Tytuł: Tajemnica Michasia

Tekst © Elżbieta Zubrzycka & Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Ilustracje © Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotograficznie, elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego.

Wydanie pierwsze

Redakcja i korekta: Aleksandra Kissiel

Opracowanie graficzne: Andrzej Fonfara

Skład: Mirosław Tojza

ISBN 978-83-60577-87-5

Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

ul. Bema 4/1A, 81-753 Sopot, fax (058) 550 16 04

e-mail: gwp@gwp.pl

Więcej o książkach na stronie: www.gwp.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

COŚ TY ZROBIŁ, MICHASIU!

– Tym razem to już Michał przesadził! – szeptały między sobą dzieci. Były bardzo przejęte i wzburzone – Teraz na pewno wyrzucą go ze szkoły. On jest nie do wytrzymania.

– Ile agresji w tym chłopcu! On jest nieobliczalny. Następnym razem może zaatakować jakieś dziecko! – komentowali zdarzenie nauczyciele.

Dzieci szeptały po kątach, patrząc na Michała z przestrachem. Inne pokazywały go palcami i uciekały, kiedy podchodził.

Michał nie potrafił wytłumaczyć, dlaczego rzucił się na psa z kijem i zaczął go okładać ze wszystkich sił. Czuł się okropnie, cały trząsł się w środku. Targały nim złość i ogromna rozpacz. Stracił jedynego przyjaciela. Nie było nikogo, komu mógłby wytłumaczyć, co się stało. Miał ochotę krzyczeć i płakać. Nikt go nie rozumiał.

Przyszedł tato wezwany do szkoły. Po krótkiej wizycie u dyrektora wziął chłopca za rękę i bez słowa pociągnął za sobą. Michał widział, że tato jest smutny, rozczarowany i bardzo się za niego wstydzi.

DAWNO, DAWNO TEMU W PRZEDSZKOLU

Mały Michaś był wesołym, bystrym dzieckiem. Bardzo też lubił się przytulać. Kiedy przyszedł do przedszkola, witał się ze wszystkimi dziećmi, niczym mały miś. Panie uśmiechały się, widząc tyle serdeczności w tym nowym dziecku. Jednocześnie, niepokoiły się niezwykłym zachowaniem i ostrzegały rodziców:

– To miłe, że Michaś tak lubi się przytulać. Boimy się jednak, że dzieci będą się z niego śmiały. Przezywały, że jest taki dziecinny!

Dzieci wcale się nie śmiały. Najpierw były zdziwione zachowaniem Michasia, a potem im się spodobało. Ze śmiechem rzucały się na siebie i przytulały nawzajem. Czasem kończyło się to mocowaniem i turlaniem po podłodze. Panie pozwalały na te zabawy, bo zauważyły, że dzieci były łagodniejsze niż przedtem. Zabawy te wcale nie przeradzały się w bójki. Dzieci jakby bardziej się polubiły i chętniej bawiły się teraz ze sobą. A kiedy jakiemuś dziecku zrobiło się smutno, przytulało się do kogoś i po chwili znowu bawiło radośnie.

– Ten szalony Michaś ma dobry wpływ na dzieci – mówiły panie wychowawczynie między sobą – Kto by pomyślał? Takie duże przedszkolaki, a tak bardzo potrzebują kontaktu fizycznego.

Potem Michaś zainteresował się dinozaurami. Właściwie już od dawna go fascynowały, bo były wielkie i groźne. Chłopiec lubił sobie wyobrażać ten dawny świat i bał się go trochę. Jak musiała wyglądać nasza Ziemia i jak musiała się trząść, kiedy z łomotem stąpały po niej tysiące dinozaurów. Jak musiało być niebezpiecznie! Potem zaczął opanowywać nazwy poszczególnych zwierząt: a to stegozaury, brontozaury, parazaurolofy, a to latające pterodaktyle… Nauczył się odróżniać mięsożerne i roślinożerne zwierzęta. Najbardziej fascynowały go te najniebezpieczniejsze, z wielkimi paszczami pełnymi ostrych zębów. A szczególnie tyranozaur. Sam więc nim został.

Teraz, podczas zabawy w przedszkolu, ryczał strasznie, wspinał się na tylne nogi, a krótkimi przednimi kończynami starał się pochwycić zdobycz. Każde dziecko świetnie nadawało się do zjedzenia. Dziewczynki piszcząc uciekały, a chłopcy kryli się po kątach. Wszystkim bardzo spodobała się nowa zabawa. Wkrótce w przedszkolu zaroiło się od dinozaurów. Niektóre gady wykluwały się z jaj w kąciku. Inne, te łagodniejsze, roślinożerne bawiły się w grupach, a najstraszniejsze, mięsożerne uganiały się po całym pokoju, polując na siebie nawzajem. Mimo okropnych pazurów na wygiętych palcach i wydawania straszliwych dźwięków nie robiły sobie krzywdy. Panie wychowawczynie uśmiechały się, obserwując tę nową modę i cieszyły się, że dzieci tyle się uczą. I o zwierzętach, i o historii planety Ziemi, i o uważaniu na inne dziecko w największym nawet zacietrzewieniu podczas „groźnej” zabawy.

Potem były już troszkę zmęczone życiem w tej przedpotopowej dziczy. Podobnie dzieci – dzięki zabawie poznały i przeżyły temat tak dogłębnie, że coraz częściej zaczynały zajmować się czymś innym. Ulubiona wychowawczyni zastanawiała się i niepokoiła troszeczkę:

– Co też ten Michaś nowego wymyśli? Byle nie zamarzył o grze na bębenku!

CO SIĘ DZIEJE?

W domu Michasia zaszły wielkie zmiany. Mama zachorowała! Rodzice byli bardzo zaniepokojeni. Nic nie powiedzieli Michasiowi, żeby się nie martwił. On jednak czuł, że coś jest nie tak. Mama popłakiwała, kiedy wydawało się jej, że nikt nie widzi. Kiedy indziej przytulała syna jakoś tak mocno i dziwnie. Często była zamyślona i jakby nieobecna. Tato zamknął się w sobie, chodził zatroskany. Nie miał ochoty na zabawy z synkiem, jak dawniej. Michaś nie umiał znaleźć sobie miejsca. Pewnego dnia siedział pod stołem w kuchni, bo tam tym razem znajdowała się jego baza, w której ukrywał się przed wyjątkowo nerwowymi ostatnio dinozaurami. Rodzice nie zauważyli go i zasiedli do jednej ze swoich długich rozmów, jakie ostatnio prowadzili. Michaś niewiele z tej rozmowy rozumiał, bo używali takich dziwnych słów, ale jedno zapamiętał dobrze: coś mówili o szpitalu i tato pytał mamę, co ma zrobić, gdy jej nie będzie… Jak to mamy nie będzie?! Przerażony skulił się pod stołem i siedział tam jeszcze, kiedy rodzice dawno już wyszli z kuchni. Co tato miał na myśli?

Michał pomyślał, że nie powinien ich o to pytać, skoro nie chcieli z nim na ten temat rozmawiać.

WIELKIE ZMIANY

W przedszkolu cały czas dręczyły go wątpliwości, co się dzieje z mamą i co będzie dalej. Nie interesowało go już to, czym zajmowały się inne dzieci. Odpychał je więc od siebie, stał się niemiły i opryskliwy. Kiedy indziej siedział sam w kącie i niegrzecznie zwracał się do pań wychowawczyń, które zachęcały go, by włączył się w zajęcia i zabawy.

– Zostawcie mnie w spokoju! – wołał Michaś.

– Nie chcesz się bawić, to nie – mówiły dzieci i odsuwały się od niego. Na początku były zdziwione nowym zachowaniem Michasia, ale wkrótce przyzwyczaiły się i przestały się do niego odzywać.

Znowu było jak w domu. Wszyscy zajęci sobą, a on zupełnie sam. Kilku chłopców budowało wspaniały zamek z klocków. Michaś przyglądał się zabawie, ale jakoś nie miał ochoty się przyłączyć.

Stał i patrzył, a jego bujna wyobraźnia podsuwała mu kolorowe obrazy. W takim zamku – rozmarzył się – mieszka z mamą i tatą, a mama jest zdrowa. Tato jest królem, mama królową, a on królewiczem w srebrnej zbroi i jeździ na koniu o imieniu Tyranosaurus Rex. Ten koń umie gryźć i kopać, bo to koń bojowy, ale tych umiejętności nie używa dopóty, dopóki mu się ktoś nie narazi. Mama królowa jeździ karetą, z przodu siedzi stangret i wielkim, złotym batem wywija nad głowami koni. Nie bije ich oczywiście, tylko tak wywija, bo to dobrze wygląda. Koniki same wesoło biegną, dokąd im Jaśnie Pani Królowa rozkaże. Słychać, jak ich kopyta stukają na bruku. Z tyłu karety stoi lokaj, czy jakiś inny służący. Kompletna fajtłapa. Co chwila zlatuje ze swojego stopnia, potem pędzi za karetą cały ubłocony. Kapelusz mu spada, więc musi przytrzymywać go ręką. Kiedy wreszcie dogoni karetę, niezdarnie łapie się uchwyt u i wdrapuje na swoje miejsce – żeby za chwilę na zakręcie znowu zlecieć, taka niezdara… Tato król nosi koronę, a kiedy decyduje o ważnych sprawach państwowych siada na tronie. Stamtąd właśnie zamawia zabawki dla swojego syna u najlepszych rzemieślników. Jeden z nich, najważniejszy, nazywa się Lego i wyrabia wspaniałe klocki, specjalnie dla królewicza.

Nagle jakiś hałas wyrwał chłopca z zamyślenia. Michaś uświadomił sobie, że to tylko jego wyobraźnia, że to wszystko nieprawda, marzenia… Jaka szkoda… Było mu tak dobrze… Poczuł się rozczarowany i zły. Jedno kopnięcie w oszukańczy zamek i klocki rozsypały się po całym pokoju.

– Proszę pani, on nam wszystko zepsuł! – dzieci były zaskoczone i bardzo rozgniewane na Michasia.