Siła przetrwania

Daria Kacprzak

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Karolina Kaźmierska

karkazmierska@wp.pl

Okładka: Agnieszka Barć

agnieszka.barc89@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-62041-81-5

Wydanie 1

Warszawa, 11 marzec 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Opowiadanie dla młodzieży gimnazjalnej. Załamana śmiercią męża matka wysyła swoją córkę do Warszawy, do babci dziewczyny. Kasia, wstępując w nowe towarzystwo, zafascynowana stolicą i ciekawa świata, wnosi swoją otwartość i niewinność w realia miasta. Dziewczyna jest bezinteresowna i dobrze wychowana. Bardzo tęskni za domem i mamą, mimo że ta nigdy nie okazywała jej czułości. Stolica okazała się dla bohaterki miastem otwartym – tu doświadcza ona pozytywów, ale niestety także negatywów, które czyhają na tak niewinne i otwarte osoby, jakimi mogą być czternastoletnie dziewczęta. Niewinność i bezinteresowność pomagają jednak zjednać bohaterce grono przyjaciół, o których warto walczyć — Kasia nie po-zostawia ich samym sobie w kłopotach.

W tle rozgrywa się dramat matki załamanej po śmierci męża i ojca Kasi. Jednak jest ktoś, kto próbuje pomóc — współpracownik i przyjaciel jej męża.

 Siła przetrwania

Podobno życie pisze najlepsze scenariusze. Nieustannie zaskakuje. Szachuje losami. Znienacka zabiera. Niespodziewanie obdarowuje. Zmienia ludzkie plany, nie zważając na czas i wysiłek włożony w dążenia.

Co przyniesie kolejny dzień? Nie wiemy, czy coś zmieni. Nie wiemy, czy uczyni nas szczęśliwszymi. Nie wiemy, czy zdejmie z nas ciężar bolesnych zdarzeń. Nie wiemy, czy ukoi naszą duszę. Nie wiemy, czy nadejdzie kolejny dzień…

* * *

Styczniowe dni tego pamiętnego roku były bardzo chłodne. Puszysty śnieg niczym puchowa pierzyna otulał łyse drzewa, szare budynki i opustoszałe ulice. Powiew zimnego wiatru drażnił zmarznięte nosy rzadko pojawiających się przechodniów. Tym razem jednym z nich była czternastoletnia dziewczyna. Wolnym krokiem podążała jedną z szos. Ubrana w grubą kurtkę i opadającą na powieki wełnianą czapkę wyglądałaby zabawnie, gdyby nie przerażająco smutny wyraz jej młodzieńczej twarzy. Ból i cierpienie emanujące z oczu nastolatki z pewnością zdumiewały przypadkowych przechodniów niefortunnie kierujących wzrok ku jej licu.

Nie zwracała uwagi na otoczenie. Wsłuchana w dobiegający spod jej stóp odgłos skrzypiącego białego puchu wracała ze szkoły. Nie śpieszyła się. Pragnęła, aby ta droga nie miała końca. Nagle się zatrzymała. Sięgnęła do ciężkiego, zawieszonego na lewym ramieniu plecaka i wyciągnęła mały notes. Ruszyła dalej. Beznamiętnie wertowała kartki kajecika z zestawieniem ocen podsumowujących pierwsze półrocze nauki w gimnazjum. Bardzo dobre stopnie z matematyki i fizyki ginęły wśród całkiem przeciętnych z pozostałych przedmiotów. Dziewczyna miała kamienną twarz. Sprawiała wrażenie zupełnie obojętnej na wyniki klasyfikacji, a przecież jeszcze tak niedawno należała do wyróżniających się osób w klasie. Teraz jednak parała się poważniejszym problemem, który spędzał jej sen z powiek — jeszcze tego dnia miała opuścić wioskę, w której się wychowała, i rozpocząć życie w największym polskim mieście, w Warszawie. Nigdy nie była w stolicy i z pewnością zrobiłaby wszystko, co było w jej mocy, aby uniknąć przeprowadzki.

— Już jestem, mamo! — krzyknęła, przekraczając próg rodzinnego domu.

Nie usłyszała odzewu, więc zrzuciła z ramienia ciężki plecak i przemierzyła ogromny salon, kuchnię i zajrzała do łazienki. Niestety na swej drodze nie napotkała nikogo. Przyzwyczajona do panującej w rezydencji głuchej ciszy, udała się na górę, wprost do sypialni matki. Wiedziała, co tam zastanie — rozgardiasz: stos ubrań porozrzucanych na podłodze, rozsypane kosmetyki oraz niezasłane łóżko, a na nim niezadbaną kobietę. Nie myliła się — wyobrażony widok idealnie odzwierciedlał rzeczywistość.

— Mamo, już popołudnie. Dlaczego nie jesteś ubrana?

Niewiasta z twarzą wbitą w poduszkę leżała niczym kukła; pozbawiona siły, wyzuta z resztek energii niedbale machnęła ręką w stronę dziewczyny; liczyła na kolejne godziny spokoju.

— Dzisiaj piątek… mam pojechać do babci.

— A tak, tak, Kasiu — szepnęła od niechcenia. — Pojedziesz z szoferem — dodała z wysiłkiem.

— Mamo, nie mamy szofera — powiedziała nastolatka przyciszonym głosem, a po chwili dodała poirytowana: — Zapomniałaś?!

Kobieta machnęła ręką ospale i wymamrotała przez zaciśnięte zęby:

— Pan Artur zawiezie cię na dworzec.

Dziewczyna, zażenowana lekceważeniem ze strony matki, szarpnęła za wygniecione okrycie i jednym ruchem obnażyła jej wychudzone ciało. Ta jednak nadal nie zmieniała wygodnego ułożenia. Wtulona w puchatą poduszkę zamknęła oczy.

Przepełniona smutkiem twarz Kasi teraz wyrażała także rozczarowanie. Tego dnia liczyła na obecność matki. Matki, która skazywała ją na zmianę dotychczasowego życia. Matki, która bez mrugnięcia okiem pozbywała się jej. Matki, która nie miała odwagi stanąć na równe nogi, spojrzeć jej w oczy i się pożegnać. Dziewczyna była bezsilna wobec sytuacji, w której się znalazła, oraz wciąż pogarszającego się stanu rodzicielki.

— Mamo, obiecałaś…

Drżące struny głosowe oraz ściśnięte gardło nie pozwoliły nastolatce na dokończenie zdania. Ze łzami w oczach opuściła sypialnię i zeszła na parter, aby spakować swe rzeczy.

W momencie, gdy po rezydencji rozległ się donośny dźwięk dzwonka, Kasia stała już gotowa przy drzwiach. Przywitała szofera — zatrudnianego jeszcze do niedawna przez jej ojca — który bez wahania chwycił wszystkie wystawione pakunki i zaniósł do bagażnika. Dziewczyna zamykała drzwi, gdy nagle usłyszała głos matki:

— Poczekajcie! — wołała, schodząc po drewnianych schodach.

W korytarzu zarzuciła na siebie futro z norek. Była gotowa.

Wystarczyło zaledwie kilka minut, żeby wszyscy troje znaleźli się przed dworcem. Pusty, brudny budynek nagle wydał się Kasi bardzo bliski — przechodziła obok każdego dnia, gdy pokonywała drogę do szkoły. Choć wcześniej nie zwracała uwagi na ten zaniedbany obiekt w samym centrum wioski, teraz żal jej było utracić tak znajomy widok.

— Szybko! — krzyknęła matka, aby pośpieszyć rozglądającą się we wszystkie strony córkę. — Pociąg zaraz odjedzie.

— Już idę — wyszeptała ze łzami w oczach.

Zabrała bilet i bagaże — dwie ciężkie walizki przepełnione książkami i odzieżą. W tej okrutnej chwili najbardziej dziwiła ją poważna i sroga mina matki. Kobieta wydawała się niewzruszona faktem, że właśnie odprawia w daleką i samotną podróż osobę, z którą nie tylko łączyły ją więzy krwi, lecz także łączyło ją czternaście lat wspólnego życia.

— Do widzenia, mamo — wydukała przez zaciśnięte zęby.

— Zadzwonię — rzuciła mimochodem za przygnębioną córką.

Usłyszawszy dźwięk sygnalizujący odjazd pociągu, pani Nowak kolejny raz poważnym tonem pośpieszyła dziewczynę:

— Wsiadaj!

Kasia weszła do wagonu, po czym pociąg ruszył. Dopiero teraz z oczu smutnej kobiety samotnie stojącej na peronie popłynęły łzy.

— Muszę być twarda — powtarzała, tłumiąc w sobie silne emocje.

Nie chciała rozstawać się z dzieckiem, jednakże tylko ona znała prawdziwy powód podjęcia tak drastycznej decyzji.

* * *