rozdział pierwszy
Pierwszy raz w samolocie

Marudek i Pogodek pojechali na wakacje do dalekiego kraju. Po raz pierwszy lecieli samolotem, więc bardzo przeżywali tę swoją przygodę. Rodzice siedzieli dwa rzędy za nimi, toteż nie słyszeli, o czym chłopcy rozmawiają. Musieli oni bardzo głośno mówić, aby przekrzyczeć huk silników.

– Dlaczego musimy lecieć samolotem? Po co tak wysoko? Po co tak daleko? – martwił się Marudek. – Ja nikogo tam nie znam! Na pewno będę się nudzić!

Pogodek zachwycony wyglądał przez okno:

– Patrz, jakie widoki! Z góry domki wyglądają jak zabawki, a pola – jak kratki szachownicy. Nie mogę się doczekać, kiedy wylądujemy. Ciekawe, jak tam będzie. Na pewno czeka na nas wiele przygód!

– Nie cierpię przygód. Wolę jeździć tam, gdzie już byłem. Przynajmniej wiem, co mnie czeka i co mam robić.

Pogodek popatrzył zdziwiony. Nie mógł zrozumieć kolegi.

– A ja przeciwnie. Jeszcze nigdy nie leciałem samolotem. Moja przygoda już się zaczęła.

– Ale mi przygoda – trzeba siedzieć, nie ruszać się i nudzić. Tyle godzin!

Czas się troszkę dłużył. Aby poznać się lepiej, chłopcy rozmawiali o szkole.

Marudek nie lubił klasówek, a jeszcze bardziej przygotowywania się do nich. Pogodek rzadko o nich myślał, ale zawsze zdążył nauczyć się na czas. Obaj mieli dobre oceny.

– Nie cierpię klasówek – mówił Marudek. – Zawsze się boję, że źle napiszę. A ty?

– Ja się nie boję. Wiem, że dość dużo zapamiętuję z lekcji, i to powinno wystarczyć na jako taką ocenę.

– A ja ciągle myślę, że będą pytania, na które nie będę znał odpowiedzi. Przed sprawdzianem cały czas się zastanawiam, czego nie umiem.

– Naprawdę? – Pogodek był zdziwiony. – Bo ja cały czas myślę o tym, co już umiem. Zawsze coś wiem i to mi dodaje otuchy. Poza tym nasza pani ciągle powtarza, żebyśmy wyobrażali sobie, jak to na klasówce wszystko będziemy umieli, jak nam będzie miło. Wtedy chętniej się uczymy, bo dla przyjemności.

– A nasza ciągle nas straszy, że źle wypadniemy, że musimy się uczyć, bo nic nie umiemy – powiedział Marudek zmartwiony. – Jak pomyślę, ile mam stron do przeczytania i co będzie, jak wszystkiego nie powtórzę, to zaczynam się bać i wtedy to już wcale nie mam ochoty się uczyć. Ten strach mnie paraliżuje. Robię wtedy wszystko inne, a naukę odkładam na później.

– A to ciekawe, bo u nas jest zupełnie inaczej. Nauczycielka wciąż nam mówi, żebyśmy pamiętali, jak wiele już umiemy. Wystarczy powtórzyć, a wiedza szybko wejdzie nam do głowy, bo wszystko niedawno przerabialiśmy. Jeśli troszkę się przyłożymy do nauki, to sprawdzian będzie samą przyjemnością i da nam dużo satysfakcji. Od razu chce się uczyć.

– To ciekawe podejście – zastanawiał się na głos Marudek. – Kiedy nie trzeba pokonywać strachu, łatwiej się zabrać do pracy.

Potem opowiadali sobie różne wesołe anegdotki ze szkoły i czas szybko mijał. Ani się obejrzeli, a pilot już zapowiadał zbliżanie się do lotniska.

rozdział drugi
Koszmarne walizki!

Po wylądowaniu chłopcy rozejrzeli się na tyle, na ile pozwalały małe okienka. Za płytą lotniska jak okiem sięgnąć rozciągały się wypalone słońcem rude skały, a dalej – skaliste pagórki. Gdzieniegdzie pomiędzy kamieniami wyrastał zielony kaktus pokryty chmurą kolców. Okolica wyglądała na wymarłą pustynię. Przy wyjściu uderzył ich powiew gorącego powietrza, dużo cieplejszego niż w kabinie samolotu, gdzie klimatyzacja utrzymywała przyjemną, niewysoką temperaturę. – Jaka piękna pogoda. Świeci słońce i jest tak przyjemnie ciepło – cieszył się Pogodek.

– No właśnie, gorąco. Nie cierpię tego, pocę się! – skarżył się Marudek.

– Gdybyś zdjął rękawiczki, czapkę i płaszcz, może poczułbyś się lepiej. – I co? Mam to wszystko dźwigać w rękach? – stękał Marudek.

Im bardziej Marudek narzekał, tym bardziej Pogodek stawał się wesoły. Im bardziej wesoły był Pogodek, tym chętniej Marudek marudził. Z bagażami w rękach udali się w kierunku wyjścia z lotniska. Pogodek niemal biegł z przodu, zaciekawiony, co zobaczy za zamkniętymi drzwiami. Marudek dreptał na końcu, walcząc ze swoją walizką na kółkach, która co chwila traciła równowagę, a leżący na niej płaszcz spadał na podłogę.

Tymczasem Pogodek był już przy drzwiach wyjściowych.

– Chodź, zobacz, ile tu kwitnie kwiatów! Jak kolorowo! A u nas teraz zimno i chlapa! – wołał do kolegi. Nie mógł się doczekać, kiedy dołączy do niego, żeby razem mogli się cieszyć nieoczekiwanym widokiem. Zasapany Marudek był wściekły na swoją walizkę.

– Ta torba ciągle się przewraca. Ma źle umocowane kółka. Wszystko mi z niej spada. Nie cierpię podróżowania.

Wyglądało na to, że chłopiec liczy na pomoc kolegi. Może weźmie jego płaszcz albo torbę? Ale Pogodek już zniknął mu z oczu. Złapał swoją walizkę w rękę, żeby było szybciej, i pobiegł za niezwykłym motylem, który usiadł na wielkim czerwonym kielichu nieznanego mu kwiatu. Cóż było robić. Marudek z nieszczęśliwą miną ujął rączkę walizki w taki sposób, że znowu straciła równowagę. Może mama pomoże? Jak to się stało, że jeszcze nie wzięła od niego bagażu, żeby ulżyć synkowi, który tak się trudzi?

Marudek był zły. Dawniej to zawsze działało. A dzisiaj nic. Czy to znaczy, że teraz już sam będzie nosić swoje rzeczy? A może jeszcze sprzątać po sobie albo odnosić naczynia po jedzeniu do kuchni? Oj, życie nie rysowało się różowo. Lepiej było, kiedy tym wszystkim zajmowała się mama. „Zobaczymy, co się da jeszcze zrobić w tej sprawie” – pomyślał Marudek, pewny, że ma swoje sposoby na mamę. „Ona chyba nie chce, żeby jej mały syneczek stał się dużym, odpowiedzialnym chłopcem”.

Zawsze dotąd trzęsła się nad nim i usuwała z drogi wszelkie przeszkody, żeby się nie zmęczył, nie spocił ani nie przewrócił, a teraz ma sam dźwigać taką dużą torbę?

Już chciał zawołać: „Mamo, pocę się, ta walizka jest dla mnie za ciężka!” – ale jakoś mu to nie przeszło przez gardło. Opuścił głowę, pochylił plecy i przyjął postawę ofiary, żeby chociaż ukarać mamę, wywołując w niej poczucie winy. Potykając się i walcząc z torbą, dowlókł się jakoś do autobusu.

Tata śmiał się, obserwując chłopca, i po cichu powiedział do mamy:

– Ale stara się tobą manipulować! Nie martw się, da sobie radę, bo to już duży chłopiec. Wytrzymaj, nic nie mów, a zobaczysz, że w powrotnej drodze walizka nie będzie dla niego żadnym problemem. Wszyscy udali się do wyznaczonego autobusu, na którego szybie widniał napis z nazwą ich hotelu: Wakacyjne Marzenie. Tylko Pogodek gdzieś zniknął. Pasażerowie zaczęli się denerwować, bo każdy po długiej podróży chciał jak najszybciej znaleźć się w swoim pokoju, umyć i odpocząć. Mama i tata rozbiegli się w dwie strony, nawołując chłopca. Po dłuższej chwili wyłonił się spomiędzy samochodów stojących na ogromnym lotniskowym parkingu, uśmiechnięty i zadowolony.

Tytuł: Marudek i Pogodek na wakacjach czyli jak być szczęśliwym

Tekst © Elżbieta Zubrzycka

Ilustracje © Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotograficznie, elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego.

Wydanie pierwsze

Redakcja i korekta: Michał Pruski, Aleksandra Kissiel

Opracowanie graficzne: Emilia Nyka

Skład: Mirosław Tojza

ISBN 978-83-60577-82-0

Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

ul. Bema 41/A, 81-753 Sopot, tel. (0 58) 551 11 01, fax (058) 550 61 04

e-mail: gwp@gwp.pl

Więcej o wszystkich książkach GWP na stronie: www.gwp.pl