POLECAMY W SERII

Dotyk śmierci

Sława i śmierć

Skarby przeszłości

Kwiat Nieśmiertelności

Śmiertelna ekstaza

Czarna ceremonia

Anioł śmierci

Święta ze śmiercią

Rozłączy ich śmierć

Wizje śmierci

O włos od śmierci

Naznaczone śmiercią

Śmierć o tobie pamięta

Zrodzone ze śmierci

Słodka śmierć

Pieśń śmierci

Śmierć o północy

Śmierć z obcej ręki

Śmierć w mroku

Śmierć cię zbawi

Obietnica śmierci

Śmierć cię pokocha

Śmiertelna fantazja

Fałszywa śmierć

Pociąg do śmierci

Zdrada i śmierć

Śmierć w Dallas

Celebryci i śmierć

Psychoza i śmierć

Wyrachowanie i śmierć

Ukryta śmierć

Niewdzięczność i śmierć

Święta i śmierć

Obsesja i śmierć

Pożądanie i śmierć

Tytuł oryginału

BROTHERHOOD IN DEATH

Copyright © 2016 by Nora Roberts

All rights reserved

Projekt okładki

Elżbieta Chojna

Opracowanie graficzne okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

© Paul Taylor/Getty Images

Redaktor prowadzący

Joanna Maciuk

Redakcja

Ewa Witan

Korekta

Mariola Będkowska

ISBN 978-83-8097-914-7

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Teraźniejszość jest sumą tego,

co się wydarzyło w przeszłości.

Thomas Carlyle

Sprawiedliwość zawsze jest

przejawem przemocy w oczach sprawcy przestępstwa,

Bo każdy we własnym mniemaniu jest niewinny.

Daniel Defoe

PROLOG

Lojalność wobec zmarłych dziadków kazała mu pojechać – mimo lodowatego deszczu – do SoHo, nie do domu. W domu rozsiadłby się wygodnie, bo szczerze mówiąc, był dziś wyjątkowo zmęczony. Wyciągnąłby się przed kominkiem z dobrą książką i szklaneczką whisky, czekając na powrót żony.

Ale zamiast odpoczywać w domu, jechał teraz taksówką, w której unosił się lekki zapach przejrzałej papryki i czyichś piżmowych perfum. Wiedział, że kiedy dotrze na miejsce, czeka go, jak się obawiał, ostra scysja.

Nie znosił ostrych spięć. Czasami dziwił się, dlaczego niektórzy ludzie sprawiają wrażenie, że się w nich lubują. Ci, którzy go znali, wiedzieli, że ma prawdziwy dar unikania sprzeczek lub ich uśmierzania w zarodku.

Lecz przypuszczał, że tym razem dojdzie do nieprzyjemnego starcia z kuzynem Edwardem.

Naprawdę będzie mu bardzo przykro, pomyślał, patrząc na marznący deszcz, uderzający w okna taksówki. Miał wrażenie, że krople dżdżu w zetknięciu z szybami wydają syk jak jadowite węże.

Kiedyś on i Edward byli sobie bliscy jak bracia. Wspólnie przeżywali różne przygody, dzielili się tajemnicami, mieli takie same plany – naturalnie bardzo ambitne. Ale już od dawna każdy z nich kroczył inną drogą i bardzo się od siebie oddalili.

Ledwo znał człowieka, jakim stał się Edward, i w ogóle go nie rozumiał. I z przykrością musiał przyznać, że lubił go jeszcze mniej.

Mieli jednak tych samych dziadków, bo ich ojcowie byli rodzonymi braćmi. Łączyły ich bliskie więzy krwi. Wciąż się łudził, że powołując się na pokrewieństwo, na wszystko, co kiedyś wspólnie przeżyli, uda mu się sprawić, by ich poglądy, teraz skrajnie różne, na tyle się zbliżyły, by możliwy był rozsądny kompromis.

Niestety, człowiek, jakim się stał jego stryjeczny brat, rzadko kiedy gotów był na jakiekolwiek kompromisy. Nie, Edward miał ustalone poglądy i nie godził się nawet na najmniejsze ustępstwa. W przeciwnym razie nie zwróciłby się do pośrednika handlu nieruchomościami, żeby sprzedać piękną, starą kamienicę, należącą kiedyś do ich dziadków.

Co więcej, on nawet nie wiedziałby o tym pośredniku, o spotkaniu i oględzinach domu, by oszacować jego wartość, gdyby asystentka asystenta Edwarda, czy jakie tam zajmowała stanowisko, niechcący się nie wygadała i nie wspomniała o tym, kiedy próbował się skontaktować z kuzynem, żeby ustalić termin narady rodzinnej.

Niezbyt łatwo wpadał w złość – to oznaczało bezproduktywną stratę energii – ale teraz czuł złość. Był wystarczająco rozsierdzony, by zdawać sobie sprawę, że stać go – i zrobi to – na urządzenie gwałtownej sceny w obecności pośrednika.

Był współwłaścicielem nieruchomości (jak Edward nazywał ich kamienicę) i bez jego pisemnej zgody sprzedaż była niemożliwa.

A nie da zgody, nie postąpi wbrew wyraźnej woli swojego dziadka.

Siedząc teraz w taksówce, przeniósł się w myślach do gabinetu dziadka, tak przytulnego, z regałami pełnymi książek w skórzanych oprawach, z cudownymi, starymi fotografiami i fascynującymi pamiątkami.

Czuł, jak wątła stała się dłoń dziadka, kiedyś duża i silna. Słyszał drżenie w jego głosie, kiedyś grzmiącym jak armata.

„To coś więcej niż kamienica, niż dom. Chociaż ma swoją wymierną wartość. Ale przede wszystkim ma swoje dzieje, zasłużyła sobie na wyjątkowe miejsce w świecie i w waszych sercach. Ufam, że obaj, ty i Edward, to uszanujecie i nie dopuścicie, żeby kamienica trafiła w obce ręce”.

Tak, powiedział sobie w duchu, kiedy taksówka w końcu zatrzymała się przy krawężniku. Przypomni Edwardowi wolę dziadka, odpowiedzialność, jaka na nich ciąży. A w najgorszym razie znajdzie sposób, żeby spłacić kuzyna.

Jeśli dla Edwarda to tylko nieruchomość, warta tyle a tyle, to dostanie swoje pieniądze.

Dał taksówkarzowi wysoki napiwek – celowo, bo pogoda naprawdę była paskudna. Może ta wspaniałomyślność skłoniła kierowcę do opuszczenia szyby i przypomnienia pasażerowi, że zostawił na siedzeniu teczkę.

– Dziękuję! – Zawrócił po nią. – Mam tyle spraw na głowie.

Ściskając mocno teczkę, przeszedł po oblodzonym chodniku, minął małą, żelazną furtkę i ruszył uprzątniętym podjazdem, jako że osobiście płacił chłopakowi z sąsiedztwa, żeby odgarniał śnieg i utrzymywał porządek.

Wbiegł po kilku stopniach, jak to robił, kiedy był małym chłopcem, nastolatkiem, młodzieńcem, i teraz, kiedy stał się starszym panem.

Mógł zapominać o różnych rzeczach, na przykład o teczce, ale pamiętał kod do głównego wejścia. Położył dłoń na czytniku, przeciągnął kartę-klucz.

Otworzył ciężkie frontowe drzwi. I serce mu się ścisnęło, kiedy sobie uświadomił, jak bardzo wszystko się tu zmieniło od śmierci dziadków.

W domu nie unosił się zapach świeżych kwiatów, które babcia osobiście układała w wazonie, stojącym w holu. Nie przyczłapało stare psisko, żeby go powitać w drzwiach. Część mebli trafiła do innych domów zgodnie ze szczegółowym testamentem. Podobnie część dzieł sztuki ozdabiała ściany innych mieszkań.

Cieszyło go to, bo to też była część dziedzictwa.

Chociaż płacił Frankie, córce wieloletniej pomocy domowej dziadków, żeby raz w tygodniu tu sprzątała, czuło się, że w tym domu nikt nie mieszka. Unosił się w nim zapach olejku cytrynowego, dodawanego do środków czystości.

– Wystarczająco długo – mruknął do siebie, stawiając teczkę. – Wystarczająco długo stał pusty.

Usłyszał jakieś głosy i zastanawiał się przez chwilę, czy może to tylko wspomnienia. Potem przypomniał sobie, dlaczego tu przyszedł – Edward i pośrednik handlu nieruchomościami. Przypuszczał, że rozmawiali o metrażu, lokalizacji i wartości rynkowej.

Jemu ten dom kojarzył się z rodzinnymi obiadami przy dużym stole, z plackiem jeżynowym, podkradanym w kuchni, z pewnym słonecznym, sobotnim popołudniem, kiedy z dumą przedstawił dziadkom w salonie kobietę, którą kochał.

Zmusił się do powrotu do chwili obecnej i ruszył tam, skąd dobiegały głosy. Wiedział, że Edward nie należy do ludzi sentymentalnych. Jeśli kolejne przypomnienie obietnicy, złożonej człowiekowi, którego obaj kochali, nie wpłynie na zmianę decyzji kuzyna, to może zwrócenie uwagi na obowiązujące przepisy prawa sprawi, że tamten się opamięta.

Jeśli i to nie odniesie skutku, będzie musiał go spłacić.

Ale nie chciał się skradać jak złodziej, więc zawołał stryjecznego brata po imieniu.

Głosy ucichły, co go rozgniewało. Czy tamci dwaj sądzili, że zdołają się przed nim ukryć? Skierował się w głąb domu, traktując swój gniew jak oręż i stanął na progu pokoju, który wspominał podczas jazdy taksówką. Zobaczył Edwarda, siedzącego przed biurkiem ich dziadka.

Jego kuzyn miał szeroko otwarte oczy – nawet to podbite. Krew ściekała mu cienką strużką z kącika ust. Kiedy zaczął coś mówić, okazało się, że zęby miał zabarwione na czerwono.

Wstrząśnięty i zaniepokojony, w jednej chwili zapomniał o złości i szybko podszedł do kuzyna.

– Edwardzie…

Poczuł ból, ujrzał błysk przed oczami. Nogi się pod nim ugięły i padł jak podcięty. Uderzył ciężko skronią w starą, dębową podłogę. Nim ogarnęły go ciemności, usłyszał krzyk Edwarda.

1

Po długim, nużącym dniu – przedpołudnie spędziła w sądzie, a potem zajmowała się robotą papierkową – porucznik Eva Dallas szykowała się do pójścia do domu.

W tej chwili jedyne, czego pragnęła w życiu, to spokojny wieczór z mężem, kotem i kieliszkiem, a może dwoma, wina. Do tego jakiś film, pomyślała, biorąc płaszcz. O ile Roarke nie przyniósł ze sobą zbyt wiele pracy.

Dziś wieczorem – hura! – nie zaprosiła do domu żadnego ze swoich podwładnych.

Można by wydłużyć tę listę życzeń, doszła do wniosku, wyciągając z rękawa szalik, który jej partnerka wydziergała dla niej na drutach na Gwiazdkę. Na przykład pływanie i seks w basenie. Eve wiedziała, że bez względu na to, ilu interesów Roarke musi dopilnować, zawsze da się namówić na seks w basenie.

Z drugiej kieszeni długiego, skórzanego płaszcza wyjęła śmieszną czapkę z płatkiem śniegu. Ponieważ niebo zsyłało na ziemię marznącą mżawkę, wsunęła czapkę na głowę. Kazała swojej partnerce iść do domu; paru detektywów było w terenie, prowadzili na zimnie dochodzenie w sprawie zabójstwa. Jeśli Eve będzie im potrzebna, znajdą ją w domu.

Przypomniała sobie, że ma jeszcze jednego detektywa, dopiero co awansowanego na to stanowisko. Uroczystość oficjalnego mianowania zaplanowano na jutrzejszy ranek.

Ale w tej chwili, w wyjątkowo paskudny, styczniowy wieczór, nie miała nic pilnego na głowie.

Spaghetti z klopsikami, postanowiła. Właśnie na nie miała ochotę. Może wróci do domu przed Roarkiem i przygotuje spaghetti dla nich obojga? Do tego wino, świece. Koło basenu. Nie, poprawiła samą siebie, kierując się do wyjścia. Może w jadalni, jak należy, z ogniem na kominku.

Mogłaby zaprogramować parę sałatek, użyć kilku z miliona eleganckich talerzy.

I kiedy na dworze zacinał lodowaty deszcz, oni…

– Eve!

Odwróciła się i dostrzegła doktor Mirę – policyjną psycholog i świetną profilerkę. Przyjaciółka niemal zeskoczyła z ruchomych schodów i biegiem ruszyła w jej stronę, jasnoniebieski płaszcz rozchylił się, ukazując ciemnoróżowy kostium, który miała pod spodem.

– Jeszcze tu jesteś. Dzięki Bogu!

– Właśnie wychodzę. O co chodzi? Co się stało?

– Nie jestem pewna… Dennis…

Eve odruchowo podniosła rękę i dotknęła czapki z płatkiem śniegu, którą Dennis Mira włożył jej na głowę w pewien śnieżny dzień jednego z ostatnich tygodni dwa tysiące sześćdziesiątego roku.

– Coś mu się stało?

– Chyba nie. – Zwykle opanowana Mira zacisnęła palce, żeby powstrzymać drżenie rąk. – Nie wyrażał się jasno, był zdenerwowany. Jego kuzyn… Powiedział, że ktoś pobił jego kuzyna, którego teraz nie może znaleźć. Poprosił, żebyś właśnie ty się tym zajęła. Przepraszam, że cię obarczam swoimi sprawami, ale…

– Daj spokój. Jest teraz w domu… W waszym domu? – Już się odwróciła, przywołała windę.

– Nie, w domu swoich dziadków… Zmarłych dziadków… W SoHo.

– Pojedziesz ze mną. – Wepchnęła Mirę do windy, pełnej gliniarzy, którzy właśnie skończyli swoją zmianę. – Dopilnuję, żebyście oboje bezpiecznie wrócili do domu. Kim jest jego kuzyn?

– Ach, to Edward. Edward Mira. Były senator Edward Mira.

– Nie głosowałam na niego.

– Ja też nie. Potrzebna mi chwila, żeby zebrać myśli. I chciałabym mu powiedzieć, że już do niego jedziemy.

Kiedy Mira wyjęła swój telefon, Eve uporządkowała własne myśli.

Niezbyt się interesowała polityką, mimo to niewyraźnie pamiętała senatora Edwarda Mirę. Nigdy by nie pomyślała, że napuszony, bezkompromisowy senator o gęstych, czarnych brwiach, krótko ostrzyżonych, czarnych włosach i przystojnej twarzy o ostrych rysach jest spokrewniony z uroczym, trochę roztargnionym Dennisem Mirą.

No cóż, w rodzinie zdarzają się różni odmieńcy.

A może odnosi się to do polityki?

Nieważne.

Kiedy dotarły na poziom garażu, gdzie zostawiła wóz, Eve wskazała przyjaciółce swoje miejsce parkingowe i skierowała się do niepozornie wyglądającego pojazdu, zaprojektowanego specjalnie dla niej przez męża. Mira pospieszyła za nią, próbując dotrzymać jej kroku, czego nie ułatwiały kozaczki na wysokich obcasach i fakt, że była od Eve niższa.

Eve poruszała się szybko – miała długie nogi i solidne botki. Usiadła za kierownicą – wysoka, szczupła kobieta o lekko potarganych, brązowych włosach, w tej chwili schowanych pod wełnianą czapką z płatkiem śniegu, którą ona, policjantka do szpiku kości, nosiła, ponieważ dostała ją w prezencie od kogoś, w kim była beznadziejnie, ale zupełnie niewinnie zakochana.

– Adres? – spytała, gdy Mira, w eleganckim zimowym płaszczu i modnych kozaczkach, zajęła miejsce obok niej.

Eve wstukała adres do komputera i uruchomiła silnik. Włączyła syrenę i światła, a potem pełnym gazem wyjechała z garażu.

– Och, nie musisz… Dziękuję – powiedziała tamta, kiedy Eve rzuciła jej krótkie spojrzenie. – Dziękuję. Powiedział, że nic mu nie jest, żeby się o niego nie martwić, ale…

– Ale się martwisz.

Wóz Eve wyglądał jak ekonomiczny samochód leciwego wujka, jednak pędził jak rakieta. Eve szybko omijała samochody, których kierowcy nie kwapili się ustąpić drogi pojazdowi z włączonym kogutem. Wzniosła auto pionowo, żeby przeskoczyć nad innymi, a Mira tylko zamknęła oczy i mocniej złapała się uchwytu.

– Powiedz mi, co wiesz. Dlaczego znajdowali się w domu dziadków? Kto jeszcze tam był?

– Ich babka zmarła jakieś cztery lata temu, a Bradley, dziadek Dennisa, po prostu zgasł. Przeżył ją o rok, zdążył uporządkować swoje sprawy. Chociaż, znając go, można mieć pewność, że większość z nich tego nie wymagała. Zostawił dom Dennisowi i Edwardowi, dwóm najstarszym wnukom. Tamten maksibus…

Eve zacisnęła dłonie na kierownicy, wzbiła swój wóz pionowo w górę. I skręciła gwałtownie, jakby ścigała zbrodniarza winnego ludobójstwa.

– Już jest za nami. Mów dalej.

– Dennis i Edward nie zgadzają się w kwestii domu. Dennis chce go zatrzymać w rodzinie, zgodnie z życzeniem Bradleya, a Edward dąży do sprzedaży.

– O ile się orientuję, nie może go sprzedać, póki pan Mira nie wyrazi na to zgody.

– Też tak sądzę. Nie wiem, po co Dennis dziś tam pojechał. Miał bardzo dużo pracy na uniwersytecie, bo zastępuje jednego ze swoich chorych kolegów. Powinnam go była zapytać.

– Nic nie szkodzi. – Eve zaparkowała na drugiego, przemieniając cichą, obsadzoną drzewami ulicę w pole walki, rozbrzmiewające klaksonami. Nie zwracając na nie uwagi, podświetliła napis „Na służbie”. – Zaraz go zapytamy.

Ale Mira już wysiadła z samochodu i w zdradliwych botkach na szpilkach biegła po oblodzonym chodniku. Eve zaklęła, dogoniła ją i złapała za ramię.

– Jak będziesz biegała w tych butach, skończy się tak, że będę cię musiała wieźć na pogotowie. Niczego sobie miejsce. – Kiedy minęły furtkę i znalazły się na uprzątniętym chodniczku, puściła przyjaciółkę. – Dom w tej części miasta prawdopodobnie jest wart z pięć, sześć milionów.

– Też tak sądzę. Dennis z pewnością to wie.

– Tak?

Mira uśmiechnęła się, wbiegając po schodach.

– To ważna informacja. A wie wszystko, co ważne. Nie pamiętam kodu. – Nacisnęła guzik dzwonka, zastukała kołatką.

Kiedy Dennis z potarganymi, siwymi włosami, ubrany w wyciągnięty zielony sweter, otworzył im drzwi, Mira złapała go za ręce.

– Dennisie! Jesteś ranny. Dlaczego mi nie powiedziałeś? – Ujęła męża pod brodę, a następnie odwróciła mu głowę, żeby przyjrzeć się uważnie świeżemu siniakowi na jego skroni. – Kiedy zadzwoniłeś, odwróciłeś głowę tak, żebym nic nie zobaczyła.

– Daj spokój, Charlie. Nic mi nie jest. Nie chciałem cię niepokoić. Wejdźcie do środka, nie stójcie tu na zimnie. Eve, dziękuję, że przyjechałaś. Martwię się o Edwarda. Przeszukałem cały dom, lecz go nie znalazłem.

– Ale był? – spytała Eve.

– O, tak. W gabinecie. Został ranny. Miał podbite oko, krew leciała mu z wargi. Zaprowadzę cię do gabinetu.

Kiedy się odwrócił, z ust Miry wyrwał się okrzyk frustracji i niepokoju.

– Dennisie, krew ci leci z głowy.

Syknął, kiedy dotknęła guza na jego głowie.

– Masz natychmiast iść do salonu i usiąść.

– Charlie, Edward…

– Zostaw Edwarda naszej Eve – powiedziała, ciągnąc męża do przestronnego pomieszczenia, które albo było urządzone w skrajnie minimalistycznym stylu, albo część mebli stąd zabrano. Te, które zostały, sprawiały wrażenie wygodnych i często używanych.

Mira zdjęła płaszcz, odrzuciła go niedbale na bok, a potem sięgnęła do swojej przepastnej torby.

Eve po raz pierwszy mogła się przekonać, dlaczego tyle kobiet nosi ogromne torby, kiedy Mira wyjęła ze swojej apteczkę pierwszej pomocy.

– Oczyszczę te rany i poproszę Eve, by nas podrzuciła do najbliższego oddziału pomocy doraźnej, żeby ci zrobili prześwietlenie.

– Ależ, moja droga… – Znów syknął, kiedy Mira dotknęła rany chusteczką nasączoną spirytusem, lecz udało mu się wyciągnąć rękę i poklepać żonę po kolanie. – Niepotrzebne mi prześwietlenie ani żadni lekarze, kiedy mam ciebie. Tylko nabiłem sobie guza. Mój umysł nic a nic nie ucierpiał.

Eve dostrzegła jego uśmiech, łagodny i roztargniony, kiedy Mira wybuchnęła śmiechem, słysząc te słowa.

– Nie widzę podwójnie, nie kręci mi się w głowie ani nie mam mdłości – zapewnił ją. – Może trochę boli mnie głowa.

– Jeśli po tym, jak znajdziemy się w domu i dokładnie cię zbadam…

Tym razem odwrócił się i poruszył brwiami w taki sposób, że Eve z trudem powstrzymała się od pełnego zażenowania śmiechu.

– Dennisie! – Mira westchnęła i ująwszy twarz męża w obie dłonie, pocałowała go tak czule, tak delikatnie, że Eve odwróciła wzrok.

– Może mógłby mi pan powiedzieć, jak trafić do gabinetu, gdzie po raz ostatni widział pan kuzyna.

– Zaprowadzę cię tam.

– Będziesz tu grzecznie siedział, póki nie skończę – oświadczyła Mira. – Trzeba iść prosto, a potem skręcić w lewo, Eve. Dużo drewna, ogromne biurko i fotel, na półkach książki oprawione w skórę.

– Na pewno trafię.

Widziała, skąd zabrano dzieła sztuki i sprzęty – właściwie korytarz był pusty, jeśli nie liczyć stosów kartonów. Ale nie dostrzegła najmniejszego pyłku i wyczuła słaby zapach cytryn, jakby ktoś w powietrzu zmiażdżył kwiaty drzewka cytrynowego.

Znalazła gabinet i obrzuciwszy pokój szybkim spojrzeniem, doszła do wniosku, że nie zabrano stąd nic albo prawie nic.

Panował tu porządek, pokój prezentował się atrakcyjnie dzięki drewnianej boazerii, solidnym meblom i nasyconym kolorom.

Bordo i las, pomyślała, przyglądając się gabinetowi. Rodzinne zdjęcia w czarnych albo srebrnych ramkach, błyszczące tabliczki pamiątkowe od różnych organizacji dobroczynnych.

Na biurku leżała skórzana podkładka w kolorze kawy, stał komplet przyborów piśmiennych, a także zgrabny, mały komputer.

Obok kominka z solidną obudową znajdował się barek – mały, stary i niewątpliwie cenny. Stały na nim dwie kryształowe karafki, do połowy wypełnione bursztynowym płynem, opatrzone srebrnymi tabliczkami z napisami: „Whisky”, „Brandy”.

Przeszła po drewnianej podłodze do miejsca, gdzie się zaczynał dywan. Lekko wypłowiałe wzory świadczyły, że prawdopodobnie jest równie stary i cenny, co barek, kryształowe karafki i kieszonkowy zegarek pod szklanym kloszem.

Nie zauważyła żadnych śladów walki, nic, co by wskazywało, że coś stąd ukradziono. Lecz kiedy ukucnęła i przyjrzała się podłodze w miejscu, gdzie się kończyły frędzle dywanu, dostrzegła kilka kropli krwi.

Wolno obeszła cały pokój, przyglądając się wszystkiemu uważnie, jednak niczego nie dotykała. Ale być może już zaczęła widzieć…

Wyszła z gabinetu, zatrzymała się na progu salonu i zobaczyła, jak Mira fachowo nakłada maść na skroń męża.

– Jeszcze tam nie wchodźcie – powiedziała Eve. – Idę po swój zestaw.

– Och, na dworze jest tak paskudnie. Pozwól, że cię wyręczę.

– Proszę tu zostać – powiedziała szybko, kiedy Dennis zaczął wstawać. – Wrócę za minutkę.

Wyszła na lodowaty deszcz, wyjęła z bagażnika zestaw podręczny. Wracając, przyjrzała się sąsiednim domom. Wyjęła telefon, żeby wysłać krótką wiadomość do Roarke’a.

Coś mnie zatrzymało. Opowiem wszystko po powrocie do domu.

I uznała, że zachowała się zgodnie z regulaminem małżeńskim.

Weszła do domu i odstawiła walizeczkę z zestawem, żeby zdjąć płaszcz, szalik, czapkę.

– No dobrze, zajmijmy się tym, jak należy. Próbował pan się skontaktować z kuzynem?

– O tak. W pierwszej kolejności. Ale nie odebrał. Zadzwoniłem też na ich numer stacjonarny, odebrała żona Edwarda. Nie chciałem jej niepokoić – odrzekł Dennis – więc nie wspomniałem ani słówkiem o tym, co się wydarzyło. Powiedziała, że nie ma go w domu, prawdopodobnie wróci późno. Może nie wiedziała, że umówił się tutaj. Jeśli wiedziała, nie zdradziła mi tego.

– Umówił się tutaj?

– Och, wybacz mi. Nie powiedziałem ci o tym. – Rzucił żonie jeden ze swoich roztargnionych uśmiechów. – Próbowałem się z nim skontaktować wcześniej, zaproponować, czy moglibyśmy… Usiąść i porozmawiać o naszych odmiennych planach, dotyczących domu. Ale odebrała asystentka Edwarda i była wyraźnie czymś zaniepokojona. W przeciwnym razie może nie wspomniałaby, że umówił się tutaj z pośrednikiem w handlu nieruchomościami, żeby wycenić dom przed sprzedażą. To… No więc wpadłem w złość. Nie powinien tego robić za moimi plecami.

Eve skinęła głową, otworzyła swój zestaw, żeby wyjąć puszkę substancji zabezpieczającej. Spryskała dłonie i buty sprayem.

– Wkurzył pana.

– Eve… – zaczęła Mira, ale Dennis poklepał ją po dłoni.

– Najlepsza jest prawda, Charlie. Bardzo się zdenerwowałem. Ponieważ nie odbierał telefonów ode mnie, po ostatnim wykładzie przyjechałem tutaj. Warunki jazdy są okropne. Należałoby coś z tym zrobić.

– Też tak uważam. Kiedy pan tutaj dotarł, panie Mira?

– Och, nie wiem. Niech pomyślę. Ostatni wykład skończyłem… Koło wpół do piątej. Mój asystent i paru studentów mieli pytania, udzielanie odpowiedzi zajęło trochę czasu. Potem musiałem pozbierać swoje notatki, czyli może była piąta, kiedy opuściłem uniwersytet. No i dojazd tutaj. – Uśmiechnął się do niej łagodnie, ale w jego rozmarzonych, zielonych oczach malował się niepokój. – Nie potrafię dokładnie powiedzieć.

– Nie szkodzi – uspokoiła go Eve, bo próba określenia godziny przybycia tutaj wyraźnie przygnębiła Dennisa. – W domu jest alarm. Czy był włączony?

– Tak. Znam kod, wczytałem kartę-klucz. I zeskanowałem dłoń.

– Jest tu zainstalowana kamera?

– Tak! – Powiedział wyraźnie uradowany. – Naturalnie, że jest. Zarejestrowała moje przybycie… I Edwarda. Nie pomyślałem o tym.

– W takim razie najpierw sprawdźmy zapisy. Wie pan, gdzie jest centralka alarmu?

– Naturalnie. Pokażę ci. Nie pomyślałem o tym – powtórzył, kręcąc głową, i wstał. – Gdybym sam to sprawdził, zobaczyłbym, kiedy Edward przyszedł i wyszedł. Dzięki tobie kamień spadł mi z serca, Eve.

– Panie Mira, napadnięto na pana.

Zatrzymał się i zamrugał powiekami.

– Chyba tak. To wielce niepokojące. Któż mógł to zrobić?

– Przekonajmy się, czy uda nam się to ustalić.

Poprowadził Eve w głąb domu, potem skręcił i pokazał jej dużą, nowocześnie urządzoną kuchnię z kilkoma tradycyjnymi rozwiązaniami, jak w pozostałych pomieszczeniach. Wszystko tu wyglądało… Przyjemnie i pod pewnymi względami przypominało dom państwa Mirów w zamożnej dzielnicy Nowego Jorku.

– W kilku pomieszczeniach domu są monitory – wyjaśnił Dennis, otwierając drzwi w kuchni. – Więc moi dziadkowie lub ich służący mogli zobaczyć, kto przyszedł do domu. Ale tutaj jest główna centralka.

Spojrzał na Eve z roztargnieniem.

– Obawiam się, że niezbyt się znam na takiej skomplikowanej elektronice.

– Ja też nie. – Ale podeszła tam, gdzie według niej powinno się znajdować to, czego szukali. – Lecz mogę powiedzieć, że ktoś zabrał wszystko… Stację dysków, czy jak to się nazywa, i nagrania.

– O mój Boże!

– Tak. Kto jeszcze ma dostęp do domu?

– Oprócz mnie i Edwarda? Sprzątaczka. Jej matka pracowała u moich dziadków dziesiątki lat, a potem pomagała nam przez jakiś czas. Nigdy by…

– Rozumiem, ale chciałabym wiedzieć, jak się nazywa, żeby móc z nią porozmawiać.

– Czy mogę zaparzyć herbatę? – spytała doktor Mira.

– Naturalnie, bardzo proszę. Panie Mira, chciałabym, żeby dokładnie mi pan opowiedział, co się wydarzyło. Przyjechał pan tutaj taksówką?

– Tak. Pod sam dom. Zostawiłem w taksówce teczkę… Straszna ze mnie gapa… Ale kierowca za mną zawołał, żebym ją zabrał. Byłem zły i zdenerwowany. Wszedłem do domu. Wizyta tutaj z jednej strony jest przyjemna, ale z drugiej – przykra. Ten dom budzi wiele dobrych wspomnień, lecz trudno mi się pogodzić, że już nie jest i nigdy nie będzie tak, jak kiedyś. Odstawiłem teczkę i usłyszałem jakieś głosy.

– Więcej niż jednej osoby? – spytała Eve.

– No więc… Chyba tak. Spodziewałem się zastać mojego kuzyna i pośrednika, z którym się umówił. Założyłem, że to oni rozmawiają. Zawołałem go, bo nie chciałem ich zaskoczyć. Poszedłem w głąb domu, a kiedy zajrzałem do gabinetu, zobaczyłem Edwarda siedzącego przed biurkiem dziadka. Miał podbite oko, z wargi leciała mu krew. Wydawał się wystraszony. Chciałem do niego podejść, żeby mu pomóc, a wtedy ktoś musiał mnie uderzyć od tyłu. Nigdy wcześniej nic takiego mi się nie przydarzyło, ale przypuszczam, że tak właśnie było.

– Stracił pan przytomność.

– Obrażenia świadczą, że powstały od uderzenia ciężkim przedmiotem w tył głowy. – Mira podała Dennisowi kubek z herbatą. – A te na prawej skroni od uderzenia głową o podłogę, kiedy upadł.

– Nie kwestionuję tego, pani doktor.

– Wiem o tym. – Westchnęła, nachyliła się do Dennisa i delikatnie pocałowała go w skroń. – Wiem o tym.

– Co pan zrobił, panie Mira, kiedy odzyskał pan przytomność?

– Byłem zdezorientowany, początkowo nie wiedziałem, co się stało. Edwarda nie było w gabinecie, a wiem, że chociaż od dawna stosunki między nami nie układają się najlepiej, nigdy nie zostawiłby mnie nieprzytomnego na podłodze. Zawołałem go… Tak sądzę… I zacząłem go szukać. Przez jakiś czas krążyłem po domu, wciąż nieco oszołomiony, nim dotarło do mnie, że Edwarda musiało spotkać coś strasznego. Zadzwoniłem do Charlotte, żeby się nie denerwowała i spytałem ją, czy mogłabyś tu przyjechać, by zająć się tą sprawą.

Spojrzał na Eve tymi swoimi łagodnymi oczami, co sprawiło, że miała ochotę pocałować go w skroń tak, jak to zrobiła jego żona. Aż się zawstydziła.

– Teraz wiem, że powinienem zadzwonić pod dziewięćset jedenaście zamiast zawracać ci głowę.

– Wcale nie zawraca mi pan głowy. Czy czuje się pan na siłach, żeby obejrzeć gabinet? Przekonać się, czy coś stamtąd zabrano albo coś jest nie na swoim miejscu?

– Jak najbardziej.

– Lepiej, jak nie będzie pan niczego dotykał. Był tu pan już wcześniej, chodził pan po domu, więc nie ma sensu, żeby pan teraz się zabezpieczył. Ale ograniczmy się do minimum.

Stanęła na progu gabinetu.

– Czyli pański kuzyn siedział w fotelu za biurkiem.

– Tak… Och, nie, nie za biurkiem. Fotel stał przed biurkiem. – Dennis zmarszczył czoło. – Dlaczego? Z całą pewnością siedział w fotelu przed biurkiem. Fotel stał na dywanie.

– Dobrze. – To się zgadzało z tym, co zaobserwowała. – Proszę chwilkę zaczekać.

Wyjęła z zestawu to, co jej było potrzebne i przykucnęła, żeby pobrać próbkę krwi z podłogi. Potem dokładnie potarła tamponem fragment dywanu.

Skropiła tampon jakimś płynem z małej buteleczki i pokiwała głową.

– Tutaj też jest krew. Ktoś ją wytarł, ale nie da się całkowicie jej usunąć domowym środkiem czystości.

Nachyliła się, by powąchać dywan.

– Nadal czuje się zapach płynu do czyszczenia. – Włożyła mikrogogle i przyjrzała się uważnie temu miejscu. – I widać ślady krwi. A także wgniecenia, pozostawione przez fotel, przesuwany tam i z powrotem, oraz głębsze ślady w miejscu, gdzie stał obciążony.

– Kiedy siedział w nim Edward.

– Na to wygląda. Jeszcze chwilkę. – Przeszła za biurko i przystąpiła do dokładnych oględzin fotela.

– Przeoczyli coś niecoś. Została tu kropla krwi. – Znów pobrała próbkę, lecz zostawiła dość krwi, żeby technicy też mogli ją zbadać. – Panie Mira, czy pański brat był związany?

– Chyba… – Zamknął oczy. – Chyba nie. Nie sądzę. Przykro mi, nie jestem pewien. Byłem w takim szoku.

– No dobrze. Podbite oko, skaleczona warga. Czyli ktoś na niego napadł, posadził go w fotelu, ale przed biurkiem, bardziej pośrodku pokoju. Na tyle nastraszył pańskiego kuzyna, że ten bał się ruszyć z miejsca. Może paralizatorem, nożem, jakąś bronią. Albo groźbą użycia przemocy fizycznej.

Znów obeszła pokój.

– Głosy. Czyli że rozmawiali. Najprawdopodobniej chcieli z niego coś wyciągnąć. Ale im się nie udało, zanim pan przyszedł. Nawet jeśli mieli paralizator, nie posłużyli się nim wobec pana. Kiedy się kogoś potraktuje paralizatorem, mija kilka sekund, nim ofiara straci przytomność. Można w tym czasie zobaczyć napastnika. Uderzyli pana od tyłu. Nie zabili pana ani nie zabrali ze sobą, więc nie był pan dla nich ważny. Tylko sprawił im pan kłopot. Jednak zadali sobie trud, żeby posprzątać, odstawić fotel z powrotem za biurko. Dlaczego?

– To fascynujące, jak w swojej pracy łączysz wiedzę i talent.

– Słucham?

– To, co robisz – wyjaśnił Dennis – to połączenie wiedzy i talentu. Do perfekcji opanowałaś sztukę obserwacji, chociaż według mnie masz to również we krwi. Przepraszam za tę dygresję. – Uśmiechnął się. – Spytałaś, dlaczego. Chyba to rozumiem. Jeśli znają Edwarda, może znają też mnie. Niektórzy by powiedzieli, że się zamyśliłem, przewróciłem i uderzyłem w głowę. A resztę sobie wyobraziłem.

– Tylko głupcy by tak powiedzieli – odparła Eve, czym wywołała uśmiech na jego twarzy. – Czy brakuje czegoś, co powinno tu być, panie Mira, albo coś jest nie na swoim miejscu?

– Zachowaliśmy ten gabinet niemal w takim stanie, w jakim go zostawił dziadek. Część tego, co tu jest, należy teraz do mnie, moich dzieci, do innych osób. Ale wszyscy się zgodzili, żeby na razie niczego stąd nie brać. I wszystko tu jest. Nie sądzę, żeby cokolwiek zabrano czy też przesunięto na inne miejsce.

– No dobrze. Stanął pan na progu, zobaczył go pan. Na sekundę pan zamarł… To naturalne. Całą uwagę skupił pan na swoim kuzynie, ruszył pan w jego stronę, żeby mu pomóc.

Podeszła do drzwi, przystanęła i zrobiła krok. Rozejrzała się po półkach.

Potem wzięła do ręki idealnie wypolerowaną, kamienną misę, zmarszczyła czoło i odstawiła ją na miejsce. Sprawdziła wagę grawerowanej tabliczki i także ją odstawiła. A potem objęła palcami uniesioną trąbę dużego słonia z niebiesko-zielonego szkła. Jest ciężki, pomyślała, i łatwo go chwycić.

– Mira popatrz!

Przyjaciółka podeszła do niej i tak jak Eve przyjrzała się uważnie słoniowi.

– Tak, tak. Nogi słonia pasują do kształtu rany.

Kiedy Eve pobierała kolejną próbkę, Charlotte zwróciła się do Dennisa.

– Przysięgam, że już nigdy, przenigdy nie będę ci wyrzucała, że jesteś twardogłowy.

– Posprzątali, ale zostało nieco krwi. Napastnik cofnął się, stanął obok drzwi. Ten słoń jest ciężki i poręczny. Wszedł pan, bum, stracił pan przytomność. On, ona, oni… Z pewnością oni, jeden zajął się Edwardem, drugi panem i sprzątaniem. Czyli jeden z nich wziął środek do dywanów lub coś w tym rodzaju, wyczyścił to miejsce, zabrał stację dysków, dyskietki. Zabrali Edwarda, a pana zostawili. Przejdę się po domu, sprawdzę, czy nie wepchnęli go do jakiejś szafy… Przepraszam – zreflektowała się Eve.

– Nie przepraszaj.

– Wezwę techników, żeby zebrali odciski w całym domu. Mogę się skontaktować z wydziałem osób zaginionych, żeby natychmiast przystąpili do poszukiwań.

– Mogłabyś…

– Zajmiesz się tą sprawą? – Mira ujęła dłoń męża, wiedząc, o co mu chodzi. – Obydwoje będziemy spokojniejsi, jeśli ty zajmiesz się tą sprawą.

– Jasne, że mogę to zrobić. Usiądźcie, a ja zadzwonię, do kogo trzeba.

Eve umieściła słonia w torbie na dowody rzeczowe, skontaktowała się z wydziałem techników kryminalistyki, zleciła kilku mundurowym przepytanie ludzi z sąsiedztwa. Trzeba też sprawdzić tego pośrednika od nieruchomości. Ktoś wszedł do domu, najprawdopodobniej zaproszony przez Edwarda Mirę. I ktoś opuścił ten dom, taszcząc Edwarda albo zmusił go do wyjścia.

Potrzebny im był jakiś środek transportu.

Nie włamanie, pomyślała, ani nie zwykłe porwanie, bo wtedy czemu mieliby go najpierw brutalnie potraktować? Fotel na środku pokoju świadczył według niej, że ofiarę przesłuchiwano.

Ktoś czegoś chciał od Edwarda Miry. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że póki tego nie dostanie, porwany będzie żył.

Wróciła do salonu. Państwo Mira włączyli kominek i siedzieli razem na kanapie, popijając herbatę.

Eve przycupnęła na niskim stoliku naprzeciwko obojga, jakby chciała zmniejszyć dystans między nimi.

– Potrzebne mi pewne informacje. Nazwisko tego pośrednika, jego telefon?

– Nie mam pojęcia. Przykro mi. Asystentka nie powiedziała mi tego, a byłem zbyt zdenerwowany, żeby ją zapytać.

– No dobrze, dowiem się tego w biurze Edwarda. Gdzie się mieści jego biuro?

– Zrezygnował z zasiadania w Kongresie, żeby stworzyć zespół doradców politycznych, na którego czele stanął – powiedziała jej przyjaciółka. – Ma biuro w głównej siedzibie zespołu, w Chrysler Building.

– Pierwszorzędna lokalizacja.

– Edward przywiązuje wielką wagę do prestiżu – oświadczył Dennis. – Jego organizacja, Instytut Miry, zajmuje dwa piętra. Kupili też mieszkanie we wschodniej części Waszyngtonu, z którego korzysta Edward albo któryś z dyrektorów instytutu podczas pobytów w stolicy.

– Potrzebny mi adres tego mieszkania, jak również adres domowy Edwarda Miry. Kiedy skończę tutaj, zamierzam porozmawiać z jego żoną. Jakie panują między nimi stosunki?

Dennis spojrzał na żonę i westchnął.

– Ja powiem. Mandy jest realistką, lubi życie, jakie prowadzi. Była niezrównana podczas kampanii wyborczej, teraz jest niezrównana, jeśli chodzi o zbieranie funduszy i zasiadanie w różnych komitetach. Fakt, że mąż często ją zdradza, traktuje jako część całości, do tego niezbyt ważną, bo Edward jest dyskretny. Ona również jest dyskretna, korzysta z usług agencji towarzyskiej. Mają dwoje dorosłych dzieci, które wprawdzie na użytek publiczny biorą udział w tej grze pozorów, ale żadne z nich nie darzy specjalnym uczuciem rodziców ani nie pochwala ich wyborów – wyjaśniła doktor Mira.

– Różni są ludzie na tym świecie, Charlie – mruknął jej mąż.

– Wiem o tym. Oceniając sytuację jako psycholog, powiedziałabym, że Mandy nie zrobi nic, żeby zachwiać równowagę, panującą w jej świecie. Nigdy nie skrzywdziłaby męża i na swój sposób go lubi. Jeśli chodzi o Edwarda, jest jej wdzięczny za pomoc w karierze i dumny z pozycji społecznej żony.

– Ma wrogów?

– Och, całe mnóstwo. Przede wszystkim politycznych.

– A osobistych?

– Potrafi być czarujący i jest taki – to nieodłączna część polityki. Uważa również, że głoszone przez niego poglądy na wszelkie kwestie, polityczne i prywatne, są słuszne, co wywołuje pewne tarcia. Ten dom stanowi tego przykład – ciągnęła Mira. – Edward zdecydował, że należy go sprzedać, więc według niego zostanie sprzedany.

– Myli się – powiedział cicho Dennis. – Nie zostanie sprzedany. Ale to nie jest teraz najważniejsze. Ktoś go porwał, a nie ma żadnej wzmianki o okupie. – Spojrzał na Eve. – Nie wspomniałaś o okupie.

– Porozmawiam o tym z jego żoną. Panie Mira, chcę pana zapewnić, że wierzę we wszystko, co mi pan powiedział. I ani przez sekundę nie sądziłam, że mógłby pan skrzywdzić swojego kuzyna. Czy kogokolwiek innego.

– Dziękuję.

– Ale muszę zapytać o to, o co zapytam, w przeciwnym razie źle wykonywałabym swoje obowiązki. A jeśli będę źle wykonywać swoje obowiązki, nie pomogę panu.

– Rozumiem. Musisz mnie zapytać, kiedy ostatni raz widziałem Edwarda, jakie panowały między nami stosunki. Czy, skoro zatrzymanie tego domu w rodzinie jest dla mnie takie ważne, wynająłem kogoś, żeby nastraszyć Edwarda.

Dennis skinął głową i odstawił herbatę.

– Spotkaliśmy się tuż przed świętami. Naprawdę tylko dla pozorów, przykro mi to powiedzieć. Razem z Charlotte byliśmy na przyjęciu koktajlowym w ich domu. Kiedy to było, Charlie?

– Dwudziestego drugiego grudnia. Zostaliśmy tylko przez godzinę, bo Edward próbował przycisnąć Dennisa do muru w sprawie sprzedaży domu.

– Nie chciałem się kłócić, więc wyszliśmy wcześnie. Zaraz na początku roku przysłał mi e-mail, w którym kolejny raz przedstawił swoje argumenty i plan działania.

– Nie mówiłeś mi o tym, Dennisie.

– I tak cię to złości. – Znów ujął dłoń żony. – A ten e-mail nie zawierał niczego nowego. Nie chcę, żeby przez to powstały rozdźwięki w naszym domu. Odpowiedziałem mu krótko, że się nie zgadzam, bo zamierzam dotrzymać obietnicy, danej naszemu dziadkowi. Kiedy natychmiast mi odpisał, wiedziałem, że się zdenerwował. Zwykle zwlekał z odpowiedzią, jakby był zbyt zajęty, żeby zajmować się takimi sprawami. Ale wtedy odpowiedział natychmiast, napisał, że da mi trochę czasu, bym zaczął myśleć rozsądnie, ostrzegł mnie, że będzie zmuszony podjąć kroki prawne, jeśli uparcie będę trwał przy swoim. I… Twierdził, że niczego nie obiecaliśmy, że ja, jak to mam w zwyczaju, wszystko pokręciłem.

– Niech go diabli!

– Charlie…

– Niech go diabli, tego łobuza bez serca. Mówię poważnie, Dennisie! – Wściekłość sprawiła, że Charlotte Mira aż poczerwieniała na twarzy, w jej oczach błyskały gniewne ogniki. – Jeśli chcesz wiedzieć, kto mu źle życzy, to spójrz na mnie.

– Doktor Mira – powiedziała chłodno Eve – proszę się uspokoić. Chcę, żeby ludzie z wydziału informatyki śledczej zapoznali się z tymi e-mailami. Wtedy ostatni raz się kontaktowaliście?

– Tak. Nie odpowiedziałem na jego e-mail. To, co napisał, było okrutne i mijało się z  prawdą. Złożyliśmy obietnicę. – Eve widziała zakłopotanie i żal Dennisa Miry równie wyraźnie, jak wściekłość jego żony. – Zadzwoniłem do niego dopiero dziś, lecz nie odebrał telefonu.

– W porządku. – Nie mogła się powstrzymać i położyła dłoń na jego kolanie. – Nie myli się pan w sprawach, które są ważne. Obiecuję, że znajdę odpowiedzi na wszystkie pytania.

Wstała, zadowolona, że rozległ się dzwonek.

– To moi ludzie. Każę technikom najpierw zająć się gabinetem, a sama przeszukam cały dom. Policjanci wypytają okolicznych mieszkańców, może ktoś coś widział. I każę mundurowym odwieźć was do domu.

Wyjęła swój telefon.

– Czy mogę prosić o wpisanie tutaj wszystkich nazwisk i danych kontaktowych, o które prosiłam?

– Charlie to zrobi. Ja mam problemy ze wszystkimi urządzeniami elektronicznymi.

– Tak jak ja. – Podała swój telefon Mirze. – Wszystko będzie dobrze.

Dennis wstał.

– Jesteś wyjątkowo mądrą kobietą. A do tego bardzo dobrą – dodał ku jej zakłopotaniu i zdumieniu. Potem cmoknął ją w policzek, łaskocząc ją lekko zarostem, którego prawdopodobnie nie zauważył podczas golenia. – Dziękuję.

Eve poszła otworzyć drzwi, czując łaskotanie w sercu.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI