Tę książkę dedykuję Ninie,

która chwali sobie przeprowadzkę do Ohio,

i klubowi miłośniczek książki z Rutland Road wraz

z wyrazami wdzięczności

za siedem lat miłych, dobrosąsiedzkich relacji

Gdybym się mógł ustatkować, tobym się ustatkował.

Range Life (1994)

z albumu Crooked Rain zespołu Pavement

Sama nas nie odstąpisz, ani my nie zdołamy cię odprawić.

Z naszą pomocą, wszechmocna przyszłości,

niepodzielnie panujesz nad sprawami.

Kenneth Koch, To the Past

Część pierwsza

RUBY TUESDAY

AGENCJA NIERUCHOMOŚCI

MARY ANN O’CONNELL

Nowa oferta

Wyjątkowo atrakcyjny, 5-pokojowy apartament w okazałym budynku w stylu wiktoriańskim, w ekskluzywnej części Ditmas Park. Wiele oryginalnych elementów wykończenia, między innymi drzwi kieszeniowe, sztukaterie, misternie rzeźbione, reprezentacyjne schody. Zmodernizowana kuchnia, nowy dach. Tradycyjny kominek opalany drewnem. Garaż na dwa samochody. Doskonałe miejsce do zamieszkania w samym sercu miasta, w pobliżu sklepów, znakomitych restauracji na Cortelyou Road i stacji metra. Zdecydowanie warto obejrzeć!

Rozdział 1

W czerwcu spotkanie klubu miłośniczek książki odbywało się u Zoe. Na tę okazję Elizabeth przygotowała sałatkę szpinakową z orzechami włoskimi i kruszonką z koziego sera w dużej kamionkowej misie, z którą wybierała się do domu przyjaciółki oddalonego o nie więcej niż kilkadziesiąt metrów. Nie musiała nawet przechodzić na drugą stronę ulicy. Żadna z dwunastu kobiet należących do klubu nie miała daleko do miejsca spotkania. Na tym im zależało. Dość trudno było ustalić termin dogodny dla wszystkich, przeczytać książkę (na ogół zaledwie połowa z nich zdążyła dokończyć lekturę) i nie skazywać żadnej z członkiń klubu na podróż metrem. W ogóle niełatwo jest się umówić na spotkanie z najbliższymi przyjaciółkami kosztem własnego czasu, jechać samochodem przez całą dzielnicę na kolację, nawet jeśli ma się ochotę na spotkanie. Ale one mieszkały w sąsiedztwie. Miały o wiele łatwiej. Tego dnia zbierały się ostatni raz przed coroczną wakacyjną przerwą. Elizabeth sprzedała domy sześciu członkiniom ich klubu z dwunastu. Zależało jej rzecz jasna, żeby każda z nich czuła się szczęśliwa, chociaż prawdę mówiąc, ona sama była zadowolona również wtedy, gdy mieszkańcy Brooklynu decydowali się go opuścić i przenieść na przedmieście lub wrócić tam, skąd kiedyś przybyli, ponieważ wtedy pobierała prowizję w podwójnej wysokości. Elizabeth lubiła swoją pracę.

Jeżeli nawet koleżanki z klubu książki, które obecnie mieszkały w sąsiedztwie, przed przeprowadzką nigdy się nie spotkały, to zupełnie inaczej było z Elizabeth i Zoe. One znały się od wielu lat – były najlepszymi przyjaciółkami, naprawdę, choć Elizabeth wolała przy Zoe o tym nie wspominać, bo nie chciała się narażać na żarty z takich dziecinnych sentymentów. Dawno temu – w epoce kamienia łupanego – zaraz po ukończeniu college’u mieszkały razem w tym samym, pełnym zakamarków domu w wiktoriańskim stylu, dzieląc go z chłopakiem Elizabeth (obecnie mężem) i dwoma innymi studentami, którzy przenieśli się do niego z akademika w Oberlin prowadzonego przez wspólnotę akademicką. Niosąc dużą miskę z domową potrawą do domu Zoe, Elizabeth zawsze odczuwała przyjemność, ponieważ przypominały się jej lata młodości, obfitujące w składkowe imprezy i raczej skromne pod względem zasobów kieszeni, czyli czasy, kiedy się ma dwadzieścia kilka lat. Dzielnica Ditmas Park znajdowała się ze sto kilometrów od Manhattanu (w rzeczywistości niespełna cztery), była niewielkim skupiskiem wiktoriańskich kamienic i równie dobrze mogłaby istnieć w dowolnym miejscu w Stanach Zjednoczonych. Jej północna część przylegała do przestronnych terenów spacerowych Prospect Park, a południowa do brooklyńskiego college’u. Szkolni znajomi Elizabeth i Zoe przeprowadzili się do East Village, do budynków bez windy, albo do pięknych domów z elewacją z brunatnego piaskowca w Park Slope, znajdujących się po przeciwległej stronie ogromnego parku. Im trojgu natomiast przypadł do serca pomysł posiadania prawdziwego domu i pozostali w Brooklynie, wciśnięci pomiędzy leciwe, włoskie paniusie i bloki dla najuboższych.

Po upływie terminu obowiązywania umowy najmu afroamerykańscy rodzice Zoe – którzy dorobili się sporej fortuny, występując w duecie wokalnym grającym muzykę w stylu disco – kupili jej ten dom. Siedem pokoi, trzy łazienki, centralnie położony hol, podjazd i garaż. Za całość zapłacili sto pięćdziesiąt tysięcy dolarów, a zalatujący stęchlizną dywan i grube warstwy farby ołowiowej na ścianach otrzymali w gratisie. Wtedy Elizabeth i Andrew nie byli jeszcze małżeństwem, o wspólnym koncie bankowym nawet nie rozmawiali, więc czeki z opłatą za czynsz wysyłali oddzielnie rodzicom Zoe do Los Angeles. Zoe wzięła spory, wieloletni kredyt, a zadłużenie zabezpieczone hipoteką jakiś czas temu spłaciła. Elizabeth i Andrew na krótko przeprowadzili się o kilka przecznic dalej i zamieszkali na Stratford, ale kilkanaście lat temu, kiedy ich syn, Harry, skończył cztery lata, kupili dom na tej samej ulicy, o trzy numery od domu Zoe. Szacunkowa wartość jej domu wynosiła obecnie około dwóch milionów dolarów, może nawet więcej. Myśląc o tym, Elizabeth czuła lekkie mrowienie w okolicy kręgosłupa. Nie przypuszczała, podobnie jak Zoe, że po upływie tylu lat wciąż będą mieszkać tak blisko siebie, i jak dotąd żadnej z nich nie udało się znaleźć dogodnego momentu na przeprowadzkę.

Elizabeth weszła po schodach na przestronną werandę i zajrzała przez okno. Jak zwykle zjawiła się pierwsza. W jadalni wszystko było już przygotowane, stół nakryty. Zoe, z butelką wina w każdej ręce, przewinęła się przez drzwi wahadłowe z kuchni. Dmuchnęła w górę, bezskutecznie próbując pozbyć się pasemka kręconych włosów znad oczu. Była w obcisłych dżinsach i poprzecieranej kamizelce. Jej szyję zdobił bogaty zwój sięgających do piersi naszyjników, które pobrzękiwały przy każdym ruchu. Nie miało najmniejszego znaczenia, czy Elizabeth wybrała się w towarzystwie Zoe czy sama na zakupy do sklepów wyprzedażowych, do których chętnie zaglądała, albo do ulubionych, małych i drogich butików, i tak nigdy nie udało się jej znaleźć niczego, w czym prezentowałaby się tak dobrze jak jej przyjaciółka. Zoe w wieku czterdziestu pięciu lat wyglądała równie naturalnie i swobodnie jak wtedy, gdy miała osiemnaście. Elizabeth zapukała w okno. Zoe spojrzała w jej stronę i się uśmiechnęła. Elizabeth pomachała do niej, a Zoe zaprosiła ją ruchem dłoni do środka i poruszając w powietrzu smukłymi palcami, pokazała, że drzwi wejściowe są otwarte.

W domu pachniało bazylią i świeżymi pomidorami. Elizabeth weszła, ale nie przytrzymała drzwi, więc z głośnym trzaskiem same się za nią zamknęły. Swoją sałatkę postawiła na stole. Poruszała rękoma, żeby rozluźnić nadgarstki, i rozległo się trzaskanie w stawach, głośne jak wystrzały fajerwerków. Zoe obeszła stół i pocałowała ją w policzek.

– Jak minął dzień, skarbeczku? – zapytała.

Elizabeth poruszyła głową na boki, przekręciła ją w jedną stronę, potem w drugą. Chrupnęło jej w karku.

– Szczerze mówiąc… – zaczęła. – A zresztą, mniejsza o to. Pomóc ci w czymś? – Rozejrzała się po pokoju. – Jeśli czegoś ci brakuje, mogę jeszcze przynieść od siebie.

Nawet w Ditmas Park zorganizowanie kolacji dla dwunastu osób to spory wysiłek dla pani domu. Zazwyczaj tylko nieliczne miłośniczki książki miały czas przyjść na spotkanie, więc jego gospodyni mogła je zorganizować w ramach własnych możliwości i gości posadzić przy stole w jadalni, ale raz na jakiś czas (zwłaszcza tuż przed sezonem urlopowym) wszystkie członkinie klubu z chęcią przyjmowały zaproszenie i, w zależności od tego, u której z nich odbywało się spotkanie, jego uczestniczki musiały przynosić ze sobą dodatkowe, składane krzesła, żeby nie siedzieć na podłodze jak nadąsane dzieci w Święto Dziękczynienia.

Nad ich głowami rozległ się łomot – łup – jak przy uderzeniu o podłogę ciężkiego przedmiotu, który spadł ze sporej wysokości. Taki sam odgłos powtórzył się jeszcze dwa razy – łup, łup.

– Ruby! – krzyknęła Zoe, unosząc głowę. – Chodź się przywitać z Elizabeth!

W odpowiedzi dał się słyszeć stłumiony pomruk.

– Zostaw ją w spokoju. Nic nie szkodzi – powiedziała Elizabeth. – A gdzie Jane, w restauracji? – Już otwierała usta, żeby powiedzieć coś więcej – znała najnowsze wieści, nienadające się dla uszu ich sąsiadek, i chciała nawiązać do sprawy, która jej była znana, zanim przy drzwiach rozlegnie się dzwonek, ale Zoe zaczęła mówić:

– Mamy nowego zastępcę szefa kuchni, więc jestem niemal pewna, że Jane sterczy mu nad głową jak znienawidzony sierżant od musztry. Wiesz, jak to jest na początku, zawsze jeden wielki dramat. Ruby! Chodź tutaj i się przywitaj, bo zaraz zjawią się goście, których nie lubisz! – Zoe koniuszkami palców przesunęła po brwiach. – Zapisałam ją na ten kurs przygotowawczy do testu kwalifikacyjnego do college’u, o którym mi powiedziałaś, i jest wkurzona. – Zoe wydała z siebie groźny warkot, jaki towarzyszy wystrzeliwaniu torped z wyrzutni.

Na górze trzasnęły drzwi, a potem rozległ się tupot na schodach, jakby zbiegało po nich stado zwinnych słoni zaklętych w ciele jednej nastolatki. Ruby zatrzymała się gwałtownie na ostatnim stopniu. Elizabeth widziała ją kilka tygodni temu. Od tego czasu włosy Ruby zmieniły kolor z morskiej zieleni na głęboką czerń z lekko fioletowym odcieniem, a zwinięty z nich kok sterczał jej na samym czubku głowy.

– Cześć, Ruby – przywitała ją Elizabeth. – Co słychać?

Ruby oderwała płatek lakieru z paznokcia.

– Nic – mruknęła.

W przeciwieństwie do Zoe Ruby miała okrągłą i pulchną twarz, ale oczy w identycznym kształcie jak matka, lekko zwężone, charakterystyczne dla osób, które sprawiają wrażenie nieufnych. Skóra Ruby była o trzy odcienie jaśniejsza od skóry Zoe. Dziewczyna miała jasnozielone oczy jak Jane i nawet bez tego fioletu na włosach i gburowatej miny swoim wyglądem wzbudzałaby postrach.

– Uroczystość wręczenia świadectw masz w czwartek, prawda? Wiesz już, w co się ubierzesz?

Ruby wydała z siebie odgłosy przypominające dźwięki kazoo, niewiele różniące się od warkotu jej matki sprzed kilku minut, naśladującego ryk torpedy. Zabawne, ile własnych cech rodzice przekazują swoim pociechom. Nie dokładają żadnych starań, a ich dzieci i tak prawie wszystko od nich przejmują i powielają. Spojrzała na matkę, który skinęła głową.

– Bardzo chcę włożyć sukienkę mamy, tę białą. Wiesz którą?

Elizabeth dobrze wiedziała. Zoe nie tylko doskonale sobie radziła z kupowaniem ubrań, ale też nieźle jej wychodziło ich długoletnie składowanie. Na szczęście związała się z kobietą na co dzień noszącą te same dżinsy i bluzki koszulowe, których miała zaledwie kilka na zmianę, ponieważ w ich ogromnej garderobie nie było miejsca na więcej. Biała sukienka była okazem z młodości Zoe: koronkowy stanik z przewagą pustych przestrzeni nad materiałem połączony ze spódnicą z powiewających tasiemek, które rozpoczynały się tuż poniżej poziomu przyzwoitości. To była taka sukienka, jaką się nosiło na kostium kąpielowy na wakacjach w Meksyku w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym trzecim roku. Pierwotnie należała do matki Zoe, więc prawdopodobnie głęboko w szwach pozostały jeszcze drobinki metakwalonu. Zanim Elizabeth poznała Bennettów, nie spotkała rodziców, których styl życia w równym stopniu wzbudzałby dumę i zażenowanie ich dzieci. Niefrasobliwość ma swoje zalety, ale do pewnego momentu.

– No, no?! – zdumiała się Elizabeth.

– Ten temat jest wciąż przedmiotem dyskusji – skomentowała Zoe.

Ruby przewróciła oczami i zeskoczyła z ostatniego stopnia. W tej samej chwili rozległ się dzwonek do drzwi. Jedna po drugiej przybywały sąsiadki i każda wnosiła naczynie przykryte folią aluminiową. Korzystając z okazji, Ruby chyłkiem wywędrowała do kuchni, a stamtąd z talerzem pełnym jedzenia z powrotem na górę.

Hiiiiiiiiiii, chichotały zgodnym chórem trzy kobiety.

Hiiiiiiiiiii, odpowiadały tym samym Elizabeth i Zoe. Rozbrzmiewała piosenka dnia, na którą składał się entuzjastyczny szczebiot towarzyszący kolacji w wyłącznie żeńskim gronie.

Rozdział 2

Kiedy Elizabeth wieczorem była poza domem, Andrew miał obowiązek nakarmić Harry’ego. Ten natomiast, w przeciwieństwie do większości nastolatków, którzy zjedzą nawet tekturę, jeśli została obłożona plastrami pepperoni, miał subtelne upodobania. Jako małe dziecko wybierał tylko to, na co miał ochotę, a resztę odgarniał na brzeg talerza. Nie dotykał oliwek. Awokado owszem, ale tylko w postaci guacamole. Kremowy twarożek był całkowicie wykluczony, owoc kale – niejadalny, nasiona sezamu – podobnie, pomidory akceptowalne wyłącznie w formie sosu. Lista była długa i wciąż się wydłużała, a Andrew odnosił wrażenie, że ilekroć on przygotowywał posiłek, dochodził do niej kolejny produkt. Otworzył drzwi lodówki i analizował jej zawartość. Iggy Pop, ich chudy, szylkretowy kot, otarł się o jego but.

– Harry?! – zagadnął Andrew, odwracając głowę w stronę salonu. Słyszał powtarzające się piski i trzaski – odgłosy z Tajnego agenta, ulubionej gry wideo Harry’ego. Jej głównym bohaterem była żaba w trenczu i czapce Sherlocka Holmesa i na tyle, na ile Andrew się orientował, została stworzona dla ośmiolatków. Harry nie wykazywał najmniejszego zainteresowania takimi grami, jak Call of Duty czy Grand Theft Auto, ani żadnymi innymi z wielu popularnych gier, w których fabuła koncentrowała się wokół morderstwa czy przygód prostytutek. Andrew był zadowolony. Lepiej mieć syna, który woli żaby niż automatyczne karabiny maszynowe. Andrew sam chętnie grywał kiedyś w spokojne gry wideo i czytał opasłe powieści fantastyczne o myszach. On i Harry byli bardzo do siebie podobni. Obaj mieli miękkie wnętrze jak w niedopieczonych ciasteczkach. Do takich osób zwykle lgną ludzie, czyż nie?

– Harry?! – powtórzył Andrew. Zamknął drzwi lodówki i spokojnie czekał. – Harry?!

Hałasy dobiegające z salonu ustały.

– Słyszałem, tato. Za pierwszym razem – oznajmił Harry. – Najlepiej zamówmy pizzę.

– Jesteś pewien?

– Czemu nie?

Znów rozległy się hałaśliwe odgłosy. Andrew sięgnął po telefon, poszedł do salonu i stanął w drzwiach. Iggy podążył za nim. Na zewnątrz było jeszcze widno. Andrew posmutniał, przyglądając się swemu delikatnemu synowi, który z taką przyjemnością spędzał w domu piękny, czerwcowy wieczór. Nie zdradzał zainteresowania indywidualnymi rzutami karnymi w parku, zbieraniem piłki spod kosza, nawet paleniem zakazanych papierosów na ławce w ustronnym miejscu. Harry wyglądał blado – Harry był blady. Miał na sobie czarną bluzę zapiętą wysoko pod brodę na zamek błyskawiczny.

– Chcesz zagrać? – zapytał Harry i spojrzał na ojca brązowymi, lśniącymi oczami.

Andrew schował swój smutek w zakamarku, głęboko, bardzo głęboko, i usiadł obok syna. Iggy Pop wskoczył mu na kolana, umościł się i zwinął w kłębek. Żaba pomrugała i rozległy się dźwięki muzyki.

Komuś powierzono napisanie tej muzyki – metalicznie brzmiącej melodyjki w kółko powtarzającej się w tle. Ktoś w ramach swojej pracy komponował muzykę, którą było słychać w pełnych napięcia przerwach w grze aktorów w operach mydlanych. Ktoś tworzył dzwonki telefonów. Komuś płacą za oprawę muzyczną, może nawet wysyłają czeki z honorarium z tytułu praw autorskich. Andrew nigdy nie cieszył się opinią bardzo dobrego basisty, ale wymyślanie melodii zawsze dobrze mu wychodziło i prawdopodobnie było jedynym zajęciem, które naprawdę lubił. W sensie zawodowym, choć w zasadzie nie zajmował się tym zawodowo. Tak czy inaczej, ilekroć czuł się przygnębiony, a w takim nastroju bywał o wiele częściej niż w dobrym, myślał o honorarium autorskim, swoim i Elizabeth, i o tym, że z niego pokrywają większość kosztów nauki Harry’ego w szkole prywatnej. Wtedy zazwyczaj trochę mu się poprawiał humor. Zawsze znajdzie się ktoś, kto jest lepszy, zwłaszcza w Nowym Jorku, ale pal diabli, Andrew przynajmniej zrobił w swoim życiu coś, co zostanie zapamiętane na zawsze.

– Tato – odezwał się Harry. – Teraz twoja kolej. Ja zamówię pizzę.

Harry odgarnął włosy znad oczu i zamrugał jak krecik, który po raz pierwszy zobaczył słoneczne światło. Harry był naprawdę grzecznym dzieckiem, bardzo dobrym chłopcem. Wciąż to sobie powtarzali w rozmowach, odkąd ich syn przyszedł na świat, a oboje z Elizabeth wylegiwali się razem w ciepłym łóżku, opatuleni i zadowoleni, z elektroniczną nianią między sobą, słuchając jego kwilenia i czkawek. Nigdy nie sprawiał żadnych kłopotów. Wszyscy znajomi i przyjaciele przestrzegali ich, że kolejne dziecko dopiero im dopiecze, że dowiedzą się, co znaczy mieć problemy, ale następne się nie urodziło. Było ich więc troje, związanych ze sobą na stałe. Początkowo często słyszeli pytanie, dlaczego nie mają więcej dzieci, ale w miarę upływu czasu osoby z ich otoczenia uznawały, że takiego dokonali wyboru, i nikt się już tą sprawą nie zajmował. Nawet rodzice przestali pytać, gdy Harry skończył sześć lat. Komu zresztą potrzebna jest gromada wnuków, jeżeli Harry wyciągał ręce do babci, która go brała ramiona, a on bez nagabywania całował ją w policzek? Czy ktokolwiek mógłby życzyć sobie więcej? Niektórzy sąsiedzi – nawet nie ich bliscy znajomi, tylko tacy, którzy machają ręką na powitanie przy wynoszeniu śmieci – mieli troje lub czworo dzieci, a Andrew od dawna nie mógł się nadziwić temu zjawisku z ubiegłego stulecia, kiedy to istniało zapotrzebowanie na jak najwięcej malutkich rąk do dojenia krów i kopania motykami w polu. Co z tyloma dziećmi robić w Brooklynie? Czy geny ich dwojga były aż tak cenne, żeby miały istotną wartość dla ludzkości? Rozumiał lubawiczan z Williamsburga i mormonów z Utah, którzy są na wymarciu, bo w ich przypadku w grę wchodzą względy religijne. Ale on i Elizabeth? Przecież oboje zrobili swoje najlepiej jak potrafili, a najlepiej wyszedł im Harry, milutki Harry. Andrew chciał nawet w głębi duszy, żeby jego syn wyłożył się na teście sprawdzającym poziom przygotowania do college’u i na zawsze został w rodzinnym domu. Ale Harry rzecz jasna zda go celująco, dzięki powieściom napisanym kwiecistym językiem, które uwielbia. Gdy jeszcze był małym dzieckiem, ubóstwiał wielosylabowe słowa, a zanim skończył dwa lata, powiedział: „jest nadZWYWczajna” o fontannie na Grand Army Plaza, z której wysoko w powietrze trysnęły strumienie wody.

– Kocham cię, synku – wyznał Andrew.

Harry patrzył w telefon ojca i przyciskał klawisze.

– Gotowe, zamówiona.

Rozdział 3

Na samą myśl o zasranych testach kwalifikacyjnych do college’u Ruby dostawała drgawek, podobnie jak na wspomnienie swego zasranego liceum, którego nienawidziła. I testy, i szkoła były typowymi przykładami patriarchalnego systemu ucisku, zdominowanego przez mężczyzn, i tego całego seksistowskiego szamba. Prywatne liceum im. Walta Whitmana cieszyło się dobrą opinią jak na brooklińskie standardy – na ich tle wypadało zupełnie przyzwoicie. Wprawdzie nie była to najlepsza szkoła, ale też nie najgorsza. Kto wie, może któryś z jej uczniów dostanie się do jednego z prestiżowych uniwersytetów Ligi Bluszczowej, a może i nie. Większość absolwentów Whitmana wybierała się do Marist, do Syracuse albo do Purchase. Ale nie Ruby. Ona postanowiła zrobić sobie rok przerwy. Tak brzmiała jej decyzja w wersji dyplomatycznej. W rzeczywistości nie została przyjęta do żadnej ze szkół wyższych, do których wysłała zgłoszenie. Jej niepoprawnie optymistyczne matki uważały, że zaważyły wyniki z testów kwalifikacyjnych, wcale nie arogancja, słabe stopnie i beznadziejne wypracowania o sobie, czyli ciemnoskórej Żydówce z dwiema matkami lesbijkami (które napisała według błędnego przekonania wszystkich). Zapowiadało się więc, że po skończeniu szkoły będzie musiała chodzić na letni kurs przygotowawczy. Czy ktoś w ogóle bierze udział w czymś takim? Absolutnie nikt. To są jakieś żarty, a ona stała się tylko pośmiewiskiem.

Telefon Ruby zawibrował na łóżku. Na wyświetlaczu pojawiła się wiadomość: „Czekam na boisku o 10. Przyjdziesz?”. Dust miał dziewiętnaście lat, ukruszony przedni ząb i ogoloną na łyso głowę. Był jednym z chłopaków z placu przed kościołem. Należał do niezbyt licznej grupy skaterów, którzy całymi dniami z hałasem zjeżdżali na deskorolkach ze schodów kościoła znajdującego się po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko liceum Whitmana. Na tyle, na ile Ruby się orientowała, żaden z nich nie chodził do szkoły, nawet ci, którzy nie mieli skończonych osiemnastu lat. Pracownicy ochrony z Whitmana czasem ich przeganiali, ale nigdy nie na długo, ponieważ tamci nie robili niczego, co byłoby niezgodne z prawem. Ich grupie przewodził Dust. Nosił dżinsy w pasującym rozmiarze – ani nie za obcisłe, żeby nie wyglądały na babskie, ani nie za bardzo workowate, żeby nikt nie pomyślał, że są po czyimś ojcu. Dust miał ładnie ukształtowane mięśnie, sprawiały wrażenie naturalnie wyrzeźbionych, jak u mechanika z lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku całymi dniami pracującego w warsztacie samochodowym. Wiedzę na temat lat pięćdziesiątych Ruby zaczerpnęła z filmów Grease i Buntownik bez powodu. Zasadniczo życie nastolatka było jednym wielkim utrapieniem, chyba że Johna Travolty, który – jak każdemu wiadomo – miał dwadzieścia dziewięć lat, co i tak nie robiło różnicy. U Whitmana rzadko kto spontanicznie śpiewał piosenki. Owszem, zdarzało się to, choć tylko pasjonatom musicali filmowych, ale Ruby ich nie znosiła tak samo jak lekkoatletów, których uważała za jeszcze bardziej godnych pożałowania, bo przecież w ich szkole nawet nie było sali gimnastycznej z prawdziwego zdarzenia. Do Withmana chodziły też pospolite kujony – dla nich liczyła się wyłącznie nauka do testów – i aktywiści, którzy wciąż nakłaniali do podpisywania swoich petycji z żądaniem rzezi wielorybów albo ocalenia wirusa Ebola, albo w jakiejś innej sprawie. Chłopcy z kościelnego placu byli naprawdę jej jedyną nadzieją, pod względem seksualnym.

„Nie mogę”, odpisała. „Mumusia ma zebranie klubu książki. Jest impreza/Chyba się zastrzelę!”

„Spoko”, napisał. Jedno słowo i nic więcej.

Nazywanie matki „mumusią” wcale nie wynikało ze skłonności Ruby do używania wydumanych zdrobnień – miała dwie: mumusię i mamusię, więc musiała zwracać się do każdej z nich inaczej. W każdym razie, wcale nie chodziło o zebranie klubu książki, tylko Ruby taką sobie znalazła najnowszą wymówkę. I tak nie poszłaby na boisko. Zerwała z Dustem trzy tygodnie temu, przynajmniej tak uważała. Być może nie dość jasno dała mu to do zrozumienia. Rozstała się z nim wtedy, kiedy wybrali się do Purity Diner na Siódmej Alei, bardzo blisko jej szkoły, a ona nie pozwoliła mu zapłacić za swoje frytki. Potem, to znaczy dwa dni później, wychodziła ze szkoły i Dust czekał po drugiej stronie ulicy, na kościelnych schodach, ale udała, że go nie widzi, i skierowała się prosto do stacji metra, zamiast zgodzić się na wspólny spacer do parku, gdzie pofiglowaliby na tyle, na ile można sobie pozwolić w miejscu publicznym, a można na niemało.

Chodziło głównie o to, że Dust nie był ani inteligentny, ani interesujący, jeśli nie liczyć wyczynów na deskorolce i sprawności w seksie oralnym. Przez kilka miesięcy jego zaniedbane zęby, ogolona głowa i krzywy uśmiech były dość atrakcyjne, ale gdy te uroki zbladły, pozostały im jedynie rozmowy na temat amerykańskiego Idola (programu telewizyjnego, którego oboje nie znosili) i filmów z serii Szybcy i wściekli (których Ruby nie oglądała). Problem z matkami Ruby polegał na tym, że ich restauracja znajdowała się o trzy przecznice od domu, w którym wszystkie mieszkały, i nigdy nie było wiadomo, kiedy któraś z nich akurat w nim jest. Ale Ruby jedno wiedziała na pewno, a mianowicie, że nie chce żadnej z nich przedstawiać Dusta, bo rozmowa z nim niewiele różniłaby się od uczenia psa języka chińskiego. Dust nie został stworzony do pokazywania go rodzicom, ale do wystawania na rogach ulic i do ugniatania bryłek haszyszu, a takie upodobania nie mieściły się w sferze zainteresowań Ruby. Zsunęła się z łóżka na podłogę i podczołgała do gramofonu. O ile mamusia Ruby, w kuchennych trepach i z męską fryzurą, nikomu nie kojarzyła się z osobą na luzie, o tyle mumusia miewała niezłe momenty. Dawniej gramofon należał do niej – w czasach jej college’u, gdy po Ziemi wędrowały dinozaury – ale teraz był własnością Ruby i najcenniejszą rzeczą, jaką posiadała. Gdyby Dust zasługiwał na poświęcanie mu czasu, znałby wszystkie ulubione zespoły Ruby – Raincoats, X-Ray Spex, Bad Brains – ale on słuchał tylko dubstepu, który, jak wiadomo, jest jedną z największych porażek ludzkości.

Ruby przerzuciła stos płyt leżących na podłodze, rozkładając je jak karty tarota, aż w końcu znalazła tę, której szukała. Lady Soul Arethy Franklin. Aretha nie miała fanzinu i przypuszczalnie nie nosiła kolczyka w nosie, mimo to była piekielnie dobra. Ruby włączyła płytę na stronie A i czekała na pierwsze dźwięki. Gdy zabrzmiały, położyła się na wznak na dywanie i zapatrzyła w sufit. Leżąc na podłodze, słyszała coraz donośniejsze odgłosy spotkania członkiń klubu książki. Doprawdy wyglądało na to, że nikt, kto przekroczył trzydziestkę, nigdy się jeszcze nie upił i przy każdej okazji robi to po raz pierwszy. Nie trzeba będzie długo czekać, aż zaczną rozmawiać o swoich mężach i dzieciach, a jej mumusia wszystko, co ma do powiedzenia, będzie mówiła szeptem. Tylko że Ruby zawsze ją słyszy, zawsze słyszy każde jej słowo – czy rodzice takich rzeczy nie rozumieją? Czy oni nie wiedzą, że dzieci słyszą wszystko, co się mówi, nawet po drugiej stronie domu, bo mają słuch jak nietoperze, i że dorosłym się tylko wydaje, że szepczą? Najbliższe wakacje już są stracone, a jeszcze nawet się nie zaczęły.

Rozdział 4

Dochodziła jedenasta, a uczestniczki wyłącznie żeńskiego spotkania, które wciąż trwało, zgromadziły się w kuchni i pomagały Zoe w sprzątaniu. Allison i Ronna od niedawna mieszkały w tej okolicy, więc koniecznie chciały się o niej dowiedzieć jak najwięcej. Nieruchomości sprzedała im Elizabeth – Allison piękny, stary dom do remontu na Westminster Road między Ditmas Avenue i Cortelyou Road, a Ronnie mieszkanie na Beverly Road przy Ocean Avenue. Obie były po trzydziestce, zamężne, ale nie miały dzieci. Dopiero się o nie starały! Młode kobiety lubiły o tym wspomnieć, zwłaszcza w rozmowach z agentami nieruchomości. Elizabeth była terapeutką, doradcą małżeńskim, psychologiem, przewodnikiem duchowym, każdym z nich po trochu w jednej osobie, głównie po to, żeby jak najszybciej doprowadzić do sfinalizowania transakcji. Agentowi nieruchomości w świetle prawa na pewne tematy nie wolno się wypowiadać, na przykład jakości miejscowych szkół publicznych, przekroju lokalnej społeczności pod względem rasowym, nie wolno też udzielać informacji, czy w danym mieszkaniu lub domu ktoś umarł. Ale te zakazy wcale nie powstrzymują ludzi przed podejmowaniem próby uzyskania tego rodzaju wiadomości. Allison i Ronna były tak bardzo podekscytowane spotkaniem, śmiały się perliście i rozprawiały o wyborze kranów i poszukiwaniu tapeciarzy, że Elizabeth pocałowała obie w policzek i zaproponowała, żeby razem poszły obejrzeć kuchnię jednej i drugiej.

Zoe stała przy zlewozmywaku. Z jej mokrych rąk raz po raz skapywały na podłogę krople mydlanej wody.

– Jestem do twojej dyspozycji – powiedziała Elizabeth, zgarniając resztki wody z rąk.

– Bardzo cię przepraszam – odpowiedziała Zoe. – Udane spotkanie. Przypomnij mi, jaka ma być następna lektura.

– Wichrowe Wzgórza! Wybrała Josephine, która nigdy w życiu nie przeczytała do końca ani jednej książki! Ciekawe, czy poprzestanie na obejrzeniu filmu z wypożyczalni. Właściwie jestem pewna, że właśnie dlatego ją zaproponowała. Chyba jest nowa ekranizacja tej powieści, a ona już ją widziała na kanale HBO Go. Teraz będzie udawać, że przeczytała książkę. Przez cały wieczór będzie rozprawiać, jak to akcja toczy się na pięknej karaibskiej wyspie. – Elizabeth wzięła stos czystych talerzy i odstawiła je z powrotem do szafki.

– Naprawdę nie musisz mi pomagać, Lizzy – zauważyła Zoe.

– Daj spokój, nie ma problemu. A swoją drogą to dobra wymówka, żeby się pozbyć pomocnika.

Zoe się roześmiała.

– Właściwie jest coś, o czym chciałam z tobą porozmawiać. – Elizabeth odwróciła się i oparła o kuchenny blat.

– Tak? Ja też. Mów pierwsza. – Zoe odsunęła się od zlewozmywaka.

– Znalazł się producent, który chce nakręcić film o Lydii, i potrzebne są prawa. Nasze prawa. Do piosenki i do naszych postaci. Ktoś znany ma napisać scenariusz, podobno zdolny, ale nie pamiętam nazwiska. – Elizabeth ożywiła się, ale po chwili zacisnęła zęby. Wiele lat temu, jeszcze przed zamieszkaniem w Brooklynie i zanim przyszły na świat dzieci, Elizabeth, Andrew i Zoe tworzyli zespół. Dawali mnóstwo koncertów w obskurnych piwnicach i nagrywali piosenki na różowym, plastikowym magnetofonie kasetowym. Jedną ze swoich piosenek, Sama sobie jestem panią, sprzedali dawnej koleżance z zespołu, Lydii Greenbaum. Wkrótce potem Lydia porzuciła college, rozstała się ze swoim nazwiskiem Greenbaum, podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią, wydała płytę z tą piosenką i zdobyła sławę. Jej fryzura i ciuchy stały się wzorem do naśladowania dla wszystkich dzieciaków na St. Marks Place, nagrała ścieżkę dźwiękową do awangardowego filmu o kobiecie, która straciła prawą rękę w wypadku w fabryce (Ani dnia od wtedy), ogoliła głowę, została buddystką, a potem wyzionęła ducha z przedawkowania narkotyków – w wieku dwudziestu siedmiu lat, tak jak Janis i Jimi, i Kurt. Każdego roku w rocznicę jej śmierci piosenkę Sama sobie jestem panią grały w kółko wszystkie rozgłośnie radiowe w college’ach w całym kraju. Tym razem przypadała dwudziesta rocznica i Elizabeth przypuszczała, że wydarzy się coś szczególnego. Telefon zadzwonił tamtego dnia rano. Zwracano się już do nich z podobnymi prośbami, ale nigdy nie były to osoby dysponujące prawdziwymi pieniędzmi.

– Co takiego?! – Zoe chwyciła Elizabeth za łokieć. – Cholera! Żartujesz?! Ile mamy dostać?

– Tego jeszcze nie wiem, ale Andrew chce odmówić. Praktycznie rzecz biorąc, potrzebują od nas wszystkich zgody na prawa do życia i na wykorzystanie tej piosenki w filmie…

– Nie mogą zrobić filmu o Lydii bez tej piosenki?

– Nie. To znaczy, niby mogliby, tylko jaki byłby sens?

– Hmm. Kto mógłby ją zagrać? Kto wystąpiłby w twojej roli? A w mojej? O mój Boże, Ruby, oczywiście! Jasny gwint, to nadzwyczajny pomysł. Jestem zachwycona, daj mi formularze. Ja się zgadzam.

Elizabeth zamachała rękami.

– Moim zdaniem akurat to nie ma tak dużego znaczenia. Poproszę tę kobietę, żeby ci przysłała dokument do podpisania. Jestem prawie pewna, że potraktują nas grupowo, jako przypadkowych znajomych z college’u. Znajomy pierwszy, drugi i trzeci. Ale Andrew nigdy się nie zgodzi, żeby im oddać piosenkę. Ma do niej ogromny sentyment.

Przez ostatnie dziesięć lat Elizabeth i Andrew po kryjomu znów pisali piosenki, tylko we dwoje. Zwykle w godzinach popołudniowych, kiedy Harry był w szkole, a oni mieli czas wolny od pracy. Siadali na krzesłach w garażu i grali. Elizabeth nie potrafiła ocenić, czy ich nowe piosenki są dobre, ale lubiła śpiewać z mężem, lubiła czuć tę wzajemną bliskość, gdy znajdowali się w pewnej odległości od siebie, ale miała wrażenie, że ich ciała się dotykają. Nikt oprócz nich o tym nie wiedział. Andrew nalegał, żeby zachować tajemnicę.

– Tyle na ten temat – podsumowała. – A ty jakie masz nowiny?

Na blacie została połowa ciasta z orzechami pekanowymi, przyniesionego przez Josephine, która piecze je co miesiąc niezależnie od pory roku, więc na ogół nie cieszy się ono zainteresowaniem członkiń klubu książki. Elizabeth skubnęła kawałek palcami.

– Och – westchnęła Zoe. – Znów rozmawiamy na temat rozwodu. – Pokręciła głową. – Wydaje mi się, że tym razem pewnie do niego dojdzie. Sama nie wiem. – Bingo, golden retriever, którego Zoe ma od dawna, ociężale wyłonił się z kryjówki pod stołem w jadalni i oparł się współczująco o jej łydkę. Przykucnęła i go przytuliła. – Do pieszczot został mi pies – powiedziała i się rozpłakała.

– Kochanie! – Elizabeth uklękła i objęła Zoe, a pies znalazł się pomiędzy nimi. Przychodziły jej na myśl dobre i złe pytania. Nie wypada jednak pytać o powody ani okazywać zaskoczenia, ani tym bardziej go nie okazywać. – O nie! Co się dzieje? Tak mi przykro. Jakoś to znosisz? Czy Ruby wie? Zamierzacie sprzedać dom?

Zoe uniosła głowę znad karku Binga. Do jej mokrego policzka przykleił się jego włos.

– Mnie też. Tak. Nie. Czy ja wiem? Być może. Tak mi się wydaje? O mój Boże!

Elizabeth pogłaskała Zoe po głowie i zdjęła jej z policzka sierść psa.

– Pomogę ci. We wszystkim. Wiesz o tym, prawda?

Zoe skinęła głową, wydęła dolną wargę, od środka różową jak wnętrze muszli, i zrobiła nadąsaną minę.

Rozdział 5

Akademia im. Walta Whitmana była niewielką szkołą prywatną. W tym roku kończyło ją zaledwie sześćdziesięciu ośmiu wychowanków. Ruby należała do dwunastki kolorowych uczniów ze swego rocznika: do jej klasy chodziły trzy osoby pochodzenia afroamerykańskiego, cztery latynoskiego i pięć azjatyckiego. Kompromitujące i smutne, ale tak wyglądała prywatna szkoła w Nowym Jorku. Zoe miała mieszane uczucia, gdy zapisywała do niej Ruby – wolała, żeby jej córka uczyła się w bardziej różnorodnym środowisku, ale wszystkie szkoły prywatne były równie złe, a szkoły publiczne w ich okolicy – beznadziejne. Akademia im. Whitmana znajdowała się najbliżej ich domu i na niej stanęło.

Uroczystość na zakończenie nauki w szkole odbywała się po zmroku ku zadowoleniu pracujących rodziców i uczniów, dla których taka pora była dodatkową atrakcją. Ich uroczystość rangą zbliżyła się do ceremonii z czerwonym dywanem, jakby w ogóle trzeba było stwarzać warunki do takich porównań. Szkoła mieściła się przy Prospect Park West, gdzie o każdej porze trudno było o miejsce parkingowe, a na dodatek Ruby włożyła czółenka na wysokich obcasach i odmówiła spaceru od stacji metra. Najlepiej byłoby zamówić taksówkę, ale padał deszcz, więc wszelkie próby jej zdobycia w Ditmas Park przy takiej pogodzie skończyłyby się tak samo jak wabienie niedźwiedzia polarnego. Daremny wysiłek. Zoe siedziała na fotelu kierowcy w ich hondzie, czekała na podjeździe przed domem. Silnik samochodu pracował już od pewnego czasu. Zostało im dwadzieścia minut na dojazd do szkoły. Jane wzięła sobie wolny wieczór, ale najprawdopodobniej wciąż stała w ich domowej kuchni, zamiast w kuchni w restauracji, i zamawiała przez telefon dziesięć kilogramów pomidorów jakiejś tradycyjnej odmiany u dostawcy z New Jersey, gryząc końcówkę długopisu, która potem wyglądała jak rozwidlony korzeń drzewa. Radio było nastawione na stację publiczną, ale Zoe nie miała nastroju, żeby jej słuchać, więc przełączyła kanał, a po chwili zmieniła go na jeszcze inny. Przestała naciskać klawisze, kiedy usłyszała refren piosenki Sama sobie jestem panią i wrzaskliwy głos Lydii. To była dobra piosenka, zdecydowanie, ale trzeba przyznać, że jej największa wartość polegała na tym, że powstała we właściwym czasie i że śpiewała ją właściwa osoba.

W Oberlin Lydia niczym szczególnym się nie wyróżniała. Była trochę zbyt pulchna, jak większość studentów, a w niedługim czasie dodatkowo odłożyło się jej kilka nowych warstw tłuszczu z powodu smakołyków oferowanych w barze: lodów włoskich z automatu i kulek ziemniaczanych pieczonych na głębokim oleju, które jedli na każdy posiłek. Mieszkali w tym samym akademiku, South, który znajdował się w przeciwległej części miasteczka akademickiego względem tej, w której mieszkali studenci pierwszego roku. Zwykle w nim umieszczano wielu studentów konserwatorium. Gdy rodzice Lydii przywieźli ją do Oberlin, Zoe obserwowała obcą dziewczynę i jej matkę, jak taszczą po schodach pełnowymiarową harfę. Zoe i jej znajomi nie byli muzykami, w niczym nie przypominali studentów konserwatorium, niezwykle uzdolnionych i od urodzenia przykutych do swoich instrumentów. Mimo to Zoe umiała grać na pianinie, a Elizabeth od dziesiątego roku życia chodziła na lekcje gitary. O Andrew dało się powiedzieć tyle, że w najlepszym razie znał podstawy gry na basie. Lydia miała zostać ich perkusistką, ale bez perkusji mogła tylko bębnić swoimi dwoma pałeczkami w różne przedmioty znajdujące się w zasięgu jej rąk. Wtedy była brunetką, miała brązowe, falujące włosy i wyglądała jak typowa dziewczyna ze Scarsdale. Oczywiście, gdy Lydia stała się Lydią, tamta dziewczyna ze Scarsdale bezpowrotnie zniknęła.

Zoe usłyszała krzyki dobiegające z domu. Wyłączyła radio i otworzyła okno. Ruby i Jane równocześnie wybiegły na zewnątrz. Ruby w białej sukience z frędzlami, a Jane z głębokim niedowierzaniem w oczach.

– Żarty sobie ze mnie stroisz?! – krzyknęła Jane, a jej głowa pojawiła się w bocznym oknie auta od strony pasażera.

– Mamo! O Boże! Przecież to tylko sukienka – odburknęła Ruby, siadając z impetem na tylną kanapę.

– Zdecydowanie nie jest to kompletna sukienka. – Jane całym ciężarem opadła na fotel ich niedużego samochodu, który kołysał się z boku na bok, gdy się mościła i zapinała pas bezpieczeństwa. – Nie wierzę, że mogłaś pozwolić jej to coś włożyć – denerwowała się, nie patrząc na Zoe.

– Jestem tu chyba, czy może mnie nie ma?! – oburzyła się Ruby.

Jane patrzyła prosto przed siebie.

– Jedźmy już. Mam tego dość.

Zoe wycofała samochód. Spojrzała w oczy Ruby, które widziała we wstecznym lusterku.

– Bardzo jesteśmy przejęte twoją uroczystością, kochanie.

Ruby przewróciła oczami. Taką spontaniczną reakcję organizmu, na zasadzie sprzężenia zwrotnego jak oddychanie, wywoływało u niej każde słowo matek.

– Właśnie widzę – burknęła. – Zawsze możecie mnie podrzucić do Chloe. Oni potem całą rodziną idą na kolację do River Café.

– Tam już nie jest tak jak dawniej – stwierdziła Jane. – Te ich ciastka czekoladowe z mostem brooklińskim na wierzchu! Co za idiotyczny pomysł. Teraz przez River Café przetaczają się tylko hordy turystów.

– Wiem – mruknęła Ruby. Odwróciła się i wyglądała przez okno.

Przed szkołą Jane wysiadła z samochodu i zamieniła się miejscami z Zoe – ktoś musiał wielokrotnie okrążyć teren szkoły w poszukiwaniu wolnego miejsca parkingowego, a obydwie wiedziały, że Ruby wolałaby się zapaść pod ziemię, niż przejechać trzysta razy przed szkołą, zanim wejdzie do środka. Absolwenci i członkowie ich rodzin gromadzili się przed wejściem do budynku i w holu. Wszyscy byli wystrojeni jak na bal. Oczywiście balu nie zorganizowano na miejscu, ponieważ ten zwyczaj uznano za zbyt staroświecki, za bardzo drobnomieszczański. Ogólna uroczystość miała się odbyć w wyremontowanym lofcie w modnej dzielnicy Dumbo. Zoe już czekała, aż dostanie wiadomość mailową o przyłapaniu uczniów i nauczycieli na grupowej orgii w toalecie. W dużej większości nauczyciele niewiele różnili się od uczniów. Kto wie, może dlatego, że w szkole kilkakrotnie powtarzali klasy. Prawie wszyscy młodzi mężczyźni mieli kilkudniowy, niechlujny zarost albo kozią bródkę – chyba tylko po to, żeby się pochwalić, że już mogą je sobie zapuścić. Ruby zrezygnowała z udziału w tej uroczystości, „bo jest błeee”, a Zoe w głębi duszy podzielała jej zdanie.

Zoe podążała za Ruby, która torowała jej drogę przez szkolny dziedziniec, lawirując między tłumnie zebranymi. Skinieniem głowy i ruchem dłoni witała się z rodzicami, których znała, i ściskała ręce znajomym dzieciakom. To była niewielka szkoła, a Ruby chodziła do niej od piątego roku życia, więc Zoe znała prawie wszystkich uczniów, niezależnie od tego, czy Ruby łaskawie raczyła się do tego czy innego odzywać czy nie. Koleżanki Ruby – Chloe, Paloma, Anika i Sarah – raz ukochane, innym razem znienawidzone – były już w środku, gdzie pozowały do zdjęć z rodzicami i rodzeństwem. Zoe wiedziała, że jej córka, gdy tylko nadarzy się okazja, porzuci ją i Jane dla swoich przyjaciółek. W porównaniu z istną nawałnicą hormonów, wywołaną nieuchronnie zbliżającym się opuszczeniem szkoły, ich burza typowa dla okresu dojrzewania wydawała się niczym. Ruby od miesięcy dostawała szału. Weszły do szkoły przez ciężkie drzwi frontowe. Zoe dostrzegła Elizabeth i Harry’ego w przeciwległym końcu holu.

– Hej, zaczekaj – powiedziała do Ruby, wskazując na nich ręką.

Ta niechętnie się zatrzymała i skrzyżowała ręce na piersiach.

– Ruby! Moje gratulacje, kochanie! – Elizabeth, poczciwej skądinąd kobiety, nie zdołało powstrzymać mrożące krew w żyłach spojrzenie dziewczyny. – Wyglądasz w tej sukience fenomenalnie. Nie do wiary!

Zoe obserwowała córkę, która się nieco rozchmurzyła, a nawet zdobyła na nikły uśmiech.

– Dzięki – mruknęła Ruby. – Kończę tylko liceum. Nic wielkiego się nie stało. Nie skończyć liceum – to dopiero byłoby osiągnięcie. Wiesz, co mam na myśli? Oprócz tego nauczyłam się też chodzić i jeść widelcem.

Harry zachichotał.

– A ja jeszcze potrafię zawiązać sobie sznurowadła – oznajmił. Postukał czubkiem buta w podłogę dla podkreślenia swoich słów, a przy okazji zdołał uniknąć wzroku Ruby.

Chociaż Harry i Ruby wychowywali się razem i przez znaczną część życia mieszkali trzy domy od siebie, w ciągu ostatnich kilku lat w ich relacjach wiele się zmieniło. Gdy byli dziećmi, razem się bawili, razem kąpali, budowali kryjówki z krzeseł i koców, wymyślali układy taneczne. Teraz Harry w obecności Ruby nie mógł wydusić z siebie ani słowa. Najczęściej, gdy znalazł się obok niej, myślał o fotografii, którą jego matka trzymała na toaletce, przedstawiającej jego i Ruby. On miał na tym zdjęciu rok, a ona dwa lata i oboje stali nago w ogrodzie przed domem. Jego siusiaczek wyglądał jak miniaturowa marchewka w woreczku, ale strach byłoby ją zjeść, bo przypominała palec od nogi.

– No właśnie. – Ruby rozglądała się dookoła, wodząc wzrokiem po holu ponad głową Harry’ego. – Cholera! – zaklęła.

Zoe, Elizabeth i Harry odwrócili się jednocześnie i spojrzeli w tę samą stronę, w którą patrzyła Ruby.

– Mamo, zostań tu – rzuciła i ruszyła w głąb holu, przepychając się po drodze łokciami.

– Z kim ona rozmawia, Harr? – Zoe wyciągała szyję, bo robiło się coraz bardziej tłoczno.

– Z Dustem – odpowiedział Harry i natychmiast tego pożałował. Widział tych dwoje, jak się całowali przed szkołą i na ich ulicy po zmroku między zaparkowanymi samochodami. Dust oczywiście nie był młodzieńcem, którego dziewczyna przyprowadziłaby do domu i przedstawiła rodzicom, nawet jeśli tak jak matki Ruby zaliczali się do nowoczesnych. Zbyt wiele byłoby pytań. Gdyby życie toczyło się w serialu, Dust byłby w nim bohaterem, którego mamusie Ruby próbowałyby przygarnąć, ponieważ się okazało, że nie umie czytać i od dwunastego roku życia mieszka na ławce w parku. W prawdziwym życiu natomiast Dust budził wiele obaw, a Ruby powinna była lepiej ocenić sytuację. Harry miał wiele dobrych koncepcji na temat tego, z kim ona powinna się raczej spotykać, i w każdej z nich tą osobą był on sam.

– Dust? – zdziwiła się Elizabeth.

– Tak ma na imię? Też chodzi do tej szkoły? Ile on ma lat? – próbowała się dowiedzieć Zoe.

– Co mówisz? – zapytał Harry, machając ręką przy uchu. W holu narastał hałas, a on się intensywnie pocił. Lepiej było udawać, że nie słyszał pytań. Ruby się na niego wścieknie. Harry’ego ogarnął nagły i głęboki smutek z powodu obojętności, jaką Ruby okazywała mu od dziewiątej klasy.

Zjawił się dyrektor szkoły i polecił absolwentom ustawić się w szeregu. Licznie zgromadzeni w holu powoli się rozchodzili. Podekscytowani rodzice robili sobie nawzajem zdjęcia aparatami w telefonach, a tylko niektórzy aparatami fotograficznymi. Nauczyciele byli w krawatach, podawali sobie ręce. Elizabeth położyła Harry’emu dłoń na ramieniu.

– Wszystko w porządku. Idziemy usiąść? Zo, mam zająć miejsca dla ciebie i Jane?

– Zaczekaj – odpowiedziała Zoe. Teraz, kiedy goście wchodzili do sali, miała dobry widok na wprost, przez cały hol do samych drzwi, przy których Ruby kłóciła się z chłopakiem wyglądającym na skinheada. Czyżby w dalszym ciągu istnieli skinheadzi? Był wyższy od Ruby i podczas rozmowy pochylał się nad nią. Zgarbił się jak starzec. Ruby wydawała się rozgniewana, ten chłopak też. Miał ściągniętą twarz, minę groźną i zuchwałą. Mocno wystającą brodę wyciągnął w stronę ładnej buzi jej córki. – Harry, mów, co wiesz.

– Jasny szlag… – Harry poczuł pieczenie na twarzy. – To jej chłopak.

– Czyli jak on w końcu ma na imię, Dust czy Szlag? – wtrąciła się Elizabeth. – O co tu chodzi?

Chloe i Paloma zbliżały się do Ruby małymi krokami, próbując w swoich nowych czółenkach na wysokich obcasach utrzymać równowagę jak małe dinozaury, które stawiają pierwsze kroki.

Harry otworzył usta, żeby odpowiedzieć – zawsze nie najlepiej wychodziły mu kłamstwa – ale w tej samej chwili Ruby krzyknęła i zanim zdążył pomyśleć, na co się porywa, już biegł wzdłuż holu. Całym ciałem rzucił się na Dusta i obaj ciężko zwalili się na podłogę. Harry poczuł, że Dust potoczył się na bok, a zaraz potem zobaczył go pomykającego na czworakach jak krab pustelnik do drzwi, przez które czmychnął na zewnątrz. Ruby stała nad Harrym z rękoma na ustach. Wyglądała na naprawdę przestraszoną, a białe frędzle jej sukienki lekko falowały, jakby tańczyła. Piękniejszej sukienki Harry dotychczas w swoim życiu nie widział. To nie była sukienka, ale nadprzyrodzone zjawisko, jak wybuch wulkanu, który zmiótłby z powierzchni ziemi setki bladolicych turystów. Harry tylko czekał na wyrzut gorącej lawy. Ruby odzyskała panowanie nad sobą i rozejrzała się po holu. Wokół nich półkolem ustawili się obserwatorzy, a ich matki, z otwartymi ustami jak głodne gupiki, próbowały się przebić przez ten zwarty mur. Ruby odwróciła się twarzą w stronę zebranych, uśmiechnęła, przyjęła pozę zwyciężczyni, uniosła zgięte w łokciach ręce i pomachała do zgromadzonych. Chloe i Paloma piszczały, wyciągając do niej dłonie z rozpostartymi palcami, ale Ruby nie zwracała na nie uwagi.

– Mój bohaterze! – zawołała wesoło do Harry’ego, po czym podała mu rękę i pomogła wstać z podłogi.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Modern Lovers

Copyright © 2016 by Emma Straub

All rights reserved.

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Katarzyna Raźniewska

Projekt i opracowanie graficzne okładki: Lucyna Talejko-Kwiatkowska

Fotografia na okładce

© Igor Svibilsky, www.igorsvibilsky.com/Getty Images

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Współcześni kochankowie, wyd. I, Poznań 2017)

ISBN 978-83-8062-830-4

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08

fax: 61 867 37 74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer