Dla mojej ukochanej Mamy.

I wszechpotężnej Matki Natury

2016

EPICENTRUM

– Ty niedobra dziewucho! – Dobiegło do jej uszu wołanie ciotki.

Nie odwróciła się jednak, tylko ruszyła wzdłuż lasu. Nie będzie kolejny wieczór siedzieć bezczynnie w chacie. Zarzuciła kaptur na cieniowane włosy naznaczone różowymi kosmykami.

W Rumi, gdzie mieszkała, mogła robić milion ciekawszych rzeczy. A tutaj? Miała już dość głuszy, wiecznej wilgoci, robactwa i ciszy przerywanej szmerami gryzoni.

Dla niej miejsca takie jak to mogły w ogóle nie istnieć. Urodziła się w mieście, żyła w mieście i w mieście chciała umrzeć – oczywiście nie teraz, tylko za jakieś sześćdziesiąt lat. A może i szybciej, zwłaszcza że coraz częściej myślała o skróceniu sobie życia.

Spędziła u ciotki dopiero dwa dni, a miała wrażenie jakby minęło trzydzieści. Bez dostępu do Facebooka, aska, demotów, snapchatu, klubów, Idy i Oskara czuła się jak narkoman na głodzie.

Przeklęta leśniczówka!

Kopnęła drobne drzewko, łamiąc je wpół. Główka sosenki zawisła na cienkim łyku, z którego popłynęły lepkie łzy.

Zatrzymała się. Czuła jak mimowolnie zaciska szczęki, aż boli ją żuchwa. Wpatrywała się w roślinę. Wdech, wydech. Uspokajała nerwy, aż do momentu, gdy zaczęły ogarniać ją wyrzuty sumienia. Chwyciła lepką gałązkę w palce i postawiła ją do pionu, jakby liczyła na to, że się zrośnie. Nic z tego. Sosenka zwiesiła bezwładnie koronę. Dziewczyna sapnęła z rezygnacją.

Nagle do jej uszu dobiegł trzask przypominający łamanie suchego patyka. Rozejrzała się, czy przypadkiem ciotka nie nadchodzi – nie zniosłaby jej kolejnego kazania.

Ponowny trzask, głośniejszy. Zupełnie jakby ktoś wszedł na cienki lód. Wyprostowała się i objęła wzrokiem pas wyjałowionych pól uprawnych. Wokół nie było żywej duszy. I znów ten sam odgłos. Tym razem z bliska, spod jej stóp. Przeszedł ją dreszcz. Spojrzała w dół i zastygła w bezruchu. Ziemia między jej nogami wyglądała jak popękana skorupka od jajka.

– Co jest?

Drżenie ziemi przeszyło jej ciało. Nim zdążyła się zorientować w sytuacji, pęknięcie rozsunęło się pod jej nogami jak zardzewiałe wrota. Chciała uskoczyć w bok, ale nie zdążyła. Gleba się osunęła i utworzyła szczelinę długą na kilka metrów. Dziewczyna złapała się krawędzi i wbiła paznokcie w ziemię, która zsypała się jej na twarz. Oczy ją zapiekły i napełniły się łzami. W zębach zatrzeszczał piach. Nad nią stuletnie sosny łamały się jak zapałki i padały jedna za drugą. Wszystko wokół drżało. Miała wrażenie, że mityczny olbrzym zamknął kulę ziemską w dłoniach i potrząsa nią dla zabawy.

Wisiała zdana na łaskę sił potężniejszych od siebie. Ręce naprężone do granic możliwości rwały ją w łokciach, jakby rozciągano je średniowieczną machiną do tortur. Starała się wydostać z pułapki, lecz siła grawitacji ciągnęła ją w dół. Spanikowany mózg pracował na największych obrotach. Zaskakiwał ją serią wspomnień: dni zdominowanych przez alergię, poranków z porcją tabletek przeciwhistaminowych, popołudni z antydepresantem i pizzą na kukurydzianym cieście, wieczorów z oczekiwaniem na powrót rodziców z pracy. Ujrzała w pamięci matkę siedzącą nad laptopem, analizującą chemiczny wzór. Nad nią pochylony ojciec, rozprawiający o korzyściach wiązania uranu. A ona tuż za nimi. Podchodzi z walącym sercem, z nadzieją, że może tym razem jej się uda.

– Mamo, nie potrafię zrobić matmy. – Wyciąga zeszyt. Jest przekonana, że rodzice nie wyczują kłamstwa. Przecież ich córka to matoł z zawodówki – to oczywiste, że nie umie liczyć.

– Nie teraz – odpowiada matka, nie odrywając wzroku od monitora.

– Rano mam klasówkę. – Podchodzi bliżej i staje za plecami ojca, zastanawiając się, czy odtrąciłby ją, gdyby go teraz objęła. – Tato, kojarzysz wielomiany? – pyta, lecz nie rusza się z miejsca.

– Dziecko, to jest ważne. Trzeba było zabrać się wcześniej za lekcje. Teraz nie mamy czasu.

– Ale wcześniej was nie było, a ja nie potrafię…

– Nie teraz! Rozumiesz? – Matka rzuca jej spojrzenie, mówiące: żadnego z ciebie pożytku, tylko przeszkadzasz.

Żołądek jej się zaciska. Żółć zalewa przełyk, w ustach pojawia się gorzki smak. Chce zapłakać z bezradności, ale łzy nie nadchodzą – jak zawsze. Ich miejsce zastępuje gniew. Fala gorąca wypływa jej na twarz, frustracja podgrzewa krew w żyłach. Rzuca zeszytem w komputer matki.

– Nienawidzę was! – Wybiega z domu w ciemną noc.

Zamknęła powieki na wspomnienie tamtego wieczoru. Straciła wolę walki. Jej dłonie zsunęły się jak po tafli lodu. Jęknęła, zagarniając palcami glebę. W zasadzie po co dłużej żyć?

I wtedy z głębi jamy dobiegł ją kobiecy śpiew. Zwiewne wstęgi dymu w kolorze nieba zaczęły się owijać wokół jej nóg. Poczuła ciepło otulające stopy, łydki, kolana, uda. Uchwyt palców zaciśniętych na krawędzi rozluźnił się. Oddech się uspokoił. Wzrok zyskał pełnię widzenia. Ciepło zaczęło rozchodzić się w górę ciała, otuliło jej szyję, policzki, twarz. Poczuła spokój. Niebieska wstęga dymu zatańczyła przed nią, kreśląc w powietrzu portret kobiecej twarzy. Nieziemsko pięknej, o porcelanowej cerze, różanych ustach i szmaragdowych oczach. Jej włosy przypominały pędy ozdobnych traw, oczy spoglądały dociekliwie, przywodząc na myśl dzikiego ptaka.

Bywało, że leki na alergię otępiały ją, powodując zaburzenia postrzegania i senność, ale to co działo się z nią teraz… Przez moment zapomniała nawet, jak się nazywa.

– Chloris… – Usłyszała wibrujący głos, wypowiadający jej imię.

– To tylko omamy – tłumaczyła sobie.

– Ja istnieję. Jestem tu dla ciebie.

– Tak? To mnie stąd wyciągnij.

Zjawa przechyliła głowę, przyglądając się z zaciekawieniem, po czym nabrała powietrza i dmuchnęła jej w twarz. Bogactwo zapachów, obrazów i dźwięków spowiło dziewczynę. I choć trwało to zaledwie sekundę, miała wrażenie, że ujrzała wschód słońca nad morzem, poczuła muśnięcie bryzy na policzkach, usłyszała nawoływanie mew.

Wizja zniknęła tak szybko, jak się pojawiła, a wraz z nią kobieca postać.

Silne tąpnięcie wstrząsnęło ziemią tak mocno, że nie była w stanie się dłużej utrzymać. Zaczęła się zsuwać w przepaść.

Nagle czyjaś dłoń chwyciła ją za nadgarstek. Szarpnięcie spowodowało, że jej bark przeszył rozrywający ból.

– Podciągnij się – nakazał męski głos. Nie była jednak w stanie zebrać w sobie dość siły. – No, nie wiś tak biernie. Do góry! – ponowił ostrzej. Starała się wdrapać nogami po urwisku, jednak nie mogła dosięgnąć ściany. Poczuła rozdrażnienie. Jak miała się podciągnąć, skoro nie miała się o co zaprzeć? – Nie bujaj się, to nie pomaga. – Mimo upomnienia Chloris wierzgała nogami, próbując zaczepić stopą o uskok. – Uspokój się – polecił.

– Spadaj, próbuję się wydostać.

Mężczyzna rozluźnił uścisk dłoni. Serce podeszło jej do gardła.

– Co robisz!? – Czuła, że zaraz ją puści.

– Widzę, że poradzisz sobie sama.

– Nie! Poczekaj. – Z jej płuc wydostał się rzężący świst. – Nie pomyślałam…

– Staram się uratować ci życie, więc lepiej myśl. Chwyć moją drugą rękę.

Chloris uniosła głowę. Wśród tumanu kurzu dostrzegła na nadgarstku bransoletkę z rzemieni. Chwyciła dłoń mężczyzny, a wtedy on ją podciągnął. Już niemal znalazła się na powierzchni, gdy ponowne tąpnięcie sprawiło, że wszystko wokół zaczęło się sypać.

– Cholera! – Mężczyzna wzmocnił uchwyt. Spocone dłonie dziewczyny wyślizgiwały się z jego uścisku. Ziemia umykała mu spod stóp. Wiedział, że grunt zaraz się obsunie i pochłonie ich oboje. – Muszę cię puścić, bo zginiemy!

Chloris rozszerzyła powieki, kiedy zrozumiała, że on nie żartuje.

To koniec.

Puścił ją.

Zaczęła spadać.

Ujrzała oddalające się niebo i zamknęła oczy. Nie czuła przerażenia, jedynie rozczarowanie. Wizja odejścia z tego świata była być może przykra, ale nie tragiczna. Nie będzie za nikim tęsknić. Może istnieje życie po życiu, w którym odnajdzie szczęście, miłość i zrozumienie? Jej dusza narodzi się na nowo w ciele, które nie pokryje się więcej ropną wysypką od tabliczki czekolady, orzechowych lodów i owoców morza. Ogarnęło ją nawet podekscytowanie na myśl o bitej śmietanie z truskawkami zajadanej w towarzystwie idealnych rodziców, w idealnym ogródku jej idealnego domu, w nowym idealnym życiu.

Poczuła, że coś miażdży jej żebra.

Czy już upadła?

Otworzyła oczy. Ogromny ptak o ostrych szponach unosił ją do góry. Trzepotał skrzydłami monstrualnych rozmiarów. Brunatne, niemal czarne pióra, nakrapiane białymi plamami szeleściły przy każdym jego ruchu. Unosił ją nad ziemię, nad drzewa, coraz wyżej pod niebo, pozostawiając za sobą odgłosy pękającej skorupy.

Zimny wiatr zakłuł ją w uszy. Mimo chłodu czuła narastającą duszność w piersiach. Zabrakło jej tchu. Starała się oddychać, lecz nie mogła. Astmatyczny kaszel wydobył się z jej płuc, zabijając tlen i przejmując kontrolę nad ciałem. Nabrała łapczywie powietrza i zakasłała. Raz, drugi, głęboko, aż treść żołądka cofnęła jej się do przełyku. Gdyby musiała wybrać rodzaj śmierci, jaką ma umrzeć, to wolała roztrzaskać sobie wcześniej głowę, gdy spadała. Wszystko jednak wskazywało na to, że zadławi się własnymi wymiocinami, wisząc w szponach ptaszyska-mutanta.

Często miewała chwile, gdy wyobrażała sobie swoją śmierć. Jej wizje były pełne patosu, powagi, czerni i melancholii, którymi starała się zagłuszyć wewnętrzne dziecko, domagające się odrobiny uwagi rodziców. Nie zakładała, że zakończy swój żywot, zwracając obiad ciotki. Wystarczyło jej, że ma gówniane życie. Dlaczego ma mieć jeszcze gównianą śmierć!?

Wygięła się w pałąk, by sięgnąć po inhalator do kieszeni spodni. Zabrakło jej kilku centymetrów. Spróbowała ponownie. Ptak gwizdnął ogłuszająco i zacisnął szpony na jej żebrach. Ból był nie do zniesienia. Krzyknęła. W odwecie złapała ptaszysko za nogę i wbiła paznokcie w łuskowatą skórę. Ten rzucił jej karcące spojrzenie, zatoczył koło, zniżył lot i tuż nad ziemią wypuścił ją ze szponów.

Runęła w wysoką trawę i przeturlała się po łące. Upadła twarzą do ziemi. Oddychała szybko, zbierając w sobie siły, by stanąć na nogi. Czuła pod sobą drżenie. Poprzednie wstrząsy kojarzyły jej się z dygotaniem w ciężkiej chorobie, te zaś przypominały raczej dreszczyk towarzyszący zwykłemu przeziębieniu. Z wysiłkiem podparła się na rękach i usiadła. Bolały ją plecy, krew dudniła jej w skroniach, kręciło jej się w głowie, oddech stawał się coraz płytszy. Sięgnęła do kieszeni spodni, wyjęła inhalator, potrząsnęła nim i zaciągnęła się głęboko. Odczekała kilka sekund na wdechu, po czym wypuściła powietrze. Mogła oddychać. Jej wzrok błądził po łące otoczonej lasem, gdy dostrzegła lądującego ptaka. Zadrżała na myśl o tym, do czego zdolny może być jego ostry dziób.

I wtedy zdarzyło się coś niewiarygodnego.

Ptaszysko zetknęło się z ziemią i otrząsnęło jak mokry pies. Jego pióra zaczęły się kurczyć i wnikać w skórę, aż w ich miejscu pojawiło się gołe ciało. Monstrualne skrzydła przeistaczały się w ręce, łapy w nogi, szpony w stopy, korpus w klatkę piersiową, czemu towarzyszył odgłos łamanych kości. Chloris z niedowierzaniem patrzyła, jak głowa ptaka pokrywa się blond włosami. Dziób przemienia się w prosty nos i symetryczne usta. Orli wzrok łagodnieje, a w jego miejscu formują się oczy o ciemnych rzęsach i brwiach. W zaledwie kilka sekund wielki opierzony zwierz zmienił się w człowieka. Luźne spodnie, trekkingowe buty i bluza z kapturem mogły sugerować, że jest on typowym dwudziestolatkiem.

Nim Chloris zdążyła przyswoić ten widok, chłopak szedł już w jej stronę z wyrazem zaciętości na twarzy.

Rozszerzyła oczy. Poczuła duszność. Przyłożyła inhalator do ust i wzięła głęboki wdech.

– Co ty wyrabiasz? – Podszedł do niej i dźwignął ją pod ramię. – Mogłaś się zabić. – Jego twarz, mimo wyrażanej złości, miała łagodne rysy. Włosy były jasne, lekko falujące, a oczy niebieskie jak niebo, z którego sfrunęli.

Chloris nie mogła uwierzyć, że jest prawdziwy. Ogarniała przerażonym wzrokiem każdy centymetr jego ciała, aż napotkała znajomo wyglądającą bransoletkę z rzemyków. Zachwiała się. Nogi miała sztywne, mimo to znalazła w sobie siłę, by się cofnąć i uwolnić z jego uchwytu.

– Zostaw mnie! – krzyknęła i zadrżał jej głos.

Chłopak dostrzegł w oczach dziewczyny przerażenie i spuścił z tonu.

– Spokojnie.

– Jak to zrobiłeś?

– Co?

– Zmieniłeś się…

– To transformacja.

– To się nie dzieje naprawdę. – Zaczęła się cofać. – Ciebie nie ma. Jesteś wytworem mojej wyobraźni.

– Musimy się zbierać. – Chwycił ją za rękę.

– Nie dotykaj mnie! – Odsunęła się, poszukując wzrokiem drogi ucieczki. – Jesteś jakimś mutantem!

Twarz chłopaka spoważniała.

– Może trochę milej. Właśnie uratowałem ci tyłek.

– Mam być miła? – Strach Chloris zaczął przeradzać się w gniew. – To jakaś paranoja. Rozejrzała się zagubionym wzrokiem po polu, zewsząd otoczonym lasem.

– Musiałem nas stamtąd zabrać. Byliśmy w epicentrum.

– Epicentrum czego?

– Trzęsienia ziemi. Niczego was nie uczą w tych szkołach. – Zrobił krok w jej stronę i złapał ją za nadgarstek. – Nie mamy czasu, ruszajmy.

– U nas nie ma trzęsień ziemi. – Wyrwała rękę.

– Od dziś już są. Zaraz nadejdzie kolejna fala wstrząsów. – Chloris przyłożyła inhalator do ust i zaciągnęła się lekarstwem. – Jesteś astmatyczką – zauważył. – Masz alergię?

Spojrzała na niego zawistnie.

– Tak, na takich debili jak ty. – Odwróciła się i ruszyła w stronę lasu.

Starała się, aby jej chód wyglądał pewnie, jakby niczego i nikogo się nie bała. Serce jednak dygotało jej w piersi, a dłonie oblewał pot. Musi się stąd wydostać. Przyspieszyła kroku, a po chwili zaczęła biec. Chciała uciec jak najdalej, a najlepiej obudzić się z tego parszywego snu – jednego z tych, które miewała po zażyciu antydepresantów. Krążyła w nich pod postacią szybowca nad miastem, by w najmniej oczekiwanym momencie rozbić się o szklaną taflę wieżowca, runąć na chodnik i obudzić się z walącym sercem cała mokra. Tylko że to nie był sen. W jej snach wszystko było znajome – szare bloki, biurowce, miejskie zapachy, odgłosy aut i ludzie, którzy patrzyli na nią, wznosząc zadziwione twarze ku niebu. Teraz wszystko było obce. A to co obce zawsze wzbudzało w niej lęk.

Nagły wstrząs zwalił ją z nóg, tak że uderzyła twarzą o ziemię. Poczuła w ustach metaliczny smak krwi i dotknęła kolczyka w dolnej wardze. Tkwił na swoim miejscu, lecz warga spuchła i bolała ją jak diabli. Ziemia ponownie się zatrzęsła, wydając z głębi dudnienie. Chloris uniosła się na rękach. Las falował, od jego skraju pełzły pęknięcia rozdzielające powierzchnię ziemi na pół. A ona tkwiła dokładnie pomiędzy jedną połową a drugą – pośrodku linii, która przypominała granicę sąsiadujących ze sobą państw. Wystarczyło, żeby wstrząs się powtórzył, a ona zapadłaby się pod ziemię.

– To jakiś koszmar… – jęknęła.

Poczuła mocne objęcie w pasie, które postawiło ją na nogi. Chłopak przytrzymał ją jedną ręką, drugą sięgnął do kieszeni spodni i wyciągnął fiolkę wypełnioną piaskiem. Ziemia zatrzęsła się ponownie. Grunt zaczął rozstępować się pod ich nogami.

– Ruszamy. – Wyciągnął zębami korek od fiolki i kolistym ruchem rozsypał jej zawartość wokół nich. Ziarenka zadźwięczały niczym krople deszczu uderzające o blaszany parapet. – Trzymaj mnie mocno. Będą turbulencje. – Chloris instynktownie zacisnęła dłonie na jego ręce, a wtedy inhalator wysunął się spomiędzy jej palców i upadł. Wychyliła się po niego. – Nie ruszaj się! – Chłopak przyciągnął ją do swojej piersi, a wtedy otoczyła ich zielona smuga światła.

– Inhalator!

Chciała się wyrwać, lecz chłopak zamknął ją w żelaznym uścisku. Przylegli do siebie tak, że niemal nie mogła oddychać i wtedy niespodziewany cug wiatru oderwał ich od ziemi. Nagły wzrost ciśnienia sprawił, że zatkało jej uszy, coś obróciło ich wokół osi. Znaleźli się w tunelu z butelkowego szkła, który porwał ich do góry. Zielone światło wokół nich zaczęło malować rośliny na szkle. Oszołomiona Chloris patrzyła, jak kwiaty wyłaniają się z tafli, mnożą i nachodzą na siebie, przybierając realną postać. Każdy z nich budził się do życia i umierał na jej oczach. Dostrzegała najdrobniejszy ruch płatka i najmniejszy wzrost łodygi. Niezwykłości tego zjawiska nie byłaby w stanie oddać żadna kamera, żaden wynalazek techniki, jakim mógł się poszczycić człowiek. Nic nie potrafiło oddać fali bodźców, która zalewała teraz jej zmysły. Czuła zapach ziemi, z której wykluwają się zalążki łodyg, słyszała ruch pączków rozwijających się w liście. Widziała, jak przyroda rodzi się na jej oczach. Jak rośnie trawa, grzybnia, krzewy, lasy. Wszystko, choć na pierwszy rzut oka mogło wydawać się chaotyczne, miało swój porządek i czas. Odniosła wrażenie, że mijają dni, chociaż rozum podpowiadał jej, że upłynęło zaledwie parę chwil. Zielony tunel wokół nich wypełniła feeria zapachów, dźwięków i barw. Wokół rozlegał się śpiew ptaków, ryczenie żubrów, popiskiwanie wiewiórek i pluskanie ryb w rzece. Ujrzała twarz tej samej kobiety, która ukazała jej się nad przepaścią. Po chwili jednak zjawa zniknęła równie nieoczekiwanie, jak się pojawiła.

Poczuła szarpnięcie i silny wstrząs. Zaczęli spadać. Obrazy rozmazywały się z prędkością światła, dźwięki cichły, woń parowała. I znów to uczucie zatkanych uszu – do momentu, aż spadli na ziemię.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Melissa Darwood, 2016

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Zdjęcia na okładce: © iStock/knape (twarz) © Fotolia/azure (liście)

© Getty Images/Tetra Images (drzewo)

Redakcja: Natalia Musiał

Korekta: Kinga Zalejarz

Skład i łamanie: Dariusz Nowacki

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-270-2

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl