STRONA REDAKCYJNA

Od lekarza do grabarza

Nie bójmy się raka. Nie bójmy się chorób serca

Autor: Jerzy Maslanky

Copyrights: Copyright© Jerzy Maslanky, Kraków 2011 r. Wszelkie prawa zastrzeżone. Bez pisemnej zgody autora lub jego pełnomocnika żadna z części tej książki nie może być tłumaczona na inne języki, publikowana, przedrukowywana, powielana, reprodukowana ani przetwarzana z zastosowaniem jakichkolwiek środków elektronicznych, mechanicznych, fotokopiarskich, nagrywających i innych.

Wydawca:

eco-MEDiCO.

os. Chemików 25/3

32-566 Alwernia

ISBN: 978-83-933778-0-0

Okładka: Aleksander Wójcik

Redakcja:

Korekta: Paulina Jeske-Choińska

Informacje na temat zakupu hurtowego publikacji:

www.eco-medico.eu

Publikację elektroniczną przygotował:
Tomasz Fiałkowski
azymut

Jerzy Maslanky

Od lekarza do grabarza

Nie bójmy się raka

Nie bójmy się chorób serca

Kraków 2011

Od autora

Od autora

„Od lekarza do grabarza” — skąd taki tytuł? — spytacie.

Kilka lat temu przeżyłem ogromną tragedię — w ciągu jednego miesiąca straciłem dwóch bliskich mi ludzi — Ojca, zmarłego w wyniku latami leczonej miażdżycy, i Teścia, którego śmierć zabrała z powodu choroby nowotworowej płuc. Tak przynajmniej stwierdzili lekarze, podpisani na aktach ich zgonów.

Jakże odmienna była opinia „innych” lekarzy i naukowców, z którymi skonsultowałem się w tej sprawie!

„Techniki leczenia, jakim zostali poddani pański ojciec i teść, stanowią podobne, jeśli nie większe zagrożenie aniżeli choroby, z powodu których odeszli”.

Te słowa wystarczyły, abym pomimo lekarskich zapewnień: „robimy wszystko, co w naszej mocy”, rozpoczął poszukiwania, które mogłyby potwierdzić usłyszaną opinię lub jej zaprzeczyć. Stwierdziłem, że to jedyny sposób, by odnaleźć autentyczne przyczyny śmierci. Poszukując ich, odkryłem przy okazji wcześniej nieznany mi obszar medyczny i zbulwersowany nowo zdobytą wiedzą, nie wiedziałem, co z nią dalej począć. Przemilczeć? A może poinformować wyłącznie najbliższych? Ostatecznie ludzka przyzwoitość sprawiła, że nie mogłem pozostać w tej sprawie obojętny.

„Od lekarza do grabarza” jest więc próbą uczciwego przeciwstawienia się masowej dezinformacji medycznej, którą obwiniam za moją rodzinną tragedię, jak i wiele innych rozgrywających się każdego dnia na całym świecie.

Karl Loren, absolwent Harvardu i edytor popularnonaukowego amerykańskiego magazynu „Vibrant Life” pisze:

„Oskarżam kompanie farmaceutyczne o to, że przedkładają zysk nad profilaktykę, swój sukces ponad ludzkie życie, pieniądze ponad śmiertelność, chytrość ponad wyleczenia”.

Nie jest to jedyny zarzut stawiany pod adresem tego przemysłu. Inne o podobnej treści napływają między innymi z Australii, Szwajcarii, Kanady, Niemiec, Austrii i Belgii. Ostatnio pojawiły się także w Polsce, która również przeżywa poważne problemy — niewystarczający budżet służby zdrowia, przepracowani lekarze i pielęgniarki, wzrost liczby zgonów wśród młodych ludzi[1].

Długo nie dawałem wiary poglądom Karla Lorena ani jemu podobnym. Atakowany codziennie doniesieniami o medycznym postępie, kolejnych przełomach, wierzyłem w lansowaną teorię winy genów[2].

Nadszedł jednak czas, gdy musiałem zadać sobie fundamentalne pytania i sam poszukać na nie odpowiedzi. Dlaczego, na przykład, miażdżycę oficjalnie traktuje się jako nieuleczalną, skoro nobliści mówią o jej względnie łatwej wyleczalności? Podobnie jak i o reumatyzmie, osteoporozie, astmie czy alergiach. Dlaczego tak skrupulatnie bada się pacjentom poziom cholesterolu, choć dawno udowodniono, że jego rola w procesie rozwoju miażdżycy jest praktycznie żadna? Dlaczego totalna wojna wydana mu w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku nie obniżyła liczby zgonów z powodu zawałów serca i wylewów krwi do mózgu, a wręcz przeciwnie? Dlaczego testy, które mogą precyzyjnie określić kondycję naszego układu krwionośnego, nie są wykonywane rutynowo, ale musimy się ich domagać i dodatkowo za ich wykonanie płacić? Dlaczego onkolodzy reprezentujący medycynę konwencjonalną koncentrują się na nowotworowych guzach, skoro są one jedynie symptomem choroby trwającej od co najmniej pięciu lat? Są przecież proste precyzyjne i tanie testy, które potrafią wychwycić ją, zanim zaatakuje, niewymagające pomocy tomografów czy powodujących przerzuty mammografów lub biopsji. Dlaczego nie są stosowane? Dlaczego leki farmaceutyczne refunduje się, a za bardziej skuteczne leki ortomolekularne musimy płacić? Kto zepchnął naukę zwaną biochemią do alternatywnego podziemia?

Były to tylko niektóre z pytań, na które szukałem odpowiedzi, sięgając między innymi do podręczników historii Stanów Zjednoczonych. Tam to bowiem około stu lat temu nieprzypadkowo nastąpił największy „medyczny przełom”. Dokonał go człowiek, który nie był ani lekarzem, ani nawet znachorem. Był za to stałym bywalcem nowojorskiej giełdy. Inteligencja, spryt oraz odziedziczona po ojcu żyłka do interesów były jego głównymi zaletami. Uznany za protoplastę przemysłu farmaceutyczno-medycznego, wprowadził z rozmachem w życie własną wizję leczenia.

Do dziś wywiera się presję na lekarzy, aby utrzymać sprzedaż leków w zaplanowanych ilościach. Do dziś proponuje się programy zapobiegania chorobom, które nie tylko nie sprawdzają się ale i wiele kosztują. Nic nowego. Program walki z alkoholizmem w Polsce też nie zadziałał, choć godziny sprzedaży alkoholu były „naukowo” uzasadnione...

Licząc się jednak z możliwością błędnej interpretacji historycznych zapisów, postanowiłem zasięgnąć dodatkowej opinii u „medycznych szamanów”, tj. lekarzy i naukowców, których wiedzę medyczną wcześniej poznałem i którzy, niestety, ale potwierdzili moje obawy co do roli Wielkiej Farmacji[3].

To im dziękuję za ostateczną zmianę moich medycznych poglądów. To dzięki nim program „pigułka na wszystko” przestał być dla mnie wiarygodny. Podobnie jak skomercjalizowana do granic wytrzymałości medycyna babuni, sprowadzona także do pigułki i sprzedawana z „alternatywnym” sprytem.

Dziś uznaję jedynie medycynę, która potrafi określić i zneutralizować przyczyny chorób. Bo nie ma chorób bez przyczyn!

Do tych przekonań dojrzałem za sprawą pewnych wydarzeń: choroby nowotworowej Teścia i zaproszenia od doktora Stanisława Burzyńskiego na sympozjum onkologiczne w Teksasie. Tam też po raz pierwszy zrozumiałem, czym faktycznie jest choroba nowotworowa i jak powinno przebiegać jej skuteczne leczenie. Przy okazji rozmów z zaproszonymi tam lekarzami udało mi się również wyjaśnić zagadkę „nieuleczalności” miażdżycy. Wdzięczny, wsłuchiwałem się w ich każde słowo, każdy argument. Tym bardziej, że wszystko, o czym mówili, znakomicie pokrywało się z tym, czego doświadczyłem w trakcie, wcześniej mającej miejsce, „rodzinnej” terapii Teścia. „Rodzinnej”, bo ta onkologiczna jeszcze się nie zaczęła, a już dobiegła końca: „proszę zapewnić spokój, a tu jest adres hospicjum”.

Jestem szczęśliwy, że poznałem lekarzy i naukowców, którzy pozwolili mi odkryć nieznane aspekty leczenia chorób cywilizacyjnych. Jestem im wdzięczny za wiedzę pozwalającą leczyć choroby cywilizacji zgodnie z indywidualną i skomplikowaną biologią człowieka.

O takiej formie leczenia wspominał już Arystoteles: „Aby właściwie zrozumieć człowieka, musimy najpierw zrozumieć środowisko, w którym żyje”.

Konia z rzędem temu, kogo lekarz przed wypisaniem recepty zapytał: „Czy może mi pan cokolwiek powiedzieć na temat środowiska, w jakim żyje?”. Dziś przeciętna wizyta w gabinecie lekarskim kończy się, zanim się rozpoczęła. Czas jej trwania ogranicza ilość pytań niezbędnych dla postawienia właściwej diagnozy. A przecież pacjent nierzadko chciałby coś dopowiedzieć, wyjaśnić. Wziąć udział w procesie leczenia, zanim wypisana zostanie recepta. Niestety, dziś w jego imieniu decyzje podejmują urządzenia diagnostyczne, które dzielą go na tysiące niezależnych od siebie części, i lekarze, którzy zgodnie z tym podziałem leczą osobno głowę, osobno wątrobę, kości, serce i nerki. A gdzie biologiczna całość?! Przemysł leczenia dawno już o niej zapomniał. Co więcej, przekonał zarówno pacjentów jak i lekarzy, że nie ma ona żadnego znaczenia.

Członek Polskiej Akademii Nauk, niedawno zmarła prof. dr hab. medycyny Maria Gumińska pisze: „Chociaż aparatura, niejednokrotnie droga i złożona, umożliwiła postęp w diagnostyce i zrozumienie mechanizmów powstawania chorób i ich zwalczanie[4], to jednak odsunęła lekarza od pacjenta, jako psychofizycznej całości zależnej od środowiska”.

Czy dystans między lekarzem a pacjentem wypełniony medyczną aparaturą nie wyeliminował oby prawdziwego leczenia?

Tak więc „Od lekarza do grabarza” nie tylko kwestionuje, podważa, zaprzecza, ale przede wszystkim niesie oczekiwaną nadzieję. Nadzieję, jaka wynika z wiedzy lekarzy i naukowców leczących przyczyny, a nie objawy chorób.

Szczególne podziękowania należą się dr. Stanisławowi Burzyńskiemu, zmarłemu prof. dr. Julianowi Aleksandrowiczowi, dr. Robertowi Atkinsowi[5], dr. Williamowi C. Douglasowi, prof. dr. Samuelowi Epsteinowi, dr. Nicolasowi Gonzalesowi, prof. dr. Thomasowi W. Hilgersowi, dr. Józefowi Kropowi, dr. Johnowi Lee, dr. Peterowi Mansfieldowi, prof. Linusowi Paulingowi, dr Dorothy Rapp, dr. Charlesowi Simone’owi, dr. Lawrence’owi Taylorowi, dr. Julianowi Whitakerowi i wielu, wielu innym, którzy mają odwagę mówić prawdę.

Dziękuję także Polakom, prof. dr. hab. Zbigniewowi Dąbrowskiemu, prof. dr Krystynie Obtułowicz oraz prof. dr. Aleksandrowi B. Skutnickiemu za ich entuzjazm i zaangażowanie w przedsięwzięcie, którego celem jest popularyzacja wśród wszystkich Polaków medycyny ekologicznej. Podobne słowa podzięki składam Ojcu Kardynałowi Stanisławowi Dziwiszowi, za wysłuchanie i zrozumienie powagi wskazanych przeze mnie problemów, błogosławieństwo i słowa nadziei. Dziękuję też wszystkim innym entuzjastom z „branży” w Polsce, Kanadzie, USA i Australii, którzy z godną podziwu cierpliwością przekazywali mi niezbędne do powstania książki, informacje.

Dzięki również tym, którzy dostarczając mi materiałów z zakresu „medycyny śmietnikowej” (z ang. „junk medicine”), głęboko wierzyli, że ich wiedza może przyczynić się do poprawy zdrowia ciężko chorych pacjentów.

Dziękuję wszystkim, którzy dopingowali mnie do wytężonej pracy nad książką.

Myślę, że przekazany tu materiał da konkretną odpowiedź na pytanie: „Co robić?”, stawiane wraz z diagnozą choroby nowotworowej czy „nieuleczalnej” miażdżycy.

Takie samo pytanie zadają sobie zapewne także astmatycy, cukrzycy, reumatycy, osoby cierpiące z powodu zaburzeń tarczycy, osteoporozy, autyzmu, choroby Alzheimera, Parkinsona, ogłupiane chroniczne grubasy, alergicy i inni, niepotrafiący uporać się z przewlekłą chorobą. Oni też mogą tu znaleźć konkretne rady i wskazówki. Ostatecznie, każdą chorobę, każde schorzenie łączy wiele cech wspólnych...

Jeśli natomiast chodzi o merytoryczną stronę książki, to poza zmianą poglądów na pochodzenie i leczenie chorób cywilizacyjnych może ona spowodować również pewne skutki uboczne... Prezenty, perfumy, bomboniery oraz „koperty” mogą zniknąć z gabinetów lekarskich na zawsze. Medycyna, o jakiej piszę, zna inne formy wdzięczności.

Podane w książce nazwiska oraz nazwy instytucji wynikają wyłącznie z tematycznego kontekstu książki. Celem moim był i jest przekaz informacji niesponsorowanej. Uważam bowiem, że jedynie taka może być obiektywna.

Czytelnikom życzę wiele zdrowia

— autor.

Przypisy

[1]A niby średnia wieku ludzi wydłuża się... Ten ulubiony argument statystyk na zamówienie ma na celu, jak twierdzą krytycy, upewnić nas co do słuszności cywilizacyjnego i medycznego „postępu”. Nikt nie ma oficjalnie odwagi mówić o tym, że zabłądziliśmy i najwyższy już czas, by zmienić kierunek. Domagają się tego nie tylko epidemiolodzy, ale i ludzie, dla których przetrwanie przyszłych pokoleń nie jest sprawą obojętną.

Żyjemy dłużej w stosunku do kogo?! Do naszych praojców, którzy musieli umierać z powodu infekcji zęba? Dziś dłużej żyją wyłącznie pokolenia odżywiające się względnie zdrowo i wzrastające w miarę czystym środowisku. To dzięki nim średnia życia wygląda wciąż przyzwoicie. Kiedy już jednak wymrą, manipulacja statystykami stanie się niemożliwa...

W Polsce fakt przedwczesnych zgonów odczuwalny jest szczególnie. Mężczyźni umierają młodziej i dwukrotnie częściej aniżeli ich sąsiedzi z Zachodu. Podobnie wyglądają statystyki zachorowalności i umieralności wśród polskich dzieci. A wystarczyłoby pozbyć się hipokryzji i wskazać autentyczne przyczyny, które pozwolą temu zaradzić.

[2] W środowisku naukowców kwestionujących prawdziwość teorii „winy złych genów” uważa się, że przekaz genetyczny jedynie w około 3% do 5% może być odpowiedzialny za możliwość wystąpienia choroby przewlekłej. „Geny nie są równoznaczne z przeznaczeniem!” W zamian mówią o „genetycznej predyspozycji”, którą należy traktować jako zjawisko ekstremalnie rzadkie, nie jako przyczynę chorób cywilizacji, a tylko jeden z wielu elementów bez większego znaczenia. „Można urodzić się z pewnym schorzeniem, które jednak wcale nie musi mieć podłoża genetycznego” — twierdzi dr R. Rosedale, amerykański lekarz, którego wyniki leczenia chorób przewlekłych można uznać za fenomenalne.

Dowodzi on, że choroby cywilizacji są następstwem stylu życia, a potwierdza to wielu innych lekarzy i naukowców. Ludzie z prawidłowym zapisem DNA to grupa 95%, która tworzy, jak mówią, „statystyki chorób przewlekłych”. I pomimo że nieuzasadniona naukowo propaganda „winy” nakazuje myśleć inaczej, to dla wspomnianych lekarzy bardziej istotne jest, co spożywamy, czym oddychamy lub stan środowiska, w jakim żyjemy. Ich zdaniem, czynniki te decydują o podatności na choroby przewlekłe. Potwierdzili to wieloma badaniami, które bezsprzecznie udowodniły, że jeśli dieta matki zawiera dużą ilość przetworzonych technologicznie węglowodanów, to ryzyko wystąpienia u dziecka cukrzycy wzrasta. (Dla przykładu podam, że zachorowalność na cukrzycę typu 2 w ostatnim dziesięcioleciu wzrosła o 1000% !) Jest to rezultat, jak twierdzą, uodpornienia organizmu dziecka na działanie insuliny, której ilość wzrasta proporcjonalnie do ilości spożytego cukru (komórki poddawane ciągłej stymulacji insuliny uodporniają się na jej działanie). Konsekwencją tego jest zwiększenie ryzyka wystąpienia nie tylko cukrzycy, ale i chorób nowotworowych, układu krążenia, fizycznych deformacji, psychicznych i zaburzeń nerwowych lub też trudności z określeniem orientacji seksualnej.

Niewątpliwie, swój udział mają tu „nieszkodliwe” substancje trujące dopuszczone do powszechnego użytku, a wśród nich parabeny (związki chemiczne nierozpuszczalne w przyrodzie, strukturą przypominające estrogen; np. polichlorek winylu), zdolne nawet do penetracji placenty. Zarówno insulina, jak i parabeny (również metale ciężkie) wyjątkowo sprawnie burzą równowagę hormonalną. Nie jest czymś nadzwyczajnym odnotowanie tego rodzaju chorób oraz zaburzeń we wczesnym stadium życia dziecka, tj. już w 7 tygodniu życia (tworzy się układ hormonalny), a w przypadku osób dorosłych tuż po przekroczeniu tzw. indywidualnego progu tolerancji środowiskowych trucizn. Stąd też i zalecenia wzmiankowanych lekarzy co do konieczności dokonywania testów, będących w stanie ustalić poziom hormonów (szczególnie tych sterydowych; m.in. estrogenu i testosteronu), stopień biologicznego zatrucia oraz stan zaopatrzenia organizmu w podstawowe substancje odżywcze. A więc takie, a nie genetyczne testy powinni robić sobie pacjenci, a w szczególności kobiety, pragnące uniknąć raka piersi, narządów rodnych, zawału serca, wylewu krwi do mózgu lub chcące rodzić zdrowe, bez psychiczno-fizycznych ułomności, dzieci.

Dla przykładu podam, że z kwestią „winy” genów w przypadku miażdżycy ostatecznie rozprawili się kanadyjscy naukowcy (Mc Gill University, 2004), którzy ponad wszelką wątpliwość stwierdzili, że kojarzenie jej z genami prababci jest medycznie nieuzasadnione. Jej rozwój powodują, jak stwierdzili, spożywcze i środowiskowe zatrucie oraz wszechobecny w dzisiejszych czasach stres. Tym sposobem potwierdzili historyczne zapisy, z których wyraźnie wynika, że zawały serca stały się „przywilejem” cywilizacji dopiero na początku XX wieku.

[3] Przemysł farmaceutyczny, medyczny, spożywczy, kosmetyczny oraz instytucje, organizacje i fundacje z nimi związane.

[4] Krytyka ze strony lekarzy leczących przyczyny nie dotyczy niezaprzeczalnego postępu w tzw. medycynie doraźnej, a szczególnie chirurgii i diagnostyce. Tutaj nie ma i nie powinno być żadnej dyskusji. (Inną sprawą jest zawodowa nadgorliwość, o czym mowa w następnych rozdziałach.) Poddawana jest natomiast krytyce nieuzasadniona farmaceutyczno-medyczna agresja w trakcie leczenia chorób środowiskowych, określanych też jako przewlekłe, chroniczne, terminalne, nieuleczalne lub cywilizacyjne.

[5] Dr R. Atkins zmarł tragicznie w 2003 roku. To niepowetowana strata dla wszystkich. Jako lekarz kardiolog był jednym z pionierów krytykujących nie tylko oficjalne metody leczenia chorób przewlekłych, ale też jedną z głównych przyczyn ich powstawania, jaką jest przemysłowa manipulacja żywnością. Autor m.in. diety drastycznie ograniczającej spożycie przetworzonych technologicznie węglowodanów. Kontrowersyjny dla dietetycznych „ekspertów”...

Koniec wersji demonstracyjnej.