Tytuł: Jak wysłać psa na wakacje. Felietony

Autor: Leszek Talko

© Copyright for the text by Leszek Talko, Warszawa 2014

Menedżer pionu wydawniczego: Monika Kalinowska

Wydawca: Dąbrówka Mirońska

Redakcja: Magdalena Kędzierska-Zaporowska

Korekta: Renata Lewandowska

Projekt okładki i stron tytułowych: Maciej Szymanowicz

Zdjęcie na okładce: Javier Brosh/Shutterstock

Przygotowanie wersji elektronicznej: Ewa Modlińska

Skład wersji elektronicznej na zlecenie Domu Wydawniczego PWN: Artur Wiktorowicz

ISBN 978-83-7705-733-9 (ePub)

ISBN 978-83-7705-734-6 (Mobi)

Dom Wydawniczy PWN Sp. z o.o.

02-460 Warszawa, ul. Gottlieba Daimlera 2

tel. 22 695 45 55

www.dwpwn.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejsza publikacja ani jej żadna część nie może być kopiowana, zwielokrotniana i rozpowszechniana w jakikolwiek sposób bez pisemnej zgody wydawcy.

Książka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując jej część, rób to jedynie na użytek osobisty.

Szanujmy cudzą własność i prawo.

Więcej na www.legalnakultura.pl

Polska Izba Książki

SPIS TREŚCI

- CZĘŚĆ O TYM, JAK RZUCIĆ LUB NAPRAWIĆ, LUB I TO, I TO

- Jak przestać chrapać

- Jak zrobić sobie kaloryfer

- Jak być na diecie

- Jak spalić kalorie

- Jak uciec przed katarem

- Jak rzucić palenie

- Jak chodzić z kijem

- Jak wyciągnąć auto z błota

- Jak otworzyć samochód

- Jak znaleźć zasięg

- Jak jeździć małym samochodem

- Jak naprawić pralkę

- CZĘŚĆ O TYM, JAK PODDAĆ SIĘ MODZIE. BĄDŹ SIĘ NIE PODDAĆ

- Jak zostać niedzielnym hipsterem

- Jak znaleźć przodka

- Jak żyć ekologicznie

- Jak osiągnąć feng shui

- CZĘŚĆ O TYM, JAK JEŚĆ, PIĆ I POPUSZCZAĆ PASA

- Jak upiec chleb

- Jak gotować po staropolsku

- Jak zrobić idealną kawę

- Jak wyhodować warzywo (dla opornych)

- Dziesięć rzeczy za złotówkę i mniej

- Jak grillować idealnie (i przeżyć)

- CZĘŚĆ O TYM, JAK PORADZIĆ SOBIE W DOMU I NIE SIEDZIEĆ PO CIEMKU

- Jak żyć bez prądu

- Jak biwakować idealnie

- Jak oszczędzić prąd

- Jak wyczyścić wszystko

- Jak zabić wszystkie komary

- Jak zrobić ciepło

- CZĘŚĆ O TYM, JAK ŻYĆ JAKO TAKO I FUNKCJONOWAĆ W SPOŁECZEŃSTWIE

- Jak sprzedać mieszkanie

- Jak kupić dom

- Jak grać w internetowym kasynie

- Jak oddać dzieci

- Jak być perfekcyjnym mikołajem

- Jak kupić tani bilet

- Jak zwabić rzemieślnika

- Jak się skutecznie obronić

- CZĘŚĆ O TYM, ŻE BYĆ MOŻE ISTNIEJE JAKIEŚ INNE ŻYCIE, A SKORO TAK, TO JE SPRAWDŹMY

- Jak tropić duchy

- Jak wróżyć wahadełkiem

- Jak się cofnąć

- Jak wróżyć profesjonalnie

- Jak uprać magiczną kulą

- CZĘŚĆ O TYM, JAK PRZEŻYĆ WE WZGLĘDNEJ RÓWNOWADZE ZE ZWIERZĘTAMI DOMOWYMI

- Jak uszczęśliwić kota

- Jak oddać znalezionego psa

- Jak wysłać psa na wakacje

- CZĘŚĆ O TYM, JAK SOBIE RADZIĆ W POPKULTURZE

- Jak napisać romans

- Jak oglądać polskie seriale

- Jak unikać irytujących telefonów

- Jak przygotować święta

- Jak znaleźć skarpetkę

- Jak się zakochać romantycznie

- Jak stworzyć trawnik idealny

- Jak przeczytać Ulissesa

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

CZĘŚĆ O TYM,

JAK RZUCIĆ LUB NAPRAWIĆ, LUB I TO, I TO

Jak być na diecie

Skoro udaje mi się tyle rzeczy, skoro udało mi się rzucić palenie, nauczyć się składać meble z Ikei (to akurat może nie rzuca na kolana), skoro udało się nawet pomalować pokój i otynkować dom… Skoro tyle rzeczy da się zrobić, dałoby się też przejść na dietę i stracić kilogram lub dwa, choć tak naprawdę tego nie potrzebuję.

– Bądź trzy, cztery – zaproponowała żona.

– Czyżbym miał z czego? – zainteresowałem się.

– Nie, ale jednak trzy, cztery. Lepiej cztery – odparła.

Nigdy nie stosowałem żadnej diety i wstyd przyznać, ale uważałem, że dieta to po prostu dieta. Tymczasem diet istnieje kilkadziesiąt albo nawet kilkaset. Niewykluczone, że tysiące. W każdym razie wciąż odkrywam nowe. Najgorsze jednak, że jestem facetem. Nie znam żadnego faceta na diecie, jeśli zaś chodzi o kobiety, to są na niej wszystkie. Kiedy żona spotyka przyjaciółkę, opowiada jej, że zjada kalafior, a ta jej na to, że ona jednak stawia na błonnik, po czym rozmawiają o tym trzy godziny. Wśród mężczyzn to niemożliwe. Wspomniałem o diecie przyjacielowi i spojrzał na mnie, jakbym mu powiedział, że podobają mi się dwunastoletnie dziewczynki.

Jedyni moi znajomi na diecie jadą na Atkinsie. Ta dieta jest tak popularna, że nawet ja o niej słyszałem. Zawsze chcieli mi o niej opowiedzieć, a ja zawsze im przerywałem, przypominając sobie, że muszę z nimi pogadać o nowym serialu. Najwyraźniej jednak przyszła pora na Atkinsa. Zaprosiłem przyjaciół na wieczór na kolację, żeby mi wytłumaczyli, o co w tym chodzi.

A tak coś mi mówiło, że to będzie faux pas. W końcu to nie przypadek, że ilekroć zapraszaliśmy przyjaciół na kolację, tylekroć przychodzili najedzeni. Teraz mi wytłumaczyli, że to z tego powodu, iż gotując, nie trzymam się indeksu glikemicznego, choć kilka razy dyskretnie podsunęli mi pod nos jakieś pismo z tym indeksem. Stropiłem się, bo sądziłem, że chodzi im o powiększony biust polskiej gwiazdki telewizyjnej na stronie obok, i o tym z nimi rozmawiałem.

Tej mojej kolacji również nie zjedli, chociaż wydała mi się dietetyczna. Ryba, brokuły, ryż, sałatka. Zaczęli rysować coś na kartce. Wyglądało to na tablice astrologiczne, było jednak indeksami glikemicznymi. Pocieszyli mnie, że przez pierwsze parę miesięcy też się w tym gubili i widząc coś do jedzenia, starali się to coś najpierw sklasyfikować, przypisać mu właściwy indeks i podjąć decyzję, czy jest jadalne – w sensie dietetycznym i glikemicznym – czy jednak nie.

Zażartowałem, że to podobnie jak nasi przodkowie. Też mieli takie dylematy. Widzieli nowy rodzaj jagód bądź kolegę z innego plemienia i szybko musieli zdecydować, czy da się to zjeść. Żart jakoś nie chwycił. W każdym razie wytłumaczyli mi, że powinienem od jutra podjadać orzechy. A więc to takie proste? Nie spodziewałem się. Lubię orzechy.

A jednak nie takie proste… Po kilku dniach spotkaliśmy się ponownie. Wyjaśnili mi, że na początku nowego tygodnia mam oprócz orzechów zacząć podjadać jagody, a później zrobią mi rozpiskę. Wyjaśnili, że wstęp do diety trwa dziesięć tygodni i jest to kluczowe – powtórzyli to słowo kilka razy, by wryło mi się w pamięć. A więc kluczowe jest to, bym kolejne produkty wprowadzał do diety z początkiem nowego tygodnia.

– A jeśli zjem te jagody po północy w poniedziałek? – zażartowałem.

To bardzo zabawni ludzie, ale tym razem w ogóle ich mój żart nie rozśmieszył. Wyjaśnili, że wtedy należy całą operację zacząć od początku.

– A nie można jakoś przyspieszyć? – negocjowałem. – Tak żeby coś zjeść od dziś, bo muszę napisać tekst w przyszłym tygodniu.

Po ich minie można było poznać, że nie można. Zapytałem, czy nie traktują zbyt serio tej diety, zwłaszcza że dogrzebałem się, iż Atkins wzbudza kontrowersje.

Powiedzieli, że nie traktują, i wyszli bez słowa.

Właśnie odkryłem, że kontrowersje dotyczą każdej diety. O ataki obwiniani są zwłaszcza wrogowie konkretnych diet, forsujący swoje własne sposoby żywienia. Jeśli ktoś twierdzi, że dana dieta się nie sprawdza lub nawet jest szkodliwa, to zawsze ktoś inny komentuje, że to atak konkurencji. I to niekiedy prawda.

Tymczasem dni mijają, a ja wciąż nie mam diety. Powinienem ją wybrać na chybił trafił? A co z życiem? Nie pomyślałem o tym, a to przecież oczywiste. Czy gdy idę do znajomych, mam przynieść swoją kolację? Najeść się wcześniej? A co w restauracji? Zamówię kotlet i cały efekty szlag trafi? Choć akurat dieta Mayo na przykład dopuszcza jedzenie w restauracjach. Może to z powodu tych towarzyskich niedogodności diety wychodzą z mody? Jeszcze dwadzieścia pięć lat temu na diecie był co trzeci Amerykanin, a teraz – tylko co piąty.

Dietowanie przynosi jednak nieoczekiwanie także pozytywne skutki. Faceci nadal się ze mnie śmieją lub opowiadają, że oni pakują, kobiety zaś mnie adorują. Nie musiałem być na diecie. Wystarczyło, żebym wspomniał, że na nią przechodzę. Okazuje się, że każda kobieta marzy, by jej facet schudł, ale żadnemu się nie chce. Jeden zdradził mi, że on by nawet się odchudził, nienawidzi tylko rozmawiać wciąż o tych dietach. To zupełnie inaczej niż kobiety, które nawet jeśli akurat się nie odchudzają, wciąż o tym mówią.

Gadanie gadaniem, ale musiałem wreszcie naprawdę przejść na jakąś dietę. Znalazłem spis tych najłatwiejszych do przestrzegania i najbardziej efektywnych. Otóż nie licząc zapakowanych posiłków na cały dzień, które kurier przywozi rano – do mnie zresztą i tak nie dojedzie, bo mieszkam za daleko – najłatwiejsza podobno jest dieta Jenny Craig. Na przykład naleśniczki z jagodami na śniadanie, kurczak po południowoamerykańsku z papryką i fasolą. Żadnych dziwnych płatków i błonników.

Prócz jadłospisu muszę zapamiętać reguły. Reguła trzech kęsów mówi, że jeśli chodzi o deser, to wystarczą trzy kęsy, a potem trzeba odłożyć widelec. Nie wspomina jednak o wielkości kęsów. Muszę także spać osiem godzin. Jeśli będę niewyspany, wzrośnie mi poziom hormonu głodu. No cóż, to żona będzie odwozić dzieci do szkoły… (Być może gdybym spał jeszcze dłużej, mógłbym w ogóle schudnąć w łóżku…). Muszę również sam przygotowywać sobie drugie śniadanie i nie chodzić na lunch, ale ponieważ pracuję w domu, a dom jest w lesie, to proste. Gdybym chodził na te lunche, schudłbym kilka kilogramów mniej. Nie wiadomo, ile schudnę, ale ilekolwiek by to było, to i tak jestem na starcie o kilka kilo do tyłu.

Być może to wszystko nie brzmi frapująco dla mężczyzny, kobiety za to traktują mnie jako guru i wypytują o tę regułę trzech kęsów. Nie wiem, co mam im mówić, bo sam o tej regule przeczytałem dzień wcześniej. Powtarzam więc, że chodzi o to, by zjeść trzy kęsy i koniec. Kobiety zaś wpatrują się we mnie i proszą: „Mów dalej”. Co jeszcze, na Boga, mam im powiedzieć?

Faceci przeszli od podśmiewania się do irytacji.

Mógłbym trochę pomóc diecie. W końcu wiele skutecznych diet działa, jeśli jednocześnie się ćwiczy. Być może ćwicząc, udałoby się schudnąć nawet bez diety, ale tego, zdaje się, nikt nie chce powiedzieć głośno.

Po diecie nie schudłem, chociaż minął już tydzień. Właściwie przytyłem o trzysta gramów. Wiem, bo założyłem dzienniczek. Może powinienem zmienić dietę? Przez godzinę rozmawiałem z przyjaciółkami, o tym czy zamiana jagód na maliny przy tych naleśnikach mogła wpłynąć na wyniki. Lub zamiana brokułów na kalafiora. A łupacza na pstrąga?

Właściwie wszystko zamieniłem na coś innego, bo nie mogłem akurat dostać w sklepie ani łupacza, ani sosu barbecue. I co teraz? Moje przyjaciółki twierdzą że to nic takiego. One też zamieniają.