Przed budynkiem Akademii Ekonomicznej w Katowicach parkowało kilka samochodów. Stał wśród nich kilkuletni volkswagen golf. Jego właściciel, Rafał, dwudziestotrzyletni mężczyzna, opierał się o swój samochód. W prawej ręce trzymał bukiet czerwonych róż. Lewą ocierał spocone czoło. Był wyraźnie podenerwowany.

Otworzyły się drzwi uczelni i na zewnątrz wyskoczył uradowany młodzieniec. Cieszył się, bo dostał się na studia. Za nim zaczęli wychodzić kolejni młodzi ludzie. Jedni uśmiechnięci, inni smutni. Jedni rozradowani, a inni pogrążeni w rozpaczy.

W pewnej chwili z budynku wyszła Ola, śliczna dziewiętnastolatka. Podeszła do Rafała. Miała ponury wyraz twarzy.

– No i co? Nie udało się? – zapytał ją z żalem w głosie.

– Jestem przyjęta! – wykrzyknęła dziewczyna i rzuciła mu się na szyję. – Będę studiowała na mojej wymarzonej Akademii Ekonomicznej. – Pocałowała Rafała w usta.

– Gratuluję – ucieszył się. – Proszę. To dla ciebie. – Wręczył dziewczynie bukiet róż.

– Dzięki.

– W nagrodę zapraszam cię na kawę i ciacho.

– Z przyjemnością. Nie odmówię – odparła z uśmiechem.

– Zapraszam do samochodu.

Rafał otworzył Oli drzwi pasażera, a następnie zamknął je za nią. Wskoczył za kierownicę i odpalił silnik. Po kilku minutach zaparkował obok kawiarni. Para weszła do lokalu. Kawiarenka była gustownie urządzona. Przy kilku stolikach siedzieli klienci. Popijali kawę i jedli ciastka. Rafał i Ola zamówili kawę i dwa eklerki.

– No, to ty się dzisiaj dostałaś na studia, a ja zaliczyłem egzaminy i jestem na czwartym roku polibudy.

Rafał studiował informatykę na politechnice. Komputery były jego największą pasją. Marzył, że w przyszłości stanie się cenionym programistą. Już teraz tworzył ciekawe gry komputerowe. Jednak daleko im było do tych wypuszczanych na rynek przez EA Sports.

– Czeka nas świetlana przyszłość – stwierdziła Ola.

– Za dwa lata, jak ukończę studia, to znajdę pracę i się z tobą ożenię.

– Twój ojciec się na to nie zgodzi. Nazywa mnie pogardliwie córką sprzątaczki. Uważa nasz związek za mezalians.

– Jego zdanie mnie najmniej obchodzi. Kocham cię i chcę być z tobą.

– Ja też ciebie kocham. Oboje zdobędziemy tytuł magistra, znajdziemy dobrą pracę, będziemy mieli wypasioną chatę, dwie luksusowe fury, a wakacje będziemy spędzali na Karaibach.

– I będziemy mieli przynajmniej dwoje dzieci – uzupełnił Rafał.

– O nie. Na bachory to ja się nie zgadzam. Nie chcę mieć ani jednego – zaprotestowała.

– Nawet jednego?

– Nawet.

– Ale dlaczego?

– Drażni mnie dziecięcy pisk i jazgot.

– Jesteś jeszcze młoda. Ale z czasem dojrzejesz do macierzyństwa i zapragniesz mieć dzieci.

Kelnerka przyniosła dwie kawy i dwa talerzyki, na których leżały eklerki. Rafał i Ola grzecznie podziękowali. Zmienili temat i jedząc, miło gawędzili.

*

Poznali się dość banalnie. Tak jak większość młodych ludzi. Ola miała siedemnaście lat, gdy wraz z przyjaciółką Sylwią wybrała się na dyskotekę. Tam wpadła w oko Rafałowi, który wraz z kolegami sączył piwo. Poprosił ją do tańca, a później postawił jej drinka. Barman był jego kolegą, więc nie spytał Oli o dowód osobisty. Rozmowa pomiędzy nimi świetnie się układała. Rafał zaimponował Oli elokwencją. Przedstawiał znacznie wyższy poziom intelektualny niż jej rówieśnicy. Dziewczynie imponowało, że zainteresował się nią student cenionej uczelni. Wymienili się numerami telefonów. Na pierwszą randkę wybrali się do wesołego miasteczka. Obeszli kilkanaście karuzeli, świetnie się przy tym bawiąc. Po zabawie Rafał zaprosił Olę do ekskluzywnej restauracji na wykwintną kolację. Choć był studentem i nie pracował, było go na to stać. Miał bardzo bogatych rodziców. Ola była zachwycona. Takie lokale widziała tylko na ekranie telewizora. Jej matka była biedną sprzątaczką. Ojciec zmarł, gdy była jeszcze dzieckiem. Ola utrzymywała się z niewielkiej renty, jaką otrzymywała po nim. Po kilku randkach para zdecydowała się na zbliżenie. Rafał zaparkował volkswagena na leśnym parkingu. Dla Oli był to pierwszy raz. Pierwszy, a zarazem fantastyczny. Rafał miał już w swoim życiu seksualne doświadczenia. Później były kolejne stosunki. Równie wspaniałe. Zabezpieczali się za pomocą prezerwatyw. Rafał wolałby to robić bez gumek i dlatego namawiał Olę, aby zaczęła zażywać pigułki antykoncepcyjne. Jednak nastolatka wstydziła się umówić na wizytę do ginekologa, który mógłby jej przepisać takie tabletki.

*

Po wyjściu z kawiarni Rafał odwiózł Olę do jej domu. Był to niewielki domek jednorodzinny ze spadzistym dachem. Został wybudowany w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Ola pocałowała Rafała w usta i otworzyła drzwi volkswagena.

– Cześć, skarbie.

– Oluś. Mamy wakacje. Może wyskoczylibyśmy na Mazury.

– Ale ja nie mam kasy – odparła z żalem w głosie.

– Nie ma problemu. Ja jakiś szmal zorganizuję.

– O nie. Ja cię nie mogę naciągać.

– Jestem twoim facetem. Muszę o ciebie dbać.

– A skąd weźmiesz pieniądze? Od starego? Przecież on ci nie da na wakacje z córką sprzątaczki.

– Doskonale o tym wiem. Dlatego mu powiem, że wyskakuję na Mazury z kumplami z uczelni.

– A kiedy chcesz jechać?

– Choćby jutro.

– Mnie też pasuje.

– To jutro rano o dziewiątej parkuję przed twoim domem. Zgoda?

– Oczywiście. – Ola pocałowała Rafała w usta. – Pa, kochanie.

– Trzymaj się, kochana.

Ola wysiadła z volkswagena i weszła do ogrodu. Samochód odjechał. Dziewczyna podeszła do drzwi domu i otworzyła je kluczami. Poczuła zapach smażonych kotletów. Pomaszerowała do kuchni i przywitała się z matką. Była to drobna kobieta, która jeszcze nie przekroczyła czterdziestego roku życia.

– Cześć, mamusiu. – Ola pocałowała matkę w policzek.

– Cześć, córeczko. No i jak? – zapytała z lękiem w głosie.

– Jestem przyjęta! – Rozradowana dziewczyna wzniosła w górę zaciśnięte piąstki.

– Jak ja się cieszę. Kamień z serca mi spadł.

– Jutro wyjeżdżam z Rafałem na Mazury.

– Córeczko. Ale my nie mamy pieniędzy na taki wyjazd. – Matce Oli zrobiło się przykro.

– Rafał wszystko funduje. Ma bogatego starego.

Kobieta podniosła pokrywkę i wbiła widelec w ziemniak.

– Już są dobre – oznajmiła i przez ścierkę chwyciła garnek, by odcedzić kartofle.

Ola usiadła przy stole. Jej matka nałożyła na dwa talerze po kilka ziemniaków i kotlety. Konsumowały taki prosty, a zarazem pyszny obiad. Dziewczynie bardzo smakowało.

*

Matka Oli przyjechała do Katowic z podkarpackiej wsi. Wówczas jej rodzinna miejscowość leżała na terenie nieistniejącego obecnie województwa przemyskiego. Po zdanej maturze zamierzała dostać się na jakąś uczelnię. Na politechnice poznała swojego przyszłego męża, który studiował budowę maszyn. Był rodowitym Ślązakiem. Matka Oli zakochała się w nim z wzajemnością. Wkrótce zaszła w ciążę. Siłą rzeczy zrezygnowała z ubiegania się o indeks wyższej uczelni, wzięła ślub i zajęła się wychowaniem malutkiej Oleńki. Młodym bardzo pomagali rodzice ojca Oli. Dzięki nim ich syn mógł ukończyć studia i zdobyć tytuł inżyniera. Podjął pracę w biurze projektowym. Był bardzo cenionym pracownikiem. Ale chciał założyć własny biznes. Przez kilka lat pracy oszczędzał każdą złotówkę i w końcu było go stać na kupno używanych maszyn. W piwnicy swojego domu otworzył warsztat ślusarski. Zajmował się produkcją kluczy nasadowych. Narzędzia, które wychodziły z jego zakładu, były solidne. Nie narzekał na brak zbytu. Zatrudnił swoich dwóch kolegów, aby wyrobić się z zamówieniami. Niestety, w wieku trzydziestu pięciu lat dostał zawału serca. Palił papierosy w ogromnych ilościach. I to już od wczesnej młodości. Kardiolodzy orzekli, że niezbędna będzie operacja wstawienia by-passów. Trzy dni po niej ojciec Oli zmarł. Jego żona do tej pory nie pracowała. Wiedziała, że warsztat daje niezłe dochody. Dwaj pracownicy nadal produkowali klucze, a ona zajmowała się zbytem. Jednak po kilku dobrych latach koniunktura się załamała. Tania chińska tandeta zalała polski rynek i zakład nie był w stanie konkurować cenowo. Matka Oli zwolniła pracowników, prawie za bezcen sprzedała maszyny i poszła do urzędu zatrudnienia. Choć miała maturę i ukończyła kurs obsługi komputerów, udało jej się znaleźć zaledwie pracę sprzątaczki. Wstydziła się tego, przede wszystkim przed swoim ojcem, oczytanym rolnikiem, który przed laty wysłał córkę na Śląsk, aby uzyskała tytuł magistra.

Po obiedzie Ola pozmywała naczynia. Matka usiadła w fotelu i pilotem włączyła telewizor. Właśnie rozpoczynał się jej ulubiony serial.

Ola zamknęła się w swoim pokoju. Włożyła płytę do odtwarzacza i z głośników popłynął jej ulubiony przebój grupy Bon Jovi. Taka energetyczna muzyka doskonale ją nastrajała.

Zadzwoniła komórka. Ola wzięła ją do ręki, spojrzała na wyświetlacz i się uśmiechnęła. Odebrała połączenie i przyłożyła aparat do ucha.

– Cześć, Sylwia… Zdałam… Tak, zdałam… Dzięki… Za godzinkę w naszym ulubionym pubie? Nie ma sprawy. Na razie.

Ola wyłączyła telefon. Poszła do łazienki i wzięła szybki prysznic. Ubrała się w nowe rzeczy i poszła do pokoju, w którym jej matka oglądała telewizję.

– Mamusiu. Jadę do pubu. Chcę z Sylwią oblać mój sukces.

– Tylko nie przesadź z alkoholem.

– Mamo. Przecież ty wiesz, że ja rozsądnie piję.

Ola wyszła z domu i poszła na przystanek autobusowy. Po dziesięciu minutach jazdy wysiadła w centrum miasta.

Weszła do niewielkiego pubu, który był urządzony ze smakiem. Przy kilku stolikach siedzieli klienci. Raczyli się piwem i popijali kawę. Barman, mężczyzna czterdziestoletni i dobrze zbudowany, stał za barem i czyścił szklankę. Poprosiła o piwo.

Usiadła przy stoliku i pociągnęła łyk złocistego napoju. Piwo było zimne i bardzo jej smakowało.

Po chwili do pubu weszła Sylwia. Z uśmiechem na ustach podeszła do stolika, przy którym siedziała Ola.

– Cześć, Oluś.

– Witaj, Sylwunia. – Ola pocałowała koleżankę w usta.

Sylwia zamówiła piwo i zajęła miejsce przy stoliku.

*

Ich przyjaźń trwała już od kilkunastu lat. Poznały się w zerówce. Chodziły do tej samej podstawówki i gimnazjum. Następnie ich drogi się rozeszły. Ola dostała się do renomowanego liceum, a Sylwia wybrała technikum gastronomiczne. Obie były śliczne. No, może Ola była trochę piękniejsza. Różnił je stosunek do nauki. Ola była przykładną uczennicą. Przynosiła świadectwa z czerwonym paskiem. Natomiast Sylwia nie znosiła ślęczenia nad książkami. Kartkówki i sprawdziany w szkole wywoływały w niej lęk. Dlatego często wagarowała. Ale zawsze jakimś cudem udawało jej się przechodzić do kolejnej klasy.

Kilkakrotnie musiała zdawać egzaminy komisyjne. Przez maturę przebrnęła na stopniach dopuszczających. Złożyła papiery w prywatnej wyższej uczelni, bo tam nie było egzaminów. O przyjęciu decydowała kolejność zgłoszeń. Mogła sobie pozwolić na dzienne i drogie studia – jej rodzice nieźle zarabiali. Handlowali na targowisku owocami i warzywami. Byli właścicielami trzech straganów. Ciężko pracowali. Chcieli dla swojej jedynaczki lepszej przyszłości. Sylwia mieszkała w kawalerce odziedziczonej po babci. Mieszkanie było w bloku zbudowanym z wielkiej płyty. Oczywiście za wszystko płacili jej rodzice. Choć w ich willi nie brakowało miejsca, Sylwia po ukończeniu osiemnastego roku życia chciała się choć trochę usamodzielnić. Dziewictwo utraciła dość szybko. W wieku piętnastu lat, podczas wagarów, wypiła z kolegą butelkę taniego wina. Chłopak zaczął się do niej dobierać. Sylwia, chyba ze względu na wypity alkohol, nie stawiała oporu. Poczuła lekki ból, a po dwudziestu sekundach chłopak doznał wytrysku. Nie miała z tego żadnej przyjemności. Obecnie była w związku z Piotrem. Mężczyzna nie przekroczył jeszcze trzydziestki, a już zajmował kierownicze stanowisko w dużym banku.

*

Ola i Sylwia piły piwo, paliły papierosy i plotkowały. Przy tym głośno chichotały. Z każdą kolejną butelką ich śmiech stawał się coraz głośniejszy. Zirytowało to pewnego sześćdziesięcioletniego, łysego, otyłego mężczyznę, który siedział przy szklance z piwem. Miał już trochę w czubie.

– Uciszcie mordy, jebane siksy!

– Zamknij ryja, stary chamie – prychnęła z pogardą Sylwia.

– Ja ci dam chama! Zaraz ci przypierdolę! – Mężczyzna wstał z krzesła i zataczając się, ruszył w kierunku stolika, przy którym siedziały Ola i Sylwia. Zacisnął pięść i uniósł rękę. Sylwia się wystraszyła.

Do mężczyzny błyskawicznie dopadł barczysty barman. Złapał go za wzniesioną rękę i ją wykręcił.

Niedoszły napastnik jęknął.

– Wypad z baru! – Barman otworzył drzwi i wyrzucił mężczyznę na chodnik, po czym zwrócił się do dziewczyn: – Przepraszam was najmocniej. Ale czasami trafiają się tacy chamscy klienci.

– Dziękuję panu za ratunek – odpowiedziała Sylwia. – Gdyby nie pan, to dostałabym po głowie.

Ola i Sylwia, plotkując, wypiły jeszcze po dwa piwa. Obie stwierdziły, że już im wystarczy. Nieźle szumiało im w głowach. Pożegnały się. Sylwia pojechała do domu zamówioną taksówką, Ola – autobusem. Drogę od przystanku pokonała piechotą. Weszła do swojego pokoju i w ubraniu rzuciła się na łóżko. Była szczęśliwa. Bardzo szczęśliwa. Momentalnie zasnęła.

*

Ojciec Rafała, sześćdziesięcioletni, potężnie zbudowany mężczyzna, siedział w wygodnym fotelu i popijał whisky. Był prezesem poważnego przedsiębiorstwa i zarabiał krocie. Przeglądał indeks syna. Rafał siedział naprzeciwko niego na wersalce.

– Bardzo dobre oceny – podsumował ojciec z dumą. – Gratuluję. Po ciężkiej pracy należy ci się nagroda. Powiedz mi, o czym marzysz? Oczywiście w granicach rozsądku.

– Potrzebuję trochę kasy. Chcę wyskoczyć z kolegami na Mazury.

– Nie widzę problemu. Zasłużyłeś sobie na to – odpowiedział, po czym sięgnął po portfel i wyjął z niego gruby plik banknotów. Zaczął je liczyć. – Dwa tysiące wystarczą?

– No jasne, tato – ucieszył się Rafał.

– Proszę. – Ojciec wręczył mu plik banknotów.

– Dzięki.

– A jeżeli można wiedzieć, to z kim ty się na te Mazury wybierasz?

– Z Tomkiem i Sławkiem. Znasz ich dobrze.

– Znam. I to bardzo dobrze – odrzekł i zmierzył syna wzrokiem. – Dwa tygodnie temu mówiłeś, że obaj wybierają się w lipcu do Holandii. Mają pracować przy zbiorze truskawek, więc dlaczego kłamiesz? – Twarz ojca przybrała purpurowy kolor.

– Ale ja nie kłamię, tato – tłumaczył Rafał, wyraźnie zmieszany. – Oni po prostu zmienili plany. Do Holandii wybiorą się po powrocie z Mazur.

– Ty nie zamierzasz jechać na Mazury z kumplami! Ty tam się wybierasz wraz z córką sprzątaczki! – Ojciec przemawiał tonem wzburzonego prokuratora.

W tym momencie weszła do domu matka Rafała, niosąc dwie napakowane reklamówki. Była to drobna pięćdziesięcioletnia kobieta. Pracowała jako nauczycielka. Z pasji, a nie dla pieniędzy. Jej mąż wystarczająco dużo zarabiał. Usłyszała dwa ostatnie zdania wypowiedziane przez męża.

Syn spoglądał na niego ze strachem w oczach.

– Oddawaj moje pieniądze! – zażądał ojciec.

– Tato. Ale to jest wspaniała dziewczyna – tłumaczył Rafał. – Gdyby ją tata lepiej poznał.

– Nie mam ochoty na kontakty z osobami z nizin społecznych! – W słowach ojca brzmiała pogarda.

– Ona nie jest osobą z marginesu. Dzisiaj dostała się na Akademię Ekonomiczną.

– Koniec świata – zdziwił się ogromnie ojciec. – Córka sprzątaczki w ekonomiku. Reputacja tej uczelni z pewnością na tym ucierpi.

– A co to dla ojca za różnica, czy ja wydam pieniądze na wypad z kumplami, czy ze swoją dziewczyną?

– Gdyby ona za wszystko płaciła z własnej kieszeni, to nie miałbym obiekcji. Tylko że ona, jako córka sprzątaczki, groszem nie śmierdzi. I to ty byś musiał jej wszystko fundować. Z moich ciężko zarobionych pieniędzy. A na to ja nie wyrażam zgody. Oddawaj kasę! – ryknął ojciec.

– Masz. – Rafał oddał ojcu plik banknotów i wyszedł z pokoju.

W kuchni matka wkładała do lodówki przyniesione zakupy. Rafał podszedł do niej podenerwowany.

– Cześć, mamusiu.

– Cześć, synku.

Wziął stojącą na kredensie plastikową butelkę z wodą mineralną. Odkręcił nakrętkę i zaczął pić. Wyciągnął dobre pół litra.

– Cholera jasna – nie krył złości.

– Słyszałam twoją rozmowę z ojcem. A przynajmniej jej koniec.

– To już wiesz. Obiecałem Oli wyjazd, a teraz już nic z tego nie będzie. Ona dostała się dzisiaj na Akademię Ekonomiczną. W pełni zasłużyła na taką nagrodę.

– Nic straconego – odrzekła matka z uśmiechem. – Ja dzisiaj dostałam wypłatę.

– Nie. Ja nie mogę od mamy brać pieniędzy.

– Ale dlaczego?

– Mama niewiele zarabia.

– Ale ja pracuję jedynie dla swojej satysfakcji. Na utrzymanie domu łoży wyłącznie ojciec. On zarabia sto razy więcej ode mnie.

– A on się nie połapie, że ty mi dałaś pieniądze?

– On się moją nędzną pensją w ogóle nie interesuje. – Matka Rafała otworzyła torebkę, po czym wyjęła z portmonetki plik banknotów i wręczyła je synowi. – Proszę. Życzę wam udanego wypoczynku.

– Dziękuję, mamo. – Rozpromieniony Rafał pocałował ją w policzek.

– Pozdrów ode mnie Olę i pogratuluj jej zdania egzaminu na wyższą uczelnię.

– Na pewno to zrobię.

– Kiedy skończy studia, ojciec się na pewno do niej przekona.

– Wątpię. Dla niego Ola na zawsze pozostanie córką sprzątaczki.

– Ale wtedy już nie będzie zwykłą córką sprzątaczki, tylko absolwentką Akademii Ekonomicznej. A to jest elitarna uczelnia.

– Mimo że będzie panią magister, tato i tak będzie nią gardził. On gardzi każdym człowiekiem, który zarabia mniej od niego.

– To jest niestety prawda. – W głosie matki Rafała pobrzmiewała nuta smutku. – Do mojej pracy w szkole to on nie ma żadnego szacunku.

– Jeszcze raz dziękuję mamusi za pieniążki.

– A kiedy zamierzacie wyjechać?

– Już jutro rano.

– To idź się dobrze wyspać. Czeka was daleka podróż. Jedź ostrożnie.

– Mamusiu. To, że jestem młody, nie musi oznaczać, ze jestem nieodpowiedzialnym kierowcą.

– Wiem, synku. Ty jesteś taki rozsądny.

– I przewidujący – dodał Rafał. – Jeżeli wyjadę, to ojciec dojdzie do wniosku, że w jakiś sposób zdobyłem pieniądze. W pierwszej kolejności oskarży ciebie o to, że mi je dałaś.

– Nie martw się. Coś wymyślę.

– Martwię się. Ojciec jest despotą. Nie raz cię uderzył. Może kolejny.

– Ja jestem odporna na ciosy. – Matka uśmiechnęła się. – Bardziej niż Gołota.

– A, to niewielka sztuka – stwierdził Rafał. – Bo on to w ogóle nie był odporny na ciosy przeciwników.

*

Ola obudziła się o siódmej rano. Męczył ją kac. Wypiła cały litr wody mineralnej. Poczuła się trochę lepiej. Prysznic też jej pomógł. Zaczęła się pakować do wyjazdu.

Volkswagen Rafała stał przed jego domem. Chłopak zapakował do niego torbę turystyczną, a następnie dwuosobowy namiot. Pokrowiec, w którym znajdował się namiot, był nieco zakurzony. Prawie cały rok przeleżał na strychu. W bagażniku umieścił także grill i węgiel drzewny.

Zapowiadał się upalny dzień. Słońce zaczęło wschodzić. Rafał był wypoczęty i przygotowany na pokonanie dość długiej trasy. Jego kilkuletni volkswagen też bez problemu powinien sobie poradzić.

Rafał pojechał po Olę. Dziewczyna była już przygotowana. Gdy on parkował samochód przed jej posesją, ona zamykała drzwi domu. Czule się przywitali. Rafał otworzył bagażnik. Ola włożyła do niego swoją torbę turystyczną. Wsiedli do volkswagena. Po ośmiu godzinach jazdy znaleźli się na Mazurach. W sklepie kupili kiełbasę i zgrzewkę piwa. Znajdowało się w niej sześć puszek złocistego napoju. Rafał wiedział, jak trafić na pole namiotowe. Dwa lata wcześniej był tu razem ze swoimi kumplami.

Na polu stało mnóstwo namiotów. Młodzi ludzie słuchali muzyki, pili alkohol i piekli kiełbaski. Rafał rozbił namiot i rozpalił grill. Ola położyła na ruszcie kilka kiełbasek. Kiedy już należało je przewrócić na drugą stronę, wzięła jedną z nich w palce i syknęła z bólu. Kiełbaska była zbyt gorąca i poparzyła ją. Ola zaklęła. Dostrzegła to dziewczyna z sąsiedniego namiotu. Przyszła jej z pomocą, pożyczając szczypce. Ola podziękowała i zrewanżowała się puszką piwa. Dwudziestoletnia, ładna dziewczyna miała na imię Sandra i pochodziła z Podkarpacia. Jej chłopak Zbyszek był od niej dwa lata starszy. Przy swoim namiocie grillował ryby, które kupił od rybaka. Sandra po zdaniu matury zatrudniła się w księgarni. Zbyszek ukończył jedynie zawodówkę. Był kierowcą. Rozwoził pieczywo.

Ola usmażyła kiełbaski, a Zbyszek ryby. Sandra zaproponowała, aby wszyscy zjedli przy jednym stoliku. Był tylko jeden problem. Zbyszek i Sandra mieli przy sobie jedynie dwa rozkładane krzesła. Rafał stwierdził, że wraz z Olą będą kucać. Zbyszek nie mógł na to pozwolić. Oni, mężczyźni, mogą kucać. Ale dziewczyny muszą wygodnie siedzieć.

Ola poczęstowała parę z Podkarpacia kiełbaskami, a oni zrewanżowali się rybą. Na stole pojawiło się piwo, które kupił Rafał, i butelka wiśniowej wódki należąca do pary z Podkarpacia. Pijąc, miło gawędzili. Gdy skończył się alkohol, pożegnali się i rozeszli do swoich namiotów.

– Mamy całą noc dla siebie, kochanie. – Rafał uśmiechnął się do Oli.

– No – odparła Ola. Jej oczy błyszczały.

Kiedy już byli w namiocie, chłopak otworzył opakowanie prezerwatyw, które kupił na stacji benzynowej. Wyjął jedną i nałożył na członek. Delikatnie wszedł w Olę. Kochali się namiętnie. Było im wspaniale. Zresztą jak zawsze. Oboje równocześnie szczytowali. Gdy ich oddechy uspokoiły się, Rafał położył się na plecach i zamierzał zdjąć prezerwatywę. Wówczas zorientował się, że coś jest nie tak.

– Chryste Panie. Ona pękła! – wykrzyknął z przerażeniem.

– Co pękło? – zapytała Ola.

– No, gumka.

– Cholera jasna. Ale chyba nam się upiecze?

– A ty teraz masz dni płodne?

– A skąd mam o tym wiedzieć? Nie znam się na kalendarzyku.

– Mówiłem ci, żebyś zaczęła stosować tabletki antykoncepcyjne.

– Wstydziłam się ginekologa.

– To teraz się będziesz wstydzić, jak zostaniesz młodą matką. Dobranoc. – Rafał się odwrócił i momentalnie zasnął.

Ola nie zmrużyła oka przez całą noc. Wizja posiadania dziecka w tak młodym wieku przeraziła ją. Przecież to zniszczyłoby jej życiowe plany. Marzyła o ukończeniu studiów. Chciała zrobić karierę. A teraz mogła utonąć w morzu pieluch. Nie mogąc zasnąć, przewracała się z boku na bok. Tysiące myśli krążyły w jej głowie. W końcu około szóstej jej organizm poddał się zmęczeniu. Śniło jej się, że urodziła bliźnięta. Obudziła się zlana potem. Dla niej to był przerażający sen. Wyszła z namiotu i dostrzegła, że Rafał wraz z Sandrą i Zbyszkiem siedzą już przy stoliku i jedzą śniadanie.

– O, moja księżniczka się w końcu obudziła – powiedział Rafał. – Zapraszamy do stołu. Śniadanko czeka.

Zaspana Ola usiadła przy stoliku. Sandra położyła na plastikowej tacce dwie kromki z szynką i z serem. Tackę postawiła przed Olą.

– Częstuj się.

Ola wzięła do ręki kromkę chleba, popatrzyła na nią, po czym odłożyła.

– Coś nie mam apetytu.

– Coś ty taka markotna? – zapytał Rafał.

– A nie domyślasz się? – Ola zmierzyła Rafała wzrokiem.

– To z powodu tego, co nam się w nocy przytrafiło?

– A ciebie to nie przejęło?

– Głupstwo.

– Mówisz: głupstwo? – Ola spojrzała na niego z lekceważeniem. – To głupstwo może nam zniszczyć życie.

Poszła do namiotu po papierosy. Paliła bardzo szybko, zaciągając się nerwowo.

Rafał opowiedział Sandrze i Zbyszkowi o pękniętej prezerwatywie. Oboje go pocieszali, mówiąc, że oni nieraz robili to bez zabezpieczenia i jak do tej pory nie wpadli.

Około południa Rafał, Sandra i Zbyszek wybrali się na kajaki. Ola wykręciła się bólem głowy. Nie musiała zresztą udawać, rzeczywiście czuła, jak niewidzialna obręcz zaciska się na jej czaszce. Wciąż myślała o niechcianej ciąży, która mogła jej się przytrafić. A przy tym przesadzała z papierosami. Paliła jednego za drugim. Gdy Rafał zwrócił jej uwagę, poprosiła go jeszcze, żeby jej kupił dwie paczki. Chłopak wyczuł, że Olę to wszystko bardzo gryzie. W sklepie przy przystani kupił jej te dwie paczki papierosów.

Wieczorem we czworo piekli kiełbaski na grillu. Popijali przy tym piwko.

Oli poprawił się nastrój. Doszła do wniosku, że ten wypadek nie będzie miał poważnych konsekwencji. Postanowiła cieszyć się chwilą i korzystać z wypoczynku w tak urokliwym miejscu, jakim są Mazury.

Kolejne dni mijały tak samo. Rano wspólne śniadania z Sandrą i Zbyszkiem, potem kajaki, romantyczne spacery z Rafałem brzegiem jeziora, a wieczorem wspólny grill i kilka piwek. A nocą seks. Ale od tej pory chłopak Oli zawsze nakładał dwie prezerwatywy.

Tak minęło półtora tygodnia. I w końcu nadeszły „te dni”. Ola nie dostała okresu.

Przerażona dziewczyna nie powiedziała o tym swojemu partnerowi. Sama się z tym gryzła.

Rafał zauważył dziwne zachowanie Oli, która nie miała ochoty na spotkania towarzyskie. Siedziała cały dzień w namiocie i wychodziła z niego jedynie po to, żeby zapalić. Rafał, stojąc obok namiotu, usłyszał popłakiwanie swojej dziewczyny. Gdy ją zapytał, z jakiego powodu płacze, odpowiedziała, żeby dał jej spokój.

Po sześciu tygodniach wypoczynku Rafał i Ola postanowili wracać do Katowic. Pożegnali się z Sandrą i Zbyszkiem. Wymienili się z nimi adresami i numerami telefonów. Wsiedli do volkswagena i ruszyli w kierunku Górnego Śląska. Po drodze Ola milczała i tępo spoglądała przed siebie. Rafał próbował podjąć rozmowę, ale ukochana zbywała go półsłówkami.

Zbliżali się do celu podróży. Słońce pięknie zachodziło. Rafał z przyjemnością prowadził samochód. Na dwupasmowej jezdni panował niezbyt wielki ruch.

Nagle Ola poczuła, że robi jej się niedobrze. Przyłożyła otwartą dłoń do ust.

– Zatrzymaj się! – krzyknęła.

– Kochanie? Ale o co chodzi? – zdziwił się Rafał.

– Będę rzygać.

Zatrzymał się na poboczu jezdni. Ola wyskoczyła z samochodu, uklękła i zaczęła wymiotować. Rafał wysiadł z auta i stanął obok Oli. Gdy wstała, podał jej chusteczkę higieniczną.

– Proszę.

– Dzięki. – Ola wytarła usta.

– Coś ci musiało zaszkodzić. Może ta ryba?

– Okres mi się spóźnia.

– Że co? – Rafała kompletnie zamurowało. Ta wiadomość właściwie ścięła go z nóg.

– To, co słyszałeś.

– Pójdziemy jutro do ginekologa – zadecydował.

Wrócili do samochodu i ruszyli w dalszą podróż. Milczeli.

Dla Rafała informacja, że może zostać ojcem, była nie mniej przerażająca niż dla Oli.

Przecież dziecko trzeba jakoś utrzymać. A on jest studentem. Więc co? Będzie musiał przerwać naukę i podjąć pracę, żeby zapewnić rodzinie byt. Jego ojciec, choć miesięcznie zarabia ogromne pieniądze, z pewnością mu nie pomoże. Gdy dowie się o ciąży jego dziewczyny, wyrzuci go z domu.

A co z Olą? Tak marzyła o tych studiach, na które się dostała. A teraz co? Będzie musiała z nich zrezygnować, by zająć się dzieckiem. A może to tylko jakieś zaburzenia hormonalne, przemknęło mu przez głowę i tej myśli trzymał się jak tonący ostatniej deski ratunku.

– Słuchaj, Oluś – zwrócił się do dziewczyny. – A może to są tylko jakieś zaburzenia hormonalne?

– Jakie zaburzenia? – To pytanie zdziwiło Olę.

– No, wiesz. Ty palisz zbyt dużo papierosów.

– Czy ty jesteś kompletnym idiotą? – zwróciła się do niego z lekceważeniem. – Ja mam dopiero dziewiętnaście lat. Słyszałeś, żeby tak młoda osoba wpadła w menopauzę?

– Ja nie mówię o menopauzie. Zaburzenia hormonalne mogą mieć inne podłoże.

– To jest taka twoja teoria. A fakt jest taki, że sześć tygodni temu pękła ci prezerwatywa, a sperma dostała się do mojej pochwy.

– Trzeba było zażywać pigułki antykoncepcyjne. Nie musielibyśmy używać gumek, a i przyjemniej by było.

– Wstydziłam się iść do ginekologa.

– Ty? Taka nowoczesna, wyzwolona dziewczyna?

– Cholera jasna. Gdybym wiedziała, jak to wszystko się skończy, to poprosiłabym przyjaciółkę, aby jej lekarz zapisał jedno opakowanie więcej.

– Jeszcze nie wszystko jest przesądzone. Może wcale nie jesteś w ciąży. U ginekologa wszystko się okaże.

– A on mi tam będzie zaglądał? – przeraziła się Ola.

– Bez obaw – zaśmiał się Rafał. – Ginekolog aparatem USG będzie ci jeździł po brzuszku.

– Choć twoja teoria jest idiotyczna, to ja mam nadzieję, że są to tylko zaburzenia hormonalne.

– I tego się trzymajmy. – Uśmiechnął się i pocałował ją w policzek.

*

Volkswagen zatrzymał się obok domu Oli. Rafał postanowił, że następnego dnia pojadą do ginekologa. Kiedy wysiedli z samochodu, wyjął z bagażnika torbę turystyczną swojej dziewczyny. Pożegnali się. Tym razem niezbyt czule. Rafał wskoczył za kółko i odjechał. A Ola z torbą w ręku weszła do ogrodu. Drzwi otworzyła jej matka.

– Cześć, córeczko – powitała ją z radością.

– Cześć, mamusiu. – Ola wysiliła się na uśmiech, choć wcale jej do śmiechu nie było. Podeszła do matki, a ta pocałowała ją w policzki i przytuliła do siebie.

– Pewnie zgłodniałaś, kochanie. Wchodź do domu. Usmażyłam krokieciki. Z kapustką. Takie, jakie lubisz.

Weszły do domu. Ola postawiła torbę na szafce w przedpokoju. Gdy znalazły się w kuchni, matka wyjęła z lodówki duży talerz, na którym leżały krokiety.

– Ile chcesz? – zapytała córkę. – Dwa albo trzy?

– Wystarczy jeden. Nie mam wielkiego apetytu. Po drodze wpadliśmy do zajazdu. – Ola skłamała, bo choć zawsze uwielbiała krokiety, w tym momencie nie miała większej ochoty na konsumpcję specjałów swojej rodzicielki.

Matka włożyła krokiet do mikrofalówki i nastawiła zegar na trzydzieści sekund. Po tym czasie otworzyła drzwiczki. Położyła na talerzyku gorący krokiet i polała go keczupem.

– Proszę – powiedziała, stawiając przed Olą talerzyk i podając jej widelec. – Życzę smacznego.

Córka odkroiła widelcem kawałek i wzięła go do ust. Naprawdę był pyszny.

Matka siadła na krześle obok niej.

– No, córeczko. Opowiadaj, jak było.

– Normalnie. – Ola odkroiła kolejny kawałek krokieta.

– Ale coście tam robili?

– Grillowali, pływali kajakiem.

– Kajakiem? Nie bałaś się?

– Miałam na sobie kamizelkę ratunkową. A poza tym Rafał jest świetnym pływakiem.

– Ja mimo wszystko i tak bym do kajaka nie wsiadła. Wody to ja się strasznie boję. Jak byłam mała…

– Wiem – weszła jej w słowo. – Opowiadałaś mi to ze sto razy.

Zjadła kolejny kawałek krokieta. Matka wyczuła, że Olę coś martwi.

– Córeczko. Czemu jesteś taka smutna? – zapytała z troską w głosie.

– Ja smutna? Wydaje ci się. – Ola wzięła do ust ostatni kawałek krokieta.

– Coś zaszło pomiędzy tobą a Rafałem?

– Nie – odparła krótko. Miała ochotę o wszystkim matce powiedzieć i się wypłakać. Stwierdziła jednak, że na to jest jeszcze czas. Może rzeczywiście nie jest w ciąży?

– Po prostu jestem zmęczona podróżą – skwitowała.

– Idź się przespać.

– Tak zrobię. Dobranoc, mamusiu.

– Dobranoc.

Ola poszła do swojego pokoju i położyła się na łóżku. Jednak zasnąć nie potrafiła. Następnego dnia wszystko miało się wyjaśnić. Czy jest w ciąży, czy nie. Była pewna w prawie stu procentach, że jest. Przyszłość jawiła jej się w czarnych kolorach.

*

Rafał zaparkował volkswagena na posesji przed swoim domem. Wyjął z bagażnika torbę turystyczną, podszedł do drzwi i nacisnął dzwonek. Po chwili otworzyła mu matka. Mimo że zmierzchało, miała na nosie okulary przeciwsłoneczne.

– Cześć, Rafałku. – Na twarzy matki pojawił się promienny uśmiech.

– Cześć, mamusiu – przywitał się i pocałował ją w policzek.

– Wchodź. Po podróży na pewno zgłodniałeś. Coś ci przygotuję.

Rafał poszedł wraz z matką do kuchni. Napił się wody mineralnej, usiadł przy stole i zaczął opowiadać o wakacjach na Mazurach.

Kobieta przysłuchiwała się jego opowieści. Pokroiła szynkę i zaczęła mu smażyć jajecznicę.

– Mamusiu. – Rafał spojrzał na matkę ze zdziwieniem. Dopiero teraz zauważył, że mimo poźnej pory ma na nosie okulary przeciwsłoneczne. – A czemu ty nałożyłaś ciemne okulary? Przecież już noc się robi.

– Spójrz – powiedziała, zdejmując okulary i pokazując synowi podbite oko.

– Ojciec? – zapytał Rafał z nieukrywaną złością w głosie.

– Wczoraj. Minął tydzień. Potem drugi. Twój tato domyślił się, że pojechałeś na Mazury. Doszedł do wniosku, że to ja dałam ci pieniądze na ten wyjazd.

– A to drań! – wściekał się Rafał.

Nagle ich uszu dobiegł ogromny huk. A po chwili usłyszeli przekleństwa rzucane przez ojca Rafała.

– Co tam się stało? – zapytała zaniepokojona matka.

Chłopak wybiegł z domu. Jego pijany ojciec stał obok jaguara i przeklinał. Zderzak jego samochodu był lekko wgnieciony. Tył volkswagena należącego do Rafała prezentował się znacznie gorzej. Oba tylne światła były rozbite, a blacha wgnieciona.

– Gdzieś ty postawił tego grata, baranie jeden?! – wykrzyknął ojciec.

– Tato. Ty jesteś kompletnie pijany. Oszalałeś? Jeździsz po pijaku?

– Wolno mi. Jestem prezesem – odpowiedział z wyższością.

– Wiesz, co by było, gdyby cię policja złapała? Ty zajmujesz poważne stanowisko. Twój prestiż by na tym ucierpiał.

– Cha, cha, cha – zarechotał ojciec. – Policja? Szczyle z drogówki. Dałbym im złotego roleksa i kazał spierdalać.

– A jakbyś spowodował wypadek? Jakbyś kogoś zabił?

– Mam wysoko postawionych przyjaciół. W policji też. A i znam jednego prokuratora. Jak ty możesz spędzać wakacje z córką sprzątaczki, to ja mogę jeździć po pijanemu. Koniec dyskusji. Spierdalaj.

Rafał obrócił się na pięcie i wszedł do domu. W przedpokoju natknął się na matkę.

– Rafałku, co się stało? – dopytywała z niepokojem.

– Nic wielkiego. Ojciec się urżnął i swoim samochodem uderzył w mój.

– A nic mu się nie stało?

– Jemu niestety nic. Ale mój samochód ucierpiał.

– Idź do kuchni. Jajecznica stygnie.

– Nie jestem głodny. Niech ją zeżre ten okrutny pijak. – Rafał poszedł wściekły do swojego pokoju.

*

Ola przez całą noc biła się z myślami. Zasnęła dopiero o piątej nad ranem. Obudziła się o dwunastej. Zapaliła papierosa. Następnie wzięła prysznic i zjadła śniadanie. Czekała na telefon od Rafała, który miał ją umówić na wizytę u ginekologa. Gdy zapaliła kolejnego papierosa, zadzwoniła komórka. Spojrzała na wyświetlacz. Odebrała połączenie i przyłożyła komórkę do ucha.

– No i? – zagadnęła.

– Cześć, kochanie – odezwał się Rafał. – Znalazłem w książce telefonicznej numer do ginekologa. Zadzwoniłem i umówiłem cię na siedemnastą.

– O której po mnie przyjedziesz?

– Po szesnastej. Spokojnie zdążymy. Jak się czujesz?

– Jak skazaniec przed ogłoszeniem wyroku.

– Głowa do góry. To na pewno jakieś zaburzenia hormonalne. Trzymaj się. Cześć.

– Cześć – odparła, po czym wyłączyła komórkę i spuściła głowę.

*

Na zegarze dochodziła szesnasta, gdy Rafał opuszczał swój dom. Otworzył bramę wyjazdową i dopiero teraz dostrzegł, jak poważnym uszkodzeniom uległ jego volkswagen.

Jechać nim się zapewne dało, ale tylne światła były rozbite. Był odpowiedzialnym kierowcą i nie wyjechałby samochodem bez sprawnych kierunkowskazów i świateł stopu. Zamówił taksówkę. Miła telefonistka poinformowała go, że będzie musiał poczekać przynajmniej piętnaście minut. Była to pora powrotów z pracy i taksówkarze nie narzekali na małą liczbę zleceń. Rafał zadzwonił do Oli i powiedział, że się nieco spóźni. Wyszedł przed posesję i nerwowo spoglądając na zegarek, czekał.

Taryfa nadjechała po dwudziestu minutach. Rafał wsiadł do niej i podał adres. Kierowca ruszył i zaczął narzekać na korki. Jego klienta to zaniepokoiło. Mogli nie zdążyć. Chłopak Oli nie zamierzał przekładać wizyty u ginekologa na następny dzień. Chciał już dzisiaj poznać prawdę.

Po dziesięciu minutach jazdy taksówka zatrzymała się obok posesji, na której znajdował się dom Oli. Rafał wysiadł z auta i dostrzegł, jak Ola kluczem zamyka drzwi i biegnie w jego kierunku. Przywitali się. Tym razem nie tak czule jak zwykle. Rafał przeprosił za spóźnienie. Wytłumaczył się rozbitym samochodem i długim oczekiwaniem na taksówkę. Wsiedli do samochodu. Mimo że był to okres wakacyjny, centrum miasta było zakorkowane. Taksówkarz klął i uderzał dłonią w kierownicę. Przepraszał ich, tłumacząc, że nic nie może poradzić. Na miejscu zjawili się za pięć siedemnasta. Rafał zapłacił taksówkarzowi za kurs i wraz z Olą wysiadł z taksówki.

Gabinet ginekologa mieścił się na pierwszym piętrze starej kamienicy, która z zewnątrz wyglądała, jakby miała się za chwilę zawalić. Ola i Rafał weszli do budynku. Pokonali kilkanaście schodów i Rafał nacisnął na klamkę. Przepuścił Olę i wszedł za nią do środka. W rejestracji siedziała miła recepcjonistka, a w poczekalni – mężczyzna i kobieta. Oboje byli w wieku około trzydziestu lat.

Rafał i Ola ukłonili im się. Małżonkowie odpowiedzieli tym samym. Rafał podszedł do recepcjonistki.

– Dzień dobry pani.

– Dzień dobry. – Recepcjonistka uśmiechnęła się.

– Ja dzisiaj tutaj dzwoniłem. Umówiłem swoją dziewczynę, Aleksandrę Kupczyk, na wizytę u pana doktora. Na siedemnastą.

Kobieta zajrzała do kajetu.

– Rzeczywiście. Proszę sobie usiąść i zaczekać. Doktora jeszcze nie ma.

Rafał i Ola usiedli na krzesłach. Dziewczyna nerwowo zaplatała palce. Zrobiło jej się słabo i oparła głowę na ramieniu ukochanego. Była blada.

– Oluś. Co ci jest? – zapytał z troską w głosie.

– Słabo mi – wyszeptała w odpowiedzi.

– Proszę pani – zwrócił się Rafał do recepcjonistki. – Mógłbym prosić o wodę? Mojej dziewczynie zrobiło się słabo.

– Nie ma sprawy – odparła kobieta i nalała wody mineralnej do plastikowego kubka.

Ola była na granicy omdlenia. Zobaczywszy to, recepcjonistka podbiegła do niej.

– Proszę – powiedziała, podając Oli kubek.

Dziewczyna przyłożyła go do ust i wzięła kilka łyków.

– No i jak? – zapytał Rafał.

Ola nie odpowiedziała, tylko wypiła wodę do końca.

– Już mi lepiej – odparła, a jej twarz zaczęła odzyskiwać kolory. – To tylko stres.

– A jeżeli można wiedzieć, to czym się pani aż tak zestresowała? – zapytała recepcjonistka.

– Miesiączka mi się spóźnia. A ja się dostałam na studia. Dziecko przekreśliłoby moje marzenia.

– Chciałabym mieć taki kłopot jak pani – odezwała się kobieta z poczekalni. – My z mężem już od pięciu lat staramy się o dziecko. Niestety bez efektu.

– Wzięliśmy kredyt na zabieg in vitro – dodał jej małżonek. – Ale zdarzył się dramat. Żona w czwartym miesiącu poroniła.

– Ale się nie poddajemy – kontynuowała kobieta. Następnego kredytu żaden bank nam już nie udzieli. Dlatego mąż wyjechał do pracy w Anglii, aby zarobić na kolejne in vitro.

Rafał pomyślał, jak los potrafi być okrutny. Ludziom, którzy pragną dziecka, on tego dziecka nie daje. A nad młodymi osobami, które nie planują w najbliższym czasie powoływania na świat potomstwa, wisi groźba ciąży.

Było pięć po siedemnastej, gdy otworzyły się drzwi i do wnętrza wszedł ginekolog – sześćdziesięcioletni, prawie łysy jegomość o miłej aparycji.

– Dzień dobry państwu – zwrócił się do oczekujących. – Przepraszam za spóźnienie. Ale korki. Korki. Sami państwo rozumieją. – Wszedł do gabinetu, pozostawiając drzwi niedomknięte.

Recepcjonistka zaparzyła kawę i zaniosła mu ją. Gdy wychodziła z gabinetu, zwróciła się do oczekujących.

– Pan doktor prosi.

– My jesteśmy zapisani na siedemnastą – stwierdził Rafał.

– A my na siedemnastą piętnaście – powiedział mężczyzna.

Ola wstała z krzesła.

– A więc, Olu… – Rafał spojrzał na Olę. – Mam wejść z tobą?

– Nie – odparła oschle, po czym weszła do gabinetu i zamknęła za sobą drzwi.

Wnętrze było elegancko urządzone. Meble pachniały nowością. Ginekolog siedział za biurkiem.

– Co panią do mnie sprowadza? – zagaił z uśmiechem i upił z filiżanki łyczek kawy.

– Kłopoty.

– Kłopoty? Czyli jak u każdego pacjenta. Gdyby nie było kłopotów, to i wizyta u lekarza nie byłaby potrzebna. Proszę sobie usiąść.

– Dziękuję. – Ola zajęła miejsce na krześle przy biurku naprzeciwko ginekologa.

– No, to w czym rzecz?

– Chyba jestem w ciąży. Miesiączka mi się spóźnia.

– To, że miesiączka się spóźnia, nie musi od razu oznaczać, że zaszła pani w ciążę.

– Uprawiałam seks ze swoim chłopakiem i pękła nam prezerwatywa. A poza tym pojawiły się u mnie wymioty.

– Dobrze. Zapraszam na leżankę.

Dziewczyna położyła się, a doktor włączył komputer. Wziął do ręki czujnik aparatu do badania metodą USG.

– Proszę odsłonić brzuszek.

Ola drżącymi rękoma podwinęła bluzeczkę i odsłoniła brzuch. Lekarz wycisnął jej na skórę trochę żelu, po czym zaczął jeździć jej po brzuchu głowicą czujnika ultrasonografu. Spoglądał na monitor komputera.

– Panie doktorze. No i co? – zapytała pacjentka drżącym głosem.

– Pani chce tego dziecka?

– Nie. Skądże. Absolutnie.

– To mam dla pani złą wiadomość. Szósty tydzień.

– O Boże. – Ola schowała twarz w dłoniach. Jej najczarniejsze koszmary stały się faktem.

– Może pani wstać – powiedział doktor i usiadł ponownie za biurkiem.

Dziewczyna podniosła się z leżanki i włożyła bluzkę do spodni.

– To dziecko zniszczy mi życie. Ja się dostałam na studia. Na wymarzony kierunek. A teraz co? Będę musiała opiekować się jakimś pieprzonym bachorem.

– Tak to bywa z prezerwatywami. Czasami pękają. Skuteczniejszą metodą jest zażywanie tabletek antykoncepcyjnych.

– Dobrze o tym wiem.

– To dlaczego ich pani nie stosowała?

– Zwyczajnie wstydziłam się pójść po receptę na takie pigułki. Głupia byłam.

Lekarz wydrukował zdjęcie zarodka. Podał kartkę Oli.

– Proszę.

Dziewczyna wzięła do ręki wydruk i spojrzała na niego.

– Co to jest?

– Zdjęcie zarodka – wyjaśnił ginekolog.

– Nie chcę patrzeć na to gówno! – Ola była bliska płaczu.

– Wie pani. Są na tym świecie ludzie, którzy za informację o ciąży oddaliby własne serca do przeszczepu.

– Może i są. Ale ja na pewno do nich nie należę.

– Ciąża to nie AIDS. Na to się nie umiera.

– Może się nie umiera. Ale ta ciąża jest aidsem dla mojej przyszłości.

– Skoro pani tak twierdzi. Ja na to nic nie poradzę.

– Może pan doktor poradzić. Przecież jest pan ginekologiem. Wykona pan zabieg i po kłopocie.

– Aborcja jest w naszym kraju zakazana. Istnieją wprawdzie pewne wyjątki, gdy można taki zabieg przeprowadzić. Ale pani przypadek do nich nie należy. Do ciąży nie doszło w wyniku gwałtu. Nie zagraża też ona pani życiu i zdrowiu.

– Mój chłopak ma bogatych rodziców. Zapłacimy.

– Ale ja się tego nie podejmę. Wykluczone – odparł twardo lekarz.

– Może pan doktor ma jakieś tam opory moralne. Ale ma pan zapewne szerokie grono znajomych. A w każdym gronie jest choćby jedna „czarna owca”. Niech mnie pan skontaktuje z kimś takim, kto przeprowadzi zabieg.

– Żaden z moich kolegów się tego nie podejmie. Niektórzy to nawet mają opory moralne i nie chcą przeprowadzić legalnej aborcji. W końcu to jest żywa istota, która rozwija się w łonie kobiety.

– Pięknie pan doktor sformułował to ostatnie zdanie – zadrwiła Ola. – Jak Rydzyk na antenie swojego radia. Żegnam. – Wstała z krzesła i ruszyła w kierunku drzwi.

– Proszę pani – zwrócił się do niej ginekolog. – Moje honorarium.

Dziewczyna zatrzymała się i spojrzała na niego.

– Ile płacę?

– Sto złotych.

Sięgnęła do torebki po portfel. Wyjęła z niego dwa banknoty pięćdziesięciozłotowe, po czym podeszła do biurka i wręczyła je lekarzowi.

– Proszę. Zapłaciłam stówkę za najgorszą informację w moim życiu. – Odwróciła się i ponownie ruszyła w kierunku drzwi.

– Proszę pani. Podczas ciąży potrzebna będzie pani fachowa opieka. Polecam się.

– Żadnej ciąży nie będzie. Znajdę konkretnego ginekologa i rozwiążę sprawę.

Ola nacisnęła na klamkę i wyszła z gabinetu.

– Można? – zwrócił się do niej mężczyzna siedzący w poczekalni.

– Tak – odparła.

Mężczyzna i jego partnerka, którzy tak marzyli o dziecku, weszli do gabinetu i zamknęli drzwi.

Rafał wstał z krzesła i z niepokojem spojrzał na swoją dziewczynę.

– No i co?

– Spójrz. – Ola wręczyła mu zdjęcie z USG.

Chłopak popatrzył na nie.

– To jest dziecko? – zapytał.

– Tak. Pieprzony potworek, który spierdoli nam życie. – Ola wybuchnęła płaczem.

Rafał przytulił ją i pogłaskał po głowie.

– Zobaczysz. Poradzimy sobie.

– Ale jak? – zapytała. Jej oczy były pełne łez.

– Jestem mężczyzną, więc muszę zatroszczyć się o swoją kobietę i swoje dziecko. Chodźmy.

Pożegnali się z recepcjonistką, która przysłuchiwała się ich rozmowie i mimo wszystko pogratulowała dziecka. Dziewczyna odebrała to jako drwinę. Po wyjściu z kamienicy Rafał zadzwonił po taksówkę.

Ola wyjęła z torebki paczkę papierosów i sięgnęła po jednego. Gdy zbliżała do niego płomień zapalniczki, Rafał wyjął jej papierosa z ust.

– Co ty robisz? – zapytała z nieukrywaną złością.

– Skarbie. Teraz jesteś w ciąży. Nie możesz palić.

– Czy ja się przesłyszałam? Ty się martwisz o tego insekta, który rozrasta się w moim brzuchu? – Ola nie kryła zdziwienia.

– Kochanie. To jest nasze dziecko.

– I ty chcesz tego dziecka? – Na twarzy dziewczyny pojawił się czerwony rumieniec.

– Skoro już się pojawiło, to damy radę. Wychowamy je.

– Jak je wychowamy? Co ty gadasz? Przecież jesteśmy studentami.

– Znajdę pracę i nas utrzymam.

– A co z nauką?

– Przeniosę się na zaoczne.

– A ja? Co z moimi studiami?

– Ktoś się będzie musiał opiekować dzieckiem.

– I tym kimś mam być ja? Tak? – Ola nie kryła złości. – Wykluczone. Nie po to włożyłam tyle wysiłku w dostanie się na wyższą uczelnię, aby teraz bachorowi tyłek podcierać. Rozwiążemy ten problem. Pozbędziemy się gada.

– O czym ty myślisz?

– Jak to o czym? O zabiegu.

– Ty chcesz usunąć dziecko? – Rafała ten pomysł przeraził.

– A znasz inny sposób? Sam je zrobiłeś i sam za aborcję zapłacisz.

– Nie ma mowy. Nie pozwolę zabić swojego dziecka.

– Ono spieprzy życie nam obojgu. Ja będę musiała z nim siedzieć w domu. Ty będziesz harował na nas. Przeniesiesz się na zaoczne studia. A dyplom ukończonych zaocznie studiów nie przedstawia większej wartości na rynku pracy.

– Ty myślisz tylko o studiach i późniejszej karierze. A przecież to maleństwo, które rozwija się w twoim brzuszku, jest więcej warte niż wszystkie pieniądze tego świata.

– Ty naprawdę pokochałeś tego bachora? – zapytała zdziwiona. W jej głosie czuć było lekceważenie.

– Tak. Kocham je tak jak i ciebie.

– To będziesz je opłakiwał. Bo ja je na pewno usunę. Mam na to jeszcze mnóstwo czasu. Jakoś zorganizuję forsę na zabieg.

– Oluś. Błagam cię. Nie rób tego. – Oczy Rafała zaszkliły się od łez.

– Nie rozumiesz, baranie, że ja nie jestem matką Polką, czyli głupią suką, dla której najważniejszym celem w życiu jest narobienie gromadki bachorów? – tłumaczyła. – Ja marzę o ukończeniu studiów. O wysokim stanowisku. O dobrych samochodach. Wypasionym domu i zagranicznych podróżach.

– Uśmiech dziecka potrafi zrekompensować wszystkie zbytki tego świata – stwierdził Rafał.

– Może tobie, ale na pewno nie mnie – wysyczała.

Nadjechała taksówka. Rafał otworzył drzwi i zwrócił się do Oli:

– Wsiadaj.

– Jedź sobie sam. Ja muszę się napić.

– Oluś…

– Co Oluś?! – przerwała mu z wściekłością. – Może mi nie wolno, bo mam pasożyta w brzuchu? A właśnie że wolno, mój drogi. Wypiję kilka browarów. Za śmierć tego bachora! – Ola się zaśmiała. Był to śmiech demoniczny. Prosto z piekieł.

Chłopak doszedł do wniosku, że nic nie wskóra. Wsiadł do taksówki i podał kierowcy adres swojego domu. Samochód ruszył.

Ola dotarła piechotą do pubu i zamówiła piwo. Usiadła przy stoliku i zaczęła rozmyślać, jak zdobyć pieniądze na zabieg. Na Rafała nie miała co liczyć. Uważała, że on zwariował, skoro chce tego dziecka. Matka też by jej nie pomogła. Może bank przyznałby jej kilka tysięcy kredytu, ale ta praktykująca katoliczka nie weźmie forsy na usunięcie dziecka. Pomyślała o Sylwii. Tak. Jej przyjaciółka miała forsę. Starzy spełniają jej wszystkie zachcianki, więc nawet się nie zorientują, że ich córeczka pożyczyła swojej przyjaciółce kilka tysiączków. Ola wyjęła z torebki komórkę i wystukała numer. Przyłożyła telefon do ucha i po chwili usłyszała informację, że abonent znajduje się poza zasięgiem sieci. Wyłączyła telefon i duszkiem opróżniła szklankę ze złocistym napojem. Zamówiła jeszcze raz to samo i też szybko wypiła. Po dwóch piwach poczuła się znacznie lepiej. Cały ten stres z niej odpłynął. Wyszła z pubu i poczuła przyjemny wieczorny chłód. Postanowiła zrezygnować z autobusu i wrócić do domu piechotą. Idąc spacerkiem, dostrzegła kobietę, która nachylała się nad wózkiem i pieszczotliwie mówiła do bobasa.

„Głupia pinda” – pomyślała.

Ponownie zadzwoniła do Sylwii i kolejny raz usłyszała komunikat, że komórka jej przyjaciółki znajduje się poza zasięgiem.

– Gdzie ona, do cholery, jest? – pytała Ola samą siebie.

REDAKCJA: Małgorzata Nowak

KOREKTA: Alicja Maszkowska

OKŁADKA: Wiola Pierzgalska

SKŁAD: Krzysztof Radziszewski

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Arkadiusz Babczyk i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-156-5

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.