Tytuł: O zajączku Filipie, który ze strachu dokonał wielkich czynów

Tekst © Elżbieta Zubrzycka

Ilustracje © Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Fotografie © Elżbieta Zubrzycka

Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotograficznie, elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego.

Wydanie pierwsze

Redakcja i korekta: Jolanta Świetlikowska, Michał Pruski, Aleksandra Kissiel

Opracowanie graficzne: Klara Wicenty

Skład: Mirosław Tojza

ISBN 978-83-60577-83-7

Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

ul. Bema 41/A, 81-753 Sopot, tel. (0 58) 551 11 01, fax (058) 551 61 04

e-mail: gwp@gwp.pl

Więcej o wszystkich książkach GWP na stronie: www.gwp.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Filip pojawia się na świecie

Filip był jednym z czterech zajączków, które urodziły się w norze pod lasem. Nora była wygodna i duża, a wejście do niej prowadziło przez wąski tunel. Nikt nie wiedział, kto się urodził pierwszy, a kto drugi. Pewne było tylko to, że Filip jest najmniejszy z całego rodzeństwa.

Maluchy szybko rosły. Starsze, silniejsze zajączki coraz bardziej zasłaniały Filipowi światło docierające przez tunel prowadzący… Dokąd? Zajączek bardzo był ciekaw, co znajduje się tam, po drugiej stronie jasności. Mama i tato na zmianę znikali w niej, po czym zadowoleni wracali, wnosząc niezwykłe wonie i zapachy. Wkrótce bracia i siostra byli na tyle duzi, że odważyli się wyjść z nory, najpierw na krótko, a potem opuszczali ją na całe dnie. Tymczasem najmniejsze z rodzeństwa nie miało jeszcze dość siły, żeby stanąć pewnie na łapkach. Za to, kiedy silniejsze zajączki baraszkowały na trawie, całe mleko mamy należało do Filipa. Z dnia na dzień rósł i stawał się mocniejszy, aż pewnego ranka doczołgał się do wyjścia z nory. Wystawił główkę i rozejrzał się ostrożnie.

Nora została wykopana na dość stromej skarpie. Poniżej rozpościerało się jezioro otoczone gęstym lasem. Z prawej strony zielona łąka pełna pachnących kwiatków nęciła smaczną, świeżą trawą. Po lewej szumiał las, a nagrzane słońcem pnie sosen wydzielały wspaniały zapach żywicy.

– Co za piękny widok! – zawołał Filip. Przestał się dziwić, że jego rodzeństwo niechętnie wraca wieczorem do nory.

Leżał przy wyjściu i rozglądał się z radością. Widział najróżniejsze kolory, czuł zapachy i nareszcie wyraźnie słyszał dźwięki.

– Jakie piękne miejsce znaleźli rodzice na nasze mieszkanie – pomyślał malec. Nagle poczuł niepokój. Coś było nie tak. Do jego uszu dodarły obce dźwięki i dziwne zapachy.

Zobaczył coś, co popsuło mu dobry nastrój i bardzo przestraszyło. Cofnął się w głąb nory.

– To dom człowieka! – wykrzyknął. – Naszego wielkiego wroga!

Na końcu łąki, ukryty za drzewami i krzakami, stał dom. Duży, ciemny, ze spadzistym dachem. Wydawał się tajemniczy i przerażający. To stamtąd dochodziły głuche dźwięki rąbania drewna siekierą, a także drażniący wielkie uszy odgłos szczekania psa i głosy bawiących się dzieci.

– Czemu tutaj mieszkamy? Nie mogliście wykopać nory dalej od człowieka?

– zapytał głosikiem bardziej przypominającym pisk, bo wydobywającym się ze ściśniętego strachem gardziołka.

– Nie martw się syneczku – powiedziała mama. – Mieszkamy dostatecznie daleko. Kiedy będziesz starszy zrozumiesz, że bliskość człowieka ma też swoje dobre strony.

Spokojny głos mamy podziałał na Filipa uspokajająco.

Powoli podczołgał się znowu do brzegu norki i zaciekawiony wystawił na zewnątrz całą głowę. Ileż ciekawych rzeczy spostrzegł dookoła!

Nęciła go pachnąca łąka i zaciekawił biało-żółty kwiatek wyłaniający się spośród zielonych źdźbeł trawy. Nabrał ochoty, żeby napić się przezroczystej, świeżej wody, chlupoczącej dwa metry od niego. Chętnie też powąchałby smakowicie wyglądającego brązowego grzybka, który rósł tuż obok norki. Na chwilę zapomniał, że jest słaby i niedołężny, więc – ruszył w kierunku łąki.

– Mamo, ja umiem chodzić! – zawołał zaskoczony i szczęśliwy.

Kicając sprawnie, szybko pokonał odległość dzielącą go od kolorowego kwiatka. Zbliżył do niego nosek, powąchał i… kichnął z całych sił.

– Mamo, co to za kwiatek? Jeszcze nigdy nie wąchałem czegoś pachnącego tak mocno i pięknie!

– To róża, niezwykły kwiat. Bądź ostrożny! Wygląda pięknie, ślicznie pachnie i smakuje wybornie, ale ma ostre kolce. Tak to już jest, nie ma róży bez kolców – powiedziała mama filozoficznie.

– A te kwiaty obok? Też mają kolce?

– Nie, to bardzo smaczne nagietki. Rozsiały się z ogrodu człowieka. Widzisz, jakie to wygodne, że możemy ucztować obok naszego domu i nie narażać się na niebezpieczeństwo, jakie grozi nam, gdy się wyprawiamy na grządki do jego zagrody. Lepiej trzymać się od niej z dala, bo ludzie bardzo sobie cenią pasztet z zająca.

Mama zmrużyła oko i uśmiechnęła się do Filipa. Tato stał pod drzewem z założonymi na piersiach łapkami i pękał z dumy, że najmniejszy jego synek zdecydował się na opuszczenie nory i tak dobrze sobie radzi.

Samotny, niezdarny zajączek

Filip nie wiedział, co to jest pasztet. Przede wszystkim jednak nie miał czasu, żeby się nad tym zastanawiać. Zanurzył pyszczek w słodkiej, zielonej trawie. Wciągnął zapach ziemi i murawy. Był szczęśliwy.

Tymczasem jego rodzeństwo biegało dookoła drzew i goniło się nawzajem. Dopiero po chwili rozbawione dzieci zauważyły brata.

– Nareszcie wylazłeś z nory, słabeuszu! – zawołał najsilniejszy zajączek.

– Niemożliwe – zaśmiał się drugi z braci – Fajtłapa nauczył się chodzić.

– Goń mnie, zobaczymy, czy dogonisz! – krzyknęła do Filipa siostra, od małego nazywana Wielką Buźką, z powodu ostrego języczka. Zaczęła uciekać w stronę lasu.

Las mienił się już jesiennymi kolorami. Najpierw zaczerwieniły się klony. Niektóre gałęzie wyglądały tak, jakby płonęły w świetle słońca.

Filipowi zrobiło się bardzo przykro.

– Jestem do niczego – pomyślał – Lepiej już wrócę do nory, żeby mi więcej nie dokuczali.