Tytuł oryginału

METHOD 15/33

Copyright © 2015 Shannon Kirk

All rights reserved

Projekt okładki

Wojciech Wawoczny

Zdjęcie na okładce

© Mohamad Itani/Plain Picture/East News

Redaktor prowadzący

Monika Kalinowska

Redakcja

Małgorzata Grudnik-Zwolińska

Korekta

Katarzyna Kusojć

Bożena Hulewicz

ISBN 978-83-8097-964-2

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Dla moich najukochańszych,

Michaela i Maxa

„Rozwój mózgu można scharakteryzować

jako stopniowy rozrost potężnej,

samoorganizującej się sieci procesów,

w której następują złożone interakcje między genami a środowiskiem”.

KARNS I INNI, 11 LIPCA 2012, „JOURNAL OF NEUROSCIENCE”,

ALTERED CROSS-MODAL PROCESSING

(ODMIENNE PRZETWARZANIE KROSMODALNE)

[TYTUŁ SKRÓCONY]

ROZDZIAŁ 1

CZWARTY I PIĄTY DZIEŃ W NIEWOLI

Leżałam tam piątego dnia i snułam plany jego śmierci. Układanie w głowie listy atutów przynosiło mi ulgę… obluzowana deska w podłodze, czerwony koc z dzianiny, wysoko osadzone okno, odsłonięte belki u sufitu, dziurka od klucza, mój stan…

Pamiętam wszystkie swoje myśli, jak gdybym jeszcze raz to wszystko przeżywała, jakbym myślała o tym wszystkim właśnie teraz. Znowu stoi za drzwiami, myślę, chociaż minęło siedemnaście lat. Być może te dni na zawsze zostaną moją teraźniejszością, bo ocalałam dzięki każdej godzinie i sekundzie mozolnego i drobiazgowego planowania strategii. Podczas tamtej udręki, której nie da się wymazać z pamięci, byłam zdana wyłącznie na siebie, a dziś muszę przyznać, nie bez dumy, że efekt, moje bezsprzeczne zwycięstwo, było wręcz majstersztykiem.

W dniu czwartym miałam już spory katalog atutów i zarys planu zemsty wraz z analizą różnych rozwiązań, opracowany bez żadnego długopisu czy ołówka, naszkicowany wyłącznie w głowie. Zdawałam sobie sprawę, że to trudna łamigłówka, postanowiłam ją jednak koniecznie rozwiązać… obluzowana deska w podłodze, czerwony koc z dzianiny, wysoko osadzone okno, odsłonięte belki u sufitu, dziurka od klucza, mój stan… jak to wszystko się ze sobą łączy?

Odświeżałam sobie tę zagadkę bez końca, szukając następnych atutów. Ach, no oczywiście, wiadro. I… tak, skrzynia łóżka jest nowa, nie zdjął z niej folii. Dobra, jeszcze raz, wykombinuj coś z tego. Odsłonięte belki, wiadro, łóżko, folia, wysoko osadzone okno, obluzowana deska w podłodze, czerwony dzianinowy koc…

Żeby dodać temu nieco naukowości, przypisałam im numery. Obluzowana deska w podłodze (atut nr 1), czerwony koc z dzianiny (atut nr 5), folia… Na początku dnia czwartego zestaw wydawał się skończony. Doszłam do wniosku, że będę potrzebowała więcej atutów.

Około południa myśli przerwało mi skrzypnięcie sosnowej podłogi za drzwiami sypialni, mojej celi. To na pewno on. Lunch. Zasuwa poruszyła się w prawo, klucz obrócił się w zamku, a on, nie przystając nawet na chwilę na progu, jak nakazywałaby przyzwoitość, wpadł do środka.

Jak zwykle upuścił na łóżko tacę ze znanym mi już jedzeniem, mlekiem w białym garnuszku i wodą w dziecięcym kubeczku. Żadnych sztućców. Kawałek tarty z bekonem i jajkiem przyciśnięty do chleba domowej roboty na talerzu, krążku porcelany ozdobionym różowawą scenką rodzajową przedstawiającą kobietę z dzbankiem i mężczyznę w kapeluszu z piórkiem z psem u boku. Nie cierpiałam tego talerza, czułam do niego tak nienaturalnie głęboką odrazę, że wzdrygam się na samo wspomnienie. Na odwrocie miał napis „Wedgwood” i „Salvator”[1]. To będzie mój piąty posiłek na tym „wybawieniu”. Nienawidzę tego talerza. Ten talerz też zabiję. Wygląda na to, że talerz, kubek i kubeczek to te same naczynia, których używałam podczas śniadania, lunchu i kolacji w trzecim dniu niewoli. Pierwsze dwa dni spędziłam w vanie.

– Jeszcze wody? – zapytał opryskliwym, głuchym i monotonnym głosem.

– Tak, poproszę.

Ten schemat zaczął się w trzecim dniu i przypuszczam, że właśnie dlatego zabrałam się na serio do układania planów. Pytanie stało się rutyną, przynosił mi jedzenie i upewniał się, czy chcę jeszcze wody. Postanowiłam odpowiadać „tak” i przygotowywałam się do wypowiedzenia tego słowa za każdym razem, chociaż ta sekwencja nie miała sensu. Dlaczego od razu nie przynosił mi większego kubka? Po co tyle zachodu? Wychodzi, zamyka drzwi na klucz, słychać brzęk rur w ścianach korytarza, charkot kranu, a potem plusk wody płynącej do umywalki, niewidocznej przez dziurkę od klucza. I wraca z plastikowym kubkiem letniej wody. Dlaczego? Powiem wam – wiele rzeczy na tym świecie pozostaje niewyjaśnionych, jedną z nich jest powód wielu zagadkowych czynności mojego strażnika.

– Dziękuję – powiedziałam po jego powrocie.

W drugiej godzinie pierwszego dnia postanowiłam, że będę próbowała udawać pensjonarską grzeczność i wdzięczność, ponieważ szybko odkryłam, że potrafię przechytrzyć tego czterdziestokilkuletniego mężczyznę, który mnie więził. Pewnie jest po czterdziestce, wygląda na kogoś w wieku mojego taty. Wiedziałam, że mam na tyle rozumu, żeby pokonać tego strasznego obrzydliwca, a miałam zaledwie szesnaście wiosen.

Lunch czwartego dnia smakował tak samo jak lunch trzeciego. Być może jednak jego pożywność dała mi coś, czego potrzebowałam, bo zorientowałam się, że mam znacznie więcej atutów: czas, cierpliwość, dozgonną nienawiść, a poza tym, pijąc mleko z grubego kubka, zauważyłam, że wiadro ma metalowy pałąk o ostrych końcach. Muszę tylko wyjąć pałąk. To może być oddzielny atut, niezależnie od wiadra. Przebywałam wysoko w budynku, nie pod ziemią, jak przypuszczałam w pierwszym i drugim dniu. Sądząc po widocznej przez okno koronie drzewa i trzech kondygnacjach schodów, które musiałam pokonać, najprawdopodobniej byłam na trzecim piętrze. Tę wysokość uznałam za jeszcze jeden atut.

Dziwne, prawda? Czwartego dnia jeszcze mi się nie znudziło. Niektórzy mogliby sądzić, że jeżeli ktoś tkwi w zamkniętym na klucz pokoju, może ulec otępieniu albo urojeniom. Ja jednak miałam szczęście. Dwa pierwsze dni spędziłam w drodze, a z powodu jakiegoś ogromnego błędu albo rażącej pomyłki w ocenie mój porywacz korzystał z vana, a van miał przyciemniane boczne szyby. Oczywiście nikt nie mógł zajrzeć do środka, ale ja mogłam wyglądać na zewnątrz. Obserwowałam i odnotowywałam naszą trasę w rejestrze w głowie, zwracając uwagę na szczegóły, których nigdy nie wykorzystałam, ale przez wiele dni zajmowałam myśli pracowitym wypalaniem trwałych danych w pamięci.

Gdybyście zapytali mnie dzisiaj, siedemnaście lat później, jakie kwiaty rosły przy zjeździe 33, powiedziałabym wam, że stokrotki dość gęsto poprzetykane pomarańczowymi jastrzębcami. Potrafiłabym wam namalować niebo, mglistą niebieskawą szarość gęstniejącą w rozmazane błoto. Zrekonstruowałabym też szczegółowo scenę, kiedy dwie minuty i dwadzieścia cztery sekundy po tym, jak minęliśmy kępę kwiatów, rozpętała się burza i z czarnej skłębionej masy nad nami sypnął wiosenny grad. Widziałam kulki lodu wielkości grochu, które zmusiły mojego porywacza do zaparkowania pod estakadą, gdzie trzy razy powiedział „kurwa mać”, wypalił jednego papierosa, wyrzucił niedopałek i ruszył w dalszą drogę trzy minuty i sześć sekund po uderzeniu pierwszej bryłki gradu w maskę vana. Przekształciłam czterdzieści osiem godzin szczegółów tej jazdy w film, który odtwarzałam codziennie w swojej celi, analizując każdą minutę, każdą sekundę, każdą klatkę, szukając wskazówek i atutów.

Z faktu, że van miał przyciemniane szyby, a kidnaper pozwolił mi oglądać trasę, szybko wyciągnęłam wniosek: zwiastun mojego uwięzienia to bezmyślna małpa działająca na autopilocie, zdalnie sterowany żołnierz. Siedziało mi się jednak wygodnie w fotelu, który przykręcił do podłogi furgonetki. Wystarczy powiedzieć, że chociaż ostro protestował przeciwko temu, że opaska ciągle zsuwała mi się z oczu, był albo zbyt leniwy, albo zbyt rozkojarzony, żeby porządnie zawiązać kawałek ceraty, dlatego dzięki mijanym znakom udało mi się ustalić kierunek naszej podróży: jechaliśmy na zachód.

Pierwszej nocy spał cztery godziny i osiemnaście minut. Ja dwie godziny i sześć minut. Po dwóch dniach i jednej nocy jazdy skręciliśmy w zjazd 74. Nawet nie pytajcie o ogromnie krępujące wizyty w toalecie podczas postojów na pustych parkingach.

Kiedy trasa się skończyła, samochód wolno skręcił na pochyły zjazd, a ja postanowiłam odmierzać czas, licząc sekundy i dla precyzji dodając w myśli „sto dwadzieścia”. Sto dwadzieścia jeden, sto dwadzieścia dwa, sto dwadzieścia trzy… 10,2 serii po sześćdziesiąt „stodwudziestek” później zaparkowaliśmy, silnik prychnął i umilkł. 10 minut i 12 sekund od autostrady. Znad górnego rogu opadającej opaski na oczach dostrzegłam pole tonące w szarości zmierzchu i muśnięte białym blaskiem pełni księżyca. Furgonetkę otaczały wiotkie wici gałązek, drapiących karoserię. Wierzba. Jak u babci. Ale to nie jest dom babci.

Stoi z boku samochodu. Idzie po mnie. Będę musiała wysiąść. Nie chcę wysiadać z vana.

Drgnęłam na dźwięk głośnego zgrzytu metalu o metal i trzasku rozsuwanych bocznych drzwi. Jesteśmy na miejscu. Chyba jesteśmy na miejscu. Na miejscu. Serce zaczęło mi tłuc w tempie łopotu skrzydełek kolibra. Jesteśmy na miejscu. Na czoło wystąpiły mi krople potu. Jesteśmy na miejscu. Moje opuszczone ramiona wyprostowały się i zesztywniały, tworząc z kręgosłupem literę T. Jesteśmy na miejscu. I znowu moje serce, które swoim rytmem mogłoby spowodować trzęsienie ziemi i rozkołysać morze, wywołując tsunami.

Do wnętrza samochodu wpadł lekki wietrzyk, jak gdyby przemknął obok mojego porywacza, żeby mnie pocieszyć. Przez krótką sekundę rozkoszowałam się pieszczotą chłodu, ale wyczuwalna bliskość tego człowieka sprawiła, że czar prysł niemal równie szybko, jak się pojawił. Oczywiście kidnaper był dla mnie częściowo niewidoczny z powodu opaski, która na wpół zasłaniała, na wpół odsłaniała mi oczy, ale czułam, że patrzy i zwleka. No i jak wyglądam? Jak młoda dziewczyna przywiązana taśmą do fotela w twoim vanie? To dla ciebie normalne? Pieprzony kretynie.

– Nie wrzeszczysz, nie płaczesz, nie błagasz mnie jak inne – powiedział takim tonem, jakby wreszcie pojął objawienie, które od dwóch dni nie dawało mu spokoju.

Szybko obróciłam głowę w jego stronę jak opętana, ruchem, który miał go wytrącić z równowagi. Nie wiem, czy mi się udało, ale przypuszczam, że się zachwiał i cofnął o krok.

– Lepiej byś się wtedy czuł? – zapytałam.

– Zamknij się, stuknięta suko. Gówno mnie obchodzi, co robicie, pieprzone szmaty – odpowiedział głośno i szybko, jak gdyby sobie przypomniał, że on tu rządzi. Z dużej liczby decybeli domyśliłam się, że jesteśmy tu sami, gdziekolwiek jesteśmy. Niedobrze. Może się tu spokojnie wydzierać. Jesteśmy sami. We dwoje.

Z lekkiego przechyłu samochodu domyśliłam się, że złapał się framugi drzwi i wciągnął do środka. Stęknął z wysiłku, a ja zwróciłam uwagę na ciężki oddech palacza. Typowy beznadziejny tłuścioch i niechluj. Mignęły mi fragmenty i cienie jego ruchów, w świetle górnej lampki błysnął srebrzysty ostry kształt w jego ręce. Gdy tylko znalazł się blisko mnie, poczułam jego zapach, starego potu, ostry smród niemytego trzy dni ciała. Jego oddech cuchnął jak skwaśniała zupa. Skrzywiłam się, odwróciłam w stronę przyciemnianej szyby i wstrzymałam oddech, żeby zatkać sobie nozdrza.

Rozciął taśmę izolacyjną, która łączyła moje ręce z przykręconym do podłogi fotelem, i nałożył mi na głowę papierową torbę. Aha, śmierdzielu, zorientowałeś się, że opaska jest do kitu.

Zaczęłam się już oswajać ze złem, z którym pogodziłam się podczas podróży w tym fotelu, i nie miałam pojęcia, co mnie czeka. Nie protestowałam jednak, kiedy ruszyliśmy w głąb farmy. Czując zapach pozostawiony przez krowy pasące się przez cały dzień i dotyk wysokich źdźbeł i łodyg, które trącały moje nogi, wywnioskowałam, że weszliśmy na pastwisko albo pole pszenicy.

Wieczorne powietrze drugiego dnia chłodziło moje ramiona i piersi, przenikając nawet przez czarną kurtkę przeciwdeszczową z podszewką. Mimo papierowej torby i opadającej ceratowej opaski na mojej twarzy drogę oświetlał nam blask księżyca. Czując lufę pistoletu na plecach, szłam pierwsza, przez sześćdziesiąt sekund brnąc na oślep wśród wysokich do kolan amerykańskich zbóż. Unosiłam wysoko nogi, żeby zaznaczać pauzy w liczeniu: słyszałam szuranie jego stóp, gdy deptał mi po piętach, trzymając mnie na muszce. I tak wyglądał nasz dwuosobowy pochód: raz, szust, dwa, szust, trzy, szust, cztery.

Porównałam mój smętny marsz do ostatniej drogi na wysuniętej za burtę desce, po której szli marynarze skazani na śmierć w morzu, i pomyślałam o swoim pierwszym atucie: stałym lądzie. Po chwili zmieniła się rzeźba terenu i nie wyczuwałam już obecności księżyca. Grunt zaczął się odrobinę uginać pod wymuszonymi i ciężkimi krokami moich stóp, a dotyk drobin kurzu na odkrytych kostkach powiedział mi, że znalazłam się chyba na gruntowej ścieżce. Na skórze obu rąk czułam drapanie gałęzi.

Brak światła + brak traw + gruntowa ścieżka + drzewa = las. Niedobrze.

Wydawało się, jakby puls na szyi i serce złapały zupełnie różny rytm, bo przypomniałam sobie relację w Nightly News o innej nastolatce, którą znaleziono w lesie w jakimś innym stanie, daleko stąd. Jej tragedia wydawała mi się wtedy odległa i zupełnie oderwana od rzeczywistości. Odcięto jej ręce, odebrano niewinność, a zwłoki wrzucono do płytkiego grobu. Najgorsze były ślady pozostawione przez pumy i kojoty, które napoczęły ciało pod okiem nietoperzy o diabelskich ślepiach i gapiących się ponuro sów. Przestań… licz… pamiętaj, że masz liczyć… licz dalej… skup się…

Przez te okropne myśli zaczęłam się gubić. Straciłam rachubę. Żeby opanować przerażenie, zebrałam się w sobie, wciągnęłam do płuc haust powietrza i uspokoiłam kolibra trzepoczącego w piersiach, tak jak uczył mnie tato podczas naszych rodzinnych lekcji dżiu-dżitsu i tai chi i tak jak mówiły instrukcje w podręcznikach medycznych, które trzymałam w swoim laboratorium w piwnicy naszego domu.

Uwzględniając nagły skok poziomu strachu po wejściu do lasu, skorygowałam obliczenia o trzy cyfry. Kiedy doliczyłam do sześćdziesięciu, wypadliśmy z gęstwiny drzew w niską trawę, na nieosłonięte światło księżyca. To pewnie polana. Nie, to nie polana. A może polana? Nawierzchnia drogi. Dlaczego nie zaparkowaliśmy tutaj? Stały ląd, stały ląd, stały ląd.

Napotkaliśmy następną kępę niskiej trawy i stanęliśmy. Brzęknęły klucze: otworzyły się drzwi. Dopóki pamiętałam liczby, zsumowałam i odnotowałam czas, w którym pokonaliśmy drogę od samochodu do tych drzwi: minuta i sześć sekund pieszo.

Nie miałam okazji obejrzeć wnętrza budynku, do którego weszliśmy, ale wyobraziłam sobie biały dom. Porywacz poprowadził mnie od razu na schody. Jedna kondygnacja, druga kondygnacja… Na podeście trzeciego piętra obróciliśmy się o czterdzieści pięć stopni, zrobiliśmy trzy kroki i znowu stanęliśmy. Zadźwięczały klucze. Poruszyła się zasuwa. Szczęknął zamek. Skrzypnęły drzwi. Mężczyzna zdjął mi papierową torbę i opaskę, a potem wepchnął mnie do mojej celi, pokoju siedem na trzy i pół metra, bez drugiego wyjścia.

Pomieszczenie oświetlał księżyc wpadający przez trójkątne okno wysoko w ścianie po prawej stronie drzwi. Miejsce pośrodku zajmował materac szerokości półtora metra, na podstawie stojącej bezpośrednio na podłodze, ale otoczonej drewnianą ramą z bokami, poprzeczkami, słupkami i tak dalej. Wyglądało to tak, jakby komuś zabrakło sił albo zapomniał o listwach, na których powinien stać materac. Łóżko przypominało więc płótno malarskie, które nie zostało jeszcze przybite do blejtramu i leżało krzywo na ramie. Na prowizorycznym łóżku leżała biała bawełniana narzuta, jedna poduszka i czerwony koc z dzianiny. W górze równolegle do drzwi od ściany do ściany rozciągały się trzy odsłonięte belki: jedna nad progiem, druga rozdzielała prostokątny pokój na dwie części, trzecia biegła nad moim łóżkiem. Sufit był wysoki jak w katedrze, więc na pewno łatwo byłoby się powiesić na belce – gdyby ktoś chciał. Poza tym w pomieszczeniu nie było nic więcej. Niesamowicie czysto i pusto, jedyne urozmaicenie stanowił cichy szum. W tej próżni nawet mnich poczułby się nagi.

Podeszłam od razu do materaca na podłodze, a on wskazał mi wiadro, z którego miałam korzystać, gdybym musiała w nocy „wysikać się albo wysrać”. Po jego wyjściu księżyc zaczął pulsować mocniejszym światłem, jak gdyby też wypuścił powietrze wstrzymywane w galaktycznych płucach. Wyczerpana padłam na wznak w jaśniejszym już pokoju i skarciłam się za huśtawkę emocjonalną. W drodze z furgonetki przeszłaś od niepokoju przez nienawiść, ulgę, aż do strachu, a potem niczego. Uspokój się, bo inaczej tego nie wygrasz. Jak we wszystkich swoich eksperymentach potrzebowałam jakiegoś elementu stałego, a jedynym stałym elementem, jaki miałam do dyspozycji, było niezmącone opanowanie, do którego mogłam dodać sute porcje pogardy i bezdennej nienawiści, jeżeli były potrzebne, aby ją zachować. A wobec tego, co zobaczyłam i usłyszałam w zamknięciu, te uzależniające składniki okazały się naprawdę niezbędne. No i były łatwo dostępne.

Jeśli w niewoli udoskonaliłam jakiś talent, wszystko jedno, czy zasiany ręką Opatrzności, czy przyswojony drogą osmozy w ciągu życia w zimnym jak stal świecie mojej matki, czy wykształcony dzięki instrukcjom ojca, kiedy mnie uczył sztuk samoobrony, czy wynikający z naturalnego w moim stanie instynktu, to bardzo przypominał umiejętności wielkich generałów: postawę pełną opanowania, niechęci, wyrachowania i mściwości.

Taki poziom spokoju nie był dla mnie niczym nowym. W szkole podstawowej pedagog nalegał nawet, żeby mnie zbadano, ponieważ nauczycieli martwiły moje beznamiętne reakcje i wyraźna niezdolność do odczuwania strachu. Nauczycielka w pierwszej klasie zaniepokoiła się, bo nie wybuchnęłam płaczem, nie zadygotałam ze strachu, nie piszczałam i nie krzyczałam – jak wszyscy inni – kiedy w naszej sali otworzył ogień uzbrojony bandzior. Jak pokazał zapis z kamer monitoringu, przyjrzałam się jego histerycznemu dygotowi, plamom potu, ospowatej cerze, powiększonym źrenicom, rozbieganym oczom, pokłutym rękom i na szczęście kiepskiej celności. Do dziś to pamiętam, odpowiedź była jasna, był naćpany, pobudzony, pod wpływem kwasu albo heroiny, albo jednego i drugiego – tak, znałam te objawy. Za biurkiem nauczycielki, na półce pod dźwignią alarmu pożarowego, stał ręczny megafon, więc tam podeszłam. Zanim pociągnęłam dźwignię, krzyknęłam przez megafon NALOT! najniższym głosem, jaki potrafi wydobyć z siebie sześciolatka. Ćpun padł na ziemię, kuląc się w kałuży własnego moczu, bo zsikał się w spodnie.

Nagranie wideo, które spowodowało pilną potrzebę oceny mojej psychiki, pokazywało moje koleżanki, które darły się zbite w grupki, nauczycielkę, która na kolanach błagała Boga na niebie o litość, oraz mnie na stołku, z palcem na przycisku megafonu, który trzymałam przy biodrze, jak gdybym dyrygowała całym tym zamieszaniem. Przechylałam na bok uczesaną w kucyk głowę, rękę z megafonem opierałam o wypukły dziecięcy brzuszek, a drugą trzymałam pod brodą i uśmiechałam się subtelnie z filuternym błyskiem w oku, patrząc z aprobatą na policjantów, którzy rzucili się na złoczyńcę.

Mimo to po przeprowadzeniu długiej serii testów psychiatra dziecięcy oznajmił moim rodzicom, że jestem w pełni zdolna do odczuwania emocji, ale potrafię też wyjątkowo skutecznie tłumić jałowe myśli i wszystko, co może mnie rozproszyć.

– Z tomografii mózgu wynika, że jej płat czołowy, który odpowiada za myślenie i planowanie, jest większy niż zwykle. 99. centyl. Mówiąc wprost, najzupełniej szczerze, na sto jeden procent – powiedział – nie jest socjopatką. Rozumie i potrafi zdecydować, czy chce odczuwać emocje. Ale potrafi też sama zdecydować, że nie będzie nic czuła. Córka państwa twierdzi, że ma wewnętrzny przełącznik, którego może w każdej chwili użyć, żeby doznać takich uczuć jak radość, strach, miłość. – Odkaszlnął, chrząknął, po czym kontynuował: – Proszę państwa, nigdy nie miałem podobnego pacjenta. Ale wystarczy przywołać Einsteina, żeby zrozumieć, jak bardzo nie rozumiemy ograniczeń ludzkiego mózgu. Według niektórych korzystamy jedynie z ułamka naszych możliwości. Córka państwa… hm, potrafi wykorzystać coś więcej. Nie wiem jednak, czy ta wiadomość to przekleństwo, czy błogosławieństwo. – Nie wiedzieli, że wszystko słyszałam przez szparę w drzwiach jego gabinetu. I zapisałam każde słowo na twardym dysku w głowie.

To o przełączniku było mniej więcej prawdą. Może co nieco uprościłam. To bardziej kwestia wyboru, ale ponieważ trudno jest wyjaśnić wybór dokonywany w umyśle, powiedziałam, że to przełącznik. W każdym razie miałam szczęście, że trafiłam na takiego dobrego lekarza. Słuchał mnie i nie oceniał. Ufał mi i nie okazywał sceptycyzmu. Naprawdę wierzył w tajemnice medycyny. W dniu, w którym przestałam być jego pacjentką, pstryknęłam przełącznikiem i uściskałam doktora.

Badali mnie przez kilka tygodni, napisali jakieś dokumenty, a potem rodzice przywrócili mi w miarę normalne życie: chodziłam do pierwszej klasy i zbudowałam sobie laboratorium w piwnicy.

* * *

Od trzeciego dnia niewoli – pierwszego po opuszczeniu furgonetki – zaczęliśmy budować schemat. Trzy posiłki dziennie, podawane przez niego na tym idiotycznym porcelanowym talerzu, mleko w białym ceramicznym garnuszku, kubeczek wody, a po nim większy kubeczek letniej wody. Po każdym posiłku zabierał tacę z pustym talerzem, kubek i kubeczki, przypominając mi, żebym pukała tylko wtedy, gdy będę musiała skorzystać z toalety. Gdyby nie otworzył mi na czas, miałam „użyć wiadra”. Nigdy nie użyłam wiadra. W każdym razie nie po to, żeby się załatwić.

Odtąd nasze nowe procedury od czasu do czasu przerywali goście. Tak, podczas każdej z tych wizyt miałam zawiązane oczy, dlatego wówczas nie udało mi się ich dokładnie zidentyfikować. Ale po tym, co się stało siedemnastego dnia, zaczęłam katalogować wszystkie szczegóły, żeby później wziąć odwet, nie tylko na moim porywaczu, ale i na odwiedzających moją celę. Nie miałam tylko pojęcia, co począć z ekipą w kuchni na dole. Ale na razie nie uprzedzajmy faktów.

Mój pierwszy gość pojawił się dnia trzeciego. Na pewno znał się na medycynie i miał zimne palce. Nazwałam go „Doktor”. Drugi gość przyszedł czwartego dnia w towarzystwie Doktora, który oznajmił:

– W sumie czuje się całkiem dobrze.

Drugi z gości ściszonym tonem spytał:

– A więc to ona? – Słysząc te odkrywcze słowa, nazwałam go „Banalarz”.

Kiedy Doktor i Banalarz wychodzili, Doktor poradził mojemu strażnikowi, żeby mnie nie denerwował i by zapewnił mi spokój. Ale zmiana, która zapewniłaby mi spokój, nastąpiła dopiero pod koniec czwartego dnia, kiedy poprosiłam o atuty nr 14, 15 i 16.

Tak więc kiedy czwartego dnia mojej niewoli zaczęło się ściemniać, znów skrzypnęły deski podłogi. Przez atut nr 8, czyli dziurkę od klucza, odczytałam porę – kolacja. Otworzył drzwi i podał mi tacę z talerzem w absurdalny wzorek, garnuszek mleka i kubeczek wody. Znowu tarta i chleb.

– Masz.

– Dziękuję.

– Jeszcze wody?

– Tak, poproszę.

Szczęk zamka, brzęk rur, szum wody z kranu, wraca: woda. Dlaczego, dlaczego, dlaczego ciągle to robi?

Odwrócił się do wyjścia.

Z opuszczoną głową najbardziej uległym i bezbarwnym głosem, jaki mogłam znieść, powiedziałam:

– Przepraszam. Mam trudności z zaśnięciem i chciałabym spytać, czy to by sprawiło kłopot… no, gdybym mogła obejrzeć telewizję albo posłuchać radia, albo poczytać czy nawet porysować, gdybym mogła dostać jakiś papier i ołówek, może to by… pomogło?

Przygotowałam się na ostrą tyradę, a nawet fizyczną przemoc za swoje zuchwalstwo.

Zgromił mnie wzrokiem, burknął coś i wyszedł, nie reagując na moją prośbę.

Mniej więcej czterdzieści pięć minut później usłyszałam znajome już skrzypienie podłogi. Domyśliłam się, że przyszedł, zgodnie z ustalonym schematem, po talerz i kubki. Kiedy jednak otworzył drzwi, zobaczyłam, że dźwiga oparty o szeroką pierś stary dziewiętnastocalowy telewizor, radio z wyprzedaży staroci, długości około trzydziestu centymetrów, a pod pachą trzyma blok biurowy i dość długi plastikowy piórnik. Różowy piórnik z dwoma konikami na boku, jaki kupuje się na rozpoczęcie szkoły i gubi po tygodniu. Zaczęłam się zastanawiać, czy jestem w budynku szkoły. Musi być już nieczynna, skoro tu jestem.

– Nie proś już o żadne pierdoły – fuknął, zabierając tacę z mojego łóżka gwałtownym ruchem, aż brzęknęły i przewróciły się puste naczynia. Potem zatrzasnął za sobą drzwi. Hałas. Robił wokół siebie uciążliwy hałas.

Studząc oczekiwania, rozsunęłam zamek różowego piórnika, spodziewając się znaleźć tam krótki i tępy ołówek.

Nic podobnego. Nie tylko dwa nowe ołówki, ale jeszcze trzydziestocentymetrowa linijka, a do tego temperówka. Czarna temperówka miała na boku numer 15. Od razu uznałam ją za bardzo cenny atut, któremu nadałam numer 15, mając na uwadze zwłaszcza ukryte wewnątrz ostrze. Atut nr 15 stawił się z własnym oznaczeniem. Uśmiechnęłam się na tę zabawną myśl, że temperówka świadomie i celowo dołącza do mojego spisku, meldując się na służbę jak wierny żołnierz, i postanowiłam, że „15” będzie częścią nazwy planu mojej ucieczki.

Żeby więc dowartościować mojego porywacza i dać mu do zrozumienia, że jestem mu wdzięczna za trud, włączyłam atut nr 14, telewizor, i udawałam, że oglądam. Oczywiście nic mnie nie obchodziło jego dobre samopoczucie, ale to jedna ze sztuczek, aby oszukać naszych wrogów, ukołysać i uśpić ich czujność, dopóki nie nadejdzie pora, by uruchomić pułapkę, pociągnąć za sznurek i uderzyć w nich szybką ręką śmierci. No, może nie aż tak szybką, może to potrwa odrobinę dłużej. Musi troszkę pocierpieć. Odczepiłam kabłąk od wiadra i użyłam jego ostrych końców jako śrubokrętu.

Tej nocy żadne stworzenie w budynku i jego okolicy nie było przytomniejsze ode mnie. Nawet księżyc skurczył się do bladego okrucha, kiedy pracowałam przez całą czwartą noc.

Kiedy piątego dnia przyniósł mi śniadanie, znów na tym wstrętnym porcelanowym talerzu, nie zauważył subtelnej różnicy, jaka zaszła w mojej celi. Przy lunchu stłumiłam chichot, gdy zapytał, czy chcę jeszcze wody.

– Tak, poproszę.

Nie miał pojęcia, co go czeka ani jaki trud potrafię sobie zadać, żeby wymierzyć swój rodzaj sprawiedliwości.

* * *

Nie obchodzi mnie, co wtedy mówiono w wiadomościach, w każdym razie nie uciekłam. Oczywiście, że nie. Dlaczego miałabym uciec? Pewnie, że byli wściekli. Szaleli ze złości, ale wiedziałam, że będę w nich miała wsparcie. Byli moimi rodzicami, a ja ich jedynym dzieckiem.

– Przecież jesteś prymuską, prawda? Co zamierzasz zrobić ze szkołą? – zapytał ojciec.

Jeszcze bardziej zdumieli się w przychodni, kiedy się dowiedzieli, że ukrywałam swój stan przez siedem miesięcy.

– Jak może być w siódmym miesiącu ciąży? – zwróciła się do ginekologa matka, choć jej głos nie pasował do spojrzenia, jakim zmierzyła moją sylwetkę, która nie budziła żadnych wątpliwości.

W rzeczywistości wcale nie „przybrałam trochę na wadze”, ale pod nabrzmiewającym biustem urosła mi idealnie krągła kula. Matka, zawstydzona, że tak się łudziła, zwiesiła głowę i zaczęła płakać. Ojciec niepewnie położył jej dłoń na plecach, nie wiedząc za bardzo, co ma począć z kobietą, której rzadko zdarzało się uronić łzę. Lekarz popatrzył na mnie i ściągnął usta, choć życzliwie, po czym zmienił temat, skupiając się na najbliższej przyszłości.

– Będziemy musieli się z nią zobaczyć w przyszłym tygodniu. Chcę zrobić kilka badań. Proszę podejść do rejestracji i ustalić termin.

Gdybym wtedy wiedziała to, co wiem teraz, byłabym bardziej spostrzegawcza i wpadłabym na ten trop w czasie rzeczywistym. Ale byłam za bardzo zajęta rozczarowaniem rodziców, żebym mogła zwrócić uwagę na fałsz w piorunującym wzroku rejestratorki czy w zielonej mgiełce otaczającej jej postać, która wydawała się nie pasować do tego miejsca. Teraz jednak pamiętam; podświadomie zarejestrowałam wtedy tę informację. Kiedy podeszliśmy do kobiety o zielonych oczach, białych włosach ściągniętych w kok i ze sztucznym różem na policzkach, zwracała się tylko do mojej matki.

– Co powiedział lekarz, kiedy ma się zgłosić? – zapytała rejestratorka.

– Powiedział, że w przyszłym tygodniu – odpowiedziała matka.

Ojciec zawisł nad ladą, wysuwając głowę obok matki i stojąc tuż za nią; wyglądali jak dwugłowy smok na czterech nogach.

Matka bawiła się torebką, a drugą rękę otwierała i zamykała, jak gdyby przy udzie trzymała niewidzialną piłeczkę antystresową. Rejestratorka studiowała terminarz.

– Może w przyszły wtorek o drugiej? Zaraz, przecież będzie w szkole, prawda? Chodzi do Prospect?

Matka nie znosi jałowych rozmów. W innej sytuacji zignorowałaby czy nawet skwitowała kpiącym uśmiechem zupełnie nieistotne pytanie o moją szkołę. W innej sytuacji być może odpowiedziałaby na takie zbędne pytanie własnym i zjadliwym: „Czy to naprawdę takie ważne, do której szkoły chodzi?”. Jest impulsywna i nie ma cierpliwości do osób, które marnują jej czas, i do ludzkiej głupoty. Wybuchowa, bardzo kompetentna, wymagająca, metodyczna i pełna pogardy – oto jej cechy: jest adwokatem. Ale tamtego dnia była tylko zrozpaczoną matką, więc pospiesznie odpowiedziała na pytanie, gorączkowo przeglądając swój kalendarz.

– Tak, tak, do Prospect. Może wpół do czwartej?

– Oczywiście. Zapiszemy ją na wpół do czwartej w przyszły wtorek.

– Dziękuję. – Matka już jej prawie nie słuchała i szybko wyprowadziła mnie i ojca z przychodni. Rejestratorka ciągle się nam jednak przyglądała, a ja przyglądałam się, jak się przygląda. Pomyślałam wtedy, że po prostu zbiera do kolekcji plotkę o „nieszczęsnej” ciąży nastolatki z „prominentnej rodziny” w mieście.

Oczywiście znała nasz adres z dokumentów i właśnie się dowiedziała, że nie uczę się w żadnej z miejscowych szkół prywatnych, wiedziała więc, że mieszkam skrzyżowanie od szkoły publicznej, z czego z kolei wyciągnęła prawidłowy wniosek, że chodzę do szkoły pieszo, gęsto zadrzewioną, pustą drogą. Podano mnie tej wywiadowczyni jak na tacy, zostałam ofiarą idealną. Przymrużone oczy nad zakrzywionym nosem, w których malowało się wyrachowanie, były zapowiedzią, że przystąpiła do działania w tej samej sekundzie, gdy wyszliśmy z przychodni. Może pamięć mnie zawodzi i ustępuje miejsca wyobraźni, ale mam w głowie obraz, jak podnosi słuchawkę telefonu i zasłania pociągnięte różową szminką usta. Na tym obrazie jej zielone oczy są cały czas utkwione we mnie, kiedy na nią patrzę.

Matka z całą pewnością znacznie wcześniej zauważyłaby mój stan, gdyby nie fakt, że prawie całe trzy ostatnie miesiące spędziła na rozprawie w sądzie dla Południowego Dystryktu Nowego Jorku. Pojawiła się w domu na jeden weekend, w który postarałam się wyjechać „z koleżanką na narty do Vermont”. Ojciec raz pojechał do niej pociągiem. Zostałam wtedy w domu, bez opieki, ale obdarzona zaufaniem, że pilnie odrabiam zadania domowe i przeprowadzam eksperymenty laboratoryjne w piwnicy.

Nie zrozumcie mnie źle, matka nas kocha. Ojciec i ja wiedzieliśmy jednak, że lepiej zostawić ją w spokoju, gdy jest w „trybie procesowym”, w stanie wojny, kiedy zachowywała się, jakby miała klapki na oczach, nie widząc nic prócz swojego zadania, zwycięstwa i pomyślnego wyroku, co udawało się jej w 99,8 procent przypadków. Niezłe proporcje. Korporacje ją uwielbiały. Pozywający jej nienawidzili. Jednostki śledcze Departamentu Sprawiedliwości, komisji papierów wartościowych, federalnej komisji handlu i prokuratury federalnej uważały ją za „diabła wcielonego”. Prasa liberalna stale mieszała ją z błotem, dzięki czemu rosła tylko liczba jej klientów i umacniała się reputacja czarodziejki do spraw niemożliwych. „Okrutna”, „nieugięta”, „niezmordowana”, „bezwzględna intrygantka”, to tylko niektóre z określeń używanych przez gazety, które matka powiększała, oprawiała w ramki i wieszała na ścianie gabinetu. Czy jest okrutna? Osobiście uważam, że jest dość łagodna.

Ojciec na pewno nie wypytałby mnie o przybieranie na wadze, bo dostrzega szczegóły tylko w maleńkich, niewykrywalnych drobinkach, takich jak kwarki i protony. Kiedyś komandos w Navy Seals, został fizykiem i specjalizuje się w radioterapii. W tamtym momencie naszego życia gorączkowo pracował nad książką, którą u niego zamówiono, o zastosowaniu baloników ze źródłem promieniowania w leczeniu raka piersi. O ile sobie przypominam, też miał klapki na oczach. Matka nie widziała nic oprócz procesu, ojciec nic oprócz terminu oddania tekstu. Przy tym nadzwyczajnym splocie nieobecności rodziców i tempie ich życia mój stan pozostał niezauważony. Ale tu nie chodzi o winę. Chodzi o fakty. Sama wpakowałam się w tę sytuację. Mój stan był moim własnym dziełem, no i oczywiście czyimś jeszcze. I nigdy nie żałowałam tego, co niektórzy mogliby nazwać „błędem”. Ja nigdy bym tego tak nie nazwała.

W drodze z przychodni do domu siedziałam w samochodzie z tyłu i milczałam, jak najdłużej zdołałam. Rodzice z przodu trzymali się za ręce i pocieszali nawzajem, nie wytykając mnie palcami. Przypuszczałam, że matkę dręczą wyrzuty macierzyńskiego sumienia, próbowałam więc ją przekonać, że jej kariera nie ma nic wspólnego z moim trudnym położeniem.

– Mamo, nie planowałam tego, ale uwierz mi, to by się stało, nawet gdybyś cały dzień siedziała w domu i piekła brownie. Współczynnik ryzyka zajścia w ciążę wynosi przeciętnie dwie setne procent w przypadku lateksowej prezerwatywy, poza tym… – Urwałam, ponieważ w tym momencie ojciec wydał odgłos zakłopotania, ale i tak kontynuowałam; w końcu nauka jest obiektywna. – Biologia zawsze znajdzie sposób, nawet przy najmniejszym prawdopodobieństwie. Ciągle mam najwyższe oceny. Nie biorę narkotyków. Zamierzam skończyć szkołę. Potrzebna mi tylko wasza pomoc.

Jak mogłam się spodziewać, usłyszałam litanię kazań o ich rozczarowaniu, o tym, że jestem zupełnie nieprzygotowana do takiej odpowiedzialności i że utrudniłam sobie życie, podczas gdy powinnam cieszyć się dzieciństwem i myśleć o znalezieniu odpowiedniego college’u.

– Nie rozumiem tylko, dlaczego wcześniej nie przyszłaś z tym do mnie i dlaczego postanowiłaś ujawnić to w taki sposób. Po prostu nie rozumiem – powiedziała matka ze wzrokiem pociemniałym od przygnębienia, jakiego nigdy u niej nie widziałam. Rzeczywiście, pokazałam jej moją ciążę w sposób trochę… hm, brutalny. Ale nie uprzedzajmy faktów.

Nie odpowiadałam, ilekroć pytała mnie, dlaczego nie powiedziałam jej wcześniej, bo mówiąc szczerze, nie wiedziałam, jak odpowiedzieć, żeby jej nie urazić. Kiedy często zapominasz włączyć emocje, działasz tylko na podstawie faktów, praktycznej strony rzeczywistości. A rzeczywistość była taka, że zgodnie z prawdą byłam w ciąży i uważałam, że zakłócanie matce pracy podczas rozprawy nie ma żadnego praktycznego uzasadnienia. Rozumiem, że to może być trudne do zrozumienia. Może ta opowieść pomoże wytłumaczyć, nawet mnie samej, powody moich myśli. Moich działań i braku działań.

– Przecież cię kochamy, bardzo. Damy sobie radę. Razem damy sobie radę – powiedziała. Powtarzała to jak mantrę. „Damy sobie radę”, mamrotała pod nosem przez resztę tygodnia, dając sobie instrukcje do działania. A kiedy się uspokoiła, wróciła do znanego bezpiecznego schronienia: skrupulatnego planowania strategii. Zadzwoniła do swojego biura i zawiadomiła, że wróci do pracy dopiero w poniedziałek. Zaopatrzyła mnie w odpowiednie preparaty witaminowe dla kobiet w ciąży i zmieniła swoją bibliotekę w pokój dziecinny. Robiłam wszystko, co mi kazała, przyjmując jej wsparcie z ulgą i wdzięcznością, a kiedy w wolnych chwilach zwalniałam mój przełącznik lęku, byłam śmiertelnie przerażona.

W poniedziałek po wizycie w przychodni, dzień przed umówionym terminem badań u ginekologa, przed wyjściem do szkoły narzuciłam czarną kurtkę przeciwdeszczową z podszewką i chwyciłam parasol. W plecaku oprócz książek miałam parę spodni ze streczu, sportowy biustonosz, skarpetki i zmianę bielizny – potrzebne na zajęcia z jogi po lekcjach, na które się nie zapisałam. To był drobny szczegół, pozostałość po miesiącach niezamierzonego oszustwa, o której nie powiedziałam rodzicom, ponieważ ćwiczyłam jogę za radą książki o ciąży, którą ukradłam z biblioteki. Krótko mówiąc, dla kogoś, kto o tym nie wiedział, wyglądało to, jakbym zabierała ubranie na zmianę.

Zarzuciłam plecak na ramiona i skulona wyszłam za próg, gdzie przystanęłam. Niech to szlag, zapomniałam o pinezkach i farbie do włosów na plastykę. I o lunchu. Lepiej wezmę dwa, żeby nie zemdleć po ćwiczeniach. Nie zamykając drzwi, podeszłam do drewnianego blatu w kuchni, złapałam pinezki – przydziałowe megaopakowanie z kancelarii matki – i farbę do włosów, po czym wrzuciłam jedno i drugie do plecaka, który położyłam na blacie. Potem zrobiłam sobie cztery kanapki z masłem orzechowym i dżemem, które też wrzuciłam, a ponieważ nie miałam czasu na rozkładanie wszystkiego na czynniki pierwsze, wepchnęłam jeszcze do plecaka całą puszkę orzeszków ziemnych, kiść bananów i dwulitrową butlę wody. Spróbujcie sami być szesnastolatką w ciąży. Można zgłodnieć.

Z wypchaną paką na plecach i brzuchem przed sobą wyglądałam jak koślawo narysowane koło na patykowatych nogach. Przygnieciona tym ciężarem, starając się utrzymać równowagę, wyszłam na wysypany żwirem podjazd. Przy skrzynce na listy z niewiadomego powodu musiałam przystanąć i popatrzeć na dom, na brązowy dach mansardowy w cieniu sosnowego lasu. Na czerwone drzwi. Chyba chciałam sprawdzić, czy nie ma samochodów rodziców, i upewnić się, że wrócili do pracy – do normalnego życia. Być może świadomość, że kontynuują codzienne zajęcia mimo wstrząsów w rodzinie, dała mi poczucie bezpieczeństwa.

Z końca podjazdu mogłam skręcić w lewo lub w prawo, mając do wyboru dwie drogi równej długości: w lewo do tylnego wejścia do szkoły, a w prawo do głównego wejścia. Kiedyś obliczyłam czas, pokonanie trasy w lewo trwało trzy i pół minuty, w prawo trzy minuty i pięćdziesiąt sekund, do samych drzwi. Decyzja, czy pójść w lewo, czy w prawo, zależała wyłącznie od mojego kaprysu. W tamten poniedziałek mój kaprys się pomylił.

Skręciłam w prawo i szłam pod czarnym okapem parasola w kierunku zatłoczonej samochodami drogi. Na moją płócienną osłonę i ziemię dookoła padały gęsto grube krople deszczu, jak gdyby zaczął się nalot albo wrócił tamten bandzior. Ilekroć słyszę taką kanonadę, myślę o swojej pierwszej klasie, więc naturalnie pomyślałam o dzwonkach alarmowych i widoku policjantów zwalających się na leżącego ćpuna. Rozkojarzona tym makabrycznym wspomnieniem, nie zauważyłam, że mokry i szary jak glina poranek to preludium, zapowiedź nieszczęścia.

Gdybym poszła w lewo, nie mógłby zatrzymać vana obok mnie, żeby mnie zaskoczyć. Urządziłby widowisko, bo miałby do dyspozycji tylko kawałeczek drogi i pięć sekund, żeby wciągnąć mnie do środka, przez nikogo niezauważony. Dobrze to zaplanowali. Pewnie też przećwiczyli. Z początku przypuszczałam, że jestem warta, by poświęcić mi tyle czasu i trudu. Zdrowa, młoda blondynka ze zdrowym chłopczykiem w brzuchu. Amerykańska prymuska z zamożnej rodziny, przed którą rysuje się perspektywa błyskotliwej kariery naukowej. Dostawałam nagrody za zaawansowane eksperymenty, prezentacje, modele i opracowania. Każdego lata, odkąd skończyłam sześć lat, jeździłam na obozy naukowe, a przez cały rok brałam udział w prywatnych konkursach. Z pomocą rodziców zbudowałam w piwnicy laboratorium wyposażone w najnowocześniejszy sprzęt. W moim świecie nie było miejsca na zwykły mikroskop ze sklepu. Mój sprzęt pochodził z tych samych katalogów, z których korzystały czołowe uniwersytety i międzynarodowe korporacje farmaceutyczne. Badałam, mierzyłam, liczyłam, obliczałam. Wszystko jedno, czy to była fizyka, chemia, medycyna, mikrobiologia, uwielbiałam wszystkie dziedziny wymagające ładu i porównywania, obliczeń i teorii do udowodnienia. Chuchano i dmuchano na moje naukowe hobby, a zapracowani rodzice rozpieszczali mnie nadmiarem pieniędzy. Moje dziecko i ja jesteśmy bardzo cenni, pomyślałam w momencie porwania. Ku swojemu wielkiemu rozgoryczeniu wkrótce jednak dostałam bolesną nauczkę: nie chciano nas z powodu rozumu ani okupu.

Po prawie dwudziestu krokach mojej codziennej drogi do szkoły z cichym szelestem podjechał do mnie od lewej bordowy van, którego zagłuszył grzmot burzy. Rozsunęły się boczne drzwi i brzuchaty mężczyzna wciągnął mnie do środka. Tak po prostu. I tak błyskawicznie. Rzucił mnie na fotel przykręcony do podłogi z trapezowej blachy. Podetkał mi pistolet pod nos tak blisko, że stal stuknęła o moje zęby i poczułam smak, jaki zostaje w ustach, kiedy przypadkiem ugryzie się widelec. Obok śmignął jakiś samochód, rozchlapując powstające na jezdni kałuże, zupełnie nieświadomy mojego losu. Instynktownie skrzyżowałam ręce, by zasłonić brzuch. Zauważył mój gest; przyłożył mi lufę do pępka.

– Tylko się, kurwa, ruszysz, a wpakuję kulę w dziecko.

Zastygłam w bezruchu i dech zamarł mi w piersi. Nawet serce przestało na moment bić, choć waliło jak szalone. Zwykle jestem odporna na takie wstrząsy – tylko głęboki szok potrafiłby przyspieszyć mi tętno. Podczas dni spędzonych w niewoli pokonałam tę wadę. Wtedy jednak, w furgonetce, obezwładniona przypływem emocji, usiadłam jak odrętwiała, kiedy mnie popchnął, zerwał mi z ramion plecak i rzucił na podłogę obok otwartego parasola. Pistolet położył na oliwkowej kuchence, przymocowanej do przeciwległej ściany vana gumowymi linkami. Potem oderwał moje ręce od brzucha i przywiązał je do oparć fotela, okręcając nadgarstki taśmą izolacyjną. Z niewyjaśnionych powodów, których nigdy nie potrafiłam zrozumieć, z kawałka zielonej ceraty zwinął dość marną opaskę na oczy. Przecież cię zobaczyłam. Twoje czarne oczka, obrzmiałą twarz z nieregularnym zarostem, twoją paskudną cerę.

Właśnie tak szybko odbyło się moje porwanie. Zostałam porwana, bo skręciłam w prawo. A zostałam zaatakowana z lewej.

Zamknął parasol, wrzucił go do tyłu, po czym wziął pistolet i pochylony wrócił za kierownicę. Nie widziałam tego wszystkiego, ale wyczuwałam albo słyszałam, w formie ruchu mikrowłókien w powietrzu, mikrodecybeli drżących w ułamkach czasu. W formie takich właśnie subatomowych cząstek, które teraz regularnie zasypują mi pamięć.

– Dokąd mnie zabierasz? – krzyknęłam.

Nic nie powiedział.

– Ile chcesz? Moi rodzice zapłacą. Proszę cię, wypuść mnie.

– Nie chcemy twoich pieniędzy, suko. Jak tylko urodzisz nam to dziecko, wrzucę cię do kamieniołomu z resztą takich szmat jak ty. Kurwa, zamknij się, bo przysięgam, że cię zabiję. Nie chcę żadnych pieprzonych numerów. Słyszysz mnie?

Nie odpowiedziałam.

– Kurwa mać, słyszysz mnie?!

– Tak.

Tak wyglądały fakty. Postawiłam stopę na plecaku, żeby nie ześliznął się po podłodze.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI

1 Salvator (łac., a także przestarzale w ang.) – wybawca, zbawiciel (wszystkie przypisy tłumacza).

Spis treści

ROZDZIAŁ 1. CZWARTY I PIĄTY DZIEŃ W NIEWOLI