Originally published under the title
FÜNF by Ursula Poznanski

Copyright © 2012 by Rowohlt Verlag GmbH, Reinbek bei Hamburg
www.ursula-poznanski.at
Copyright © 2017 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.

Projek logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt okładki
Agata Wodzińska-Zając

Na okładce wykorzystano zdjęcia
iStock.com/STILLFX oraz iStock.com/fi lo

Zdjęcie Ursuli Poznanski na okładce pochodzi ze zbiorów własnych autorki. Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki – z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych – możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-328-8

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer firmy Elibri.

Prolog

Miejsce, z którego jeszcze niedawno wyrastało jego ucho, pulsowało w rytm uderzeń serca. Szybko, panicznie. Jego oddech był głośny, gwałtowny i urywany. Kilka kroków dalej Nora pochylała się nad stołem, na którym leżały pistolet i nóż. Jej twarz wykrzywiał grymas, lecz już nie płakała.

– Błagam… – wyszeptał chrapliwie. – Nie rób tego, błagam!

Jej ciałem wstrząsnął krótki szloch bez łez.

– Uspokój się.

– Dlaczego mnie nie uwolnisz? Przecież mielibyśmy jeszcze szansę… Uwolnij mnie, proszę, dobrze?

Nie odpowiedziała. Jej prawa dłoń drżała, kiedy wahała się między matowym pistoletem a klingą błyszczącą w świetle nagiej żarówki.

Strach sprawiał, że jego ciało wyginały skurcze. Skulił się na krześle, na ile pozwalały mu więzy. Plastik ciął skórę na jego nadgarstkach, wytrzymały jak stalowe kajdany.

„To nie moja wina… to nie moja wina… to nie moja…”.

Zacisnął powieki, by po chwili szybko je unieść. Musiał widzieć, co się stanie. Nora położyła dłoń na nożu.

– Nie! – wrzasnął, a przynajmniej spróbował wrzasnąć. – Pomocy! Czy nikt mnie nie słyszy?!

Dlaczego akurat teraz głos odmówił mu posłuszeństwa? Stracił go, a zaraz straci wszystko, już na zawsze; oddech, puls, każdą myśl. Wszystko.

Obraz rozmywał mu się przed oczyma, bo nie mógł wytrzeć łez. Widział jedynie, że Nora dalej stoi przy stole. Z jej gardła wydobył się bolesny skowyt pełen skargi, zbyt cichy na krzyk i zbyt głośny na jęk. Zamrugał.

Wybrała pistolet. Nie mogła opanować drżenia dłoni.

– Wybacz – powiedziała.

Rzucił się rozpaczliwie do przodu i w tył, lecz tylko niemal przewrócił krzesło. Poczuł zimny metal przyciśnięty do skroni. Znieruchomiał.

– Zamknij oczy – poradziła.

Położyła miękko dłoń na jego głowie. Czuł jej strach. Bała się tak samo jak on. Tylko że ona będzie mogła dalej oddychać, mówić i myśleć. Żyć.

– Nie… – Poruszył bezgłośnie ustami i uniósł wzrok.

Nora stała naprzeciwko. Żałował, że w ogóle się poznali.

47°35,285′N 13°17,278′E

Poranna mgła otulała zwłoki niczym mokry całun. Martwa kobieta leżała na brzuchu. Trawa pod nią była wilgotna od rosy i krwi. Krowy nie chciały się tam paść. I nie musiały, bo pastwisko było duże i mogły pójść gdzie indziej, a to coś nieruchomego, skulonego w cieniu skalnej ściany napawało je niepokojem. Tuż po wschodzie słońca brązowa jałówka podeszła sprawdzić, co to. Spuściła ciężki łeb i chropowatym jęzorem przesunęła po włosach w kolorze lnu, a kiedy uznała, że znalezisko nie nadaje się do jedzenia, wróciła do stada.

Zwierzęta trzymały się z daleka, a te, które leżały i przeżuwały, i tak wolały patrzeć na wodę.

Jednak okolic skalnej ściany unikały nawet te, które przesuwały się w poszukiwaniu najsmaczniejszej trawy. Niepokoił je zapach martwego zwierzęcia. Wolały paść się tam, gdzie przez poranną mgłę przedzierały się pierwsze promienie wschodzącego słońca, znacząc łąkę jaśniejszymi plamami.

Brązowa ruszyła do wodopoju. Przy każdym kroku serce dzwonka uwiązanego na jej szyi uderzało o metalowe ścianki. Koleżanki z pastwiska zupełnie nie zwracały na nią uwagi. Ze stoickim spokojem spoglądały na rzekę, nieprzerwanie poruszając szczękami, przeżuwały trawę i raz po raz ogonami przeganiały pierwsze muchy.

Nad łąką zawiał wiatr i poruszył włosami kobiety, odsłaniając jej twarz. Mały, lekko zadarty nos. Znamię nad prawym kącikiem ust. Zdecydowanie zbyt blade usta. I tylko czoło pozostało zakryte, bo tam włosy były mokre od krwi i lepiły się do skóry.

Poranna mgła unosiła się powoli, a z miejsc, w których udało jej się ostać, przegonił ją wiatr. W końcu widać było całą łąkę, ze wszystkimi zwierzętami i prezentem, którym zostały obdarowane, choć wcale o niego nie prosiły. Krowy powitały dzień głuchym muczeniem.

Beatrice przeskakiwała po dwa stopnie naraz. Kilkoma ślizgami pokonała korytarz, byle szybciej minąć drugie drzwi po lewej stronie. Potem już tylko siedem kroków. Sześć. W końcu dotarła do swojego biura. W środku zastała jedynie Florina. Bogu niech będą dzięki.

– Był już? – Cisnęła plecak na obrotowe krzesło, a teczkę z dokumentami na biurko.

– Ciebie też miło widzieć!

O, jak cudownie. Po prostu wcielenie spokoju i opanowania. Rzuciła marynarkę w stronę wieszaka, lecz chybiła, więc zaklęła.

– No dobra, to teraz usiądź i odetchnij. – Florin wstał zza biurka, podniósł z ziemi marynarkę i powiesił starannie na wieszaku.

– Dzięki. – Włączyła komputer i nerwowymi ruchami rozłożyła zawartość teczki na blacie przed sobą. – Byłabym szybciej, ale dopadła mnie nauczycielka Jakoba.

Florin stał odwrócony do niej plecami i uruchamiał ekspres do kawy. Dostrzegła, że potakuje.

– Co tym razem?

– Napad złości. Klasowa maskotka przypłaciła to życiem.

– Ups. Coś żywego?

– Nie. Pluszowa sowa Elvira. Tragedia, mówię ci. Dziesięcioro dzieciaków zalanych łzami. Zaproponowałam nauczycielce, że przyślemy do klasy zespół interwencji kryzysowej, ale chyba nie była w humorze. Mam czas tylko do piątku, żeby znaleźć godne zastępstwo Elviry.

– To dopiero wyzwanie.

Spienił mleko, wybrał opcję podwójnego espresso, efekt swojej pracy uzupełnił szczyptą kakao. W końcu jego spokój i opanowanie udzieliły się także Beatrice. Kiedy Florin postawił przed nią parującą filiżankę, uświadomiła sobie, że na jej twarzy pojawił się uśmiech.

Usiadł naprzeciwko i przyjrzał się jej uważnie.

– Wyglądasz, jakbyś dzisiaj niewiele spała – stwierdził z poważną miną.

„Żebyś wiedział, jak niewiele!” – pomyślała.

– Nie, nie, wszystko w porządku – mruknęła i skupiła się na kawie. Miała nadzieję, że ta zdawkowa odpowiedź zaspokoi ciekawość Florina.

– Żadnych nocnych telefonów?

Otóż były. Pierwszy jakieś trzydzieści minut przed północą, a kolejny o trzeciej nad ranem. Ten drugi obudził Minę, która przez następną godzinę nie mogła zasnąć.

Beatrice wzruszyła ramionami.

– Kiedyś da sobie spokój.

– Powinnaś w końcu zmienić numer, Bea. Nie wystawiaj mu się. Chryste, jesteś przecież policjantką! Możesz podjąć przeciwko niemu formalne kroki.

Kawa smakowała wybornie. W ciągu tych dwóch lat, które razem przepracowali, Florin krok po kroku zbliżał się do doskonałości, aż w końcu ustalił idealne proporcje zmielonych ziaren kawy, mleka i cukru. Beatrice oparła się wygodnie i na kilka sekund zamknęła oczy. Tęskniła za chwilą odprężenia, choćby nawet krótką.

– Jeśli zmienię numer, zaraz będę go miała pod drzwiami. Poza tym jest ojcem, ma prawo do kontaktu z dziećmi.

Usłyszała, jak Florin wzdycha.

– Przy okazji… – zaczął. – Hoffmann już oczywiście był.

Szlag by to trafił.

– Serio? A mimo to mój monitor nie jest zaklejony tysiącem żółtych karteczek?

– Uspokoiłem go i zapewniłem, że dzwoniłaś, a w tej chwili jesteś w terenie. Nie skomentował tego, tylko się skrzywił i poszedł. Dzisiaj będziemy mieli spokój, bo przez cały dzień ma jakieś spotkania i odprawy.

Fantastyczna wiadomość. Beatrice odstawiła filiżankę i próbując rozluźnić napięte mięśnie pleców, zajęła się porządkowaniem papierów na biurku. Może w końcu zdoła skończyć raport z bójki na noże. Z powodu jego braku Hoffmann bezustannie suszył jej głowę. Spojrzała na Florina. Mężczyzna siedział skoncentrowany przed komputerem i sprawiał wrażenie nieco bezradnego. Kosmyk ciemnych włosów zsunął mu się niemal na oczy. Klik, klik, klik, klik. Beatrice zatrzymała wzrok na jego dłoni, spoczywającej luźno na myszce. Piękne męskie dłonie. Jej wielka słabość.

– Jakiś problem? – zapytała.

– I to nierozwiązywalny.

– Mogę pomóc?

Między jego brwiami pojawiła się głęboka bruzda. Myślał.

– Sam nie wiem… Włoskie przystawki to nie jest coś, co można zlekceważyć i liczyć, że jakoś tam będzie.

Roześmiała się.

– Wszystko jasne. Na kiedy Anneke zapowiedziała wizytę?

– Będzie za trzy dni. Po zastanowieniu skłaniam się ku vitello tonnato. A może jednak bruschetta byłaby lepsza? Cholera, nie mam pojęcia, czy przypadkiem akurat nie je węglowodanów!

Rozmowa na tematy kulinarne, a zwłaszcza wspólne układanie menu, nie była najszczęśliwszym pomysłem, bo już po chwili żołądek Beatrice zaczął głośno przypominać o swoim istnieniu. Szybko się zastanowiła, usiłując wydobyć z pamięci wszystko, co tego dnia zjadła. Lista składała się z dwóch ciasteczek. Miała więc prawo czuć się głodna.

– Jeśli o mnie chodzi, to oddaję głos na vitello tonnato – podpowiedziała. – A drugi głos na wypad do baru na dole.

– Już teraz? Tak wcześnie? – Podniósł wzrok i spojrzał na nią, po czym uśmiechnął się nieznacznie. – Nie ma sprawy. Daj mi tylko minutę, wydrukuję…

Dzwonek telefonu nie dał mu dokończyć. Już po kilku sekundach Beatrice dostrzegła, jak jego twarz poważnieje. Czyli nici z kanapki z tuńczykiem.

– Dobrze, zaraz będziemy. – Odłożył słuchawkę i podniósł wzrok. – Mamy zwłoki. Kobieta, niedaleko Abtenau. Wygląda na to, że spadła ze skały.

– Cholera, ale pech. Pewnie wypadek w czasie wspinaczki.

Florin zmarszczył ponuro brwi.

– Raczej nie. No chyba, że ktoś trenuje wspinaczkę ze związanymi rękoma.

Zwłoki były jaśniejszą plamą wśród zieleni, pilnowaną przez dwójkę umundurowanych funkcjonariuszy. Pracy policji przyglądał się potężny mężczyzna z nagim torsem i w ogrodniczkach. Stał na sąsiednim pastwisku i pilnował krów, żeby nie podchodziły. Na widok Beatrice i Florina uniósł dłoń, jakby chciał im pomachać na powitanie, lecz nagle zmienił zdanie i pospiesznie ją opuścił.

Kilka kroków dalej łąka kończyła się pionową ścianą skalną, wyrastającą na dobre dwadzieścia metrów – brutalny dysonans w tym pocztówkowym krajobrazie.

Drasche i Ebner z zespołu zabezpieczającego ślady wyprzedzili ich o kilka minut. Ubrani w kombinezony jednorazowe krzątali się ze swoim sprzętem wokół denatki. Skupieni, przywitali się jedynie zdawkowym skinieniem głów.

Przy płocie rozdzielającym pastwiska klęczał lekarz i wypełniał jakiś formularz. Wykorzystywał przy tym swoją walizeczkę w charakterze przenośnego stolika.

– Dzień dobry – przywitał się. – Jesteście państwo z policji kryminalnej?

– Zgadza się. Ja nazywam się Florin Wenninger, a to moja partnerka Beatrice Kaspary. Co udało się panu ustalić?

Lekarz westchnął i nałożył zatyczkę na długopis.

– Niewiele, niestety. To trzydziestopięcio-, może czterdziestoletnia kobieta. Moim zdaniem zeszłej nocy została zepchnięta ze skały. Przyczyną śmierci był najprawdopodobniej uraz czaszki albo pęknięcie aorty, bo o dziwo kręgosłup jest nieuszkodzony. Po dokładniejsze informacje trzeba będzie się zgłosić do lekarza medycyny sądowej.

– Czas zgonu?

Mężczyzna wydął policzki.

– Między drugą a czwartą nad ranem. Ale nie przywiązujcie się do tego zbytnio. Ja mam tylko stwierdzić zgon.

Obok przeszedł Drasche, niosąc skrzynkę z utensyliami do zabezpieczania śladów.

– Kto dotykał zwłok?

Jeden z dwójki umundurowanych policjantów z wahaniem podniósł dłoń.

– Lekarz. I ja. Ale tylko po to, żeby sprawdzić puls. Szukałem też portfela albo portmonetki, ale niczego nie znalazłem. Nie zmienialiśmy położenia ciała.

– W porządku. – Drasche przywołał Ebnera, który czekał z aparatem.

Beatrice przyglądała się ciału, czekając, aż technicy porobią zdjęcia, pozbierają dowody oraz próbki i pozamykają je w niewielkich pojemniczkach. Policjantka starała się zapomnieć o panującym wokół rozgardiaszu, o warkocie silników docierającym z trasy krajowej i blaszanym pobrzękiwaniu krowich dzwonków. Teraz liczyła się tylko martwa kobieta.

Leżała na brzuchu, z przekręconą głową i nogami zgiętymi w prawo. Wyglądała, jakby znieruchomiała w trakcie biegu. Miała dłonie spętane na plecach; na wysokości nadgarstków ktoś zaciągnął grubą plastikową opaskę zaciskową.

Zamknięte oczy i rozchylone usta, jakby śmierć weszła jej w słowo.

Beatrice nie broniła się przed obrazami, które same zaczęły pojawiać się w jej głowie: ktoś ją ciągnie przez ciemność. Stoi nad przepaścią. Broni się, chce się cofnąć i żebrze o życie, lecz morderca trzyma ją mocno i pcha naprzód, na krawędź skały. Czeka, aż poczuje, że poniżej nic nie ma… i wtedy popycha ją lekko.

– Wszystko w porządku? – Dłoń Florina musnęła jej ramię.

– Pewnie.

– Pogadam z pozostałymi. Ty pewnie chciałabyś się jeszcze zanurzyć, co?

Zanurzenie. Tak to nazywa. Beatrice potakuje.

– Tylko nie za głęboko.

Kobieta odprowadziła go wzrokiem. Patrzyła, jak podchodzi do umundurowanych funkcjonariuszy i zaczyna z nimi rozmawiać. Potem wzięła głęboki oddech. Nie poczuła zapachu śmierci. Powietrze przesiąknięte było wonią krowiego łajna i polnych kwiatów. Przyglądała się, jak Drasche nasuwa plastikową torebkę na spętane dłonie martwej kobiety. Najchętniej przeszłaby przez płotek oddzielający sąsiednie pastwiska, żeby z bliska przyjrzeć się denatce. Jednak technicy krzywo na to patrzyli, a Drasche w takich sytuacjach potrafił być naprawdę nieprzyjemny. Nie spuszczając wzroku z ciała, Beatrice ruszyła niewielkim łukiem wzdłuż ogrodzenia; chciała zobaczyć je z innej perspektywy.

Skupiła się na ubraniu denatki. Jasnoczerwona jedwabna marynarka, pod spodem bluzka w kwiatowy wzór. Drogie dżinsy. Brak butów. Stopy kobiety były bardzo brudne i lekko zakrwawione, jakby długo szła boso. Pośród zaschniętego błota i zakrzepłej krwi ciemniejszy wzór. Drobne czarne znaczki na skórze stóp. Czyżby…

Beatrice przykucnęła i zmrużyła oczy, lecz z tej odległości nie mogła niczego dojrzeć.

– Hej! Gerd!

Drasche nawet na sekundę nie przerwał tego, co robił.

– Co jest?

– Mógłbyś przyjrzeć się stopom tej kobiety?

– Zaraz. – Z pietyzmem zabezpieczył przejrzysty woreczek taśmą klejącą i dopiero wtedy obejrzał nogi denatki.

– O cholera…

– Tam coś jest, prawda? Jakieś znaki?

Drasche gestem przywołał Ebnera i polecił dokładnie obfotografować stopy kobiety.

– No powiedz coś! – Beatrice uniosła drut, z którego było zrobione ogrodzenie, i przecisnęła się na drugą stronę. – Co to jest?

– Wygląda na cyfry. Na podbiciu każdej stopy inna kombinacja. Hej, zostań tam, gdzie byłaś, okej?

Beatrice z trudem się powstrzymywała.

– Pokażecie chociaż zdjęcia?

Drasche i Ebner wymienili pospieszne spojrzenia, w których irytacja mieszała się z rezygnacją.

– Pokaż jej – mruknął Drasche. – Inaczej nie odpuści.

Ebner przełączył aparat w tryb odtwarzania wykonanych zdjęć i pokazał policjantce ekranik.

Cyfry. Czwórka, siódemka i coś, co wyglądało jak niewielkie O niewprawnie przesunięte w górę. Potem znów czwórka, szóstka, jeszcze jedna szóstka, zero i pięć. Ale nie tylko cyfry. Ostatni znak na lewej stopie wyglądem przypominał literę N. Skośna kreska była przerwana w połowie i pociągnięta od nowa, jakby zapisana niepewną dłonią. Czarne znaki, nieregularne pismo.

Powiększyła obraz.

– Czym to jest zrobione? Markerem wodoodpornym?

Druga stopa. Ponownie cyfry. Jedynka i trójka, potem znów niewielkie kółeczko nieumieszczone w linii, tylko powyżej, i pięć kolejnych cyfr. Dwa, jeden, siedem, jeden, osiem. Ostatnia znów była litera. Tym razem E z koślawymi kreskami.

– Nie, to nie marker – powiedział Drasche zachrypniętym głosem. – Moim zdaniem to tatuaż.

– Co? – Przyjrzała się uważniej zdjęciu. Teraz, kiedy padło to słowo, taka myśl nie wydawała się już niedorzeczna. Tatuaż. W takim miejscu. Miejmy nadzieję, że wykonany post mortem.

Przepisała obie kombinacje do notatnika.

47°46,605'N

13°21,718'E

Zapis wydał jej się znajomy, ale nie potrafiła sobie przypomnieć, gdzie już go widziała. Nie kojarzył jej się z komputerami, nie wyglądał na numer telefoniczny. Szlag by to trafił.

– Coś mi to przypomina… – mruknęła pod nosem, bardziej do siebie niż do obu techników.

– Pewnie, że tak – powiedział Drasche, nie zdejmując maseczki z ust. – Jak dasz słowo, że nie będziesz nam już przeszkadzała, to powiem ci, co.

– Słowo.

– Wprowadź te dane do nawigacji. To współrzędne.

Najchętniej od razu podzieliłaby się nowością z Florinem, lecz jej partner zajęty był akurat rozmową z mężczyzną.

– Zobaczyłem ją, kiedy chciałem sprowadzić stado na dojenie o wpół do siódmej. Zaraz się połapałem, że nie żyje.

– Krowy zostają na noc na pastwisku?

– No a jak. Po wieczornym udoju wyprowadzam je tutaj i zostawiam do rana. Ze czterysta metrów będzie z obory, to i nie ma z tym problemu.

Zatem zwierzęta przez całą noc chodziły po pastwisku. To oznaczało, że raczej nie ma co liczyć na znalezienie przydatnych odcisków butów sprawcy, jeśli nawet kiedykolwiek tu były. Beatrice stanęła obok Florina i podała dłoń rolnikowi.

– Kaspary.

– Miło mi. Raininger. – Nie chciał puścić jej dłoni. – Pani też z policji?

– Tak, a co?

Krzywy uśmiech.

– Bo pani za ładna na taką paskudną robotę, co nie?

Pytanie było skierowane do Florina.

– Zapewniam pana, że poza wyjątkową urodą, pani Kaspary dysponuje również wyjątkową inteligencją. A to w naszej paskudnej – jak raczył pan zauważyć – pracy jest nie do przecenienia – oznajmił chłodno.

Jednak rolnik zdawał się tego nie zauważać. Uśmiechał się szeroko nawet wtedy, kiedy Beatrice zdecydowanym szarpnięciem uwolniła dłoń z jego uścisku.

– Chciałbym wrócić do naszej rozmowy, jeśli pan pozwoli. – Ton głosu Florina przywodził na myśl bourbona z lodem: zimny, miękki i zdecydowany. – Czy wczoraj wieczorem wydarzyło się coś, co zwróciło pana uwagę?

– Nie, wszystko było jak zawsze.

– Rozumiem… A w nocy? Może coś pan usłyszał? Głośniejsze rozmowy, krzyki?

– Nie, nic. A ona to spadła z góry? Czy ktoś ją młotkiem stuknął? Bo na głowie to miała pełno krwi. – Rolnik nie krył ciekawości. Trudno się temu dziwić, bo przy najbliższym spotkaniu w karczmie będzie gwiazdą zasypywaną pytaniami o szczegóły.

– Jeszcze nie wiemy. Czy można się dostać na szczyt tej skalnej ściany?

Rolnik się zastanowił.

– Da radę. Tam z drugiej strony to jest nawet uliczka taka, prawie na samą górę.

Beatrice dostrzegła, jak jej partner zapisuje w notatniku: „Ślady opon!!!”. W jej notesie znajdowały się jedynie współrzędne geograficzne. Pod spodem dodała kilka haseł zapamiętanych z rozmowy z Rainingerem.

– Czy znał pan tę kobietę? Może gdzieś już ją pan widział? – zapytała.

Mężczyzna energicznie potrząsnął głową.

– Nie, pierwszy raz ją widzę. A ja mam dobrą pamięć do twarzy, mówię pani. Panią na ten przykład na długo zapamiętam. I ten kolor włosów! Farbuje pani?

Kiedy uśmiechał się tak szeroko jak teraz, widać było, że brakuje mu zęba na górze po lewej stronie.

– Jeśli pan pozwoli – zaczęła Beatrice przesadnie grzecznym tonem – to my jesteśmy od zadawania pytań.

Jednak od rolnika nie dowiedzieli się już niczego ciekawego. Polecili mu zabrać krowy z pastwiska i zaprowadzić do obory. Mężczyzna ruszył do domu z ociąganiem i całą drogę oglądał się przez ramię.

Beatrice odczekała, aż znajdzie się poza zasięgiem słuchu.

– Jej stopy… – zaczęła w końcu.

– Co z nimi?

– Ma wytatuowane. Na podeszwach.

Momentalnie zrozumiał.

– Myślisz, że to pamiątka zostawiona przez mordercę?

– Całkiem możliwe. Ale moim zdaniem to wiadomość.

Pokazała mu przepisane tatuaże.

– I ona ma to wypisane na stopach?

– Zgadza się. Szerokość na lewej, długość na prawej.

Florin ruszył łąką w stronę miejsca znalezienia zwłok, nie zwracając najmniejszej uwagi na to, co się stanie z jego szytymi na miarę butami w przypadku bliskiego spotkania z krowią miną. Zatrzymał się przy ogrodzeniu i przekrzywił głowę.

Beatrice była tuż za nim, kiedy w kieszeni marynarki odezwał się jej telefon.

– Kaspary.

– Nie pozwolę ci robić ze mnie idioty! – Każde słowo wręcz ociekało pogardą.

– Achim. Nie teraz.

– Oczywiście, że nie. Zawsze jest nie w porę, prawda? Zawsze! – Zaraz zacznie krzyczeć. – Nieważne, czy chodzi o dzieci, czy…

– Z dziećmi wszystko jest w porządku, a ja się rozłączam.

– Nie masz prawa, ty…

Przerwała połączenie i schowała komórkę do kieszeni.

Głęboki wdech, wydech. Skupić się na czymś ważnym. Niech to szlag! Nie mogła opanować drżenia rąk. W ten sposób nie dało się normalnie pracować. Splotła palce obu dłoni i podeszła do Florina.

– Chciałbym wiedzieć, gdzie się podziały jej buty – mruknął. – Jeśli zgubiła je w trakcie upadku, powinny gdzieś tu leżeć. Hej, co się dzieje? Jesteś strasznie zdenerwowana!

Nie odpowiedziała. Florin pokiwał głową. Wiedział.

– Achim, prawda?

Przyjrzał się jej badawczo, a ona westchnęła, wyprostowała się i ściągnęła łopatki.

– Dobra, buty – podjęła poruszony przez niego temat. – Drasche na pewno zbada też ścianę i okolice. Jeśli rzeczywiście spadła z tej skały, to może zostały gdzieś na górze?

Nawet na chwilę nie odwrócił wzroku.

– Cholera, ale ze mnie idiota! – stwierdził.

– A to dlaczego? Kwestia butów nie jest przecież oczywista i nie wiadomo, czy w ogóle coś tam znaj…

– Nie, nie o to mi chodziło. Od rana nic nie jadłaś i zaraz padniesz mi tu z głodu.

– Aaa. – Przypomniała sobie o pustym żołądku. Rzeczywiście, czuła lekki ucisk, może nawet głód, ale w żadnym razie nie apetyt. – Spokojnie, z tym się nie spieszy. Świeże zwłoki zawsze zagłuszają zew żołądka.

Byle tylko nie zgłębiać tego tematu. Delikatny powiew wiatru zaszeleścił cienką foliową torebką na dłoniach zmarłej, lecz wyglądało to tak, jakby kobieta poruszyła palcami.

Wyboistą polną drogą posuwał się samochód do transportu zwłok. Kilka chwil później z jego wnętrza wyjęto szarą metalową trumnę. Drasche skinął głową, wyrażając zgodę na odtransportowanie denatki. Kiedy ją podnoszono, wiatr rozwiał jej włosy. Po raz ostatni. Beatrice odwróciła głowę.

Zanim samochód ruszył w drogę do Instytutu Medycyny Sądowej, Florin nachylił się do otwartego okna od strony pasażera.

– Przekażcie, proszę, doktorowi Vogtowi, że jeśli da radę, jeszcze dzisiaj chciałbym zobaczyć wyniki sekcji.

Beatrice poczuła wibrowanie komórki w kieszeni marynarki. Była gotowa się założyć, że to znów Achim. Nie, tym razem po prostu nie odbierze. Chcąc się upewnić, wyjęła telefon i spojrzała na ekran. Westchnęła ciężko, bo rozpoznała numer szkoły.

– Wylał cały kartonik mleka do doniczek z kwiatami. Mam nadzieję, że rozumie pani, że tak nie można! Rośliny należą do całej klasy i jeśli uschną, będzie musiała je pani odkupić.

– Oczywiście. Proszę o informację, jak to będzie konieczne.

– Pani syn naprawdę nie jest łatwym dzieckiem. – Nauczycielka westchnęła. – Proszę z nim porozmawiać. Musi się w końcu nauczyć, że są zasady, które obowiązują wszystkich.

– Dobrze, porozmawiam z nim. Czy zapytała pani, dlaczego to zrobił?

Prychnięcie.

– Owszem. Stwierdził, że woda to za mało, więc chciał dać kwiatom coś treściwszego.

Jakob, mój skarb. Mój kochany, słodki Jakob.

– Rozumiem. Czyli nie miał nic złego na myśli.

– Prawdopodobnie nie. Ale na Boga, chłopak ma już siedem lat! Musi zacząć robić to, co się do niego mówi, i przestać łamać zakazy!

Beatrice ugryzła się w język, bo miała wielką ochotę nakrzyczeć na nauczycielkę syna.

– Dobrze, wszystko zrozumiałam. Dzisiaj z nim porozmawiam.

– Dziękuję. Miejmy nadzieję, że to coś da. – Rozłączyła się.

Beatrice wsunęła telefon do kieszeni. Czuła, jak ogarnia ją poczucie wyczerpania i bezradności.

Florin się uparł, żeby nie jechać prosto do biura, więc zahaczyli o bistro Ginzkeys.

– Curry warzywne pomaga odzyskać równowagę wewnętrzną – wyjaśnił z poważną miną i zamówił dwie porcje, choć Beatrice miała wrażenie, że nie przełknie ani kęsa. Dopiero kiedy stanął przed nią smakowicie pachnący talerz i wsunęła pierwszy widelec do ust, głód dał o sobie znać ze zdwojoną siłą. Pochłonęła całą porcję, a potem zamówiła jeszcze ciastko i gorącą czekoladę.

– Właściwości terapeutyczne cukru – wyjaśniła. – Wywołuje tymczasowe poczucie szczęścia. Poza tym, kiedy zrobi mi się niedobrze z przejedzenia, nie będę myślała o innych problemach.

Z wdzięcznością przyjęła jego rozbawiony uśmiech.

– Zepsuję ci apetyt, jeśli będę chciał porozmawiać trochę o naszej sprawie? – zapytał.

– Nic a nic. Gdy tylko wrócimy do biura, przejrzę rejestr osób zaginionych. Dopóki się nie dowiemy, z kim mamy do czynienia, nie będziemy mieli pojęcia, czego i gdzie szukać.

– Niezupełnie. Głównie dzięki twojemu odkryciu.

– Myślisz, że te współrzędne mają coś wspólnego z jej śmiercią? Ten tatuaż mogła sobie zrobić już lata temu. Poczekajmy może na jakieś info z Instytutu Medycyny Sądowej.

– Pewnie. – Florin wychylił espresso jednym haustem. – Mimo wszystko sprawdzę te współrzędne w mojej nawigacji. A nuż się nam poszczęści.

Na zewnątrz niebo zasnuło się chmurami. Pospiesznie wrócili do biura, gdzie czekała już na nich wiadomość od Hoffmanna – oczekiwał, że zostanie wprowadzony w temat nowej sprawy. Florin wyszedł poszukać przełożonego. Beatrice włączyła komputer i załadowała stronę z danymi osób zaginionych.

Pięćdziesięciopięciolatka o krótkich siwawych włosach, która zniknęła z zakładu psychiatrycznego. Nie. Dwudziestodwuletnia bezrobotna, która groziła popełnieniem samobójstwa. Też nie.

Trzecie zgłoszenie wywołało w niej znajomy dreszcz, jakby poraził ją prąd: kobieta, lat trzydzieści dziewięć, włosy blond, oczy zielone, wzrost metr siedemdziesiąt, szczupłej budowy ciała. Znaki szczególne: ciemnobrązowe znamię nad prawym kącikiem ust. I tyle. Ani słowa o tatuażach.

Nazwisko: Nora Papenberg.

Miejsce zamieszkania: Salzburg, ulica Nesselthalerstrasse.

Zgłoszenie zaginięcia wpłynęło cztery dni wcześniej, a zgłaszającym był mąż. Dopiero na samym końcu Beatrice przyjrzała się fotografii. Zdjęcie zupełnie nie nadawało się do celu, w jakim zostało użyte, bo przedstawiało roześmianą i rozbawioną kobietę. Do tego miała półprzymknięte oczy, a w prawej dłoni trzymała kieliszek wina.

Otwarte usta, zamknięte oczy. Tak samo, jak na łące, a jednocześnie zupełnie inaczej…

Beatrice podświadomie zauważała wszystkie podobieństwa: zaokrąglona broda, zadarty nos i znamię nad kącikiem ust. Zwłoki zyskały imię i nazwisko.

Zaprezentowała swoje znalezisko Florinowi, kiedy ten wrócił z rozmowy z Hoffmannem.

– Nora Papenberg. Sprawdziłam ją w Google’u. Była copywriterką w niewielkiej agencji reklamowej. W sieci jest kilka zdjęć, więc nie ma mowy o pomyłce.

Przesunęła plik wydruków w stronę Florina.

– No, to możemy zaczynać. – Zapał w jego głosie zabrzmiał fałszywie.

Beatrice domyślała się, dlaczego: mieli przed sobą najgorszą i najbardziej niewdzięczną część policyjnej roboty. Rozmowa z bliskimi. Niedowierzanie. Łzy. Załamanie. Nie, to nieprawda! To nie może być mój syn, mój mąż, moja żona. To pomyłka! Musieliście się pomylić!

Już na moście Karolinenbrücke zaczynał się popołudniowy korek. Ukradkiem zerknęła za zegarek. Nie, nie ma szans, żeby dojechała na czas. Wyjęła z kieszeni komórkę.

– Mama?

– Bea! Jak miło cię słyszeć! Skończyłaś już na dzisiaj?

– Nie, niestety jeszcze nie. Mamy kolejną sprawę, morderstwo, i…

Po drugiej stronie rozległo się ciężkie westchnienie.

– Więc dzwonisz, żebym odebrała dzieci.

– Tak, gdybyś mogła. Pospieszę się. Nie musisz nic gotować, ja się tym zajmę zaraz po powrocie.

– Aha. Czyli odgrzejesz im mrożoną pizzę.

Beatrice zamknęła oczy. Zupełnie jakby miała za mało wyrzutów sumienia.

– Otóż nie. Planowałam zapiekankę z brokułów. Chwila i gotowe.

Jeśli brokuły nie udobruchają matki, to już nic jej nie udobrucha.

– No dobrze. Odbiorę je, ale byłabym wdzięczna, gdybyś następnym razem nieco wcześniej dała mi znać. Odbieranie twoich dzieci to nie jest moje jedyne zajęcie.

– Wiem, przepraszam. I dziękuję.

Skręcili w Aigner Strasse, tutaj samochody jeszcze się poruszały.

– Nie musisz nic mówić. – Florin nie odrywał wzroku od audi przed nimi. – Ja się tym zajmę. Ty tylko rób notatki. A gdybym jednak przeoczył coś ważnego, to kopnij mnie w kostkę.

Najchętniej by go wyściskała. Celowo wyciągnął Czarnego Piotrusia. Jak ona, kiedy grając z dziećmi, sięgała po wystawioną kartę, żeby patrzeć, jak się cieszą z wygranej.

Czy Nora Papenberg miała dzieci?

Kiedy Florin parkował przed domem, Beatrice uważnie przyglądała się ogródkowi. Nie było w nim piaskownicy, pod ścianą nie stały dziecięce rowerki, a na trawniku brakowało trampoliny. Był za to ogród żwirowy w stylu japońskim, który układało się grabiami w różne wzory.

– Jesteśmy trochę za wcześnie, pewnie jeszcze nie ma go w domu – stwierdził Florin, wyłączając silnik.

Mimo to zadzwonili. Niemalże w tej samej chwili ktoś otworzył drzwi. W progu stanął mężczyzna w dżinsach i marynarce w kratę założonej na zieloną koszulkę polo.

– Pan Konrad Papenberg?

– Tak.

– Jesteśmy z policji.

Beatrice zauważyła, że mężczyzna drgnął, z rozpaczą szukając w ich twarzach śladu uśmiechu, czegokolwiek, co dawałoby mu nadzieję. W końcu zrozumiał.

– Chodzi o moją żonę?

– Tak jest. Niestety, przynosimy złe wiadomości.

– Proszę wejść. – Otworzył szerzej drzwi i odwrócił pobladłą twarz.

W chwili, kiedy jeszcze nic nie jest wypowiedziane i przesądzone, większość ludzi odwraca głowę, chcąc utrzymać niepewność, ostatnie sekundy łaskawej niewiedzy. Zaprowadził ich do salonu, wskazując miejsce na kanapie, a sam, nieproszony, poszedł do kuchni po wodę. Ręce drżały mu tak bardzo, że połowę rozlał po drodze.

Florin poczekał, aż usiądzie. Dopiero wtedy zaczął mówić:

– Mamy podstawy przypuszczać, że znaleźliśmy pańską żonę. Zgłoszenie przyszło dziś rano. Ktoś ją zauważył na pastwisku niedaleko Abtenau.

– Macie podstawy przypuszczać? To znaczy? – Jego głos brzmiał zaskakująco twardo.

– To znaczy, że na podstawie zdjęć dołączonych do zgłoszenia zaginięcia zidentyfikowaliśmy ją jako pańską żonę. Nie miała przy sobie dokumentów.

– Ale ona… nie rozstawała się z torebką… – Mężczyzna przełknął głośno ślinę i mocno zacisnął prawą dłoń na palcach lewej.

„Brak torebki!” – zanotowała Beatrice.

– Oczywiście kiedy tylko poczuje się pan na siłach, będzie pan mógł osobiście dokonać identyfikacji – zapewnił go Florin spokojnym tonem. – Proszę przyjąć wyrazy współczucia.

Papenberg nic nie powiedział. Wpatrywał się w jakiś punkt na stoliku kawowym, poruszał bezgłośnie ustami i delikatnie kręcił głową.

Niemal w dziewięćdziesięciu procentach przypadków mordercą jest mąż. Tak brzmiała zasada Hoffmanna i zwykle rzeczywiście znajdowała potwierdzenie w rzeczywistości. Jednak ten mężczyzna zareagował tak cicho i spokojnie… Wciąż nie mógł w to uwierzyć.

– Co… ale jak… co jej się…

– W tej chwili wychodzimy z założenia, że została zamordowana.

Roztrzęsione westchnienie.

– Nie. – Jego oczy wypełniły się łzami. Ukrył twarz w dłoniach.

Nie ponaglali go. Bea podała mu chusteczkę. Mężczyzna zauważył ją dopiero po kilku sekundach i z wahaniem przyjął.

– Żonę widział pan po raz ostatni w piątek, czy tak? – zapytał Florin.

Papenberg skinął głową. Zamrugał.

– Wieczorem wyszła na obiad z ludźmi z agencji, w której pracowała. Wiem, że dojechała na miejsce, ale potem, o wpół do dziesiątej, nagle wyszła. Rozmawiałem z jej koleżankami i kolegami… Nora powiedziała im, że wraca do domu. Podobno rozbolała ją głowa.

Wreszcie spojrzał na Beatrice. Miał dziwnie ufne, pełne nadziei oczy, jakby liczył, że kobieta potrafi ze swoich notatek ułożyć równanie, które da logiczny wynik.

– Rosa, jej koleżanka, mówiła, że chwilę wcześniej rozmawiała z kimś przez telefon.

To ważne.

– My oczywiście również skontaktujemy się z pracownikami tej agencji – powiedziała Beatrice. – Jednak nie znaleźliśmy jej telefonu. Pamięta pan może, jakiego modelu aparatu używała?

– To była Nokia N osiem, którą… kupiłem jej na urodziny.

Tym razem nie wytrzymał. Głos mu się załamał. Mężczyzna zgiął się wpół, wstrząsany powstrzymywanym szlochem.

Nie pospieszali go. Dali mu czas, żeby choć trochę doszedł do siebie.

– Czy mógłby pan podyktować numer telefonu żony? Sprawdzimy, z kim wtedy rozmawiała.

Konrad Papenberg skinął głową i z kieszeni spodni wyjął własną komórkę. Potem wyświetlił kontakty i podsunął ekran Beatrice, żeby policjantka mogła spisać numer.

– Tamtej nocy dzwoniłem do niej przynajmniej ze trzydzieści razy. – Trudno było zrozumieć, co mówi zrozpaczony mężczyzna. – Ale wyłączyła telefon. Za każdym razem łączyłem się z pocztą głosową.

– Kiedy zgłaszał pan zaginięcie, podał pan, że żona poruszała się samochodem, prawda?

Skinął, nie patrząc w jej stronę. W dłoni gniótł jednorazową chusteczkę.

– Czerwoną hondą civic?

– Tak.

– Musimy jeszcze zapytać o coś ważnego…

– O co?

– Czy pańska żona miała jakieś… znaki szczególne?

Tym razem podniósł wzrok.

– Jakie znaki szczególne?

– Blizny, duże znamiona, tatuaże?

Drżącą dłonią przesunął po twarzy i wskazał na miejsce nad prawym kącikiem ust.

– Tutaj. Tutaj miała znamię. To chyba znak szczególny.

– Rozumiem… – Florin odchrząknął. – I to wszystko, tak? Żadnych tatuaży?

– Nie, nie miała tatuaży, bo uważała, że świadczą o złym guście. – W jego oczach pojawił się błysk nadziei. – Może to jednak nie ona?

Beatrice i Florin wymienili pospieszne spojrzenia.

– Obawiam się, że tożsamość pańskiej żony nie budzi wątpliwości – powiedziała policjantka cicho. – I to nie tylko ze względu na znamię.

To wystarczyło na początek.

– Nie chcemy teraz zajmować więcej czasu. Czy moglibyśmy kogoś wezwać, żeby nie był pan sam? Może kogoś z ekipy interwencji kryzysowej?

– Brat – mówił Papenberg głuchym głosem. – Zadzwonię po brata.

Na czas rozmowy wyszli z pokoju i czekali na korytarzu. Na komodzie stały oprawione fotografie: Nora Papenberg w codziennych sytuacjach. Mocno opalona w letniej sukience na plaży. W butach turystycznych i z plecakiem na szczycie góry. W czapce i puchowej kurtce lepi z przyjaciółmi bałwana. Zawsze uśmiechnięta, zawsze w ruchu i bez najmniejszych wątpliwości ta sama Nora Papenberg, której ciało widzieli dziś na łące.

– Między jej zniknięciem a prawdopodobnym czasem śmierci minęło pięć dni – zastanawiała się Beatrice na głos. – To bardzo długo.

– Długo – zgodził się Florin. – Wszystko wskazuje na to, że przed śmiercią była przetrzymywana. Co sądzisz o jej mężu? Bo moim zdaniem nie udawał.

– Odniosłam takie samo wrażenie.

– Tak czy inaczej będziemy musieli go starannie sprawdzić.

– Bez dwóch zdań.

Otworzyły się drzwi salonu. Papenberg wyszedł na korytarz. Miał zaczerwienione, spuchnięte oczy.

– Brat będzie za dwadzieścia minut. Jeśli to już wszystko…

– Tak, oczywiście. Nie będziemy panu zajmować więcej czasu.

Byli już przy drzwiach, kiedy Beatrice uświadomiła sobie, że wciąż jeszcze trzyma w dłoni zdjęcie, na którym Nora lepi bałwana. Poczuła, że się czerwieni. Chciała odstawić ramkę na komodę, lecz mąż zamordowanej wyjął jej zdjęcie z dłoni.

– To był piękny dzień, jak z bajki… – wyszeptał. – Tak powiedziała. Było mroźno, ale cudownie. A ona tak bardzo kocha śnieg, przyrodę i w ogóle…

– Proszę przyjąć wyrazy współczucia – mruknęła policjantka i poczuła złość na samą siebie, że użyła tak wyświechtanej frazy.

Jednak mąż ofiary jakby przestał zauważać ich obecność. Skinął jedynie głową, nie odrywając wzroku od twarzy żony, która znieruchomiała na tle błyszcząco białego śniegu, uśmiechnięta już na zawsze.

– To jest zając wielkanocny, widzisz? A to aniołek, który zrobił dziurę w chmurach. I właśnie przez nią pada deszcz.

Jakob tak bardzo zbliżył rysunek do garnka z gotującymi się brokułami, że papier zaczął się zwijać pod wpływem pary. Beatrice delikatnie przesunęła go w kierunku lodówki, na której z pomocą dwóch magnesów zamieściła dzieło syna.

– Wspaniałe. Narysowałeś to w szkole?

– Tak. Pani Sieber dała mi za to gwiazdkę. – Uśmiechnął się szeroko, a ona przykucnęła, żeby go lepiej objąć. Przynajmniej on odniósł dzisiaj jakiś sukces.

– O, patrz. – Uwolnił się z jej ramion i wsunął dwa palce do ust. Ruszający się ząb.

– No proszę! – wyraziła swój zachwyt.

W tej samej chwili usłyszała syk. Woda z garnka kipiała na ceramiczną płytę kuchenki, a stamtąd na podłogę. Beatrice zaklęła w duchu, odsunęła pospiesznie garnek i zmniejszyła stopień grzania.

– Pójdziesz pobawić się z Miną? Zawołam was, kiedy jedzenie będzie gotowe.

– Ale Mina nie lubi się ze mną bawić – zaprotestował Jakob. – Mówi, że jestem dzieciakiem i nic nie wiem. O niczym.

Mimo to ruszył do pokoju dziecięcego, wydając odgłosy ryczącego silnika.

Beatrice wytarła kuchenkę i sprzątnęła wodę z podłogi. Pokroiła szynkę, obrała ziemniaki i wstawiła zapiekankę do piekarnika, po czym wyczerpana osunęła się ciężko na krzesło. Na stole przed nią leżała koperta z listem z Kancelarii Prawniczej Schubert & Kirchner. Adwokaci Achima. Cisnęła nieotwartą kopertę na stos listów i pism czekających na swoją kolej i wyjęła notatnik.

Agencja reklamowa: Kto brał udział w obiedzie? Czy ktoś wyszedł razem z Norą Papenberg?

Telefon!!! Jak szybko wyszła? Co dokładnie powiedziała? Czy mogła się spotkać z kimś jeszcze?

Ustalić numer dzwoniącego.

Gdzie jest jej samochód?

Pięć dni do morderstwa – dlaczego tak długo???

Przerzuciła kilka kartek wstecz i wróciła do notatek, które zrobiła zaraz po tym, gdy opuścili miejsce znalezienia ciała.

Morderstwo w stylu egzekucji. Dlaczego ktoś zrzuca ofiarę ze skalnej ściany?

Po raz kolejny przeczytała zapiski z zeznań rolnika – nic nie widział, nic nie słyszał. Jak zwykle. Nad nimi współrzędne. Beatrice zamknęła oczy i przypomniała sobie, co wtedy zobaczyła: stopy leżące bokiem na ziemi, jakby szła, a na nich, od spodu, cyfra obok cyfry. Tatuaż nie wyglądał profesjonalnie, na pewno nie. Robiony w warunkach polowych. Przez mordercę. Czy może ofiarę? Otworzyła oczy, bo zaczął piszczeć zegarek kuchenny. Zapiekanka gotowa.

– Czy w weekend znów jedziemy do taty? – zapytała Mina, rozkawałkowując brokuł na mikroskopijne porcje.

– Tak się umówiliśmy. A co? Nie chcesz jechać?

– Chcę. – Któryś z minimalnych zielonych kawałeczków znalazł uznanie w jej oczach i powędrował na widelcu wprost do ust. – Powiedział, że może dostanę kotka. Jeśli będzie mieszkał u taty, to mogę częściej go odwiedzać?

Beatrice z trudem przełknęła kolejny kęs.

– Pomyślimy. – Kotek!

– To ja też! Mamo! Ja też chcę! – jęknął Jakob z pełnymi ustami.

– Zapomnij, głupku, to mój kotek.

– Sama jesteś głupia.

Mina go zignorowała.

– Jeśli dzisiaj w nocy tata znów zadzwoni, mogę z nim porozmawiać?

– Ja też! – Jakob nie chciał być gorszy.

– Nie. Żadnych telefonów po nocy. Tata wkrótce też to zrozumie.

Dopilnowała, żeby dzieci przygotowały się do snu, i położyła je do łóżek. Nie miała sił czytać im na dobranoc, więc włączyła audiobook. Potem z kieliszkiem czerwonego wina usiadła na balkonie. Po raz kolejny odczytała skromne notatki. Za każdym razem utykała na współrzędnych.

Smakowała wino. Szukała nuty porzeczek i tytoniu, których obecność zachwalano na etykiecie, jednak bez powodzenia. Jednym haustem dokończyła alkohol. Poczuła, jak zmęczenie wyciąga po nią swoje ramiona.

Wyłączyła komórkę i wyjęła wtyczkę telefonu stacjonarnego. Tej nocy Achim będzie musiał znaleźć sobie jakieś zastępcze hobby.

Rankiem czekały na jej monitorze trzy żółte karteczki zabazgrane nieczytelnym pismem Hoffmanna. Raporty. Przewróciła oczyma.

– Przekaż papiery Stefanowi. Niech poćwiczy, przyda mu się. Pisanie raportów to szkoła charakteru. Poza tym zajął się już załatwieniem listy połączeń z numeru Nory Papenberg. I zgadnij, co wyszło! – Florin zjawił się w pracy w nietypowym dla siebie outficie: bojówkach, T-shircie i butach trekkingowych. Kończył właśnie dzieło sztuki złożone z naparu kawy, spienionego mleka, cukru, udekorowane sproszkowanym kakao, które zamierzał podać Beatrice. – Połączenie, po którym nasza ofiara postanowiła opuścić firmową imprezę, zostało wykonane z budki telefonicznej przy ulicy Maxglaner Hauptstrasse. Wysłałem tam jednego z techników, żeby sprawdził, czy znajdzie jakieś ślady, ale, prawdę mówiąc, nie sądzę, żeby to cokolwiek dało. – Spojrzał na nią. – Skoro mowa o telefonach: jak minęła noc? Tym razem był spokój?

– Tak, ale chyba tylko dlatego, że wyłączyłam wszystko, co mogło zadzwonić. Za to rano w poczcie głosowej czekało na mnie siedem wściekłych wiadomości. Ponoć strasznie się bał o dzieci, bo do nikogo nie mógł się dodzwonić. – Upiła łyk kawy. Cudowny smak.

– Najważniejsze, że mogłaś się w końcu wyspać. Póki nie ma wyników sekcji zwłok, proponuję skoncentrować się na innym aspekcie dochodzenia.

– Masz na myśli współrzędne?

– Nie inaczej. – Pomachał komórką. – Zainstalowałem nową aplikację do nawigacji i wygląda na to, że czeka nas wycieczka na łono przyrody.

Rozłożył na stole mapę i wskazał palcem las w pobliżu jeziora Wolfgangsee.

– Tam? Jesteś pewny? – Beatrice nie miała pojęcia, czego konkretnie oczekiwała po miejscu, do którego zaprowadzą ich wytatuowane współrzędne, ale z całą pewnością czegoś bardziej spektakularnego niż drzew!

Pojechali autem Florina. Beatrice otworzyła okno po stronie pasażera. Dopiero co rozpoczął się maj, lecz wydawało się, że jest środek lata. Z głośników sączyły się dźwięki argentyńskiego tanga. Przez chwilę bawiła się wyobrażeniem, że jadą na wycieczkę, na tylnym siedzeniu stoi pełen smakowitości kosz piknikowy, a oni mają tyle wolnego czasu, ile dusza zapragnie.

To sprawiło, że przyszła jej do głowy zupełnie nowa myśl.

– A jeśli się okaże, że to miejsce ma znaczenie czysto osobiste? Wiesz, większa kłótnia, pierwszy pocałunek albo jakaś obietnica? Może tam się po raz pierwszy kochali? Miejsce, w którym stało się coś, co nie zostawiło śladów w przyrodzie? Wtedy, nawet jeśli będzie to kluczem do rozwiązania sprawy, nigdy nie uda nam się odnaleźć zamka, do którego ten klucz pasuje.

Florin jedynie się uśmiechnął.

– Niewykluczone. Ale nie chcesz chyba powiedzieć, że powinniśmy zignorować te tatuaże, co? Bo jeśli mnie pytasz o zdanie, to nie wierzę, żeby nie popchnęły nas trochę naprzód.

Miał oczywiście rację. W najgorszym razie miło spędzą majowe przedpołudnie, spacerując po lesie, z dala od Hoffmanna i jego karteczek. Po stokroć się opłacało.

– Jak myślisz, co tam znajdziemy? – zapytała, kiedy pokonywali samochodem kolejne odcinki serpentyn na zboczach góry Heuberg.

Wzruszył ramionami.

– Poczekamy, zobaczymy. Jak się człowiek nastawi na coś konkretnego, może przeoczyć inne ważne rzeczy, tylko dlatego, że nie wyglądają tak, jak tego oczekiwał. A przy okazji, podjąłem już decyzję. I wiem, że ci się spodoba.

Brwi Florina powędrowały w górę, jakby chciały ją zachęcić, żeby zapytała, o co chodzi.

– Jaką to decyzję podjąłeś?

– Carpaccio di Manzo.

– Co proszę?

– Problem z przystawkami, nie pamiętasz? Rozwiązaniem okazało się carpaccio. Idealny pierwszy krok na drodze do spełnienia. Anneke będzie zachwycona.

Wiatr wpadający do auta pachniał świeżą ziemią i bzem.

– Z całą pewnością.

Zostawili samochód przed lokalną gospodą. Droga przed nimi prowadziła przez łąkę. Po jednej stronie mijali pojedyncze wille, a po drugiej cudownie odrestaurowane zabytkowe zabudowania gospodarstwa. Florin w wyciągniętej dłoni trzymał komórkę i nawigował nią niczym kompasem.

– Czterysta trzydzieści metrów w linii prostej na północny zachód. Mimo to trzymałbym się na razie drogi, zamiast od razu ruszać na przełaj przez krzaki.

Poza starszą parą wyposażoną w kijki do nordic walkingu nie spotkali w lesie nikogo. Przeszli nad strumieniem o zaskakująco krystalicznej wodzie i skręcili w prawo, kierując się wskazaniami żółtej strzałki z napisem: „Kamienne szczeliny”.

– Już niedaleko. – Florin pokazał Beatrice komórkę. Na ekranie widać już było flagę w biało-czarną kratkę symbolizującą metę. Ścieżka wspinała się stromo między wysokimi skałami i połamanymi drzewami, których pnie porastały grzyby. Jedno z przewróconych drzew zbudowało naturalną bramę, pod którą trzeba było przejść.

– Przynajmniej możemy podziwiać okoliczności przyrody – mruknęła Beatrice. – Daleko jeszcze?

– Sto dwadzieścia metrów.

Zaczęła się rozglądać, szukając czegoś dziwnego, co nie pasuje do otoczenia, lecz nie mając pojęcia, co by to mogło być, trudno było cokolwiek znaleźć. Dookoła widzieli jedynie najróżniejszej wielkości skały. I kolejne koryto strumyka.

– Czterdzieści metrów – oznajmił Florin.

Wszędzie jak okiem sięgnąć gigantyczne kamienie, pojedyncze, wsparte na sobie i usypane w stosy. Spomiędzy obrośniętych mchem skałek wyrastały nawet pojedyncze drzewa.

– Piętnaście metrów. – Florin się zatrzymał. – Stąd powinniśmy już coś widzieć.

Ruszył dalej, lecz znacznie wolniej, koncentrując się na ekranie komórki. Beatrice walczyła z palącym rozczarowaniem. Niczego tu nie było – lecz może to tylko pozory? To przecież wcale nie musiało oznaczać, że współrzędne to czyjś wygłup. Spokojnie, teraz potrzebują trochę czasu, żeby zbadać okolicę. Potrzebują skrupulatności. Zakładają przecież, że za tatuażami kryje się coś więcej niż tylko morderca z fetyszem do ozdabiania stóp ofiar cyframi i symbolami.

– Jesteśmy na miejscu. – Florin znów stanął. – To musi być gdzieś w promieniu trzech metrów. Komórką dokładniej nie da się ustalić.

Pod nogami szeleściły stare liście i drobne gałązki, kiedy małymi krokami posuwali się naprzód. Ten prześwit nie odróżniał się niczym szczególnym od pozostałych w lesie. Drzewa. Formacje skalne. Spróchniałe pnie.

Beatrice wyjęła z plecaka aparat fotograficzny i zaczęła robić zdjęcia. Starała się niczego nie pomijać. Całkiem możliwe, że później zobaczą na nich więcej, niż stojąc tu i się rozglądając.

– Tam, przed nami, jest coś, co się nazywa Diabelskim Wąwozem – poinformował ją Florin. – Nazwa by pasowała, ale współrzędne nie te.

– Mimo to warto podejść i zobaczyć, co to. – Beatrice usiadła na sięgającym jej kolan odłamku skalnym i rozejrzała się uważnie. – Jestem w dobrym miejscu?

– Tak, raczej tak. To coś jest osiem metrów na wschód… cokolwiek to ma być.

Policjantka odetchnęła głęboko, rozkoszując się rozgrzanym słońcem i ciężkim od zapachów górskim powietrzem. Żywica, liście, ziemia.

Osiem metrów.

Uważnie przyglądała się ziemi dookoła. Nic. Wszystko wyglądało zupełnie normalnie. Same skały.

Ale zaraz… może chodziło o to, żeby podnieść wzrok? Może powinni szukać wyżej – pośród drzew?

Beatrice osłoniła dłonią oczy. Mrugając w oślepiającym słońcu, oglądała pnie i konary dookoła, lecz jedyne, co dostrzegała, to zwyczajny las.

Nic, od czego można by zacząć dalsze poszukiwania, żadnego punktu zaczepienia.

Wyraz twarzy Florina świadczył o równie dużym niezadowoleniu, lecz mimo to w jego głosie słychać było zdecydowanie i zapał.

– Pewnie znowu masz rację, Bea. Bóg jeden wie, jakie znaczenie ma dla tatuażysty to miejsce. Co tu przeżył, zobaczył albo usłyszał. I to pewnie lata temu.

– No właśnie. – Upiła trzy duże łyki wody z butelki, którą jej podał. Cały czas miała wrażenie, że coś jest nie tak.

Czuła, że coś ich tu czeka, ale nie potrafią tego dostrzec! To oni popełniają błąd!

„Jesteśmy ślepi”. – Ta myśl nie dawała jej spokoju. „Nie widzimy tego, bo nie chcemy tego zobaczyć? Czy dlatego, że się za mało staramy?”.

Zatrzymała wzrok na jednej z wyższych skał w okolicy. Leżał na niej pojedynczy kamień. Niemal nie odróżniał się kolorystycznie od otoczenia, a jednak dało się dostrzec, że jest nieco jaśniejszy. Na dodatek, w odróżnieniu od innych skał, nie porastał go mech.

– Możliwe, że to coś zostało tu ukryte – powiedziała zdecydowanie.

– Słucham?

Beatrice wstała, podeszła kilka kroków do skał. Żeby dostać się do miejsca, które przykuło jej uwagę, musiała się kawałek wspiąć. Przytrzymała się drzewa, które oplotło korzeniami odłamki skalne poniżej. Drugą dłonią zaczęła obmacywać pozbawiony mchu kamień. Tak, jak sądziła, był tam tylko położony, a za nim znajdowało się zagłębienie, pogrążona w mroku wnęka. Z niewielkiej odległości sfotografowała skałę, przez cały czas walcząc o zachowanie równowagi. Błysk lampy oświetlił na chwilę wnękę – w jej środku kryło się coś jaśniejszego.

– Trzymaj. – Florin wspiął się do Beatrice i podał jej z plecaka latarkę.

Snop światła padł na dno wnęki. Pokrywała ją ziemia i kilka zaschniętych liści, za które czmychnęły przerażone pająki. Jasny krąg przesunął się głębiej i zatrzymał na białym przedmiocie. Plastik.

Bez słowa oboje sięgnęli do kieszeni i nałożyli rękawiczki jednorazowe. Florin wsunął dłoń do szczeliny i wyjął z niej pudełko z biało-niebieskim wieczkiem. Pojemnik do przechowywania żywności.

– Wygląda na nowy – stwierdziła Beatrice.

– I na pewno nie jest pusty, bo trochę waży. Obfotografowałaś wszystko? Świetnie, w takim razie schodzimy.

Przyklęknęli obok siebie na miękkiej ziemi, a Florin otworzył zatrzaski umieszczone na każdej z czterech krawędzi wieczka. Potem ostrożnie uniósł pokrywkę.

Coś dużego, owiniętego w ręcznik kuchenny. Na wierzchu równo złożona kartka, a na niej jakaś wiadomość – nie zapisana odręcznie, a zadrukowana. Florin ją rozprostował, a Beatrice przysunęła się, by czytać równo z nim.

Gratulacje, znalazłeś!
Ten pojemnik jest częścią ogólnoświatowej gry, przeznaczonej dla osób wyposażonych w odbiornik GPS. To coś w rodzaju współczesnego poszukiwania skarbów. Jeśli jesteś przypadkowym znalazcą, ta gra właśnie się dla Ciebie skończyła. Natychmiast zamknij pojemnik i odłóż go na miejsce, z którego go wziąłeś. Wierz mi, tak będzie dla Ciebie lepiej.
Jeśli szukałeś go celowo, to znaczy, że nie jesteś tak głupi jak pozostali przedstawiciele Twojego zawodu. Jestem przekonany, że zainteresuje Cię zawartość mojej „skrzyni ze skarbami”. Zgodnie z zasadami powinieneś odstawić skrzynkę w to samo miejsce, lecz zachęcam, byś tego nie robił. Weź ją ze sobą. Sprawdź, czy są na niej odciski palców. Wiem, że kilka na pewno znajdziesz.
TFTH

– Brzmi trochę tak, jakby zostawił to specjalnie dla nas – powiedział Florin powoli. Złożył ostrożnie kartkę z informacją i wsunął ją do plastikowej torebki.

Oboje wpatrywali się w plastikowy pojemnik na żywność i na to, co czekało jeszcze w jego wnętrzu, owinięte w ręcznik kuchenny. W końcu Florin sięgnął do środka i pochwycił materiał. Jakaś część Beatrice cały czas miała nadzieję, że wbrew rozsądkowi nie dowiedzą się, co jest w środku, lecz w tym momencie materiał się przesunął.

„Jakaś atrapa” – pomyślała w pierwszej chwili. „Zabawka na Halloween, oryginalnie zapakowana”. Jej żołądek zareagował szybciej niż głowa. Poczuła mdłości, jeszcze zanim zrozumiała, co widzi.

– Cholera… – wyszeptał Florin.

– Myślisz, że jest prawdziwa?

Mężczyzna nabrał głęboko powietrza i przełknął.

– Tak. Widzisz poszarpane brzegi rany? Nie jestem medykiem sądowym, ale… to mi wygląda na uszkodzenia spowodowane cięciem piłą.

Techniką wypraktykowaną przez lata doświadczenia Beatrice wyłączyła wyobraźnię i skupiła się na rzeczowej ocenie.

Dłoń. Męska. Odcięta odrobinę poniżej nadgarstka. Zamknięta w zgrzewanej torebce z grubego plastiku. Wyglądała jak próżniowo zapakowane mięso, tak samo blade, z nieco niebieskawymi przebarwieniami na opuszkach palców i wokół paznokci.

Zmusiła się, żeby dokładniej obejrzeć ranę po amputacji. Z odciętego kawałka wystawały fragmenty kości i jakaś żyła.

– To by oznaczało, że mamy jeszcze drugie zwłoki – oznajmił Florin głuchym głosem. Słyszała go, jakby docierał gdzieś z bardzo daleka.

– Albo ofiarę ataku z jedną dłonią.

Skinął głową.

– Możliwe również, że ktoś zyskał dostęp do odpadów szpitalnych. Potrzebny nam Drasche. Zadzwonię po niego.

Beatrice pospiesznie wyciągnęła przed siebie aparat i raz za razem naciskała migawkę. Starała się, żeby jej zdjęcia przedstawiały jak najwięcej szczegółów. W pewnym momencie znieruchomiała.

– Florin! Tam jest coś jeszcze! Popatrz, pod dłonią… – Odłożyła aparat i opuszkami palców sięgnęła do środka, by wyjąć kolejną kartkę. Ostrożnie rozłożyła złożony papier. Florin schował telefon i podszedł, żeby przeczytać wraz z nią.

W przeciwieństwie do pierwszej wiadomości, ta została zapisana atramentem, odręcznym pismem pełnym łuków i zawijasów.

Stage 2
Szukasz śpiewaka, mężczyzny o imieniu Christoph i niebieskich oczach, który ma znamię na grzbiecie lewej dłoni. Jakiś czas temu – będzie pewnie z pięć czy sześć lat, był członkiem salzburskiego chóru, w którym śpiewał Mszę As-dur Schuberta, co budziło w nim dumę. Dwie ostatnie cyfry jego roku urodzenia to A. Podnieś A do kwadratu, dodaj 37, a następnie dodaj tę liczbę do szerokości geograficznej.
Policz sumę cyfr A, pomnóż przez dziesięć, a następnie pomnóż A przez wynik, który otrzymasz. Odejmij 229, a następnie odejmij otrzymany wynik od długości geograficznej. Witaj w Stage 2. Tam znów się spotkamy.

Przez dłuższy czas śpiew ptaków w koronach drzew był jedynym odgłosem w całej okolicy. Beatrice przeczytała wiadomość po raz drugi i trzeci. Mężczyzna imieniem Christoph? Msza As-dur Schuberta?

Nie, tylko się nie zagłębiać. Przeanalizować pierwsze wrażenia. Pismo zdecydowanie kobiece. Ona sama pisała podobnie: nieco mniej krągłości i mniej zawijasów, ale równie zamaszyście. Spojrzała na Florina.

– Rozumiesz coś z tego?

– Nic a nic. – Pokręcił głową, nie odrywając oczu od listu. – Pojemnik znaleźliśmy w miejscu, na które wskazywały współrzędne spisane ze zwłok. – Zacisnął powieki, jakby każdy promień światła mógł mu przeszkodzić w analizie. – Znajdujemy też wskazówki, za pomocą których mamy wyliczyć współrzędne kolejnego miejsca. I obciętą dłoń. Dlaczego? Co to ma oznaczać? Po co podsuwa nam ofiary, zamiast ukrywać ich istnienie?

– Bo uważa nas za idiotów. Tak napisał. Albo napisała.

– Ale dlaczego? Chce, żebyśmy go dopadli? A może uważa się za tak cwanego, że nic nie ryzykuje?

Beatrice zasłoniła obiektyw przykrywką.

– Diabli wiedzą… może podrzuca nam fałszywy trop?

– Kawałkiem zwłok?

Przyjrzała się martwej dłoni. Prawa. Na serdecznym palcu widać było wyraźne wgłębienie, szerokie może na trzy milimetry.

– Kawałkiem zwłok – powtórzyła zamyślona. – W ten sposób ma pewność, że pójdziemy we wskazanym kierunku.

Niecałą godzinę później na miejscu pojawił się Drasche. Technik przywitał ich kwaśną miną, jaką robił zawsze, ilekroć to nie jego palce pierwsze dotykały dowodów, na których mogłyby znajdować się ślady.

– Byliśmy bardzo ostrożni – zapewniła go Beatrice. – Wiadomo już coś w sprawie Nory Papenberg?

– Nie została zgwałcona i nie miała obcych tkanek pod paznokciami. W pobliżu miejsca znalezienia ciała i przede wszystkim na drodze prowadzącej na skalną ścianę zabezpieczyliśmy ślady opon, ale jak dotąd nic z nich nie wynika. Poszukiwanie odcisków butów sprawcy również bez rezultatu. Damy znać, jeśli będziemy coś mieli. Dobra, gdzie dokładnie znaleźliście ten pojemnik?

Beatrice wskazała mu wnękę.

– Zanim wyjęliśmy pojemnik, wszystko obfotografowałam.

– Lepsze to niż nic – burknął Drasche, wkładając rękawiczki lateksowe. – Sprawca bardzo poszedł mi na rękę, że tak powiem. Kto to widział, żeby hermetycznie zamykać obcięte części ciała ofiar? Sam zabezpieczył ślady, jeśli w ogóle jakieś zostawił.

W biurze Beatrice podłączyła aparat do komputera. Chwilę później, jedno po drugim, na ekranie zaczęły pojawiać się zdjęcia obciętej dłoni w plastikowym pojemniku. Kiedy ona zajęta byłą oglądaniem kolejnych ujęć, Florin zadzwonił po Stefana Gerlacha.

– Nawet Hoffmann zrozumie, że teraz naprawdę nie masz czasu na pisanie raportów – oznajmił, usiadł w fotelu i przesunął się na jej stronę biurka.

– Pudełko to Lock&Lock firmy isi. Masówka. – Beatrice wskazała ołówkiem na otwartą stronę internetową producenta. – Patrz, to dokładnie ten sam model, który znaleźliśmy. Pokrywka ma niebieską obwódkę i zamknięcie na bokach. „W pełni hermetyczne i wodoszczelne”, jak obiecuje producent. „Idealne do transportu płynów i przechowywania potraw o intensywnym zapachu. Już nie musisz się martwić, że coś przejdzie zapachem ryb czy sera”.

– Idealne do przechowywania szczątków zwłok. A i tak nasz sprawca chciał mieć absolutną pewność, więc na wszelki wypadek zamknął dłoń w plastikowej torebce.

Beatrice przeszła do zdjęć otwartego pudełka.

– Nie chciał, żeby ktoś postronny znalazł jego skrytkę – myślała na głos. – Ani pies, na przykład. A że, jak wynika z listu, nie ma dobrego zdania o inteligencji policji, założył, że dłoń będzie dłużej czekała na odkrycie.

Rozległo się pukanie do drzwi i w progu stanął Stefan.

– Podobno macie dla mnie jakaś nudną robotę przy raportach. Już się nie mogę doczekać.

– Jesteś skarbem.

Beatrice zebrała dokumenty w mniej więcej równy stos i chciała podać je młodszemu koledze, lecz Stefan stał zapatrzony w ekran jej komputera, na którym były wyświetlone zdjęcia pojemnika z dłonią.

– O kurczę. Nieźle. Co to?

– Sami chcielibyśmy wiedzieć.

– Dłoń? Tak po prostu sobie leżała? Zapakowana jak mięso u rzeźnika? Dziwaczne.

Słowo „dziwaczne” dość dobrze opisywało ich znalezisko.

– Nie leżała tak sobie. Była dodatkowo zamknięta w plastikowym pudełku. Widzisz je po prawej stronie? – Beatrice dała mu przyjacielskiego kuksańca. – Dobra, a teraz odmaszerować. Ty nie będziesz łamał sobie nad tym głowy. Ciesz się, że to nie twój problem.

A jednak Stefan nie mógł oderwać wzroku od ekranu.

– Cholernie dziwne, jeśli mam być szczery. Ale naprawdę niczego wam to nie przypomina?

– Nie, a powinno?

Stefan nachylił się i wskazał palcem na zagłębienie w skale, z którego wyjęli pudełko.

– Tutaj to było schowane?

– Tak jest.

Ze świstem nabrał głęboko powietrza.

– To najbardziej perwersyjny fant, jaki w życiu widziałem.

– Najbardziej perwersyjne co?

– Fant, coś na wymianę. No wiesz, wyjmujesz z pudełka jakąś rzecz, ale w zamian za to chowasz w niej coś innego. Tak to się robi.

Beatrice spojrzała na Florina. Z tego, jak policjant przysłuchiwał się ich rozmowie – przekrzywiając głowę i mrużąc oczy – wnioskowała, że był równie zagubiony jak ona.

– Sorry, to znaczy, że wy nigdy nie byliście na geocachingu, co?

– Na czym?

Stefan popatrzył na nią i przeniósł wzrok na Florina, po czym podsunął sobie krzesło.

– To taka gra dla poszukiwaczy. Ktoś coś ukrywa, a cała reszta usiłuje to znaleźć. To, co zostaje ukryte, nazywane jest cache, czyli kesz. A do zabezpieczenia kesza używa się między innymi takich pojemników, w jakim znaleźliście dłoń. Mogę?

Beatrice podała mu myszkę i odsunęła się, żeby zrobić mu miejsce pośrodku, między nią a Florinem.

– Czekaj, jeszcze raz, od początku. Jak to nazwałeś? Cash? – zapytała. – Jak gotówka?

– Tak samo się wymawia, ale inaczej pisze – wyjaśniał Stefan. – Przez „ch”, c-a-ch-e. Pieniędzy tam raczej na pewno nie znajdziesz, ale poza tym możesz trafić naprawdę na wszystko.

– Czyli to taka zabawa w szukanie – podsumowała Beatrice. – Brzmi ciekawie. Korzysta się w niej z GPS-ów?

– Czyli jednak coś już wiecie… – mruknął Stefan, nie kryjąc rozczarowania.

– Nic a nic, spokojna głowa. Tylko strzeliłam. Mów dalej.

– Dobra. Na początek trzeba się zarejestrować na stronie internetowej geocaching.com. Tam można znaleźć wszystkie skrytki na całym świecie.

– No proszę… – Florin pokręcił głową. – I to jest popularna zabawa?

– I to jak! – zapewnił go Stefan. – Miliony ludzi się w to bawią, przede wszystkim w USA, ale u nas też zyskuje coraz większą popularność. Dobra, wracając do meritum. Najpierw trzeba się zarejestrować na stronie, podając jakiś nick. Ja na przykład funkcjonuję w tym środowisku jako Undercoverkeks.

Beatrice nie mogła powstrzymać uśmiechu.

– Ślicznie. Obawiam się, że już się nie pozbędziesz tego przezwiska. „Tajne Ciacho”.

Stefan nie dał się sprowokować.

– Potem wybiera się jakiś kesz w pobliżu, wprowadza się współrzędne do odpowiedniego urządzenia i można ruszać na poszukiwanie. Najczęściej znajduje się jakieś puszki, plastikowe pojemniczki i inne wodoszczelne pudełka, a w nich tak zwany logbook, czyli dziennik znalezień, do którego trzeba się wpisać. W większych keszach trafiasz często na jakieś przedmioty, które można zabrać, jeśli włożysz coś w zamian. I właśnie to, moi drodzy, nazywamy fantem.

Współrzędne i wodoszczelne pojemniki. Wszystko się zgadzało. Beatrice otworzyła zdjęcie pierwszej wiadomości i powiększyła na tyle, żeby dało się ją odczytać.

– A takie listy są też normalne?

– Tak, całkiem popularne. To notka do kesza. – Uśmiechnął się szeroko do Beatrice, a potem do Florina. Nie dało się nie zauważyć dumy, z jaką im wszystko tłumaczył. – Takie wyjaśnienia można znaleźć właściwie w każdej skrytce. Specjalnie dla tych, którzy nie mieli wcześniej styczności z geocachingiem i przez przypadek znaleźli kesza. Owner tutaj też zresztą pisze o przypadkowych znalazcach.

– Zaraz, sekunda… Owner to, jak rozumiem, osoba, która ukryła kesz, tak?

– Tak jest. – Stefan spojrzał na policjantkę i uśmiechnął się przepraszająco. – W geocachingu często używa się specyficznych nazw i skrótów. – Przesunął kursor myszki na zdjęcie notki. – Gdy on tutaj pisze, że znajdziecie odciski palców, to ma na myśli odciski palców tej odciętej dłoni? – zgadywał.

– Na to wygląda. – Beatrice niemal odruchowo sięgnęła po notes i zaczęła zapisywać wyjaśnienia Stefana. – Sprawca – albo sprawczyni – ma dość specyficzne i hermetyczne poczucie humoru.

– O tak. – Stefan wskazał ołówkiem na cztery duże litery, którymi podpisany był list. TFTH.

– Co to za skrót? – zapytał Florin. – Theodor Friedrich Thomas Heinrich? Nie, żartuję, pewnie kolejna zagadka, co?

– Nie, tym razem nie. To zwyczajowy akronim. Podziękowania. TFTH to pierwsze litery Thanks for the hunt, dosłownie: Dzięki za polowanie. Ale macie rację, facet ma trochę spaczone poczucie humoru.

– Albo facetka. – Beatrice otworzyła kolejne zdjęcie, z listem zapisanym odręcznie kobiecym charakterem pisma, w którym Owner wysyłał ich na dalsze poszukiwania. – Coś ci to mówi? Stage 2. Drugi etap? Scena?

– Drugi etap. – Stefan sięgnął po mysz i powiększył zdjęcie. – Najwyraźniej mamy tu do czynienia z multi cache’em. To oznacza, że ma kilka etapów. Znajdujesz pierwszą skrytkę, w niej czekają na ciebie wskazówki, jak dotrzeć do drugiej, a tam trafiasz na wskazówki, jak dotrzeć do trójki. I tak dalej, aż do ostatecznego celu. Z tym że na końcu zwykle trafia się na zwykłą puszkę.

– W tym przypadku raczej nie używajmy słowa „zwykle” – zauważył Florin. – Powinniśmy jeszcze o czymś wiedzieć?

Stefan się zamyślił.

– To nie tylko jest multi-cache, bo tu wystarczyłoby coś policzyć, nie wiem, schody, drzewa, nagrobki, i w ten sposób dotrzeć do kolejnych współrzędnych. Natomiast wy dostaliście jeszcze łamigłówkę, czyli mamy do czynienia z mystery cache, tak zwaną skrytką zagadkową.

„Mystery cache” – zanotowała Beatrice.

– Dzięki, Stefan. Ogromnie nam pomogłeś. TFTH. Thanks for the help.

Młody policjant się ociągał.

– Moglibyście opowiedzieć mi coś więcej o tej sprawie? Jak w ogóle trafiliście na tę skrytkę? Zaraz, to musiała być ta kobieta z wczoraj, prawda? To ma z nią coś wspólnego? Kobieta z pastwiska? – Spoglądał na Beatrice i Florina błagalnym wzrokiem. – Nie przyda wam się wsparcie w śledztwie? Trzecia para rąk?

– Pogadam z Hoffmannem. Jeśli zdecyduje się nam kogoś przydzielić, jesteś pierwszy na liście.

To go uspokoiło. Wstał, wziął z biurka plik dokumentów i wyszedł.

Beatrice sięgnęła po jaskrawozielony zakreślacz i zabrała się do porządkowania swoich notatek.

– Popraw mnie, jeśli się mylę, ale nie byłoby rozsądnie ograniczyć poszukiwania do osób z grona ludzi bawiących się w geocaching? Nasz sprawca najwyraźniej obraca się w tym środowisku – sprawca albo sprawczyni. A może najpierw powinniśmy odcyfrować współrzędne dla drugiego etapu? Jeśli Stefan ma rację, dotrzemy w ten sposób do stage osiem, trzydzieści pięć albo dziewięćdziesiąt dwa i tam znajdziemy to, czego szukamy.

– W sensie, sprawcę? – Florin podrapał się za uchem. – Naprawdę myślisz, że podłoży się nam jako nagroda za to, że dzielnie i posłusznie podążaliśmy za podrzucanymi nam tropami?

Beatrice po raz kolejny przyjrzała się fotografii z dłonią.

– Może to tylko myślenie życzeniowe – powiedziała. – Ale przez to, jak to na razie wygląda, jestem gotowa pomyśleć, że tak właśnie będzie.

Wyniki badania ich znaleziska dotarły już następnego ranka, znacznie wcześniej niż wyniki sekcji Nory Papenberg.

– Nasze wyobrażenie o precyzyjnej amputacji możemy włożyć między bajki. – Florin z ponurą miną przeglądał raport z sekcji zwłok. – Dłoń została odcięta piłą do drewna, na szczęście post mortem, i natychmiast po tym zawinięta w folię. W ranie znaleziono sporo trocin. – Odłożył dokument na biurko i palcami zaczął masować oczy. – To jest chore, nie sądzisz? A jeszcze gorzej, że poza ręką nie znaleźliśmy żadnego okaleczonego ciała.

Jeszcze nie. Nie miała wątpliwości, że w końcu pojawią się kolejne zwłoki, a oni będą mieli do wyjaśnienia nie jedno, a dwa morderstwa. Chyba że sprawca pociął piłą kogoś, kto umarł śmiercią naturalną.

Sprawca. Owner.

– Dobra, w takim razie bierzemy się do poszukiwania skrytki numer dwa – zdecydowała.

Drukarka wypluwała właśnie drugi wydruk zdjęcia z odręcznie napisanym listem, kiedy do biura wpadł Hoffmann, jak zawsze bez pukania.

– Kaspary, co za miła niespodzianka! Zastać panią tu w godzinach pracy to naprawdę święto!

– Dzień dobry – odpowiedziała Beatrice. – Ja też już się za panem stęskniłam.

– Gdzie są moje raporty? Doszły mnie słuchy, że bez konsultacji ze mną zepchnęła je pani na młodego Gerlacha?

– Tak wyszło, bo był pan nieosiągalny. A Stefan nie miał nic przeciwko temu, żeby zająć się biurokracją.

I tak zawsze wykrzywione usta Hoffmanna przybrały kształt podkowy.

– Zawsze pani dobrze szło obarczanie innych nużącymi obowiązkami, prawda?

Beatrice nie odpowiedziała. Wstała i z tacki drukarki wzięła kopie zdjęcia. Na zwykłym biurowym papierze jakość nie była oszałamiająca, ale na początek musiała wystarczyć.

– Od rana mam na głowie prasę. Zapewne wiecie, że dziennikarze bombardują mnie pytaniami o tę martwą kobietę. Dlatego oczekuję szybkich postępów. Florian, liczę na pana! – Przeczesał dłonią przerzedzone brudnożółte włosy i wyszedł.

– Lada chwila przejdziecie na ty – stwierdziła Beatrice. – Facet ma do ciebie słabość.

– Florian!

– Rany, nie bądź małostkowy! Szef nie będzie przecież zwracał uwagi na takie niuanse. Jedno a więcej czy mniej, nie bądź baba, Wenninger!

„Nie bądź baba!”. Tego powiedzenia Hoffmann używał bardzo często. Beatrice była w duchu przekonana, że to właśnie stąd brała źródło niechęć szefa – była babą. I to na dodatek taką, która mówi, co myśli.

Podała Florinowi jeden z wydruków. Na swoim zaznaczyła zielonym zakreślaczem kilka wyrazów: Christoph, znamię, salzburski chór i Msza As-dur.

– To wszystko, co mamy, co?

– Tak, ale to przecież niemało. Szkoda tylko, że w zasadzie każdy chór ma w repertuarze Mszę As-dur. – Dwa kliknięcia i otworzył YouTube’a, a z trzeszczących głośniczków komputerowych popłynęły pierwsze słowa utworu Schuberta.

– O rany, racja. To przebój. – Beatrice westchnęła ciężko.

– Zaczynam podejrzewać, że każdy mieszkaniec miasta śpiewa w jakimś zespole – westchnął Florin pół godziny później. – Więcej chórów niż kościołów. Obstawiam, że skończymy z listą przynajmniej piętnastu Christophów, u których będziemy musieli przeprowadzić inspekcję lewej dłoni i zapytać o rok urodzenia.

Z blistra obok lampki wycisnął tabletkę i połknął ją, popijając sokiem pomarańczowym.

– Właśnie takie zadania sprawiają, że ludzie garną się do policji – mruknął z ironią.

– Boli cię głowa?

– Trochę. To przez Hoffmanna. Nie mogę znieść częstotliwości jego głosu.

– Albo jak zwykle kręgosłup szyjny. – Wstała, stanęła za Florinem i zaczęła masować mu kark.

Przez kilka sekund czuła, jaki jest zaskoczony, lecz potem poddał się jej dotykowi i rozluźnił mięśnie.

– Będziemy musieli pogadać z kierownikami wszystkich chórów, po kolei – powiedziała. – Ale przez telefon.

– Owner napisał, że ten Christoph był w chórze pięć czy sześć lat temu, dlatego uznałbym, że przestał się udzielać. Kawałek w lewo proszę… o tak… cudownie.

Westchnął.

Beatrice z uśmiechem uciskała kciukami łuki między ramionami a szyją.

– W takim razie będziemy musieli pytać nie tylko o obecnych Christophów, ale też o tych, którzy kiedyś śpiewali. I o Mszę Schuberta, którą przygotowywali ponad pięć lat temu.

Poszukiwania ciągnęły się w nieskończoność. Po dwóch godzinach rozmów telefonicznych Beatrice dotarła dopiero do połowy listy, odnajdując przy tym sześciu Christophów. Czterech wciąż śpiewało, a dwóch już nie udzielało się w chórze. Florin wynotował piątkę śpiewaków i jednego, co do którego kierownik chóru nie mógł sobie przypomnieć, czy przypadkiem nie miał na imię Christian.

Kończył robić notatki z ostatniej rozmowy, kiedy zadzwonił jego telefon.

– Tak? O, cześć. Macie już coś nowego?

Beatrice spojrzała na niego i uniosła brwi, na co on odpowiedział jej bezgłośnie, że dzwoni Instytut Medycyny Sądowej.

– Oczywiście, że jestem zainteresowany szczegółami. Sprawdziliście już ten tatuaż? – Skinął głową i zapisał coś na kartce, a potem nabrał głęboko powietrza. – Dobra. A druga sprawa?

Ponownie zaczął notować, jednak w pewnej chwili przerwał i spojrzał na Beatrice, a na jego twarzy pojawił się wyraz skrajnego zaskoczenia.

– Co jest? – szepnęła policjantka, lecz on tylko pokręcił głową.

– Jesteście pewni, że to nie pomyłka? Nie? Okej… Dzięki. Teraz muszę to jakoś ugryźć. Jak tylko będziecie mieli gotowy raport, natychmiast go nam przyślijcie. Tobie też miłego dnia.

Rozłączył się.

– Dalej, mów. – Beatrice nie mogła się doczekać. – Co ustalili w Instytucie?

Florin wciąż nie mógł się otrząsnąć z zaskoczenia i kręcąc głową, spoglądał na swoje notatki.

– Chodzi o tatuaże – zaczął powoli. – Zostały zrobione, kiedy Nora Papenberg jeszcze żyła, a dokładniej, jakieś osiem czy dziewięć godzin przed śmiercią.

– O shit! – Beatrice odruchowo zacisnęła palce w butach.

– To nie wszystko. Druga sprawa: na jej ubraniu znaleziono ślady krwi, ale nie należącej do niej. – Przesunął dłonią po kartce, jakby wyprostowanie jej mogło pomóc w zrozumieniu zapisanych informacji. – One… pochodzą od osoby, której ręka była w pudełku.

– Co?!

Skinął głową, niemal przepraszająco.

– Miała tę krew na kurtce, bluzce, spodniach i trochę też na dłoniach.

Obraz ostatnich godzin Nory Papenberg, który Beatrice zbudowała w swojej głowie, zaczynał pękać. Samotna, przerażona, zamknięta w jakimś ciemnym miejscu – najwyraźniej było inaczej. Kobieta miała na sobie plamy obcej krwi – krwi innego martwego człowieka.

– Jakieś zadrapania? Obca tkanka pod paznokciami?

Florin pokręcił głową.

– Nie, niczego nie znaleźli. Trochę obić i rozcięć, ale powstałych najprawdopodobniej w wyniku upadku i uderzeń o skały. – Potarł twarz dłońmi. – Zakładałaś, że się broniła, prawda? Facet atakuje Norę, ona się nie daje, gość krwawi, ale co dalej? Zabija go i tnie na kawałki? Umieszcza jedną dłoń w plastikowym pudełku i idzie popełnić samobójstwo? Raczej mało prawdopodobne, jeśli chciałabyś poznać moje zdanie.

Mimo to Beatrice była gotowa przysiąc, że wiadomość znaleziona w pojemniku z dłonią została napisana przez kobietę.

– Uważam, że i tak powinniśmy poprosić męża Nory o próbkę jej pisma – mruknęła i jeszcze raz przyjrzała się kartce z wydrukowanym odręcznym listem. Okrągłe litery. Kobiece pismo, ba, wręcz dziewczęce. Żaden mężczyzna tak nie pisze. Zauważyła, że w kilku miejscach autorce listu musiała zadrżeć dłoń.

Przesunęła dłonią po wiadomości – „będzie pewnie z pięć czy sześć lat”.

Dlaczego te informacje były tak niedokładne? Czy właścicielowi skrytki chodziło o dodatkowe utrudnienie? Chciał zyskać w ten sposób trochę czasu? Przedłużyć poszukiwania drugiej skrytki?

Właścicielowi. Albo właścicielce. Która w dodatku mogła już nie żyć, ale za to zostawiła im wyjątkowo oryginalny testament.

Beatrice oparła głowę na dłoniach i nachyliła się nad fotografią. Trzeba to dokładnie przemyśleć.

Przyjmijmy, że Nora Papenberg rzeczywiście zabiła mężczyznę, którego dłoń znajdowała się w plastikowym pudełku. Zabiła go, pocięła zwłoki, napisała wiadomość i schowała dla nich cache’a. Czy ofiara mogła jej wcześniej wytatuować stopy? Jeśli tak, na odciętej dłoni znajdowałyby się pewnie ślady jej krwi. Beatrice zapisała tę myśl w notatniku.

Kolejna hipoteza. Przyjmijmy, że to nie denat ją tatuował. Czy Nora mogła zrobić to sama? W tym momencie zaprotestował zmysł logiki. Dlaczego ktoś miałby wybrać do tego tak wrażliwe i bolesne miejsce jak spód stopy?

Wymierzenie sobie kary, to mogła być odpowiedź. Pokuta za, na przykład, zabicie i pokrojenie zwłok tego mężczyzny. A potem… co potem? Potem Nora związała sobie ręce na plecach i skoczyła ze skały.

Kompletna bzdura.

– Hej, powiedz, czy teoretycznie istnieje możliwość, żeby samemu związać sobie ręce opaską zaciskową?

Florin podniósł wzrok znad notatek.

– Pewnie. Ale z przodu. Trzeba by wtedy użyć zębów, żeby zacisnąć opaskę. Na plecach już raczej nie. Na pewno nie. No chyba że ktoś jest tak wysportowany, żeby związać ręce z przodu i przełożyć je na plecy, wiesz, jak na skakance… Albo… można by przymocować do czegoś koniec opaski i w ten sposób ją zacisnąć. – Zmarszczył czoło. – Tylko że wtedy kończymy z rękoma na plecach i przyczepioną do czegoś opaską. – Odsunął papiery na bok. – Zastanawiasz się, czy Nora Papenberg mogła to zrobić sama? Zainscenizować wszystko, od początku do samobójczej śmierci?

– Chcę tylko mieć pewność, że nie zlekceważyliśmy jakiejś możliwości. W tej chwili jest najwygodniejszą sprawczynią: krew drugiej ofiary została znaleziona na jej rzeczach i dłoniach, a w pudełku z dłonią był list, który własnoręcznie napisała.

– Spokojnie, to się dopiero okaże. – Zamyślony bawił się ołówkiem. – Jak dotąd Papenberg była czysta jak łza. Nie zgarnęła nawet mandatu za złe parkowanie! Jeśli rzeczywiście zabiła, to jedynie w afekcie. Albo w obronie koniecznej.

– Trochę za dużo gdybania jak dla mnie. Ale niech będzie. Tylko trzymajmy się faktów: nieznajomy, którego dłoń znaleźliśmy, umarł przed Norą, zgadzasz się? Dobrze. Logika podpowiada, że musiał być ktoś trzeci. – Opuszkiem palców starła z zębów drobinki lakieru z ołówka, który żuła. – Ktoś dzwoni do Nory, kiedy ta jest na obiedzie z ludźmi z pracy. Załóżmy, że to kochanek. Kobieta udaje, że rozbolała ją głowa, wychodzi przed końcem imprezy i jedzie na spotkanie. W czasie schadzki wpadają. Żona kochanka tatuuje Norze stopy, potem morduje męża, tnie jego ciało na kawałki, a dłoń chowa dla nas w lesie. Na koniec zrzuca Norę ze skały.

Jeszcze zanim skończyła mówić, zorientowała się, że coś się nie zgadza, i potrząsnęła głową.

– Tylko że kobiety tak nie działają. Rozczłonkowane zwłoki to raczej domena mężczyzn.

– Są wyjątki.

– Zgoda. Nie można tego wykluczyć. Ale i tak trochę przestrzelona hipoteza. – Beatrice zajrzała do notatnika. – Agencja reklamowa. Trzeba przepytać wszystkich, którzy brali udział w tej imprezie. I przycisnąć Instytut, żeby pospieszyli się z badaniem dłoni. My w tym czasie zajmiemy się rozwiązaniem zagadki Ownera. – Spojrzała na Florina. Oczekiwała jakiegoś znaku akceptacji, lecz on siedział skupiony i myślał.

– Te pięć dni… – powiedział w końcu. – Strasznie dużo czasu między zaginięciem a śmiercią. Gdybyśmy tylko wiedzieli, co się wtedy wydarzyło…

Nie spuszczając z niego oczu, Beatrice wstała i do tablicy nad biurkiem przypięła wydrukowane powiększenie odręcznego listu.

– Masz rację – mruknęła. – Przez pięć dni człowiek może stać się kimś innym, jeśli zmuszą go do tego okoliczności. Musimy o tym pamiętać, kiedy będziemy szukali informacji o Norze Papenberg.

Przez kilka następnych godzin nie mogła uwolnić się od tej myśli. Pięć dni. Uzupełniła listę śpiewających Christophów i dzwoniła do kolejnych kierowników chórów, lecz pięć zagadkowych dni nie dawało jej spokoju.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki