Spis treści

Czy znasz takie sytuacje? Zmowa milczenia

Czym się różni skarżenie i kablowanie od słusznego poinformowania?

Co to jest dręczenie?

Dręczenie fizyczne

Po czym odróżnić uczciwą bójkę od bicia i dręczenia?

Na czym polega dręczenie psychiczne?

Czym się różni dobry żart od złego dowcipu i dręczenia?

Gdzie dochodzi do dręczenia?

Skąd się bierze siła dręczycieli?

Po co oni to robią?

Czy kiedykolwiek przestaną?

Czy warto być dręczycielem?

Kto zostaje ofiarą dręczyciela i dlaczego milczy?

Dlaczego dzieci nie poskarżą się dorosłym?

Do kogo zwrócić się o pomoc?

Jak się zachowywać wobec ofiary dręczenia?

Jeżeli jesteś dręczycielem

Jeżeli jesteś ofiarą dręczyciela

Jeśli jesteś biernym obserwatorem dręczenia

Jakie korzyści wynikną z przerwania zmowy milczenia?

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Tytuł: Dręczyciel w klasie

Tekst © Elżbieta Zubrzycka & Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Ilustracje © Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotograficznie, elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego.

Wydanie pierwsze

Redakcja i korekta: Jolanta Świetlikowska

Opracowanie graficzne: Andrzej Fonfara

Skład: Piotr Machola

ISBN 978-83-60577-76-9

Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

ul. Bema 4/1A, 81-753 Sopot, fax (058) 550 16 04

e-mail: gwp@gwp.pl

Więcej o książkach na stronie: www.gwp.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Czy znasz takie sytuacje? Zmowa milczenia

W szkole, w czasie przerwy, jakiś chłopiec lub dziewczynka nie po raz pierwszy dręczy słabsze dziecko. Wyzywa, popycha albo wyśmiewa się z niego. Zauważa to nauczycielka.

• Podczas lekcji chce z dziećmi porozmawiać na ten temat.

Dręczyciel mówi: Ja tylko żartuję.

Klasa mówi: My się tylko tak bawimy.

Dziecko dręczone mówi: Nic się nie stało.

• Nauczycielka przestaje rozmawiać z dziećmi.

• Jeżeli uwierzyła w to, co mówią dzieci, to dała się nabrać.

• Jeżeli wie, że dzieci ją oszukują, to wobec klasowej zmowy milczenia czuje się bezsilna. Przyjmuje, że nikt nikogo nie dręczył. Ignoruje całą sytuację. Wszyscy udają, że nic się nie stało.

• Dzieci wyciągają wniosek, że dorośli są bezradni wobec dręczyciela i że nie można na nich liczyć.

• Dręczyciel wydaje się najsilniejszy, więc dzieci jeszcze bardziej mu się podporządkowują. Każde się boi zostać następną jego ofiarą.

• Ofiara dręczyciela jest zdana sama na siebie. Nie może liczyć na niczyją pomoc.

Czy to dobrze, że w klasie zapanowała zmowa milczenia?

Dlaczego nikt nie powie prawdy?

Na następnych stronach tej książki postaramy się zrozumieć, co z takiego milczenia wynika.

Czym się różni skarżenie i kablowanie od słusznego poinformowania?

• Skarżypyta albo „kabel” to ktoś, kto donosząc na inne dzieci, stara się na siebie zwrócić uwagę dorosłego. Ma nadzieję na dodatkowe korzyści, na przykład dorosły uzna go za pożyteczne dziecko i bardziej polubi. Może też liczyć, że dzięki poparciu dorosłego stanie się ważniejszy w grupie.

• Skarżypyta donosi o sprawach, w których pomoc dorosłego nie jest potrzebna. Dzieci potrafią same sobie poradzić z danym problemem.

• Co innego, gdy KOMUŚ DZIEJE SIĘ KRZYWDA. Wtedy NIE WOLNO MILCZEĆ!

• Milczenie to uczestniczenie w krzywdzeniu. Dziecko, które milczy, uczestniczy w krzywdzeniu, nawet jeśli tylko się przygląda. Dlatego o dręczeniu trzeba powiedzieć komuś dorosłemu. Komuś, kto będzie potrafił powstrzymać dręczyciela.

• Szukanie pomocy, żeby obronić siebie lub osobę krzywdzoną, to konieczność. Wtedy poinformowanie jest zachowaniem słusznym, właściwym i dobrym. Tak właśnie postępuje uczciwy człowiek. Jeśli ktoś mówi inaczej, to źle mówi.

• Można poinformować dorosłego w zaufaniu i zobowiązać go, żeby dziecka nie wydał. Żeby zachował w tajemnicy, od kogo dowiedział się o dręczeniu.