Strona redakcyjna

Thomas Arnold

33 dni prawdy

Redakcja

Robert Ratajczak

Współpraca

Sabina Zarzycka

Korekta

Katarzyna Spyrka

Danuta Dworaczek

© by Thomas Arnold

Wydanie II

Skład i łamanie

Artur Kaczor

PUK KompART, Czerwionka-Leszczyny

ISBN 978-83-60891-66-7

Wydawca

Agencja Reklamowo-Wydawnicza „Vectra”

Czerwionka-Leszczyny 2016

www.arw-vectra.pl

Publikacja elektroniczna

Powieść ta jest fikcją literacką. Nazwiska, postaci, miejsca i zdarzenia są dziełem wyobraźni autora. Użyto ich w sposób fikcyjny i nie powinny być interpretowane jako rzeczywiste. Wszelkie podobieństwa do prawdziwych zdarzeń, miejsc, organizacji lub osób są wyłącznie dziełem przypadku.

Książka ta ujrzała światło dzienne, dzięki osobom bardziej wierzącym we mnie, niż ja sam. Dziękuję Agencji Reklamowo-Wydawniczej „Vectra” za radę, wsparcie i wszelką pomoc oraz Pani Danucie Dwomczek za ogromne zaangażowanie w powstanie tej powieści.

TYDZIEŃ PRZED GŁÓWNYMI WYDARZENIAMI

Detroit Ave., Cleveland

Jednemu z samochodów mknących główną ulicą nieoczekiwanie zaświeciły się czerwone światła stopu. Kierowca pojazdu jadącego tuż za nim mocno wcisnął pedał hamulca i odbił na sąsiedni pas ruchu. Rozległ się klakson ciężarówki nadjeżdżającej z naprzeciwka.

— Co za cholerny bałwan! — krzyknął mężczyzna po powrocie na swój pas. Trzeźwość umysłu uchroniła go przed czołowym zderzeniem z dużym samochodem-chłodnią. Błyskawiczny refleks uratował mu życie.

Tymczasem kierowca czarnego, starego mustanga, który spowodował groźną sytuację, jak gdyby nigdy nic wjechał na wysoki krawężnik i przejeżdżając przez chodnik, wtargnął na pas zieleni oddzielający kilkupiętrowy budynek od jezdni.

Przypadkowi przechodnie patrzyli na niego jak na wariata. Jakiś staruszek pogroził mu pięścią i poklepał się palcem w skroń, mrucząc pod nosem obelgi.

Mężczyzna miał gdzieś, co o nim pomyślą i dodał gazu. Spod tylnych kół wydobyły się grudki ziemi i trawa. Po przejechaniu pięćdziesięciu metrów skręcił kierownicę i zaciągnął ręczny hamulec, blokując tym samym koła. Samochód wpadł w kontrolowany poślizg i zatrzymał się niemalże przed samym wejściem do czteropiętrowej kamienicy, pozostawiając głębokie ślady na trawniku.

Drzwi zaskrzypiały i podejrzany typ w spranych jeansach i białym podkoszulku opuścił pojazd. Miał krótko ścięte włosy, na szyi połyskiwały dwa grube, złote łańcuchy, a na ręce zegarek z tego samego kruszcu. Większą część skóry na jego ciele pokrywały tatuaże — od pajęczyny na prawym ramieniu po wizerunek nagiej kobiety ciągnący się niemalże przez całą lewą rękę.

Bezpardonowy kierowca nazywał się Stephen Fox i był doskonale znany każdemu podejrzanemu typowi szwendającemu się nocą po ciemnych zakamarkach miasta.

Zabrał kurtkę leżącą na tylnym siedzeniu. Z kieszeni wyciągnął paczkę papierosów, włożył jednego do ust i sięgnął po zapalniczkę. Zaciągnął się głęboko i wypuścił obłok gęstego dymu. Zarzucił kurtkę na plecy, trzasnął drzwiami i poszedł w kierunku wejścia.

Dawniej ten rozpadający się i zniszczony kompleks biurowców, zlokalizowany nieopodal głównej drogi, był postrachem dla wszystkich przejeżdżających lub przechodzących obok. Władze miasta przez długi czas starały się znaleźć inwestora, który przekształciłby tę ruinę w miejsce przyjazne dla oka. Lokalizacja jednak nie była najlepsza, a spora inwestycja o dużym stopniu ryzyka nikomu nie była na rękę. Jednak okazja do zagospodarowania tego terenu nadarzyła się sama.

Zbliżające się wybory wymusiły na władzach miasta, pragnących utrzymać obecne stanowiska, ukierunkowanie działań na poprawę egzystencji najbiedniejszych obywateli. Obecna pani burmistrz wraz ze swoim zespołem, korzystając z państwowych funduszy, przekazała kilka milionów dolarów na odnowienie zniszczonych budynków i przekształcenie ich w osiedle socjalne. Stworzenie kilkuset nowych mieszkań udobruchało opinię publiczną i władze miasta mogły spokojnie przygotowywać się do następnej kadencji.

Gangster z niedowierzaniem przekroczył próg odnowionego budynku. Rozejrzał się po klatce schodowej. Wszystko pachniało jeszcze świeżością. Na drzwiach zobaczył tabliczkę z napisem ZAKAZ PALENIA. Uśmiechnął się, pokręcił głową i strzepnął popiół z papierosa na nową posadzkę. Nie mógł zrozumieć, jak ktoś taki, jak Daniel Young — życiowy nieudacznik i ofiara losu — mógł mieć takie szczęście.

Ruszył na górę. Schody pokonał w niecałą minutę. Stanął przed drzwiami mieszkania, które władze miasta przydzieliły dawnemu kompanowi. Zadzwonił, a następnie głośno zapukał. Po kilku sekundach powtórzył obie czynności. Przystawił ucho do drzwi. Nie usłyszał nawet najmniejszego szmeru. Zaczął się niecierpliwić, wiercić i przestępować z nogi na nogę. W jego zachowaniu widać było podenerwowanie. Już miał zadzwonić kolejny raz, kiedy usłyszał szczęk zamka.

— Nareszcie — warknął i zgasił papierosa na futrynie drzwi, pozostawiając czarny ślad.

W niewielkiej szczelinie pojawiła się znajoma twarz.

— Fox? — zaczął niepewnie lokator.

— A kogo się spodziewałeś? Co jest? Jeżeli nie masz zamiaru mnie wpuścić, to chociaż powiedz, po cholerę gnałem tutaj na złamanie karku.

— A kto ci kazał gnać na złamanie karku? Powiedziałem, że masz się zjawić jak najszybciej. Nie mówiłem, że masz się po drodze zabić...

Fox zagryzł zęby i zacisnął pięści. Kotłowała się w nim złość. Najchętniej od razu dałby jej upust.

Gospodarz był opanowany i niewzruszony postawą gościa, a jego blada i zmizerniała twarz wyglądała, jakby była całkowicie pozbawiona uczuć. Rzucił puste spojrzenie w stronę przybysza i bez słowa odblokował łańcuszek. Otworzył drzwi na oścież, co miało oznaczać „wejdź” i wolno poszedł przodem w kierunku małego pomieszczenia pełniącego zarówno funkcję salonu, jak i pokoju gościnnego.

Opryszek wszedł do środka i zamknął za sobą drzwi.

— Nie chcę zachowywać się jak twoja matka, ale nie wyglądasz najlepiej. Powiem więcej, wyglądasz jak kupa gówna.

— Dziękuję.

— Nie ma za co. Wiesz, że szczerość zawsze była moją mocną stroną.

— Na razie uznajmy, że zapomniałem rano zjeść witaminy.

— Na razie? Zresztą... Jak chcesz. Widzę, że nieźle się urządziłeś. Pewnie wieczorami sprowadzasz tutaj panienki. Założę się, że kilka naraz. — Spojrzał podejrzliwie na kolegę. — Aaa... Tu cię mam. Już wiem, dlaczego jesteś taki wypompowany. — Zaniósł się śmiechem.

Gospodarz odwrócił się i pobłażliwie zerknął na gościa.

— No już dobrze. Ty i te twoje zasady. Mówię ci, daleko z nimi nie zajdziesz.

Young przeszedł do skromnie urządzonego aneksu kuchennego i wyjął z szafki szklankę. Nalał do niej soku pomarańczowego i wrzucił dwie kostki lodu z zamrażarki. Tak przygotowany napój podał znajomemu.

— Przynajmniej jakieś zasady mam.

— Nie to, co ja? — Fox kilkoma haustami pochłonął zawartość szklanki i odstawił ją na pobliską szafkę.

— Tego nie powiedziałem.

— Ale tak pomyślałeś. Dobra... Dajmy temu spokój. Nie przyszedłem tutaj debatować nad sensem życia. Mów, o co chodzi, bo nie mam dla ciebie całego dnia.

— A gdzie ci się spieszy?

— Do swoich spraw. Nie wszyscy dostają chatę za darmo. Ja muszę na nią zapracować.

Gospodarz wysilił się na uśmiech i wbił wzrok w podłogę.

— Dziesięć lat kryłem twoją dupę! Dziesięć pieprzonych lat! Tak więc chyba możesz poświęcić mi trochę uwagi, gdy o to proszę! — Spokojny jak dotąd Daniel Young, w ciągu kilku sekund zmienił się nie do poznania.

Gość przewrócił oczami i westchnął głęboko.

— Chyba nie zaczniesz znowu wywlekać na wierzch tej sprawy? Ile razy będziemy do niej wracać?

Dwudziestodziewięcioletni mężczyzna nie odpowiedział. Zmrużył oczy i założył ręce na piersiach.

— Przecież pomogłem ci stanąć na nogi — kontynuował Fox. — Czego jeszcze chcesz? Kasy, panienek? Wymień, to ci załatwię.

— Twojego bezwzględnego oddania.

— Co? Chyba cię popieprzyło.

— To całkiem prawdopodobne.

— Słuchaj... — Fox nachylił się i spojrzał rozmówcy prosto w oczy. — Jeżeli uważasz, że przez wzgląd na dawne czasy będę twoim chłopcem na posyłki, to się grubo mylisz!

— Masz rację.

— W czym znowu mam rację?

— W tym, że poprzestawiało mi się w głowie.

— Cieszę się, że wreszcie się zgadzamy!

— Mam guza mózgu.

Nastała grobowa cisza. Gościa zamurowało. Gangster mający się za największego twardziela w okolicy, nie wiedział, jak zareagować.

— Coś tak nagle ucichł? — Young wstał i wyjrzał przez okno.

— Dlaczego wcześniej nic nie powiedziałeś?

— A co miałem powiedzieć?

— Że jesteś chory... że...

— Umieram? — dokończył Young.

— Na przykład. — Fox całkowicie zmienił ton i styl wypowiedzi. Sam się dziwił, ale zaczynał współczuć przyjacielowi z podwórka. Coś w nim drgnęło.

— Daj spokój. Przecież to by niczego nie zmieniło.

— Moglibyśmy poszukać środków na leczenie.

— Zabawiłbyś się w Robin Hooda? Zabrał bogatym i rozdał biednym?

— Nie wiem. Coś by się wymyśliło.

— Za późno na leczenie. Doszło już do przerzutów. Lekarz dał mi pół roku.

— A kiedy u niego byłeś?

— Rok temu.

Foxa znowu zamurowało. Rzadko mu się to zdarzało. A dokładniej... nigdy.

— Jeżeli przeżyłeś pół roku dłużej, nic nie stoi na przeszkodzie, abyś pożył jeszcze kolejne pół roku albo nawet rok, albo...

— Nie, nie. Czuję się coraz gorzej i nie będę już w stanie zbyt długo oszukiwać śmierci. Wystarczająco się na mnie naczekała.

— Chyba zaczynam się domyślać, po co mnie tu wezwałeś.

— Oj... Wierz mi, że nie.

Gość ściągnął brwi.

Daniel Young nie należał do ludzi skrytych. Zawsze mówił, co myśli i nigdy nie owijał w bawełnę. Teraz zachowywał się, jakby był zupełnie kimś innym.

Biorąc pod uwagę nieubłaganie zbliżającą się śmierć przyjaciela, Fox zaczął zastanawiać się, czego on może chcieć. Kiedy trochę oprzytomniał po wstrząsających informacjach, zebrał się w sobie i poprawił na krześle.

— Widzę, że wreszcie przykułem czymś twoja uwagę — powiedział z lekkim uśmieszkiem Young.

— A jak myślisz? Nie co dzień dowiadujesz się, że twój przyjaciel umiera.

— Były przyjaciel.

— Ja dalej...

— Dajmy już temu spokój. W końcu nie ściągnąłem cię tutaj, żeby się z tobą kłócić.

— Racja. Tak więc... Jak mogę ci pomóc?

— I to mi się podoba. — Young przyklasnął w dłonie.

Fox mimowolnie uśmiechnął się. Pomimo złego charakteru, który ukształtowało w nim trudne życie, gdzieś tam, głęboko w środku, miał jeszcze niewielkie pokłady dobroci. Z niecierpliwością i lekką obawą czekał, o co zostanie poproszony.

— Mów, co mam ci załatwić. Może panienkę? Albo dwie? Szybki samochód? Chcesz zaszaleć nocą po ulicach, jak za dawnych, dobrych lat?

Chory wykrzywił usta.

— To raczej kiepski pomysł.

— No. Masz rację. To może strzelnica? Zabijemy ten twój smutek. Albo przejdziemy się do knajpy i spasiemy tego raka tak, że przestanie wyżerać ci resztki mózgu.

Obaj zanieśli się śmiechem.

— Muszę przyznać, że dawno cię takiego nie widziałem.

— Poczekaj, bo się zawstydzę.

Fox wytarł oczy. Śmiali się do łez.

— To było dobre — zauważył szczerze Young.

— To co? Powiesz mi, co tam się zrodziło w tym twoim chorym umyśle?

— Dosłownie chorym — podchwycił gospodarz i ponownie wybuchnął śmiechem. Kiedy w końcu się opanował, wstał i wyjrzał przez okno.

— Jak ci się podoba nowy wzór na trawniku przed wejściem?

— Jaki wzór?

— Wjechałem na ręcznym.

— Ach, ten... Jak zwykle się popisujesz. Wjechałeś na trawnik? To się nie spodoba lokatorom.

— Zatrzymałem się przed samymi drzwiami — zaznaczył dumnie. — Nie wiedziałem, co szykujesz. Miałeś głos, jakbyś kogoś zabił. Pomyślałem, że możesz potrzebować pomocy w pozbyciu się trupa. Stanąłem więc blisko wejścia, żebyśmy nie musieli daleko nosić zwłok — rzucił wesoło Fox.

Daniel Young milczał. Zachowywał się tak, jakby w ogóle nie usłyszał ostatniego zdania.

Gościa przeszły ciarki.

— Chyba sobie ze mnie kpisz — warknął, widząc poważną minę przyjaciela siadającego na krześle.

— Dlaczego?

— Chcesz powiedzieć, że kogoś zabiłeś?

— Nie.

— To dlaczego masz minę, jakbyś właśnie to zrobił?

Schorowany mężczyzna nie odpowiedział, tylko podał koledze kremową kopertę, która do tej pory cały czas leżała na stoliku.

— Co to?

— Otwórz i zobacz.

— Zaczynam się ciebie bać.

Young uśmiechnął się i spokojnie poczekał na reakcję rozmówcy.

— Co to ma być? Czekaj, czy to nie ta siksa... Oczywiście! — Fox trzymał przed sobą zdjęcie młodej dziewczyny. — Chyba mi nie powiesz, że masz pretensje o tę lalunię, którą ci sprzątnąłem sprzed nosa.

— Nie. Absolutnie. Wręcz przeciwnie.

— To o co chodzi?

— Szukaj dalej.

— Czego?

Young zastanowił się przez chwilę.

— W kopercie nie ma niczego więcej oprócz zdjęcia?

— Przecież widzisz, co trzymam w ręce. Czekaj... Dobra, mam. — Wyciągnął z koperty zagiętą kartę. Rozłożył ją i zaczął wgłębiać się w treść. — Co to za medyczny bełkot? — zapytał po chwili.

— To zwolnienie ze szpitala tej... Jak ją nazwałeś? Laluni?

— To jakaś staroć... Sprzed trzech lat. Skąd to masz i po cholerę ci to?

— Otóż, mój drogi przyjacielu, tę dziewczynę znałem znacznie wcześniej niż ty.

— Nic z tego nie rozumiem.

— Przypomnij sobie, co robiliście tamtej pamiętnej nocy.

— Byłem tak pijany, że nie pamiętam.

— Założę się, że nie czytaliście książek.

— Pewnie nie.

— A pamiętasz, co działo się później?

— Jak mógłbym zapomnieć? Przez kilka tygodni nie wychodziłem z łóżka. Tak się wtedy załatwiłem, że szkoda gadać.

— Myślałeś, że masz grypę.

— Bo miałem.

— Nie miałeś.

— Jak to?

— Przyjrzyj się tej kartce jeszcze raz i powiedz, co widzisz na dole, po prawej stronie.

— Jakieś wyniki badań. Pozytywne. W co ty ze mną grasz?

— W nic. Przestań wreszcie komentować i skup się na chwilę. Wczytaj się dobrze, to zrozumiesz.

Fox coraz szybciej tracił cierpliwość. Jeszcze raz spojrzał na kartkę. Ze złości miał zamiar podrzeć ją na strzępy, ale wtedy jego wzrok padł na dwa sąsiadujące pola. Po lewej stronie widniał napis HIV, po prawej znak „+”. Zatrzymał się na tej wartości. W szkole nie był prymusem, ale nie musiał posiadać stopnia doktora, aby stwierdzić, z czym ma do czynienia. Pot wystąpił mu na czoło. Jednocześnie poczuł lodowaty dreszcz i uderzenie gorąca. Spojrzał z przerażeniem na towarzysza siedzącego naprzeciwko.

— Już rozumiesz?

— Chcesz powiedzieć, że ta siksa ma AIDS?

— Tak... A dokładniej miała AIDS.

Opryszek poczuł ogarniającą go niemoc.

— Zmarła kilka tygodni temu.

— Czyli ta moja choroba... to nie była grypa, tylko...

— Pierwsze stadium zakażenia wirusem HIV. Teraz przechodzisz fazę drugą.

— Nie... Nie wierzę!

— Po co miałbym cię okłamywać?

— Od kiedy o tym wiesz?

— Od dawna.

— Dlaczego nic mi nie powiedziałeś? Postradałeś zmysły, żeby zwlekać z czymś takim?!

Young nie odpowiedział, tylko uśmiechnął się.

— I z czego rżysz? Przecież... jeżeli już od dawna o tym wiesz, to dlaczego mi nie powiedziałeś wcześniej, zanim się z nią... Ty gnido! — Fox zerwał się z kanapy i wystartował do towarzysza z pięściami. — Sprytnie to sobie wymyśliłeś! — Złapał go za koszulkę. — A myślałem, że wyjaśniliśmy sobie pewne kwestie!

Young nawet nie drgnął, kiedy osiłek pochylił się nad nim.

— Owszem, ale to ja spędziłem najlepsze lata życia w więzieniu, a nie ty. Wyszedłem i co? Dowiaduję się, że za chwilę umrę. Ty w tym czasie balowałeś w najlepsze. Dwa razy mnie odwiedziłeś! Dwa pieprzone razy!

— I postanowiłeś się na mnie odegrać?!

— Nie.

— To jak inaczej to nazwiesz? Wiedziałeś, że ma AIDS i pozwoliłeś mi się z nią przespać.

— To prawda... — Young wstał. Stanął twarzą w twarz ze swoim gościem.

Fox zacisnął dłoń tak mocno, że aż palce mu strzeliły. Był gotów do wymierzenia ciosu. Tylko stan zdrowia Younga powstrzymywał go przed brutalnym atakiem. Ostatecznie zwolnił uścisk, złapał się za głowę i wrzasnął.

Jego przeciwnik ani myślał stawać do nierównej walki. Odwrócił głowę w stronę szafki.

— Myślałem, że nasza przyjaźń coś dla ciebie znaczyła — kontynuował Fox. — A to co? — Zdziwił się, dostrzegając kolejną kopertę w rękach gospodarza. — Długo jeszcze będziesz się ze mną bawił w kotka i myszkę?

Young milczał i podał mu kolejną nieopisaną przesyłkę.

— Wyniki następnej dziwki?! — Mówił przez zaciśnięte zęby.

— Weź i otwórz. Po to cię tu wezwałem.

Gangster roześmiał się.

— Chcesz tym samym powiedzieć, że to, czego się dotychczas dowiedziałem, to nie wszystko?

— Zgadza się, przyjacielu... To dopiero początek twoich zmartwień.

Fox wyciągnął broń, przeładował i wycelował w głowę Younga.

— Nie radziłbym tego robić. Myślisz, że zapraszając cię tu i mając zamiar powiedzieć to, co powiedziałem, nie wziąłem pod uwagę takiego rozwoju wydarzeń? Na twoim miejscu zastanowiłbym się dwa razy. — Wskazał na niewielką kamerkę umieszczoną w obudowie monitora. — Obraz z tego zmyślnego urządzenia jest przekazywany gdzieś daleko stąd. Ktoś właśnie obserwuje twoje poczynania, więc uspokój się i siadaj.

— Gadaj zdrów!

— Jest coś jeszcze. Coś, co ci się bardzo nie spodoba, jeżeli spotka mnie jakakolwiek krzywda.

— Masz pięć sekund i lepiej się streszczaj.

Young podszedł do komputera. Wszystko miał przygotowane. Wystarczyło nacisnąć ENTER. Uruchomił się odtwarzacz i pojawiło okienko. Włączył pełny ekran i odsunął się, aby gość mógł lepiej przyjrzeć się wydarzeniom uwiecznionym na nagraniu video.

Fox, po obejrzeniu kilkuminutowego filmu, opuścił pistolet i usiadł na sofie. Poczuł bezradność.

— Nie muszę chyba mówić, co stanie się z tym nagraniem, jeżeli spadnie mi choć jeden włos z głowy...

— Powiedz w końcu, czego ode mnie chcesz?

— Otwórz kopertę, to się dowiesz.

— Przysięgam, że jeżeli będzie w niej kolejna tego typu wiadomość, co w poprzedniej, to nie ręczę za siebie.

Mężczyzna energicznym pociągnięciem oderwał zabezpieczenie. Na podłogę wypadło zdjęcie, a w jego dłoni pozostała mała kartka papieru. Podniósł fotografię i przyjrzał się osobie widniejącej na niej.

— Kim jest ta kobieta?

— To nieistotne.

— A co jest dla ciebie istotne?!

— To, co masz z nią zrobić.

Koniec wersji demonstracyjnej.