Dedykuję ten album mojemu koledze z tamtych czasów Jimowi Marshallowi

Strona redakcyjna

zdjęcia, tekst i projekt graficzny Marek Majewski

skład i łamanie Cezary Cichocki

© all photographs in this book are copyright by Marek Majewski

Publikację elektroniczną przygotował:

Gdy w połowie lat 70. wreszcie dostałem paszport „na wsje strany mira”, od razu wyjechałem z Polski, której komuna działała mi na nerwy od momentu, jak zmuszano mnie do wstąpienia w szeregi ZMS. Bez żalu zostawiłem wszystko za sobą, aby wylądować w stolicy hippisów — San Francisco. Brzmi to dziecinnie prosto, ale nie będę tłumaczył, jak się to stało, gdyż było to skomplikowane podejście. Jako młody student ASP od dawna fascynowało mnie to miasto i gdy je wreszcie ujrzałem, wydało mi się artystycznym Paryżem Ameryki. Galerie z nowoczesną sztuką i psychodeliczna grafika z Haight-Ashbury zawróciły mi w głowie. Nie mówiąc już o świetnym klimacie, rozłożystych palmach i czystym błękitnym niebie jak w piosence grupy 2 plus 1. Legendę wokoło Frisco stworzyły gorączka złota pod koniec XIX wieku, jak i tragiczne trzęsienie ziemi, które w 1905 r. zniszczyło większą cześć miasta. W późniejszych latach ta stolica Zachodniego Wybrzeża popadła w zapomnienie. Dopiero lata 60. i ruch hippisowski, jak też ich oryginalna psychodeliczna muzyka ożywiły Frisco na nowo.

Kiedy studiowałem na ASP, byłem zafascynowany amerykańskim pop-artem i plakatami psychodelicznymi, i dla mnie Frisco było mekką artystyczną. W niedługim czasie po wielu nieudanych rundach z portfolio po mieście złapałem wiatr w skrzydła w znanym piśmie rockowym „Rolling Stone”. Astrologicznie była to dekada Wodnika (mojego znaku) — jak śpiewał o tym zespół Fifth Demen-tion — i czułem, że teraz jestem w zenicie mojego życia. Hippisi, z którymi pracowałem w redakcji, mieli trochę trudności z wymową mojego nazwiska, ale interesowali się astrologią i w ich mniemaniu spadłem tam z zupełnie innej planety. Coś jak Mr. Spock (charakter z planety Wulkan) z serialu s.f. Star Trek, który właśnie szedł na bieżąco w TV. Moje portfolio graficzne było trochę prowincjonalne, ale gdy artdyrektor pisma zatrzymał się dłużej przy przykładach ręcznego liternictwa, poczułem, że jestem we właściwym miejscu o właściwym czasie (jak mawiają Amerykanie). Przyznał też, że właśnie potrzebuje liternika do nagłówków i ja znowu zobaczyłem na niebie tę astrologiczną „smugę”, na której przyleciałem z Polski. Od razu dostałem pracę i nie wierząc własnemu szczęściu, stałem się częścią składową grupy młodych i utalentowanych długowłosych. Pracowali tam artdyrektorzy i fotografowie dużego kalibru, jak — Tony Lane, Baron Wolman, Annie Leibovitz i Jim Marshall.

Koniec wersji demonstracyjnej.