

Znów zaczął szlochać, co samo w sobie było przyznaniem się do winy. Bo Jonas wiedział, że to wszystko było jego winą. Tylko i wyłącznie jego.

Ramiona zaciskały się wokół jego ciała z nieludzką, pierwotną mocą. Ręce Jonasa zwisały luźno, a kolana ugięły się pod nim i gdyby nie potężny uścisk, chłopak osunąłby się na most. Odkrył, że jest pusty w środku i nie potrafi już stawiać oporu. Bo nie miał już wątpliwości, że toczy walkę na śmierć i życie. Wiedział, że druga osoba nie obejmuje go po to, by dać mu pociechę i wsparcie.

Naraz Jonas zebrał resztkę sił i szarpnięciem uwolnił się z uścisku. Spojrzał na przeciwnika jakby nowymi oczami. Szeroko rozstawił nogi, gotów do walki, i zauważył, że przybysz całkiem opadł z sił.

Na moście natychmiast pojawiło się nowe napięcie. Znów zamigotała błyskawica, znów zagrzmiał piorun. Chłopak otworzył usta do krzyku, ale rozległ się jedynie chrapliwy szmer wydychanego powietrza.

Wtedy tamta osoba spokojnie i powoli podeszła do niego, pochwyciła go mocno, uniosła i przechyliła nad balustradą. Powietrze nad Djupadalen przeszył wrzask, gdy człowiek runął w wodę. Potem nastała cisza. Teraz, kiedy wszystko dobiegło końca, nawet krople deszczu padały bezgłośnie.

Cztery lata później

Redakcja „Haugesunds Avis”

Poniedziałek rano, 13 października 2014 roku

Na ekranie komputera migało pojedyncze zdanie. Tekst: Viljar Ravn Gudmundsson. Dziennikarz zamrugał kilka razy, piekły go oczy. Minęła już pierwsza godzina dnia pracy, a on zdołał jedynie napisać swoje nazwisko.

Podniósł wzrok i zerknął w stronę ulicy Karmsundsgata, na ruchomy obraz przedstawiający samochody, deszcz i mgłę. Projektanci nowego budynku redakcji w Haugesund być może uznali, że przeszklona ściana zapewni inspirację mrówkom robotnicom tyrającym w otwartym biurze, ale Viljara widok ulicy przygnębiał w tym samym stopniu co słuchanie The Black Album Metalliki granego na fletni Pana.

Pomieszczenia były całkiem nowe, ale dziesięć lat w tym samym miejscu pracy działało na Islandczyka Gudmundssona niczym powolny drenaż sił witalnych. Radość z ujawnienia afery mogącej doprowadzić do burzy w mediach szybko nikła podczas wiecznego polowania, które zamieniało wczorajsze sensacje w yesterday’s news. Nic nie płowiało szybciej od druku.

Viljar spróbował rozprostować plecy. Dopiero co skończył czterdzieści lat, a niekończące się godziny przed klawiaturą i ekranem już odcisnęły piętno na jego ciele. Rozejrzał się i zauważył, że jest jedynym, który nie pracuje. Klekot klawiatur jego sąsiadów przypominał mu odgłos wydawany przez tysiące karaczanów biegnących po podłodze, a gwar głosów innych dziennikarzy irytował go bezgranicznie. Zastąpienie starych, hermetycznych biur mrowiskiem, noszącym szumną nazwę open space’u, było czystym skurwysyństwem.

Oprócz ciszy Viljar tęsknił również za swoim fotelem. Ów wielki, głęboki mebel, który stał przy jego starym biurku, pozwalał na odchylenie oparcia, co zapewniało komfort całym plecom. W spokojniejsze dni w pracy mógł zafundować sobie power nap w dowolnej chwili. Fotele w nowej przestrzeni biurowej były niskie, a ich oparcia naciskały dół pleców, przez co siedzący wyglądał, jakby wepchnięto mu zatyczkę analną w odbyt.

Viljar wypluł pozbawioną smaku gumę antynikotynową i wsunął do ust prymkę snusu, a potem rozejrzał się ponownie. Krajobraz nigdy się nie zmieniał. Wokół ciągnęły się rzędy boksów ze stanowiskami pracy – oddzielone od siebie ledwie półtorametrową ścianką białe klocki z błękitnym frontem, przypominające przerośnięte stacje dysków. Jedynym urozmaiceniem był ustawiony na środku sali zestaw niewyobrażalnie brzydkich zielonych niewygodnych mebli do siedzenia.

Obok nich zatrzymał się akurat redaktor naczelny Johan Øveraas. Viljar przyjrzał mu się uważnie i skonstatował z zadowoleniem, że sześćdziesięciodwuletni przełożony nigdy jeszcze tak bardzo nie nadawał się do odejścia na emeryturę. Dla koncernu Orkla Media Johan był idealnym kandydatem na stanowisko szefa redakcji – pozbawionym skrupułów, zimnym i moralnie zwyrodniałym, ale w stu procentach lojalnym wobec zwierzchników.

Naczelny zauważył spojrzenie Viljara i zbliżył się do jego niewielkiego boksu.

– Ty pieprzony obiboku! Do jasnej cholery, nie ma dnia, żebyś nie wymknął się z redakcji w godzinach pracy! Masz mnie za kompletnego idiotę? Myślisz, że nie widzę, kiedy ludzie przychodzą i wychodzą z pracy?

Øveraas napęczniał niczym rozdymka, ale Viljar powstrzymał się z ripostą. Doskonale wiedział, o co przełożonemu chodzi – w piątek Viljar wyszedł z pracy bez żadnego wyjaśnienia.

– Mam cię dziabnąć w pewne miejsce, żeby cię zmusić do reakcji, czy może będziesz tak miły i odpowiesz, kiedy do ciebie mówię? – warknął szef. Wybałuszył przy tym oczy, a kolor jego twarzy coraz bardziej przypominał błękitny.

Viljar miał z początku nadzieję, że ktoś z dyżuru weekendowego zajmie się artykułem, który Øveraas powierzył mu w piątek, ale tak się nie stało. Sprawa wypłynęła w poniedziałek na porannej odprawie i temat wylądował na jego biurku niczym oślizgły ślimak bez skorupy. Viljar miał czas do dwunastej.

Innymi słowy, pozostały mu trzy godziny na napisanie tekstu kategorii A na dwieście słów, a potem tekstu kategorii B, tym razem na sześćset słów, o związku zawodowym Mental Helse. Jego członkowie byli niezadowoleni z traktowania, jakiego doznawali podczas niekończących się wędrówek między pogotowiem, szpitalem, lekarzami rodzinnymi i psychiatrami. Tym razem przeszli samych siebie i ostrzegali przed osobami z poważnymi zaburzeniami psychicznymi, które włóczyły się po mieście, gdyż nigdy nie zostały przechwycone przez system.

Viljar spoglądał potulnym wzrokiem na redaktora. Z doświadczenia wiedział, że należy ukoić gniew szefa, gdyż w przeciwnym razie naczelny jest gotów eksplodować.

– Wyluzuj. Miałem problemy z żołądkiem i nie chciałem zasmrodzić całego lokalu. Już siedzę nad tym tekstem.

Johan Øveraas stał jeszcze przez chwilę, a potem wyładował złość na dwóch długopisach, które strącił wściekłym gestem na podłogę. Następnie odwrócił się i odszedł do swego biura.

Viljar westchnął, podniósł długopisy i raz jeszcze przejrzał fakty, na podstawie których miał napisać artykuł.

Jałowe. Nudne. Mało wciągające.

Te trzy słowa idealnie określały zarówno treść artykułu, jak i pracę z nim związaną. Mimo to godzinę później tekst był już bliski ukończenia, choć brakowało mu duszy, wyobraźni i intrygującej literackiej iskry, przez co zaliczał się do kategorii zwanej przez dziennikarzy PPP – Politycznie Poprawną Paszą.

Viljar ziewnął, wparł stopy w wykładzinę i pozwoliwszy sobie na minutkę zapomnienia, rozparł się na czarnym fotelu. Mebel momentalnie przechylił się mocno do tyłu. Viljar krzyknął, przerażony perspektywą upadku na podłogę, i w ostatniej chwili złapał równowagę. Rozejrzał się pospiesznie, ale nikt nie widział tej chwili słabości, a potem westchnął z rezygnacją i kliknął ikonkę Send, nie zawracając sobie głowy ponownym czytaniem tekstu.

Nadszedł czas na pierwszą przerwę na papierosa tego dnia. Viljar złapał więc swój długi, szary płaszcz wiosenny, który kupił we Freteksie przed trzema laty za pięćdziesiąt koron. Powiewając jego połami, ruszył przez korytarz w kierunku windy. Gdy mijał ostatnie i najmniej istotne stanowiska pracy, któryś ze stażystów pozdrowił go podniesieniem ręki, ale dziennikarz nie zaszczycił żółtodzioba spojrzeniem. W hierarchii redakcyjnej stażyści znajdowali się pod nim. Przynajmniej na razie.

Na parkingu przed budynkiem stał już jeden z kolegów Viljara, zaciągając się papierosem. Dziennikarz udał się więc w przeciwnym kierunku i zapalił, gdy znalazł się dostatecznie daleko. Jedynym, czego nie cierpiał bardziej od Politycznie Poprawnej Paszy, byli ludzie, którzy nie potrafili powiedzieć nic ciekawego. Viljar z trudem wytrzymywał własne towarzystwo, a do innych po prostu nie miał cierpliwości.

[...]

Przypisy

[1] Skandynawska mila, jednostka popularna w Szwecji i Norwegii, 10 kilometrów [przyp. tłum.].