Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2017

Tomasz Bartosiewicz
„Lichwiarz”

Copyright © by Tomasz Bartosiewicz, 2017

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana w 

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Projekt okładki: Tomasz Bartosiewicz

Korekta: Autor zrezygnował z profesjonalnej korekty wydawnictwa

Skład: Agnieszka Marzol

ISBN: 978-83-8119-034-3

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

I

Jej ciało przeszył lodowaty dreszcz, gdy ostrze noża przysunęło się bliżej jej podbródka. Gorący oddech mężczyzny prześlizgnął się po jej karku. Jedną ręką boleśnie wykręcał jej nadgarstek. Ramieniem drugiej przyciskał ją mocno do siebie. Nie mogła złapać tchu. Krótki, urywany oddech wyrywał jej się z piersi, nieznacznie tylko odsuwając widmo omdlenia. Wiedziała, że musi się wyrwać i musi to zrobić jak najszybciej. Sprężyła każdy mięsień w swoim ciele. Postarała się uspokoić oddech. Wczuć w rytm tego, jak oddychał mężczyzna za nią. Dostroić się do jego reakcji i zaatakować kiedy będzie się tego najmniej spodziewał.

– Na co czekasz? Mam ci zaśpiewać? – wyszeptał jej do ucha. Niemal czuła na skroniach jego szeroki, szyderczy uśmiech.

Nie wytrzymała.

Rzuciła się do przodu, by wyswobodzić się z uścisku. On jednak był silniejszy i szybszy. Na krótką chwilę na jej twarzy pojawił się wyraz zdumienia, gdy on przyciągnął ją z powrotem do siebie. Zrobił to z elegancją i lekkością. Zupełnie jakby nie była dorosłą kobietą, tylko małym, wyrywającym się szczeniakiem. Docisnął ją ponownie do siebie, zaś na jej twarz wstąpił wyraz bólu, gdy zimne ostrze prześlizgnęło się po jej gardle.

Puścił ją.

Upadła na kolana, odruchowo chwytając się za krtań, tuż pod wilgotną, krwistoczerwoną smugą. Mężczyzna spokojnie wyminął ją i stanął tak, aby mogła go zobaczyć. Jej serce kołatało, krew dudniła w uszach. On uśmiechnął się szeroko i przykucnął, spoglądając jej prosto w oczy.

– Nie żyjesz, Biała – powiedział. Po czym stuknął ją delikatnie trzonkiem noża w czoło.

– Idioto, to bolało! – powiedziała, łapiąc w końcu oddech. Nerwowo ścierała z szyi resztki czerwonej farby.

– Pomyśl więc, jaki to byłby ból, gdyby to był prawdziwy nóż? – spytał, chowając atrapę do kieszeni.

– Podinspektorze Stańczak! Znów mordujecie moich najlepszych funkcjonariuszy? – odezwał się przytłumiony głos. Z samego jego brzmienia dało się wyczuć, że należał do starszego człowieka przygniecionego wręcz bagażem doświadczeń. Tak też wyglądał. Setki zmarszczek na twarzy kontrastowały z kruczoczarnymi włosami, które dopiero kilka tygodni temu zaczęły płowieć w upalnym słońcu. Krępe, szczupłe ciało, którego kiedyś zapewne nie powstydziliby się żadni playboye tego świata, teraz nieco obwisło. Zszarzało przez lata wdychania wyziewów z miejskich ulic, pokrywając się kamuflującą siatką popękanych żył i nielicznych wątrobianych plam. Zszedł do nich z widowni dziarskim krokiem, rozglądając się dookoła szarymi oczami, w których nadal tlił się młodzieńczy żar. Wyprasowane na kant, czarne spodnie szeleściły, gdy szedł po schodach okalających salę widowni. Przyozdobiona czarnym krawatem koszula była biała do tego stopnia, że zdawała się świecić własnym, delikatnym blaskiem. Nieskazitelny obraz poważnego i szanowanego człowieka zaburzała tylko reprezentująca szczyty bezguścia ciemnobrązowa, wełniana kamizelka w pochyłą kratę. Wydziergana zapewne jeszcze przez jego matkę. Do sali ćwiczeń wszedł postrach posterunku – inspektor Jerzy Chodorow.

– Dzień dobry, panie komendancie! W żadnym wypadku, panie komendancie! – odpowiedział lekko zdenerwowany mężczyzna, prostując się niczym porażony prądem. Tryumfalne uniesienie i dziecinna wręcz radość uleciały z niego jak powietrze z przebitego materaca. Inspektor zmierzył go pogardliwym spojrzeniem, które ciężko trenował przez wiele lat służby.

– Rozprężcie pośladki, bo wam szorty zjeżdżają – powiedział służbowym tonem, co czyniło całą sytuację nieco komiczną. Grzegorz Stańczak uśmiechnął się nerwowo. Szerokie barki opadły lekko, zaś pod krótko ostrzyżonymi, blond włosami zaczęły się szklić krople potu. Główny instruktor samoobrony kulił się przed wzrokiem przełożonego jak zbity pies. Był o głowę niższy od Chodorowa, co jednak nie było szczególnym wyróżnieniem. Mierzący ponad metr dziewięćdziesiąt komendant górował nad wszystkimi nawet pomimo tego, że wiek zaczął już lekko przygniatać go do ziemi.

– Możecie się oddalić, podinspektorze – odparł. Choć Stańczak nie miał opinii najbystrzejszego na posterunku, to z całą pewnością nie trzeba było tłumaczyć mu aluzji. Zasalutował więc niezgrabnie, skinął głową swojej niedoszłej ofierze i udał się w stronę drzwi. Przystanął jeszcze na chwilę przed wyjściem i odwrócił się. Ogarnęło go nieprzyjemne uczucie, jakby zostawiał Białą na pastwę wilków. No może jednego, siwego, złego wilka.

Odetchnęła ciężko, czując się lekko nieswojo. Patrząc w podłogę, szukała punktu zaczepienia dla wzroku. Czegoś bardziej fascynującego od starej gumy do żucia, czy przetartej linii środkowej boiska. Czegoś, na co mogłaby wskazać i krzyknąć O Boże, co to?! lub czym przynajmniej odwróciłaby uwagę komendanta od faktu, że nie powinno jej tu być. Urszula Biała stała na środku sali treningowej zażenowana jak dzieciak przyłapany na kradzieży w cukierni. Teraz, zaś przyszedł zły Pan Policjant i pewnie da jej po głowie, lub w hańbie odwiezie ją do domu.

– Biała… – zaczął komendant, okrążając ją powoli. Sam szukał jakiegoś oparcia dla oczu. Wyglądał na mocno zażenowanego, niepewnego. Zupełnie jakby zły Pan Policjant sam miał już zbyt dużo na sumieniu. Było to do niego niepodobne.

– Panie komendancie, to ja go namówiłam na trening. Nie chciał nawet o tym słyszeć, ale dziś akurat sala była wolna… – zaczęła się gorączkowo tłumaczyć, gestykulując przy tym jakby opowiadała najlepszą bajkę na ziemi. Uciszył ją gwałtownie, uniesieniem dłoni.

– Jak noga? – spytał. W jego twarzy widać było ulgę, jakby wraz z tym pytaniem zrzucił z siebie jakiś wielki ciężar. Miało się wręcz wrażenie, że od chwili jego zadania przybyło mu jeszcze kilka milimetrów w już i tak niebotycznym wzroście.

– Całkiem… – zaczęła, próbując unikać jego spojrzenia. Nic to nie dało. Czuła na sobie jego wzrok. Wypalał w niej dziury na wylot i w milczeniu oglądał wszystko co się dzieje w środku. W głowie, sercu, duszy i kieszeniach.

–…do dupy – dokończyła. Wzięła dwa głębokie wdechy zanim znów podjęła temat. – Lekarze mówią, że siła uderzenia zmiażdżyła kość, zerwała ścięgna i uszkodziła nerwy. Podobno to cud, że jeszcze mogę chodzić – powiedziała. Jej wzrok mimowolnie spoczął na jej lewej nodze, po której biegła dość świeża, jasnoróżowa blizna. Swój początek brała niedaleko kostki, końcem sięgała do połowy uda. Pod skórą, od strony piszczela, wyraźnie odznaczyły się metalowe śruby i szyny. Wzdrygnęła się na ten widok. Jej myśli na chwilę odbiegły gdzieś daleko. W miejsce, w którym ból i cierpienie przyjęły dla niej zupełnie nowy wymiar.

– To kiedy staniesz na nogi? – rzucił, nieświadomie wyrywając ją z pewnego ciemnego miejsca wewnątrz jej głowy.

– No, jak widać już stoję – odpowiedziała z lekkim uśmiechem.

– Chodziło mi o to, kiedy będziesz mogła wrócić do służby.

– Czeka mnie jeszcze pół roku rehabilitacji, a potem… jak to powiedział mój lekarz zobaczy się – mruknęła. Chodorow przytaknął bezgłośnie, rozglądając się po sali. Nie wiedziała czy to jeszcze przyjacielska pogawędka, czy już przesłuchanie. Być może po latach służby dla Chodorowa zatarła się granica między jednym a drugim.

– Wiesz, że powinnaś teraz siedzieć w domu, prawda? Odpoczywać, nie przeciążać się…

– Kiedy ja już nie mogę tam wytrzymać! – przerwała mu. Zakryła natychmiast usta, jakby chciała tym samym powstrzymać wypowiedziane słowa przed dotarciem do jego uszu. Postanowiła kontynuować, gdy zorientowała się, że dźwięk jest mimo wszystko szybszy niż jej ręce. – Wszystko, co tam widzę, przypomina mi o nim. Wszędzie widzę coś, co należało do niego. Nie mogę nawet patrzeć na swojego psa, tylko dlatego, że dostałam go od niego! Nie mogę odpocząć, bo chodzę w kółko po mieszkaniu zupełnie jakbym bez przerwy go…

– Szukała? – dokończył za nią. Teraz dopiero się zorientowała, że od jakiegoś czasu stoi do niej tyłem. Założył ręce za plecy i wystawiał twarz do mętnych promieni słońca padających przez jedno z wielu niewielkich, podsufitowych okienek.

– Wiem, że próbujesz czymś zająć myśli… oderwać się. Dlatego nie jestem tu po to, żeby cię stąd wyrzucać. Wręcz przeciwnie, cieszę się, że chcesz utrzymać formę… – na chwilę zawiesił głos. Kolejny oddech, który wziął zdawał się być znacznie cięższy od wszystkich poprzednich. Jakby wdychał cement ze smołą.

– Przyszedłem, bo potrzebuję twojej pomocy – odwrócił się do niej. Spod betonowej maski siejącego postrach komendanta patrzyły na nią oczy błyszczące wyrozumiałością. Przez chwilę poczuła, że łączy ich w rzeczywistości coś więcej niż tylko praca. Jakby dzielili ze sobą jakiś mroczny sekret. Tajemnicę, której nie można było wyczytać z ksiąg, czy internetu. Byli jak dwaj członkowie tego samego, tajemnego bractwa rozpoznający siebie nawzajem po znakach, na które zwykły śmiertelnik nie zwróciłby uwagi. Zanim zdążyła uchwycić się tej myśli, wszystko się rozwiało. Zniknęło jak fatamorgana po kilku nerwowych mrugnięciach.

– Dostałem dziś rano wezwanie – kontynuował, nie czekając na jej reakcję. Zdawał się nie zauważać tej chwili nadnaturalnej łączności. Być może zwyczajnie ją zignorował. Znów wrócił do chodzenia wokół niej, od czasu do czasu szorując butami po wypastowanej podłodze sali. Gdyby przyłapał na tym któregoś z podwładnych, to pewnie urwałby mu narząd albo dwa, lub przynajmniej rzucił w niego wiadrem z mokrą szmatą i nakazał wypastować cały posterunek. W swoim milczącym pochodzie do złudzenia przypominał rekina okrążającego swoją ofiarę. Nie próbował jej jednak zastraszyć, ani bynajmniej zjeść. Wyglądał raczej jak człowiek, który próbuje rozchodzić własne zdenerwowanie.

– Dziś nad ranem znaleziono ciało młodej dziewczyny. Biegli już ustalili, że to był tylko nieszczęśliwy wypadek, jednak coś mi w tym wszystkim nie pasuje. Coś tam jest nie na miejscu… Jednak jestem albo zbyt durny, albo już zbyt ślepy, żeby to zauważyć. Dlatego pomyślałem, że mogłabyś rzucić na to okiem… Oczywiście, jesteś na urlopie i ja to szanuję, jeśli nie chcesz tego robić, to…

– Kiedy jedziemy? – powiedziała, przerywając mu dziś po raz kolejny. Nagły zapał, jaki zauważył w jej oczach, sprawił, że nie miał serca, by choćby zwrócić jej uwagę. Cholera, w tej chwili nawet nie odważyłby się stanąć pomiędzy nią, a tą sprawą, bojąc się, że Biała mogłaby go spalić jednym spojrzeniem. Wyciągnął z kieszeni kluczyki od samochodu i zadzwonił nimi lekko. Determinacja na jej twarzy przeplotła się przez chwilę z wyrazem głębokiego przerażenia. Następnie zrobiła to, co ćwiczyła przez ostatnich kilka miesięcy – zacisnęła zęby i zaczęła powtarzać w myślach wszystko będzie dobrze.

Pośrodku pachnącego wilgotnym tynkiem, podziemnego garażu, czekał na nich rydwan komendanta. Nazywany był w ten sposób przez jego podwładnych. Może nieco złośliwie, i tylko wtedy, gdy właściciela nie było w pobliżu. Ta niezbyt obraźliwa nazwa miała co najmniej dwa źródła. Jedni mówili, że wzięła się stąd, iż poprzedni właściciel samochodu miał zamiłowanie do wizualnego tuningu. Pozostałością tego faktu były dwa, niewielkie wprawdzie, jednak jaskrawe płomienie nalepione po bokach auta. Przez to niejaki aspirant Sierwież, pewnego jesiennego dnia, jednoznacznie pokojarzył wóz z płonącym rydwanem. Drugim powodem była pozycja, w jakiej komendant prowadził swoje auto. Jakby nie patrzeć wysoki mężczyzna w małej toyocie przypomina bardziej zgarbionego woźnicę, niż poważnego kierowcę. Brakowało mu tylko zaprzęgu z czarnych koni i mógłby podwozić zwiedzione niewiasty wprost pod bramy zamku hrabiego Draculi.

Prawie minutę wojował z przednim siedzeniem, odsuwając je do tyłu jak najdalej i jeszcze trochę, by w końcu mógł zasiąść za lejcami swego rydwanu. Zgarbiony, zasapany i niemal zatykając sobie uszy kolanami. Nie pytała czemu i kto przestawił fotel komendantowi do tak niewygodnej pozycji. Szczerze mówiąc, była zbyt skupiona na regularnym oddychaniu i poprawianiu pasów po raz kolejny, by móc zwrócić uwagę na cokolwiek co działo się wokół niej. Podskoczyła na fotelu gdy tylko silnik samochodu zacharczał, łapiąc wyższe obroty. Poczuła, że serce podeszło jej do gardła, z wyraźnym zamiarem ucieczki, zaś ciemię z entuzjazmem spotkało się z dachem pojazdu.

– Wszystko w porządku? – wychrypiał komendant.

– Tak, a co? – rzuciła odruchowo. Chodorow spojrzał znacząco na nią, następnie na dach, w którym zostało niewielkie wgłębienie w kształcie jej czaszki. Zaraz po tym jego wzrok spoczął ja jej kolanach, gdzie jej zaciśnięte palce pozostawiły łącznie dziesięć podłużnych, sino–czerwonych śladów.

– Nic mi nie będzie. Jedź, proszę – spojrzała przed siebie. Zmusiła się do tego, żeby się rozluźnić i zdjąć ręce z kolan. Teraz wbijała paznokcie w boki siedzenia, powtarzając sobie bez przerwy, że nie ma czego się bać. Przecież to samochód, a nie rollercoaster. Chociaż, jeśli spojrzeć prawdzie w oczy, to rollercoaster był zdecydowanie bezpieczniejszy.

Komendant nie potrzebował szóstego zmysłu, ani kryształowej kuli, aby wyczuć jej strach. To minie – pomyślał. Po czym zaczął popędzać swój powóz poprzez betonowe poletko blokowisk. Powoli i delikatnie. Można by wręcz rzec, że z angielską powściągliwością naciskał pedał gazu. W myślach przeliczał, czy tańsze będzie ufundowanie terapii dla swojej podopiecznej, czy wymiana połaci tapicerki, którą, niechybnie zaraz wyrwie. Gdy wydostali się na otwartą przestrzeń, zdała się nieco uspokoić ku radości ich obojga. Wjechali w nikłe promienie popołudniowego słońca. Wiktoriańsko blada dama o rudych, potarganych włosach i jej przygarbiony, angielski szofer.

W końcu wyjechali ze zgiełku betonowej dżungli, a raczej, niewielkiego, sennego, betonowego zagajnika, w którym przyszło im mieszkać i pracować. Szeroką, jak na standardy ich mieściny, dwupasmówkę zastąpiła nieco mniej przyjazna, zapomniana droga. Spomiędzy gęstej siatki dziur i ubytków gdzieniegdzie spozierały ostatnie bastiony asfaltu, które Chodorow wymijał z gracją łyżwiarki figurowej. Na dobrą sprawę droga składała się tylko z dziur, poprzecinanych pojedynczymi wysepkami asfaltu. Większość drogi milczeli. On wpatrzony w dawno zatracone pasy na jezdni, ona licząca pożółkłe liście na przydrożnych drzewach. Zaczęła od zliczania pojedynczych okazów, następnie przerzuciła się na sterty, potem całe drzewa. Pod koniec stwierdziła, że to i tak jest bez sensu, gdyż jesień w tym roku przyszła dość wcześnie i to z niemałym rozmachem. Podziwiała więc wątpliwe piękno podmiejskiego lasu, który wyglądał jakby został odlany z miedzi i złota. Widok idealny, by pod jego wrażeniem napisać, wiersz, sonet, książkę albo przynajmniej zapomnieć o własnym przerażeniu. Już od jakiegoś czasu nie ściskała w dłoniach brzegów fotela, sprawiając tym Chodorowi wyraźną ulgę. Teraz opuszkami palców muskała miejsca, w których pojedyncze krople jesiennego deszczu zaczęły pojawiać się na bocznej szybie.

– Co to za sprawa tak w ogóle? – spytała sennie, jakby zahipnotyzowana przez przemykającą przed jej oczami ścianę drzew. Pojedyncze promienie słońca przedarły się przez osłonę chmur i zatańczyły na jej policzkach. Delikatny dotyk słońca zadawał się ją uspokajać, wyciszać.

– Wygląda na paskudny wypadek – powtórzył komendant, oczyszczając gardło w tak ordynarny sposób, iż można by pomyśleć, że zaraz z rozmachem splunie przez ramię. Przypominając sobie jednak że jedzie z nim dama, postanowił wszystkie wydzieliny swojego organizmu zachować dla siebie.

– Kobieta prawdopodobnie biegała po lesie, poślizgnęła się i runęła w dół ze zbocza… – zaczął, jednak każde następne słowo wypowiadał coraz wolniej. Jakby chciał odwlec jakąś nieuniknioną przykrość lub przynajmniej ukryć fakt, że, po raz drugi w jego wieloletniej służbie, żołądek skręca mu się ze strachu i obrzydzenia. Jego wzrok na chwilę stracił blask, stał się apatyczny i nieobecny. Dla reszty świata nie trwało to dłużej niż kilka mrugnięć oka. Dla Białej było to kilka cholernie długich mrugnięć przez które jej mózg zdążył ułożyć kilka ciekawych wizji. W jednej z nich Chodorow pochylał się jeszcze bardziej nad kierownicą, majestatycznie się śliniąc. Następnie, wyszeptując i tak wszyscy zginiemy, wjeżdżał w najbliższe drzewo. Nie miała pojęcia skąd taka wizja w ogóle zakiełkowała w jej umyśle i była wdzięczna, że rozpłynęła się równie szybko jak się pojawiła. Zwyczajnie pękła jak bańka mydlana w chwili, w której komendant ze wzdrygnięciem otrząsnął się z osobistego koszmaru na jawie.

– Z resztą za chwilę zobaczysz – powiedział, brodą wskazując policjanta w pełnym umundurowaniu, zatrzymującego ich przy pomocy policyjnego lizaka. Machał nim tak ambitnie jakby próbował przy jego pomocy odfrunąć gdzieś w siną dal. W pobliżu stały jeszcze dwa wozy policyjne, pojazd straży pożarnej, karetka i najwyraźniej cywilny samochód. Zaparkowany przepisowo, elegancki błyszczący i wręcz pachnący salonem przez szybę. Chodorow podjechał do funkcjonariusza najbliżej jak się dało bez najeżdżania mu na stopy.

– Jechałem za szybko, panie władzo? – Spytał, wychylając się lekko w stronę uchylonego okna Uli.

– W żadnym wypadku, panie komendancie. Cieszę się, że dotarł pan tak szybko – odpowiedział funkcjonariusz, świszcząc mimowolnie poprzez dziurę po brakującej jedynce. Uśmiechnął się lekko, przepisowo dotykając daszka czapki. Komendant po godzinach pracy zwykł ten gest nazywać macaniem się po czapce, rzadziej ściskaniem pośladków. Jako wzorowy przełożony, jednak odwzajemnił gest i uśmiech, po czym zaczął się gramolić z samochodu. Niemal dało się słyszeć jazgot jego kręgów, gdy z ociąganiem prostował się na poboczu. Następnie jak prawdziwy dżentelmen, bądź szofer, obszedł szybkim krokiem pojazd by otworzyć drzwi przed swoją towarzyszką podróży. Nim jednak do nich doszedł Ula, jak kompletne przeciwieństwo prawdziwej damy, własnoręcznie znalazła klamkę w drzwiach. Przy wydostaniu się z pojazdu jednak nie pogardziła wysuniętą w jej stronę dłonią przełożonego. Zapewne wpływ na jej decyzję miał fakt, że obie nogi miała jak z waty. Lewą z bólu, prawą ze strachu. Zatoczyła się, wychodząc z samochodu, o mały włos nie lądując w płytkiej kałuży.

– W porządku? – powiedział półgłosem Chodorow, przytrzymując ją. Jego obwisłe ramiona nagle stężały jak stal na mrozie.

– Tak, dzięki – powiedziała, odsuwając się. Nie spojrzała mu w oczy, nie zachichotała wesoło, nie powiedziała och, głupiutka ja, prawie się wywróciłam. Wściekła na reakcję własnego ciała skierowała się w stronę ścieżki, przy której stał zatrzymujący ich funkcjonariusz. Myślami odbiegła niedaleko. Do sali treningowej, gdzie chciała jak najszybciej wrócić, by dokopać swojemu trenerowi. Ewentualnie, żeby on dokopał jej. Po chwili stwierdziła, że tak naprawdę wszystko jej jedno byle by mogła wyładować swoją frustrację.

Policjant, który zatrzymał ich przy drodze nazywał się Chmielewski, choć wielu wolało go nazywać Chudy, Szczerba albo Wieszak. Wszystkie te przezwiska wynikały wprost z postury posterunkowego Chmielewskiego, który podobno przy silnym wietrze rozwijał do czterech i pół węzła, jeśli rozłoży poły płaszcza. Poprowadził ich szybkim krokiem, blednąc z każdym pozostawionym za sobą metrem. Wyglądał jak ktoś, kto zostawia właśnie swoją ulubioną pracę (bez względu na to jak głupia by była) i wyrusza w długa podróż by obciąć łeb chimerze, czy też zrobić jakąś inną z tych bohaterskich bzdur.

Szli za nim, brodząc po kostki w wilgotnych, złotych liściach, które na przemian to chlupotały, to chrzęściły pod ich stopami. Rzadkie, przydrożne krzewy ustąpiły miejsca licznym, smukłym brzozom. Pośród nich niewiele znalazło się takich, za którymi Szczerba nie znalazłby schronienia w trakcie gry w chowanego. Wkrótce las zdawał się nienaturalnie wręcz gęstnieć i szeroka ścieżka, którą przyszli zagubiła się w plątaninie suchych kęp trawy, nagich gałęzi i na wpół żywych krzewów. Do spodni Białej z każdym krokiem przyczepiało się coraz więcej rzepów liczących na darmowy transport w niezdobyte jeszcze połacie lasu. Zbutwiałe konary trzaskały pod jej stopami, zaś z każdym trzaskiem jej umysł podsuwał jej przed oczy wizje pękających, wysuszonych w słońcu kości. Przeganiała je co chwilę machnięciem dłoni. Niekiedy gestem tym przedzierała się przez rozsiane między gałęziami rzadkie pajęczyny i gęstniejące z każdym dniem babie lato. Po jakichś piętnastu minutach zmagania się z łonem natury dotarli w końcu do niewielkiej polany mieszczącej się pod wiekowym, rozłożystym, zaborczym wręcz klonem. Liście tego, wciąż pełnego życia, drzewa rozłożone były pod jego pniem niczym drogi dywan. Gdzieniegdzie spomiędzy nich wyzierała plama błota. Na końcu tego skansenu natury, poprzez wachlarz barw można było dostrzec urwisko, nad którym stało dwóch funkcjonariuszy i strażak. Wszyscy trzej mieli niezwykle zasępione miny krytyków sztuki podziwiających, lub karcących w myślach dzieło młodego, nieznanego artysty. Wszyscy trzej w rozkroku, i wszyscy trzej z dłońmi podpierającymi podbródki. Wyglądali jak odbici od jednego stempla.

– Słuchaj – odezwał się strażak, wyłamując się z szeregu i przyklękając na brzegu osuwiska. – Myślę, że powinniśmy ją podwiązać pod pachami i za biodra, a dopiero potem… – zaczął jednak zawiesił głos, jakby wyczuwając za sobą czyjąś obecność. Szczerba mimo wszystko nie odpuścił sobie dość teatralnego chrząknięcia, na dźwięk którego wszyscy trzej ścisnęli pośladki i rozstąpili się przed nimi jak Morze Czerwone. Następnie gestem aż zbyt zapraszającym Szczerba wskazał im urwisko, jednocześnie delikatnie ich informując, że dalej nie będzie im już towarzyszył. Komendant wziął długi, świszczący wdech, po czym spojrzał na Urszulę jakby oczekiwał od niej, że zaproponuje wspólną ucieczkę w Himalaje. Ewentualnie gdziekolwiek, byle dalej od tego, co chciał im pokazać policjant z niepełnym uzębieniem. Ona jednak, nie zwracając uwagi na błagalne spojrzenie swojego przełożonego, po kilku głębszych oddechach wyrwała stopy z objęć płytkiego błota i ruszyła przed siebie. Patrzyła cały czas na wprost, jak linoskoczek wykonujący swój popisowy numer. Choć w stawianiu nóg na przemian nie było nic nadzwyczajnego, to cały czas powtarzała sobie w myślach nie patrz w dół, nie patrz w dół, nie patrz…

– Panowie… – powiedziała do trójki krytyków sztuki, gdy tylko się z nimi zrównała. Skinęła każdemu z nich głową, na co bezwiednie odpowiedzieli tym samym gestem. Nie do końca wiedziała po co w ogóle to zrobiła. Później zaczęła się przekonywać, że tak naprawdę chciała zobaczyć jak bardzo bladzi są jej koledzy po fachu. Jak mocnego uderzenia od rzeczywistości ma się spodziewać. Spojrzała ponownie przed siebie nie patrz w dół, nie patrz w dół, nie patrz… po czym wbrew samej sobie spuściła wzrok. Następnie odruchowo cofnęła się o krok, zasłaniając dłonią usta, w których na chwilę poczuła smak dzisiejszego śniadania. Cofnęłaby się jeszcze bardziej, lecz uniemożliwiła jej to dłoń Chodorowa, która spoczęła między jej łopatkami.

– Jakim… jak…? – powiedziała, nie potrafiąc w tym momencie lepiej sformułować pytania, które normalnie mogło by brzmieć Co tu się do cholery stało?

– Prawdopodobnie ześlizgnęła się po zboczu – zaczął głos zza krawędzi urwiska. Gdy ponownie spojrzała w dół, zauważyła, że obok denatki, na niewielkim występie stoją sanitariusz i uzbrojony w nożyce do cięcia drutu strażak. Pomiędzy nimi zaś, nieco za krawędzią wspomnianego występu, leżała kobieta, która spowodowała całe to zamieszanie.

Drobnej budowy, blondynka, która wiekiem przekroczyła już zapewne trzecią dziesiątkę, choć fakt ten próbowała zatuszować grubym makijażem i najwyraźniej zdrowym trybem życia. W chwili śmierci ubrana była w sięgające za kolana legginsy i cienką koszulkę na ramiączkach. Znacznie za cienką jak na taką pogodę. Buty, słuchawki w uszach i frotowa opaska na ręce wskazywały, że kobieta zamierzała rozgrzać się, i najwyraźniej też nieludzko spocić, długim bieganiem po lesie. Wieczorny jogging skończył się jednak dla niej dość gwałtownie, gdy nieostrożnie biegnąc brzegiem urwiska, poślizgnęła się i runęła twarzą w dół ze zbocza. Być może miała szansę na przeżycie takiego upadku, zaś przy grubej pokrywie liści i odrobinie szczęścia mogłaby nawet zakończyć ten lot, nie robiąc sobie najmniejszej krzywdy. Niestety na jej drodze stanął jeden z wielu zabytków pozostawionych w tym lesie po działających w czasie drugiej wojny światowej koszarach. Wzdłuż krawędzi całego urwiska rozciągało się niegdyś ogrodzenie złożone z betonowych pali przeplecionych drutem kolczastym. Przez wiele lat deszczu i erozji ogrodzenie zapadało się coraz niżej, zjeżdżając w dół zbocza, coraz bardziej przechylając się względem oryginalnego położenia. W wielu miejscach rozmontowane ogrodzenie, tutaj najwyraźniej przeoczone, zdołało ułożyć się niemal prostopadle do ściany osuwiska, chwytając spadającą kobietę w sidła. Powieszona na tym madejowym hamaku, zaledwie dwa metry nad ziemią, nie miała szans by się uwolnić z przerdzewiałej plątaniny. Najbardziej przerażające było to, że mimo wszystko próbowała. Pierwsze uderzenie zraniło ją w brzuch, znacznie uszkadzając część narządów wewnętrznych. Słowo znacznie w tym wypadku miało oznaczać, że technikom nie udało się znaleźć dużej części jelit wyrwanych z jej rozdartego brzucha. Utonęły bez śladu w plątaninie liści, bądź też  zostały rozwleczone po lesie przez dzikie zwierzęta. Pierwszy cios również rozerwał jej krtań, uniemożliwiając wezwanie pomocy. Technicy szybko i jednogłośnie wręcz orzekli, że pozostałe rany na nogach i rękach zadała sobie sama, szamocząc się jak ryba schwytana w sieć. Wprawdzie, sanitariusz, który próbował im to opowiedzieć nie dotarł do metafory o sieci, blednąc gwałtownie i tracąc jakikolwiek zapał do rozmowy. Koledzy szybko postanowili wyciągnąć go za fraki z dołu zanim podzieli los dziewczyny, lub przynajmniej nieprofesjonalnie zemdleje na miejscu zdarzenia.

Biała oparła się o drzewo, słaniając się na nogach. Sama czuła się jakby miała za chwilę stracić przytomność, lub przynajmniej zwymiotować. Jeśli mogła by wybierać, uznała, że zdecydowanie wolałaby to pierwsze. Najlepiej dwa razy. Położyła ręce na kolanach, czując jak krew boleśnie napływa jej do głowy, niosąc za sobą jasność umysłu i bardzo nieprzyjemne uczucie, że to, co przed chwilą widziała było niestety rzeczywistością. Kilka długich wdechów. Tak jak ją uczyli. Doprowadzić się do stanu najbliższego zobojętnieniu. Wyprzeć z umysłu obrazy i skupić się na tym jak na zagadce. Możesz równie dobrze powtarzać sobie, że to nie osoba, tylko manekin. Bardzo realny, bardzo przerażony manekin. Poczuła jak na twarz wraca jej kolor. Z trupio bladej stawała się blada jak zwykle. Poczuła czyjąś dłoń na plecach. Nie miała siły by wrzasnąć z przerażenia.

– Już wiesz czemu chciałem, żebyś to zobaczyła? – spytał Chodorow. Przykucnął w błocie, żeby móc spojrzeć jej w twarz.

– Chciałeś zobaczyć co jadłam na śniadanie? – powiedziała, nie mogąc znaleźć lepszej odpowiedzi. – Dziewczyna nieszczęśliwie spadła z urwiska, poharatała się, zmarła. Co tu dziwnego?

– Nieszczęśliwie… – powtórzył, prostując się. Złożył ręce na piersiach i odwrócił od niej. Dwóch policjantów właśnie prężyło mięśnie, zapierając się i przytrzymując linę, którą obwiązali denatkę. Z przepaści dało się słyszeć miarowe odgłosy cięcia drutu. Każdy z nich przemyślany, wyważony, wykalkulowany. Dziewczyna już dość się wycierpiała za życia, robili więc teraz wszystko, by nie musiała się już niczym przejmować po śmierci.

– Nad ranem znalazł ją jakiś grzybiarz – zaczął lekko jak gdyby siedzieli właśnie w kawiarni, a poprzecinani drutem kolczastym ludzie byli stałym tematem czczych pogaduszek. – Starszy facet. Ranny ptaszek, jak to większość starszych ludzi. Około piątej wyszedł poszukać podgrzybków i zamiast tego znalazł ją. Podobno tak się wystraszył, że dostał zawału. Miał jednak dość zimnej krwi, żeby wezwać karetkę.

– Kurwa, Jurek… po cholerę mi to wiedzieć? – spytała. Nikt nie zwrócił uwagi na to, że klnie, ani do kogo klnie. Szczerze mówiąc, wszyscy w zasięgu jej wzroku mieli ochotę wyrzucić z siebie opinię na temat tego, co widzieli. Najlepiej dosadną łaciną. Chodorow też specjalnie się nie przejął. Spojrzał gdzieś ponad nią, prostując się jeszcze bardziej. Wiedziała co oznacza ta postawa. Wyrażała mniej więcej tyle, co poczekaj, zaraz będzie zagadka, albo za chwilę stwierdzisz, że to wcale nie jest takie bez sensu. Zamknęła więc usta i karcąc się w myślach za swój język, opuściła głowę, skupiając się na słowach przełożonego i miarowym oddychaniu.

– Więc o piątej, może o wpół do szóstej znajduje ją dziadek ze słabym sercem – kontynuował. – Jakoś udało mu się przeżyć to niecodzienne spotkanie. Co więcej, zdołał nam też objaśnić, że często tu przychodził, żeby podziwiać widoki. Technik ustalił, że zgon dziewczyny nastąpił około godziny czwartej, choć rany na jej ciele powstały zapewne trochę przed północą…

– Czekaj… – przerwała mu. Świadomość rozbudziła się w niej na nowo. Umysł przestał kręcić się w panice, zaś nogi postanowiły jeszcze przez jakiś czas utrzymać ją w pionie. Wyprostowała się, ukazując zaczerwienioną twarz. – Chcesz mi powiedzieć, że została zraniona gdzie indziej, a potem porzucona tutaj?

– Nie – odparł, zbijając ją z tropu. – Chcę powiedzieć, że ta dziewczyna wyjątkowo nieszczęśliwie upadła. Rozpruty brzuch, przecięta krtań i do tego oplątana w to gówno konała przez prawie cztery godziny. Sanitariusz mówił, że nie ma pojęcia jak to jest możliwe, ale każde cięcie na jej ciele ominęło wszystkie niezbędne narządy i tętnice. Zupełnie jakby ten pieprzony drut kolczasty miał doktorat z medycyny.

– Wygląda to na bardzo, BARDZO nieszczęśliwy przypadek – powiedziała.

– Właśnie, a ja nie wierzę w przypadki – odparł komendant, wkładając ręce do kieszeni. Jego wzrok znów utkwił w bardzo nieszczęśliwej kobiecie, której ciało powoli układano już na noszach. Jakby miał doktorat z medycyny – brzęczało w ich umysłach. Nieświadomie dzielili się tą myślą, wzdrygając się po raz kolejny, gdy strażak zakrył poranione ciało kocem. Pod materiałem zabrzęczały fragmenty drutu kolczastego. Wbił się w jej ciało tak głęboko, że teraz stanowili wręcz jedność.

– In nomine Patris, et Filii, et Spiritus Sancti. Amen – usłyszeli głos dochodzący z okalających polanę zarośli. Zebrani nad brzegiem osuwiska policjanci poskoczyli jak wampiry pod prysznicem z wody święconej. Odwrócili się w stronę krzewów z malującym się na ich twarzach wyrazem gniewu i zaskoczenia. Umysł Białej znów wykreował nierealną, groteskową wizję. Oczami wyobraźni widziała jak skóra na twarzy odwracających się gliniarzy gwałtownie blednie, ich oczy zapadają się, zaś kły rosną w długie, ostre szpikulce. Zamieniali się w krwiożercze bestie, żywcem wyjęte z powieści

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Chcesz więcej?

Zeskakuj kod

Wejdź na stronę autora

Pobierz darmowe opowiadania i sprawdź nowości!

https://www.facebook.com/autorTomaszBartosiewicz

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok