JAK RADZIĆ SOBIE Z PORAŻKĄ (NIE TYLKO) W BIZNESIE

Marcin Osman

OSM Consult sp. z o.o.

Warszawa 2015

Copyright by OSM Consult sp. z o.o.
ul. Nowogrodzka 50/515, 00-695 Warszawa

Projekt okładki: Marcin Koziełło
Ilustracje: Marcin Koziełło
Fotografia na okładce: Depositphotos
Redakcja: Katarzyna Stępień, Kamila Kruk
Skład wersji elektronicznych: INPINGO SA www.inpingo.pl

ISBN ePub: 978-83-7884-994-0
ISBN Mobi: 978-83-7884-993-3

Wydanie I

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione i powoduje naruszenie praw autorskich. Autor dołożył wszelkich starań, by zawarte tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie bierze jednak odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z ich wykorzystania.

Drogi Czytelniku, zapraszamy Cię do kontaktu ze Autorem. Jeśli masz do niego jakieś pytania, wyślij je na adres office@osmconsult.pl.

Książkę możesz kupić przez stronę www.porazka.biz lub w wybranych księgarniach. Jeśli potrzebujesz większej ilości czy nawet specjalnego wydania, to proszę o kontakt na office@osmconsult.pl

Spis treści

INTRO

WSTĘP

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ZAKOŃCZENIE

APENDYKS

Fryderykowi,
który pomógł mi powstać.

INTRO

Zerwałem się w środku nocy, totalnie zlany potem. Miałem zimne dreszcze i nieprzeciętnie wysokie tętno, dodatkowo podkręcane strachem i niepewnością.

Przerażająca cisza nocy, tykający zegar i dźwięk syreny karetki za oknem spowodowały, że napięcie mięśni całego ciała jeszcze wzrosło.

Usiadłem na łóżku, twarz zakryłem dłońmi, miałem ochotę krzyczeć albo gdzieś się schować. Wyjechać i nigdy nie wrócić.

Straciłem wszystko.

WSTĘP

Jak radzić sobie z porażką w biznesie (i nie tylko)?

Zarówno w Internecie, książkach, jak i na przeróżnych szkoleniach, można znaleźć mnóstwo informacji na temat tego, jak osiągać sukces w biznesie, jak odnaleźć drogę na szczyt, a nawet jak zarobić kolejny milion.

Większość tych porad zakłada, że startujemy od zera, stopniowo wspinając się po kolejnych szczeblach „drabiny sukcesu”. A co, jeśli nie zaczynamy od zera, ale ... z dużo niższego poziomu?

Myślisz pewnie, że to niemożliwe? Przecież tam, na dole, nic więcej nie ma, a gorzej po prostu być nie może?! W tej książce pokażę Ci jednak, że pod „zerem” jest jeszcze mnóstwo miejsca na rzeczy bardzo nieprzyjemne, przytłaczające, a przede wszystkim obciążające psychikę i blokujące swobodę działania.

Książka jest zapisem moich własnych, zebranych w ciągu kilku ostatnich lat doświadczeń, z których wyciągnąłem odpowiednie wnioski, a na ich podstawie zbudowałem całkowicie nowe życie, oparte na zupełnie innych, niż wcześniej, zasadach.

Ta swojego rodzaju „podróż” pozwoliła mi na jeszcze lepsze odkrycie tego, jaki jestem, czego chcę, w czym jestem dobry, a czego lepiej, abym w ogóle nie ruszał.

Zapisując karty tej książki przyświecała mi tylko jedna myśl – abyś po jej przeczytaniu był w stanie uczyć się na moich błędach, unikając tym samym pułapek, w które ja sam wpadałem ... i to wielokrotnie.

Ta książka jest także moim podziękowaniem. Na swojej drodze spotkałem bowiem osoby, które zupełnie bezinteresownie pomogły mi poradzić sobie z napotkanymi trudnościami. Przekazuję w niej to, co otrzymałem od nich w bardzo dla mnie trudnych momentach, gdy potrzebowałem wsparcia osób rozumiejących, przez co przechodzę, bo same to przeżyły i – co najważniejsze – zwyciężyły!

ROZDZIAŁ 1

Moja historia.

Na początku pozwól proszę, że się przedstawię. Możliwe, że już się kiedyś poznaliśmy, jeśli jednak nie, to przedstawię Ci teraz kilka informacji o sobie. Dzięki temu dowiesz się, skąd pochodzę i dlaczego postanowiłem wejść na drogę biznesu i przedsiębiorczości.

Pochodzę z małej, znajdującej się na południu Polski miejscowości, w której moja rodzina prowadziła firmę produkującą pantofle. Nie był to łatwy biznes. Moi rodzice pracowali po kilkadziesiąt godzin tygodniowo – przez cały rok. Ja z kolei codziennie stykałem się z pracownikami i klientami oraz poznawałem tajniki prowadzenia firmy. Nie czułem się jednak spełniony

Wszystko się zmieniło, gdy przeniosłem się na studia do Krakowa. Duże studenckie miasto sprawiło, iż bardzo szybko poznałem ludzi, którzy rozumieli moje „dziwne pomysły” i chęć zrobienia „czegoś więcej”, niż otoczenie.

To właśnie na studiach poznałem moich pierwszych wspólników, mentorów, doradców i przedsiębiorców, od których mogłem się uczyć i zdobywać pierwsze doświadczenia.

Zawsze pociągały mnie nowe technologie i Internet, dlatego chciałem skupić się na tworzeniu projektów opartych na założeniu, że świat staje się coraz bardziej globalną wioską. Na piątym roku studiów, razem z pewnym aniołem biznesu, który zainwestował pieniądze, założyłem moją pierwszą spółkę z o.o.

Gdy zakończyłem pracę nad moim pierwszym, prawdziwym projektem biznesowym, podjąłem decyzję, iż chcę pójść w kierunku stworzenia najlepszej w Polsce agencji marketingowej, specjalizującej się w promocji firm w Internecie.

Udało się. Kilka lat temu, bez żadnego:

- kapitału startowego

- klienta

- doświadczenia

otworzyłem agencję, która zajmowała się promocją (głównie internetową) innych firm.

W ciągu niespełna sześciu miesięcy moja działalność, z trzyosobowej grupy znajomych, rozrosła się w cenioną na rynku firmę, pracującą dla największych polskich oraz międzynarodowych marek i realizującą kontrakty na setki tysięcy złotych.

Wykres przedstawiający tempo wzrostu

Wykres przedstawiający przecięcie się krzywych przychodów z krzywą kosztów

Tempo wzrostu było bardzo szybkie, a ja musiałem w tym czasie nadrobić braki kompetencji i doświadczenia w takich obszarach, jak:

- zarządzanie zespołem (który z trzech osób zamienił się „nagle” w grupę blisko trzydziestoosobową)

- zarządzanie uporządkowaną strukturą pracowników (wprowadzenie project managerów i szefów poszczególnych działów)

- rachunkowość, księgowość (konstruowanie umów, ich weryfikacja)

- zarządzanie cash flow

- zarządzanie logistyczne biurem (70m^2 zamieniliśmy na 300m^2)

- zarządzanie czasem

- zarządzanie efektywnością swoją, jak i pracowników, w wysoce stresującym środowisku pracy agencji reklamowej (krótkie deadliney, wszystko na wczoraj, kary umowne, ciągłe podróże po całej Polsce itd.)

Gdyby trzymać się klasycznej drogi menedżerskiej, powyższe kompetencje zdobywałbym poprzez szereg szkoleń, kursów czy studiów. Ja wybrałem jednak naukę przez praktykę, co bardzo często wyglądało raczej tak, że zamykałem oczy i biegłem przed siebie.

Bardzo dużo mówi się o wcześniejszym, gruntownym przygotowaniu do działania, ja jednak uważam, że dużo lepszą szkołą jest praca na konkretnych i REALNYCH zadaniach. Oczywiście niesie to ze sobą dużo większe ryzyko porażki, jeśli jednak realizujemy to z pełną świadomością „tego, w co się pakujemy”, to mamy większe szanse na to, że nam się powiedzie, a przy okazji wyciągniemy bardziej trafne wnioski na przyszłość.

W tej książce nie będę się skupiał na tym, jak moja firma powstawała, ani na tym, co spowodowało, iż miała tak mocne tempo wzrostu, ale skoncentruję się na wyjaśnieniu, dlaczego już jej nie prowadzę i co się działo po jej zamknięciu. Tak, jak pisałem we wstępie, nie jest to książka o osiąganiu sukcesu, ale o tym, jak poradzić sobie w okresie przejściowym, gdy znajdujemy się dokładnie pomiędzy sukcesem a porażką.

Pisząc „okres przejściowy” mam na myśli proces, który jest uzależniony od tego, czy poddasz się emocjom i zewnętrznym naciskom, czy też podejdziesz do rozwiązywania problemu metodycznie i opracujesz strategię wyjścia z sytuacji, która być może na początku wyda ci się bez wyjścia, ale krok po kroku, twardo realizując swój plan, w końcu osiągniesz zamierzony cel.

Po trzecim roku prowadzenia firmy pojawiły się następujące problemy:

- bardzo wysokie koszty stałe

- (za) duży team

- dołek sprzedażowy [zmniejszenie (niemal jednoczesne) liczby zamówień]

- spadek zaufania wewnątrz firmy, co przełożyło się również na spadek zaufania „na zewnątrz”

- zrezygnowanie/znudzenie/niezadowolenie z tego, jak wyglądało wtedy moje życie

No właśnie, ale zatrzymajmy się tutaj na chwilę – pozwól, że Ci opowiem, jak moje życie wtedy wyglądało! :)

Mój biznes był dla mnie wszystkim i dlatego myślałem o nim non stop. Żyłem nim, śniłem o nim. Chociaż właściwie trudno powiedzieć, że śniłem, skoro poświęcałem mu nie osiem, nie dwanaście, nie szesnaście, ale dwadzieścia cztery godziny na dobę. Pomyślisz pewnie, jak to jest możliwe – przecież każdy musi sypiać. Owszem, sypiałem, ale krótko, bo w spokojnym zaśnięciu przeszkadzało mi zbyt wiele rzeczy.

Albo przeżywałem ponownie miniony dzień, albo rozmyślałem o tym, który dopiero miał nastąpić. Kładąc się do łóżka, wręcz buzowałem emocjami. Nie chodzi o to, że były to emocje negatywne. Bardzo często było wręcz przeciwnie, a ja tak byłem podekscytowany:

- nowym kontraktem/klientem

- kolejnym sukcesem

- wyróżnieniem/nagrodą w konkursie biznesowym (dla mnie czy też dla firmy)

- zatrudnieniem nowego, fantastycznego pracownika

- przeprowadzką do nowego biura

- kolejną podróżą służbową itd.

... że po prostu nie mogłem zasnąć! :) Często było tak, że o godzinie 2:00-3:00 nad ranem nadal przekręcałem się z boku na bok, a już o 5:00 musiałem wsiąść w samochód i jechać 4-5 godzin na spotkanie z klientem, które miało się odbyć na przykład w Warszawie.

Paradoks polegał na tym, że im więcej sukcesów odnosiła moja firma, tym mniej spałem, a to wszystko z podekscytowania, a czasami nawet niedowierzania, że tak szybko się rozwijała.

Bywały jednak noce, w które nie sypiałem, ponieważ:

- stałem przed koniecznością podjęcia jakiejś mało przyjemnej decyzji (na przykład zwolnienia któregoś z pracowników)

- widziałem niskie saldo na koncie bankowym pod koniec miesiąca, a zbliżał się okres płatności (pensje, faktury)

- mierzyłem się z krytyką otoczenia (wtedy jeszcze nie umiałem radzić sobie z takimi rzeczami. W kolejnych rozdziałach dowiesz się, że w końcu sobie z tym poradziłem, jak to zrobiłem i co sam możesz zrobić)

W tamtym okresie nie miałem czasu na to, aby dbać:

- o mój związek z Kamilą – najcudowniejszą kobietą, jaką spotkałem na swojej drodze (wtedy jeszcze moją dziewczyną, a teraz, gdy piszę te słowa – już moją żoną)

- zdrowie – żywiłem się fast foodami, bo żyłem w ciągłym pędzie. Po pewnym czasie znałem już wszystkie stacje benzynowe na trasie Kraków-Warszawa, a często i imiona ich obsługi.;) Nie byłem grubasem, ale też na pewno nie wyglądałem jak „okaz zdrowia”

- o siebie – w zakresie mojego rozwoju wewnętrznego. Nadal uważam, że biznes to moje drugie imię oraz absolutne powołanie i misja, ale wtedy nie dałem sobie czasu, aby pewne umiejętności mogły się rozwinąć we właściwym tempie, tak, abym mógł z nich korzystać nawykowo, a przez to bardziej efektywnie

Mogłoby się wydawać, iż duże tempo rozwoju oraz liczne sukcesy automatycznie oznaczają pewność siebie i wysokie poczucie własnej wartości. W rzeczywistości jednak była to ciągła walka o to, aby zyskać aprobatę otoczenia i szacunek w firmie.

W drugiej połowie trzeciego roku prowadzenia biznesu zauważyłem u siebie coś, co wtedy zbagatelizowałem, a co (patrząc z perspektywy czasu) odpowiednio wcześnie dostrzeżone, trafnie rozpoznane i przemyślane, mogło ustrzec mnie przed wieloma problemami, z jakimi przyszło mi się potem zmierzyć.

Tym czymś było poczucie, że:

Dużo lepiej czułem się wyjeżdżając z firmy, niż do niej wracając!

Nie chodziło o to, że uciekałem od pracy, ale czułem się dużo lepiej i byłem bardziej spełniony, pracując z klientami:

- poznając się z nimi

- definiując ich potrzeby

- dostarczając im rozwiązania ich problemów

- pomagając realizować wyzwania

Zauważyłem więc, że jestem dużo lepszym sprzedawcą i marketingowcem, aniżeli menedżerem, czy też szefem firmy działającej w klasycznym modelu firma-biuro-pracownicy.

Brnąłem jednak dalej, całkowicie bagatelizując swoje odczucia. Prowadziłem firmę i rozwijałem biznes w modelu i kształcie, który absolutnie nie pasował do mojej osobowości i naturalnych talentów, które posiadam.

Dziś patrzę na te wydarzenia przez specjalne „okulary-doświadczenia”.

Dzięki temu, że poświęciłem wtedy mnóstwo czasu i energii na to, aby wyciągnąć z tych lekcji jak najwięcej trafnych wniosków, dziś już wiem, jak w takich sytuacjach należy się zachować.

Wracając do mojej historii, w końcu zauważyłem, że mojemu zespołowi przestało zależeć tak, jak kiedyś:

- słyszałem na korytarzach dziwne szepty, których wcześniej nie było

- gdy wchodziłem do pokoi poszczególnych działów, nagle urywały się rozmowy

- skończyły się wspólne wyjścia na lunch

- pojawiło się ogólne poczucie dyskomfortu, o tyle dziwne, że był to dla mnie dyskomfort w mojej własnej firmie

- zacząłem dostawiać dziwne maile, których ton i zawartość jasno pokazywały, że moi klienci coś przeczuwają i zaczynają bać się o swoje projekty

Natomiast momentem, który wstrząsnął mną na tyle, aby mnie otrzeźwić, była sytuacja, gdy kluczowa osoba w firmie, jak gdyby nigdy nic, w połowie dnia, spakowała karton i po prostu wyszła, zostawiając (a raczej porzucając) wszystkie projekty i inne obowiązki, za które była odpowiedzialna.

Na domiar złego, nasz kluczowy klient, który do tej pory bardzo solidnie zasilał budżet firmowy oraz dostarczał bardzo dużo ciekawych zleceń, pozwalających nam się rozwijać, po prostu zrezygnował z naszych usług.

Podsumowując:

- nastąpił znaczny (nagły) spadek sprzedaży

- podupadły morale zespołu

- odeszła od nas kluczowa osoba, odpowiedzialna za najważniejsze obowiązki i obszary działalności operacyjnej firmy

Wszystko to sprawiło, że stanąłem pod ścianą, której (wtedy) nie potrafiłem:

- rozbić

- obejść

- użyć jako lewaru

Nie umiałem też spokojnie poczekać na rozwój sytuacji. Bardzo chciałem się w tę ścianę wgryźć albo się na nią wdrapać, jednak nie potrafiłem tego zrobić.

Warto tutaj wspomnieć o bardzo ważnej cesze, której wtedy nie miałem jeszcze dobrze rozwiniętej, czyli o tzw. inteligencji emocjonalnej (umiejętne zarządzanie emocjami). Nie można bowiem pozwolić na to, aby emocje wpływały na nas negatywnie, powodując tym samym podejmowanie złych decyzji. W momencie, gdy stałem pod powyższą ścianą, byłem po prostu za mały w stosunku do problemu, który przede mną wyrósł.

Gdy w końcu dostrzegłem, że naprawdę źle się dzieje, przeprowadziłem jedną z dwóch najtrudniejszych rozmów w moim życiu. Zebrałem przy stole wszystkich pracowników i przedstawiłem im sytuację firmy.

Podczas mojego „przemówienia” dowiedzieli się, że:

- jeśli szybko nie zrobimy czegoś, aby poprawić sytuację, to będziemy musieli zamknąć firmę

- firma jest za duża w stosunku do liczby/wielkości projektów, które realizowaliśmy (co oznaczało zwolnienia)

Dla wielu z nich to był szok, wielu nie chciało wierzyć. W końcu jednak zadałem im kluczowe pytanie: walczymy czy może od razu zamykamy firmę?

Nawet teraz, po wielu latach, nadal pamiętam wyrazy ich twarzy Poprosili mnie, abym wyszedł i dał im czas do namysłu. Po kilkudziesięciu minutach poprosili mnie z powrotem oznajmiając, iż WALCZYMY dalej. Bardzo mnie to zbudowało, ucieszyło, obudziło na nowo wiarę w to, że damy radę. Jednak to właśnie była dla mnie najciekawsza/najważniejsza lekcja biznesu:

Tym, za co młody przedsiębiorca zapłaci najwyższą cenę, jest jego... NAIWNOŚĆ.

Moja naiwność polegała na tym, iż naprawdę uwierzyłem w deklarację zespołu, której żywotność nie trwała dłużej, niż dwadzieścia cztery godziny. Po tych kilku godzinach motywacyjnego zrywu zacząłem się dowiadywać ciekawych rzeczy:

- że moi pracownicy masowo rozsyłają CV – od właścicieli i prezesów konkurencyjnych, ale zaprzyjaźnionych firm

- o nietrafności moich pomysłów i rozwiązań, jakie sugeruję – poprzez omyłkowo wysłane maile czy też z wiadomości na firmowym komunikatorze

- i o wielu innych sprawach, które pokazywały, iż „na tych pustych słowach żadne owoce nie urosną”

W tym momencie uznałem, że sam sobie nie poradzę i zadzwoniłem po poradę do mojego znajomego, którego szczerze podziwiam. To człowiek z silną osobowością, a do tego z dużym doświadczeniem i wiedzą. W trzy minuty streściłem mu swoją historię, na co usłyszałem: „Wsiadaj w samochód i przyjeżdżaj do mnie jak najszybciej”.

Dodam, że „finał” całej historii rozgrywał się na przestrzeni zaledwie kilku bardzo burzliwych dni. Nie miesięcy, czy tygodni, ale DNI.

Na spotkaniu, po ponownym przedstawieniu sprawy, tym razem ze szczegółami, padło zdanie, które zapamiętałem na całe życie:

„Gdy koń zdechł, to trzeba z niego zsiąść i to jak najszybciej”.

W wolnym tłumaczeniu oznaczało to:

- zrobiłeś, co mogłeś

- nie ma sensu brnąć w to dalej

- firma w takiej kondycji na pewno nie pozwoli Ci osiągnąć żadnego celu

Podczas tego spotkania dostrzegłem wreszcie fakty Dzięki rozmowie z moim mentorem, który miał spory dystans do tej historii, świadomie spojrzałem na sytuację, w której się znalazłem, odzierając ją ze zbędnych emocji. Fryderyk pokazał mi to, czego sam nie mogłem dostrzec, bo nie myślałem wtedy trzeźwo i logicznie. Udzielił mi też kliku bezcennych rad, których jednak nie zaakceptowałem tak od razu. Główna polegała na tym:

Im więcej gotówki będziesz w stanie zgromadzić, aby przetrwać kolejne miesiące, tym szybciej będziesz w stanie wyjść z sytuacji, w której właśnie się znajdujesz, a która w ciągu kolejnych tygodni zapewne znacznie się pogorszy.

Dlaczego powyższa rada była dla mnie tak trudna do przyjęcia i wdrożenia? Dlatego, że zamknięcie firmy w tamtym dniu oznaczało, że:

- zostaję z ponad dwustoma tysiącami złotych długu

- zamykam jedyne narzędzie, które (wtedy) pozwalało mi na zarabianie pieniędzy

- innymi słowy – pozostaję z niczym!

- mało tego, zwalniam pracowników, którzy nie mają środków do życia, bo właśnie stracili pracę.

Jak w tej sytuacji mam dbać o swój własny tyłek w pierwszej kolejności? Przecież nie tego mnie uczono, nie takie zasady wpajano mi w domu, na studiach, w środowisku, w którym żyłem.

Postanowiłem więc zlekceważyć tę radę i każdą złotówkę, która jeszcze wpływała na moje konto firmowe czy też prywatne, przeznaczałem na pensje oraz regulowanie bieżących zobowiązań i rachunków firmowych. Jednak wtedy zdarzyło się coś, co sprawiło, że wreszcie zaufałem mojemu mentorowi.

W momencie, gdy regulowałem ostatnią część płatności za biuro, właściciel kamienicy (oczywiście po odebraniu ode mnie płatności) powiedział, że troje moich kluczowych pracowników, w tym samym czasie, gdy ja ostatnie pieniądze przeznaczałem na ich wynagrodzenia, przyszła do niego i zaproponowała, że... wynajmie biuro, które ja właśnie zwalniałem i będzie nadal prowadzić w nim działalność – taką, jak ja do tej pory.

Był to dla mnie zimny prysznic, szok, niedowierzanie, ALE właśnie wtedy przyjąłem wszystkie rady, rekomendacje i strategie, jakie zaproponował mi Fryderyk i dzięki temu jestem dzisiaj zdrowym, uśmiechniętym, szczęśliwym człowiekiem.

BCU MASTERMIND

Jako Posiadacz tej książki możesz otrzymać również dostęp do elitarnej, zamkniętej grupy MASTERMIND. Grupa ta jest prowadzona przez Marcina Osmana osobiście. Uczestnicy grupy są dla siebie wsparciem i pomocą w każdym obszarze działalności biznesowej i nie tylko.

Aby otrzymać do niej dostęp wyślij nam swoje zdjęcie, na którym widać Ciebie wraz z książką na adres:

ksiazka@biznesciucieka.pl

W ciągu 24h staniesz się oficjalnie częścią „BCU MASTERMIND TEAM”! :)

Prowadź biznes szybciej, taniej i sprytniej
www.biznesciucieka.pl

Zacznij żyć na 100%
www.toddhenry.pl
www.osmpower.pl

Przewodnik po świecie branży kreatywnej
www.toddhenry.pl

Najlepsza książka o sztuce sprzedaży
www.fredrikeklund.pl

Wyjdź poza swą strefę komfortu!
www.wyspykomfortu.pl

www.porazka.biz

www.osmpower.pl