Originally published under the title
STIMMEN by Ursula Poznanski

Copyright © 2015 by Rowohlt Verlag GmbH, Reinbek bei Hamburg
www.ursula-poznanski.at
Copyright © 2017 for the Polish edition by Media Rodzina Sp. z o.o.

Projek logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt okładki
Agata Wodzińska-Zając

Na okładce wykorzystano zdjęcia
iStock.com/STILLFX oraz iStock.com/ilbusca

Zdjęcie Ursuli Poznanski na okładce pochodzi ze zbiorów własnych autorki. Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki – z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych – możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-329-5

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer firmy Elibri.

PROLOG

Widział znaki. Zauważył je wiele lat wcześniej i od tamtego czasu starał się ostrzec innych. Tyle że nikt nie chciał mu wierzyć.

A teraz było już za późno. Stało się: złożyli ofiarę.

Obszedł ostrożnie kozetkę. Starał się być możliwie cicho.

Pod żadnym pozorem nie mogli go usłyszeć.

Oni wiedzą, kim jesteś.

Skulił się, słysząc złowrogi szept, pełen nieprzyjemnego świstu. Potrząsał głową, coraz szybciej i coraz mocniej.

Coś ty narobił?!

– Nic – wymamrotał.

Tylko czy mógł wiedzieć to na pewno? Dostawał zatrute jedzenie. Ktoś dodawał do niego narkotyków. I to już od miesięcy. To byli oni.

Ukryci. Niewidzialni. Od zawsze mu towarzyszyli, choć nigdy mu się nie pokazali.

Dobrze wiem, o czym myślisz.

Zadrżała mu dolna warga. Czasem znikali, kiedy płakał. Jakby zostawiali go w spokoju, kiedy dostawali to, czego chcieli.

Ostrożnie wyciągnął dłoń i dotknął nogi w białych spodniach.

Patrzcie! Teraz go jeszcze dotyka!

Prawdziwe. Lniane. Przesunął po nich palcami, po czym cofnął dłoń, jakby ktoś go zganił zniecierpliwionym głosem. Wtedy w końcu zamilkli. Oni.

Zgraja. Tajemni bracia.

Te dwa słowa wystarczyły, żeby ogarnął go paniczny strach.

Zasraniec. Mały zasraniec!

Wiedzą, kim jesteś!

My wiemy, kim jesteś!

A teraz go jeszcze dotyka!

Noże go przerażały. To przez nie się wahał. A może tylko mu się zdawało? Dotychczas słyszał jedynie rzeczy, które ponoć nie istniały. Może to też nie istniało. Może tylko on to widział?

Złuda, jak twierdziła doktor Plank. Halucynacje.

Tak, lepiej, żeby tak było. Żeby to były halucynacje.

Coś ty narobił?!

– Nic – wyjęczał. – Przecież niczego nie zrobiłem! Musicie to widzieć!

Krew. Widział ją poniżej. Ciągnęła się szkarłatnym śladem od rany, po białym fartuchu, bokiem, po kozetce, aż na podłogę. Tam tworzyła jeziorko, niewielkie jeziorko, które zaczęło krzepnąć przy brzegach.

Wiemy, kim jesteś.

Mały bezużyteczny zasraniec.

Spoglądał na ciemnoczerwoną plamę. Po chwili podniósł wzrok i zatrzymał się na kroplach, które rosły wzdłuż krawędzi kozetki, coraz większe, jędrniejsze.

A potem spadały. Odrywały się i wpadały w szkarłat.

Zlizuj to!

Nagle opanował go okropny strach, że posłucha polecenia.

Dalej, chłopcze, zlizuj to!

Głos był przymilny i jednocześnie władczy. Znał go i bał się jak niczego innego na świecie. Nie przemawiał do niego często, a jeszcze rzadziej czegokolwiek od niego żądał. Lecz kiedy już czegoś wymagał, nie miał sił, żeby się przeciwstawić.

Przysunął się o krok w kierunku wezgłowia kozetki. Skupił wzrok na twarzy leżącego. Rozchylone usta. Przymknięte oczy.

– Oni wiedzą, kim jesteś – wyszeptał zachrypniętym głosem. Dobrze się czuł, wymawiając w końcu te słowa. – Na ciebie przyszła kolej. Na mnie też niedługo przyjdzie. Niedługo.

Zlizuj to. Ale już!

Odwrócił się i zaczął uderzać nasadą dłoni w skroń, coraz szybciej i mocniej.

Zli-zuj to!

Powoli osunął się na kolana. Zbliżył się do kałuży. Zawahał się dopiero, kiedy znalazł się tuż obok. Ten zapach…

Trucizna.

Przycisnął dłonie do szyi. Tym razem umrze. Nie było nikogo, kto mógłby go uratować. Będą go obserwować z ukrycia, przyglądać się, jak drży, jak odwraca głowę i wyje z bólu. I będą się śmiali.

A gdyby zaczął wzywać pomocy? Gdyby krzyczał dostatecznie głośno, ktoś by na pewno przyszedł. I może nawet wyjaśnił, że to, co widzi, w rzeczywistości nie istnieje. Że to nowa forma obłędu. Że tylko on to wszystko słyszy. I nikt inny. Zwiększono by mu dawki. Ale to i tak byłoby lepsze, niż wykonywać żądania tego jednego, szczególnego głosu.

Dlatego przysiadł na piętach i nabrał głęboko powietrza. Najpierw z jego gardła wydobywało się ledwie skomlenie, potem głośny jęk, a w końcu ryk. Krzyczał, aż zabrakło mu powietrza w płucach, a przed oczyma zawirowały czarne punkciki.

Rozejrzał się, dysząc. Nikt nie nadchodził.

Był tylko ten głos, ten specjalny głos. I mówił mu, co ma zrobić.

W końcu posłuchał.

ROZDZIAŁ 1

Zeszyt znalazł się tak blisko jej twarzy, że musiała się cofnąć, żeby zrozumieć cokolwiek z plątaniny niebieskiego i czerwonego pisma.

– I tak właśnie wyglądają wszystkie jego prace. Pani Beatrice, to się musi zmienić. – Nauczycielka westchnęła w sposób charakterystyczny dla zmęczonego życiem pedagoga. – W kwestii budowania relacji społecznych widzę u Jakoba poprawę, i to znaczną. Jednak potrzebuje ogromnego wsparcia, jeśli chodzi o prace pisemne, gramatykę, ortografię i staranność.

Beatrice pobieżnie przekartkowała zeszyt syna. Zgoda, wszędzie to samo. Zupełnie jakby Jakob postrzegał niebieskie linie jedynie jako niezobowiązujące sugestie, gdzie ma pisać. Do tego część słów właściwie nieczytelna.

Pewnie rozsądniej byłoby poświęcić niedzielę na wspólne odrabianie zadań domowych, a nie na wycieczkę rowerową z piknikiem.

Uniosła głowę na dźwięk otwieranych drzwi. Stał w progu, z Aleksem i Lukasem. Każdy z nich trzymał plik naklejek. Najwyraźniej trwały akurat twarde pertraktacje na temat wymiany niektórych egzemplarzy.

– Postaram się sprawdzać jego zadania domowe – zobowiązała się Beatrice. – Jednak, prawdę mówiąc, miałam nadzieję, że tym będzie się zajmowała Melanie ze świetlicy. Bo widzi pani, wolę inaczej spędzać czas wolny z dziećmi, a nie tkwić nad zeszytami.

Wymuszony uśmiech nauczycielki jeszcze stopniał.

– Świetlica po lekcjach może jedynie wspomagać rodziców, ale na pewno nie może ich zastąpić. Melanie ma tam pod opieką piętnaścioro dzieci, a Jakob i tak wymaga więcej uwagi niż pozostali. Rozumiem, że ma pani bardzo absorbującą pracę, ale…

Jak na zawołanie odezwała się jej komórka. Beatrice mogłaby się założyć, że to absorbująca praca postanowiła o sobie przypomnieć.

– …ale byłoby dobrze, gdyby zechciała pani poświęcić trochę czasu i uwagi pracy Jakoba. Później będzie mu bardzo trudno nadgonić to, czego się dziś nie nauczy.

Komórkę miała w torebce. Pospieszne spojrzenie do środka tłumaczyło, po kim Jakob odziedziczył skłonność do chaosu.

Ekran telefonu wyświetlał imię dzwoniącego. Florin.

– Bardzo przepraszam, muszę odebrać. – Beatrice się odwróciła. – Cześć, czy to coś ważnego? Jestem akurat w…

– Cześć, Bea, przepraszam, że przeszkadzam. Tak, to niestety coś ważnego. Przed chwilą przyszło zgłoszenie z oddziału psychiatrycznego szpitala klinicznego Salzburg Nord, mają tam trupa. Ponoć nie ma wątpliwości, że to nie była śmierć z przyczyn naturalnych. Mam po ciebie podjechać czy spotkamy się na miejscu?

Zastanowiła się.

– Zobaczymy się na miejscu. Będę najprędzej jak to możliwe.

Beatrice zakończyła połączenie, spojrzała na nauczycielkę i wzruszyła ze skruchą ramionami.

– Słowo honoru, że się postaram. Niestety, teraz muszę już uciekać.

– Tyle zrozumiałam z pani rozmowy – odpowiedziała nauczycielka łaskawie. – No dobrze. Mam nadzieję, że wyraźnie przedstawiłam nasz punkt widzenia.

Aż zanadto. Beatrice uścisnęła kobiecie dłoń.

– Porozmawiamy jeszcze, kiedy będę odwoziła Jakoba do szkoły, dobrze?

Potem, nie czekając na odpowiedź, odwróciła się i wyszła. I tak miała wyrzuty sumienia, nie chciała się jeszcze dodatkowo obciążać.

Szli korytarzem wyłożonym płytkami w czarno-białą szachownicę, tuż za lekarzem, który czekał na nich przy wejściu.

Beatrice ledwie dotrzymywała mu kroku. Brakowało jej tchu, bo zaparkowała tuż przy wjeździe i biegała po ogromnym terenie szpitala, szukając oddziału psychiatrycznego, który oczywiście musiał znajdować się w najbardziej oddalonym punkcie. Biały, czteropiętrowy budynek.

Zebrała się w sobie i dogoniła lekarza, który niemal biegł, jakby nie mógł się doczekać, żeby pokazać im to, co wcześniej opisał przez telefon.

– Gerd? – Florin szedł obok niej. Najwyraźniej jego próby dodzwonienia się do Draschego, szefa zespołu techników zabezpieczających ślady, wreszcie przyniosły oczekiwany efekt. – Tak, to ja. Słuchaj, musisz jak najszybciej przyjechać na oddział psychiatryczny szpitala klinicznego Salzburg Nord. Tak, mamy denata. Pospiesz się, okej? Słucham? Nie, oczywiście, że poczekamy. Do zobaczenia.

Wsunął komórkę do kieszeni marynarki i rzucił Beatrice szybkie spojrzenie.

– Dziesięć minut. Powiedział, że dopiero wstał. A potem to samo, co zawsze.

Że nie mają niczego dotykać. Najlepiej, żeby przestali oddychać, kiedy zbliżą się do miejsca znalezienia zwłok, byle tylko niczego nie zanieczyścić.

Z daleka dostrzegła pomieszczenie, o które musiało chodzić, bo przed drzwiami stała czwórka umundurowanych funkcjonariuszy. Mimo to lekarz, którego nazwiska Beatrice nie zapamiętała z powodu pośpiechu, odwrócił się i wskazał na wejście do sali.

– Jest tam. – Na jego twarzy malowała się dziwna mieszanina żalu i wyczekiwania. – To dla mnie bardzo trudna sytuacja. Pracowaliśmy razem i bardzo go szanowałem. Był młody, miał talent i wielką przyszłość przed sobą.

Beatrice poczuła na sobie wzrok Florina. Czekał na jakiś znak, żeby chociaż skinęła głową, sygnalizując, że jest gotowa.

Odchrząknęła.

– Dobrze, zobaczmy, co tu się stało.

Pomieszczenie okazało się gabinetem lekarskim, niewielkim i pozbawionym okien, jednak urządzonym w przyjaznych kolorach. Krzesło z zieloną tapicerką, żółty parawan, którym w razie potrzeby można odgrodzić przestrzeń potrzebną na badanie pacjenta.

I… kozetka.

Beatrice zrobiła dwa kroki w jej kierunku. Mężczyzna, który tam leżał, był młody, miał najwyżej trzydzieści lat. Biały fartuch przesiąkł krwią, przede wszystkim w okolicach kołnierza i klatki piersiowej. Coś metalowego sterczało z jego gardła – nie, nie nóż. Trójkątny kawałek stali, który wyglądał jak część czegoś innego. Coś, co można kupić w markecie budowlanym.

To był bodaj najbardziej ponury element krwawej scenerii, jednak nie najdziwaczniejszy. Znacznie więcej uwagi przyciągał bowiem sposób, w jaki ciało zostało udekorowane. Grzebień w poprzek brzucha. Długopis tkwiący między palcami, jakby ofiara zginęła w trakcie pisania. I pięć jaskrawych, kolorowych, przejrzystych…

– To są plastikowe noże? – zapytał Florin z niedowierzaniem.

Rzeczywiście. Beatrice miała wrażenie, że to nie dzieje się naprawdę, bo uświadomiła sobie, że w którejś z szafek w kuchni trzyma identyczne noże – bardzo tępe, bezpieczne nawet dla dzieci, za to idealne do rozsmarowywania margaryny albo nutelli.

Jeden z nich wystawał z ust martwego lekarza, dwa leżały skrzyżowane na jego piersi, kolejny w okolicach pępka, a ostatni na kroczu. Dwa czerwone, błękitny, żółty i zielony.

Chciała zapytać, czy któryś z lekarzy potrafi wyjaśnić takie zaaranżowanie zwłok, lecz nie zdążyła, bo dostrzegła kolejny dziwaczny szczegół.

Ofiara przed śmiercią obficie krwawiła. Część krwi ściekała na podłogę, jednak kałuża na niej miała kształt półksiężyca i wyglądała, jakby ktoś chciał ją zetrzeć, lecz nie pozwolono mu dokończyć dzieła.

Lekarz podążył za jej wzrokiem.

– Zaraz wszystko państwu wyjaśnię. Najpierw chciałbym tylko przekazać coś bardzo dla mnie ważnego. – Złożonymi dłońmi dotknął ust i na chwilę zamknął oczy. – Znajdujemy się na oddziale dla psychicznie i nerwowo chorych, więc dla dziewięćdziesięciu dziewięciu procent ludzi sprawa będzie jednoznaczna: któremuś z tutejszych wariatów kompletnie odbiło i załatwił lekarza. – Przełknął głośno, spojrzał na Florina, a potem na Beatrice, a w jego wzroku pojawiła się prośba. Miał niebieskie oczy o tak niesamowitej głębi, że policjantka zaczęła się zastanawiać, czy to ich naturalny kolor. – Tyle że nasi pacjenci i pacjentki nie są agresywni. Nikt z naszych podopiecznych nie ma kryminalnej przeszłości. Jeśli mieliby zrobić komuś krzywdę, to tylko sobie samym. To właściwie wykluczone, by któryś z nich zamordował doktora Schlagera.

Florin, który od początku jego przemowy robił notatki, teraz przerwał i uniósł wzrok.

– Może być pan pewny, że nie kierujemy się uprzedzeniami, doktorze Vasinski.

Vasinski, no tak, tak się przecież nazywał. Beatrice powtórzyła kilka razy w myślach jego nazwisko, oglądając kawałek metalu sterczący z szyi denata. Jeszcze jedna dziwna sprawa…

– Florin?

Odwrócił się w jej stronę, z tym delikatnym uśmiechem, który, jak już dawno zauważyła, był zarezerwowany tylko dla niej. Do nikogo innego nie uśmiechał się w ten sposób.

– Ślady – powiedział. – Tak?

– Zgadza się. Wygląda na to, że ktoś wbił mu ten metal w gardło, kiedy już tu leżał. W pozostałej części pomieszczenia brak śladów krwi.

Kozetka do badania pacjentów zmieniona w stół rzeźniczy. Najprawdopodobniej. Technicy zabezpieczą ślady i przedstawią dokładniejszy przebieg zdarzenia.

Jeśli pospieszne kroki na korytarzu oznaczały nadejście Draschego, musiałby się naprawdę błyskawicznie uwinąć. Jednak mężczyzna, który energicznie wmaszerował do gabinetu, w żaden sposób nie przypominał ich współpracownika.

Wysoki, z łysiną otoczoną ciemnymi włosami poprzeplatanymi siwizną. Miał szare oczy i wyjątkowo krzaczaste brwi.

Uścisnął dłoń najpierw Beatrice, a potem Florinowi.

– Profesor Alexander Klement. Jestem ordynatorem oddziału, oczywiście udzielę wszelkiej pomocy, jakiej będziecie państwo potrzebowali. Doktora Christiana Vasinskiego już poznaliście? Jest szefem pododdziału.

Mówiąc to, skinął podwładnemu głową, na co ten zamknął drzwi.

– Musiałem opróżnić oddział, dlatego dopiero teraz mogłem się pojawić. Musicie jednak zrozumieć, że pracujemy tutaj z pacjentami często w bardzo poważnym stanie. Z ludźmi, którzy mają za sobą tak traumatyczne przeżycia, że nie są w stanie dalej normalnie funkcjonować. – Profesor zatrzymał wzrok na zwłokach na kozetce. – Specjalizujemy się w najcięższych przypadkach. Kto tutaj trafił, musiał otrzeć się o granicę, za którą nic już nie ma. Tak, to ludzie, którzy są na dnie. A my wykorzystujemy wiedzę i doświadczenie, by pomóc im stanąć na nogi, więc nie mogłem pozwolić, żeby jeszcze któryś z naszych podopiecznych zobaczył zwłoki doktora Schlagera.

Beatrice otworzyła usta, chcąc zadać pytanie, lecz Florin ją ubiegł:

– Któryś jeszcze?

– Niestety. – Profesor zmarszczył brwi. – Jeden z naszych pacjentów… znalazł ciało. Bardzo to nim wstrząsnęło, jak zapewne możecie sobie państwo wyobrazić.

Zapewne. Jednak Beatrice najbardziej zajmowała myśl, że rzeczonemu pacjentowi na pewno nie przyszło do głowy, by niczego nie dotykać i nie niszczyć śladów. Drasche zatrzęsie się z wściekłości, ale miejmy nadzieję, że się opanuje.

– Gdzie są teraz pacjenci?

– W gabinetach terapeutycznych, piętro wyżej. I są w bardzo dobrych rękach. Im mniej dotrze do nich z tego zamieszania, tym lepiej. Część naszych podopiecznych jest bardzo wrażliwa na wszelkie zmiany porządku dnia, inni źle reagują na napiętą atmosferę, a podejrzewam, że ani jednego, ani drugiego nie uda nam się uniknąć. – Klement spuścił wzrok i potrząsnął głową. – Boże, naprawdę nie rozumiem, jak to się mogło stać. Zanim zaczniecie mi zadawać pytania – nie potrafię wytłumaczyć, co tu się wydarzyło. Kolega Schlager jest… był naszym stosunkowo nowym nabytkiem, ale wykazał się ogromną wiedzą, kompetencjami i wspaniałym podejściem do ludzi. Nie wiem, czy państwo zdajecie sobie sprawę, ale również w psychiatrii potrzebny jest talent. I on go miał.

Drzwi otworzyły się gwałtownie i w progu stanął Drasche, już w białym kombinezonie i niebieskich ochraniaczach na stopach.

– Tu jest zbyt wielu ludzi – powiedział na powitanie.

Za jego plecami pojawił się Ebner, również w ubraniu roboczym i z aparatem w dłoni.

– Już nas nie ma, Gerd. – Florin przez kilka sekund przyglądał się długopisowi, który denat trzymał między palcami. Potem skinął głową w stronę obu lekarzy. – Możemy kontynuować naszą rozmowę na korytarzu?

– Oczywiście. – Profesor puścił Beatrice przodem. – Najlepiej przejdźmy do mojego gabinetu.

Odwrócili się, słysząc nagłe jęknięcie. W innych okolicznościach przerażone spojrzenie Draschego mogłoby być nawet zabawne.

– Kto to zrobił?

Profesor uniósł brwi.

– Kto zrobił co?

– Kto poczuł się w obowiązku tutaj sprzątać? – Drasche wycelował oskarżycielsko palcem na startą do połowy kałużę krwi. – Ma pan tutaj nadgorliwą ekipę sprzątającą? Cholera, takie rzeczy nie mają prawa się zdarzać!

Beatrice zastanawiała się, czy pełne zrozumienia i współczucia spojrzenie profesora Klementa było szczere czy wyuczone przez lata praktyki zawodowej.

– Oczywiście, że nie – wyjaśnił lekarz uprzedzająco grzecznym tonem. – Nie zrobiła tego nasza sprzątaczka, tylko jeden z pacjentów, który, niestety, znalazł ciało doktora Schlagera. – Profesor uniósł na chwilę ramiona i zaraz je opuścił. – Zanim komuś z personelu udało się go stąd zabrać, zdążył zlizać połowę krwi.

ROZDZIAŁ 2

Gabinet profesora Klementa mógłby służyć również za miejsce spotkań zarządu dużej firmy. Skórzane kanapy w kolorze kremowym, biurko z drewna tekowego wielkości żaglówki, na ścianach obrazy w nowoczesnym stylu utrzymane w brązach, barwie ziemi i w bieli, idealnie zgrane kolorystycznie z resztą mebli.

Beatrice i Florin zajęli miejsca, grzecznie podziękowali za kawę i odczekali chwilę, by sekretarka zdążyła opuścić pomieszczenie.

– Chcielibyśmy się dowiedzieć, jak i kiedy dokładnie zostały znalezione zwłoki – zaczęła policjantka, zwracając się do obydwu lekarzy.

Profesor Klement skinął głową, oddając głos doktorowi Vasinskiemu. Mężczyzna odchrząknął i przez kilka sekund milczał.

– Byłem akurat w dyżurce – zaczął w końcu. – Kiedy włączyłem komputer, usłyszałem krzyk. Z początku mnie to nawet nie zaniepokoiło, bo takie odgłosy nie są niczym nadzwyczajnym na oddziale psychiatrycznym. Zdarza się, że pacjenci zaczynają krzyczeć, lecz wtedy natychmiast ktoś reaguje: albo lekarz, albo pielęgniarze. – Doktor Vasinski spoglądał na skrzyżowane dłonie. – Tym razem było inaczej. Krzyk trwał, więc uznałem, że sam pójdę sprawdzić, co się dzieje. Minęło trochę czasu, zanim udało mi się znaleźć Trimmela, bo w pewnej chwili ucichł, więc musiałem zaglądać do każdej sali. – Lekarz uważnie popatrzył na Beatrice swymi niebieskimi oczyma. – Zanim mu przerwałem, wykonał prawie wszystkie polecenia.

– Polecenia?

– Tak jest. Wiecie państwo, trauma z dzieciństwa, jeśli odpowiednio wcześnie nie zostaną podjęte kroki zaradcze, może w niekorzystnych warunkach doprowadzić do choroby psychicznej. W przypadku Waltera Trimmela chodzi o schizofrenię paranoidalną.

– Urojenia? Głosy? – drążył Florin.

– Tak. Walter uważa, że jest prześladowany, i słyszy głosy, które podsuwają mu najróżniejsze pomysły, w tym na przykład przekonują, że ktoś dodaje truciznę do jego posiłków. Nie jest w stanie rozróżnić, czy rozmawia z kimś rzeczywistym, czy ma omamy słuchowe. – Vasinski oparł się wygodniej i przeczesał dłonią włosy. – Tym razem głosy wydały mu polecenie, by zlizał krew. Z początku się opierał, ale później wykonał polecenie.

Na samą myśl o tym Beatrice poczuła ucisk w żołądku. Kiedy Klement wyjaśnił Draschemu, co się stało z krwią z podłogi, Beatrice była przekonana, że osoba, która to zrobiła, działała z własnej woli, kierowana dziwną potrzebą wynikającą z choroby.

Ileż okropniejsze musiało być posunięcie się do czegoś takiego pod przymusem! I to przymusem wywieranym przez głosy, które rozbrzmiewały tylko w jego głowie.

– Gdzie obecnie przebywa pan Trimmel? Z pozostałymi pacjentami? – zapytała.

Dopiero wtedy do rozmowy włączył się profesor Klement.

– Nie. Zajęła się nim jedna z naszych lekarek i stara się ograniczyć rozmiar odniesionych szkód. Wcześniej planowaliśmy, że za dwa tygodnie wyślemy pana Trimmela na zewnątrz, do mieszkania, w którym nasi pacjenci adaptują się do życia w społeczeństwie.

Któraś z pielęgniarek przyniosła dokumenty doktora Maksa Schlagera. Miał dopiero trzydzieści trzy lata. Do skończenia specjalizacji brakowało mu niecałych sześciu miesięcy. Na zdjęciu załączonym do teczki doktor Schlager wyglądał jeszcze młodziej, może przez niesforny kosmyk blond włosów, który opadł mu na czoło.

– Co jeszcze mogliby nam panowie powiedzieć o ofierze? – Florin zwrócił się do profesora Klementa i doktora Vasinskiego. – Chodzi mi o sprawy, o których nie dowiemy się z jego akt.

Vasinski odpowiedział przed szefem.

– Był bardzo ambitny. Znał wszystkie najnowsze badania, nawiązywał kontakty z innymi ośrodkami, pracował więcej, niż musiał. Jednocześnie bardzo zależało mu na pacjentach, to się rzucało w oczy.

– Tak, miał doskonałe podejście do ludzi – dodał profesor Klement. – Pacjenci szybko zaczynali mu ufać, a zaufanie to w naszym zawodzie rzecz nie do przecenienia.

„Zatem denat był wyjątkowym, bardzo obiecującym młodym psychiatrą” – pomyślała Beatrice. Drażniło ją badawcze spojrzenie doktora Vasinskiego, który przez cały czas świdrował ją wzrokiem. Niemal jakby przypominał ją sobie, ale nie był w stanie skojarzyć, gdzie się spotkali.

Jeśli rzeczywiście odniósł takie wrażenie, to się pomylił. Beatrice nigdy nie zapominała twarzy. A jego z całą pewnością by zapamiętała, choćby ze względu na oczy.

– Czy Schlager cieszył się sympatią współpracowników? – zwróciła się do doktora Vasinskiego i demonstracyjnie spojrzała mu w oczy.

– Nie miał wrogów, jeśli o to pani pyta. Nie wiem też o żadnym zatargu, w którym byłby stroną. Poza tym był za młody, żeby podpaść ordynatorom. – Vasinski założył nogę na nogę. – Myślę, że nie znajdzie pani sprawcy wśród współpracowników.

– Dobrze wiedzieć – wtrącił się Florin. – Kto dziś pełnił nocny dyżur na oddziale?

– Ja. – Doktor Vasinski wzruszył ramionami. – Jeśli chcecie wiedzieć, czy mam alibi, to nie, żadnego niepodważalnego alibi nie mam. Dwukrotnie wzywano mnie do pacjentów, co potwierdzą pielęgniarz i siostra, którzy również pracowali na nocnej zmianie. Robert Erlacher i Tamara Fischer. Jestem pewny, że oboje chętnie o wszystkim opowiedzą. – Westchnął z żalem. – A między wezwaniami spałem i, niezależnie od opowieści o lekarzach na nocnych dyżurach, byłem sam w łóżku.

„Ma tupet ten Vasinski” – pomyślała Beatrice. „I nieco zbyt pewnie się czuje”.

Spojrzała na profesora.

– Chcielibyśmy teraz porozmawiać z pacjentem, który znalazł Maksa Schlagera – poprosiła.

Przeczucie jej nie myliło, bo Klement nawet nie próbował ukryć niezadowolenia.

– Musieliśmy podać mu leki uspokajające. Był zdezorientowany i miał napady paniki. Nie chciałbym, żeby przez dodatkowy stres jego stan jeszcze się pogorszył.

Beatrice i Florin wymienili szybkie spojrzenia. Rezygnacja z rozmowy z tym mężczyzną oznaczałaby pozostawienie poważnej luki już na początkowym etapie śledztwa.

– A gdyby był pan przy tym obecny? – Beatrice nie ukrywała, że to spotkanie jest dla niej bardzo ważne. – Zresztą w trakcie przesłuchania osoby chorej psychicznie i tak musi jej towarzyszyć osoba, którą darzy zaufaniem. A jeśli o mnie chodzi, nawet dwie.

Profesor Klement ściągnął usta i poprawił dokumenty martwego młodego lekarza, by teczka leżała równolegle do krawędzi biurka.

– No dobrze – zgodził się w końcu. – Spróbujmy. Ale proszę mieć na uwadze, że przerwę rozmowę w chwili, kiedy uznam, że zbyt państwo naciskacie, albo jeśli stan pana Trimmela ulegnie pogorszeniu.

Pokój znajdował się po prawej stronie na końcu korytarza. Vasinski szedł przodem. Zapukał delikatnie w drzwi i nie czekając na zaproszenie, wszedł do środka. Kilka sekund później gestem przywołał Florina i Beatrice.

– Panie Walterze, przyprowadziłem dwójkę policjantów, którzy chcieliby z panem porozmawiać. Beatrice… – przerwał.

– Beatrice Kaspary. – Kobieta błyskawicznie przejęła pałeczkę. – A to mój współpracownik, Florin Wenninger.

Usiedli naprzeciwko chorego. Mężczyzna uparcie wpatrywał się w blat stołu, w jakiś punkt tuż przed splecionymi dłońmi. Miał przerzedzone włosy i był niewysoki.

Towarzysząca mu lekarka uśmiechnęła się najpierw do Florina, a potem do Beatrice.

– Myślę, że będzie dobrze. Prawda, Walterze?

Ton jej głosu był ciepły i pełen wsparcia, choć uwadze policjantki nie umknęło drżenie jej rąk, bardzo delikatne, ale jednak obecne. Kobieta spostrzegła wzrok Beatrice i uśmiechnęła się jeszcze szerzej.

– Leonie Plank, jestem lekarką prowadzącą Waltera Trimmela. W ostatnich miesiącach blisko współpracowałam z Maksem Schlagerem. Jego śmierć bardzo mną wstrząsnęła. Ale o tym porozmawiamy pewnie później, prawda?

Poprawiła okulary w ciemnobrązowych oprawkach, idealnie dopasowanych do koloru jej krótko obciętych włosów. Matka Beatrice określała taką fryzurę mianem praktycznej.

– Walterze? Chciałbyś może porozmawiać z państwem z policji?

Trimmel wzdrygnął się, kiedy Plank położyła mu dłoń na ramieniu.

– Oni wiedzą, kim jestem – mruknął.

Beatrice nie była przekonana, czy dobrze go zrozumiała. Spojrzała więc pytająco na lekarkę, lecz ta pokręciła delikatnie głową.

– Oni wiedzą, kim jestem – powtórzył Trimmel i spojrzał na nich wodnistymi błękitnymi oczami. Drżała mu dolna warga. Zwilżył ją językiem, drobnymi, urywanymi ruchami.

Beatrice udało się nie odwrócić wzroku.

– O kim pan mówi?

Zawahał się, spojrzał szybko na doktor Plank, a później na Klementa i Vasinskiego, którzy stali dyskretnie z boku.

– Tajemni bracia – wyszeptał. – To byli oni! To oni zamordowali doktora.

Beatrice z trudem kryła rozczarowanie. Nic tylko zwidy chorego psychicznie człowieka, uwięzionego w świecie obrazów generowanych przez jego mózg.

Florin nachylił się delikatnie nad stołem, spokojnie, by nie przestraszyć Waltera Trimmela.

– W takim razie po co pan wszedł do tego gabinetu? Coś pan zauważył? Może coś pan usłyszał?

Mężczyzna przełknął ślinę. Rozplótł dłonie, przesunął palcami po głowie i zatkał uszy. Trwał tak nieruchomo przez dwie, trzy sekundy, po czym znowu oparł ręce na stole.

– Szukałem Marie. – Mówił tak niewyraźnie, że trudno było zrozumieć jego słowa. – Bo zniknęła. Czasem się gdzieś schowa. Ale mnie się nie boi, a wcześniej dwukrotnie znalazłem ją w gabinecie, dlatego tam poszedłem… – Jego głos stawał się coraz cichszy i cichszy, aż w końcu prawie nie było go słychać.

– Kim jest Marie? – Beatrice zwróciła się bardziej do doktor Plank niż do Trimmela.

Mężczyzna znów uniósł dłonie i zakrył uszy.

– To jedna z naszych stałych pacjentek. – Tylko jej się wydawało czy w odpowiedzi lekarki słychać było delikatną niechęć? – Myślę, że profesor Klement wszystko wyjaśni.

Lekarz potwierdził gotowość do dalszej rozmowy dyskretnym chrząknięciem. Beatrice nie odwróciła się w jego stronę, bo nie chciała tracić kontaktu wzrokowego z Trimmelem.

– Wszedł pan zatem do gabinetu… – podjęła przerwany wątek. – Widział pan tam kogoś?

Na początku Walter Trimmel potaknął, potem znieruchomiał i zdecydowanie potrząsnął głową. W końcu wzruszył ramionami.

– Doktora Schlagera. Ale oni też tam byli.

– Jacy oni?

Nie chciał jej powiedzieć. Widziała to w jego spojrzeniu.

– Tajemni bracia? – podpowiedział Florin.

Oczy Trimmela zapłonęły.

– No właśnie! Pan też ich słyszy?

Florin udał, że nasłuchuje.

– Są tu teraz?

Trimmel zrobił umęczoną minę i skrył twarz w dłoniach.

– Zawsze tu są. Zawsze.

Dali mu czas, żeby się uspokoił. Po ponad minucie ciszy uniósł niespodziewanie głowę i odetchnął, drżąc.

– Codziennie ich słyszę, ale się ukrywają. Jeśli mnie pan zapyta, czy ich widziałem, to nie. Nie widziałem.

„On się boi” – pomyślała Beatrice. „Straszny musi być stan człowieka, który nie może ufać swoim zmysłom. Który widzi rzeczy nieistniejące dla innych”.

– Ale doktora Schlagera pan zobaczył?

Mężczyzna zamknął oczy. Potaknął.

– Mógłby pan opisać, co pan tam widział? Tak dokładnie?

Twarz mężczyzny zniekształcił nieprzyjemny grymas, jakby zaraz miał się rozpłakać. A jednak kiedy zaczął mówić, miał bardzo spokojny głos.

– Złożyli go w ofierze.

Plank wciąż jeszcze trzymała dłoń na przedramieniu pacjenta. Nachyliła się teraz w jego kierunku i zapytała:

– Kto to zrobił? Walterze, kto złożył w ofierze doktora Schlagera?

– Jak to kto? Oni. Tajemni bracia. Mają swój rytuał i go odprawili… – przerwał. Spojrzał w stronę Beatrice, lecz nie na nią, a gdzieś dalej, zapewne na profesora Klementa. – Krew… – wyszeptał.

– Tak – podchwycił Florin. – Była tam krew. Co jeszcze rzuciło się panu w oczy?

Po wyrazie twarzy Trimmela widać było, że intensywnie myśli.

– Nasze małe noże do smarowania. Do dżemu.

– Pan je tam położył?

Mężczyzna ze strachem spojrzał na Florina, zupełnie jakby sugestia zawarta w pytaniu była całkiem możliwa, lecz dotychczas nie brał jej w ogóle pod uwagę.

– Nie – wyszeptał, po czym potrząsnął głową i powtórzył głośniej: – Nie!

Policjantka poczuła za sobą jakieś poruszenie. Obaj lekarze nie włączali się dotychczas do rozmowy, lecz wszystko wskazywało na to, że zaraz ją zakończą.

– Czy przypomina pan sobie coś jeszcze? – zapytała i pomyślała, że nie powinna użyć takiego tonu. Mówiła tak, jakby rozmawiała z ośmioletnim dzieckiem o zadaniach domowych.

A jednak nie to denerwowało Trimmela. Palcami prawej dłoni ściskał lewą i znów zrobił płaczliwą minę.

– Ona też tam była. I to ona kazała mi lizać. Zmuszała mnie. Mówiła, że mam lizać.

– Krew?

– Tak. – Zacisnął usta, jakby już po fakcie chciał się przeciwstawić poleceniu.

Może to kolejny głos, który zrodził się w jego głowie, a może rozkazy wydawała realna osoba. Beatrice spojrzała szybko na doktor Plank.

– Ona? Czyli nie tajemni bracia, tylko jakaś kobieta, tak?

– Oczywiście – wyszeptał.

– Zdradzi nam pan jej imię?

Skinął głową. Dwukrotnie ułożył usta do odpowiedzi, lecz nie wydał z siebie żadnego dźwięku.

– Mama – powiedział w końcu.

ROZDZIAŁ 3

– Oczywiście rozumiecie państwo, że nie mogę mówić o traumie, która doprowadziła do choroby pana Trimmela – zastrzegł profesor Klement od razu po opuszczeniu pomieszczenia. – Nie pozwala mi na to tajemnica lekarska. Myślę natomiast, że potrafią państwo wywnioskować jej charakter.

O tak, to Beatrice potrafiła. Postanowiła, że niezależnie od tego przejrzy całą policyjną dokumentację dotyczącą Trimmela – oczywiście, o ile taka istniała.

„Mama”. Wsunęła dłonie do kieszeni marynarki i spojrzała na Florina, który szedł obok i milczał. Chciała przygładzić mu niesforny kosmyk ciemnych włosów sterczący uparcie w bok, po tym jak poprawił sobie fryzurę, lecz się powstrzymała.

Przed gabinetem profesora Klementa czekał Drasche, jeszcze w kombinezonie ochronnym. Zdjął jedynie niebieski czepek z głowy.

– Skończyliśmy. Zaraz pojawi się ekipa, która przetransportuje denata do Instytutu Medycyny Sądowej. Jestem bardzo ciekaw, co było bezpośrednią przyczyną śmierci.

Przesunął pogardliwym spojrzeniem po twarzach pozostałych.

– Bo nikt chyba nie ma wątpliwości, że to nie była ta listwa w jego gardle, prawda? W końcu rozmawiam z lekarzami i policjantami.

Oczywiście miał rację. Beatrice skupiła się przede wszystkim na niezwykłym przybraniu zwłok i dziwnych rekwizytach – kolorowych nożach i zlizanej częściowo kałuży krwi – za to mniej uwagi poświęciła elementom, których tam brakowało.

A brakowało na przykład rozbryzgów krwi na ścianach. Gdyby ofiara żyła, gdy sprawca wbijał jej kawałek metalu w gardło, uszkadzając zapewne tętnicę szyjną, krew wytrysnęłaby fontanną z rany. Tymczasem kałuża krwi uformowała się jedynie pod kozetką, a pozostała część pomieszczenia była zupełnie czysta.

Florin odciągnął Beatrice i Draschego na bok.

– Co jeszcze możesz nam powiedzieć, Gerd?

Drasche wyjął z kieszeni spodni chusteczkę i wydmuchał nos.

– Na plastikowych nożykach roi się od odcisków palców. Za to stalowa listwa wbita w szyję jest sterylnie czysta, jakby ktoś dopiero co ją wyjął z fabrycznego opakowania. Przynajmniej gołym okiem nic nie widać. Może później w laboratorium coś znajdę. – Schował chusteczkę. – Poza tym idealne warunki. To jest szpital, wszystko jest regularnie sprzątane i każda taka rundka jest dokumentowana. Dzięki temu wiemy, że gabinet był czyszczony jedenaście godzin przed znalezieniem zwłok. Wszystkie włosy, włókna i odciski palców, które zabezpieczyliśmy, zostały tam pozostawione w tym oknie czasowym – wyjaśnił Drasche wyraźnie zadowolonym głosem.

– W porządku. – Beatrice obejrzała się przez ramię. Klement i Vasinski czekali przed drzwiami gabinetu profesora. Rozmawiali półgłosem. – Załatwimy tutaj temat do końca i ruszamy dalej. Do zobaczenia.

W gabinecie ordynatora przygotowano kawę. Beatrice nie szczędziła sobie mleka i cukru, zamieszała, upiła łyczek i oparła się wygodnie.

– Potrzebujemy plan dyżurów z dwóch ostatnich dni – zaczął Florin. – Lekarzy i pozostałych pracowników też. Poza tym pełną listę osób mających dostęp do oddziału: ekipy sprzątające, administracja, dostawcy, odwiedzający. No i oczywiście spis pacjentów. Im bardziej szczegółowe zestawienia, tym lepiej.

Doktor Vasinski odwrócił na chwilę głowę, jakby wyszukiwał w pamięci pierwsze nazwiska, a profesor Klement potarł dłonią czoło.

– Odwiedzający, którzy chcą wejść na oddział, muszą się zarejestrować. Musieliśmy wprowadzić taką zasadę, ponieważ osoby odpowiedzialne lub współodpowiedzialne za traumę regularnie usiłują nawiązać kontakt ze swoimi ofiarami. Jednak teoretycznie istnieje możliwość, że na pododdział dla osób najciężej chorych wejdą osoby z innych oddziałów czy pododdziałów. I nad tym nie mamy żadnej kontroli.

– Dlatego poprosiłem, żeby zestawienia były na tyle szczegółowe, na ile się da – powtórzył Florin i spojrzał na zegarek. – No dobrze, na początek wystarczy, jednak już niedługo proszę się spodziewać naszej kolejnej wizyty. Możliwe, że jeszcze dziś.

Byli już przy wyjściu, kiedy Beatrice usłyszała czyjś krzyk. Głośny, wypełniony bólem i strachem. Niewiele brakowało, a natychmiast by zawrócili.

Jednak na siostrach, które mijali, wrzask nie zrobił najmniejszego wrażenia. Przywitały się z nimi grzecznie i wróciły do rozmowy, jakby nie słyszały, że gdzieś niedaleko jakaś kobieta krzyczy jak opętana.

Po chwili nastała cisza.

– Chodź – powiedział Florin. – Już późno, a mamy masę spraw do załatwienia.

Nalegał, żeby najpierw podjechać coś zjeść, choćby i wziąć coś na wynos. Beatrice zmagała się z kanapką z tuńczykiem. Wiedziała, co ich teraz czeka, i to odbierało jej apetyt. Trupy nie wzbudzały w niej przesadnych emocji, nawet jeśli ich widok czy wyobrażenie ostatnich chwil życia napawały odrazą. Znacznie gorszy był za to ból żywych. Gdyby mogła wybrać jeden element pracy i całkowicie z niego zrezygnować, nie miała najmniejszych wątpliwości, że wybrałaby to, co ją jeszcze dziś czekało – spotkanie z rodzicami zamordowanego i przekazanie im wiadomości o śmierci syna.

Po trzech kęsach odłożyła kanapkę.

– Sorry. Nie dam rady.

Florin ujął ją za rękę i delikatnie pogładził kciukiem wnętrze jej dłoni. Gest był charakterystyczny dla stanu zawieszenia, w jakim się znajdowali od ponad dwóch miesięcy. Miała wrażenie, że otacza ich tkanina utkana ze spojrzeń i dotyków, z uwag i sugestii. Nic, czego można by dotknąć, nic, na czym można by się oprzeć, a jednocześnie wystarczająco dużo, by jej życie nabrało kolorów.

– Okej – powiedział w końcu. – W takim razie ruszajmy.

Adres, pod którym zameldowani byli Richard i Lydia Schlagerowie, bardzo wiele mówił o stanie posiadania rodziny. Jeśli ktoś posiadał lub choćby wynajmował willę w graniczącej z Salzburgiem gminie Anif, musiał należeć do osób więcej niż majętnych.

Florin zaparkował auto przed pomalowanym na ciemnozielony kolor ogrodzeniem z grubej stali, za którym rozciągał się wspaniały ogród ze starymi drzewami, a między zabarwionymi jesienią liśćmi połyskiwała biała elewacja dwupiętrowego domu.

Przy wejściu wisiała wypolerowana na wysoki połysk mosiężna tabliczka z napisem „Rudolf Schlager, lekarz internista” z podanymi poniżej godzinami przyjęć. Wynikało z nich, że doktor Schlager powinien być akurat w pracy. Beatrice westchnęła, żeby pokonać rosnące zdenerwowanie. Zapowiadało się trudniej, niż się spodziewała.

Po naciśnięciu dzwonka furtka natychmiast się otworzyła. W całkowitym milczeniu ruszyli ścieżką przez ogród. Florin szedł szybciej niż zwykle. Beatrice domyślała się, że on również chciałby mieć to jak najprędzej za sobą. I że weźmie na siebie przekazanie hiobowej wieści.

Drzwi do gabinetu były dobrze widoczne. Znajdowały się po lewej stronie domu, którego prywatna część zapewne zajmowała stronę prawą. Tam też prowadziła dalej ścieżka wyłożona białym brukiem. Florin skręcił w lewo, nacisnął klamkę i wszedł do poczekalni.

„Już zaraz” – pomyślała Beatrice. Zaraz zadadzą dwojgu ludziom głęboką ranę, która nigdy się nie zabliźni. A oni jeszcze o niczym nie mają pojęcia.

Recepcjonistka przywitała ich profesjonalnym uśmiechem.

– Czy są państwo umówieni?

– Nie. – Florin nachylił się delikatnie nad ladą i kontynuował znacznie ciszej: – Jesteśmy z policji. Musimy porozmawiać z doktorem Schlagerem, to bardzo pilne.

Jego słowa nie zrobiły na kobiecie wielkiego wrażenia.

– Rozumiem. Zechcą państwo usiąść i poczekać? Zaraz poinformuję pana doktora, jednak to może chwilę potrwać.

– Nie. – Jedno słowo, tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Niestety, spieszymy się. Obawiam się, że najrozsądniej będzie odesłać czekających pacjentów do domów i ustalić z nimi nowe terminy.

Tym razem w spojrzenie recepcjonistki wkradła się niepewność.

– Coś się stało? – zapytała. Jednocześnie chyba sama się zorientowała, że i tak nie otrzyma odpowiedzi, bo od razu wstała, zapukała do gabinetu i weszła do środka.

Kobieta wyszła po niecałej minucie, choć Beatrice gotowa była przysiąc, że trwało to znacznie dłużej. Zaczęła przeglądać ulotkę o odżywianiu dla diabetyków, ale stwierdziła, że woli skupić się na czekającym na nią zadaniu.

– Proszę za mną – powiedziała recepcjonistka i poprowadziła ich wyłożonym zielonym dywanem korytarzem. Po chwili znaleźli się w… salonie – bo określenie „pokój” w żaden sposób nie oddawało charakteru pomieszczenia, do którego trafili. Eleganckie, stylowe meble, gobeliny, potężny kominek.

– Doktor Schlager zaraz przyjdzie.

Recepcjonistka chciała odejść, lecz Florin zatrzymał ją gestem.

– Czy pani Schlager również jest w domu? – zapytał.

– Tak, tak myślę.

– W takim razie może zechciałaby pani ją również poprosić?

Z wyrazu jej twarzy dało się odczytać wnioski, jakie kobieta wyciągnęła z jego słów. Przełknęła głośno, zamrugała i potaknęła.

– Oczywiście. Już pędzę.

Czekali. Zabytkowy zegar stojący głośnym tykaniem sygnalizował każdą kolejną sekundę. Kiedy usłyszeli, że ktoś się zbliża, Beatrice poczuła ucisk w żołądku.

– Dzień dobry. – Doktor Schlager był przysadzistym mężczyzną średniego wzrostu, roztaczającym wokół siebie aurę osoby przywykłej do wydawania poleceń. Żonę miał wyższą od siebie, kobietę piękną w sposób, który sygnalizował, jak wiele ta uroda kosztowała ją wysiłku, nie wspominając o pieniądzach.

– Proszę usiąść. – To nie było zaproszenie, tylko polecenie. Mimo to Beatrice nie ruszyła się z miejsca. Florin zrobił krok w kierunku lekarza.

– Nazywam się Wenninger, Florin Wenninger, a to moja współpracowniczka, Beatrice Kaspary. Jesteśmy z Krajowej Policji Kryminalnej z Salzburga, Wydział do Walki z Przestępczością Przeciwko Życiu i Zdrowiu. Z wielką przykrością przynoszę państwu złe wieści.

„Jemu również nie jest łatwo” – pomyślała Beatrice, obserwując, jak nerwowo oddycha.

– Dziś rano w szpitalu znaleziono zwłoki państwa syna Maksa. Okoliczności wskazują, że jego śmierć nie nastąpiła z przyczyn naturalnych.

Choć Beatrice była przygotowana, spóźniła się trochę i nie zdążyła złapać matki ofiary, kiedy nogi odmówiły jej posłuszeństwa. Kobieta osunęła się na dywan, ścisnęła kurczowo oparcie kanapy i w całkowitej ciszy zaczęła drżeć.

– Już, już – wymamrotała Beatrice. – Pomogę pani.

Jednak Lydia Schlager się nie ruszała. Klęczała, zaciskając kurczowo palce na skórzanej tapicerce, i oddychała urywanie. Zaniepokojona policjantka zauważyła, że kobieta jest kredowobiała.

Szybko wyjęła komórkę, nie spuszczając jej z oczu. W tej sytuacji nie mogła wymagać, by Rudolf Schlager sam, jako lekarz, zajął się żoną.

– Stefan? Cześć. Przyślij nam szybko karetkę do Anif, Staufenweg 12.

– Rodzice tego zamordowanego psychiatry?

– Tak jest. – Lubiła Stefana i ceniła go z wielu powodów, a jednym z nich była umiejętność błyskawicznego kojarzenia faktów.

Przy odrobinie szczęścia lekarz pojawi się na miejscu za piętnaście minut. Jeśli będą mieli pecha, dojazd zajmie mu przynajmniej dwa razy tyle. Lydia Schlager w końcu zaczęła płakać. Szloch wstrząsał jej ciałem urywanymi falami. Beatrice objęła ją delikatnie, przygotowana na nerwową reakcję, nawet na to, że kobieta będzie chciała ją uderzyć, bo przynosząc tragiczną wiadomość, uosabiała w jej oczach zły los. Nie raz już przez to przechodziła. Jednak pani Schlager nawet na nią nie spojrzała, jakby jej nie dostrzegała.

Krótkie spojrzenie na ojca ofiary wystarczyło, żeby Beatrice zobaczyła zupełnie innego człowieka niż w czasie powitania. Lekarz siedział zgarbiony na krześle, a Florin kucał obok i najwyraźniej odpowiadał na jego pytania. Celowo mówił na tyle cicho, by jego słowa nie docierały do Lydii Schlager.

Jednak policjantka wyłapywała fragmenty zdań, które dotyczyły czasu popełnienia zbrodni. W pewnej chwili kobieta w jej ramionach zaczęła przeraźliwie krzyczeć – głośno, jakby nie mogła sobie poradzić z fizycznym bólem.

Jej mąż zerwał się z miejsca, niemal wyrwał ją z objęć Beatrice, przytulił mocno i trzymał, aż znieruchomiała i zamilkła, jakby coś się w niej zepsuło. W jego oczach lśniły łzy.

Po około dwudziestu minutach dotarł lekarz i podał Lydii Schlager środki uspokajające, a na koniec zadbał, by trafiła do łóżka.

– Doktorze Schlager, nie chcielibyśmy zajmować panu więcej czasu niż to konieczne – zaczął Florin, kiedy zapanował spokój. – Jednak musimy zgromadzić jak najwięcej informacji dotyczących życia pańskiego syna. Czy był w związku? Czy miał wrogów? Czy…

– Max był cierniem w oku swojego szefa. – Lekarz wszedł policjantowi w słowo. Mówił rozdygotanym głosem, a ostatnie słowa trudno było usłyszeć. Beatrice obserwowała ze współczuciem, jak mruga, starając się powstrzymać łzy, lecz one i tak ciekną mu po policzkach. – On jest bardzo skrupulatny, rozumie pan? Tak go wychowaliśmy. Ma poczucie obowiązku. Od małego mu tłumaczyłem, że w medycynie nie ma nic ponad dobro pacjenta. Ono jest najważniejsze. – Schlager przestał walczyć ze łzami i płakał już otwarcie. – Max niejednokrotnie opowiadał mi, że w klinice nie wszystko jest tak, jak powinno. Raz nazwał ją nawet chlewem.

Pierwsze interesujące informacje.

– Czy wyjaśnił może, co konkretnie miał na myśli? – Beatrice podchwyciła temat.

Gestem, który skojarzył jej się z zachowaniem nieszczęśliwego pięciolatka, Schlager otarł łzy rękawem.

– Nie. Nie chciał mówić o podejrzeniach, a nie miał dowodów. Jednak ja wiedziałem, co miał na myśli. Że Klement ma sporo na sumieniu. – Niepewnym krokiem podszedł do okna i oparł czoło o szybę. – Często tak jest w przypadku ordynatorów. Pewne sprawy właściwie nigdy nie wychodzą na światło dzienne. – Westchnął roztrzęsiony. – Chcę zobaczyć mojego syna.

– Tak, oczywiście – zapewnił go Florin. – Najszybciej, jak to będzie możliwe.

Schlager doskonale rozumiał, co oznaczają te słowa. Instytut Medycyny Sądowej. Sekcja zwłok. Opadł na najbliższe krzesło i ukrył twarz w dłoniach.

– Będziemy pana informować o postępach śledztwa. – Beatrice spojrzała na Florina i wskazała na drzwi. – Niedługo skontaktujemy się również w sprawie listy znajomych Maksa.

Schlager się nie ruszał, lecz była przekonana, że usłyszał jej prośbę i przygotuje zestawienie, kiedy tylko znów będzie w stanie logicznie myśleć, kierowany tym samym poczuciem obowiązku, które wpoił synowi.

Dopiero kiedy wyszli na ulicę, Beatrice wyjęła telefon i sprawdziła, kto dzwonił. Dwa nieodebrane połączenia od Achima, to mogło poczekać. Jedno z Instytutu Medycyny Sądowej. Vogt.

Florin odsłuchiwał właśnie pocztę głosową.

– Chcą nas przy sekcji zwłok. Przynajmniej jedno z nas musi być obecne.

Vogt był w swoim żywiole. Krótkim skinieniem głowy przywitał Florina i Beatrice, nie przerywając mówienia do dyktafonu. Już wcześniej musiał zakończyć oględziny i dokumentację ubrania denata, dwójka asystentów bowiem zajęta była właśnie możliwie najdelikatniejszym rozebraniem zwłok z fartucha lekarskiego, koszuli i spodni. Za to kawałek metalu wciąż sterczał wbity w gardło psychiatry.

– Mężczyzna, lat trzydzieści trzy, wzrost metr osiemdziesiąt dwa, waga siedemdziesiąt siedem kilogramów, umięśniona budowa ciała – dyktował Vogt monotonnym głosem. – Dobrze odżywiony, naturalny kolor skóry.

Lekarz sądowy punkt po punkcie realizował protokół sekcyjny, a Beatrice przyglądała się twarzy zamordowanego. Starała się wyprzeć z głowy myśl, że Vogt zaraz weźmie piłkę do kości i otworzy czaszkę, wydobędzie z niej mózg i podda go oględzinom i ważeniu. Zastygłe rysy twarzy zdradzały podobieństwo denata do obojga rodziców, lecz niewątpliwą urodę musiał odziedziczyć po matce.

Beatrice przesunęła wzrok na metal sterczący z jego gardła. Ojciec Maksa Schlagera podejrzewał profesora Klementa. Ona miała jednak wątpliwości, czy nie zmieni zdania, kiedy się dowie, jak wyglądało ciało jego syna. Trudno jej było sobie wyobrazić, by Klement komukolwiek mógł przebić gardło kawałkiem metalu. Choć oczywiście nie mogła tego wykluczyć.

– Blizna po usunięciu wyrostka robaczkowego, oznaczona na rysunku – mówił właśnie Vogt. – Poza tym siedmiocentymetrowa blizna na lewym udzie, patrz rysunek. Wylew…

Vogt przerwał na chwilę.

– Wylew w zagięciu lewego łokcia – ciągnął. – W tym samym miejscu świeże nakłucie. – Skinął głową w stronę Beatrice i Florina, zachęcając, by podeszli, po czym uniósł delikatnie ramię denata, żeby mogli je zobaczyć. – O, tutaj. Wygląda, jakby coś sobie zaaplikował, zanim odszedł. Miejsce wkłucia nie wykazuje żadnych oznak początków gojenia, co może sugerować, że substancja, którą sobie wstrzyknął w żyłę, doprowadziła do jego śmierci.

Skrupulatny. Obowiązkowy. Czyżby ojciec Maksa Schlagera mógł się mylić w ocenie syna?

Vogt musiał wyczytać z twarzy Beatrice, o czym akurat myślała.

– Nie byłoby to niczym nadzwyczajnym. Psychiatrzy piją prawie tyle, ile chirurdzy, i mają też znacznie łatwiejszy dostęp do różnych interesujących leków. Jestem bardzo ciekaw, jakie rezultaty przyniosą badania toksykologiczne.

Wkłucie było czyste. To rzeczywiście mogło sugerować, że Max Schlager sam coś sobie podał. Trafienie w żyłę nawet w zwykłych okolicznościach nie zawsze przychodziło bez trudu; zastrzyk dożylny osobie, która się broni, był niemal niewykonalny. A na ciele zmarłego nie było widać śladów walki ani obrażeń powstałych w wyniku obrony.

– Jeśli o mnie chodzi, mógł się częstować czym chciał z szafki z lekami – mruknął Florin zamyślonym głosem. – Ale sam sobie w gardło tego czegoś nie wbił.

– Tutaj muszę się z panem całkowicie zgodzić. – Vogt pogodnie przyznał mu rację. – Jednak kwestia tego czegoś może mieć drugorzędne znaczenie, tym bardziej że prawdopodobnie do umieszczenia tego w ciele denata doszło post mortem.

Ponownie włączył dyktafon.

– Prawe ramię bez znaków szczególnych. Kończyny dolne…

Beatrice się odwróciła i ruszyła w stronę ustawionych pod ścianą krzeseł. Max Schlager nazwał w rozmowie z ojcem swój oddział chlewem. Co mógł mieć na myśli? Może sposób obchodzenia się z substancjami psychoaktywnymi, a nie jakieś brudne machinacje profesora Klementa?

Vogt sięgnął po piłkę do kości, a Beatrice wyjęła z kieszeni telefon. Dobra okazja na oddzwonienie do Achima, żeby mieć święty spokój. Może chciał dać znać, że nie będzie mógł jutro zabrać dzieci, albo przekazać jakieś szczegóły organizacyjne?

Westchnęła. Nie, przecież w takiej sytuacji wysłałby jej SMS-a. Jej były mąż szukał osobistego kontaktu jedynie w sytuacji, kiedy czuł nieodpartą potrzebę robienia jej wyrzutów.

Brzeszczot ze zgrzytem wgryzł się w kości czaszki. Beatrice schowała komórkę i zamknęła oczy. Obecna sytuacja w pełni wyczerpywała jej rezerwy znoszenia nieprzyjemnych rzeczy. Achim będzie musiał poczekać na swoją kolej.

Szybko się upewniła, że Florin trwa na posterunku przy stole sekcyjnym, po czym oparła się i pozwoliła myślom błądzić.

Noże z kolorowego plastiku, grzebień i długopis. Jej zdaniem istniało bardzo duże prawdopodobieństwo, że to któryś z pacjentów tak przyozdobił ciało zamordowanego, nawet jeśli Walter Trimmel się zarzekał, że to nie on. Widok zwłok przywiódł jej na myśl wspomnienie zamków z piasku, które Jakob dekorował muszelkami. Niezdarnie, ale z uczuciem.

Zamyślona przyglądała się Vogtowi, jak wyjmuje mózg denata i kładzie go na wadze. Wszystko, czego Max Schlager kiedykolwiek się nauczył i zapamiętał, było zmagazynowane w tej szarej nieforemnej bryłce. Drobne biochemiczne zakłócenie pracy mózgu sprawiało, że jego właściciel nie mógł już prowadzić normalnego życia. Jak taki Walter Trimmel na przykład.

Mimowolnie uniosła dłoń i dotknęła głowy, poruszona niepokojącą świadomością delikatności tego, co się w niej dzieje.

Ta sprawa zapowiadała się zupełnie inaczej. Wkraczali na nieznany teren. Może nie chodziło w niej tak naprawdę o znalezienie motywu, gdyż śmierci Maksa Schlagera winny był brak równowagi jakiejś substancji semiochemicznej w mózgu któregoś z pacjentów?

Do końca sekcji, ze wszystkimi jej zapachami i odgłosami, myślami przebywała gdzie indziej, rozmyślając już o kolejnym etapie śledztwa. Jeśli Drasche nie poda im jednoznacznych odpowiedzi, będzie musiała się skupić na stosunkach między lekarzami a pacjentami szpitala psychiatrycznego. Możliwe, że się myliła, ale wyczuwała tam jeszcze większe napięcie niż w potencjalnym konflikcie między Schlagerem a jego szefem.

ROZDZIAŁ 4

– Na metalowej części ani jednego odcisku. – Drasche rozpoczął rozmowę od tej wiadomości. – Ktoś ją bardzo starannie wyczyścił, a potem już jej nie dotknął gołymi rękoma.

Siedzieli w biurze Beatrice i Florina, zalanym ostatnimi, bezsilnymi już promieniami wieczornego słońca. Zapach kawy, który przez ostatnie pół godziny nadawał pomieszczeniu namiastkę przytulności, całkowicie się ulotnił. Beatrice co chwilę spoglądała na zegarek. Nie miała zbyt wiele czasu – zaraz powinna odebrać dzieci ze świetlicy. Niestety, nic nie wskazywało na to, by Drasche zbliżał się do końca omawianego właśnie raportu.

– Tak nawiasem mówiąc, metalowa część w gardle ofiary to szyna montażowa szafki, która miała zawisnąć w kuchni dla pielęgniarek – dodał, po czym z zadowoloną miną upił łyk kawy. – Dokładnie ją obejrzałem i okazuje się, że ma stosunkowo tępe brzegi. Ktokolwiek wbił ją temu psychiatrze w szyję, musiał użyć bardzo dużo siły.

Żeby przebić kogoś, kto i tak już nie żył. Symboliczny akt?

Kolejne spojrzenie na zegarek. Najdalej za trzy minuty powinna siedzieć w samochodzie.

– A co z pozostałymi śladami? Zabezpieczyliście cokolwiek na tych nożach na przykład? Czy też czyste?

Drasche zastukał łyżeczką o brzeg filiżanki.

– Otóż zabezpieczyliśmy. I to całkiem sporo, na każdym z noży. Są czytelne, w świetnym stanie.

Beatrice zaczęła pakować torebkę. Komórka, kluczyki do samochodu, portfel. Wszystko.

– Jeszcze jakieś ważne szczegóły? – zapytał Florin.

– Tak. W całym pomieszczeniu nie ustaliliśmy jakichkolwiek śladów walki, ale to potwierdzi Vogt w raporcie z sekcji. Pobraliśmy również próbki z miejsca, w którym ten biedny pacjent miał wylizać podłogę. Sprawdzimy, czy rzeczywiście znajdziemy próbki jego śliny.

Beatrice wstała. Jej uwadze nie uszło niezadowolone spojrzenie Draschego.

– Jeszcze nie skończyłem – burknął.

– Wiem, bardzo mi przykro, ale jestem już strasznie w niedoczasie. Dzieci i w ogóle. – Przewiesiła torebkę przez ramię i wyłączyła komputer.

– Niech będzie i tak. Jutro Florin wszystko ci przekaże.

Drasche zajrzał do filiżanki i wzdychając z żalem, odstawił ją na biurko.

– Ze szczegółami – potwierdził policjant i z uśmiechem skinął jej na pożegnanie. – Trzymaj się, Bea.

Niezależnie od liczby powtórzeń i serca włożonego w błagania, jej życzenie się nie spełniło. Kiedy Beatrice zatrzymała się pod szkołą, opiekunka ze świetlicy czekała już na zewnątrz z dwójką jej dzieci.

– Dzwoniłam do pani – powiedziała, zanim Beatrice zdążyła się przywitać. – Ale pani nie odbierała. Dlatego spróbowałam dodzwonić się do pani męża. Obiecał, że się pospieszy. W każdej chwili powinien tu być.

Bosko. Najchętniej sięgnęłaby po coś ciężkiego i cisnęła tym w opiekunkę. Spojrzała na ekran telefonu. Rzeczywiście, dwa nieodebrane połączenia. Nie mogła usłyszeć dzwonka, bo jeszcze w Instytucie Medycyny Sądowej, w sali sekcyjnej, wyłączyła dźwięk, a potem zapomniała włączyć.

– Ma pani bardzo miłego męża, naprawdę – paplała kobieta. – Nie każdy rzuciłby wszystko i popędził, żeby pomóc żonie.

Beatrice usłyszała oczywiście delikatny wyrzut w jej głosie.

– To mój były mąż, jeśli chodzi o ścisłość – odpowiedziała nieco ostrzej, niż zamierzała.

„I z całą pewnością to nie jest miły człowiek” – dodała w myślach. Najchętniej złapałaby dzieciaki, zaciągnęła do samochodu i pojechała od razu do domu, jednak wiedziała, że Achim nigdy by jej tego nie zapomniał.

Kilka sekund później na parking przed szkołą wtoczyło się czarne audi. Beatrice tylko przez chwilę widziała za szybą zaczerwienioną, napiętą twarz, bo zaraz odwróciła się do opiekunki i podała jej rękę.

– Dziękuję za dobre chęci. Miłego wieczoru.

Kobieta wyraźnie miała ochotę zostać, a przynajmniej usłyszeć słowo pochwały za zaangażowanie. Albo poznać trochę tajemnic z życia rodziny Kasparych.

Jednak spojrzenie i gest Beatrice nie pozostawiały miejsca na interpretacje. Kobieta uśmiechnęła się więc i pożegnała skinieniem głowy Achima, który właśnie wysiadał z samochodu.

– Cześć. – Beatrice nienawidziła się za przepraszający ton, tym bardziej że było jasne, że nic jej to nie da. Popełniła błąd, nie miała racji. A Achim z radością uczyni wszystko, żeby nigdy o tym nie zapomniała.

– O, pani komisarz. Dzień dobry. – Zatrzasnął za sobą drzwi. Niezbyt głośno, bo opiekunka ze świetlicy mogłaby coś usłyszeć. – Czyli jednak przypomniałaś sobie, że masz dzieci?

– Cześć, tato! – Mina rzuciła się mu na szyję.

Beatrice nie widziała, żeby kiedykolwiek zareagowała tak żywiołowo. Achim podniósł córkę i zakręcił się z nią wokół własnej osi.

– Zaskoczona? Ależ się cieszę, że was widzę, wy moje skarby!

Jakob nie od razu skoczył na tatę. Najpierw złapał mamę za rękę i uścisnął. Ten gest bardzo wiele mówił i był tak kochany, że Beatrice przez chwilę walczyła ze łzami. Syn miał przecież dopiero osiem lat, jeszcze nie powinien odczuwać potrzeby, by jej bronić.

– Przez przypadek zostawiłam komórkę z wyłączonym dźwiękiem – zaczęła się tłumaczyć Achimowi. – To był ciężki dzień, ale wiem, że to mnie nie usprawiedliwia. Mój błąd. Przykro mi, że musiałeś oderwać się od pracy.

– Och, nie przejmuj się. – W jego głosie słyszała znajomą nutę fałszywej serdeczności, której tak bardzo nienawidziła. – Dla mnie zawsze dzieci są na pierwszym miejscu, a nie praca, niezależnie jak ważna by była.

Nie potrafiła odmówić sobie ostrego komentarza.

– Ale to dopiero po rozwodzie tak ci się porobiło, prawda?

Nie odpowiedział na jej zaczepkę. Uniósł za to nos i wciągnął powietrze.

– Rany, co tak okropnie cuchnie?

Powinna się tego spodziewać. Zapach sali sekcyjnej w Instytucie Medycyny Sądowej. Przeszły nim jej włosy i ubranie pomimo odzieży ochronnej. Może i nie był przyjemny, ale na pewno nie tak przenikliwy, jak sugerował jej były mąż.

– Wiesz, może lepiej weź prysznic. – Zmarszczył demonstracyjnie nos. – A ja zabiorę te dwa cudeńka… do chińskiej restauracji? Co wy na to?

Okrzyki radości, tym razem obojga. Beatrice puściła dłoń Jakoba.

– Tylko że, Achim, ty masz dzieci dopiero od jutra, a ja…

– Nie ma o czym mówić – przerwał jej szybko. – Niczym się nie przejmuj, jutro też się nimi zajmę. Bo dla mnie to nie problem. Wręcz przeciwnie.

– Nie o to chodzi. – Dlaczego przy nim zawsze zaczyna się bronić i tłumaczyć? – Nie przyszło ci do głowy, że ja również mogłam się cieszyć na wieczór z dzieciakami?

Zadrżał mu kącik ust, jakby usiłował powstrzymać uśmieszek.

– Doprawdy? Przygotowałaś już coś specjalnego? Czy jak zwykle wyjmiesz lasagne z zamrażarki?

Chciała zacząć na niego krzyczeć, wygarnąć mu, że jest strasznym skurwysynem. Ale nie mogła przy dzieciach.

Miny nie musiała pytać, z kim woli wracać – po jej twarzy było widać, że jest zachwycona nowymi planami na wieczór. Pochyliła się nad Jakobem.

– Jak tam? Masz ochotę na kolację w chińskiej restauracji?

Skinął głową.

– Ale tylko, jeśli nie będziesz przez to smutna.

Później będzie miała czas na płacz. Teraz musiała wziąć syna w ramiona i mocno przytulić.

– Jeśli tylko masz ochotę, to oczywiście, że nie będę smutna. Do zobaczenia pojutrze.

Patrzyła, jak dzieci wsiadają do audi jej byłego męża. Liczyła oddechy, żeby nie tracić nad sobą kontroli. Zaraz będzie mogła skończyć się uśmiechać. Wystarczy, że Achim uruchomi silnik i ruszy z miejsca.

Pomachała, kiedy odjeżdżali, choć przez przyciemnione szyby nie mogła zobaczyć, czy któreś z nich w ogóle patrzy w jej stronę. Potem wsiadła do swojego samochodu, oparła głowę o zagłówek i zamknęła oczy. Ucisk w głowie był tak wielki, że miała wrażenie, że się udusi, lecz mimo to nie potrafiła zacząć płakać. Wszystko poszło nie tak. Po raz kolejny.

Odetchnęła głęboko, po czym uruchomiła silnik i ruszyła. Achim miał rację, w domu nie czekało żadne zdrowe jedzenie, które mogłaby przygotować. Tylko spaghetti i sos ze słoika. Nieważne. Na samą myśl o kolacji robiło jej się niedobrze.

Puste mieszkanie doskonale odzwierciedlało jej stan. Beatrice rzuciła się na kanapę – tylko na kilka minut. Chciała przeczekać głuchy, bolesny ucisk w brzuchu.

Niestety, jej głowa nie chciała się wyłączyć i uspokoić. Jeszcze raz przeżywała wszystko, co wydarzyło się od rana. Zamordowany lekarz, kozetka, zlizana w połowie kałuża krwi, krzycząca matka ofiary, mózg na wadze…

Pełne wyższości spojrzenie Achima. Jakob. „Ale tylko, jeśli nie będziesz przez to smutna…”.

W porządku, teraz przynajmniej mogła płakać do woli. Nawet jeśli głównie z żalu nad sobą i przeciążenia, co wywoływało w niej poczucie wstydu. W końcu poczuła się tak wyczerpana, że nie mogła znaleźć więcej łez. Ani sił, by wstać.

Musiała zasnąć, bo kolejną rzeczą, jaką usłyszała, był sygnał komórki; sygnał przypisany jedynie do prywatnego numeru Florina.

– Halo? – Przełknęła, choć miała strasznie suche gardło. Potarła też czoło, lecz głuche pulsowanie w skroniach nie chciało przejść.

– Cześć, Bea. Przeszkadzam? Chciałem ci tylko streścić pozostałe ustalenia Draschego. Ale teraz pomyślałem, że pewnie akurat kładziesz dzieci…

– Nie. – Spojrzała na zegar kuchenny. Już dziesięć po ósmej. Boże, przespała prawie dwie godziny… – Nie. Dzieci są… u Achima.

– Jak to… a nie jechałaś po nie do szkoły?

– Jechałam. – Opowiedziała mu o spotkaniu na parkingu i znów poczuła się żałośnie. – Pewnie, że to był mój błąd. – Boże, czyżby znowu była bliska łez? – Za późno wyszłam z pracy, a po sekcji zapomniałam włączyć dźwięk w telefonie. Powinieneś widzieć, jak mu się to podobało. Znów mógł mi wszystko wytknąć. To plus zapach kostnicy.

Florin się zaśmiał, lecz w jego głosie nie było wesołości.

– Jak się czujesz?

– Już lepiej – odpowiedziała Beatrice, lecz nie od razu. Jej milczenie trwało chyba zbyt długo.

– Wiesz co, Bea, po takim dniu jak dzisiaj nie powinnaś siedzieć sama. Co ty na to, gdybym wpadł do ciebie za pół godzinki? Skoczymy do jakiejś włoskiej knajpy?

Kusiło ją, żeby się zgodzić, lecz na myśl o jedzeniu robiło jej się niedobrze.

– Sorry, Florin. Dziś naprawdę nie jestem w nastroju do wychodzenia dokądkolwiek.

Oczyma wyobraźni widziała, jak marszczy brwi, potakuje, a jeden z wiecznie niesfornych kosmyków zsuwa mu się na czoło.

– To mógłbym wpaść do ciebie. Przyniósłbym coś do jedzenia. Pogadalibyśmy. Albo posłuchali muzyki.

Kusząca propozycja. Musiałaby wziąć szybki prysznic, przebrać się i troszkę posprzątać…

Nie. Zbyt mocno pragnęła oprzeć głowę na jakiejś piersi. Za bardzo tęskniła za silnym ramieniem, które by ją objęło. On z całą pewnością by jej na to pozwolił, ale potem…

– Florin, dzięki, to bardzo miłe z twojej strony, ale dziś nie byłabym dobrym kompanem. Jestem wykończona.

Chwila milczenia.

– Jak chcesz. Doskonale rozumiem, że możesz potrzebować ciszy i spokoju.

Czyżby w jego głosie słyszała rozczarowanie? A może cieszył się w duchu?

Potarła oczy. Nie, nad tym nie zamierzała łamać sobie głowy.

– Innym razem bardzo chętnie. To dla mnie dużo znaczy, naprawdę. Ale dzisiaj… dzisiaj jestem po prostu do niczego.

Kolejna przerwa.

– Wiesz, że ja tak nie uważam, prawda?

Przygryzła wargi. Toczyła w głowie ciężki bój, a szala zwycięstwa przechylała się raz na stronę pragnienia i tęsknoty, by zaraz wrócić na stronę rozsądku. Niechętnie musiała dopuścić do głosu rozsądek.

– Tak, wiem. I dlatego bardzo chętnie miałabym cię teraz przy sobie. Tylko samej siebie pozbyłabym się bez mrugnięcia okiem. Jedyne, co mogę zrobić, to położyć się spać. I to jak najszybciej.

Westchnął.

– W porządku. W takim razie śpij dobrze, Bea. Wolałbym, żebyś nie pozwalała mu tak sobą poniewierać.

Nie musiała pytać, kogo miał na myśli.

– Wiem. Też bym wolała.

Pożałowała swojej decyzji natychmiast po odłożeniu słuchawki. Mieszkanie było tak boleśnie puste. Śmiech sąsiadów zza ściany potęgował poczucie samotności.

Beatrice włączyła telewizor i tak długo przełączała kanały, aż trafiła na film dokumentalny o żyrafach. Z uspokajającymi dźwiękami dzikiego życia w tle zabrała się do przeglądania zawartości lodówki, szukając czegoś, na co miałaby ochotę.

W końcu zdecydowała się na chleb z masłem, z rozsądku. Żeby z czystym sumieniem móc jutro potwierdzić, kiedy Florin zapyta, czy cokolwiek zjadła.

W lodówce znalazła też pół butelki Chardonnay. Przekornie sięgnęła i po nią. „Nikomu nie muszę się z niczego tłumaczyć” – pomyślała. Nie po tym wszystkim, przez co dziś przeszła. A odrobina alkoholu we krwi pozwoli jej szybciej zasnąć i – być może – nie będzie jej się śniło, jak mózg Maksa Schlagera opuszcza jego czaszkę i ląduje na wadze. Albo jak jego matka dostaje ataku histerii.

Wino nie tylko przyniosło odprężenie, ale też podsunęło pewną myśl. Beatrice wspięła się na stołek i zaczęła po omacku przeszukiwać najwyższą półkę szafki kuchennej. Są. Wszystkie razem, związane gumką recepturką. Małe kolorowe noże z przejrzystego plastiku. Dokładnie takie same, jak noże ułożone na ciele Schlagera, nawet w tych samych kolorach.

Beatrice doskonale pamiętała, jak pojechała z dziećmi do jednego z wielkich centrów meblowych i jak Mina – wtedy miała sześć albo siedem lat – z miejsca zakochała się w plastikowych nożykach.

Tępe jak nieszczęście, ale to dobrze, bo nie dało się nimi zranić. Jak znalazł dla pacjentów oddziału psychiatrycznego. Beatrice przycisnęła kciuk do płaskiej części noża i uniosła go pod światło. Zgadza się. Idealnie czysty odcisk linii papilarnych.

Kiedy szła spać, zabrała jeden z nich do sypialni i bawiła się nim dłuższą chwilę. Obracała go między palcami, tam i z powrotem. Był czerwony, a kiedy przycisnąć go do oczu, świat stawał się rozmyty.

– Te małe nożyki to prawdziwy dar niebios – oznajmił Drasche i uśmiechnął się zadowolony. – Nikt ich nie wycierał. Jeśli zabezpieczone odciski porównamy z odciskami pobranymi od personelu i pacjentów oddziału, powinniśmy mocno posunąć się naprzód.

Siedzieli wokół stołu w sali odpraw. Tylko Ebner stał, zajęty umieszczaniem zdjęć na tablicy ściennej. Schlager na kozetce, zbliżenie metalowego uchwytu montażowego, częściowo zlizana kałuża krwi, grzebień, długopis, noże.

Na krzesło naprzeciwko Beatrice ciężko opadł Stefan i uśmiechnął się krzywo. Jak zazwyczaj miał nieuczesane rude włosy i gryzącą się z nimi kolorystycznie koszulę.

– Poczekamy jeszcze chwilę. – Florin spojrzał na zegarek, a potem przeniósł wzrok na telefon. – Hoffmann powinien być lada moment. Dajmy mu jeszcze pięć minut.

Nikt nic nie mówił. Beatrice domyślała się, że wszyscy myślą podobnie: nikt nie przepadał za Hoffmannem – i to bardzo delikatnie mówiąc – jednak w tej chwili wszyscy mu współczuli. Pięć dni wcześniej jego żona trafiła do hospicjum, a on starał się spędzać z nią jak najwięcej czasu. Nowotwór płuc kobiety nie reagował ani na radio-, ani na chemoterapię, a co gorsza, lekarze znaleźli przerzuty w kościach i mózgu.

Niezależnie od tego, jak oschle Hoffmann odnosił się do innych, żonę wprost ubóstwiał. Przez ostatnich kilka tygodni bardzo schudł, miał problemy, żeby skupić się na pracy, a jego cera przybrała ziemisty odcień.

– Prawie jak człowiek – stwierdził niedawno Stefan. – Normalnie bym się wzruszył, gdyby akurat ostatnio na mnie nie nawrzeszczał za to, że zostawiłem uchylone drzwi do biura. Jeśli jeszcze nie wiecie, za głośno rozmawiam przez telefon.

Drzwi do sali odpraw otworzyły się gwałtownie, lecz w progu pojawił się nie szef, tylko Kossar. Beatrice westchnęła w duchu, choć akurat jego obecności mogła się spodziewać. Psycholog, biegły sądowy znany z upodobania do charakterystycznych i rzucających się w oczy kolorowych oprawek do okularów, wspinał się po szczeblach kariery głównie dzięki wrodzonemu talentowi do autopromocji, a znacznie mniej dzięki trafności swoich analiz.

Kossar ruszył witać się ze wszystkimi po kolei, a Beatrice odsunęła krzesło i wstała.

– Zaraz wracam – mruknęła w stronę Florina.

Policjant skinął głową.

Czyżby zachowywał się dziś z większą rezerwą niż zazwyczaj? Ani ona, ani on nie wspomnieli o wieczornym telefonie, a potem nie będzie już pewnie ku temu okazji. Może tak jest lepiej.

Beatrice weszła do biura, które Stefan dzielił z Bechnerem. Nie miała najmniejszych wątpliwości, że mężczyzna będzie w złym humorze, więc przygotowała się na to wewnętrznie.

Spojrzał na nią krótko, kiedy weszła do biura, po czym zasłonił dłonią usta, sygnalizując, że musi się skupić. Jak ktoś, komu absolutnie nie wolno przeszkadzać.

Beatrice nie mogła grać według jego reguł.

– Przyszłam poprosić, czy nie mógłbyś mi wykopać akt z archiwum. Sprawa sprzed dobrych trzydziestu lat. Znęcanie się nad dzieckiem, prawdopodobnie przez matkę i w połączeniu z pozbawieniem wolności, zaniedbywaniem obowiązków i tak dalej. Dzieciak nazywał się Walter Trimmel.

Bechner przymknął oczy i zrobił umęczoną minę. Trwał tak przez kilka sekund, jakby miał nadzieję, że kiedy uniesie powieki, ona rozpłynie się w powietrzu.

– Jestem zajęty.

Zmusiła się do swobodnego, naturalnego tonu.

– Wiem i na pewno bym ci nie przeszkadzała, gdyby to nie było cholernie ważne, a ja bym nie wiedziała, że nikt nie potrafi wyszukiwać takich rzeczy szybciej od ciebie.

Okej, to ostatnie sobie wymyśliła, lecz osiągnęła zamierzony cel. Twarz Bechnera się rozluźniła.

– No dobra, zobaczymy, co się da zrobić – powiedział pojednawczo.

– Dzięki. Będę ci dłużna przysługę.

Beatrice ruszyła szybkim krokiem z powrotem do sali odpraw. Kiedy weszła, Hoffmann już tam był. Nie przywitał jej, tylko spojrzał przelotnie, bez charakterystycznej odrazy w oczach. Musiało być z nim bardzo niedobrze.

Drasche czekał już tylko na nią. Nie dając jej czasu, żeby usiadła, zaczął omawiać swoje ustalenia.

– Zabezpieczyliśmy bardzo wiele odcisków palców, które musimy dopiero zbadać. Znaleźliśmy je przede wszystkim na plastikowych nożach, ale też na grzebieniu i na długopisie. Stalowy uchwyt montażowy, który ofiara miała wbity w gardło, to produkt masowy, służący do wieszania szafek kuchennych. – Drasche wskazał na fotografię, na której widać było omawiany przedmiot sterczący z gardła Schlagera. – Nie znaleźliśmy nawet fragmentu odcisku palca na całej długości uchwytu. Za to zabezpieczyliśmy ślady skrobi kukurydzianej.

Przesunął wzrokiem po twarzach zebranych, czekając, czy ktoś wyciągnie właściwe wnioski.

– Większość rękawiczek używanych na blokach operacyjnych jest zabezpieczana skrobią kukurydzianą o właściwościach absorpcyjnych – wyjaśnił po chwili. – Wprawdzie nie wiem, czy na oddziale psychiatrycznym znajdują się jakieś sale operacyjne, ale gdzieś w okolicy na pewno.

Florin nachylił się nad stołem.

– Możemy zatem przyjąć, że sprawca miał na dłoniach rękawiczki?

– Rękawiczki – odpowiedział Drasce, potakując – nosiła osoba, która wbiła denatowi metalowy uchwyt w gardło. Jednak czy ta osoba jest również odpowiedzialna za śmierć doktora Schlagera? Bóg jeden raczy wiedzieć. Jak już mówiłem, wykluczam, żeby zmarły zginął przez ranę na szyi. – Drasche zatrzymał wzrok na twarzy Hoffmanna. Szef potaknął z nieobecną miną. – Pewność będziemy mieli dopiero po zapoznaniu się z raportem doktora Vogta.

Przez kilka sekund w pomieszczeniu panowała cisza. Beatrice przypuszczała, że wszyscy, tak samo jak ona, próbowali wyobrazić sobie przebieg morderstwa. Przyjmując, że Schlager był już martwy – niezależnie od tego, czy zginął z rąk kogoś innego, czy w wyniku samodzielnie wstrzykniętej śmiertelnej dawki jakiejś substancji – nie rozumiała, po co ktokolwiek miałby sobie zadawać trud, dalej okaleczając jego zwłoki?

Jednak próby logicznego wyjaśnienia tego czynu mogły być pozbawione sensu, jeśli przyjąć założenie, że sprawcą była osoba chora psychicznie.

– Przestrzegam państwa przed błędnym wnioskiem, że pacjenci oddziałów psychiatrycznych to agresywni ludzie – zauważył Kossar, jakby odpowiadając na postawione w duchu pytanie Beatrice. Czyli jednak czasem mówił sensownie. – Otóż jest wręcz przeciwnie. W większości przypadków brakuje im chęci i energii, a przede wszystkim umiejętności planowania i nieodzownej w przypadku tego typu morderstw wyobraźni.

– Możliwe – odparł Florin. – Jednak weźmy chociaż takiego Trimmela, któremu matka poleciła wylizać krew z podłogi. Kto wie, jakie jeszcze rozkazy mógł usłyszeć w swojej głowie – on i pozostali pacjenci.

Kossar poprawił okulary.

– Zgadzam się, bo żeby to zrobić, z całą pewnością musiał pokonać jakieś swoje zahamowania, lecz nie tak ogromne jak te, które nie pozwalają ludziom mordować innych. Proszę nie przeceniać siły takich poleceń. – Odpowiedzi udzielał Florinowi, lecz co rusz spoglądał w stronę Beatrice. – Pacjent z zaburzeniami psychiatrycznymi nie jest nawet trochę bardziej agresywny niż przeciętny obywatel. Oczywiście pod warunkiem, że nie mówimy o osobach, których choroba wiąże się z nadmierną skłonnością do przestępstw związanych z przemocą.

„Nie” – pomyślała Beatrice. „My mówimy raczej o ofiarach. O osobach, których choroba rozwinęła się w wyniku traumy”.

A jeśli taka osoba poczułaby się zagrożona, czy potrafiłaby się bronić?

– W pozostałej części pomieszczenia – Drasche przerwał im dyskusję – również zabezpieczyliśmy odciski palców, w miejscach, gdzie należało się ich spodziewać. Czyli na szafkach, klamkach, szufladach i tak dalej.

Hoffmann podziękował Draschemu słabym uśmiechem i zwrócił się do Florina.

– Ma pan już jakieś informacje na temat kręgu znajomych i otoczenia tego Maksa… Schlägera?

– Schlagera. – Florin w krótkich słowach opisał środowisko pracy ofiary, dom rodzinny i grono znajomych.

Jeszcze poprzedniej nocy ojciec zamordowanego dosłał listę osób, z którymi Max utrzymywał bliższe kontakty, i każde nazwisko opatrzył krótkim komentarzem. Dodatkowo policja dysponowała notatnikiem lekarza i jego telefonem komórkowym. Wszystkie te informacje zostały teraz streszczone i przedstawione w sposób, który pozwolił obecnym wyrobić sobie ogólny obraz ofiary.

Hoffmann nie miał dalszych pytań, więc po niecałej godzinie – czyli po nadzwyczaj krótkim czasie – odprawa dobiegła końca. Po powrocie do biura Beatrice odkryła na swoim biurku stos akt z przyklejoną na wierzchu żółtą karteczką. Spojrzała na nią zaskoczona. Tylko dwa słowa, zapisane pedantycznie starannym pismem.

„Proszę bardzo”.

Choć nie chciała się do tego przyznać, była naprawdę zaskoczona. Wśród dokumentów znajdowały się kopie liczących trzydzieści siedem lat protokołów z sądu, zapisanych jeszcze na mechanicznej maszynie do pisania i opatrzonych odręcznymi notatkami na marginesach. Treść akt pozwalała poznać choćby część horroru, w jaki zamieniono dzieciństwo Waltera Trimmela.

Jego matka cierpiała na schizofrenię paranoidalną i uczyniła wszystko, co w jej mocy, żeby to nieszczęście dotknęło również syna. Kiedy Walter miał cztery lata, doszła do wniosku, że jest opętany przez demony, których głosy słyszała nawet przez ściany. Chwytała się wszelkich środków, żeby je przepędzić. Woda, ogień, lód. Światło i ciemność. Wielokrotnie była bliska utopienia syna w wannie, przypalała go zapalniczką, przy ujemnych temperaturach zamykała na balkonie albo całymi dniami trzymała w całkowitej ciemności w komórce, by potem godzinami świecić mu w oczy oślepiającym światłem.

„Demony były znacznie silniejsze, niż się spodziewałam” – zeznała do protokołu. „Robiłam, co mogłam, a one tylko ze mnie szydziły”.

W czasach, kiedy kary cielesne należały do dobrego tonu, długo mogła krzywdzić dziecko, zanim sąsiedzi zaczęli się jej uważnie przyglądać. W końcu jednak Walter krzyczał nieprzerwanie przez całe noce, aż lokatorzy z mieszkania obok nie wytrzymali i wezwali policję.

Beatrice przekartkowała raport policjanta, który przybył na miejsce. Z zapisu jego słów wyzierało z trudem powstrzymywane wzburzenie i przerażenie. Na miejscu interwencji znaleziono sześcioletniego chłopca z krwawiącymi ranami na plecach, który mimo to uczepił się kurczowo matki i nie chciał jej puścić.

W ramach obdukcji lekarskiej poza świeżymi krwawiącymi ranami stwierdzono niezliczoną liczbę zagojonych i gojących się ran. Anamneza sporządzona w chwili przyjęcia do szpitala zajęła siedem stron.

Beatrice odłożyła teczkę na biurko. Czuła, że jest u kresu wytrzymałości i zaraz ciśnie czymś o ścianę. W tej chwili nie interesowało jej już, jaki wyrok zapadł i co się stało z matką Waltera. Musiała jak najszybciej wyjść na dwór, na świeże powietrze i – co ją niepomiernie zaskoczyło – zapalić papierosa, choć od dawna tego nie robiła.

Florin podniósł wzrok.

– Bea?

Odwróciła się w progu i spojrzała na niego.

– Wybacz, proszę. To tylko… – Wskazała na stos wydruków rozłożonych na blacie jej biurka. – Zrobiło mi się niedobrze od samego czytania.

Na zewnątrz stanęła przy ścianie budynku, oparła się o nią plecami i spojrzała w niebo. Wciąż jeszcze odczuwała ogromną potrzebę nikotyny i drapania tytoniowego dymu w płucach.

Cały czas miała przed oczyma obraz drobnego mężczyzny o rzadkich włosach, który mamrotał bez przerwy, że „oni wiedzą, kim jest”. I był święcie przekonany, że to matka poleciła mu zlizać krew z podłogi.

Po niecałych dziesięciu minutach Beatrice zdołała trochę opanować wściekłość. Musiała się nauczyć poskramiać wyobraźnię. Zbyt emocjonalne reakcje są nieprofesjonalne. „Typowo babskie” – pomyślała. Hoffmann zawsze jej to powtarzał. W każdym razie dopóki miał głowę do docinania innym.

Wróciła do pustego biura. Florina już nie było, zostawił jej za to karteczkę przyklejoną do monitora.

„Jestem w prokuraturze, wracam za dwie godziny”.

I dobrze. Uruchomiła ekspres do kawy i wciągnęła do płuc cudny zapach świeżo mielonych ziaren. Wykorzysta chwilę spokoju, żeby zapoznać się bliżej z tematem traumatycznych urazów z dzieciństwa i schizofrenii. Może trafi na jakieś artykuły z wynikami badań dotyczących rzeczywistej agresji pacjentów szpitali psychiatrycznych. Bo z całym szacunkiem dla Kossara – wystarczyło przecież poczytać o matce Waltera Trimmela, żeby trafić na przykład sadystycznej agresji wywołanej chorobą.

Internet wypluł całą listę trafień. Beatrice pomijała strony oferujące pomoc i fora, by skupić się na artykułach pisanych przez specjalistów.

Po piątym dała sobie spokój. Najwyraźniej nie istniał konsensus – jak zwykli zaznaczać lekarze. Obraz choroby był tak indywidualny, że nie dało się go wcisnąć we wspólny wzorzec. Tylko w przypadku terapii specjaliści twierdzili zgodnie, że pacjenci ze schizofrenią powinni otrzymywać atypowe leki neuroleptyczne, cokolwiek miałoby to znaczyć.

Uznała, że ktoś powinien wyjaśnić jej osobiście wyjątkowy przebieg schizofrenii paranoidalnej zdiagnozowanej u Waltera Trimmela. Wybrała numer szpitala i połączyła się z centralą.

– Dzień dobry, chciałabym rozmawiać z doktor Plank. Panią Leonie Plank.

– Już łączę.

Muzyka Vivaldiego. Najbardziej oklepany kawałek grany w czasie oczekiwania na połączenie. Kiedy lekarka w końcu podniosła słuchawkę, wydawała się zestresowana, jednak w obliczu dźwięków dochodzących z tła, łatwo było ją usprawiedliwić.

Beatrice nie owijała w bawełnę.

– Czy mogłybyśmy jutro porozmawiać w spokoju? – przeszła od razu do sedna. – Zajmę pani pół godziny, może czterdzieści minut, to powinno wystarczyć.

Plank zaśmiała się krótko.

– W spokoju? Bardzo ambitny plan. Nie, no oczywiście, to tylko żart. Może wpadnie pani około wpół do dwunastej? Do tego czasu powinnam uporać się z większością zadań.

Resztę popołudnia Beatrice spędziła nad lekturą periodyków medycznych, a potem uporządkowała listę znajomych Maksa Schlagera. W pewnej chwili do jej biura zajrzał Bechner.

Racja. Zapomniała go pochwalić, choć przecież zupełnie uczciwie zasłużył sobie na podziękowanie. Westchnęła w duchu, przerwała pracę i wskazała na krzesło dla interesantów, a potem zaproponowała mu kawę, na co on chętnie przystał.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki