Tytuł oryginału

EL MAL CAMINO

Redakcja

Krystian Gaik

Projekt okładki

Pola Raplewicz & Daniel Rusiłowicz DEERHEAD Sp. z o.o.

Zdjęcia na okładce

© Christos Vladenidis / Shutterstock

Korekta

Maciej Korbasiński

Redaktor prowadzący

Anna Brzezińska

Copyright © by Mikel Santiago, 2015

This edition c/o SalmaiaLit, Literary Agency

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarna Owca, 2017

Copyright © for the Polish translation by Maria Mróz, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-581-7

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Nerei,
z najświętszą obietnicą

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rozdział 1

1

Wszystko zaczęło się od tego, że Chucks od paru dni nie dawał znaku życia. Nie odbierał telefonu, nie odpowiadał na maile ani nie przejawiał aktywności na WhatsApp, co oczywiście mogło po prostu oznaczać, że zaszył się w studiu nagrań, które sobie urządził w piwnicy, pracuje bez wytchnienia i sypia na kanapie.

Ale jeśli jednak coś mu się stało?

Wysłałem mu wiadomość w środę, a w czwartkowy wieczór próbowałem się dodzwonić, ale nie był na tyle uprzejmy, żeby choć nagrać na komórce komunikat: „Przepraszam. Jestem zajęty”. Zresztą w tamtym tygodniu także i ja nie leniuchowałem, przysięgam. Jeśli nawet chwilowo nie oganiałem się od dziennikarzy, ciągle musiałem gdzieś jeździć z Miriam. Kupowaliśmy obrusy, kufry, świeczniki z brązu i inne kurzołapy, którymi postanowiła do reszty zagracić nasze i tak już okropnie zabałaganione prowansalskie schronienie. No i tak minęło mi kilka dni bez kontaktu z Chucksem, co w końcu naprawdę mnie zaniepokoiło.

Moją pierwszą myślą było, że cała ta sytuacja może mieć racjonalne wytłumaczenie. No bo jeśli założyć, że popłynął w rejs wzdłuż włoskiego wybrzeża z Jackiem Ontamem i jego przyjaciółeczkami, jego milczenie jest usprawiedliwione, ale w takim razie dlaczego mnie nie uprzedził o swoich planach podczas naszej ostatniej rozmowy? W poniedziałkową noc pożegnaliśmy się w barze Pod Czerwonym Bukiem, leżącym w połowie drogi między moim domem i jego posiadłością, mówiąc sobie: „Do szybkiego zobaczenia”.

Ale teraz był już piątkowy ranek dwudziestego piątego maja. Byłem w domu sam, bo moje dziewczyny dość wcześnie dzisiaj wyjechały: Miriam do jakiejś galerii sztuki w Nicei, a Britney do szkoły – uczyła się w państwowym liceum imienia generała Charles’a de Gaulle’a, gdzie wkrótce miał się skończyć rok szkolny. Wykonałem już rutynowe ćwiczenia rozciągające, parę pozycji jogi, sto brzuszków i miałem właśnie rozpocząć mój „ciężki” dzień pracy pisarza.

Zrobiłem sobie filiżankę kawy, położyłem na talerzyku dwa pączki z dziurką (ze świadomością, że każdy pączek to dodatkowe dwadzieścia brzuszków) i wyszedłem do ogrodu, kierując się do drewnianej szopy, w której zwykle pisałem. Odpaliłem mojego macbooka, ale zanim cokolwiek zacząłem robić, rzuciłem okiem na komórkę, żeby przekonać się, czy Chucks odpowiedział mi na ostatnią wiadomość: „Żyjesz? Co z tobą?”. Ale nie. Ani mru-mru.

Od niemal roku mieszkaliśmy w południowej Francji, a zza kończącej się wiosny wyglądało już niecierpliwie lato. Powietrze drżało od śpiewu cykad, słońce paliło trawę, a na wspinających się na zielone zbocza uliczkach kamiennych miasteczek rozlegały się krzyki bawiących się dzieci. Mijające dni żegnało bicie dzwonów i szczekanie psów. Rodowici mieszkańcy Prowansji, zasiedziali i niechętnie nastawieni do zwiedzania świata – bo po co się ruszać z miejsca na Ziemi, którego cały świat im zazdrości? – przyjęli nas dość życzliwie, a przynajmniej nie wrogo. Obojętnie. Z domieszką tego niedbałego szyku, odwiecznej elegancji, której nie musieli się uczyć, którą dziedziczyli w genach.

Chucks właściwie wcale tu nie pasował. Jednak też tu mieszkał, a jakże. Samotnie, co było w jego stylu. I stał się cząstką układanki, niedającą się dopasować do pięknego obrazka, którym miało być nasze nowe życie. Gdy tak rozmyślałem w swojej szopie, nagle przypomniał mi się Jimi Hendrix, który wyciągnął nogi, zanim skończył nagrywać swoją najlepszą płytę. Że tak było, dowiedziałem się właśnie od Chucksa. Moja wyobraźnia natychmiast zaczęła dostarczać mi obrazów kumpla w jego podziemnym studiu nagrań, porażonego prądem z wadliwego kabla czy też strutego winem z jednej z tych starych, omszałych butelek po tysiąc euro za sztukę, które miał w piwniczce.

A ja byłem jego jedynym przyjacielem w promieniu tysięcy lat świetlnych. Przyjacielem, którego wyobraźnia zaczęła szaleć i uniemożliwiała pozostanie z założonymi rękami choćby minutę dłużej.

Wypiłem łyk kawy i poderwałem się z krzesła.

W mgnieniu oka wrzuciłem na grzbiet skórzaną kurtkę i już przekręcałem kluczyk w stacyjce mojej alfy romeo spider rocznik 88. W garażu rozległ się ryk silnika. Mimo pośpiechu wolniutko wyjechałem wąską dróżką przez frontowy ogród, zamknąłem bramę pilotem i wciśnięciem guzika uruchomiłem system alarmowy w domu.

Nasz dom w Saint-Rémy i posiadłość Chucksa w dolinie Sainte Claire dzielił dystans około piętnastu kilometrów. Wąska lokalna droga prowadziła raz w górę, raz w dół, wiła się licznymi zakrętami, przecinała pola lawendy i plantacje winorośli, mijała wioski zabudowane starymi domami o ścianach porośniętych bluszczem i obficie ukwieconych oknach.

Wrzuciłem do odtwarzacza Exile on Main Street Stonesów i podkręciłem głośność na maksa (zgoda, może trochę bardziej, niż to wskazane). Utwór Tumbling Dice przeważnie skłaniał mnie do głośnego akompaniamentu wokalnego, ale tym razem byłem zajęty myślami o Chucksie. Usiłowałem sobie przypomnieć, czy w ten poniedziałek, gdy się ostatnio widzieliśmy, o czymś ważnym mi mówił. O jakiejś fance, której odwiedzin się spodziewał i z którą może właśnie baraszkował w stylu Johna i Yoko na kanapie w swym studiu? O jakiejś planowanej podróży?

Nie i nie. Nic takiego. Tamtego dnia jedynie podzielił się ze mną swoimi uczuciami, powiedział, jak bardzo czuje się szczęśliwy w Prowansji, prowadząc nowe życie „człowieka jaskiniowego” i nagrywając swój najnowszy album.

– Zawsze myślałem, że magia istnieje jedynie w Londynie. Że jeśli kiedykolwiek opuszczę Londyn, stracę do reszty wenę. A sam powiedz, czy nie idzie mi fantastycznie w tej pieprzonej jaskini? – stwierdził.

Wcześniej spędziliśmy sporo czasu za konsoletą mikserską w jego „jaskini” – starej piwnicy na wino przekształconej w studio nagrań. Słuchaliśmy jego nowej płyty. To było najlepsze, co zrobił w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Magiczne. Jak powrót do pierwszej i drugiej płyty, które nagrał w początkach lat dziewięćdziesiątych. Chucks, wokalista zespołu The Blind Sculpture, był wtedy przystojnym, zbuntowanym dwudziestoparolatkiem, który właśnie odkrył, że może tworzyć nieśmiertelne piosenki. Jak w swoim czasie Jim Kerr czy Bryan Ferry. A na tym nowym krążku, Beach Ride, było kilka naprawdę świetnych utworów. Poczynając od tytułowej piosenki, o duszy solidnej jak zamkowe mury.

– Powrócę, Bert. Po tylu latach beznadziei. To będzie prawdziwy powrót! – powiedział.

Byłem szczerze przekonany, że tak właśnie się stanie. Album miał mieć premierę w październiku i Jack Ontam, agent Chucksa, już domykał daty koncertów w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie na następne lato. Z udziałem prawdziwych gwiazd: Lany del Rey (w Los Angeles – szkoda, bo Britney umierała z chęci poznania jej) i Dave’a Grohla, co zapewniało dobrą prasę na start. Nie było wcale szaleństwem spodziewać się, że Beach Ride powalczy o nagrodę BRIT Award lub co najmniej MTV Music Award. Nie ulegało wątpliwości, że Chucks – teraz już bardziej dojrzały – stoi u progu nowej kariery. Miałem nadzieję, że na tym nowym etapie życia będzie się starał utrzymywać w trzeźwości co najmniej pięć dni w tygodniu, żeby móc się nacieszyć sukcesem.

Dotarłem do miasteczka Sainte Claire, skąd wąska droga, prowadząca przez mostek na rzeczce Vilain, a potem przez las, wiodła do posiadłości Chucksa – Le Mas des Citronniers. Był to typowy, wielki kamienny dom prowansalski, z pergolami oplecionymi winoroślą i o stolarce pomalowanej na błękitny kolor. „Renesansowy – zwykł powtarzać z upodobaniem Chucks, udając, że rozumie, o czym mówi – ten dom jest renesansowy”. Sądzę, że usłyszał to stwierdzenie od agentki z biura nieruchomości i zapisał je sobie w pamięci, żeby nim zaskakiwać odwiedzających gości. Nieważne, bo tak czy siak, dom był piękny. Otaczały go sady cytrynowe, skalne ogródki i tarasy. W skład posiadłości wchodziły także kamienne schody i basen w kształcie nerki. Chucks zaprosił nas pewnego razu na kolację, mnie i Miriam, i – mimo iż Miriam nie znosi Chucksa – nawet ona musiała przyznać, że wykazał się doskonałym gustem przy zakupie domu. „Może i gustem, ale przede wszystkim miał szczęście” – dodałem, przypominając sobie, ile zapłacił, z czego zwierzył mi się przy pewnej okazji. „Za te pieniądze w Londynie stać by go było raptem na klitkę wielkości pudełka do butów”.

Zatrzymałem spidera przed głównymi drzwiami i wcisnąłem klakson. Chucks miał służącą, niejaką Mabel, Francuzkę o wyglądzie czarownicy, która podczas moich poprzednich wizyt zawsze wychodziła na próg, żeby mnie wprowadzić do środka. Spodziewałem się ją ujrzeć i dzisiaj, w jej białym fartuchu z podwiniętymi rękawami i z podejrzanym uśmieszkiem na ustach. Zawsze gdy tak się uśmiechała, miałem wrażenie, że planuje przy najbliższej okazji zamordować nas i posiekać na kawałki. Chucks miał także sukę labradorkę, Lolę, ale ani jedna, ani druga się nie pojawiły. Wyłączyłem silnik. I w tej właśnie chwili odkryłem, że jedno z okien domu jest otwarte na oścież, a zasłony zwisają na zewnątrz i rozwiewa je wiatr.

Hm. Dziwne.

Jestem pisarzem. Piszę powieści o niedobrych ludziach, którzy napadają na domy i mordują ich mieszkańców. Ciosy siekierą, masakry piłą mechaniczną, niestandardowe użycie nożyc do żywopłotu. Mnóstwo keczupu i czasem jakieś szczęśliwe zakończenie, ale bez przesady, raczej pyrrusowe zwycięstwo. Znajduję się w czołówce pisarzy, którzy wykańczają swoich głównych bohaterów, ich przyjaciół i krewnych. Tak więc nie wińcie mnie za to, że z miejsca ogarnęły mnie złe myśli. To naprawdę wyglądało fatalnie.

Ktoś – natychmiast wyobraziłem sobie wrednego typa o krokodylich ślepiach – zakradł się do środka, a teraz czai się skulony za drzwiami, uzbrojony w ostry sztylet (to jedna z możliwości), którym poderżnie mi gardło, gdy tylko przekroczę próg. A może zada mi szybki, celny cios prosto w serce? Potem powlecze moje zwłoki do piwnicy, gdzie już spoczywa trup Chucksa ze smartfonem w dłoni. Biedak nie zdążył wysłać wołania o pomoc. Będziemy tam leżeli jak dwie zapomniane pacynki w kufrze z zabawkami. Nasze szkliste oczy na całą wieczność wpatrzone w sufit. Nasze ręce rozrzucone w absurdalnej pozie. Usta otwarte, w nich krążą, brzęcząc, muchy.

Daj spokój, Bert – powiedziałem sobie – nie kombinuj. Masz przed sobą jeszcze kilka dobrych lat życia, ale zrujnowanego zdrowia psychicznego nikt ci nie zwróci.

Wysiadłem z samochodu i oparłem się o jego wspaniałe nadwozie, oczywiście w płomiennym czerwonym kolorze. Przesunąłem ray-bany na czoło i z uwagą przyjrzałem się domowi. Po obu stronach drzwi wejściowych, które, jak się okazało, były uchylone, znajdowały się wąskie, przeszklone okienka, a każde z nich dawało wgląd do obszernego pokoju. Po jednej stronie znajdował się „salon do słuchania”, jak go nazwał Chucks. Na jego środku stała kanapa za sześć tysięcy euro, po bokach cztery regały – po jednym na każdą ścianę – zapełnione kolekcją płyt DVD; znajdował się tam też sprzęt grający marki Harman Kardon, który sam w sobie stanowiłby cenny łup dla każdej bandy włamywaczy choć trochę znających się na rzeczy. I to wszystko; w pokoju nie było żywej duszy.

Drugi pokój był „salonem do oglądania” – obie te nazwy Chucks wymyślił w czasie, gdy był w związku z pochodzącą z Tijuany ekspertką od feng shui – i wyglądał bardzo podobnie, z tą różnicą, że tu główną atrakcją było kino domowe. Od czasu do czasu umawialiśmy się, żeby obejrzeć jakiś film, zjeść chińskie dania na wynos i pośmiać się ze sztucznych cycków jakiejś aktorki. Ja sam nazywałem ten pokój „salą imienia Stalina”, bo przeczytałem gdzieś, że Stalin był posiadaczem prywatnego kina, na co Chucks zwykł odpowiadać, że jeśli Stalin kochał kino, to nie mógł być aż tak złym człowiekiem. I ten pokój także był pusty.

Nie widać też było najmniejszego ruchu za oknami na piętrze, zasłoniętymi gęsto upiętymi białymi zasłonami.

I pamiętaj, Bert – dalej mówiłem w myślach sam do siebie – że masz rodzinę. Wspaniałą żonę i córkę, które mają o tobie dość kiepskie zdanie, ale nadal cię trochę kochają.

Podniesionym głosem wyrecytowałem: „Jest tu kto?”, ale nikt mi nie odpowiedział. Sąsiedni dom znajdował się o kilometr dalej, za lasem, i według Chucksa należał do jakiegoś paryskiego miliardera, który odwiedzał go jedynie od przypadku do przypadku. W najbliższej okolicy, aż do Sainte Claire, nie było żywej duszy i nie można było liczyć na to, że ktoś wpadnie w odwiedziny. Z rzadka trafiał się jakiś wieśniak na rowerze, poszukiwacz grzybów czy zabłąkany turysta.

– Chucks?! – wrzasnąłem. – Jesteś tu?

Postanowiłem nie wchodzić przez półotwarte drzwi. Zamiast tego skręciłem w prawo, w rozsądnym zamiarze obejścia domu naokoło i przeprowadzenia obserwacji, bez narażania się na atak. W mojej powieści Wschód słońca w Testamento stworzyłem postać seryjnego mordercy o nazwisku Bill Nooran, który zakradał się do domów w środku dnia, udając dostawcę lub domokrążcę. Ludzie odczuwają lęk ciemną nocą, ale w rzeczywistości powinni raczej bać się w ciągu dnia. Lecz wtedy nikt nie ma się na baczności. I człowiek przebrany za listonosza może liczyć na to, że bez przeszkód dotrze do drzwi, że zajrzy do środka domu, że…

Doszedłem właśnie wykładaną kamieniami ścieżką do tylnych drzwi domu, wychodzących na jeden z kilku tarasów widokowych, skąd można było podziwiać krajobraz odległej doliny i niewielki zagajnik. Z tarasu wiodły w dół kamienne schody, prowadzące na inny taras, a następnie do basenu. Spojrzałem w tamtą stronę. Woda błyszczała w porannym słońcu. W basenie nie było nikogo. Żywego ani martwego. No dobrze, ulżyło mi, bo już w jakimś zakątku mózgu zaczynałem sobie wyobrażać smutny finał à la Brian Jones¹. Przeszklone drzwi domu były zamknięte. Podszedłem do nich i mogłem poobserwować „salon do oglądania” pod innym kątem, równie pusty jak przed chwilą. Nagle ujrzałem w szybie odbicie jakiejś sylwetki. Ktoś pojawił się za moimi plecami.

– O, kurwa! – krzyknąłem, obracając się w miejscu.

– O, kurwa! – odpowiedział Chucks.

A potem obaj naraz wyrecytowaliśmy: „Ale mnie przestraszyłeś!”.

Chociaż ja miałem lepszy powód, żeby się bać. Chucks mierzył do mnie ze strzelby.

2

Chciałbym, żebyście mogli sobie wyobrazić, jak wyglądał Chucks w tamtej chwili. Fizycznie był czterdziestodwuletnim facetem, który postanowił nigdy nie przestać być młodzieńcem. Chudym jak strach na wróble, z policzkami poznaczonymi siatką zmarszczek i bujną czupryną rockandrollowca, tego ranka rozczochraną do niemożliwości. Miał na sobie jedynie purpurowy szlafrok i kapcie, a wyraz twarzy wskazywał na to, że nie spał od kilku nocy. I nadal mierzył do mnie z myśliwskiej strzelby.

– Czy mógłbyś, do cholery, opuścić broń? – spytałem.

Wydawało się, że Chucks budzi się z koszmaru sennego. Opuścił dubeltówkę, a następnie rzucił ją na jedną z ogrodowych kanap stojących na tarasie.

– Przepraszam. Przepraszam, Bert. Usłyszałem, że ktoś się zakrada od tyłu i…

– W porządku. Ale dlaczego nie domyśliłeś się, że to ja? Przecież zostawiłem spidera tuż przed domem.

– Nie widziałem go, brachu. Byłem w piwnicy.

– Co się z tobą dzieje, stary? Wyglądasz jak ostatnia łachudra. Od tygodnia nie odbierasz telefonu. A teraz ta strzelba! Skąd ją wytrzasnąłeś?

– To jakiś zabytek. Nie wiem nawet, czy strzela. Znalazłem ją na strychu.

– No to po co z nią łazisz?

– Lepiej nie pytaj, Bert.

– Mam cię nie pytać? Zwariowałeś?

Spojrzałem swemu przyjacielowi w oczy. Spuścił je ku ziemi, jakby zawstydzony. Miał ładne oczy kasztanowego koloru, głęboko osadzone i ocienione gęstymi rzęsami. Oczy niemal dziecięce, najprawdopodobniej jedyny czysty i autentyczny rys, który przetrwał w twarzy poznaczonej skutkami nadużyć popełnianych w trakcie światowych tras koncertowych.

– Co się dzieje, Chucks? – nalegałem.

Jeszcze nie skończyłem zdania, gdy Chucks, lekko utykając, podszedł do drugiej kanapy stojącej tuż obok tamtej, na którą rzucił strzelbę. Utykanie było śladem po tragicznym wypadku z przeszłości. Siedząc na beżowej kanapie z łokciami opartymi o kolana, Chucks ukrył twarz w dłoniach i pocierał ją, jakby chciał coś z niej zmyć.

– Chyba zacząłem wariować, Bert. Odchodzę od zmysłów.

Odsunąłem na bok strzelbę i usiadłem. Nie miałem pojęcia, co się dzieje, ale musiało to być coś naprawdę poważnego, bo Chucks Basil jęczał jak rozhisteryzowana fanka.

– Dawaj, stary – powiedziałem. – Zacznij od początku.

– Nie wiem, czy mam ochotę ci o tym opowiedzieć. Czy mam w ogóle ochotę powiedzieć o tym komukolwiek.

– No dobrze, daję ci chwilę na zastanowienie. Może w tym czasie przygotuję dwie szklaneczki gimleta?

– Może być cokolwiek. Masz papierosy?

– W spiderze. Przyniosę.

Po dziesięciu minutach siedzieliśmy przy okrągłym kamiennym stole na jednym z niewielkich tarasów w ogrodzie między domem i basenem. Przyrządziłem dwa koktajle i postawiłem jeszcze kilka butelek na blacie. Przyniosłem też papierosy, a Chucks zaraz włożył jednego do ust.

– Dobra – powiedział, wydychając dym przez nos. – Zacznę od początku.

– Doskonale – rzuciłem.

– Myślę, że załatwiłem pewnego faceta.

Powiedział to i się sztachnął. Potężny sztach, który zlikwidował niemal pół centymetra marlboro red tab. A we mnie jakby piorun strzelił. Z pewnym opóźnieniem, oczywiście, ale dotarło do mnie znaczenie tego stwierdzenia.

– Czy możesz powtórzyć? – poprosiłem.

– Myślę, że kogoś zabiłem, Bert. To właśnie przed chwilą powiedziałem.

Uniósł szklankę i pociągnął łyk gimleta. Nie wiedziałem, co miałbym na to odpowiedzieć.

– Ze strzelby? – spytałem ostrożnie.

– Skąd, kurwa, z żadnej strzelby. Już ci mówiłem, że nawet nie jest nabita. Samochodem. Moim roverem. W tym tygodniu, w poniedziałek.

– W poniedziałek? Cztery dni temu?

– Tak. Dokładnie cztery dni temu. Po tym, jak wyszliśmy z Czerwonego Buka. Pamiętasz?

Kiwnąłem głową.

Chucks właśnie skończył miksować Beach Ride i spędziliśmy razem poniedziałek, wielokrotnie odsłuchując krążek. Wypiliśmy kilka drinków i Chucks zaproponował, żebyśmy na zakończenie dnia wyszli gdzieś się zabawić. No cóż, poprzedniej nocy po raz kolejny pokłóciłem się z Miriam na odwieczny temat i nie miałem zbytniej ochoty na powrót do domu. Wolałem to zrobić, dopiero gdy żona zaśnie, więc chętnie się zgodziłem. Bar Pod Czerwonym Bukiem był jedyną knajpą na pewnym poziomie w promieniu wielu kilometrów i jedynym miejscowym lokalem, w którym czasem panowała luźna atmosfera. Fakt, był jeszcze Raquet Club, ale go nie znosiliśmy. A więc padło na Czerwony Buk. Tamtej nocy grał dość podły zespół, którego członkom towarzyszyły fajne laski. Gdy tylko muzycy rozpoznali Chucksa Basila, rzucili się do niego, żeby mu się przedstawić. To są właśnie zalety bycia gwiazdą rocka. Berta Amandale’a, autora bestsellerów takich jak Wschód słońca w Testamento czy Szelesty za drzwiami, rozpoznaje od biedy jedynie woluntariuszka biblioteki publicznej, nosząca okulary ze szkłami jak denka od butelki. Natomiast Chucks, choć od dziesięciu lat jego noga nie stanęła na estradzie, w wyobraźni masowej nadal błyszczy jak gwiazda i ciągle jest tym przystojniakiem, który śpiewał Obietnica jest obietnicą.

Faktem jest, że późną nocą Chucks był już znudzony towarzystwem. Jedyna dziewczyna, która wpadła mu w oko, opuściła lokal w towarzystwie narzeczonego, tępego profana, który grał na elektrycznej gitarze Les Paul, jakby heblował deski. Ponadto doszło do utarczki z jakimś typem, który rozlał mu wino na kowbojską koszulę – Chucks tamtej nocy włożył na siebie ekstrawagancki strój w stylu country – i nawet nie powiedział „przepraszam”. Udało mi się wyciągnąć Chucksa na zewnątrz, zanim obsługa baru się tym zajęła. Na parkingu wypaliliśmy po ostatnim papierosie, po czym każdy wsiadł do swojego samochodu.

– Nie byliśmy aż tak pijani – stwierdziłem.

– Byliśmy narąbani jak stodoła, Bert. Pamiętasz, że usiłowałem wyssać wino, które tamten gościu wylał mi na koszulę? – Zaśmiał się. – Kurczę, to przypuszczalnie ostatnia zabawna rzecz, jaką zrobiłem w życiu.

– Nie mów tak. I co się potem stało?

Chucks poprawił się na kamiennej ławce, jakby dopiero teraz zaczynała się prawdziwa opowieść.

– Zaczęło kropić, a moja przednia szyba była zabrudzona jakimiś pyłkami czy innym gównem i wycieraczki zaczęły to rozcierać. To, jak przypuszczam, miało jakiś wpływ na wypadek, ale to tylko część całości. W tym pieprzonym kraju nikomu nie przychodzi do głowy, że szosy powinno się oświetlać. Ciekawe, na co idą podatki? Mówię to, żebyś zrozumiał, że nie widziałem zbyt dobrze drogi. Włożyłem Beach Ride do samochodowego odtwarzacza i śpiewałem głośno do wtóru, równocześnie trzymając w palcach papierosa. Właśnie przejeżdżałem przez jedno z tych wzgórz między Czerwonym Bukiem i starym sklepem z rękodziełem. Tym, co ma taki żałośnie pretensjonalny szyld przy drzwiach.

– Maison Merme – podsunąłem.

– Znasz to miejsce?

Potwierdziłem. Właścicielem był niejaki Merme, instruktor kursów rękodzieła, na które uczęszczała Miriam, moja żona. Palant w fularze i z manierami arystokraty.

– No właśnie – zgodził się Chucks. – Minąłem sklep i zjeżdżałem ze wzgórza po zakręcie. Pociągnąłem dymka i wtedy cała kupa popiołu z papierosa spadła mi między nogi, więc zacząłem podskakiwać, usiłując zgasić to tyłkiem. Nagle podnoszę oczy i widzę przed maską wozu jakiegoś faceta. Ot tak. Oświetlony jak na scenie w teatrze, z rękoma podniesionymi do góry, stoi na środku pieprzonej szosy, prosząc, żebym zahamował. To było jakby mgnienie oka. A potem: Łup!

– Ja pierniczę! – wyjąkałem. I wychyliłem szklankę do dna.

– Nic nie mogłem zrobić, Bert. Przysięgam na głowy przodków. Nic a nic.

Chucks schwycił moją paczkę fajek i wyrzucił z niej na stół trzy sztuki. Zapalił i zauważyłem, że trzęsą mu się ręce. Więc ja też sięgnąłem po papierosa oraz nalałem sobie solidną porcję czystej whiskey. Był piękny wiosenny dzień, ale nagle poczułem zimne dreszcze.

– Nie mam pojęcia, ile wyciskałem na godzinę, ale sądzę, że nie więcej niż osiemdziesiąt. Jeszcze mnie boli noga od tego, jak gwałtownie wcisnąłem hamulec. Ale nie zdążyłem. Zderzak rovera uderzył go w pierś, facet zgiął się wpół i twarzą huknął w maskę. A potem pofrunął w powietrze i jak worek cementu spadł na asfalt.

– O, matko! – jęknąłem.

Wzrok Chucksa rozmył się, jakby znowu był tam i widział to wszystko. Z miejsca pojąłem, nie potrzebował mi tego potwierdzać, że jestem pierwszą osobą, której o tym wszystkim mówi. Sam właśnie słyszał po raz pierwszy własną opowieść.

Nalał sobie whiskey.

– Od tamtej chwili oka nie mogę zmrużyć i zaczęły mnie dręczyć koszmary. Podnoszę głowę, patrzę przed siebie i widzę tego faceta, jak stoi tuż przed maską. To dziwne – zaczął mówić jakby sam do siebie – że w moich koszmarach widzę jego twarz. I już jest zalana krwią, jakby został zraniony jeszcze przed uderzeniem.

– Chucks… – zacząłem coś mówić, ale nie zwracał na mnie uwagi.

– Nawet nie krzyknął, wiesz? Tylko zwinął się i wzniósł w powietrze jak te manekiny, których używają podczas próbnych wypadków, a potem zaległa potworna cisza. Silnik rovera zgasł i na kilka sekund płyta też się wyłączyła, ale po chwili uaktywnił się obwód elektryczny i pieprzona piosenka wróciła. Piosenka, którą miałem powrócić na scenę. Piosenka, na której opierałem całą moją nadzieję. A tutaj ten facet leży na szosie, nieruchomy, z podeszwami butów oświetlonymi przez reflektory mojego samochodu.

Wpatrzyłem się w Chucksa uważnie. Mimo iż ściskało mnie w gardle od jego opowieści, zacząłem sobie to wszystko wyobrażać.

– Przez jakiś czas po prostu siedziałem w samochodzie – ciągnął – i słuchałem Beach Ride. Był poniedziałek, druga w nocy, a wokół żywej duszy. Sądzę, że mógłbym pozostać tam całą noc i nie przejechałby nawet jeden pieprzony samochód. Potem trochę oprzytomniałem, złapałem komórkę i postanowiłem zadzwonić do Jacka Ontama. Wiesz, co się o tym mówi, że mieć dobrego agenta to tak jak mieć diabła po swojej stronie. Poszukałem jego numeru, wybrałem go, ale w końcu nie zadzwoniłem. Zamiast tego wysiadłem z samochodu.

Przestało padać. Wiatr rozwiał chmury i na niebie pojawił się księżyc w pełni. Powietrze pachniało benzyną, dymem, spaloną gumą. Tymi ohydnymi zapachami związanymi z wypadkami samochodowymi. No wiesz… – Mówiąc to, przymknął na parę sekund oczy, potem trochę doszedł do siebie. – I nagle, a jestem już na zewnątrz, nagle widzę, że jego buty się poruszyły. Że facet zaczyna się ruszać.

Już drugi papieros zamienił się w walec popiołu w dłoni Chucksa, który wydawał się tego nie zauważać.

– Podbiegam. Zaczyna coś bełkotać, usiłuje coś powiedzieć. Klękam na ziemi, tuż obok jego głowy. Co, do kurwy nędzy, mówią podręczniki ratownictwa o głowie? Że należy ją ruszać czy też właśnie jej nie ruszać? Nie mogę sobie przypomnieć. Usiłuję podnieść mu głowę i wtedy zauważam, że ma ją całą w jakichś okropnych ranach. Jakieś rany czy szramy na całej głowie. I to zrobił sobie o mój samochód? Przecież żadna szyba nie została stłuczona, pomyślałem.

„Przepraszam, człowieku – zaczynam do niego mówić – przepraszam, nie zauważyłem cię. Nie zdążyłem zahamować. Ja nie chciałem”.

Ale facet nawet nie kojarzy, gdzie się znajduje. Całe ciało zaczyna mu się trząść, dygocze jak zabawka, której wyczerpuje się bateria. I wtedy zdaję sobie sprawę, że jego klatka piersiowa jest cała zdeformowana, połamałem mu wszystkie żebra i teraz jest wklęsła jak cholerny Kanion Kolorado.

I wtedy zauważam jego rękę. Nagle chwyta za kieszonkę mojej kowbojskiej koszuli i wpatruje się we mnie, cały czas się trzęsąc. Zaczyna głęboko i szybko oddychać, łapie powietrze jak stary astmatyk, chce mi coś powiedzieć i cały czas trzyma mnie za kieszonkę koszuli.

„Przepraszam – powtarzam znowu – bardzo mi przykro”.

Ale facet koniecznie chce mi coś powiedzieć. Kręci głową, żebym zamilknął. I raptem wydusza z siebie kilka słów, Bert. Mówi coś po francusku: „l’ermitage, l’ermitage”.

– Co?

– To wszystko, co zapamiętałem. L’ermitage.

– Pustelnia.

– Chyba tak. Niczego więcej nie powiedział. Wpatrywał się we mnie i ciągle widzę jego oczy, szaleńczo rozbiegane, i jego ciało w drżączce, jakby zamarzał z zimna za życia. I jego palce wczepione w moją koszulę. I jego ostatnie kilka oddechów, przyspieszonych, jeden, dwa, trzy, cztery, jak cichutkie okrzyki, jak maleńki atak czkawki. Eh, eh, eh. A potem skonał, Bert. Wyzionął ducha w moich ramionach. Pozostał tak, z otwartymi oczami i z palcami zaczepionymi o kieszonkę koszuli. I wtedy zdałem sobie sprawę, że go zabiłem. Ja… go… zabiłem…

Dopiero wtedy Chucks wybuchnął płaczem. Przypuszczam, że już od dobrej chwili pragnął to uczynić. Osunął się twarzą na stół i zaczął jęczeć. A potem gorzko się żalić.

Czułem się, jakby niebo zwaliło mi się na głowę. W ciągu niespełna dziesięciu minut spokojny piątkowy ranek zamienił się w koszmar HD, na żywo i w kolorze. I na dodatek to wszystko było łudząco podobne do innego koszmaru high definition sprzed piętnastu lat. Chucks stoi przede mną i płacze, miał miejsce inny wypadek samochodowy… Ale wtedy, przed laty, ja też płakałem.

Niech cię diabli, Chucks! Niech diabli wezmą ciebie i twoje pieprzone samochody!

3

Ciężar tego wyznania zamienił rześkie poranne powietrze w ołów. Jego skutki jeszcze były odległe, na razie jedynie szarpały nas za nogawki, jak groźne psiska ukryte pod stołem, które prędzej czy później ukąszą. Zapaliłem papierosa i usiłowałem uspokoić przyjaciela. Objąłem go ramieniem i usiłowałem być miły, choć w duchu zadawałem sobie wiele pytań. Ponownie napełniłem szklanki i postanowiłem posłużyć się wiedzą psychologiczną wyczytaną z książek.

– Zastanówmy się, Chucks. Nie możesz się o to obwiniać. Wina leży nie tylko po twojej stronie. Ten facet stanął na środku szosy, ciemną nocą, tuż u wyjścia z zakrętu. On też częściowo zawinił.

Chucks podniósł głowę. Odetchnął głęboko przez nos i łyknął ze szklanki. Widać było, że chwilowo poprawił mu się nastrój.

– Wiem, wiem o tym… A przynajmniej staram się w to uwierzyć. Ale jest jeszcze coś… To nie wszystko, brachu, to jeszcze nie wszystko.

– A co więcej? – Wypowiadając to zdanie, już wiedziałem, że to nie mogło być wszystko. Wypadek miał miejsce w poniedziałek. Co jeszcze się od tej pory zdarzyło?

– Byłem pijany, Bert – powiedział Chucks, jakby odgadując moje niewypowiedziane pytanie. – I dla każdego policjanta na świecie obraz wyglądałby następująco: słynny rockman prowadzący pod wpływem alkoholu i przekraczający dozwoloną prędkość. I to nie byle kto, ale ja sam we własnej osobie: Chucks Basil, facet z zagwazdraną kartoteką. Nagle wróciła do mnie przeszłość. I ogarnęły mnie egoistyczne myśli. Powinienem był użyć tego przeklętego telefonu i zadzwonić do Jacka lub na policję. Powinienem był wziąć tego gościa pod pachy, wsadzić go do samochodu i zawieźć do szpitala w Salon-de-Provence, nawet jeśli było oczywiste, że w niczym mu to nie pomoże. Ale ogarnęła mnie panika. Beach Ride rozlegała się w nocnej ciszy i to nasunęło mi tę krótką refleksję: moja pieprzona płyta pójdzie się walić. Facet wyskakuje mi przed maskę i zamienia w gówno całe moje życie. Ale on już i tak jest martwy, a ja nadal żyję.

– I uciekłeś – stwierdziłem, aby przerwać napięcie, którego nie przerwały jego słowa.

– Tak – przyznał Chucks. – Uciekłem. Okazałem się tchórzem.

Nie mogłem, co oczywiste, potwierdzić, ale przypuszczam, że Chucks z moich oczu wyczytał, co o nim sądzę.

– No cóż. Wróciłem do samochodu. Przejechałem obok zwłok i pojechałem do domu. Jechałem powoli i nie napotkałem nikogo po drodze. Wstawiłem rovera do garażu i przez godzinę czyściłem go do błysku. To nie do uwierzenia, ale samochód jest niemal nietknięty. Tylko tablica rejestracyjna była trochę przekrzywiona, a na zderzaku parę zadrapań. Nic więcej.

– Te bestie tak mają, są nie do zdarcia – skomentowałem obojętnie, ale w głębi duszy byłem wstrząśnięty.

Chucks wyspowiadał mi się z popełnionego przestępstwa dość beznamiętnie, a przy okazji zrobił ze mnie wspólnika swojego sekretu. Nie przemyślałem jeszcze, jak do tego podejść, ale w głowie zapaliła mi się lampka alarmowa: „Miriam w żadnym wypadku nie może się o tym dowiedzieć!”.

– Nie mogłem zasnąć – ciągnął Chucks. – Prawdę powiedziawszy, spodziewałem się, że lada moment ujrzę parę wozów policyjnych podjeżdżających pod bramę, ale nic takiego się nie zdarzyło. Zacząłem sobie zdawać sprawę z tego, co się stało. Zacząłem rozmyślać. Zaczęły mnie dręczyć myśli o tym, że zwiałem z miejsca wypadku, że wyminąłem zwłoki i pozostawiłem je na szosie. Nagle zrozumiałem, że przecież to może stać się przyczyną innego wypadku. Jakaś ciężarówka albo jakiś furgon dostawczy… Do cholery, mogłem się pogodzić z tym, że jestem winien rozjechania nocnego samobójcy, ale nie byłem gotowy na nic więcej.

Musiało być około piątej nad ranem, gdy podjąłem decyzję. Rozebrałem się, schowałem te ubrania – zupełnie jakbym był jakimś pieprzonym kryminalistą – a to dlatego, że pomyślałem, że mogą być na nich jakieś ślady DNA czy czegoś, co w filmach zawsze znajdują policjanci. Wziąłem prysznic i włożyłem nowe ciuchy. Umyłem zęby. Zszedłem do kuchni i zaparzyłem sobie filiżankę herbaty. Na kartce przeznaczonej dla Mabel napisałem, że wyjeżdżam do Nicei, żeby się spotkać z przyjaciółmi. Zresztą to właśnie miałem zamiar zrobić – wynająć żaglówkę i popłynąć na Capri, do domu Jacka Ontama. Albo gdzieś.

Zostawiłem rovera w garażu i wyjechałem teslą. Zamknąłem dom i rozpocząłem inscenizację. Miałem zamiar udawać, że przejeżdżałem przypadkiem i znalazłem przejechanego na szosie. Jechałem drogą, jak to robią praworządni obywatele, którzy udają się rankiem do pracy. Kurczę, to nawet człowiekowi dobrze robi, jak od czasu do czasu wstanie rano, wiesz, brachu? Sądzę, że nigdy w życiu tak wcześnie nie wstałem.

Pomyślałem, że chyba zapomniał o tych wszystkich latach w Londynie, kiedy podejmował się różnych dorywczych prac, ale nic nie powiedziałem.

– Wolniutko jechałem drogą na północ. W miarę jak zbliżałem się do miejsca wypadku, zacząłem się denerwować. Przysięgam, Bert, że dostałem palpitacji serca. Ręce mi się spociły i przestraszyłem się, że dostanę zawału. I wtedy właśnie, jakieś dwa kilometry od tamtego zakrętu, minął mnie jadący z przeciwka samochód, stary renault z jakimś facetem w okularach za kierownicą. Spodziewałem się, że da mi jakiś znak. Zacznie migać światłami, zatrąbi… Coś, żeby mi zasygnalizować: „Uwaga! Coś tam leży na szosie!”. Ale nie. Czyżby mógł nie zauważyć zwłok?

Dojechałem jakoś do tego pieprzonego zakrętu. Było już widno. Asfalt był lekko wilgotny, ale nikt na nim nie leżał. Nie było nikogo. Nikogo, Bert. Szosa była całkiem pusta. Żadnego trupa. Żadnych śladów. Ani plamki krwi. Nic.

– Jak to?

– Właśnie tak. Nic. Nie było niczego. Jechałem wolniusieńko, chyba dziesięć na godzinę, i rozglądałem się na boki. Tam z boku jest gęsty las, to z niego chyba wyszedł ten gościu, więc niemal się zatrzymałem na tej wysokości, miałem taki zamiar, ale w tej samej chwili z tyłu za mną pojawiła się jedna z tych furgonetek rozwożących mleko, Lait Michel, i zatrąbiła jak wściekła. Okropnie się przeraziłem.

– O, jasny gwint! I co zrobiłeś?

– No cóż, postarałem się nie rozwalić samochodu i utrzymać kontrolę nad kierownicą. Trochę przyspieszyłem, ale tylko trochę. Pomyślałem, że może pomyliłem zakręty i że okaże się, że zwłoki leżą gdzieś dalej, ale to było niemożliwe. Ta wywieszka reklamująca warsztaty rękodzieła była tam właśnie, jakieś kilkaset metrów za zakrętem. Minąłem ją i przejechałem jeszcze ze dwa kilometry, z tym kamikadze od Lait Michel na ogonie. Jak się spodziewałem, nigdzie niczego nie było, więc zjechałem na pobocze i zawróciłem. Mleczarz obrzucił mnie bluzgami i dał koncert klaksonem. Dojechałem do sklepu z rękodziełem i tam zaparkowałem teslę. Po czym pieszo przeszedłem się na miejsce zdarzenia.

Musiało niedawno padać, bo asfalt był mokry. Usiłowałem znaleźć jakąkolwiek oznakę wypadku, jakąś plamę, jakiś ślad na asfalcie, ale nic. Nawet wlazłem do lasu, bo pomyślałem, że może ktoś równie bezduszny jak ja natknął się na zwłoki i zaciągnął je na pobocze. Ale tam rosły tylko krzaki jeżyn i paprocie, nie było nawet żadnej ścieżki. Facet rozpłynął się w powietrzu.

– Albo ktoś go stamtąd zabrał – stwierdziłem.

– O tym samym, wyobraź sobie, pomyślałem – odparł Chucks, zaciągając się ostatnim papierosem. – Masz jeszcze fajki?

Pokręciłem głową.

– Szkoda. A może zioło?

– Nie. Nie teraz – odpowiedziałem. – Co miałeś na myśli, mówiąc: „O tym samym pomyślałem”? Przecież ktoś musiał się natknąć na zwłoki, czyż nie?

– A słyszałeś o czymś takim ostatnio? – spytał Chucks. Na jego twarzy pojawił się smutny półuśmiech.

– O jakimś wypadku? No cóż, szczerze mówiąc…

– Nie. Prawda? Ja też nie.

– Może prasa o tym nie wspomniała?

– Mówisz poważnie, Bert? O takim hiciorze na pierwszą stronę by nie napisali? W tej zapadłej okolicy, gdzie gazety piszą nawet o narodzinach prosiąt albo o tym, że kura zniosła jajko?

– Rzeczywiście, to dziwne.

– Dziwne to jest, kurwa, mało powiedziane. W tym kryje się coś więcej. Posłuchaj: następnego dnia pojechałem do Sainte Claire i z budki telefonicznej France Telecom zadzwoniłem do szpitala w Salon-de-Provence. Logicznie biorąc, to tam powinien był trafić ktoś z wypadku z tych okolic, prawda? Opowiedziałem im jakąś wyssaną z palca historyjkę o przyjacielu, na którego czekałem i który nie dojechał. Spytałem, czy w ciągu ostatnich dwudziestu czterech godzin przyjęli kogoś z wypadku drogowego. Mieli dwójkę rannych motocyklistów z szosy D-952, takich wariatów, co to sami się proszą o wypadek, i nikogo więcej. Potem zadzwoniłem do kliniki w Castellane. Hospitalizowali tylko faceta z Trigance, który się zranił kosiarką.

– Zadzwoniłeś na policję?

– Do tego się nie posunąłem. Dyżurny ze szpitala mógł łyknąć moje bajdy, ale pomyślałem, że policjanta nie oszukam. Ponadto namierzyliby mnie błyskawicznie po moim angielskim akcencie.

Od siedzenia na kamiennej ławie rozbolał mnie tyłek. Podniosłem się i oparłem o niewielką balustradę.

– No dobrze. Jednak według mnie nie trafiłeś na odpowiedni szpital. A to, że news nie ukazał się w prasie, musi mieć jakąś przyczynę. Będzie trzeba trochę pogrzebać, żeby ją wykryć. Mógłbym zacząć od tego, że wysonduję Vincenta Juliana.

– Kogo takiego?

Wyjaśniłem Chucksowi, kim był V.J.: policjantem z Saint-Rémy, z którym się ostatnio zaprzyjaźniłem. Był moim wielbicielem. Jednym z fanów, podobnie jak woluntariuszka z biblioteki i pani Pompiou, dyrektorka liceum. Ponadto Vincent był pisarzem amatorem i zwykliśmy omawiać różne aspekty twórczości literackiej. On służył mi swoją wiedzą o zasadach postępowania francuskiej policji, a ja udzielałem mu rad co do techniki pisarskiej. Przeczytał mi parę swoich opowiadań i zachęciłem go do wyszlifowania ich. Muszę zresztą przyznać, że – na ile pozwoliła mi je ocenić moja dość słaba znajomość francuskiego – nie były wcale takie złe.

– No więc w sumie chodzi o to – zakończyłem – że jest mi coś winien. Zobaczę, czy uda mi się coś z niego wyciągnąć po powrocie do miasteczka. Z pewnością istnieje jakieś wyjaśnienie.

– Dzięki, brachu – powiedział Chucks. – Od tygodnia moje życie jest koszmarem. Ze sto razy chodziłem oglądać przód auta, żeby się przekonać, czy te zadrapania nadal tam są. Zacząłem już wierzyć, że wymyśliłem sobie to wszystko. Że to były majaki.

– Majaki? Dlaczego tak sądzisz?

– No tak, po tych paru drinkach, które wypiliśmy, to raczej niemożliwe. Chyba że to wino, którym ten idiota mnie oblał, zawierało LSD. Ale przecież mało co go posmakowałem.

– Naprawdę serio to rozważałeś?

Chuck potwierdził z miną, która miała oznaczać: „Jestem tak zdesperowany, że chwytam się wszystkiego”.

Patrzyłem na niego w milczeniu. Zaczęły mnie ogarniać wątpliwości co do realności jego przeżyć, ale postarałem się tego po sobie nie pokazywać.

– A to, co powiedział nieboszczyk? „L’ermitage”? – spytałem szybko i już mówiąc, zdałem sobie sprawę, że użyłem słowa „nieboszczyk”. – To co, zastanowiłeś się nad tym? Co to może oznaczać?

– Wrzuciłem to do Google i uzyskałem miliony wyników, ale nic, co by miało jakiś sens. Zresztą nawet nie jestem pewien, że właśnie to powiedział. Wydawało mi się, że to właśnie słyszę. Może ty mógłbyś się nad tym pochylić? Przecież zawsze byłeś najmądrzejszy w rodzinie.

– Zrobię to. Z pewnością wszystko jakoś się wyjaśni. A teraz to ty mi coś wyjaśnij: dlaczego tak długo się do mnie nie odzywałeś?

– Kurczę, Bert, a jak sądzisz, dlaczego? – spytał, pocierając dłońmi oczy, które znowu zaszły mu łzami. – Niedobrze mi się robiło na myśl, że będę musiał ci to wszystko opowiedzieć. No, nie mów, brachu, że nie wiesz dlaczego?

– Miriam? Niech pomyślę… To przecież nie ma żadnego związku z Lindą ani z…

– Ależ oczywiście, że ma. Samochód. Kilka kieliszków za dużo. Rozumiem, że mną pogardzasz.

– Nie pogardzam tobą – odpowiedziałem. – Jestem twoim przyjacielem, nie zapominaj o tym. Ale myślę, że popełniłeś błąd, i nie mówię tu o samym wypadku. Bo tym właśnie było to zdarzenie: okropnym wypadkiem i wykroczeniem polegającym na prowadzeniu pod wpływem alkoholu. Ale teraz, według prawa, stałeś się sprawcą przestępstwa. Przestępstwa, które nazywa się nieudzieleniem pomocy ofierze wypadku.

Nie dodałem tu, że istniała możliwość, iż facet jeszcze nie był całkiem nieżywy, tylko dogorywał, a postępek Chucksa stał się dla niego wyrokiem.

Chucks zapatrzył się w dal, w stronę ogrodu, który znajdował się za moimi plecami. Obróciłem się i ujrzałem jego labradorkę Lolę, pędzącą jak złocista kula po soczystej zielonej trawie. Przegalopowała po kamiennych schodach, wyminęła skalny ogródek i kilka sosen i wpadła na taras. Pobieżnie się ze mną przywitała i natychmiast wskoczyła na ławę obok Chucksa i zaczęła go lizać po twarzy, po czym obydwoje zaczęli się ze sobą miziać.

– Gdzie ty się podziewałaś, Lola? Dogadzałaś sobie z jakimś psem myśliwskim?

– A Mabel? – spytałem. – Też gdzieś szaleje w okolicy?

– Dałem jej płatny urlop – odpowiedział Chucks. – Nie mogłem znieść jej widoku. Błąkam się po domu jak dusza potępiona. Pogrążyłem się w paranoi. Nie jestem w stanie zmrużyć oka, Bert. Cały czas cierpię z powodu koszmarów. Widzę twarz tego faceta. Wraca do mnie raz po raz, łapie mnie za koszulę i mamrocze słowa, których nie rozumiem. Albo też widzę go na szosie, tuż przed wypadkiem, oświetlonego reflektorami auta. W moich snach jest zakrwawiony, jeszcze zanim go potrąciłem.

– Rzeczywiście tak było?

– Nie pamiętam. To się zdarzyło tak szybko. Ale te słowa… Mówił jak ktoś przerażony. Jakby był przerażony już wcześniej, zanim go rozwaliłem.

– Prześledzimy to – stwierdziłem, używając tonu głosu à la prywatny detektyw Mike Hammer. – Zacznij od tego, że ponownie zatrudnisz Mabel. Nic ci złego nie zrobi, a z pewnością gorzej będzie, jeśli wszędzie będą się walać kupy śmieci, bo nie sądzę, abyś był w nastroju do sprzątania. A jak praca nad krążkiem?

Chucks zdecydowanie pokręcił głową.

– No to zabierz się do roboty. Miałeś jeszcze dograć trochę gitar, prawda?

– Co ty wygadujesz, Bert? Nie słyszałeś niczego z tego, co mówiłem? Jestem skończony.

– Nikt tu nie jest skończony, Chucks. Nie mów tak. Ale jeśli nie będziesz spać, to istotnie źle się to dla ciebie skończy.

– Załatwiłem człowieka.

– To się jeszcze zobaczy. Jeszcze dzisiaj pogadam z V.J. i dowiemy się czegoś więcej. Póki co musisz wrócić do normalnego życia. Masz środki nasenne? Mogę ci pożyczyć coś z własnego arsenału.

– Mam, ale nie chcę z tym zaczynać.

– Potrzebujesz tego, Chucks. Natychmiast. Jesteś w pełni usprawiedliwiony. Weź ze dwie pastylki i prześpij resztę dnia. Ja zajmę się śledztwem.

– A co zrobisz, jak dowiesz się prawdy?

– Wtedy zadecyduję. Ale spokojnie, nie mam zamiaru cię wydać. Jeśli pójdziesz na komisariat, zrobisz to z własnej woli.

Chucks podniósł brwi.

– Mówisz, że powinienem zgłosić się na policję?

– Słuchaj, stary – powiedziałem. – Jestem twoim przyjacielem i nie mam zamiaru ci szkodzić, a tym bardziej po wysłuchaniu twojej historii. Ten facet wyskoczył ci przed maskę. Postąpiłeś źle, przestraszyłeś się i odjechałeś, ale faktem jest, że gościu popełnił samobójstwo, rzucając się przed twój samochód. Albo też uciekał przed czymś i miał ten niefart, że znalazł się na szosie w najgorszym możliwym momencie. Radzę ci, żebyś zadzwonił do Jacka Ontama i poprosił go, żeby poszukał ci najlepszego adwokata w okolicy, kogoś z Marsylii. Ale nie zamykaj się w sobie. To może cię wykończyć.

Chucks milczał, z rękoma zanurzonymi w gęstej sierści Loli, która dyszała z wysuniętym językiem i pyskiem półotwartym w wiecznym uśmiechu. Spoglądała na nas, jakby chciała zrozumieć, o co nam chodzi. Z pewnością myślała sobie: „Co, u licha, napadło tych dwóch?”.

– Zobaczymy się wieczorem? – spytał Chucks, patrząc mi w oczy.

– Dzisiaj to niemożliwe, stary. Miriam zorganizowała kolację, na którą zaprosiła kilku nowych znajomych z miasteczka. Ale zadzwonię do ciebie, gdy tylko dowiem się czegoś od V.J.

– Dzięki, brachu.

– Nie ma za co – odparłem. – No chodź, palancie, niech cię uścisnę.

Rozdział 2

1

Do Saint-Rémy wracałem powoli i w ciszy. Odechciało mi się muzyki. Zostawiłem Chucksa na kanapie w salonie, ze szklanką wody, kilkoma pastylkami valium i Lolą rozłożoną u stóp. Widząc go rozwalonego w typowej dla niego, niedbałej pozie, nie mogłem uniknąć myśli: „A niech go diabli, znowu Chucks i jego problemy”. Jednak natychmiast zacząłem sobie robić wyrzuty, bo była to kalka z klasycznego zdania Miriam o Chucksie: „Chucks przyciąga kłopoty jak magnes opiłki żelaza”.

No i wtedy zacząłem myśleć o Miriam i o tym, co to będzie, jeśli Chucks istotnie przejechał jakiegoś człowieka i wszystko wyjdzie na jaw.

Przez wiele lat między Miriam i Chucksem panowało chwiejne zawieszenie broni, które ja nazywałem pax romana. Gdy porzuciliśmy Londyn i niemal rok temu przeprowadziliśmy się do Prowansji, odetchnąłem z ulgą, ale wszystko zmieniło się pewnego dnia, gdy Chucks zrobił nam „miłą” niespodziankę i zamieszkał w Sainte Claire.

Nadal widzę moją piękną żonę, opartą o kuchenny blat, trzymającą w ręku nóż do skrobania ryb i okropnie rozzłoszczoną.

– Przysięgnij. Przysięgnij mi, że nie miałeś z tym nic wspólnego.

– Nie miałem z tym nic wspólnego. Nawet tu nie przyjechał. Zakupił dom przez internet, od agencji pośrednictwa.

Działo się to wieczorem, po bardzo długim dniu, w którym Chucks pojawił się w Saint-Rémy i, według jego słów, „tylko wpadł w odwiedziny”. Powiedział, że postanowił spędzić weekend poza Londynem. Palant zaplanował sobie to wszystko jako żart.

Miriam z samego rana uciekła z Brit do Nîmes pod pretekstem zakupów, ale w istocie po to, żeby przez cały dzień się na niego nie natknąć. Ja natomiast, muszę szczerze przyznać, ucieszyłem się, widząc przyjaciela po długiej przerwie.

Pojechaliśmy w góry w okolice Grambois, zjedliśmy obiad w restauracji, wypiliśmy butelkę wina i opowiedział mi o swoim najnowszym projekcie. To tamtego dnia po raz pierwszy usłyszałem o Beach Ride. Stworzył ten utwór latem, na plaży w Kolumbii. „Ma oddech i siłę wielkich piosenek z lat siedemdziesiątych, rozumiesz? I stała się jakby zarzewiem, z którego wytrysły pozostałe piosenki. Jest pełna życia, brachu, klnę się, na co chcesz”.

A potem stwierdził, że chce mi pokazać coś „wyjątkowego”. Zabrał mnie do Sainte Claire, wsi, którą odwiedziłem nie więcej niż pięć razy, od kiedy wraz z rodziną zamieszkałem w Prowansji. Myślałem, że chce mi przedstawić jakąś dziewczynę. Jakąś zwariowaną Francuzeczkę, z którą się zaręczył, albo że kombinuje coś w tym stylu. No a on zamiast tego zatrzymał samochód przed wspaniałą posiadłością, która wyłoniła się spośród sosen.

– Co to ma znaczyć, Chucks? To jakiś żart?

A ten skurczysyn zaczął się śmiać i powiedział:

– To mój nowy dom, Bert. Jak ci się podoba? Teraz jesteśmy sąsiadami.

Ucieszyło mnie to. Chucks był dla mnie niemal jak brat. Uważałem, że jest najzabawniejszą osobą na świecie, a przynajmniej tą, z którą ja się zawsze najlepiej bawiłem. Zawsze lubiłem z nim chodzić na drinka i oglądać filmy, nawet najbanalniejszy spacer czy byle jaka atrakcja zamieniały się w coś zabawnego, jeśli był przy tym Chucks. Przez cały ten czas spędzony wśród idyllicznych prowansalskich wzgórz nie spotkałem nikogo podobnego do mojego starego kumpla. Odczuwałem jego brak i byłem naprawdę zachwycony, że będę go miał na wyciągnięcie ręki! O, tak!

Jednak, co oczywiste, musiałem się liczyć z tym, że na Miriam ta wiadomość podziała jak płachta na byka. Chucks był jedną z tych osób, które chcieliśmy pozostawić za sobą, opuszczając Londyn i osiedlając się w południowej Francji. Tak przynajmniej uważała moja żona. „Żegnaj, Londynie, monstrualna metropolio, niech żyje anielskie francuskie zadupie! Rozpoczniemy nowe życie. Czyste i proste życie wśród wzgórz i pól lawendy. Zdrowe sporty i przyjaciele we flanelowych koszulach, z którymi można będzie się wybrać na święto wina”. Tak mniej więcej brzmiał wielki projekt zdrowia psychicznego, który Miriam zaplanowała dla naszej rodziny na koniec 2014 roku i następne lata. A Chucks w spektakularny sposób popsuł jej szczytne zamiary.

– Nie jest tu mile widziany. Chcę, żeby o tym wiedział. Powiedz mu to.

– Miriam… Przecież każdy ma prawo mieszkać, gdzie chce.

– Ale jego stopa nie ma prawa stanąć w naszym domu. Britney dopiero co odzyskała równowagę. To delikatny moment i nie chcę, żeby Chucks na nią źle wpłynął.

No cóż, Britney była następną cząstką układanki. A w gruncie rzeczy to właśnie ona była główną przyczyną wyprowadzki z Londynu. Britney, moja wspaniała szesnastoletnia córka, która chciała zostać piosenkarką i śpiewać rocka, tak jak Chucks. Która w wieku dojrzewania przeżyła ostrą fazę buntu. Którą pewnego dnia znaleźliśmy nieprzytomną, leżącą na ohydnym wyrze w jakiejś melinie w Brixton, po tym, jak spaliła dawkę heroiny w folii aluminiowej.

– Akurat teraz nie powinno go tu być. Chucks oznacza problemy. Zawsze powoduje jakieś kłopoty. Przypomnij sobie Lindę… – ostrzegła mnie Miriam.

2

V.J. był na posterunku, w tutejszym małym komisariacie, zlokalizowanym w wąskiej kamieniczce przy głównym placu Saint-Rémy, obok kilku sklepów dla turystów, delikatesów i winiarni. Wszedłem do środka i zastałem go przy drugim porannym croissancie, kawie w kartonowym kubku i najnowszej powieści Benjamina Blacka.

Zapukałem do otwartych drzwi, na co V.J. uśmiechnął się pod wąsem i zaoferował mi krzesło.

– Amandale! Proszę, niech pan wejdzie i siada – powiedział, po czym uniósł w górę książkę, żeby mi ją pokazać. – Czytał pan już to?

Vincent Julian wyglądał tak, jak powinien wyglądać typowy francuski żandarm, a przynajmniej tak, jak ja przedstawiłbym typowego francuskiego żandarma, jeśli chciałbym jakiegoś opisać w powieści. Miał około pięćdziesiątki, mały siwiejący wąsik i miły uśmiech. Jak o tym myślę, to może nawet lepiej pasowałby za kontuarem jakiegoś baru niż do komisariatu. Zresztą jego zadania jako policjanta ograniczały się do nadzorowania porządku podczas święta wina w Saint-Rémy, do wystawienia od czasu do czasu mandatu jakiemuś turyście za złe parkowanie albo do wygłaszania pogadanek w miejscowej szkole na temat zasad ruchu drogowego. Miał natomiast swoje hobby: lekturę archiwów policyjnych, skąd czerpał natchnienie do opowiadań kryminalnych, których pisaniu oddawał się w wolnych chwilach.

– Niemal skończyłem pisać moją pierwszą powieść – oznajmił, gdy tylko zasiadłem na krześle. – Byłbym zachwycony, mogąc liczyć na to, że pan ją przeczyta. Sądzi pan, że byłoby to możliwe? Choćby pierwsze sto stron.

– Ależ oczywiście, V.J. – powiedziałem. – To będzie dla mnie prawdziwa przyjemność. Udało się panu znaleźć dobre rozwiązanie tej zagadki z pistoletem, który znika i ponownie się pojawia?

– O, tak. Mam nadzieję, że spodoba się panu mój pomysł.

– Niewątpliwie. Proszę, niech mi pan przekaże maszynopis, jak już będzie gotowy. Musi się pan jednak uzbroić w cierpliwość, mój francuski nie pozwala mi na zbyt szybkie czytanie.

– Tak zrobię. Oczywiście. A co u pana? Jak książka? Może chce się pan czegoś napić? Szklanka wody? Tonik?

– Nie, dziękuję. A moja powieść ma się dobrze – skłamałem odruchowo, przyzwyczajony do nieobciążania nikogo własnymi problemami. – Jestem gdzieś w jej połowie.

– Umówiliśmy się, że mnie pierwszemu da ją pan do przeczytania, pamięta pan?

– Tak, oczywiście, V.J. Dałem panu słowo i go dotrzymam. Ale w gruncie rzeczy dzisiaj przyszedłem, żeby o coś zapytać. Czy ostatnio zdarzył się w okolicy jakiś poważny wypadek drogowy? Na przykład na drodze do Sainte Claire?

V.J. zmarszczył brwi, słysząc moje pytanie, a potem się uśmiechnął. Nie pierwszy raz wypytywałem go o jakieś aktualności związane z pracą miejscowej policji. Gdy pisarz kryminałów pozna prawdziwego policjanta, prędko zaczyna czerpać od niego wiedzę, jak wodę ze studni.

– O niczym takim mi nie wiadomo. Ale sprawdzimy.

Wpatrzył się w monitor z grymasem kogoś, kto zaczyna potrzebować okularów do czytania. Wygaszacz ekranu, który miał na pulpicie, przedstawiał piękną tajską tancerkę. Zaczął stukać w klawiaturę, wchodząc do wewnętrznej policyjnej bazy danych.

– Ostatni poważny incydent, do jakiego tam doszło, miał miejsce przed trzema tygodniami. Ciężarówka wioząca bele siana wywróciła się na zakręcie. A na D-952 w zeszły poniedziałek para motocyklistów zjechała z drogi. Mają piękną kolekcję zadrapań, ale poza tym nic im się nie stało.

Złączyłem palce rąk i w zamyśleniu zacząłem je składać i rozkładać.

– A skąd to zainteresowanie, monsieur Amandale? – spytał V.J. – Czy potrzebuje pan informacji do swojej książki?

– Nie… Nie o to chodzi. Po prostu przyjaciel powiedział mi, że wydawało mu się, że ostatnio w nocy widział tam światła i słyszał syreny, ale potem nie znalazł o tym żadnej wzmianki w gazetach. – Uśmiechnąłem się. – Stąd moje pytanie.

– Jasne. Ale to istotnie dziwne. Może to byli strażacy z Arles. Niekiedy na szosę spadają gałęzie albo ktoś potrąci dzika, ale takich drobnych incydentów nie odnotowuje się na serwerze żandarmerii. Jeśli panu zależy, mogę się dowiedzieć, czy o czymś nie wiedzą w komisariacie w Sainte Claire.

– Nie, proszę się nie fatygować, V.J. To tylko ciekawość z mojej strony. Ale gdyby dowiedział się pan o czymś interesującym, proszę o mnie pamiętać. Zgoda?

– Zgoda, monsieur. Ale jeśli włączy pan moje informacje do książki, liczę na to, że będę figurował w podziękowaniach!

Roześmiałem się. Nie wiedziałem, czy mam odczuwać ulgę, czy przeciwnie, martwić się jeszcze bardziej. A może Chucks wszystko to sobie wyobraził? A jeśli nie, to gdzie się podział domniemany nieboszczyk?

3

Gdy stanąłem pod domem, zegar mojej alfy romeo pokazywał godzinę 12.32. Mieszkaliśmy w pięknej willi dwa kilometry za miasteczkiem. Miejscowi nazywali ją Willą pod Jabłoniami, z powodu licznych drzew owocowych rosnących w sadzie. Bryła budynku była prosta, otynkowane ściany miały szary kolor, a dach był kryty ceglanymi dachówkami. Po ścianach wił się bluszcz, a po nim do środka domu dostawało się wszelkiego typu robactwo, włączywszy w to przerażające skorpiony, w które te okolice obfitują. W ładnym ogrodzie znajdował się niewielki basen, niemal nieodzowny element wyposażenia każdego maison w Prowansji.

Zostawiłem zakupy na stole w kuchni, wyszedłem do ogrodu i zamknąłem się w mojej niewielkiej szopie. Miałem tam coś w rodzaju gabinetu. Komputer, drukarka, łącze internetowe i okno z widokiem na dom. Rano wpadały przez nie promienie słoneczne, złociście rozświetlając pyłki kurzu i oświetlając rękopisy, notesy, rysunki i wszelkie akcesoria pisarskie spoczywające na warsztacie stolarskim, który służył mi za stół. Po przeciwnej stronie, za oparciem skórzanego fotela, jedynej wygody mojego spartańskiego schronienia, znajdowała się spora kolekcja wszelkiego typu narzędzi ogrodniczych, jak widły, łopaty, worki z nawozami i węże do podlewania…

Poranna kawa stała tam, gdzie ją zostawiłem. Całkiem już wystygła, a na talerzyku leżał osierocony pączek. Usiadłem, zjadłem go i włączyłem komputer.

Czekając na połączenie z internetem, musiałem walczyć z chęcią zadzwonienia do Chucksa. Chciałem mu jak najszybciej zrelacjonować, co mi powiedział V.J. i co, w moim mniemaniu, nieco rozjaśniało całą sprawę, ale pomyślałem, że lepiej będzie, jeśli pozwolę mu się przespać i wypocząć.

Gdy na pulpicie macbooka pojawiła się ikonka połączenia, wszedłem bezpośrednio na stronę dziennika „La Provence”. Zacząłem od sekcji wydarzeń lokalnych. Potem wyszukiwałem w archiwum gazety takie wyrażenia, jak „mort en route”, „accident”², bez żadnego rozsądnego wyniku, z wyjątkiem notki o rowerzyście potrąconym w okolicach Awinionu pół roku wcześniej. Poszerzyłem wyszukiwanie o inne lokalne gazety, a potem nawet o tytuły krajowe, ale nadal bez skutku. Zrobiłem użytek, na miarę możliwości, z mojej znajomości francuskiego i wpisałem takie frazy jak „mort en route Saint-Rémy”, „accident Sainte Claire”… a potem wpadłem na pomysł, żeby dołączyć nazwę szosy. R coś, chyba? Otworzyłem Google Maps i zlokalizowałem drogę wychodzącą z Saint-Rémy. Istotnie, moja szosa nosiła nazwę R-81; wpisałem jej nazwę do wyszukiwarki, ale i to nic nie dało. Nawet najmniejszej informacji o wypadku, trupie czy czymś podobnym w naszej okolicy w ostatnim czasie.

No i co teraz? Zmarli nie znikają ot tak…

Do trzeciej po południu usiłowałem pisać, a kiedy usłyszałem szum silnika wozu Miriam, ocknąłem się z transu i uzmysłowiłem sobie, że jestem głodny jak wilk. Zapisałem zmiany w plikach, nad którymi pracowałem, i poszedłem do domu.

Miriam była w kuchni, wyciągała zakupy z płóciennych toreb. Stała odwrócona do mnie plecami i mogłem nacieszyć się jej widokiem. Przyglądałem się do woli jej kształtnym plecom, złotym włosom zebranym w węzeł, beżowej zwiewnej bluzce, spod której prześwitywał czarny stanik, pupie obleczonej w brązowe spodnie, która aż się prosiła, żeby ją ukąsić.

– Dzień dobry, gorąca mamuśko! – rzuciłem jej na powitanie.

To był nasz intymny żarcik, od kiedy – kilka tygodni wcześniej – Britney powiedziała nam, że jej szkolni koledzy uznali, że Miriam jest MILF³, i dopytywali się, czy jest mężatką, czy rozwódką.

– Witaj, człowieku z szopy – odpowiedziała. – Jak ci minął ranek? Jadłeś coś?

– Nie. Ale kupiłem sery i wino na dzisiejszą kolację.

Oderwała się od układania jabłek w misie, podeszła do mnie i nieoczekiwanie obdarzyła całusem. Czyżby dlatego, że kupiłem wino i ser?

– A więc to dlatego twój samochód stoi na zewnątrz – zauważyła. – Nie mogłeś się skoncentrować na pracy? Postanowiłeś się przejechać?

– Nie… To znaczy, tak… Pojechałem odwiedzić Chucksa – powiedziałem. – Od kilku dni nie miałem od niego wiadomości. Wypiliśmy razem kawę.

Gdy wspomniałem o Chucksie, piękne policzki Miriam zapałały. Zmarszczyła brwi, a jej piwne oczy zabłysły na moment ze złości.

– Ach, tak.

Obróciła się do mnie plecami i wróciła do przerwanej czynności. Zamilkła.

– Ułożyłaś już menu dzisiejszej kolacji? – spytałem polubownie, stając obok niej i starając się jej pomóc z wypakowywaniem owoców.

– Jest zaplanowane już od tygodnia, kochanie.

Głupszego pytania nie mogłem zadać.

– Jak się czuje? – spytała nagle.

– Kto taki?

– Jak to kto? Chucks.

– Chucks? – Nie posiadałem się ze zdumienia, że o niego pyta.

Miriam potwierdziła, że to o niego zapytała, chrząknięciem wyrażając pewne zażenowanie. Nic dziwnego, dotąd nigdy w życiu nie spytała mnie o samopoczucie Chucksa.

– On… No cóż… Dobrze. Czuje się dobrze – wyjąkałem. – Przesyła ci pozdrowienia.

– Jak tam jego płyta?

– Idzie jak burza. Niedługo skończy nad nią pracować. Musi tylko dograć trochę gitar, i już.

O cóż, do diabła, może jej chodzić? Co to za wyrafinowana, machiaweliczna gra ze strony Miriam? Zupełnie nie wiedziałem, co o tym myśleć.

– Wspaniale. Chciałabym… Mam ochotę jej posłuchać. Wiesz, że Britney wczoraj zaczęła mnie wypytywać o Chucksa? O naszą znajomość. O te czasy, gdy byliśmy młodzi. Ciebie też o to pytała?

– Mnie? Nie. To znaczy, tylko o podstawowe sprawy.

– Co nazywasz podstawowymi sprawami?

– No, o to, jak się poznaliśmy. Powiedziałem jej, że zaprzyjaźniliśmy się w Dublinie, że graliśmy w jednym zespole, gdy byliśmy nastolatkami. Ale to było dawno temu. Pytała mnie o to jeszcze w Londynie. O co chodzi z tym wszystkim?

– Ja też się nad tym zastanawiam. Weszłam do jej sypialni, żeby jej powiedzieć dobranoc, i nagle spytała mnie o Chucksa. Dlaczego nigdy się z nim nie widujemy, mimo iż rzekomo jesteśmy przyjaciółmi, i dlaczego za to ciągle spotykamy się z tymi „nowymi ludźmi”.

– I co jej odpowiedziałaś?

– Wyjaśniłam, że Chucks jest przede wszystkim twoim przyjacielem. Że ja i on różnimy się podejściem do życia. Mówiłeś jej ostatnio coś o Chucksie?

– Nie.

– W porządku. Może to tylko chwilowa zachcianka?

– Ktoś w szkole musiał jej o nim wspomnieć – stwierdziłem. – Jest całe mnóstwo szesnastoletnich freaków, którzy znają Chucksa Basila, a plotki o tym, że zamieszkał w okolicy, musiały się już szeroko rozejść. Coś jej musieli o nim powiedzieć, nie mam pojęcia co.

– Pewnie tak.

Miriam skończyła rozpakowywać torby. Kuchenny stół był zapełniony warzywami, bagietkami, winem, słoikami z musztardą, nabiałem, jeszcze większą ilością nabiału i kilkoma pudełkami lodów. To chyba też nabiał?

– No cóż. Tak czy owak, pytanie Britney jest zrozumiałe. Może… Sama nie wiem, ale może pewnego dnia powinniśmy zaprosić Chucksa do nas? Nie ma sensu utrzymywać tej nienaturalnej sytuacji. Jeśli jest twoim przyjacielem, powinniśmy go zapraszać do domu, czyż nie?

– Oczywiście. Wiem, że Chucksa by to uszczęśliwiło. No i mnie, oczywiście, też – powiedziałem z wdzięcznością.

Myślę, że jak na Miriam, to i tak było więcej, niż była w stanie znieść. Mruknęła: „W porządku”, i wzięła się pod boki, patrząc na to wszystko, co było jeszcze do zrobienia. Wielki zegar wiszący w kuchni pokazywał godzinę 15.12, co dawało nam trzy godziny na: a) nakrycie stołu; b) przyrządzenie potrawy według przepisu Bruna Loubeta, zaczerpniętego z jego książki Mange tout, który Miriam wybrała, żeby zrobić odpowiednie wrażenie na gościach; c) ubranie się, odkorkowanie wina i przygotowanie przekąsek.

4

Pozytywne nastawienie Miriam do Chucksa miało potrwać bardzo krótko, a to z winy samego zainteresowanego i nieszczęśliwego pomysłu, na jaki wpadł po przebudzeniu się ze sjesty. Ale o tym później. Na razie pomówmy o kolacji, o gościach – rodzinie Mattieu i rodzinie Grubitz – i o znaczeniu, jakie dla Miriam miało nasze życie towarzyskie w Saint-Rémy.

Przez pierwszą połowę pobytu w Saint-Rémy funkcjonowaliśmy jako jedna z tych „nowych rodzin”, które pojawiają się w małej, zamkniętej społeczności i są poddawane procesowi kwarantanny. Wszyscy są dla ciebie mili, wypytują, skąd pochodzisz, jak to się stało, że znalazłeś się tutaj, ale wiesz, że przez cały czas podlegasz ścisłej i surowej ocenie sąsiadów, zwłaszcza uznanych lokalnych autorytetów. „Ci nowi mieszkańcy Willi pod Jabłoniami to są skąd?”, „Anglicy?”, „Podobno on jest znanym pisarzem”, „Boże drogi! Mam tylko nadzieję, że to nie jedni z tych, co to się upijają i wrzeszczą po nocach”, „Już się zapisali do Raquet Clubu? Sądziłem, że potrzebny jest wprowadzający. Kto nim był?”.

Zanim wyprowadziliśmy się z Londynu, Miriam pracowała w jednej z tych małych galerii sztuki, które na zasadzie komisu wystawiają prace niezbyt uznanych artystów po przystępnych cenach. Poznała przy tej okazji Luvę Grantis, malarkę, która osiedliła się w Mouriès, kilka kilometrów od Saint-Rémy. To ona zaprosiła nas do Prowansji i to dzięki niej – a przynajmniej w pewnej mierze dzięki niej – także trafiliśmy tu na stałe. Nasz pierwszy pobyt w Prowansji, podczas którego wszyscy troje zamieszkaliśmy w domu Luvy, przypadł na lipiec 2014 roku. Miriam zakochała się po uszy w tej okolicy, przyjemnym, łagodnym klimacie i małych, nastrojowych miasteczkach. A ponieważ nasze dalsze życie w Londynie stało się ogromnie problematyczne, zwłaszcza z powodu towarzystwa, w które wpadła Britney, Miriam opracowała plan dla całej rodziny, który nazwała: „Przeżyjmy rok we Francji!”. Poprzez kontakty mademoiselle Grantis znaleźliśmy ten piękny dom otoczony sadem i dobrą szkołę, w której Britney mogła doskonalić swój francuski. Miriam miała zamiar odkrywać artystów i rzemieślników, których prace nadawałyby się do wystawiania w londyńskiej galerii, a ja… Do diabła, przecież jestem pisarzem! Pisarz powinien móc pracować nawet na Alasce, a co dopiero w Prowansji.

Małżeństwo Mattieu (Annete i Dan) i małżeństwo Grubitz (Charlie i… do licha, zapomniałem, jak ma na imię jego żona) byli częścią niewielkiej społeczności nowo osiadłych przybyszy, do której i my dołączyliśmy. W miasteczku mówiono o nas: „ci z Beverly Hills”. Większość przybyłych zamieszkiwała obrzeża Saint-Rémy, zajmując bogate domy i wille. Miriam poznała obydwie panie podczas jednego z kursów promowanych przez urząd miasta: nauki konserwacji starych mebli i antyków. Przypuszczam, że zrobiła użytek ze swojej znajomości sztuki, żeby zrobić na nich wrażenie i dobrze je do siebie nastawić, co zresztą Miriam przychodziło z łatwością. Zaproszono nas na kilka kolacji, najpierw do Mattieu, potem do Grubitzów na grilla, a teraz nadeszła nasza kolej. Okazja do wykazania, jak dobrymi, interesującymi i wyrafinowanymi sąsiadami jesteśmy.

O piątej byliśmy już prawie gotowi. Danie główne znajdowało się w piekarniku. Deser był przygotowany i czekał w lodówce. Wszystko wskazywało na to, że rodzinny wieczór w towarzystwie nowych przyjaciół będzie prawdziwym sukcesem, gdy nagle usłyszałem coś, co zabrzmiało jak pierwszy pomruk burzy. Był to głos królowej buntowników, bogini niszczycielki konwencji społecznych, mojej pięknej szesnastoletniej córki, Britney Amandale.

– W życiu nie włożę tej sukni. Nadawałaby się dla zakonnicy!

Byłem właśnie w ogrodzie na tyłach, wypróbowując lampiony, którymi mieliśmy ozdobić stół, gdy przez okno sypialni doszedł do mnie jej głos, wysoki i melodyjny. Najprawdopodobniej właśnie odkryła suknię, którą kupiła jej Miriam w dość drogim butiku w Arles.

Nie jest źle – pomyślałem – powiedziała „zakonnica”, a to nawet nie jest obelgą. Widać, że francuska szkoła wywiera na nią dobry wpływ.

– A w ogóle to przecież wam mówiłam, że nie mam zamiaru brać udziału w tej kolacji.

– Czyżby? – To była Miriam. – A jakie plany masz na dzisiaj, jeśli mogę wiedzieć?

– A co cię to obchodzi? Ja mam swoje życie, a ty masz swoje.

Choć Britney ma wiele cech po mnie (upodobanie do muzyki i ciężkich potraw), odziedziczyła też sporo genów po matce; obie wywodzą się z pewnością z linii jakiejś krwiożerczej skandynawskiej wojowniczki. Kiedy zaczynają się ze sobą kłócić, staram się trzymać z dala od nich, ponieważ obawiam się, że mogę paść ofiarą wymiany ciosów.

– Uprzedziłam cię, że państwo Grubitz przychodzą z synem, Bastianem. A on zgodził się przyjść tylko dlatego, że powiedziałam im, że ty też będziesz na kolacji.

– No to będzie się musiał obejść smakiem. Zresztą znam go aż za dobrze. Chodzi do mojej klasy. Jest nudny do wyrzygania.

– Britney, kochanie, postaraj się zapanować nad swoim językiem.

Cisza. W wyobraźni ujrzałem, jak moja córka chwyta rękojeść szpady.

– Wiesz co, Miriam?… – wycedziła.

Istotnie, obnażoną szpadą zadała śmiercionośny cios. Odezwała się do matki, mówiąc do niej: „Miriam”. To było jak wypowiedzenie wojny totalnej.

– …otóż mam po kokardkę twoich usiłowań, żeby zamienić nas wszystkich w rodzinkę z twoich marzeń. Teraz wybierasz mi ubrania. Co będzie potem? Wybierzesz mi narzeczonego? Może chcesz mnie wydać za Bastiana?

– Przestań opowiadać głupstwa. Sukienkę kupiłam czarną, bo lubisz czerń. Elegancką sukienkę. Ale czarną. Zresztą rób, co chcesz. Włóż na siebie, co chcesz. I jeśli nie chcesz, to nie schodź na dół na kolację, ale w takim przypadku nie pozwalam ci nigdzie wychodzić.

– A więc to tak?! Zostałam uwięziona w moim pokoju?! – wrzasnęła Britney, ale jej głos ucichł za drzwiami, którymi trzasnęła Miriam.

Ujrzałem moją żonę, jak schodzi po schodach, w brązowym kostiumie ponętnie oblekającym jej szczupłe ciało i z policzkami lekko zarumienionymi z gniewu.

– Odkorkowałeś wino? – spytała tylko. – Powinno się odstać.

Zatrzymałem jej marsz w kierunku kuchni, łapiąc ją w talii.

– Co takiego? – zapytała, a płomienie, jakie rzucały jej oczy, niemal opaliły mi brwi.

Uśmiechnąłem się.

– Chcę ci tylko powiedzieć, że pięknie wyglądasz. – Usiłowałem ją pocałować.

– Bert, dochodzi piąta i…

Objąłem ją silniej i pocałowałem. To teren, na którym zawsze wygrywam. Miriam trochę się opierała, ale po chwili rozluźniła mięśnie i poddała się moim pocałunkom.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Brian Jones – brytyjski muzyk, założyciel i pierwszy lider angielskiego zespołu The Rolling Stones; w 1969 roku został znaleziony martwy we własnym basenie. Tej samej nocy dom Jonesa został całkowicie okradziony [wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki]. [wróć]

(franc.) śmierć na drodze, wypadek [wróć]

Angielski akronim oznaczający Mother I’d Like to Fuck (Mamuśka, którą chciałbym przelecieć). [wróć]