Tytuł oryginału: The Atlantis World

Redakcja: Justyna Czebanyk

Korekta: Elżbieta Śmigielska, Karolina Wąsowska

Skład i łamanie: Ekart

Projekt okładki: KS Agency

Copyright © 2014 A.G. Riddle

All rights reserved.

Jacket design © KS Agency

Polish language translation copyright © 2017 by Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ISBN 978-83-7686-549-2

Wydanie pierwsze, Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Adres do korespondencji:

Wydawnictwo Jaguar Sp. z o.o.

ul. Kazimierzowska 52 lok. 104

02-546 Warszawa

www.wydawnictwo-jaguar.pl

youtube.com/wydawnictwojaguar

instagram.com/wydawnictwojaguar

facebook.com/wydawnictwojaguar

snapchat:jaguar_ksiazki

Powieść ta jest fikcją – poza fragmentami, w których nią nie jest.

Wydanie pierwsze w wersji e-book

Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2017

Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta

konwersja.virtualo.pl

Moim rodzicom, którzy zawsze mnie zachęcali,
żebym nigdy się nie poddawał.

Prolog

Obserwatorium Arecibo

Arecibo, Puerto Rico

Od czterdziestu ośmiu godzin – nie licząc krótkich przerw na niespokojną drzemkę – doktor Mary Caldwell spędziła każdą sekundę na badaniu sygnału otrzymanego za pośrednictwem radioteleskopu. Była wykończona, ale jednocześnie rozradowana i pewna jednego: miała do czynienia z uporządkowanym ciągiem znaków, z przejawem pozaziemskiej inteligencji.

Za nią siedział John Bishop – drugi naukowiec oddelegowany do obserwatorium – który właśnie nalał sobie kolejnego drinka. Miał już za sobą szkocką, burbona, potem rum oraz wszystkie inne gatunki mocnego alkoholu, w które zaopatrzyli się nieżyjący już astronomowie. Teraz nie pozostało mu nic lepszego niż sznaps brzoskwiniowy. Sączył go bez rozcieńczania, bo też nie było go czym rozrzedzić. Skrzywił się przy pierwszym łyku.

Była dziewiąta rano. Należało się spodziewać, że jego wstręt wobec słodkiego ulepku ustąpi około trzeciego drinka, czyli mniej więcej za dwadzieścia minut.

– Uroiłaś to sobie, Mare – oświadczył, po czym odstawił na stół pusty kieliszek. Skupił się, żeby powtórnie go napełnić.

Mary nienawidziła, kiedy nazywał ją w ten sposób – „Mare” kojarzyło jej się z klaczą – jednak nie mogła liczyć na towarzystwo nikogo innego. Zresztą doszli we dwójkę do swoistego porozumienia.

Po wybuchu epidemii, kiedy w całym Puerto Rico umierały dziesiątki tysięcy ludzi, skryli się oboje w obserwatorium. John prawie od razu zaczął się do niej dobierać. Spławiła go. Dwa dni później spróbował znowu. Potem dostawiał się już każdego dnia. Za każdym razem coraz nachalniej, aż w końcu kopnęła go kolanem w krocze. Odtąd stał się grzeczniejszy, zadowalał się wyłącznie alkoholem i obleśnymi tekstami.

Mary wstała i podeszła do okna, za którym rozciągał się widok na gęsto zalesione wzgórza. Jedyną widoczną oznaką cywilizacji pozostawał wkopany w płaskowyż dysk satelitarny, wymierzony prosto w niebo. Radioteleskop obserwatorium Arecibo jest największy na świecie i stanowi istny tryumf ludzkiej myśli technicznej. Powstał dzięki współdziałaniu naukowców różnych specjalności, jako ich szczytowe osiągnięcie, a umiejscowiono go pośród dzikiego krajobrazu, kojarzącego się z odległymi dziejami planety. Teraz zaś spełnił swoje podstawowe zadanie: nawiązanie kontaktu.

– Wcale niczego sobie nie uroiłam – zaprotestowała Mary.

– A niby skąd to wiesz?

– Wiadomość jest skierowana do nas. Zawiera w sobie nasz adres.

John przestał sączyć drinka i spojrzał na nią.

– Wiesz co, Mare? Powinniśmy dać stąd nogę i wrócić do normalnych ludzi. To by ci dobrze zrobiło.

– Mogę tego dowieść. – Mary odeszła od okna i ponownie siadła przy komputerze. Stuknęła w klawisze, żeby wyświetlić wiadomość na monitorze. – Mamy tu dwie sekwencje. Przyznaję, że nie wiem, co zawarto w drugiej. Jest dla mnie zbyt skomplikowana. Natomiast pierwsza polega na prostych powtórzeniach. Tak albo nie. Zero – jeden. System dwójkowy.

– Bity.

– Właśnie. Pojawia się też trzeci rodzaj znaków, mianowicie znaki występujące co osiem bitów.

– Osiem bitów? To bajt – stwierdził autorytatywnym tonem John i odstawił butelkę.

– Krótko mówiąc, mamy do czynienia z kodem.

– Ale o co chodzi w tym kodzie?

– Tego jeszcze nie wiem. – Mary sprawdziła, jak postępuje proces. – Za niecałą godzinę analiza powinna być kompletna.

– Być może to jednak przypadek, jakiś zbieg okoliczności.

– Wykluczone. Pierwsza część, którą już odkodowałam, zaczyna się naszym adresem.

John roześmiał się głośno.

– Myślałaś, że mnie nabierzesz, Mare?

– Posłuchaj: gdybyś chciał wysłać sygnał na inną planetę, od czego byś zaczął? Od adresu. Żeby adresat nie miał wątpliwości, że wiadomość jest skierowana do niego.

John dolał sobie wódki.

– Jasne. I na pewno nie zapomniałbym o kodzie pocztowym – dodał z przekąsem.

– W tym przypadku kod zaczyna się od dwóch liczb: 27 624 oraz 0,00 001 496.

John nie zareagował.

– No, spróbuj pomyśleć – zachęciła go Mary. – Jaka jest jedyna stała we wszechświecie?

– Grawitacja?

– Grawitacja występuje powszechnie, ale jej pomiar pozostaje w relacji do zakrzywienia czasoprzestrzeni i zależy od tego, jak wielka jest odległość danej masy od innej. Chodzi o wspólny mianownik – wielkość, która musi być znana każdej w miarę rozwiniętej cywilizacji, na każdej planecie, niezależnie od jej masy czy umiejscowienia we wszechświecie…

John rozejrzał się w poszukiwaniu inspiracji.

– Prędkość światła – to jest właśnie ta uniwersalna stała. Ona nigdy się nie zmienia, niezależnie od tego, gdzie się znajdujesz.

– No może…

– Otóż pierwsza z tych liczb, czyli 27 624, to odległość Ziemi od środka naszej Galaktyki, wyrażona w latach świetlnych.

– Czy ja wiem? – John się zastanowił. – Ta odległość mogłaby pewnie dotyczyć kilkudziesięciu planet.

– Druga liczba, a więc 0,00 001 496, określa dokładnie odległość Ziemi od Słońca, również w latach świetlnych.

John przez chwilę gapił się przed siebie, potem odepchnął na bok butelkę i do połowy opróżnioną szklaneczkę. Skoncentrował się, żeby skupić wzrok na Mary.

– To będzie nasz bilet.

Mary uniosła brwi.

John rozparł się wygodnie w fotelu.

– Tak jest. Sprzedamy to.

– Komu? I za co? Supermarkety są nieczynne.

– Ale wydaje mi się, że system wymiany towarowej działa w najlepsze. Zażądamy ochrony, porządnego żarcia i czego tam jeszcze nam się zachce.

– To jest największe odkrycie w historii ludzkości. Przecież nie przehandlujemy go za konserwy!

– Może i największe odkrycie, ale dokonało się w momencie największej desperacji. Ten sygnał to nadzieja, rozrywka, możliwość odwrócenia uwagi. Nie bądź głupia, Mare.

– Przestań do mnie tak mówić – zirytowała się.

– Kiedy wybuchła epidemia, schowałaś się tutaj, bo chciałaś się zająć tym, co lubisz – dopóki nie wybije twoja godzina. A ja przyjechałem tutaj, bo wiedziałem, że to największy magazyn gorzały, do którego zdołałbym dojść piechotą. W dodatku wiedziałem, że ty tu będziesz. A jakże, od razu wpadłaś mi w oko, jak tylko wylądowałem w San Juan. – Podniósł obie ręce, zanim Mary zdążyła się odezwać. – Wiem, wiem. Chciałem mówić o czym innym. Bo wcale nie o to chodzi, rozumiesz? Sprawa polega na tym, że świat taki, jaki dotąd znałaś, przestał istnieć. Ludzie są zdesperowani i działają wyłącznie we własnym interesie. Mnie na przykład interesuje seks i wóda. Ale ty zadzwonisz do ludzi, których interesuje utrzymanie się u władzy. Dasz im na to sposób, a tym sposobem będzie nadzieja, że jacyś tam kosmici nas uratują. Kiedy podasz im coś takiego na tacy, nie będziesz im już potrzebna. Powtarzam, świat przestał być taki, jakim go pamiętasz. Przeżują cię i wyplują, Mare.

– Nie zamierzam tego sprzedawać.

– Bo jesteś głupia. Świat pożera żywcem takich idealistów.

Rozległ się sygnał komputera, oznaczający, że maszyna uporała się z analizą. Mary nie zdążyła przeczytać wyniku, gdy w korytarzu na zewnątrz głośnym echem rozległ się jakiś inny odgłos. Czyżby ktoś dobijał się do drzwi wejściowych?

Spojrzenia Johna i Mary spotkały się na krótką chwilę. Czekali. Łomot narastał, aż wreszcie usłyszeli brzęk tłuczonego szkła sypiącego się na podłogę. A potem kroki, powolne.

Mary chciała podejść do drzwi gabinetu, ale John przytrzymał ją za ramię.

– Nie otwieraj – wyszeptał. Pochwycił kij bejsbolowy, który przyniósł ze sobą, przybywając do obserwatorium po wybuchu epidemii. – Zamknij te drzwi na klucz. Jeżeli przyleźli aż tutaj, to znaczy, że na wyspie skończyła się żywność.

Mary sięgnęła po telefon. Wiedziała, do kogo trzeba zadzwonić. Drżącymi rękami wybrała numer jedynej osoby, która była w stanie ich ocalić: byłego męża.

Część I

WZLOT I UPADEK

ROZDZIAŁ 1

Lądownik Alfa

400 m pod poziomem morza

W pobliżu wybrzeża marokańskiego

David Vale nie był już w stanie znieść chodzenia tam i z powrotem po ciasnym pokoiku. I zastanawiania się, czy Kate wróci, a jeżeli tak, to kiedy. Zerknął na pokrwawioną poduszkę. Zaczęło się od kilku kropel, dziesięć dni wcześniej, a teraz cała wielka plama, od jej poduszki aż do połowy materaca.

– Nic mi nie jest – powtarzała każdego ranka Kate.

– Dokąd idziesz? – pytał ją codziennie.

– Potrzebuję tylko trochę czasu. I przestrzeni.

– Czasu i przestrzeni? Po co, w jakim celu? – pytał wtedy.

– Żebym mogła poczuć się lepiej.

Jednak nic nie szło ku lepszemu. Przeciwnie, każdego dnia, kiedy Kate powracała, czuła się coraz gorzej. Każdej nocy przeżywała jakieś koszmary, zalewała się potem – no i te krwotoki z nosa, każdy gwałtowniejszy od poprzedniego. Obejmował ją i czekał cierpliwie. Wciąż miał nadzieję, że ta kobieta, która uratowała jego życie, której on uratował życie… Że w końcu Kate wydobrzeje, poradzi sobie z tym wszystkim. Tymczasem ona z każdym dniem coraz bardziej się oddalała. Tego dnia nie wróciła o umówionej porze, co nie zdarzyło się nigdy przedtem.

Spojrzał na zegarek. Powinna wrócić już trzy godziny temu.

Mogła znajdować się gdziekolwiek w tym ogromnym atlantydzkim pojeździe kosmicznym, który zajmował powierzchnię stu pięćdziesięciu kilometrów kwadratowych i pogrzebany był pod morskim dnem, w pobliżu górzystego wybrzeża północnego Maroka, niemal dokładnie naprzeciwko Gibraltaru.

Minione dwa tygodnie, kiedy Kate udawała się w sobie tylko wiadomym celu do czeluści pojazdu, David starał się spożytkować na naukę obsługi oprzyrządowania – zresztą nadal się tego uczył. Aby mu w tym pomóc, bo nie radził sobie najlepiej, Kate odblokowała procedury komend głosowych.

– Alfa, gdzie znajduje się w tej chwili doktor Warner? – spytał David.

Bezcielesny głos komputera kierującego lądownikiem Alfa zagrzmiał w ciasnej sypialni:

– Ta informacja jest niejawna.

– Dlaczego?

– Bo nie jesteś członkiem zespołu badawczego.

David już dawno stwierdził, że nawet tak zaawansowane systemy komputerowe nie są wolne od przywary sprowadzającej się do udzielania oczywistych odpowiedzi. Siedział na łóżku, tuż obok plamy krwi. Co jest najważniejsze? Jasne, przede wszystkim trzeba dowiedzieć się, co jej jest – stwierdził. Przyszedł mu do głowy pewien pomysł.

– Alfa, czy możesz mi pokazać dane życiowe doktor Warner?

Naprzeciwko łóżka rozjaśnił się panel ścienny. David szybko przebiegł wzrokiem tabelkę, niewiele z niej zrozumiał, ale to, co wyczytał, wystarczyło.

Ciśnienie krwi: 92/47

Puls: 31

Jest ranna. Albo jeszcze gorzej, umiera. Co jej się stało?

– Alfa, dlaczego dane życiowe doktor Warner odbiegają od normy?

– Ta informacja jest…

– Niejawna. – David kopnął krzesło, które uderzyło o stół.

– Czy to wystarczająca odpowiedź na twoje pytanie? – spytał Alfa.

– Niezbyt trafna.

David podszedł do drzwi, które rozsunęły się z sykiem. Zatrzymał się w nich, a potem cofnął, żeby zabrać ze sobą pistolet. Tak na wszelki wypadek, trochę w temacie trafiania.

Szedł przez mroczne korytarze co najmniej dziesięć minut, zanim dostrzegł jakąś postać. Zatrzymał się i czekał. Jego oczy nie były w stanie dostosować się do tak słabego światła, jakie biło z podłogi i sufitu. Może Atlanci potrzebowali mniej światła, a może statek – czy właściwie ten kawałek statku, na którym się znajdowali – działał w trybie oszczędzania energii? Tak czy inaczej, wnętrze pojazdu kosmitów było przez to tym bardziej tajemnicze.

Teraz dostrzegał tę postać wyraźniej. Milo.

David nie spodziewał się, że młody Tybetańczyk zapuści się tak daleko w trzewia statku. Milo był jedyną osobą, która oprócz nich dwojga przebywała na pokładzie, czy też może raczej należałoby powiedzieć: na terenie statku. Najczęściej jednak znajdował się na zewnątrz. W każdym razie sypiał zawsze pod gołym niebem, tuż obok ujścia pochyłej sztolni prowadzącej do zagrzebanego w ziemi statku, niemal na szczycie góry, czyli w miejscu, do którego tubylcy dostarczali im żywność. Milo lubił spać pod gwiazdami i budzić się razem ze świtem. Kiedy David i Kate przychodzili do niego codziennie po zachodzie słońca, żeby razem zjeść wieczorny posiłek, najczęściej zastawali go w medytacji, siedzącego ze skrzyżowanymi nogami. Przez te dwa tygodnie obecność Milo podnosiła na duchu ich oboje, jednak teraz, mimo słabego światła, David dostrzegł troskę na twarzy młodzieńca.

– Nie widziałem jej – powiedział Milo.

– Wezwij mnie przez interkom, jeżeli się pojawi – polecił David i ruszył znów szybkim krokiem.

Milo poszedł za nim, wyciągając nogi, żeby nadążyć. Przy mierzącym prawie sto dziewięćdziesiąt centymetrów wzrostu, mocno zbudowanym Davidzie, Milo sprawiał wrażenie kruchego karzełka. Był o dobre trzydzieści centymetrów niższy, przez co wyglądali niczym olbrzym i jego młody giermek przemierzający mroki labiryntu.

– Nie będzie trzeba – wysapał Milo.

David obejrzał się.

– No bo pójdę z tobą – wyjaśnił chłopiec.

– Powinieneś wrócić na górę.

– Przecież wiesz, że nie mogę – zaprotestował Milo.

– Ona będzie się gniewać.

– Niech się gniewa, byle tylko wszystko z nią było w porządku.

Mógłbym dokładnie to samo powiedzieć – stwierdził w myśli David. Szli, nie odzywając się do siebie, a jedynym towarzyszącym im odgłosem był miarowy łoskot wojskowych butów Davida o metalową podłogę oraz niklejszy stukot trzewików chłopaka.

David zatrzymał się przy sporych rozmiarów podwójnych drzwiach i uruchomił panel ścienny. Na wyświetlaczu widniał napis:

Pomocniczy punkt medyczny 12

Był to jedyny punkt medyczny w ich części pojazdu, w związku z tym uznał, że najprawdopodobniej tam właśnie zastanie Kate.

Wsunął dłoń głębiej w obłok zielonej poświaty, którą rozbłysnął panel, i wykonał kilka ruchów palcami. Drzwi rozsunęły się. David przeszedł szybkim krokiem przez salę, pośrodku której znajdowały się cztery stoły operacyjne. Holograficzne monitory ciągnęły się przez całe pomieszczenie. Puste pomieszczenie. Czyżby już wyszła?

– Alfa, możesz mi powiedzieć, kiedy ostatnio używano tego punktu medycznego?

– Ostatnio używano tych urządzeń w dniu określonym według daty misji jako 9.12.38.28, co odpowiada dacie standardowej 12.39.47.29…

David pokręcił głową.

– Ile lokalnych dni temu?

– Dziewięć milionów sto dwadzieścia osiem tysięcy…

– Dobrze, wystarczy. W której sekcji statku jest inny punkt medyczny?

– Nie ma innego punktu.

Gdzie w takim razie może być Kate? Może trzeba poszukać innego tropu? – zastanowił się.

– Alfa, pokaż mi, proszę, które części pojazdu zużywają w tej chwili najwięcej mocy.

Ściana rozświetliła się i zmaterializował się na niej holograficzny model statku. Najjaśniej świeciły części podpisane jako Arka 1701-D, pomocniczy punkt medyczny numer dwanaście, w którym się znajdowali, oraz czterdzieste siódme laboratorium badań dostosowawczych.

– Alfa, co to jest laboratorium badań dostosowawczych numer czterdzieści siedem?

– Wszystkie laboratoria badań dostosowawczych mogą zostać skonfigurowane w celu przeprowadzania rozmaitych doświadczeń z zakresu biologii i dziedzin pokrewnych.

– A jak w tej chwili zostało skonfigurowane czterdzieste siódme laboratorium badań dostosowawczych? – spytał David, choć obawiał się, że zna odpowiedź.

– Ta informacja jest niejawna.

– Niejawna? – mruknął pod nosem David. – Któżby się spodziewał…

Milo podał mu batona proteinowego.

– Masz, na drogę.

Wyszli z powrotem na korytarz. David rozerwał opakowanie i odgryzł pokaźny kęs. Przeżuwał w milczeniu. W jakiś sposób pomagało mu to zebrać myśli.

David zatrzymał się nagle w korytarzu, przez co Milo o mało nie wpadł na jego plecy. Przykucnął i przyglądał się czemuś na podłodze.

– Co to jest? – spytał Milo.

– Krew.

Potem David szedł jeszcze szybciej, a krew na podłodze pojawiała się coraz częściej – już nie krople, lecz długie smugi.

Przy drzwiach laboratorium numer czterdzieści siedem David jak zwykle uruchomił palcami zieloną poświatę. Sześciokrotnie wprowadził komendę odblokowania, ale za każdym razem wyświetlał się ten sam komunikat:

Brak uprawnień.

– Alfa! Dlaczego nie mogę otworzyć tych drzwi?

– Nie posiadasz wystarczających uprawnień…

– W jaki sposób mogę dostać się do środka?

– Nie możesz. – W pustym korytarzu głos Alfy rozbrzmiał stanowczym echem.

David i Milo stali przez chwilę w milczeniu.

Po chwili David odezwał się:

– Alfa, pokaż mi funkcje życiowe doktor Warner.

Wyświetlacz posłusznie ukazał liczby, dane i wykresy.

Ciśnienie krwi: 87/43

Puls: 30

Milo popatrzył pytająco na Davida.

– Coraz gorzej – stwierdził David.

– I co teraz?

– Nic, czekamy.

Milo siadł, skrzyżował nogi i zamknął oczy. David wiedział, że w ten sposób uczeń tybetańskich mnichów odnajduje wewnętrzną ciszę. Sam też pragnąłby zrobić to samo i wyrzucić wszystko ze swojego umysłu. Jednak jego myśli mącił lęk. Dałby wszystko, żeby te drzwi wreszcie się otwarły, ale jednocześnie bał się tego, co mógłby za nimi ujrzeć. Co stało się z Kate? Jakie doświadczenie przeprowadza? Co robi sobie samej?

David już prawie usypiał, kiedy usłyszał sygnał alarmowy.

W ciasnym korytarzu rozbrzmiewał głos Alfy:

– Uwaga, stan krytyczny. Zagrożenie życia. Uruchomiona procedura ratunkowa, zakaz dostępu unieważniony.

Podwójne drzwi już się rozsuwały. David wbiegł do środka i stanął jak wryty, próbując zrozumieć, co zobaczył.

Milo, który wszedł tuż za nim, odezwał się zdumiony:

– O rany…

ROZDZIAŁ 2

Lądownik Alfa

400 metrów poniżej poziomu morza

W pobliżu północnego wybrzeża Maroka

– Co to jest? – spytał Milo.

David rozglądał się gorączkowo po laboratorium.

– Nie mam pojęcia.

Było to rozległe pomieszczenie, co najmniej trzydzieści na piętnaście metrów. Jednak różniło się od zwykłego laboratorium medycznego tym, że nie było tam stołów operacyjnych, tylko dwie wielkie szklane kadzie o przekroju trzech metrów każda. Wewnątrz nich jarzyło się żółte światło, a od dna ku powierzchni wznosiły się strzępki jakiejś świetlistej materii. Kadź po prawej stronie była pusta, w drugiej znajdowała się Kate.

Unosiła się w powietrzu, metr albo więcej nad podłogą. Miała na sobie ten sam zwykły strój, w którym rankiem wyszła z ich sypialni, pojawiło się też jednak coś nowego: srebrny hełm. Zasłaniał całą jej twarz, aż do podbródka. Widać było spod niego tylko falujące, niedawno ufarbowane na ciemno włosy. Hełm zaopatrzono w wizjer, ale z zewnątrz sprawiał wrażenie zupełnie czarnego, tak że nie było widać twarzy. Właściwie jedyną oznaką życia była strużka krwi wypływająca spod niego wzdłuż szyi, na szarą koszulkę. Plama krwi powiększała się z każdą sekundą.

– Alfa, co to znaczy… Co się dzieje? – spytał David.

– Proszę o bardziej precyzyjne pytanie.

– Na czym polega ten eksperyment? Co to za procedura?

– Symulacja rezurekcji pamięci.

Co to miało znaczyć? Czy to ta symulacja doprowadziła ją do tak złego stanu? – zastanawiał się gorączkowo.

– Jak mogę to powstrzymać?

– Nie możesz.

– Dlaczego? – spytał David. Zaczynał już się niecierpliwić.

– Przerwanie sekwencji wskrzeszenia pamięci spowodowałoby zgon podmiotu.

David dostrzegł lęk w oczach Milo. Rozejrzał się po sali. Co można zrobić? Potrzebował jakiejś wskazówki, czegoś, od czego dałoby się zacząć. Skupił się, próbował myśleć. Odchylił głowę i spojrzał w sufit. Dostrzegł maleńką kopułkę z czarnego, szklistego tworzywa, która odwzajemniała jego spojrzenie.

– Alfa, czy masz zapis wideo z tego laboratorium?

– Tak.

– Zacznij odtwarzanie.

– Określ datę i czas.

– Dzisiaj. Od przybycia doktor Warner do laboratorium.

Na lewej ścianie rozbłysło światło, które po chwili przeistoczyło się w hologram przedstawiający wnętrze laboratorium. Kadzie były puste. Otworzyły się podwójne drzwi i w pomieszczeniu pojawiła się Kate. Podeszła do prawej ściany. Ta rozjaśniła się, a następnie wyświetliła znaki oraz symbole, których David nie rozpoznawał. Kate stała nieruchomo, tylko jej oczy wędrowały na lewo i na prawo, obejmując wzrokiem zawartość całego ekranu, wyświetlającą się co najwyżej przez sekundę.

– Nieźle – wyszeptał Milo.

David mimo woli cofnął się o krok. Zdał sobie w tej chwili sprawę – przynajmniej do pewnego stopnia – jak różną od niego istotą stała się teraz Kate i jaka przepaść intelektualna zaistniała między nimi.

Dwa tygodnie wcześniej Kate wynalazła lek na zarazę atlantydzką – globalną pandemię, za sprawą której już w pierwszych dniach bezpośrednio po wybuchu zmarło co najmniej miliard ludzi. Mało tego, za sprawą finalnej mutacji wirusa epidemia podzieliła świat. Przeżyło niewielu, ci zaś, którzy przetrwali, doznali przemian na poziomie genetycznym. Niektórzy wyszli z choroby silniejsi i inteligentniejsi, pozostali doznali dewolucji, cofając się do prymitywnej egzystencji. Ludność całego świata skupiła się wokół dwóch przeciwstawnych frakcji: Aliansu Orchidei – zmierzającego do spowolnienia przebiegu i wreszcie zażegnania epidemii, oraz Immari – za których sprawą nastąpił wybuch zarazy. Zwolennicy „nowego, wspaniałego świata” opowiadali się za całkowitym dokonaniem genetycznej przemiany. Kate i David, wraz z zespołem żołnierzy i uczonych, powstrzymali zarazę oraz knowania Immari, znajdując poszczególne elementy nieodzowne do stworzenia skutecznej terapii, czyli endogenne wirusy pozostawione przez Atlantów podczas przeszłych interwencji w ludzki genom. Retrowirusy te były w istocie genetycznymi skamieniałościami, utrwalonymi śladami z przeszłości, pamiątkami decydujących momentów, w których Atlanci wpływali na ewolucję gatunku. W samym apogeum epidemii, kiedy co minutę umierały miliony ludzi, Kate znalazła sposób, by na podstawie tych wirtualnych skamnienielin opracować terapię, za pomocą której następnie zażegnała zarazę. Powstał dzięki temu stabilny, zunifikowany ludzko-atlantydzki genom. Zapłaciła jednak za dokonanie tego przełomu nader wysoką cenę.

Niezbędną do opracowania tej kuracji wiedzą dysponowała dzięki pamięci ukrytej w jej podświadomości. Były to wspomnienia Atlantki – uczonej, która na przestrzeni tysiącleci przeprowadzała genetyczne doświadczenia, stymulując rozwój ludzkości. Wspomnienia Atlantki umożliwiły Kate opracowanie leku na śmiertelną chorobę, lecz zarazem w znacznym stopniu pozbawiły ją ludzkiej tożsamości, odsuwając w cień osobę dotychczasowej Kate. Działając w ostatniej chwili, kiedy plaga dokonywała spustoszenia na całej kuli ziemskiej, Kate dokonała wyboru: postanowiła zachować atlantydzką wiedzę i za jej sprawą uleczyć ludzkość – zamiast wyzbyć się obcej pamięci i ocalić w ten sposób własną osobowość.

Wtedy powiedziała Davidowi, że chyba będzie potrafiła naprawić szkody, jakie zaszły w jej psychice za sprawą atlantydzkich zasobów pamięci. Jednak mijały kolejne dni i dla Davida stało się jasne, że usiłowania Kate spełzają na niczym. Każdego dnia czuła się coraz gorzej. Nie chciała z nim o tym rozmawiać, on zaś czuł, jak odsuwa się od niego. Teraz, gdy oglądał nagrania i widział, jak Kate odczytuje dane z kilku ekranów jednocześnie, w pełni zdał sobie sprawę, jak drastyczną przeszła transformację.

– Ona czyta tak szybko? – spytał Milo.

– To za mało powiedziane. Mam wrażenie, że ona tak szybko się uczy – odpowiedział szeptem David.

Teraz Davida zaczęła nękać jeszcze jedna obawa. Kate nie tylko bardzo się zmieniła, lecz także przerosła go, stała się istotą z innego świata.

Zacznijmy od rzeczy prostych – pouczył siebie samego w myśli.

– Alfa, w jaki sposób doktor Warner może tobą sterować, nie posługując się głosem ani nie wprowadzając dotykowo komend?

– Doktor Warner dziewięć lokalnych dni temu otrzymała implant neurologiczny.

– Otrzymała? W jaki sposób?

– Doktor Warner zaprogramowała mnie, żebym przeprowadził operację wszczepienia.

Jeszcze jedna rzecz, która jakoś nie pojawiła się w ich codziennych rozmowach. „Kochanie, co tam w pracy?” – „Nic takiego, wszczepiłam sobie taki tam nanotechnologiczny drobiażdżek do mózgu”.

Milo zerknął na Davida. Na jego ustach pojawił się nieznaczny uśmieszek.

– Też chcę taki implant.

– Czy ja wiem? – David się skrzywił. Nie odrywał wzroku od holograficznego monitora. – Alfa, przyspiesz odtwarzanie.

– Do jakiej prędkości?

– Pięć minut w sekundę.

Kolumny liter na ekranach przerodziły się w świetliste plamy, falujące jak woda w czarnym akwarium. Kate nawet nie drgnęła.

Mijały sekundy. Po jakimś czasie ekrany zgasły, a Kate pływała już w świecącej na żółto poświacie kadzi.

– Stop – odezwał się David. – Powtórz od momentu tuż przed tym, jak doktor Warner wchodzi do tego okrągłego… No, czymkolwiek jest to naczynie. W normalnym tempie.

David wstrzymał oddech.

Ekrany zgasły. Kate udała się do drugiej części pomieszczenia, tuż obok kadzi. Ściana się rozsunęła. Kobieta wyjęła z niej srebrny hełm, a potem podeszła do kadzi, która się otworzyła. Weszła do środka i włożyła to dziwne nakrycie głowy. Następnie szklana kadź zamknęła się szczelnie, po czym Kate uniosła się w powietrzu.

– Alfa, dalej odtwarzaj znowu w przyspieszonym tempie.

W pomieszczeniu nic już się nie zmieniało, poza jednym wyjątkiem: spod hełmu zaczęła wypływać krew.

W ostatniej sekundzie weszli David i Milo, następnie zaś na ekranie pojawiły się dwa słowa:

Koniec telemetrii.

Milo spojrzał na Davida.

– I co teraz?

David spoglądał to na ekran, to na kadź, w której znajdowała się Kate. Jeden z pojemników był pusty.

– Alfa, czy mogę przyłączyć się do eksperymentu doktor Warner?

W odpowiedzi odsunął się panel, ukazując drugi srebrny hełm.

Milo szeroko rozwarł oczy z wrażenia.

– To nie jest dobry pomysł, panie Davidzie.

– A masz lepszy?

– Nie musi pan tego robić.

– Przecież wiesz, że muszę.

Szklana kadź obróciła się i otworzyła. David wszedł do środka, a następnie założył hełm. Laboratorium znikło.

ROZDZIAŁ 3

Minęło kilka sekund, nim źrenice Davida przywykły do jaskrawego światła. Bezpośrednio przed nimi znajdował się prostokątny wyświetlacz, na którym widoczny był tekst, jednak David nie był jeszcze w stanie go odczytać. Miejsce przywodziło mu na myśl dworzec kolejowy, bowiem znajdowały się tu tablice z informacjami o odjazdach i przyjazdach. Tylko że tutaj nie było ani wejścia, ani wyjścia, jedynie ogromna sala o białej podłodze i łukach wieńczących kolumny bijące jaskrawym blaskiem.

Rozległ się gromki, spotęgowany echem głos Alfy:

– Witam w archiwach rezurekcyjnych. Proszę o polecenia.

David podszedł bliżej do tablicy i zaczął czytać.

Dane pamięci

(stan)

odpowiedź:

12.37.40.13

(uszkodzone)

kompletna

13.48.19.23

(nienaruszone)

kompletna

13.56.64.15

(uszkodzone)

kompletna

Dalej następowało jeszcze kilkanaście podobnych wpisów. Ostatni z nich brzmiał:

14.72.47.33 (uszkodzone) w toku

– Alfa, jaki mam wybór?

– Możesz odtworzyć zarchiwizowaną pamięć albo dołączyć do symulacji będącej w toku.

Symulacja w toku. Tam odnajdzie Kate. Jeżeli coś jej się stało… Albo jeżeli ktoś ją zaatakował… David rozejrzał się. Nie miał pod ręką żadnej broni, nie miał czym walczyć. Nieistotne.

– Przyłącz mnie do symulacji w toku.

– Czy powiadomić innych uczestników?

– Nie – odruchowo odpowiedział David.

Element zaskoczenia mógł okazać się przydatny.

Rozświetlony dworzec zniknął, znikła też tablica z napisami, a zamiast tego pojawiło się mniejsze i ciemniejsze wnętrze. Pokład dowodzenia statku kosmicznego. David stał w tyle. Na ścianach owalnego pomieszczenia wyświetlały się litery, wykresy i obrazy. Przed sobą widział dwie postacie obserwujące wielki ekran, na którym w czarnej kosmicznej pustce dryfowała planeta. David natychmiast rozpoznał oboje.

Po lewej stał doktor Arthur Janus, drugi z uczestników atlantydzkiej wyprawy badawczej. To właśnie on pomógł Davidowi ocalić Kate z rąk Doriana Sloane’a i Aresa w ostatnich godzinach zarazy atlantydzkiej, jednak mężczyzna wciąż żywił wobec Janusa mieszane uczucia. Genialny uczony opracował swoistą „fałszywą terapię”, która co prawda istotnie kładła kres epidemii, lecz tym samym wymazywała siedemdziesiąt tysięcy lat ewolucji ludzkości – cofając nasz gatunek do poziomu sprzed zaszczepienia genu atlantydzkiego. Janus do końca był przekonany, że jedynie odwrócenie biegu ewolucji zdoła zapewnić ludzkości ocalenie przed niewyobrażalnie potężnym, groźnym nieprzyjacielem.

Co do drugiej z postaci stojących przed nim, David nie miał żadnego konfliktu odczuć, były one jak najzupełniej jednoznaczne. Tam, gdzie wyświetlała się czerń przestrzeni kosmicznej, w powierzchni wyświetlacza odbijały się jej piękne rysy twarzy. Przyglądała się uważnie, skoncentrowana. David widział ten wyraz jej twarzy już niejednokrotnie.

Gotów był pogrążyć się w kontemplacji, ale do rzeczywistości przywołał go ostry głos rozlegający się gdzieś z góry:

– Obszar podlega kwarantannie militarnej. Nakazuje się natychmiastową ewakuację. Powtarzam: obszar podlega kwarantannie militarnej.

Zaraz potem kolejny głos, bardzo podobny do głosu Alfy:

– Kurs ewakuacyjny skonfigurowany. Wykonać?

– Nie – powiedziała Kate. – Sigma, wycisz powiadomienia od satelitów wojskowych i utrzymuj orbitę geosynchroniczną.

– To nierozsądne – zauważył Janus.

– Muszę się dowiedzieć.

David podszedł bliżej. Planeta przypominała Ziemię, tylko o innych barwach. Oceany były zbyt zielone, chmury zbyt żółte, a lądy tylko czerwone, brązowe i beżowe. Nie było zieleni. Nic, oprócz okrągłych, czarnych kraterów, nie zakłócało monotonii jałowego krajobrazu.

– To mogło być zjawisko naturalne – stwierdził Janus. – Zderzenie z kilkoma kometami albo deszcz asteroid.

– Niemożliwe.

– Skąd możesz…

– To nie było naturalne zjawisko. – Ekran pokazał przybliżenie jednego z kraterów. – Do każdego leja prowadzą drogi. Tam znajdowały się miasta. Niewątpliwie doszło do napaści. Oczywiście, nie wykluczam, że wykorzystano do tego asteroidy; że skierowali je na skupiska mieszkańców planety, dokonując w ten sposób bombardowania kinetycznego.

Obraz na ekranie znowu się zmienił. Pojawił się na nim widok zrujnowanego miasta, ich oczom ukazały się rozsypujące się budynki pośród pustyni.

– Skażenie środowiska, które musiało nastąpić, spowodowało śmierć wszystkich żywych istot, także przebywających poza miastami. Kiedy poznamy jego charakter, uzyskamy odpowiedzi na wiele pytań. – W głosie Kate słychać było determinację.

Podjęła już ostateczną decyzję. David dobrze znał ten ton, a nawet kilka razy doświadczył go na własnej skórze.

Najwyraźniej Janus również zrozumiał. Spuścił głowę.

– Weź lądownik Beta. Ma większą zdolność manewrowania.

Odwrócił się i podszedł do drzwi w tylnej części pomieszczenia.

David zaniepokoił się. Ale nie, Janus go nie zobaczył. A co z Kate?

Kate poszła za Janusem, ale zatrzymała się na widok Davida.

– Nie powinieneś się tu znajdować.

– Co się dzieje, Kate? Tam, na zewnątrz, zamierają twoje funkcje życiowe. Umierasz.

Kate postąpiła dwa długie kroki w stronę wyjścia.

– Tutaj nie mogę cię chronić.

– Chronić mnie? Przed czym?

Postąpiła jeszcze jeden krok.

– Nie idź za mną.

Zbliżyła się do drzwi.

David ruszył za nią.

Znalazł się na zewnątrz, na powierzchni planety. Odwrócił się, próbował…

– Kate.

Była daleko przed nim. Miała na sobie skafander środowiskowy i zmierzała w stronę ruin miasta. Z tyłu za nimi znajdował się mały, czarny pojazd osadzony na czerwonej, skalistej powierzchni.

– Kate! – zawołał David i ruszył za nią biegiem.

Zatrzymała się.

Chwilę później ziemia zadrżała, raz, a potem drugi, zwalając Davida z nóg. Rozwarły się niebiosa, pojawił się na nich czerwony obiekt. Błysk oślepił Davida. Jakby zmierzał ku niemu rozpalony pogrzebacz wielkości asteroidy. Próbował wstać, ale drżący grunt znów go powalił. Czołgał się, czuł żar bijący z góry i rozpalone skały pod sobą.

Kate jakby płynęła nad trzęsącą się powierzchnią planety. Zbliżała się susami, dostosowując rytm kroków do drgań, które pozwalały jej wybić się w górę i do przodu, w kierunku Davida. Zakryła go. David pragnął w tamtym momencie zobaczyć jej twarz, ale znajdowała się za zasłoną hełmu.

Poczuł, że spada. Jego stopy dotknęły zimnej podłogi, a głowa stuknęła o szkło kadzi. Laboratorium.

Szkło otwarło się, Milo podbiegł do niego, najwyraźniej przerażony.

– Panie Davidzie…

David spojrzał po sobie. Jego ciało nie było poparzone, ale czuł, że spływa po nim pot, a z nosa ciekła mu krew.

Kate.

Mięśnie Davida drżały, kiedy dźwignął się i chwiejnym krokiem podszedł do jej kadzi. Przezroczysta materia otworzyła się, ona zaś opadła na dno jak kamień.

David zdążył ją pochwycić, nie starczyło mu jednak sił na długo. Oboje upadli na lodowatą podłogę, Kate wylądowała na jego piersi.

Dotknął jej szyi. Puls był słaby, ale wciąż wyczuwalny.

– Alfa, czy nie możesz jej uratować?

– Nie wiem.

– Czego nie wiesz? – zawołał David.

– Nie mam bieżącej diagnozy.

– No to czego potrzebujesz, żeby mieć tę diagnozę?

Otworzył się okrągły panel, z którego wnętrza wysunął się stół operacyjny.

– Trzeba wykonać pełny skan diagnostyczny.

Milo przypadł do stóp Kate, aby pomóc ją podnieść. David chwycił pod pachami. Dźwignęli ją ostatkiem sił…