Portii

PODZIĘKOWANIA

Wielkie podziękowania składam moim naukowym doradcom, do których należą też Stewart Hotston, Justina Robson, Michael Czajkowski, Max Barclay, oraz pracownikom Wydziału Entomologii Muzeum Historii Naturalnej.

Dziękuję również mojej żonie Annie, mojemu agentowi Simonowi Kavanaghowi, Peterowi Lavery’emu, ponadto Belli Pagan oraz wszystkim w wydawnictwie Tor. Jestem bardzo wdzięczny za wsparcie, gdyż ta książka jest głęboko i w dość pokrętny sposób osobista.

— 1 —

GENESIS

1.1 TO TYLKO BECZKA Z MAŁPAMI

W jednostce Brin 2 nie ma okien – rotacja oznacza, że pojęcie „na zewnątrz” zawsze znaczy „w dole” pod stopami, czyste wariactwo. Ekrany na ścianach przekazują przyjemną dla oka fikcję, kompozytowy obraz świata poniżej, który najwyraźniej ignoruje ich ciągły obrót, pokazując planetę jakby zawieszoną, całkowicie nieruchomą w przestrzeni: zieloną kulkę, zupełnie taką samą jak niebieska kulka w domu dwadzieścia lat świetlnych stąd. Ziemia była zielona swego czasu, choć od tamtej pory jej kolory nieco wyblakły. Być może nigdy nie była tak zielona jak ten pięknie stworzony świat, w którym nawet oceany połyskiwały szmaragdową barwą fitoplanktonu utrzymującego równowagę tlenową w atmosferze. Jakże misterne i wielowątkowe było zadanie zbudowania tego żyjącego pomnika, który pozostanie stabilny przez nadchodzące ery geologiczne.

Nie miał jeszcze oficjalnie potwierdzonej nazwy poza opisem astronomicznym, choć wśród członków załogi obdarzonych nieco mniejszą wyobraźnią sympatia była po stronie „Simiany”. Doktor Avrana Kern spojrzała teraz na nią i przyszedł jej do głowy tylko Świat Kern. Jej projekt, jej marzenie, jej planeta. Pierwsza z wielu, tak postanowiła.

To jest przyszłość. To tutaj ludzkość robi swój kolejny wielki krok. To tu stajemy się bogami.

– To przyszłość – powiedziała na głos. Jej słowa rozbrzmiewały we wszystkich dziewiętnastu komunikatorach członków załogi, choć piętnaścioro z nich było w centrum kontrolnym wraz z nią. Nie było to oczywiście prawdziwe centrum, tylko pozbawiona grawitacji oś, wokół której się obracali – oś mocy, przetwarzania i ładunku. – To tu ludzkość robi swój kolejny wielki krok. – Przygotowanie tej przemowy zajęło jej więcej czasu w ciągu ostatnich dwóch dni niż wszelkie szczegóły techniczne. Niemal palnęła kolejne zdanie o przeistaczaniu się w bogów, ale to było tylko dla niej. Zbyt kontrowersyjne, szczególnie dla błaznów z Non Ultra Natura w domu. Już wystarczający smrodek unosił się wokół jej projektów. Och, różnice między obecnymi fakcjami na Ziemi miały o wiele głębsze korzenie: społeczne, ekonomiczne oraz proste my przeciwko nim, ale Kern doprowadziła do wystrzelenia Brina – lata temu – wbrew rosnącej opozycji. Teraz cały pomysł był swoistym kozłem ofiarnym podziałów rasy ludzkiej. Handryczące się naczelne, cała ta banda. To postęp się liczy. Zrealizowanie potencjału ludzkości oraz innych form życia. Zawsze była jedną z najżarliwszych oponentek rosnącego konserwatywnego sprzeciwu, którego najlepszym przykładem byli terroryści z Non Ultra Natura. Gdyby było po ichniemu, wylądowalibyśmy z powrotem w jaskiniach. Na drzewach. Cały sens cywilizacji polega na przekraczaniu granic natury, wy nudne prymitywy. – Oczywiście wiele zawdzięczamy innym. – Właściwe zdanie, które świadczyło o naukowej pokorze, zawierało też słowa „stoimy na barkach olbrzymów”, ale nie dotarła do tego miejsca, by uklęknąć przed minionymi pokoleniami. Karły, zwykłe przebiegłe karły, pomyślała i wtedy – nie potrafiła się powstrzymać od bulwersującego chichotu – stoimy na barkach małp.

Sterowany jej myślą jeden z przeziernych ekranów na ścianach oraz ich Oko Umysłu pokazał wszystkim schemat Brin 2.

Chciała skupić ich uwagę i sprawić, że wraz z nią właściwie docenią jej – o, pardon, ich triumf. Proszę bardzo – igła w głównym rdzeniu otoczona przez krąg życia i nauki, który był ich torusowym światem. Na końcu rdzenia widniało brzydkie wybrzuszenie Kapsuły Strażniczej, która wkrótce podryfuje swoją drogą, stając się najbardziej samotną placówką badawczą we wszechświecie. Na drugim końcu igły znajdowały się Beczka i Kolba. Zawartość: kolejno – małpy i przyszłość.

– Chciałabym szczególnie podziękować zespołom inżynierskim pod kierownictwem doktorów Fallarna i Mediego za ich niestrudzoną pracę przy przeformatowywaniu – niemal powiedziała: Świata Kern, wcale nie mając takiego zamiaru – naszej planety, by zapewnić bezpieczne i w miarę ukształtowane już środowisko dla naszego wspaniałego zamierzenia. – Oczywiście Fallarn i Medi byli już w drodze na Ziemię, bo ich piętnastoletnia praca dobiegła końca i zaczęła się trzydziestoletnia podróż powrotna. Było to jednak tylko ustawianie scenografii dla realizacji marzenia Kern. To dla nas – dla mnie – była cała ta praca.

Podróż do domu trwająca dwadzieścia lat świetlnych. Choć trzydzieści lat na Ziemi ciągnie się niemiłosiernie, tylko dwadzieścia minie dla Fallarna i Mediego w ich zimnych trumnach. Dla nich ta podróż odbywa się z prędkością światła. Jakich to cudów można dokonać!

Z jej punktu widzenia silniki przyspieszające niemal do prędkości światła były niczym więcej jak dla pieszego nogi, przenosiły ją we wszechświat mający odziedziczyć ziemską biosferę. Ponieważ ludzkość potrafi być krucha tak, że nie jesteśmy w stanie sobie tego wyobrazić, zarzucamy sieci coraz dalej i dalej…

Ludzkość balansowała na ostrzu noża. Milenia ignorancji, uprzedzeń, przesądów i desperackich wysiłków przywiodły ją w końcu do punktu, w którym rodzaj ludzki stworzy nowe, świadome życie na swoje podobieństwo. Ludzkość nie będzie już sama. Nawet w niepojętej, odległej przyszłości, kiedy Ziemia rozpadnie się w proch i pył w ogniu, pozostanie dziedzictwo rozprzestrzenione wśród gwiazd – nieskończona i powiększająca się różnorodność zrodzonego na Ziemi życia przekształci się na tyle, że przetrwa wszelkie przeciwności losu aż do śmierci całego uniwersum, a może nawet i jeszcze dalej. Nawet jak pomrzemy, będziemy żyć dalej w naszych dzieciach.

Niech sobie NUN głosi swoje credo o żałosnym koszyku pełnym jajek, o czystości i wyższości rasy ludzkiej, pomyślała. My ich przeewoluujemy. Zostawimy z tyłu. Ten będzie pierwszym z tysiąca światów, którym podarujemy życie.

Bo jesteśmy bogami i smutno nam samym, dlatego będziemy czynić dzieło stworzenia…

Na Ziemi było ciężko – tak przynajmniej sugerowały obrazy sprzed dwudziestu lat. Avrana przyglądała się obojętnie zdjęciom z zamieszek, dyskusji pełnych wściekłości, demonstracji i przemocy, myśląc tylko: Jak w ogóle zaszliśmy tak daleko z tyloma idiotami w puli genowej? Lobby Non Ultra Natura było najbardziej skrajnym ze wszystkich ludzkich fakcji politycznych – konserwatywne, filozoficzne, nawet żarliwie religijne – spoglądało na postęp, mówiąc, że co za dużo, to niezdrowo. Walczyło zażarcie przeciwko dalszemu rozwojowi ludzkiej inżynierii genetycznej, przeciwko znoszeniu granic sztucznej inteligencji oraz przeciwko programom takim jak projekt Avrany.

I mimo to przegrywają.

Terraformacja i tak toczyłaby się gdzie indziej. Świat Kern był tylko jedną z wielu planet skupiających uwagę takich ludzi jak Fallarn i Medi, przekształconą ze sterty niegościnnych chemicznych skał – podobnych do Ziemi pod względem wielkości i odległości od Słońca – w zrównoważone ekosystemy, do których Kern mogła wejść bez kombinezonu, odczuwając przy tym jedynie minimalny dyskomfort. Po dostarczeniu małp i odpaleniu Kapsuły Strażniczej, by ich pilnowała, jej uwagę zaczęły przyciągać inne skarby. Wyślemy we wszechświat wszystkie cuda Ziemi.

W swej przemowie, na której prawie się nie skupiała, kluczyła po liście innych nazwisk, stąd albo z domu. Osobą, której chciała naprawdę szczerze podziękować, była ona sama. Walczyła o to, a jej sztucznie przedłużona żywotność pozwoliła jej toczyć tę bitwę przez okres kilkunastu ludzkich żyć. Walczyła w gabinetach finansjery, staczała boje w laboratoriach, na sympozjach akademickich i na imprezach masowych, żeby to doszło do skutku.

Ja, to ja tego dokonałam. Waszymi rękami budowałam, waszymi oczami oglądałam i oceniałam, ale umysł, który to stworzył, jest tylko i wyłącznie mój.

Usta kontynuowały zadaną pracę, ale słowa nudziły ją nawet bardziej niż wyraźnie znudzonych słuchaczy. Prawdziwi ich odbiorcy usłyszą je za dwadzieścia lat – w ostatecznym potwierdzeniu na Ziemi, jak się tu sprawy mają. Jej umysł dotknął podstawy komunikatora Brin 2. Potwierdzić systemy Beczki, rzuciła polecenie głównemu komputerowi – był to zwyczaj, który ostatnio zmienił się w nerwowy nawyk.

W normie, padła odpowiedź. Gdyby drążyła temat po tym beznamiętnym komunikacie, zobaczyłaby ciąg precyzyjnych odczytów dotyczących lądownika, stanu jego gotowości, nawet wskaźniki życiowe ładunku dziesięciu tysięcy naczelnych, z których garstka wybranych odziedziczy jeśli nie Ziemię, to przynajmniej tę planetę, bez względu na to, jak się będzie nazywać.

Tak jak oni w końcu ją nazwą, kiedy wynoszący je na drabinie ewolucji wirus zawiedzie ich wysoko na drodze rozwoju. Biotechnicy oceniali, że w ciągu ledwie trzydziestu–czterdziestu małpich pokoleń będą w stanie nawiązać kontakt z Kapsułą Strażniczą i jej samotnym ludzkim lokatorem.

Obok Beczki była Kolba – system rozprowadzania wirusa, który miał przyspieszyć rozwój małp – dojdą do tego w jeden–dwa wieki, pokonując fizyczne i mentalne bariery, których obejście zajęło ludzkości miliony długich, pełnych niebezpieczeństw lat.

Kolejną grupą ludzi, którym pragnę podziękować, są eksperci od biotechnologii, gdyż ona sama nie była specjalistką w tej dziedzinie. Widziała specyfikacje i symulacje przygotowane przez ekspertów i ubrane w takie sformułowania, które ona, zwykły wszechstronny geniusz, była w stanie zrozumieć. Wirus był prawdziwym arcydziełem, na ile to wszystko pojęła. Zakażając jednostki, był w stanie zmutować w przychówku i być użyteczny na wiele sposobów: mógł zwiększyć objętość mózgu i jego złożoność, mógł zwiększyć rozmiary ciała, stworzyć bardziej elastyczne ścieżki behawioralne, przyspieszyć przyswajanie wiedzy… Wirus potrafił nawet rozpoznać siebie u innych jednostek tego samego gatunku, aby sprzyjać selektywnemu chowowi, gdy najlepsi z najlepszych płodzą jeszcze lepszych. W tej mikroskopijnej skorupce kryła się cała przyszłość, niemal tak zmyślna na swój jednotorowy sposób jak stworzenia, które wirus miał ulepszać. Wchodził w reakcję z genomem jednostki na głębokim poziomie, replikował się w jej komórkach niczym nowe organellum, przekazywał swoje cechy potomstwu jednostki, aż cały gatunek poddawał się tej dobroczynnej zarazie. Bez względu na zmiany zachodzące w organizmach małp wirus przystosowywał się i dostrajał współdziałający z nim genom, analizując, modelując i usprawniając to, co jednostka odziedziczyła – aż tak sztucznie ulepszona będzie w stanie spojrzeć swoim twórcom w oczy i zrozumieć.

Avrana mówiła o tym ludziom na Ziemi, opisując, jak koloniści będą mogli przylecieć na planetę, spadając z nieba niczym bóstwa na spotkanie swego nowego ludu. Zamiast trafić do surowego, nieokiełznanego świata, koloniści napotkają wyewoluowaną rasę swych pomocników i sług z rzędu naczelnych, którzy będą witali swoich stwórców. To właśnie mówiła na forum rozmaitych zarządów i komisji, ale to nie było jej głównym celem. To małpy stanowiły cel sam w sobie i to, czym się staną.

To właśnie najbardziej wściekało tych z NUN. Wykrzykiwali coś o tworzeniu superistot ze zwykłych zwierząt. Prawdę mówiąc, tym, co ich rozjuszało tak, że zachowywali się niczym rozwydrzone bachory, było dzielenie się. Ludzkość o mentalności jedynaka łaknęła wyłącznej uwagi wszechświata. Podobnie jak wiele innych projektów nacechowanych politycznie, namnażanie wirusa wywołało protesty, akty sabotażu, akty terroryzmu i morderstwa.

A jednak w końcu zatriumfowaliśmy nad ludzką naturą, pomyślała Kern z satysfakcją. No i oczywiście w zniewagach, jakimi obrzucał ją NUN, tkwiło ziarno prawdy, bo naprawdę miała gdzieś kolonistów czy też neoimperialistyczne marzenia swych kolegów. Chciała stworzyć nowe życie, zarówno na podobieństwo ludzkości, jak i swoje własne. Chciała się dowiedzieć, co może się z tego narodzić, jakie społeczeństwo, jaka wiedza, kiedy jej małe będą pozostawione samym sobie… Dla Avrany Kern to była jej płaca, nagroda za wykorzystywanie jej geniuszu na rzecz rasy ludzkiej – ten eksperyment, to kosmiczne gdybanie. Dzięki jej staraniom powstał cały ciąg terraformowanych planet, ale jej marzeniem była ta pierwsza, nowo narodzona, będąca domem jej nowo stworzonych ludzi.

Cisza dzwoniła jej w uszach i uświadomiła sobie, że dotarła do końca swojej przemowy i teraz wszyscy myślą, że milczeniem przydaje wagi chwili, która nie wymagała pozłoty.

– Panie Sering, jest pan na stanowisku? – zapytała otwartym kanałem, tak żeby wszyscy słyszeli.

Sering był ochotnikiem, tym, którego tu zostawią. Będzie orbitował wokół laboratorium na planecie, a lata będą mijały niepostrzeżenie. Będzie tkwił pogrążony w zimnym śnie, aż nadejdzie jego czas, by stać się mentorem nowej rasy myślących naczelnych. Niemal mu zazdrościła, bo będzie widział, słyszał i doświadczał rzeczy, jakich nie było dane doznać dotychczas żadnemu człowiekowi. Stanie się Hanumanem – bogiem małp.

Kern niemal mu zazdrościła, ale koniec końców wolała odlecieć, żeby zająć się innymi projektami. Niech inni stają się bogami pojedynczych światów. Ona będzie kroczyć wśród gwiazd i przewodzić ich panteonowi.

– Jeszcze nie jestem na stanowisku. – Najwyraźniej czuł, że on również zasługuje na szerszą publiczność, bo nadawał na kanale ogólnym.

Kern poczuła ukłucie irytacji. Nie mogę przecież robić wszystkiego sama. Dlaczego inni tak często nie dorastają do moich standardów, kiedy chcę na nich polegać? Do samego Seringa zaś wysłała wiadomość:

– Może wyjaśni mi pan dlaczego.

– Miałem nadzieję, że będę mógł powiedzieć kilka słów, doktor Kern.

Miał to być jego ostatni kontakt z rasą ludzką na długi czas, wiedziała o tym i to wydawało się na miejscu. Gdyby dobrze wypadł, jej legenda tylko by urosła. Jednak to ona sterowała komunikatorem i trzymała go na kilkusekundowym opóźnieniu, tak na wszelki wypadek, gdyby Sering zrobił się ckliwy albo zaczął mówić coś niestosownego.

– To jest punkt zwrotny w historii ludzkości. – Głos Seringa, zawsze o nieco żałościwej nucie, dotarł do niej, a następnie przez nią do wszystkich pozostałych. Jego obraz, ze starannie zapiętym pod szyją kołnierzykiem jaskrawopomarańczowego kombinezonu, pojawił się w Oku Umysłu. – Jak pewnie wiecie, musiałem długo się zastanawiać, zanim zdecydowałem się na ten rejs. Ale są rzeczy ważne i ważniejsze. Czasami trzeba zrobić to, co konieczne, bez względu na cenę.

Kern pokiwała głową wyraźnie zadowolona. Bądź grzeczną małpką i kończ szybko, Sering. Niektórzy mają mnóstwo roboty przy własnym dziedzictwie.

– Doszliśmy tak daleko, lecz wciąż popełniamy stare błędy – Sering ciągnął z uporem. – Stoimy tu, dzierżąc wszechświat w ręku, i zamiast wykuwać swój los, tolerujemy własną niedbałość.

Jej uwaga nieco się rozproszyła i kiedy uświadomiła sobie, co powiedział, jego słowa zdążyły już dotrzeć do załogi. Nagle zanotowała szum zaniepokojonych głosów członków załogi, a nawet pojedyncze słowa szeptane przez tych najbliżej niej. Doktor Mercian tymczasem zaalarmował ją na innym kanale:

– Dlaczego Sering jest przy rdzeniu silnika?

Seringa nie powinno być w pobliżu rdzenia silnika. Sering powinien być w Kapsule Strażniczej i szykować się do zajęcia miejsca na orbicie – oraz w historii.

Odcięła Seringa od załogi i z wściekłością zakomunikowała mu, co o tym myśli. Przez chwilę jego awatar wpatrywał się w nią z ekranu, po czym jego usta zaczęły poruszać się zsynchronizowane ze słowami rozbrzmiewającymi w komunikatorze.

– Panią trzeba powstrzymać, doktor Kern. Panią i wszystkich pani pokroju – waszych nowych ludzi, nowe maszyny, nowe gatunki. Jeśli powiedzie się pani tutaj, powstaną nowe światy – sama pani tak mówiła, a ja wiem, że są terraformowane nawet w tej chwili. To już koniec. Non Ultra Natura! Nie ma nic większego niż natura.

Zmarnowała kilka kluczowych chwil na czcze pogróżki, klnąc na czym świat stoi, aż po chwili znów odezwał się do niej:

– Odciąłem panią, pani doktor. Może pani to samo zrobić ze mną, jeśli zechce, ale teraz coś powiem i nie przeszkodzi mi pani.

Starała się go zagłuszyć, dwojąc się i trojąc przy komputerach, żeby się dowiedzieć, co takiego zrobił, ale on odciął ją całkowicie z wielką elegancją. Z jej mentalnego obrazu zniknęły całe obszary urządzeń systemowych, a kiedy dopytywała o nie komputer, ten odmawiał potwierdzenia ich istnienia. Żadne z nich nie wpływało krytycznie na samą misję – ani na Beczkę, ani na Kolbę, ani nawet na Kapsułę Strażniczą – tym samym nie były to systemy, które tak obsesyjnie testowała co dnia.

Może nie wpływało to krytycznie na misję, ale na obiekt już tak.

– Wyłączył systemy bezpieczeństwa reaktora – meldował Mercian.

– Co się dzieje? Dlaczego on w ogóle znajduje się w pobliżu silnika? – Był zaniepokojony, choć jeszcze nie panikował, odzwierciedlając ogólne nastroje wśród załogi.

Znajduje się w pobliżu silnika, ponieważ zginie od razu, i to prawdopodobnie bezboleśnie, podejrzewała Kern. Już ruszyła do działania ku zaskoczeniu pozostałych. Wspinała się w górę szybu dostępu wiodącego do wysmukłego centralnego pylonu stacji, oddalając się od zewnętrznego pokładu, wychodząc z obszaru sztucznej grawitacji w stronę igły, wokół której wszyscy się obracali. Pojawiało się wiele coraz to bardziej niepokojących informacji. Ktoś coś do niej wołał. Wiedziała, że niektórzy ruszą jej tropem.

Sering ciągnął niefrasobliwie dalej.

– To nawet nie jest początek, doktor Kern – mówił zupełnie obojętnym głosem. – Na Ziemi już wszystko się zaczęło. Na Ziemi pewnie już jest po wszystkim. Może za kilka lat usłyszy pani, że Ziemia i nasza przyszłość zostały przekazane w ręce ludzi. Nie w łapy jakichś małp, doktor Kern. Nie w macki komputerów udających bóstwa. Nie w łapy dziwolągów udających ludzi. To my weźmiemy wszechświat w posiadanie, co było naszym przeznaczeniem. We wszystkich koloniach Układu Słonecznego i dalej nasi agenci ruszą do działania. Przejmiemy władzę – za zgodą większości, jak pani pewnie rozumie, doktor Kern.

Była coraz lżejsza, podciągając się w górę, do środka. Wiedziała, że może sobie kląć na Seringa ile wlezie, ale czy on w ogóle ją słyszał?

Do nieważkości wydrążonego wnętrza igły zostało parę kroków. Wtedy stanęła przed wyborem – albo skieruje się do rdzenia silnika, gdzie Sering bez wątpienia podjął wszelkie środki ostrożności, żeby nikt mu nie przeszkadzał, albo też w drugą stronę – z dala od niego. Z dala w ostatecznym sensie tego słowa.

Była w stanie odkręcić wszystko, co zepsuł Sering. Miała pełne zaufanie do swych doskonałych umiejętności. Jednak wymagało to czasu. Jeśli skieruje się w głąb igły, w stronę Seringa i jego pułapek oraz zapór, czas bynajmniej nie będzie działał na jej korzyść.

– A jeśli władze odmówią współpracy z nami, doktor Kern – wciąż sączył się jej do uszu ten nienawistny głos – wtedy będziemy walczyć. Jeśli będziemy musieli siłą odwrócić los ludzkości, zrobimy to.

Niemal lekceważyła jego słowa, ale zimny strach zaczął ogarniać jej umysł – nie na skutek zagrożenia dla niej samej czy Brin 2, ale z powodu tego, co mówił o Ziemi i koloniach. Wojna? Niemożliwe. Nawet ci z NUN nie mogli tego zakładać… Ale rzeczywiście dochodziło do różnych incydentów – zabójstw, zamieszek, podkładania bomb. Ogarnęło to całą Bazę Europy. Jednak NUN pluło na nieuchronną burzę. Zawsze tak uważała. Tego typu wybuchy były przejawem agonii wsteczników człowieczeństwa.

Teraz kierowała się w drugą stronę, oddalając się od rdzenia silnika, jakby Brin posiadała wystarczająco dużą powierzchnię, by mogła uciec przed nieuniknioną eksplozją. Była jednak całkowicie racjonalna w swoich poczynaniach. Dokładnie wiedziała, dokąd zmierza.

Przed nią znajdowało się okrągłe wejście do Kapsuły Strażniczej. Dopiero widząc je, zdała sobie sprawę, że jej umysł – ta część, na której zawsze polegała w sprawach finezyjnych i bardziej skomplikowanych kalkulacjach – już w pełni pojął obecną sytuację i zaproponował dość ryzykowne, lecz możliwe wyjście.

To tu miał znajdować się Sering. To była szalupa do przyszłości, którą on by popilotował w odpowiednim momencie. Nakazała drzwiom otworzyć się i poczuła ulgę, widząc, że sprzęt uchronił się przed knowaniami Seringa.

Rozległa się pierwsza eksplozja i pomyślała, że ostatnia. Brin zazgrzytała i szarpnęła się pod jej stopami, ale rdzeń silnika był wciąż stabilny – świadczył o tym choćby fakt, że Avrana jeszcze nie uległa dezintegracji. Wsłuchiwała się w szum nerwowych informacji wymienianych przez załogę. Sering uszkodził kapsuły ratunkowe. Nie chciał, żeby ktoś zdołał uniknąć losu, jaki sam sobie zgotował. Dlaczego w takim razie zapomniał o Kapsule Strażniczej?

Eksplodujące kapsuły przesunęły Brin 2 z jej pozycji i dryfowała teraz w stronę planety albo wprost w kosmos. Kern musiała stąd znikać.

Drzwi otworzyły się posłusznie. Nakazała urządzeniom Strażnika przeprowadzić diagnostykę systemu uwalniania. W środku było mało miejsca, niczym w trumnie – wypluj to słowo! – do tego mieściły się tu też terminale wszystkich systemów.

Urządzenie zadawało jej pytania – nie była wyznaczoną osobą ani też nie miała na sobie sprzętu właściwego do przedłużonego snu. Ale nie zamierzam tu tkwić całe stulecia, tylko tyle, by stąd wylecieć. Pospiesznie ucięła natarczywe dociekania maszyny i wtedy system diagnostyki wyodrębnił na zasadzie eliminacji to, przy czym majstrował Sering, usuwając z programu procedury uwalniania.

Odgłosy na zewnątrz sugerowały, że najlepiej będzie teraz zamknąć drzwi i odciąć system, żeby nikt nie mógł jej przeszkodzić.

Wpełzła do kapsuły zimnego snu i mniej więcej wtedy rozległo się walenie do drzwi – do niektórych członków załogi dotarło, co się dzieje, ale z opóźnieniem. Zablokowała przekaz informacji. Zablokowała też Seringa, który pewnie i tak nie przekazałby jej żadnych istotnych wiadomości. Lepiej, żeby teraz nic jej w głowie nie huczało, z wyjątkiem szumu systemów kapsuły.

Nie miała pojęcia, ile ma czasu, ale pracowała, wyważając staranność i szybkość, bo dzięki takiemu działaniu dostała się tutaj. Zaprowadziły mnie do Brin 2 i zawiodły do Kapsuły Strażniczej. Ależ ze mnie sprytna, skazana na zagładę małpa. Łomotanie do drzwi się nasiliło, ale w kapsule było miejsce tylko dla jednej osoby. Zawsze była twarda, ale odkryła, że jej serce stwardniało jeszcze bardziej, i przestała myśleć o tych wszystkich ludziach, lojalnych współpracownikach, których za sprawą jej i Seringa czekała śmierć w eksplozji.

Jeszcze nie uszłam śmierci, napominała się w myślach. Ale udało się – obeszła fantomowe zabezpieczenia, pułapki zastawione przez Seringa. Czy to aby zadziała? Nie miała czasu na próby, nie miała też innego wyjścia. Jak podejrzewała – nie miała także za wiele czasu.

Uwolnić, nakazała urządzeniom, wydając polecenia na wszelkie możliwe sposoby, by usłyszeć zaprogramowaną odpowiedź: Proszę potwierdzić, aż poczuła, że mechanizmy wokół niej budzą się do życia.

Urządzenie chciało ją od razu uśpić, tak jak zaplanowano, ale nakazała mu czekać. Skoro kapitan nie wyruszał z nią w drogę na swoim statku, to przynajmniej będzie obserwować jego koniec z oddali. Jak daleko powinnam odlecieć od stacji?

W tym momencie miała już kilkanaście tysięcy wiadomości od dobijających się do niej ludzi. Każdy członek załogi chciał z nią mówić, ale ona nie miała im nic do powiedzenia.

Kapsuła Strażnicza nie miała też bulajów. Gdyby chciała, system wizyjny przekazałby jej obraz szybko oddalającej się stacji Brin 2, kiedy niewielka kapsuła życia wchodziła na zaprogramowaną orbitę.

Teraz powróciła do systemów stacji, a jej przekaz zwielokrotniony przez urządzenia komunikacyjne Kapsuły Strażniczej wydał polecenie: Odpalić Beczkę.

Zastanawiała się, czy to nie jest czasem zły moment, ale uznała, że było to pewnie pierwsze i do tego bardzo starannie wykonane zadanie Seringa – na tyle wyrafinowane, że umknęło to jej uwagi podczas wszystkich testów, ponieważ, oczywiście, właściwe mechaniczne wyrzucenie w przestrzeń Kolby i Beczki odbyło się dosłownie bez jej udziału. Na ramionach innych, mówiła i nie mogła pozbyć się myśli o wszystkich ludziach w piramidzie tego przedsięwzięcia. Także ci stojący najniżej w hierarchii musieli zgodzić się na to, że ona stała na samej górze, inaczej wszystko by się zawaliło.

Zobaczyła błysk, nawet nie okiem umysłu, lecz za sprawą chwilowego wysypu raportów uszkodzeń przekazywanych przez komputery Brin 2, kiedy wszyscy jej koledzy, jej stacja i zdrajca Sering oraz cała jej praca zmienili się raptownie w chmurę odłamków, ostatnie tchnienie rozrzedzającego się powietrza wraz z niedającymi się rozpoznać szczątkami organicznymi.

Wyrównać kurs i ustabilizować. Spodziewała się fali uderzeniowej, ale Kapsuła Strażnicza była już daleko i energia oraz materia Brin 2 były tak rozproszone, że wystarczyło tylko lekko wyrównać kurs, by kapsuła pozostała na zaprogramowanej orbicie.

Pokaż. Przygotowała się na tę wizję, ale tak naprawdę nie było na co patrzeć. Rozbłysk, niewielka spalona arka wszystkich jej pomysłów i przyjaciół.

Summa summarum pozostała jedynie Beczka wyładowana wyhodowanymi małpami. Z tej odległości, na tle przepastnej kurtyny Wszechrzeczy, trudno było stwierdzić, dlaczego cokolwiek miałoby mieć jakieś znaczenie.

Sygnał alarmowy, rozkazała. Ponieważ oni tam, na Ziemi, musieli wiedzieć, co się stało. Musieli ją stąd zabrać, obudzić niczym Śpiącą Królewnę. W końcu chodziło o doktor Kern. Ona była przyszłością rasy ludzkiej. Potrzebowali jej.

Jej sygnał dotrze na Ziemię po dwudziestu długich latach. O wiele dłużej potrwa misja ratunkowa, nawet na statku z najlepszymi silnikami fuzyjnymi zdolnymi przyspieszyć do trzech czwartych prędkości światła. Ale jej kruche ciało przeżyje taki okres w zimnym śnie – i jeszcze dłużej.

Kilka godzin później zobaczyła końcówkę – chwilę, w której Beczka weszła w atmosferę.

Nie posuwała się po zaplanowanej trajektorii, pożoga Brin 2 odbiła ją pod takim kątem, że cudem uniknęła wyrzucenia w przestrzeń kosmiczną. Na dłuższą metę ładunek nie miał znaczenia. Beczka spłonęła, pędząc niby meteoryt przez atmosferę zielonego świata. Świadomość bezmyślnej grozy ogarniającej jej pasażerów dotarła do niej, bo zginęli w niewiedzy, w strachu i płomieniach, i to poruszyło ją mocniej niż śmierć współpracowników. Czy nie byłby to argument dla Seringa, że jednak miał rację?

Siłą przyzwyczajenia, za sprawą zbędnej teraz profesjonalnej sumienności zlokalizowała Kolbę i obserwowała, jak niewielki pojemnik zagłębia się w atmosferę pod łagodniejszym kątem, dostarczając swój biologiczny ładunek do świata pozbawionego istot rozumnych, dla których był przeznaczony.

Zawsze możemy sprowadzić kolejne małpy, powtarzała sobie. To była bardzo dziwna mantra, ale dzięki niej poczuła się lepiej. Rozwojowy wirus był w stanie przetrwać tysiąclecia. Projekt przeżyje zdradę i śmierć jego twórców. Ona dopilnuje tego osobiście.

Skanuj zmiany sygnałów radiowych. Obudź mnie, kiedy coś zanotujesz, poleciła.

Komputer kapsuły nie był z tego zadowolony. Potrzebował więcej dokładnych parametrów. Kern rozważyła różne możliwości rozwoju wypadków na Ziemi, które chciałaby ocenić. Wymienienie ich wszystkich było równoznaczne z próbą przewidzenia przyszłości.

A potem podaj mi opcje.

Komunikator zalał ją rozmaitymi ewentualnościami. Komputer kapsuły był niezwykle zaawansowanym urządzeniem, na tyle skomplikowanym, że mógł udawać wrażliwość czy też nawet ją posiadać.

Pobierz informacje, nakazała. Nie była to najszczęśliwsza chwila w jej życiu, ale czy nie mówiła zawsze, że życie byłoby łatwiejsze, gdyby sama wszystko zaaranżowała? Kapsuła mogła pobrać obraz jej świadomości. Choć taka kopia nie była doskonała, tworzyła kompozyt z jej udziałem zdolny zareagować na zewnętrzne wydarzenia, symulujący jej własną ocenę sytuacji. Przejrzała wszystkie zastrzeżenia i notatki – więcej najnowszej technologii z uwagi na pionierski charakter misji. Przewidziano, że z czasem sieć sztucznej inteligencji będzie ściślej wiązała się z pobraną świadomością Kern, żeby taki twór był w stanie dokonywać coraz bardziej precyzyjnych obliczeń. Potencjalny wynik dałby urządzenie inteligentniejsze i bardziej skuteczne niż suma inteligencji i zdolności człowieka i maszyny.

Wykonaj, poleciła, kładąc się i czekając, aż urządzenie zacznie skanować jej mózg. Niech się tylko pospieszą z tą misją ratunkową.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Tytuł oryginału: Children of Time

First published 2015 by Tor, an imprint of Pan Macmillan, a division of Macmillan Publishers International Limited

Copyright © Adrian Czajkowski 2015

All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016

Informacja o zabezpieczeniach

W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Agnieszka Horzowska

Projekt, opracowanie graficzne okładki oraz ilustracja na okładce: Tomasz Maroński

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Dzieci czasu, wyd. I, Poznań 2017)

ISBN 978-83-8062-834-2

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08

fax: 61 867 37 74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer