Wydawnictwo 12 Posterunek

Tytuł oryginału: NAKED HEAT

Redakcja: JUSTYNA ŻEBROWSKA

Korekta: JUSTYNA ŻEBROWSKA, JOANNA MYŚLIWIEC

Skład i łamanie: JOANNA MYŚLIWIEC

Castle © ABC Studios. All rights reserved.
Copyright for the Polish translation by Katarzyna Godycka
Copyright for this edition by 12 Posterunek, 2013

Originally published in the United States and Canada in 2010by Hyperion as NAKED HEAT by Richard Castle. This translated edition published by arrangement with Hyperion.

ISBN 978-83‑6373‑706‑1

Wydawnictwo 12 Posterunek
e-mail: kontakt@12posterunek.pl
Strona internetowa: www.12posterunek.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Od tłumaczki:

Dziękuję Jen, Lindzie, László, Susan, Kelly i wielu innym osobom na Twitterze oraz na forum The 12th, które wspomagały mnie w tłumaczeniu Nagiego żaru. Jesteście lepsi niż wyszukiwarka Google!☺

I would like to thank Jen, Linda, László, Susan, Kelly and many others on Twitter and The 12th discussion board, who were answering my “HELP!!!” shouts and helping me with my “Naked Heat” translation. You’re even better than Google Search! ☺

Prawdziwej Nikki Heat,
z wdzięcznością

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Czerwone światła zdają się trwać całą wieczność, szczególnie wtedy, gdy nie ma korków, rozmyślała Nikki Heat. Te, które zatrzymały ją właśnie na rogu Amsterdam i Osiemdziesiątej Trzeciej, chyba nigdy nie zamierzały zmienić się na zielone. Detektyw jechała do pierwszego wezwania tego ranka i na dobrą sprawę mogła włączyć koguta na dachu, po czym skręcić w lewo, nie zważając na światła, ale od samej zbrodni upłynęło już trochę czasu, na miejscu była lekarka sądowa, a zwłoki nigdzie się nie wybierały. Korzystając z przedłużającej się przerwy, sprawdziła, czy kawa na wynos osiągnęła już temperaturę umożliwiającą wypicie jej bez ryzyka poparzenia ust. Tanie plastikowe wieczko pękło i jedna jego część została jej w ręku, podczas gdy druga w dalszym ciągu tkwiła na kubku. Heat zaklęła głośno i rzuciła bezużyteczną połówkę na dywanik pod siedzeniem pasażera. Już miała pociągnąć łyk, desperacko potrzebując kofeinowego kopa, który odpędzi poranną senność, gdy tuż za nią rozległ się dźwięk klaksonu. Światła w końcu zmieniły się na zielone. Oczywiście.

Przechylając kubek wprawnym gestem, tak aby w momencie zwrotu kawa nie wylała się jej na palce, Nikki skręciła w lewo w Osiemdziesiątą Trzecią. Wyprostowała właśnie koła, mijając Cafe Lalo, kiedy przed maskę samochodu znienacka wyskoczył pies. Heat ostro zahamowała. Kawa rozlała się jej na kolana, plamiąc całą spódnicę. W tym momencie jednak była bardziej przejęta psem. Na szczęście go nie potrąciła. Co więcej, nawet się nie przestraszył. Przypominające niewielkiego owczarka niemieckiego albo mieszańca husky zwierzę zuchwale stało tuż przed nią bez ruchu na jezdni, wpatrując się w nią z przekrzywionym łbem. Nikki uśmiechnęła się i pomachała ręką. Pies jednak ani drgnął. Jego wyzywające i natarczywe spojrzenie wytrąciło ją z równowagi. Oczy psa miały złowrogi wyraz, przeszywały świdrującym wzrokiem spod ciemnych zmarszczonych brwi. Gdy tak na niego patrzyła, coś jeszcze wydało jej się dziwne. To chyba w ogóle nie był pies. Za mały na owczarka albo husky, a jego szorstka jasnobrązowa sierść miejscami nabierała szarego odcienia. Pysk był zbyt wąski i wydłużony. Zwierzę bardziej przypominało lisa.

Nie. To był kojot.

Ten sam niecierpliwy kierowca za nią znów nacisnął klakson i zwierzę się oddaliło, nie w panicznej ucieczce, ale spokojnym truchtem, prezentując dziką elegancję, potencjalną szybkość i coś jeszcze. Arogancję. Heat patrzyła, jak kojot dociera do krawężnika, zatrzymuje się i odwraca głowę. Rzucił jej bezczelne spojrzenie prosto w oczy, a potem pomknął w stronę ulicy Amsterdam.

Dla Nikki był to niezwykle niepokojący początek dnia: najpierw strach, że potrąciła zwierzę, a potem to niesamowite spojrzenie. Pojechała dalej, wycierając serwetkami kawę, którą na siebie wylała, i żałując, że zamiast czarnej spódnicy wybrała kolor khaki.

_______

Z czasem odkrywanie zwłok na miejscu zbrodni nie stało się dla Nikki ani trochę łatwiejsze. Siedząc teraz w samochodzie zaparkowanym za furgonetką lekarzy sądowych na rogu Osiemdziesiątej Szóstej i Broadwayu i obserwując zza szyby koronera przy pracy, raz jeszcze pomyślała, że może tak jest lepiej.

Lekarz sądowy przykucnął na chodniku przed witryną wspólną dla sklepu z damską bielizną i nowej cukierni z wykwintnymi babeczkami. Dwie sprzeczne informacje, o ile w ogóle był jakikolwiek przekaz. Heat nie była w stanie dojrzeć ofiary. Panujący w całym mieście strajk śmieciarzy sprawił, że góry śmieci piętrzące się na wysokość metra zajmowały większą część chodnika, skutecznie uniemożliwiając Nikki dojrzenie zwłok. Dwudniowy smród rozkładających się odpadków był wyczuwalny nawet w chłodzie poranka. Ale przynajmniej sterty śmieci tworzyły dogodną barierę dla gapiów. U szczytu ulicy już zgromadziło się kilkunastu rannych ptaszków i taka sama liczba osób stała za żółtą taśmą na rogu ulicy, w pobliżu wejścia do metra.

Spojrzała na znajdujący się na budynku banku cyfrowy zegar wskazujący godzinę i temperaturę. Była dopiero 6.18. Coraz częściej jej zmiany zaczynały się w taki właśnie sposób. Kryzys gospodarczy dotknął wszystkich bez wyjątku. Jak wynikało z jej własnych obserwacji, niezależnie od tego, czy powodem były cięcia etatów w policji, czy jedynie niesprzyjająca sytuacja ekonomiczna – albo jedno i drugie – detektyw Heat miała obecnie do czynienia z większą liczbą ofiar. Nie potrzebowała Diane Sawyer wygłaszającej na wizji statystyki kryminalne, aby wiedzieć, że jeśli nawet liczba zwłok nie wzrastała, to zwiększyło się tempo popełniania zbrodni.

Ale niezależnie od tego, co mówiły statystyki, dla niej istotne były poszczególne ofiary. Nikki Heat obiecała sobie, że nigdy nie będzie rozpatrywała zabójstw pod względem liczby. To nie leżało w jej naturze ani doświadczeniu.

Jej własna strata sprzed prawie dziesięciu lat niemal zniszczyła ją od środka, lecz mimo blizny, jaka powstała w niej po śmierci matki, wciąż udawało jej się zachować dozę empatii. Kapitan Montrose, jej dowódca na posterunku, powiedział kiedyś, że to właśnie czyniło ją najlepszą spośród jego detektywów. Wolałaby mimo wszystko osiągnąć tę pozycję bez bólu, ale ktoś inny rozdawał karty i w ten oto sposób znalazła się tutaj, we wczesny październikowy poranek, znów boleśnie świadoma swojego czułego miejsca.

Nikki przestrzegała swojego osobistego rytuału: krótka refleksja nad ofiarą, wywołująca u niej poczucie związku ze sprawą w świetle tego, że sama była ofiarą, a zwłaszcza w świetle oddania czci matce. Zajęło jej to całe pięć sekund. Sprawiło jednak, że poczuła się gotowa.

Wysiadła z samochodu i poszła do pracy.

Zanurkowała pod żółtą taśmą w szczelinie w stercie śmieci i stanęła jak wryta, z przerażeniem ujrzawszy samą siebie na okładce porzuconego egzemplarza magazynu First Press, wystającego z worka na śmieci obok opakowania na jajka i poplamionej poduszki. O Boże, nienawidziła tej swojej pozycji – jedna stopa na posterunkowym krześle, skrzyżowane ramiona, sig sauer w kaburze na biodrze tuż obok odznaki. I ten koszmarny nagłówek:

FALA ZBRODNI

SPOTYKA

FALĘ UPAŁU

Przynajmniej ktoś miał na tyle rozsądku, żeby to wyrzucić, pomyślała i ruszyła naprzód, aby dołączyć do dwóch detektywów, Raleya i Ochoi.

Jej partnerzy, pieszczotliwie nazywani „Roach”, już pracowali na miejscu zbrodni.

– Dzień dobry, pani detektyw – przywitali ją niemalże unisono.

– Dzień dobry, panowie.

– Zaproponowałbym ci kawę, ale widzę, że masz ją już na sobie – rzucił Raley, spoglądając na nią.

– Dowcipniś. Powinieneś prowadzić swój program w telewizji śniadaniowej – odparła. – Co my tu mamy? – Heat przeprowadziła własną wizję lokalną, podczas gdy Ochoa udzielał jej informacji na temat ofiary. Był to mężczyzna latynoskiego pochodzenia, w wieku od trzydziestu do trzydziestu pięciu lat, ubrany w kombinezon roboczy. Leżał twarzą do góry na stercie toreb ze śmieciami na chodniku. Miał koszmarnie porozrywane ciało i ślady ugryzienia na podgardlu. Jeszcze więcej znajdowało się na brzuchu, gdzie T-shirt był cały w strzępach.

Nikki przypomniała sobie kojota i zwróciła się do lekarza sądowego:

– Co to za ślady ugryzienia?

– Moim zdaniem powstały pośmiertnie – odpowiedział. – Widzi pani te rany na rękach i przedramionach? – Wskazał otwarte dłonie ofiary ułożone po bokach. – Nie są dziełem zwierzęcia. Powstały od uderzeń zadanych ostrym narzędziem. Powiedziałbym, że to nóż albo rozcinacz do kartonów. A gdyby ofiara żyła, kiedy dopadł ją pies, to miałaby też ślady ugryzienia na rękach, a nie ma. I proszę spojrzeć tutaj. – Ukląkł obok ciała, a Heat przykucnęła przy nim. Dłonią w rękawiczce wskazał rozdarcie w podkoszulku mężczyzny.

– Cios nożem – stwierdziła Nikki.

– Będziemy mieli pewność po autopsji, ale mogę się założyć, że to jest przyczyna śmierci. Pies przypuszczalnie tylko żerował w śmieciach. – Zamilkł na chwilę. – Przy okazji, pani detektyw.

– Tak? – Wpatrywała się w niego, zastanawiając się, jakie jeszcze informacje mógł dla niej mieć.

– Bardzo mi się podobał artykuł w najnowszym numerze First Press. Gratuluję.

Poczuła ucisk w żołądku, ale podziękowała mu i wstała, a potem szybko się oddaliła, dołączając do Raleya i Ochoi.

– Tożsamość ofiary? – zapytała.

– Nieznana – odparł Ochoa. – Żadnego portfela ani dokumentu.

– Mundurowi przeszukują okolicę – powiedział Raley.

– W porządku. Jacyś naoczni świadkowie?

– Na razie nic – odrzekł Raley.

Heat odwróciła głowę, aby przyjrzeć się wieżowcom po obu stronach Broadwayu. Ochoa ubiegł ją, mówiąc:

– Nasi ludzie już chodzą po tych budynkach, żeby sprawdzić, czy ktoś coś widział albo słyszał.

Spojrzała na niego i lekko się uśmiechnęła.

– Dobrze. Sprawdźcie też, czy któryś z pracowników tutejszych firm zauważył cokolwiek. Ludzie z cukierni mogli się tu zjawić bardzo wcześnie. I nie zapomnijcie o kamerach bezpieczeństwa. Przy odrobinie szczęścia ta u jubilera naprzeciwko mogła coś uchwycić. – Przechyliła głowę, wskazując mężczyznę trzymającego na smyczy pięć psów, wszystkie w komendzie „siad”. – Kto to jest?

– Ten facet znalazł ciało. Zadzwonił na policję o 5.37.

Nikki przyjrzała mu się uważnie. Miał około dwudziestki, szczupły, obcisłe dżinsy i fikuśny szaliczek.

– Niech zgadnę. AMTC. – Pracując na posterunku w Upper West Side, stworzyła wraz z ekipą system zdrobniałych kodów dla niektórych typów ludzi mieszkających w tej dzielnicy. AMTC to akronim oznaczający „aktora-modela--tancerza-cokolwiek”.

– Blisko, pani detektyw. – Ochoa przestudiował stronę z notatnika i kontynuował: – Pan T. Michael Dove, student aktorstwa w Juilliard, natknął się na ciało, gdy atakował je już pies. Powiedział, że jego czworonogi przejęły kontrolę nad terytorium, a tamto zwierzę uciekło.

– Hej, dlaczego mówisz, że blisko? – zdziwiła się Heat. – Jest aktorem.

– Tak, ale w tym przypadku to AMWP, czyli aktor-model-wyprowadzacz psów.

Nikki uchyliła marynarkę, aby niepostrzeżenie dla innych pokazać mu palec.

– Spisałeś jego zeznania? – Ochoa uniósł notes i przytaknął. – W takim razie tu skończyliśmy – powiedziała. A potem znowu przyszedł jej do głowy kojot. Spojrzała na AMWP. – Chcę go zapytać o tamtego psa.

Natychmiast pożałowała swojej decyzji. Gdy znalazła się w odległości dziesięciu kroków, mężczyzna wykrzyknął:

– O mój Boże, to naprawdę pani! To pani jest Nikki Heat!

Gapowicze znajdujący się w dalszej części chodnika przysunęli się bliżej, przypuszczalnie zwabieni nagłym poruszeniem, a nie dlatego, że ją rozpoznali, ale Nikki nie chciała ryzykować. Instynktownie wbiła wzrok w chodnik i odwróciła się bokiem, przyjmując znaną z czasopism plotkarskich pozę osaczonych przez paparazzi celebrytów wychodzących z restauracji.

Zbliżyła się do AMWP i spróbowała nakłonić go do ściszenia głosu, mówiąc cicho:

– Dzień dobry, tak, to ja jestem detektyw Heat.

AMWP nie tylko nie obniżył głosu, ale jeszcze bardziej się podniecił.

– O mój Boże! – A potem, jakby tego było mało, zapytał: – Czy mogę sobie zrobić z panią zdjęcie, pani Heat? – Chciał podać towarzyszącym jej detektywom swój telefon komórkowy.

– Chodź, Ochoa – odezwał się Raley. – Zobaczmy, co robią patolodzy.

– Czy to... Roach? To oni, prawda? – zawołał świadek. – Zupełnie jak w artykule!

Detektywi Raley i Ochoa popatrzyli na siebie, nie próbując nawet ukryć lekceważenia, i odeszli.

– No trudno – westchnął T. Michael Dove. – To będzie musiało wystarczyć. – Wyciągnął przed siebie rękę, w której trzymał komórkę, zbliżył głowę do stojącej obok Nikki Heat i sam pstryknął zdjęcie.

Jak większość osób z pokolenia „proszę o uśmiech”, Nikki była zaprogramowana, żeby wyszczerzyć się do zdjęcia. Nie tym razem. Serce jej zamarło i była pewna, że ujęcie przypomina zdjęcie z kronik policyjnych.

Jej fan spojrzał na ekran komórki i zapytał:

– Dlaczego tak skromnie? Kobieto, jest pani na okładce wysokonakładowego pisma. W zeszłym miesiącu Robert Downey Jr., w tym miesiącu Nikki Heat. Jest pani celebrytką.

– Może później o tym porozmawiamy, panie Dove. Chciałabym się skupić na tym, co mógł pan widzieć na miejscu zbrodni.

– Nie wierzę – odrzekł. – Jestem naocznym świadkiem najlepszej detektyw z nowojorskiego wydziału zabójstw.

Nikki zastanawiała się, czy Wysoki Sąd postawiłby ją w stan oskarżenia, gdyby wpakowała kulkę w tego faceta, tu i teraz. Ale zamiast tego odparła:

– To niezupełnie tak. A teraz chciałabym spytać...

– Nie jest pani najlepsza? Z artykułu wynika co innego.

Ten artykuł.

Ten cholerny artykuł.

Niech diabli wezmą Jamesona Rooka za to, że go napisał.

Od samego początku czuła, że to nie w porządku. Kiedy w czerwcu tego roku redakcja magazynu przydzieliła Rookowi zadanie, miało ono polegać na obserwacji ekipy nowojorskiego wydziału zabójstw, posiadającej wysoki wskaźnik wykrywalności. Wydział chętnie współpracował, gdyż zależało im na wizerunku policjantów odnoszących sukcesy, zwłaszcza jeśli przestawali być anonimowi. Gdy wybrano ekipę detektyw Heat, policjantka z niechęcią przyjęła utratę prywatności, ale nie protestowała, gdyż polecenie wyszło od kapitana Montrose’a.

Kiedy Rook zaczął swoją tygodniową obserwację, miała się ona odbywać rotacyjnie ze wszystkimi osobami w zespole. Pod koniec pierwszego dnia zmienił zdanie, twierdząc, że opowie lepszą historię, gdy skupi się na liderce zespołu, której oczyma będzie mógł zobaczyć pełny obraz. Nikki od razu zorientowała się, na czym polega jego plan. Był to nieumiejętnie skrywany fortel, dzięki któremu mógł przebywać jedynie w jej towarzystwie. No i jak można się było tego spodziewać, od razu zaczął proponować wyjścia na drinka, na obiad, wspólne śniadania, oferował wejściówki za kulisy na koncert Steely Dan w Beacon Theatre czy uroczyste koktajle z Timem Burtonem w Muzeum Sztuki Nowoczesnej na otwarcie wystawy jego szkiców. Rook lubił się popisywać znajomościami, ale rzeczywiście miał koneksje.

Wykorzystał swoją znajomość z burmistrzem, aby kontynuować „badania” długo po tym, gdy upłynął oficjalny termin zakończenia współpracy. Z czasem, wbrew sobie samej, Nikki doszła do wniosku, że ten facet ją intryguje. I to wcale nie dlatego, że był na ty z Mickiem Jaggerem, Bono czy Sarkozym. Albo że był uroczy i przystojny. Świetny tyłek to tylko świetny tyłek i nic ponadto – chociaż nie można go nie doceniać. To był... cały komplet.

Rook w całej swojej okazałości.

Czy sprawiła to kokieteria Jamesona Rooka, czy też jej namiętność do niego, w każdym razie skończyło się tym, że wylądowali w łóżku. A potem znowu. I jeszcze raz. I ponownie... Seks z Rookiem zawsze był gorący, ale nie zawsze był wynikiem trzeźwej oceny sytuacji, jak sobie później uświadomiła. Gdy jednak byli razem, rozsądek schodził na dalszy plan, a jego miejsce zajmowały fajerwerki. Jak ujął to pewnej nocy Rook, gdy kochali się u niego w kuchni, gdzie schronili się przed ulewnym deszczem: „Nie możesz zaprzeczyć, że jest upał”. Pisarz, pomyślała wtedy. I tak było naprawdę.

Stopniowo zaczęła wychodzić na jaw prawda dotycząca tego głupiego artykułu. Rook nie dał jej jeszcze do przeczytania roboczej wersji, kiedy na posterunku zjawił się fotograf i pierwszą wskazówką było to, że bohaterką wszystkich zdjęć była ona. Domagała się zdjęć swojej ekipy, zwłaszcza Raleya i Ochoi, jej oddanych pomocników, zdołała jednak wywalczyć tylko kilka grupowych ujęć z jej ekipą w tle.

Najgorsze dla niej było pozowanie. Kiedy kapitan Montrose powiedział, że musi współpracować, Nikki pozwoliła na kilka niepozowanych zdjęć, ale fotograf, jeden z najbardziej rozchwytywanych specjalistów, arogant o podejściu buldożera, zaczął ją ustawiać.

– To na okładkę – powiedział. – Niepozowane nie będą się nadawały.

Dała się więc ustawić. Do momentu gdy fotograf nie polecił jej, aby spoglądając przez kraty do celi w areszcie, przybrała groźniejszy wygląd.

– No, pokaż mi trochę tej żądzy zemsty za twoją matkę, o której czytałem – rzucił.

Tego wieczoru zażądała, aby Rook pokazał jej artykuł. Przeczytała go, po czym poprosiła autora, aby wykreślił z niego jej osobę. Chodziło nie tylko o to, że zrobił z niej gwiazdę posterunku i zminimalizował wysiłki jej kolegów, czyniąc z nich mało znaczących statystów. Czy też, że celem artykułu było wysunięcie jej osoby na pierwszy plan. „Kopciuszek” to wprawdzie jeden z jej ulubionych filmów, ale Nikki wolała tę opowieść jako bajkę, a nie własną rzeczywistość. Jej największy sprzeciw budził fakt, że artykuł był zbyt osobisty. Zwłaszcza w części dotyczącej zabójstwa jej matki.

Rook wydawał się zaślepiony własnym dziełem. Na każdy zarzut Nikki miał gotową odpowiedź. Powiedział, że wszyscy, o których do tej pory pisał, też mieli zastrzeżenia przed publikacją. Odrzekła mu na to, że może powinien był ich wysłuchać. Zaczęli się kłócić. Stwierdził, że nie może wykreślić jej z artykułu, bo to ona stanowi jego treść.

– A nawet gdybym chciał, już za późno. Właśnie składają go do druku – dodał.

Wtedy widziała go po raz ostatni. Trzy miesiące temu.

Nikki myślała, że jeśli już więcej się nie spotkają, to wystarczy. Ale Rook nie zniknął po cichu z jej życia. Może sądził, że za pomocą swojego uroku zdoła z powrotem wkraść się w jej łaski? Bo dlaczego wydzwaniał do niej w nieskończoność, mimo że za każdym razem odpowiedź brzmiała „nie”, a potem przestała już w ogóle odpowiadać? W końcu musiało to do niego dotrzeć, bo przestał dzwonić. Do czasu, kiedy dwa tygodnie temu magazyn trafił na półki, a Rook wysłał jej sygnał w postaci podpisanego egzemplarza czasopisma wraz z butelką tequili Silver Patrón i koszykiem limonek.

Nikki zutylizowała egzemplarz First Press, a alkohol oddała w prezencie na imprezie pożegnalnej detektywa Uletta, który za odprawę otrzymaną z okazji przejścia na wcześniejszą emeryturę przewiózł na przyczepie swoją łódź do Fort Leonard Wood w stanie Missouri, gdzie zamierzał wędkować. Podczas gdy inni dorwali się do tequili, Nikki została przy piwie.

To była ostatnia noc jej anonimowości. Miała nadzieję, że zgodnie z przepowiednią pana Warhola jej sława potrwa przysłowiowy kwadrans i szybko przeminie, ale przez ostatnie dwa tygodnie gdziekolwiek by nie poszła, wszędzie było tak samo. Czasem spojrzenia, czasem komentarze, a za każdym razem ból. Sam aspekt bycia rozpoznawaną był dla niej nieprzyjemny, ale chodziło o coś jeszcze. Każde spojrzenie, każdy komentarz, każde zdjęcie zrobione komórką, wszystko przypominało jej Jamesona Rooka i nieudany romans, który chciała zostawić za sobą.

Pokusa okazała się za silna dla olbrzymiego sznaucera, który zaczął zlizywać mleko i cukier z rąbka spódnicy Nikki. Pogłaskała go po łbie i spróbowała sprowadzić T. Michaela Dove’a z powrotem na ziemię.

– Czy każdego ranka wyprowadza pan psy w tej okolicy?

– Zgadza się, sześć razy w tygodniu.

– A czy spotkał pan tu wcześniej ofiarę?

Zrobił dramatyczną pauzę. Miała nadzieję, że dopiero zaczął studia w Juilliard, gdyż jego zdolności aktorskie były na poziomie przedstawień w rodzaju popołudniówek.

– Nie – odpowiedział.

– W swoich zeznaniach stwierdził pan, że gdy się zjawił, ofiarę atakował pies. Czy mógłby pan go opisać?

– Był jakiś dziwny, pani detektyw. Trochę jak mały owczarek, ale bardziej dziki, wie pani?

– Tak jak kojot?

– Można tak powiedzieć. Ale bez przesady, w końcu jesteśmy w Nowym Jorku.

Nikki pomyślała dokładnie to samo.

– Dziękuję za współpracę, panie Dove.

– Żartuje pani? Dziś wieczorem opiszę wszystko na blogu.

Heat odeszła na bok, żeby odebrać telefon. Dzwonili z centrali – wpłynęło anonimowe zgłoszenie o połączonym z zabójstwem włamaniu do prywatnego mieszkania. Rozmawiając, podeszła do Raleya i Ochoi, a oni od razu odczytali mowę jej ciała i zaczęli przygotowywać się do drogi, jeszcze zanim się rozłączyła.

Nikki rzuciła okiem na miejsce zbrodni. Mundurowi zaczęli przesłuchiwać świadków, pozostałe sklepy będą zamknięte jeszcze przez kilka godzin, a śledczy byli zajęci szczegółowym przeszukiwaniem terenu. Dla nich nie było tu nic więcej do roboty.

– Mamy następne zgłoszenie, panowie. – Wydarła kartkę z notesu i podała adres Raleyowi. – Jedź za mną. Siedemdziesiąta Ósma, między Columbus a Amsterdam.

Nikki przygotowywała się na odkrycie kolejnych zwłok.

_______

Pierwszą rzeczą, na jaką detektyw Heat zwróciła uwagę, gdy wyjechała z ulicy Amsterdam na Siedemdziesiątą Ósmą, była cisza. Minęła siódma, a pierwsze promienie słońca oświetliły wieżyczki Muzeum Historii Naturalnej, oblewając je złotym światłem, które zmieniło bryłę budynku mieszkalnego w uroczy miejski krajobraz. Aż prosił się, żeby uwiecznić go na zdjęciu. Ale ten spokój wydał jej się dziwny.

Gdzie były niebiesko-białe wozy? Gdzie był ambulans, żółta taśma i tłum gapiów? Jako prowadząca dochodzenia była przyzwyczajona, że nie przyjeżdżała na miejsce jako pierwsza.

Raley i Ochoa też na to zareagowali. Widziała to w geście, jakim odsłonili broń znajdującą się pod kurtkami, gdy wysiedli z samochodu, a następnie w spojrzeniach, jakimi obrzucili okolicę, zbliżając się do Nikki.

– To właściwy adres? – upewnił się Ochoa.

Raley odwrócił się, aby przyjrzeć się bezdomnemu, który w oddali, na końcu ulicy od strony Columbus przeszukiwał pozostawione do wywozu śmieci w nadziei, że znajdzie coś nadającego się do powtórnego użytku. Poza tym Siedemdziesiąta Ósma Zachodnia była praktycznie wymarła.

– Wygląda na to, że pierwsi przybyliśmy na imprezę – rzucił Raley.

– A zapraszają cię w ogóle na imprezy? – odparował jego partner, gdy zbliżali się do kamienicy z elewacją z piaskowca.

Raley już na to nie odpowiedział. Wejście na krawężnik zakończyło pogawędkę, zupełnie jakby przekroczyli niewidzialną i niepisaną granicę. Gęsiego przecisnęli się w szczelinie, jaką ktoś utworzył w rzędzie worków na śmieci i odpadków, i otoczyli detektyw Heat, gdy ta przystanęła przed następną kamienicą z piaskowca.

– Z adresu wynika, że to mieszkanie na parterze – powiedziała cicho, wskazując apartament z ogródkiem znajdujący się pół piętra poniżej poziomu ulicy. Na małe wybrukowane patio otoczone metalową barierką ozdobioną drewnianymi donicami, w których znajdowały się kwiaty, prowadziło pięć granitowych stopni. Za zdobionymi kratami z kutego żelaza, które chroniły okna, widać było ciężkie zasłony. Kunsztownie rzeźbione w kamieniu panele dekoracyjne tworzyły nad nimi fasadę. Drzwi wejściowe, znajdujące się pod łukowatym sklepieniem utworzonym przez schody prowadzące do mieszkania na piętrze, stały szeroko otwarte.

Nikki dała sygnał ręką i poprowadziła ich do drzwi. Detektywi podążali tuż obok, kryjąc ją. Raley obserwował tylną flankę, a Ochoa stanowił dla Heat dodatkową parę oczu. Nikki położyła rękę na kaburze i stanęła po drugiej stronie drzwi. Upewniwszy się, że zajmują właściwe pozycje, krzyknęła w głąb apartamentu:

– Policja! Jeśli ktoś tu jest, proszę się odezwać.

Czekali i nasłuchiwali. Nic.

Jako że od lat tworzyli zgraną drużynę, takie akcje były dla nich rutyną. Raley i Ochoa utrzymywali kontakt wzrokowy z Nikki. Na jej trzecie skinienie głowy wyciągnęli broń i podążyli w ślad za nią do środka w pozycji strzeleckiej Weavera.

Heat szybko przemierzyła małe foyer i skierowała się do holu, tuż za nią szedł Ochoa. Chodziło o to, żeby poruszać się szybko i sprawdzić każdy pokój, kryjąc się wzajemnie, ale nie zbijać się w grupę. Raley trzymał się za nimi, żeby pilnować tyłów.

Pierwsze drzwi po prawej stronie prowadziły do jadalni. Heat i Ochoa weszli tam razem, każde z nich zajęło pozycję po przeciwnej stronie pokoju. W jadalni nie było nikogo, ale panował tam straszny bałagan. Szuflady i antyczne kredensy były szeroko otwarte, pod nimi walała się rozrzucona srebrna zastawa i porcelana roztrzaskana na drewnianej podłodze.

Po drugiej stronie korytarza znajdował się pokój gościnny, w stanie identycznego nieładu. Poprzewracane krzesła spoczywały na podartych na strzępy bogato ilustrowanych albumach. Potłuczone wazony i wyroby ceramiczne pokrywało pierze z rozdartych poduszek. Z ram, z których wcześniej ktoś wydarł lub wyciął obrazy olejne, zwisało płótno malarskie. Sterta popiołu z kominka pokrywała palenisko i leżący przed nim orientalny dywanik, zupełnie jakby jakieś stworzenie próbowało zrobić tam podkop.

W przeciwieństwie do reszty apartamentu, w sąsiednim pomieszczeniu w głębi paliło się światło. Heat odgadła, że było to studio. Dała ręką znak Raleyowi, żeby zajął miejsce i obserwował, podczas gdy ona wraz z Ochoą ponownie zajęli pozycje po przeciwnych stronach drzwi. Na jej skinienie wkroczyli razem do studia.

Martwa kobieta mogła mieć jakieś pięćdziesiąt lat. Siedziała za biurkiem w fotelu z głową odchyloną do tyłu, zupełnie jakby zastygła podczas nabierania powietrza do potężnego kichnięcia. Heat zatoczyła w powietrzu krąg lewą ręką, przekazując w ten sposób partnerom, żeby mieli się na baczności, sama zaś przedarła się przez rozrzucone na podłodze szczątki sprzętów i podeszła do biurka, aby sprawdzić puls kobiety. Oderwała rękę od zimnego już ciała ofiary, podniosła głowę i potrząsnęła nią przecząco.

Z przeciwległego końca korytarza dobiegł ich jakiś dźwięk.

Na ten odgłos wszyscy troje natychmiast się odwrócili. Brzmiało to tak, jakby ktoś chodził po rozbitym szkle. Drzwi do pokoju, z którego doszedł ich dźwięk, były zamknięte, ale przez szczelinę na wypolerowane linoleum padało światło. Heat szybko ułożyła sobie w głowie plan tego piętra. Jeśli tam była kuchnia, to drzwi, które widziała na końcu jadalni, też musiały do niej prowadzić. Wskazała Raleya i poleciła mu iść naokoło do tych drzwi i tam czekać na jej ruch. Pokazała na zegarek i stuknęła w niego, sygnalizując pół minuty. Spojrzał na swój zegarek, skinął głową i poszedł.

Detektyw Ochoa już zajął miejsce po jednej stronie drzwi. Heat stanęła po przeciwnej i uniosła zegarek. Na jej trzecie skinienie skoczyli do przodu, krzycząc głośno:

– Policja, stać!

Kiedy siedzący za stołem w kuchni mężczyzna zobaczył trzy pistolety wycelowane w niego z dwóch stron pomieszczenia, wrzasnął, wyrzucając jednocześnie obie ręce wysoko w górę.

Uświadomiwszy sobie, kto to jest, Nikki Heat zawołała:

– Co to, do diabła, ma znaczyć?

Mężczyzna powoli opuścił jedną rękę i wyjął z uszu słuchawki firmy Sennheiser. Przełknął głośno ślinę i zapytał:

– Słucham?

– Zapytałam, co ty, do diabła, tutaj robisz?

– Czekam na was – odpowiedział Jameson Rook. Na ich twarzach najwyraźniej odmalowało się coś, co mu się nie spodobało, bo dodał: – No cóż, nie spodziewaliście się chyba, że będę czekał tam razem z nią, prawda?

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki