FRANK PERETTI

PRZYSIĘGA

Kraków 2008

Tytuł oryginału:

The Oath

Tłumaczenie:

Andrzej Wojtasik

Redaktor techniczny:

Ewa Czyżowska

Łamanie:

Joanna Łazarów

Korekta:

Magda Urlich, Krystyna Dulińska

Okładka:

Andrzej Wełmiński

Copyright © 1995, 2003 by WestBow Press. All Rights Reserved

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo M, Kraków 2007

ISBN 978-83-60725-96-2

ISBN wersji cyfrowej 978-83-7595-423-4

Wydawnictwo M

ul. Kanonicza 11, 31-002 Kraków

tel. 012-431-25-50; fax 012-431-25-75

e-mail: mwydawnictwo@mwydawnictwo.pl

www.mwydawnictwo.pl

www.ksiegarniakatolicka.pl

WSTĘP

Grzech to potwór, którego uwielbiamy się wypierać.

Podkrada się, odgryza kawałek naszego życia, wraca i znów kąsa. Nawet gdy krwawimy i kulejemy, wolimy myśleć, że nic się nie stało. To dlatego grzech jest monstrum doskonałym, ludożercą, który oślepia i paraliżuje swe ofiary, przekonując je, że wszystko jest w porządku i nie ma potrzeby uciekać. Potem pochłania je bez pośpiechu.

Ta bestia atakuje nas wszystkich, niekiedy twarzą w twarz, często jednak uderzając w nasz czuły punkt. Tylko dzięki rozpoznaniu jej prawdziwej bestialskiej natury możemy mieć nadzieję na ocalenie. W Jezusie Chrystusie otrzymaliśmy przebaczenie i moc, by przezwyciężyć grzech, ale nie sposób przepędzić bestii, otwierając jej drzwi i podrzucając okruchy naszej natury. Zabawa z potworem, który w istocie bawi się nami, to prosta droga do utraty części nas samych.

W roku, w którym zacząłem pisać Przysięgę, obserwowałem, jak przydarza się to niektórym moim znajomym. Podczas gdy inni tak jak do tej pory chwalili Pana, kochali się nawzajem, uśmiechali i starali nie osądzać, kilkoro naprawdę dobrych ludzi w głupi sposób, na oślep weszło wprost w paszczę grzechu. Ślady kłów są widoczne do dzisiaj w zrujnowanych małżeństwach i w zepsutych powołaniach. Pozostali powinni byli coś powiedzieć.

W Przysiędze próbowałem opowiedzieć o tym za pomocą brutalnego dramatu. Nadałem grzechowi formę, określone wcielenie, zdecydowane na pożarcie bohatera. Wybrałem mroczną, opuszczoną scenerię, bo grzech unika dokładnej obserwacji, tak jak robactwo ucieka od światła. W takich miejscach nie panują żadne zasady. Łatwo jest wyprzeć się grzechu i jest on chroniony. Konsekwencje okazują się te same co w wypadku wielu prawdziwych losów. Wszyscy widzieliśmy przyjaciół, krewnych i współwyznawców, wyrzuconych za drzwi przez domowe zwierzę, które stało się zbyt duże, by je kontrolować. Niektóre ofiary, krwawiące i poznaczone bliznami, zdołały wrócić, szczęśliwie wyleczyć rany i zmądrzeć. Inni nigdy nie powrócili. A niektórzy z nas byli przy tym.

Przysięga to historia, w której wszyscy, w różnym stopniu, wzięliśmy udział. Wiele lat później nadal bije na alarm, wykrzykując to samo ostrzeżenie, które Bóg dał Kainowi: „grzech leży u wrót i czyha na ciebie, a przecież ty masz nad nim panować” .

FRANK PERETTI

lipiec 2003

Z tego co wiem, zginęło dwadzieścia siedem osób i mogę się tylko domyślać, że pozostali uciekli z tym, co dali radę ze sobą zabrać. Całą noc słyszałam krzyki i strzelaninę i nie odważyłam się wyjść z domu.

Pastor DuBois wisiał w Hyde Hall aż do tego popołudnia. Poinformowałam Bena i innych, że nie przyjdę na podpisanie Statutu, dopóki ciało nie zostanie usunięte, więc Ben zarządził, by je odcięto, wyniesiono i pochowano z pozostałymi.

Późnym popołudniem mężczyźni, którzy pozostali w Hyde River, wrócili do kopalń, jakby nic się nie stało, i ja też zajęłam się swoimi sprawami. Po zmroku zebraliśmy się pod osłoną ciemności w Hyde Hall i podpisaliśmy Statut. Wpisując nasze nazwiska, zawarliśmy przysięgę milczenia, więc o tych rzeczach nie mogę mówić, tylko pisać w tajemnicy.

Już po kłopocie, ale nie czuję się szczęśliwsza. Boję się tego, co zrobiliśmy. Boję się jutra.

Z dziennika Holly Ann Mayfield

19 lipca 1882 r.

ROZDZIAŁ 1 

ZABÓJSTWO

Biegła. Konary i kolczaste jeżyny drapały ją, czepiały się jej, podcinały ją i uderzały w twarz, jakby jakieś kościane ręce wyciągały się po nią z ciemności. Zbocze opadało stromo. Biegła teraz bezwładnie, niepewnie stawiając stopy na sosnowym igliwiu i ruchomych kamieniach. Jej ręce wciąż zmagały się z konarami, szukała szlaku, potykała się o kłody, podnosiła się i ruszała pędem, w lewo, potem w prawo. Powalony pień zaczepił o jej kostkę i znów upadła. Gdzie jest ten szlak?

Krew. Cuchnęła nią. Miała ją, gorącą i lepką, między palcami. Przesiąkła przez jej koszulę i obryzgała spodnie khaki, ubranie przylgnęło do skóry. W prawej dłoni, w żelaznym uścisku trzymała nóż myśliwski, nie wiedząc, że koniec ostrza jest ułamany.

Musiała się wydostać z tych wzgórz. Wiedziała, którędy ona i Cliff tu przyszli i gdzie zostawili przyczepę. Musiała jedynie wycofać się tą samą drogą.

Płakała, modliła się i mamrotała ciągle: „Puść go, puść go. Jezu, uratuj nas... Zostaw, puść go”. Szła dalej po omacku, schylając się pod gałęziami, przełażąc nad kolejnymi kłodami, brnąc w mroku przez splątane zarośla.

W końcu znalazła szlak, wąską, zrytą kopytami drogę z błota i kamieni, która spadała po stoku wzgórza, wiła się zakosami wśród wysokich jodeł i sosen. Podążyła nią ostrożnie, nie chcąc się znów zgubić.

– Jezu, pomóż mi...

Harold Bly nie kierował się litością i nie miał żadnych skrupułów, kiedy wywlekał z domu jęczącą błagalnie żonę. Przeciągnął ją przez frontowy ogródek na ulicę, gdzie porzucił ją z takim szacunkiem, z jakim rzuciłby plastikowy worek ze śmieciami. Maggie Bly z krzykiem wylądowała na ulicy, obdzierając sobie dłonie i łokcie na szorstkim asfalcie. Poraniona i przestraszona, odzyskała równowagę i siedziała tam, otyła, w niebieskich dżinsach, z potarganymi blond włosami spadającymi na oczy. Wierzchem dłoni odgarnęła włosy i zobaczyła, jak jej wściekły mąż odchodzi. Rozmazany przez łzy widok jego sylwetki w świetle lampy stojącej na werandzie przypominał migoczący promień.

– Harold!

Harold Bly, wysoki mężczyzna o szerokim torsie, obrócił się i z jedną stopą postawioną już na najwyższym stopniu schodów na werandę raczył łaskawie jeszcze raz spojrzeć na żonę. W jego oczach nie było współczucia. Miał przeszło czterdzieści lat i był dwadzieścia lat od niej starszy; był władcą, który nie toleruje zdrad. Czerpał przyjemność z wyrzucenia kobiety na środek ulicy. Tak naprawdę chciałby, żeby wstała, wtedy mógłby to zrobić ponownie.

– To już koniec, Maggie – powiedział, kręcąc lekko głową. – Załatwione.

Wybałuszyła oczy z przerażenia. Z trudem łapiąc oddech, jęcząc, ciężko podniosła się z miejsca, potem podbiegła do niego. 

– Harold, proszę... nie. Przykro mi, Harold. Tak mi przykro.

– Myślisz, że możesz mnie zdradzać, a potem po prostu powiedzieć, że ci przykro? – wrzasnął.

Zepchnął ją ze schodów z taką siłą, że znów upadła i wybuchła krzykiem, który usłyszeli sąsiedzi.

– Harold, proszę, nie każ mi odchodzić. Proszę!

– Za późno, Maggie – wykonał ręką ruch, jakby wydawał na nią wyrok. – Teraz to już tylko kwestia czasu, nic nie mogę zrobić, by to powstrzymać. Lepiej wynoś się stąd, i to naprawdę daleko.

Odwrócił się w stronę domu i jeszcze dodał:

– Nie chcę, żebyś była blisko mnie, kiedy do tego dojdzie. Nikt tego nie chce.

– Ale gdzie ja pójdę? – załkała Maggie.

– Cóż, trzeba było o tym pomyśleć znacznie wcześniej.

Po drugiej stronie ulicy przez niewielką szparę między firankami cały dramat obserwowała żona brygadzisty z kopalni. Jej dzieci oglądały w tym czasie kreskówki w telewizji satelitarnej. Dwa domy dalej, naprzeciwko wielkiego ceglanego budynku Blyów, górnik i jego żona nasłuchiwali przez otwarte skrzypiące drzwi.

– Harold – głos Maggie przeszedł w wycie – nie zostawiaj mnie tutaj!

Mężczyzna otwierał już drzwi, ale ponownie odwrócił się i dźgnął ją palcem.

– Trzymaj się ode mnie z daleka, Maggie! Jeśli spróbujesz się zbliżyć, zabiję cię, słyszysz?

Drzwi trzasnęły i Maggie została sama w ciemnościach.

„Mam nadzieję, że nie przyjdzie tutaj” – pomyślała żona brygadzisty i szybko zasłoniła okno firanką. Górnik z żoną popatrzyli na siebie i cicho zamknęli drzwi w nadziei, że Maggie nic nie usłyszy.

Przez łzy wszystko wydawało się zamazane, Maggie wytarła je więc i rozejrzała się po sąsiedztwie, szukając jakiegokolwiek schronienia, jakiejś oznaki powitania. Może mogłaby pójść do Carlsonów... Nie. Zasłony w salonie ich domu z przełomu wieków były rozciągnięte na całej długości okien. Może Brannonowie? Też nie. Widziała, jak w białym domu po drugiej stronie ulicy gaśnie światło najpierw na werandzie, a potem w pokoju dziennym.

Była bezchmurna lipcowa noc i Maggie zrozumiała, że większość sąsiadów musiała słyszeć kłótnię. Teraz żaden nie otworzy jej drzwi; nikt nie chce się narazić na gniew Harolda.

Mimo ciepłego wieczoru Maggie zrobiło się zimno, objęła się mocno ramionami. Spojrzała w dół na resztę małego, mającego za sobą czasy świetności miasteczka. Nie czuła żadnego ciepła ze strony ciasnych rzędów pokrytych blachą domów i starych sklepów. Dachy z kominami na tle rozświetlonego księżycową poświatą stoku wyglądały jak sczerniałe zęby piły.

Nagle zdała sobie sprawę, że jest tu teraz obca, a Hyde River to miejsce, które dla obcego potrafi być wrogie i surowe.

Przepełniona strachem szła w dół, ku autostradzie, która przecinała miasto. Dłoń co chwilę przykładała do serca, jak gdyby czuła bolesne ukłucia. Obejrzała się za siebie, potem spojrzała przed siebie, na czarne niebo, na którym gwiazdy migotały łagodnie między wysokimi górskimi łańcuchami. Przez dłuższą chwilę spoglądała na budynek Spółki Górniczej Hyde, ogromną betonową cytadelę po drugiej stronie rzeki, teraz czarną na tle nieba. W oszalałej z przerażenia wyobraźni zobaczyła, że okna starego budynku są oczami, a wielkie drzwi to usta, i że przypatrują się jej jak posiłkowi. Była nawet pewna, że się poruszały. Przyspieszyła kroku, ciągle rzucając spojrzenia w bok i w niebo, jakby czaił się tam jakiś niewidzialny potwór.

Doszła do Hyde River Road, wąskiej dwupasmowej szosy, która biegła przez samo centrum i wiła się potem przez trzydzieści mil głęboką doliną na południe, do miasta West Fork, i dalej, do świata na zewnątrz. Wystarczyło kilka przecznic i miasto ukazywało swe lepsze oblicze. Nowe sklepy skupiły się wokół rozwidlającego się w czterech kierunkach skrzyżowania. Z tyłu leżała stara część miasta. Przeszła wiele zim, przetrzymała całe stulecie zmiennej koniunktury i nie skarżyła się na swój wiek. Maggie pospieszyła przed siebie, w stronę nowej dzielnicy. Przeszła skrzyżowanie, minęła małe zakłady, True Value Hardware i stację Chevron, tawernę Charliego, ciągle otwartą, i Denning’s Mercantile. Oprócz tych wyjątków miasto było stopniowo rozkładającym się ciągiem rozwalających się domów, zamkniętych na głucho witryn sklepowych, rozklekotanych furgonetek i porzuconych zardzewiałych urządzeń górniczych. W końcu dotarła do przenośnego domu McCoyów. Było to metalowe pudło na buty, z oknami, bez kół, osadzone i zapadające się już na filarach i wypełnionych betonem baryłkach po ropie, ze zniszczonym dachem, który zastępowała ciężka, niebieska plandeka. Maggie zobaczyła, że Bertha McCoy przygląda się jej przez kuchenne okno. Gdy ich spojrzenia się spotkały, Bertha szybko znikła.

Maggie zbliżyła się do zarzuconego zabawkami trawnika. Griz i Tony, dwa kundle McCoyów, ujadały, przez co i inne psy w okolicy zaczęły szczekać. Pukanie do drzwi było w tej sytuacji jedynie formalnością; McCoyowie musieli wiedzieć, że ktoś się tu kręci.

Maggie zapukała. W odpowiedzi na jej kilka nieśmiałych stuknięć z wnętrza dobiegł głos Berthy.

– Czego chcesz?

– Bertha? Bertha, to ja, Maggie.

– Czego chcesz?

Maggie, zdenerwowana, zawahała się. To, czego chciała, nie nadawało się do wykrzyczenia przez zamknięte drzwi.

– Mogę z tobą przez chwilę porozmawiać?

Wtedy usłyszała męski głos.

– Kto to?

Bertha odparła:

– Maggie Bly.

– Co ona tu robi? – spytał mężczyzna.

Dwa głosy toczyły ściszoną rozmowę. Drzwi były nadal zamknięte.

W końcu mężczyzna zawołał:

– Co tu robisz, Maggie?

– Ja... – Maggie rozejrzała się dookoła przerażonym wzrokiem. – Nie mogę zostać na zewnątrz.

– To idź do domu.

– Nie mogę. Harold – musiała to powiedzieć – Harold mnie wyrzucił.

Elmer McCoy, kiedyś brygadzista pracujący w Spółce Górniczej Hyde, był dobrym znajomym Harolda Bly. Maggie usłyszała to w napiętym tonie jego głosu.

– Maggie, nie mamy z wami żadnych zatargów i nie chcemy mieć.

Maggie przywarła do drzwi, jakby szukała ochrony. Dokoła miasto tonęło w zimnych, szarych barwach nocy i każde przyciemnione okno, każdy cień zdawały się skrywać coś złowrogiego.

– Elmer, czy mógłbyś mnie na chwilę wpuścić...

Słyszała jak Bertha błaga Elmera drżącym ze strachu głosem:

– Elmer, nie wpuszczaj jej tu!

– Odejdź, Maggie! – krzyknął zza drzwi.

– Proszę...

– Odejdź, słyszysz? Nie chcemy twoich kłopotów – głos Elmera brzmiał strachliwie.

Odwróciła się. Psy szczekały za nią, aż znikła z pola widzenia.

Evelyn Benson szła stromym szlakiem wiele mil, zirytowana podążając krok za krokiem w dół, aż w końcu szlak urwał się na wykarczowanej w lesie drodze, którą wcześniej jechała z Cliffem. Doszła aż tu i w tym momencie desperacja ustąpiła wyczerpaniu, kolana ugięły się pod nią i opadła na ziemię przy drodze. Była zbyt otępiała z powodu szoku, aby szlochać, i zbyt wyczerpana emocjami, by się modlić. Krew, którą przesiąkło jej ubranie, zmieszała się z potem, a nocny wiatr wywiewał ciepło z jej ciała, aż zaczęła drżeć.

Idź stąd! – syczała zza drzwi małego, parterowego domku Carlotta Nelson.

– Carlotta, proszę! Wpuść mnie. Nie mogę tu zostać! – Maggie płakała, stojąc na werandzie i kurczowo trzymając gałkę zamkniętych drzwi.

Carlotta Nelson i Rosie Carson, obie umiarkowanie atrakcyjne i już niemłode, były ciągle miasteczkowymi faworytami i wolały, aby tak pozostało.

– Nie mogę cię tu wpuścić – odparła Carlotta – skoro Harold cię wykopał. Powinnaś to wiedzieć!

– Carlotta, boję się!

Carlotta, której głowę zdobiły długie, jasne włosy zaczesane w warkocz, wymieniła niespokojne spojrzenie z Rosie, drobnym, piegowatym rudzielcem. Carlotta trzymała rękę na gałce drzwi – nie po to, by je otworzyć, ale by mieć pewność, że gałka się nie przekręci.

Rosie stała blisko drzwi tylko dlatego, że mogła się schować za Carlottę.

– No cóż, my też się ciebie boimy, rozumiesz? – krzyknęła zza pleców Carlotty.

– Wpuśćcie mnie tylko na tę noc – błagała Maggie. – Zginę, jeśli tu zostanę!

Zginie? Powiedziała, że zginie? Carlotta rzuciła przerażone spojrzenie ku Rosie, ta odpowiedziała tym samym. Tylko drewniane drzwi dzieliły je od najgorszego kłopotu.

– To twój problem – powiedziała Carlotta drżącym głosem. – Możesz się z nim udać gdzie indziej, wiesz? A teraz wynoś się stąd!

Maggie znów zaszlochała.

– Proszę, wpuśćcie mnie. Rano już mnie nie będzie, obiecuję!

Odpowiedzią na jej wołanie była cisza.

Wreszcie Maggie odwróciła się i, otępiała ze strachu, zeszła ze schodów na chodnik. Szła, mijając budynki, samochody i drzewa, wciąż oglądając się na boki, na niebo i do tyłu, w dół drogi.

Kierowca ciężarówki nie zdążyłby zobaczyć Evelyn, gdyby nie musiał zwolnić z powodu złych warunków na drodze. Gdy w świetle reflektorów wyłoniło się z mroku leżące na drodze zakrwawione ciało, musiał szybko zahamować.

Jego przewożąca drewno ciężarówka zgrzytnęła, zatrzymała się z warkotem jakieś trzy metry przed leżącą na brzuchu kobietą. Wychodząc z kabiny, kierowca zaczął odczuwać niepokój. Był sam, naokoło panował mrok, a cała sytuacja mogła być bardziej złożona niż to, co widział w świetle reflektorów. Ostrożnie podszedł do nieruchomego ciała, oczekując najgorszego: wypadku na polowaniu albo ataku niedźwiedzia. Może to okaleczone ciało zgwałconej kobiety, porzucone przez jakiegoś zboczeńca. Rozejrzał się. A jeśli napastnik dalej gdzieś tu jest?

– Halo? – zawołał niepewnie.

Evelyn poruszyła się i jęknęła z twarzą wciśniętą w ziemię. Kierowca przyspieszył kroku. Gdy był już przy niej, nachylił się i delikatnie przewrócił ją na plecy. Kobieta była bezwładna, miała zamknięte oczy i twarz jak z wosku. Ujął jej głowę i przyłożył dłoń do szyi. Puls był silny, oddech w normie.

– Proszę pani, słyszy mnie pani?

Poderwała się, jak gdyby zbudzona ze snu.

Evelyn nie wiedziała, kim jest, gdzie jest ani kto ją trzyma. Jej myśl zarejestrowała tylko wielką kratownicę ciężarówki, dudniący silnik diesla, a zwłaszcza oślepiające przednie światła – wyglądały jak oczy.

Ze strasznym krzykiem wyswobodziła się z uścisku kierowcy i skoczyła na równe nogi. Chwiała się z wyczerpania i była poplamiona krwią W prawej ręce trzymała nóż. Złamane ostrze zalśniło, odbijając światło reflektorów. W obawie o własne bezpieczeństwo kierowca odskoczył od niej. Zaszokowany, stał na drodze i patrzył, jak kobieta z szaleństwem w oczach rzuca się z nożem na jego ciężarówkę, wrzeszczy, kopie pojazd i zadaje mu ciosy. Ostrze zaszczękało o kratownicę. Zdając sobie sprawę, że kobieta zaraz się zrani, kierowca przyskoczył do niej, chwycił  ją mocno i odciągnął od ciężarówki. Ona jednak nadal miotała się i krzyczała. Szamocząc się, niemal odcięła mu ucho.

Vic Moore, wysoki, brodaty i krzepki, też nie chciał mieć problemów. W tym czasie w Hyde Valley nie było łatwo znaleźć pracę, zwłaszcza jako fachowiec budowlany. Ale cóż, głodem nie przymierali, a to mówiło co nieco o jego sile i sprycie. Od sześciu lat udawało mu się też wytrwać w małżeństwie z tą samą kobietą, co było już całkiem niezłym osiągnięciem – i wskazywało na to, że Carlotta Nelson potrafi dochować tajemnicy. Więc wszystko szło dobrze, dziękuję bardzo, i mogło być już tylko lepiej. Tak przynajmniej myślał aż do tej nocy.

Stojąc z nagim torsem przed umywalką, przygotowywał się właśnie, by pójść do łóżka, kiedy spostrzegł coś, co wyglądało jak wysypka albo pęknięte naczyńko krwionośne, dokładnie w okolicy serca. Nachylił się w stronę lustra, żeby pod lepszym kątem móc się przyjrzeć dziwnemu znamieniu. Miało koronkowy, żyłkowaty wzór i zajmowało na jego klatce piersiowej obszar długości około trzech centymetrów i szerokości nieco większej niż szerokość dłoni.

„Co to u diabła może być?” – zastanawiał się.

Gdzieś z głębi pamięci wypłynęła odpowiedź i serce pod znamieniem zaczęło szybciej bić. Vic chwycił krawędź umywalki, by zachować równowagę. Kręciło mu się w głowie, podczas gdy rozum i logika walczyły ze strachem i zaprzeczeniem. Niemożliwe, żeby to znamię, ta skaza była tym, o czym myślał. Nie wierzył w te historie, które słyszał, będąc dzieckiem. Nie, po prostu naciągnął mięsień albo cokolwiek; kilka naczyniek pękło, gdy machał młotem albo podnosił piłę tarczową. Ostatnio ciężko pracował.

Na dźwięk głośnego pukania do frontowych drzwi aż podskoczył. Nastąpiła chwila ciszy, a po niej zabrzmiało desperackie dudnienie. Dottie, jego żona, była pod prysznicem, wiedział, że nie słyszy pukania. Vic przeklął niestosowny moment. Kto u diabła?

Musiał się czymś okryć. Nikt nie mógł zobaczyć.

– Oj, daj spokój – mruknął do siebie – włóż po prostu koszulę. Żaden kłopot.

Włożył koszulę, która wisiała na wieszaku na drzwiach łazienki. Na wierzch zarzucił jeszcze płaszcz kąpielowy.

Walenie w drzwi nie ustawało. Vic przechodził przez pokój dzienny w stronę drzwi, przewiązując jednocześnie płaszcz, gdy usłyszał głos.

– Halo! Halo, proszę, jest tam kto?

Głos brzmiał, jakby należał do Maggie Bly.

Gwałtownie otworzył drzwi. Maggie wpadła do środka z takim impetem, że niemal go przewróciła. Chwyciła go mocno, wręcz wspinając się na niego w przerażeniu.

– Vic, wpuść mnie, wpuść mnie!

Vic poczuł strach, a po chwili złość.

– Maggie, co ty wyprawiasz? O co chodzi?

Trzymała go mocno, wzrok utkwiła w drzwiach, jak gdyby coś zagnało ją do środka. Jej słowa popłynęły potokiem jak u przestraszonego dziecka.

– Vic, musisz pozwolić mi tu zostać, nie sprawię ci żadnego kłopotu, pozwól mi tu zostać, proszę, nie mogę tam wyjść!

– Maggie, uspokój się w tej chwili! – wysyczał, starając się uwolnić z jej uścisku. – I przymknij się lepiej! Jest tu Dottie i dzieciaki. Chcesz ich wszystkich wystraszyć?

Maggie próbowała się uciszyć, ale jej przerażony głos nadal był piskliwy.

– Proszę, tylko nie każ mi tam wychodzić...

Vic spojrzał w stronę korytarza prowadzącego do łazienki. Ciągle było słychać odgłos prysznica. Zaczynał się denerwować.

– O co chodzi? Co się stało?

Maggie potarła dłonią okolice serca, jakby chciała zmniejszyć ból.

– Harold mnie wyrzucił.

Vic zobaczył, co zrobiła, usłyszał to, co powiedziała, i przeraził się. Pochyliła się ku niemu, lecz on cofnął się.

– Spokojnie, Maggie, spokojnie. Harold cię wyrzucił? Za co?

Stała i płakała, nie patrzyła na niego.

– Dlaczego cię wyrzucił? – powtórzył Vic.

– Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzyło... – powiedziała, uchylając się od odpowiedzi.

Vic zrozumiał, twarz zacisnęła mu się ze strachu. Podszedł do drzwi i szeroko je otworzył.

– Wynocha.

Wyrok śmierci zapadł.

– Vic...

– Wynocha! Już!

– Vic – Maggie błagalnie złożyła dłonie – nie wiesz, co tam się dzieje?

Obniżył głos do szeptu, mając nadzieję, że będzie posłuszna.

– I niech to tam pozostanie. Nie wniesiesz tego tutaj.

– Nie o to mi chodziło...

Vic był coraz bardziej wzburzony.

– Maggie – powiedział podniesionym głosem – cokolwiek robisz, to nie ma żadnego związku ze mną ani z Dottie czy moimi dziećmi. A teraz wynoś się stąd!

Maggie stała drżąca, niezdolna do wykonania ruchu lub niechętna. Vic wiedział, że musi wyrzucić ją ze swego domu – i to szybko. Wyciągnął rękę, chwycił ją za ramię i pociągnął w stronę drzwi. Zapłakała.

– Zamknij się! – wysyczał, po czym wypchnął ją na zewnątrz. Zamknął drzwi i zaryglował je od środka.

Prysznic ucichł. Kilka chwil później Dottie weszła do salonu w płaszczu kąpielowym i z ręcznikiem na głowie.

– Kto to był? – zapytała męża z troską.

Vic stał na środku pokoju, patrząc na drzwi i czekając, czy Maggie nie odważy się wrócić. Zwracając twarz ku żonie, nie potrafił ukryć, że był nieźle zdenerwowany.

– Głupie dzieciaki, rzucały kamieniami.

– I co zrobiłeś?

– Pogoniłem je.

– Widziałeś, kto to był?

– Nie, było za ciemno.

Już miała zadać kolejne pytanie, ale mężczyzna szybko przeszedł obok niej, drapiąc się po swędzącym miejscu w okolicy serca, i wyszedł z pokoju. Chciał iść do łóżka, zgasić światło i mieć już ten dzień za sobą. Nie chciał odpowiadać na żadne pytania.

Maggie dotarła w końcu do Cobb’s Garage, dawnej remizy strażackiej Spółki Górniczej, zbudowanej pospiesznie z kamienia i cegły, zaopatrzonej w wielkie, drewniane, dwuskrzydłowe drzwi na metalowych zawiasach. Paliło się światło; Levi pracował do późna. Podeszła do bocznego wejścia i nie zamierzając nawet pukać, spróbowała otworzyć drzwi. Nie były zamknięte na klucz, więc szybko weszła, zatrzasnęła je za sobą i oparła się o nie. Była zdecydowana: Levi Cobb może ją złapać i wyrzucić, ale sama stąd nie wyjdzie. Ani przez chwilę nie zostanie na zewnątrz.

Serwisowa ciężarówka firmy telekomunikacyjnej była uniesiona na podnośnikach. Maggie spostrzegła Leviego za ciężarówką, przy zagraconym stole warsztatowym. Brodaty, siwiejący, masywny facet w drucianych okularach, z wielkimi dłońmi robotnika, w jednej ręce trzymał palnik, drugą podnosił maskę, żeby zobaczyć, kto wszedł. Na widok opierającej się o drzwi kobiety, drżącej i potarganej, przekrzywił głowę.

– Pani Bly?

Steve Benson odebrał telefon od matki Evelyn w środku nocy i przyjechał do Clark County Medical Center w West Fork przed drugą po południu następnego dnia. Idąc szpitalnym korytarzem, czuł dopadające go zmęczenie, ale wiedział, że ma dosyć sił, by je przemóc. Przeszedł szybko korytarzem, przemykając między pacjentami na wózkach, między pielęgniarkami i lekarzami. Szukał sali 31. Wiedział, że ludzie patrzą na niego, gdy ich mijał. Zdawał sobie sprawę, że w swoim turystycznym stroju nie pasuje do tego białego, sterylnego otoczenia. Tak też było: wyglądał, jakby pół nocy spędził w podróży, jego twarz pociemniała od kilkudniowego zarostu, wzrok miał szklisty i skupiony. „Mogą się gapić, ile chcą”, pomyślał. Dla niego najważniejsze było zobaczyć Evelyn i dowiedzieć się, czy znaleziono jego brata Cliffa.

Zauważył stanowisko pielęgniarek i czekającą na niego zastępczynię szeryfa – przynajmniej na to wskazywał jej mundur. Na jej widok zniecierpliwienie Steve’a wzrosło jeszcze bardziej. Co oni tam na oddziale sobie myślą? „Ech, ten Cliff Benson to nic takiego, jakaś pomniejsza sprawa, wyślijcie dziewczynę”. Wyglądała jak zupełny nowicjusz: kasztanowe włosy starannie przycięte na wysokości szyi, każdy kosmyk na swoim miejscu. Sprawiała wrażenie, jakby nigdy nie zajmowała się policyjną robotą. Smukłe, wysportowane ciało. Twarz chińskiej lalki. Zauważył, że czuła się nieswojo, była zdenerwowana, jakby to był jej pierwszy dzień na służbie.

Świetnie. Po prostu świetnie.

Patrzyła w jego stronę. Nie próbuj mnie zatrzymywać, młoda damo.

– Czy mogę w czymś pomóc? – spytała, podchodząc do niego.

– Nazywam się Steve Benson – powiedział, zatrzymując się, by jej nie przewrócić.

– Szwagier pani Benson?

– Zgadza się – odpowiedział, pozwalając jej uścisnąć swą dłoń, ale patrzył już za nią, w głąb korytarza; pragnął zobaczyć Evelyn.

– Nazywam się Tracy Ellis, jestem... jestem z biura szeryfa okręgu Clark.

Tak, była nieźle zdenerwowana. To zrozumiałe.

– Matka Evelyn powiedziała, że pan przyjdzie. Więc jest pan bratem, yyy...

Steve w końcu poświęcił jej uwagę, żeby mieć ją z głowy.

– Tak, Cliff Benson jest moim bratem.

Wydawało się, że kobieta szuka następnego pytania.

– Czy... czy jest pan sam? Czy ktoś przyjechał razem z panem?

– Jestem sam. Przejdźmy do rzeczy. Chcę zobaczyć moją bratową i dowiedzieć się, czy znaleźliście mojego brata.

Pojęła wyraz jego twarzy i ton głosu, spuściła na chwilę wzrok. W końcu powiedziała:

– Eveleyn żyje, jest bezpieczna, jest teraz pod wpływem środków uspokajających. Nie ma poważniejszych obrażeń. Gdy przywiózł ją kierowca ciężarówki, była pokaleczona, poobijana i w stanie szoku. Teraz odpoczywa. Nic jej nie będzie.

Steve odnotował fakt, że mówiła tylko o Evelyn. Ale zanim zdążył coś powiedzieć, dotknęła jego ręki.

– Czy możemy najpierw usiąść, tylko na chwilę?

– Po co?

– Chodźmy – odpowiedziała delikatnie i poprowadziła go z korytarza do poczekalni, przestronnego pokoju z wygodnymi fotelami, egzemplarzami czasopism, wielkimi oknami.

Zanurzył się w miękkim fotelu, już ogrzanym przez popołudniowe słońce. Było przyjemniej, niż się spodziewał. Jego ciało dawało mu sygnały o potrzebie odpoczynku, sygnały, które od długiego czasu ignorował.

Tracy Ellis przesunęła fotel tak, by siedzieć naprzeciw niego i możliwie blisko. Trzymała teczkę, w której, jak wywnioskował, znajdowały się zgromadzone do tej pory szczegóły sprawy. Zauważył, że jej nie otwierała, tylko patrzyła na niego. Zrozumiał, że próbuje znaleźć odpowiednie słowa.

Wyraz jej twarzy mówił wszystko. Zobaczył prawdę w jej oczach, czuł, jak kłuje go w żołądku, pokonuje nadzieję, przełamuje pragnienie, by w to nie wierzyć.

– Czy mój brat nie żyje?

Ciągle się wahała. W końcu powiedziała:

– Konieczna jest jeszcze identyfikacja zwłok, ale... Tak, to niemal pewne, że pański brat Cliff nie żyje.

Iskierka nadziei powróciła, ale tylko po to, by go dręczyć.

– Co... co pani ma na myśli, mówiąc „niemal pewne”?

Szybko otworzyła teczkę i przebiegła wzrokiem przez notatki, szukając konkretnej informacji.

– Czy – przeskoczyła na następną stronę – czy pański brat Cliff miał bliznę na prawej nodze, mmm, z boku uda?

Steve wziął głęboki oddech. Czuł, że drętwieje.

Kobieta czekała na odpowiedź.

Skinął głową.

– On... postrzelił się w nogę pistoletem, kiedy miał szesnaście lat. Chciał mi pokazać swój szybki strzał.

Miał to przed oczami: kartka papieru z narysowanym celem, przybita do starego dębu za domem; Cliff, wysoki, tyczkowaty, z kaburą przywiązaną do nogi i opadającym kowbojskim kapeluszem. „Ej, Clint Eastwood, posuń no się”.

– Był... był postrzelonym chłopakiem. Uwielbiałem go za to.

– Bardzo mi przykro.

– Co się stało?

– Nie mamy pewności. Wczoraj w nocy kierowca ciężarówki znalazł panią Benson, samą na leśnej drodze na Wells Peak. Była w szoku i majaczyła, ale miała przy sobie jakiś dokument. Zadzwoniliśmy do jej domu i dowiedzieliśmy się od jednego z jej synów, że ona i pański brat pojechali razem pod namiot. Dziś rankiem na Wells Peak znaleźliśmy ciało pańskiego brata.

Zrobiła pauzę, a potem ostrożnie powiedziała:

– Sądząc po tym, co zastaliśmy, sądzimy, że mógł paść ofiarą ataku niedźwiedzia.

„Mógł?”

– Widząc ślady, nie umiecie jednoznacznie stwierdzić, że to atak niedźwiedzia?

Jego ton był ostry. Steve był tak zbolały, że nie mógł nic na to poradzić. Zauważył, że zniosła to dobrze, była dalej spokojna i uprzejma, choć wyraźnie spięta.

– Nie mamy jeszcze wszystkich informacji. Przede wszystkim ataki niedźwiedzi, jeśli tak było w tym wypadku, w tamtej okolicy są wyjątkowo rzadkie... przynajmniej zgłaszane ataki. Nigdy – dodała niechętnie – nie opracowaliśmy stosownej procedury badania takich spraw. W tej części kraju potrzeba czasu, by zebrać odpowiedni zespół i opracować logistykę. Ciało pańskiego brata zawieziono do kostnicy w Oak Springs. To za przełęczą, około trzydziestu mil stąd. Sekcja zwłok ma być przeprowadzona jutro i mamy nadzieję, że okręgowy patomorfolog ustali przyczynę śmierci. Tymczasem my skontaktowaliśmy się z Departamentem Rybołówstwa i Zwierzyny Łownej i przyślą tu kilku ludzi...

– Marcusa DuFresne? – wtrącił.

– Słucham?

– Policjant zajmujący się ochroną przyrody w Departamencie Rybołówstwa i Zwierzyny Łownej. Marcus DuFresne, tak?

Przekrzywiła głowę.

– Zna go pan?

– Pracowaliśmy razem. W zeszłym roku pomagałem mu oznaczać niedźwiedzie. Czy on jest w tej sprawie?

Chwilę się wahała, ale odpowiedziała:

– Tak, myślę, że jest.

Nerwowo przeczesał dłońmi proste czarne włosy.

– W takim razie lepiej skontaktuję się z nim. Musimy się do tego zabrać, zanim ślady się zatrą, zanim stracimy dowód...

– No cóż, jestem pewna, że pan DuFresne ma dobre kwalifikacje...

– Obaj mamy. Do tego trzeba pracy nas obu.

Steve zdawał sobie sprawę, że mówi za głośno, za szybko, ale nie mógł się powstrzymać. Jakby cały swój ból i złość wkładał w działanie, w coś, co mógł kontrolować.

– Panie Benson – podniosła dłoń by mu przerwać. – Proszę sobie dać na wstrzymanie. Pan jest na to za blisko...

– Nie mamy czasu! – rzucił. – Jeśli to był niedźwiedź, ślady mogą zniknąć w ciągu kilku godzin.

– Pracują nad tym kompetentni ludzie...

– Chce pani kompetencji? O to chodzi? – Steve podniósł głos. – Czy wystarczy doktorat z nauk biologicznych? A może profesura na Uniwersytecie Stanowym Colorado, na Wydziale Biologii i Nauk Przyrodniczych? Pani zastępco, ja znam niedźwiedzie! Od dziesięciu lat specjalizuję się w zachowaniach grizzly i niedźwiedzi czarnych. Byłem konsultantem służb parków narodowych, przewodniczyłem dwunastu komisjom dochodzeniowym w sprawie ataków niedźwiedzi, obecnie prowadzę badania siedlisk i okresowych zasiedleń grizzly w Parku Narodowym Glacier. Prawdę mówiąc, spisuję nawet moją wiedzę na ten temat, będzie pani mogła to przeczytać, kiedy skończę książkę, ale teraz mój brat został zabity, a odpowiedzialny za to może być samotny niedźwiedź, który...

Przerwał, wydał długie westchnienie i pochylił się, opierając głowę na czubkach palców. Zagalopował się i wiedział o tym.

Jej spokojna i kojąca odpowiedź dobrze o niej świadczyła.

– Doktorze Benson, a może pójdziemy zobaczyć pańską bratową? Potem możemy jeszcze porozmawiać.

Jego głos był bardziej miękki, skruszony.

– Będę za to bardzo wdzięczny.

Była dlań kimś więcej niż tylko powinowatą. Steve znał Evelyn na długo, zanim zakochała się w Cliffie. Sam nawet umówił się z nią parę razy na randkę. Przyjaźnili się od dawna, była dlań jakby młodszą siostrą, ironiczną i tak pełną zapału, by być idealną kobietą dla takiego faceta jak Cliff.

Kiedy wślizgnął się cicho do jej szpitalnego pokoju, ujrzał jej matkę, Audrey Miller. Siedziała przy łóżku, trzymając ją za rękę. Na stoliku obok łóżka stał bukiet kwiatów, z wbudowanego radia sączyła się muzyka poważna.

Steve nie wiedział, czego się spodziewać, jednak gdy ujrzał Evelyn leżącą na białym prześcieradle, bladą i słabą, ale bezpieczną i pod opieką, przepełniła go słodka świadomość, że ona żyje. Rozpłakał się.

Audrey odwróciła się, jej twarz się rozjaśniła.

– Steve! Witaj – powiedziała ściszonym, szpitalnym głosem.

Wstała i objęła go, jej oczy wypełniły się łzami. Trwali w uścisku tak długo, ile trzeba, by wymienić pociechę, smutek, zrozumienie. Nie padły żadne słowa. Co można było powiedzieć?

Popatrzył na Evelyn. Twarz miała zwróconą ku niemu, ale jej wzrok był otępiały. Nie dała żadnego znaku, że go poznaje. Audrey otoczyła Steve’a ramieniem, gdy jej wzrok podążył za jego spojrzeniem.

– Myślę, że ciągle jest w szoku.

Steve zbliżył się, schylił i zajrzał w oczy Evelyn.

– Evie? – powiedział serdecznie. – To ja, Steve.

Przez chwilę nie było odpowiedzi. Potem, jakby reagując z opóźnieniem, jej oczy oprzytomniały i spojrzały na niego. Usta lekko zadrżały, a potem wymamrotały bardzo słabe i niewyraźne:

– Steve...

Musiała przeżyć coś strasznego. Czarne, kręcone włosy były wciąż sklejone zakrzepłą krwią, twarz i ręce znaczyły rany i siniaki.

Delikatnie położył ręce na jej dłoniach. Zdołała otoczyć kciukiem jego palec i powoli się uśmiechnęła. Uśmiech nawet nie przypominał zwykłego uśmiechu Evelyn, którym potrafiła rozjaśnić cały pokój, ale Steve przyjął go z zadowoleniem.

– Jak się masz, dzieciaku?

Przez chwilę wydawało się, że go nie usłyszała.

– Cliff nie żyje – powiedziała.

Jej oczy wypełniły się łzami, ale zdawała się tak odległa, tak bardzo oderwana od swych uczuć i bezpośredniej sytuacji, że jej słowa zabrzmiały matową monotonią, jak tępe stwierdzenie faktu.

– Odpoczywaj, Evie. Jesteśmy tu z tobą.

Uśmiechnęła się słabo i przekazała mu ledwo dostrzegalny uścisk.

Audrey przemówiła tym samym ściszonym głosem:

– Samuel i Travis będą u nas. Dopiero co tu byli. Pojechali do domu z dziadkiem.

Samuel i Travis mieli piętnaście i osiemnaście lat. Dobrzy chłopcy, dobrze wychowani. Evelyn nie zostanie sama.

Steve pogłaskał dłoń Evelyn na pożegnanie:

– Jeszcze wrócę. Teraz idę porozmawiać z zastępcą szeryfa. Trzymaj się.

– Ty też – zdołała powiedzieć.

Steve i Tracy Ellis znaleźli wolny pokój konferencyjny i zasiedli przy jednym końcu stołu.

Tracy była niepewna.

– Jak się pan czuje?

Już myśl o odpowiedzi na to pytanie doprowadziła uczucia Steve’a do stanu wrzenia. Pokręcił tylko głową, nie chcąc odpowiadać, bo bał się, że straci panowanie nad sobą.

– Możemy z tym poczekać.

– Nie – wyprostował się na krześle i wytarł łzy z kącików oczu. – Nie, musimy ruszać. Nie możemy zmarnować ani chwili.

Bawiła się długopisem.

– W porządku – powiedziała łagodnie.

Coś w jej wyglądzie kazało mu zapytać:

– A pani jak się czuje?

– Czuję się – otworzyła znów teczkę, zapewne po to, by zająć czymś ręce – tak sobie, jak pan się zapewne domyśla.

– Tak, to nie jest przyjemna sytuacja.

Potrząsnęła głową ze słabym uśmiechem.

– Nie, z pewnością nie jest. A zanim się poprawi, na pewno będzie jeszcze trudniej. Myślę, że powinien pan się na to przygotować.

– Staram się – powiedział, po czym zmienił temat. – Czy Evelyn zdołała pani cokolwiek powiedzieć o tym, co się zdarzyło?

– Właśnie miałam pana o to pytać.

Pokręcił głową.

– Nie. Jest teraz całkiem zamroczona.

– Tak jest lepiej, proszę mi wierzyć.

Tracy otworzyła teczkę na stole i sprawdzała, jakie posiada informacje.

– Kierowca ciężarówki znalazł ją na leśnej drodze na Wells Peak.

Zaczęła rozkładać opracowaną przez służby leśne mapę okolicy. Steve przysunął krzesło, żeby oboje mogli się przyjrzeć.

– Była w szoku, rozhisteryzowana, zakrwawiona. W dłoni trzymała nóż myśliwski i... i kierowca twierdzi, że zaatakowała jego ciężarówkę, ruszyła na nią z tym nożem.

Steve aż się schylił:

– Słucham?

Tracy przebiegła wzrokiem notatki i wskazała na cytat z wypowiedzi kierowcy.

– Proszę przeczytać: „Myślałem, że jest nieprzytomna, ale potem, gdy zobaczyła mój wóz, podskoczyła, wrzeszcząc, i zaczęła go atakować, próbując wbić w niego nóż”. Rozmawiałam z kierowcą. Był bardzo wzburzony. Nigdy czegoś takiego nie widział. Powiedział, że musiał ją siłą odciągać od ciężarówki i że mało co nie ugodziła go nożem.

Steve próbował wyobrazić sobie Evelyn robiącą coś takiego. Była zrównoważoną, dojrzałą i odpowiedzialną kobietą. Co ważniejsze, ona i Cliff mieli doświadczenie łowieckie. Evelyn polowała razem z mężem i umiała oprawiać zwierzynę. Kiedyś, podczas wycieczki w Montanie, ustrzeliła wielkiego czarnego niedźwiedzia. Potrafiła ochronić tych, których kochała, i nie załamywała się łatwo. To zachowanie do niej nie pasowało.

Tracy obrysowała miejsce na mapie.

– Znalazł ją mniej więcej tutaj, na tej drodze. To około dwunastu mil od miasteczka Hyde River. Ona i jej mąż obozowali nieopodal łańcucha górskiego, tu, u wylotu Staircase Trail. Nikt nigdy nie widział grizzly na Wells Peak, ale ludzie z Departamentu Rybołówstwa i Zwierzyny Łownej przypuszczają, że to mógł być wielki niedźwiedź... oznaczony numerem 318. Widziano go, no, nie tak blisko Wells Peak, ale – wskazała na inną górzystą okolicę, przynajmniej trzydzieści mil na północ – tu, w paśmie North Paddox.

Steve studiował mapę.

– To nie takie niezwykłe. Niedźwiedzie grizzly potrafią przemieszczać się na spore odległości w poszukiwaniu pożywienia. Wiadomo, czy ten niedźwiedź przywykł do widoku ludzi?

– Rozumiem, że jeśli zachowuje się w taki sposób, czyni to zeń głównego podejrzanego. Spustoszył wysypisko koło Swiftwater – wskazała małą wioskę, też jakieś trzydzieści mil na północ od Wells Peak. – W kilku tamtejszych gospodarstwach przetrząsnął śmietniki. Ale ataku nikt się nie spodziewał.

Tracy pokręciła głową, jej twarz wyrażała niepokój.

– Czy ktoś zbadał miejsce ataku?

Jej ramiona opadły, widać było, że czuje się nieswojo.

– Szeryf Collins i ja poszliśmy tam dziś rano, o brzasku – powiedziała. – Nie wiedzieliśmy, czego szukamy. Wiedzieliśmy, że pani Benson zeszła w dół Staircase Trail i że coś zaszło, ale...

Przerwała.

– Doktorze Benson, to nie wyglądało najlepiej.

Widział, że stara się mu tego oszczędzić. Jednak musiał usłyszeć prawdę.

– Śmiało.

Ociągała się, kartkowała notatki, szukała słów.

– Znaleźliśmy obozowisko: mały namiot, palenisko w dole zbocza, dwa plecaki. Zapasy żywności były należycie zmagazynowane w pojemnikach na kilku drzewach, niedaleko od obozowiska, też poniżej.

– Wisiały na linie rozciągniętej między drzewami? – zgadywał Steve.

Skinęła głową.

– Tak jest.

– Przynajmniej siedemnaście stóp nad ziemią?

– Właśnie tak.

Tak, Cliff i Evelyn zawsze tak robili. To była klasyczna metoda na zabezpieczenie zapasów – i obozowiczów – przed grzebiącymi w odpadach niedźwiedziami. Żywność była dla nich nie tylko niedostępna, znajdowała się też w pewnej odległości od obozowiska i na zboczu, co oznaczało, że w nocy była „z wiatrem”. Do tej pory, myślał Steve, zrobili wszystko jak trzeba.

Tracy wyjęła naszkicowaną przez siebie mapkę miejsca. Podała ją Steve’owi:

– Tu znaleźliśmy ciało pańskiego brata, w pobliżu zapasów żywności, w zagajniku, jakieś 80 metrów od obozu – miejsce było oznaczone krzyżykiem.

Cliff i niedźwiedź mogli znaleźć się przy zapasach w tym samym czasie i z tego samego powodu i zaskoczyli się nawzajem, pomyślał Steve.

– Wezwaliśmy koronera, razem zapakowaliśmy ciało. Zostało przewiezione do Carson General Hospital w Oak Springs do autopsji. Jutro powinniśmy otrzymać wynik.

Tracy zebrała kartki, włożyła z powrotem do teczki i zamknęła ją z głośnym klapnięciem.

Steve zorientował się, że skończyła udzielać informacji, przynajmniej na teraz, więc dał jej spokój. Nie miał do niej żalu. Biorąc pod uwagę, jakie okropności dziś widziała, wykonała dobrą robotę. Zdawał sobie sprawę, że początkowo źle ją ocenił.

– Miała pani męczący dzień – powiedział cicho.

– Tak, proszę pana. I jest mi bardzo przykro.

– Dziękuję pani.

Zapadła kłopotliwa cisza.

– To było... to musiało być trudne, zniesienie Cliffa stamtąd.

Cliff był okazałym mężczyzną, wysokim jak Steve i cięższym od niego.

Zdawało się, że te słowa nie przyniosły jej pociechy. Siedziała spoglądając na teczkę i nerwowo przygryzając dolną wargę. W końcu spytała:

– Więc co pan zamierza?

– Muszę zobaczyć...

Miał powiedzieć, że musi zobaczyć wyniki sekcji, ale mówił przecież o Cliffie. O jego ciele. Nie chciał sobie tego wyobrażać. Widział wcześniej, co potrafi zrobić grizzly. Widział szczękę wyrwaną jednym zamachem sześciocalowych pazurów, urwane i nadgryzione ramię ciągle żywej ofiary, całą twarz leżącą w krwawej miazdze wśród zielsk, rozerwane i wypatroszone ciało dziecka, od miednicy po żebra. Upływ czasu nie mógł zatrzeć tych obrazów, dźwięków, smrodu.

Cliff umierający w ten sposób? Steve musiał wyzbyć się takich myśli.

– Ja... ja myślę, że ktoś powinien przeczytać raport z sekcji i przekazać mi wnioski. Być może sam do niego zajrzę, ale teraz jeszcze nie wiem.

Zauważył, że jakby odetchnęła z ulgą.

– W każdym razie – kontynuował – muszę skontaktować się z Marcusem DuFresne. Nie zdziwię się, jeśli on zadzwoni do mnie pierwszy, gdy dowie się, kto jest ofiarą. Ale... poradzimy sobie jakoś.

Uśmiechnęła się do niego. Był zdumiony, ile ciepła i spokoju dał mu ten uśmiech.

Wstała.

– Jeśli zamierza pan zostać tu na jakiś czas, mogę polecić Tamarack Motel, tu, w West Fork. Nie jest to co prawda Holiday Inn, ale jest tam miło i czysto. Mogę skontaktować się z Marcusem i dać mu znać, że jest pan tutaj, a gdyby pan chciał, mogłabym was jutro zabrać na miejsce, na oględziny.

Ale Steve myślał o upływie czasu i o tym, co zmieni się w śladach, znakach, które mógł zostawić niedźwiedź. Myślał o tym, jak natura potrafi pozbyć się pozostałości obozowiska: deszcz, słońce, wiatr i poszukujące odpadów zwierzęta – wszystko to mogło szybko usunąć wskazówki istotne dla tego, co tam zaszło.

Spojrzał na zastępczynię szeryfa, Tracy Ellis, która wyglądała na zmęczoną, która zdążyła już być na miejscu i wrócić stamtąd. Popatrzył na zegarek, obliczając, ile godzin pozostało do zmierzchu, i podjął decyzję:

– Ile czasu trzeba, by tam dotrzeć?

...ZAWIADOMIENIE...

Przyjęcie i wiejska zabawa

dla uczczenia urodzin Benjamina Hyde’a

Hyde Hall

20 września, 19.00 – 22.00

muzyka

The Silver Settlers

Przynieście gorące dania i desery. Drinki zapewnione.

Aby wszyscy mogli się bawić, druga zmiana

będzie zwolniona o godzinie 17.

Wszyscy zaproszeni!

Spółka Górnicza Hyde

wrzesień 1879 r.

OGŁOSZENIE

Do brygadzistów z drugiej zmiany:

Z powodu krótszego dnia pracy w ubiegłym tygodniu druga zmiana odpracuje pełną zmianę w tę niedzielę. Żadnych wyjątków. Normalne zmiany i godziny pracy z powrotem od poniedziałku.

Zabawa to jedno, produkcja to drugie. Wszyscy brygadziści powiadomią swoje załogi i złożą moje podziękowania za sympatyczne przyjęcie.

Biuletyn wydawany przez biuro Benjamina Hyde’a

wrzesień 1879 r.

ROZDZIAŁ 2

NIEDŹWIEDŹ

Vic Moore wcześnie skończył pracę i poszedł do domu, zostawiając nieskończony dach kościoła. W końcu nie ma wielkiego pośpiechu, myślał sobie. Niech pastor Wood się o to martwi. Pogoda miała być jeszcze przez jakiś czas całkiem dobra, a on miał teraz inne rzeczy na głowie.

Właściwie to jedną rzecz. Właśnie stał znów przed lustrem w łazience, szorując przebarwienie nad sercem. Mydło wiele nie zdziałało, więc stosował teraz petrochemiczny środek czyszczący do rąk, służący do usuwania tłuszczu. Szorował, spłukiwał, znów szorował. Nic nie pomagało. Zaczynał się denerwować. Ślad, plama, skaza, cokolwiek to było, coraz bardziej ciemniało, a szorowanie powodowało tylko otarcia.

Rzucił gąbką. I co teraz? Przez okno łazienki wyjrzał na góry, południowe zbocza z niezliczonymi zastępami sosen i jodeł skąpanych w popołudniowym słońcu. Piękny widok, ale przyniósł tylko jedną myśl: nadchodziła noc.

Mówią, że to dzieje się zawsze w nocy.

Vic czuł, jak zakrada się do niego strach, ale odrzucił go, wstrząsając się gwałtownie. O nie, nie ma mowy. Nie mnie. Tu, moi drodzy, zmieniają się reguły gry. Nikt nie musi tego zobaczyć, nikt nie zobaczy. I przede wszystkim Vic Moore nie ustąpi! Nigdy niczego się nie bałem, nigdy nie pozwoliłem nikomu bawić się mną, więc nie pozwolę i teraz. Powziąwszy tę decyzję, wytarł tors ręcznikiem i włożył koszulę.

Musiał strzelić sobie piwo. Postanowił, że zabije czas u Charliego, w miejscowym wodopoju. Coś odpali, zagra, pobędzie z kumplami.

Poszedł do łazienki po portfel, ale przystanął, przyglądając się małej szafce przy łóżku. Podszedł do niej, wyszarpnął górną szufladę i chwycił swoją trzysta pięćdziesiątkę siódemkę. Ale jak nosić coś takiego bez zwracania na siebie uwagi? Noszenie broni w tej okolicy nie było niczym niezwykłym. W Hyde Valley było pełno myśliwych, ranczerów i amatorów sportu. Broń widziało się tu często. Ale kumple będą go pytać i będzie musiał się tłumaczyć. Mogą pomyśleć, że czegoś się boi.

Włożył rewolwer do miękkiej, naramiennej, skórzanej kabury i schował ją pod marynarką. Marynarka w taki ciepły dzień nie była szczęśliwym pomysłem, ale Vic Moore był już gotowy.

Była trzecia po południu, gdy Tracy Ellis, już nie w mundurze, ale w stroju turystycznym, który miała na sobie rano, podpisała wyjazd Jeepa Cherokee i ruszyła ze Steve’em aż do miejsca ataku. Trasa z West Fork wzdłuż Hyde River Road do miasteczka Hyde River liczyła trzydzieści mil, droga potrwałaby około czterdziestu minut. Jazda wyboistą, zrytą drogą leśną do Staircase Trail to następne dwanaście mil i kolejna godzina. Dojście łowieckim szlakiem na miejsce obozowiska zajmie około półtorej godziny. Liczyli, że dotrą na miejsce po szóstej i będzie jeszcze wystarczająco dużo czasu, by dokładnie zbadać teren i wrócić do pojazdu przed zmrokiem.

W czasie jazdy Tracy dała improwizowany wykład o ciągnących się milami krętych i wąskich prześwitach w łańcuchu górskim, znanych jako Hyde Valley. Jej historyjka pozwoliła Steve’owi oczyścić umysł i wyciszyć emocje i za to był jej wdzięczny.

Tracy powiedziała, że West Fork, stolica okręgu Clark, zostało tak nazwane z powodu położenia. Miasto zbudowano w miejscu, w którym zachodnie rozwidlenie rzeki Hyde łączyło się z głównym nurtem w jego rozwlekłej drodze na południe. Niegdyś dynamicznie rozwijająca się miejscowość, teraz z trudem znajdowała solidne podstawy, by istnieć bez przemysłu wydobywczego i drzewnego, który ją stworzył i tak długo utrzymywał przy życiu. Steve zauważył, że w centrum przeważały ceglane budynki z końca XIX wieku, popękane chodniki zapadały się, ulice zaś pełne były nieznośnych wybojów. Dawno temu żyło się tu dobrze, ale dobra koniunktura przeminęła jak niestały w uczuciach kochanek, a jej obietnice powrotu nigdy się nie ziściły.

– W czasach prosperity – powiedziała Tracy – West Fork było przystankiem dla płaskodennych parowców, które zabierały stąd drewno do zakładów przemysłowych w dole rzeki, a przywoziły towary i osadników, głównie poszukiwaczy złota. Panowała tu prawdziwa gorączka złota. Trudno w to uwierzyć, ale West Fork liczyło kiedyś ponad dwadzieścia tysięcy mieszkańców. Na początku XX wieku złoto się skończyło i ludzie ruszyli dalej.

– Teraz – ciągnęła dalej – populacja ustaliła się na poziomie około trzech tysięcy; niektórzy utrzymują się z kopalni, inni z wyrębu, trochę ludzi pracuje we władzach okręgu i całkiem sporo dojeżdża trzydzieści mil, przez Johnson’s Pass, do sąsiedniego okręgu i najbliższego większego miasta, Oak Springs.

Steve i Tracy przejechali kilka przecznic, most na rzece Hyde, i już byli poza miastem. Od tej chwili jechali na północ wzdłuż Hyde River Road. Droga wiodła wzdłuż rzeki, prosto w dzicz.

Przed nimi roztaczały się niezamieszkane tereny górskie, porośnięte lasami, rozdzielone gdzieniegdzie przecinkami, a często pokryte zielonymi łąkami na brzegach meandrującej rzeki. Hyde Valley była największą przestrzenią, która dzieliła góry, i od niej rozchodziły się inne wąwozy, jary i głębokie, zacienione doliny rozciągające się daleko aż do wzgórz, każda ze swoim noszącym taką samą nazwę strumieniem, gdzie łosie i jelenie przychodziły napić się wody, a w nocy grasowały kojoty. Ponad dolinami górowały urwiste skalne klify, poszczerbione i spękane przez kolejne stulecia, i nieustępliwe drzewa wyrastające z każdej możliwej szczeliny.

Na tym pustkowiu można było znaleźć spokój i odczuć pewien majestat.

Prawie pustkowie. Byli tu ludzie. Nie cywilizacja, ale ludzie. Mniej więcej co milę Steve widział kolejne gospodarstwo, farmę albo ranczo należące do potomków surowej zgrai, która osiadła tu jako pierwsza. To byli ludzie, którzy mieli swoje sposoby załatwiania spraw i woleli trzymać się z dala od dużych miast, wielkich grup, ścisłych pojęć. Mieszkali w ledwie trzymających się chatach z bali, podniszczonych, chwiejących się, obłożonych deskami budach, w ruchomych domach, przykucniętych pod dobudowanymi dachami, ścianami, w wiatach na samochody.

– Z czego żyją ci ludzie? – spytał Steve.

– Och, ze wszystkiego – odpowiedziała Tracy. – Niektórzy z wyrębu, niektórzy z kopalni, część dojeżdża. Znajdziesz też pozujących na artystów typów zajmujących się domowym rzemiosłem i ludzi na zasiłku. Są tu, bo tak chcą. Hyde Valley wchodzi w krew, naprawdę.

Z pewnością każdy z mieszkańców musiał mieć swoją opowieść, własną odpowiedź na pytanie, dlaczego tu żyje. Steve dostrzegł po drodze szereg wskazówek: szerokie, zielone pastwiska z wiekowymi czarnymi, zbutwiałymi palikami i z dwudziestoma lub trzydziestoma sztukami bydła, leniwie przepędzającego dzień; starzejący się sprzęt do wyrębu, ramię dźwigu i traktory do ciągnięcia drewna; sklepy i garaże z żelazem, z pracującymi w środku maszynami; stajnie i boksy dla koni, które swobodnie wierzgały i biegały z wiatrem na akrach zieleni; wyrastające jak grzyby anteny satelitarne, zwrócone w tę i w tamtą stronę; sczerniałe połacie, na których wypalono suche zarośla, by utorować drogę wiosennym kwiatom; tartak w połowie schowany za pryzmą rudych trocin; rozwidlenie w kształcie litery „Y” na drodze zwanej Able, z posępną małą oberżą na sprzedaż, stacją benzynową z jednym dystrybutorem i wciąż działającym sklepem ze znakiem Coca-Coli, sprzedającym colę w szklanych butelkach. Przy rozwidleniu Steve zauważył bezpretensjonalny zielony znak, który wymieniał: Nugget 5 mil, Yellow Knife 9 mil, Hyde River 15 mil, wszystkie na lewej odnodze; skręt w prawo doprowadziłby ich wzdłuż Nelson Creek Road do Hinders, oddalonego o 12 mil. Jarmarczny, ręcznie wymalowany znak zachęcał do odwiedzenia Randy Inn na końcu drogi, gdzie można zjeść najlepsze hamburgery na świecie i spróbować wędkarstwa muchowego w Nelson Creek.

Potem góry się zbliżyły, dolina zacieśniła i przejechali przez Nugget i Yellow Knife, żałosne małe miasteczka nędzy, zbudowane na nigdy niespełnionych nadziejach przez uparte dusze, które tu zostały, ukryte jak nieszczęsne chwasty w zakątkach i szczelinach tych gór. Na stromym zboczu nad Nugget znajdowały się kopalnie. Ich ciemne portale przebijały stok, a pod nimi leżał kopiec wysadzonego i pokruszonego kopalnego błota, wnętrza gór, które zatrzymało się na spiętrzonej plątaninie starych pni. Yellow Knife było zwartym miasteczkiem wciśniętym w wąski skalny wąwóz, co wskazywało, że budynki musiały stać tuż nad strumykiem, z którego pochodziło złoto.

Tak było z górniczymi osadami w Hyde Valley. Otoczone stromymi górami, rozrastały się tylko na długość, kierując się w dół lub w górę potoku, mieściły w sobie tylko jedną arterię, która przebiegała wzdłuż ich kręgosłupów, łącząc je ze światem zewnętrznym.

Ostatnim z tych miasteczek, za którym wybetonowana droga zmieniała się w ziemię i żwir, było Hyde River.

– Mniej więcej na przełomie stuleci – powiedziała Tracy, gdy zwolnili do dwudziestu pięciu mil na godzinę i wjechali na teren zabudowany – mieszkało tu około dwóch tysięcy ludzi.

Trudno było w to uwierzyć patrząc na miasteczko. Na jego obrzeżach, zbite w gromadę i w pełni wykorzystujące niewielką przestrzeń między drogą a górskim zboczem, stały skromne zabudowania, prymitywne domy z metalowymi dachami dla ochrony przed śniegiem w zimie i prowizorycznymi drabinami na stałe przytwierdzonymi do ich kominów. Nie było mowy o podwórzach, tylko połacie żwiru i odpadów kopalnianych tam, gdzie nie stał żaden dom. W jednym miejscu osiadła stara przepołowiona furgonetka – jej tylna część była teraz holującą naczepą. Przednia część była... cóż, przedniej części brakowało tylnej części i przyszłości.

Po drugiej stronie drogi, nad samym brzegiem rzeki, przysiadły dwie stare witryny sklepowe, teraz puste skorupy, zapadnięte i prażące się na słońcu, z oknami pozbawionymi szkła, ze złuszczającą się farbą. Jedna musiała być kiedyś restauracją lub barem, sądząc po czymś, co dawniej było frontowym neonem, teraz ograniczonym do ramy i pary postrzępionych kawałków. Druga mogła być witryną sklepu spożywczego lub artykułów żelaznych. Teraz była zabita sklejką. Nie było żadnych oznaczeń, żadnych plakatów, nawet graffiti. Być może nikt nie raczył zostawić wiadomości, bo nikt nie raczyłby jej przeczytać.

– Ile osób żyje tu w tej chwili? – zapytał Steve.

– O, może ze trzysta. To zwarta grupa.

– Domyślam się.

Wąska dolina rozszerzyła się. Mijali teraz staroświeckie domostwa, wspinające się na strome wzgórza po bokach drogi. Nad nimi, jak kura wygrzewająca młode, wznosił się niewielki kościół z wieżą.

Tracy wskazała wielki budynek z betonu po drugiej stronie rzeki.

– Spółka Górnicza Hyde. Racja bytu miasteczka.

Steve patrzył oniemiały. Budowla była imponująca, zwłaszcza jak na tę okolicę. Miała przynajmniej cztery piętra, pochylnie, tunele, doki załadunkowe i kominy. Kiedyś Spółka Górnicza Hyde było na pewno dobrze prosperującym przedsiębiorstwem, ale teraz budynek wyglądał na niemal opuszczony.

– Zwinęli interes?

Zachichotała.

– Och, zmniejszyli, ale jeszcze nie zwinęli. Firmę duszą koszty wydobywania złota i srebra. Są rozporządzenia rządowe, względy ekologiczne, zagraniczna konkurencja. Naprawdę ciężko osiągnąć zysk. Ale większość posiadłości w tej okolicy nadal należy do kompanii, a Hyde River to nadal miasto przemysłowe, nawet jeśli nie ma tu za wiele przemysłu.

Wjechali do centrum, gdzie kilka sklepów skupiło się przy skrzyżowaniu. Po prawej stał sklepik z częściami żelaznymi, a naprzeciw Quik-Stop z dwoma lśniącymi dystrybutorami i nowym znakiem Chevronu. Po lewej stała Tawerna Charliego, stara knajpa i jadłodajnia, która ciągle cieszyła się powodzeniem, sądząc po furgonetkach zaparkowanych obok.

– Charlie całkiem nieźle sobie radzi – Steve zauważył szyderczo.

– W kopalni skończyła się zmiana – wyjaśniła Tracy. – O tej porze wszyscy starzy znajomi wpadają tu na jednego.

Steve uśmiechnął się. Przejechali skrzyżowanie.

Knajpa sąsiadowała z Denning’s Mercantile – okna zasłonięte białym papierem i duże ogłoszenie zapowiadające wielkie otwarcie za tydzień. Wielkie otwarcie? Zatem z miasteczkiem nie jest tak źle, pomyślał Steve, choć w tym małym miejscu wielkie otwarcie mogło się okazać niewypałem.

Za sklepami, w pewnym oddaleniu od głównej drogi, stały domy i garaże, skupione na małej powierzchni, przedzielone wąskimi paskami wyboistej ziemi, trawniczkami i sporadycznymi płotami, zrobionymi z tego, co było pod ręką, od belek z kopalni po beczki po ropie. Kilka domów zrobiono z kamienia, ale większość stanowiły przekrzywione szkielety. Niemal wszystkie miały żelazne dachy.

– Wychowałam się tutaj – głos Tracy brzmiał oschle.

– Nie żartuj! – Steve obrócił się, by na nią spojrzeć.

– Nie żartuję – wskazała biały bungalow z czerwonym, metalowym dachem osadzony wzdłuż drogi, z frontowym ogródkiem długości mniej więcej pięciu stóp. – To był mój dom.

No proszę. Miejscowa dziewczyna.

– Gdzie teraz mieszkasz?

– W dolinie, ale nie tutaj – Steve zrozumiał jej ton. – Mam małe mieszkanko, jak się jedzie do góry Nelson Creek Road. Pamiętasz to rozwidlenie na Able? Stamtąd w prawo i już. Mój dom jest przed Hinders.

Nagle, prawie tak szybko jak się pojawiło, miasteczko znikło. Ostatnim widokiem, jaki Steve zobaczył na brzegach stopniowo gasnącej rzeki Hyde, były stare chałupy, maszyny kopalniane, pozostałości po torach kolejowych i rząd zardzewiałych samochodów, ustawionych w trwały, zmumifikowany oddział naprzeciw kopalnianej hałdy.

Tak jak zapowiadała Tracy, jazda zrytą koleinami, wyboistą leśną drogą zajęła około godziny. Gdy zaparkowała dżipa u wylotu Staircase Trail, Steve zobaczył furgonetkę i przyczepę brata.

Westchnął ciężko.

– Nawet nie myślałem, że przyczepa ciągle tu będzie – powiedział zmęczony, trąc oczy. – Będę musiał dopilnować, by ją stąd zabrano.

– Już o to zadbano – Tracy wysiadła z dżipa. – Matka twojej bratowej ustala to z jednym z twoich bratanków.

Steve popatrzył w niebo i ponownie sprawdził, ile jeszcze zostało światła dziennego.

– Więc bierz strzelbę i ruszajmy. Mamy trochę czasu, by zbadać to miejsce.

Po długiej jeździe, którą odbył, jego organizm z ochotą podjął angażujący mięśnie nóg i wentylujący płuca wysiłek wspinaczki stromym szlakiem na górę Wells Peak. On i Tracy mieli ze sobą strzelby i broń u boku. Nie było pewne, czy natkną się na niedźwiedzia numer 318, ale musieli być na to przygotowani. Wchodząc na górę, mało rozmawiali. Nie chcieli zrobić niczego, co mogłoby zaalarmować grizzly. Jeśli w pobliżu znajdował się 318, woleli, by tam pozostał. Nie chcieli go spłoszyć.

Wspinali się ponad godzinę przez gęsty las, aż gdy doszli do grzbietu łańcucha górskiego, ich oczom ukazały się odsłonięte łąki i formy skalne. Steve popatrzył na południe. Widok na Hyde Valley zapierał dech w piersiach. Dolina ciągnęła się daleko niczym głęboki, norweski fiord. Jasna zieleń przechodziła w oddali w zamgloną niebieskawą szarość. Nad nasłonecznionym południowym zboczem wiał chłodny wietrzyk, rybołów kołował wolno na powietrznych prądach i raz na jakiś czas, w miejscach nadal oświetlonych zachodzącym słońcem, rzeka Hyde migotała jak choinkowe błyskotki. Kiedy indziej Steve upajałby się tym widokiem. Teraz chwila była skażona faktem, że w tych spokojnych okolicach w brutalnych okolicznościach stracił życie jego brat.

– Obóz jest tuż przed nami – powiedziała cicho Tracy.

Zwolnili kroku, nasłuchiwali, patrzyli, węszyli. Steve patrzył w ziemię, szukając śladów, niedźwiedzich odchodów, znaków pazurów, grzebania, wszystkiego, co mogło świadczyć o tym, że niedźwiedź się tu znajdował. Spostrzegł kilka odcisków kopyt łosi i jeleni. To musi być ich ulubione miejsce. Jednak ani śladu niedźwiedzia.

Jego wzrok przyciągnął nagle niebieski przebłysk. Spojrzał w górę zbocza przez skaliste pole. Był tam namiot, osadzone na stoku małe igloo z niebieskiego nylonu. Steve rozpoznał je. Był na kilku wyprawach łowieckich z Cliffem i Evelyn, gdy używali tego właśnie namiotu. Wspomnienia znów wywoływały smutek. Wiedział, że może przewidzieć układ obozowiska; Cliff miał swoją wypróbowaną metodę postępowania w dziczy. Steve zatrzymał się i wolno omiótł wzrokiem wzgórze, przesuwając spojrzenie od namiotu w dole ku zagajnikowi ponad szlakiem. Tam, przynajmniej sto jardów od namiotu, znajdowały się zapasy żywności; białe plastikowe pojemniki zawieszone na linie między dwoma drzewami. Były dokładnie tam, gdzie Steve spodziewał się je ujrzeć, zdawały się nietknięte.

Steve zdjął strzelbę z ramienia i załadował naboje. Tracy zrobiła to samo. Numer 318 mógł myśleć o powrocie i dokończeniu posiłku; mógł rościć sobie prawa do tego miejsca jako źródła pożywienia albo do samego ciała, nie wiedząc, że zostało ono usunięte. Nie zamieniając ani słowa, wolno zbliżyli się do punktu znajdującego się dokładnie pomiędzy namiotem a żywnością. Trzeba było iść długą i krętą drogą między skalnymi formami, ale układ był dobrze rozplanowany. Jeszcze kawałek dalej dookoła zbocza i ponad sto metrów poniżej namiotu znajdowało się małe palenisko. Cliff i Evelyn gotowali też w należyty sposób: wszystko, co miało jakikolwiek związek z jedzeniem i przygotowywaniem pożywienia, znajdowało się daleko od obozowiska. Sam obóz znajdował się na otwartej przestrzeni i był znacznie oddalony od leśnego poszycia, co zmuszałoby niedźwiedzia do porzucenia ochronnej osłony, gdyby zechciał węszyć przy obozie. Grizzly nie przejmowały się tym za bardzo, ale czarne niedźwiedzie były bardziej nieśmiałe.

Steve popatrzył w dół na kryjówkę z żywnością. Była na skraju zagajnika, niedźwiedź mógł się tam ukrywać, gdy już poczuł rozchodzący się po wzgórzu zapach wieczornego posiłku i gdy wspiął się z dołu. Spojrzał na Tracy i skinął głową w stronę drzew. Odpowiedziała skinieniem. To tu znaleźli ciało Cliffa.

Tu przede wszystkim należało się rozejrzeć. Tutaj można było się spodziewać znalezienia śladów po niedźwiedziu, oznak tego, co się stało. Steve zaczął iść w dół w kierunku drzew, wzrokiem dokładnie badał grunt, otaczający las. Znalazł kolejne tropy łosia i odchody, ale wciąż żadnych śladów niedźwiedzia.

Dwa drzewa dźwigające linę rozwieszoną przez Cliffa stały niedaleko ponad gęstym zagajnikiem. Jedno miało złamany szczyt, podobnie jak dwa inne drzewa w zagajniku. To dziwne, pomyślał Steve. Widocznie przeszła tędy burza, jednak musiało się to stać niedawno, bo odłamane drewno było ciągle świeże i mokre. Steve podszedł bliżej, nasłuchując i rozglądając się, ale nie było żadnego dźwięku, żadnego ruchu.

Zatrzymał się na chwilę. Zobaczył krew, suchą i brązową, na ziemi i na jednym z pni. Trawa w tym miejscu była zmierzwiona, ziemia zryta i naruszona.

To tu wszystko się rozegrało.

Steve spojrzał na Tracy.

– Ciało leżało za tym drzewem – powiedziała cicho, pokazując zakrwawiony pień.

Steve pochylił się i zbadał skrupulatnie ziemię. Nie potrafił wyszczególnić jednoznacznych śladów niedźwiedzia, ale widocznie w tym miejscu zeszły się, zwabione krwią, różne gatunki zwierząt, węsząc, kopiąc, wywracając darń i kamienie.

Spojrzał w górę. Cliff używał mocnych i szczelnych plastikowych pojemników, skutecznie zatrzymujących zapachy. Ta kryjówka nie mogła przyciągnąć niedźwiedzia. Być może gotowanie, może po prostu zapach obozu i ludzi, jeśli niedźwiedź do nich przywykł – ale nie to.

Przeczesywali dalej teren. Tracy znalazła składany nóż, który Steve dał Cliffowi na urodziny dwa lata temu. Steve wsunął go do kieszeni i odsunął wspomnienia, jakie wywołał przedmiot. Później będzie czas na uczucia. Wziął głęboki wdech i zmusił się do dalszego przeszukiwania okolicy.

Palenisko zdawało się czyste i nienaruszone prócz kilku odcisków podeszew, najwyraźniej Cliffa i Evelyn, gdy jedli wieczorny posiłek. W obozowisku dwie torby pozostały nietknięte, w środku nie było żywności ani jej zapachu. Dwa śpiwory leżały rozwinięte w namiocie, ale wyglądały na nieużywane.

Steve usiadł na kłodzie obok namiotu i rozejrzał się jeszcze raz po okolicy, głośno myśląc.

– Dobrze. Ugotowali obiad, zjedli, posprzątali. W tym momencie już się ściemnia, a może nie, nie wiemy. Cliff z jakiegoś powodu schodzi do kryjówki z jedzeniem, być może po to, by spakować resztki do pojemnika i powiesić go na linie. Natyka się na niedźwiedzia, niedźwiedź go atakuje... – urwał zaniepokojony. – A może wcale nie. Teren jest zbyt otwarty, by obaj mogli siebie nagle zaskoczyć.

– Może widział niedźwiedzia szukającego jedzenia i poszedł go przepłoszyć – podsunęła Tracy.

– Może – Steve ciągle nie był usatysfakcjonowany. – Nie, Cliff nie zszedłby tam, aby z premedytacją znaleźć się blisko niedźwiedzia. Od piętnastu lat fotografował dziką przyrodę. Wiedział zbyt dobrze, że tego nie wolno robić.

– Może niedźwiedź zaatakował go gdzieś wyżej, a potem zaciągnął na dół?

– Możliwe. Ale nie ma żadnego śladu, że cokolwiek takiego stało się w pobliżu paleniska czy samego obozu, więc są podstawy, by sądzić, że niedźwiedź nie zaatakował w ten sposób.

Steve spojrzał w stronę zagajnika, gdzie znaleziono ciało Cliffa.

– Czy – musiał wyrzucić z siebie to pytanie – stan ciała wskazywał na... jakiś scenariusz?

Nie było odpowiedzi. Popatrzył na nią. Siedziała na skalnej formacji, kołysząc strzelbą, spoglądając na kryjówkę z jedzeniem. Musiała go nie usłyszeć.

– Rozumiesz, o czym mówię?

Spojrzała na niego zdziwiona.

Poczuł, że musi to wyjaśnić.

– Próbuję sobie wyobrazić, jak długo trwał atak. Cliff musiał użyć jakichś metod obrony i oczywiście Evelyn w pewnym momencie musiała się w to włączyć.

Wiedział, że pyta o informację, która może go głęboko zranić.

– Myślę, że już czas, bym się dowiedział, w jakim stanie było ciało, przynajmniej tyle, ile potrzebuję wiedzieć. Rozumiesz?

Tracy wbiła wzrok w ziemię.

– Nie wiem, czy to coś powie...

– Co widziałaś?

Westchnęła i w końcu popatrzyła na niego.

– Nie wiem, co powiedzieć, doktorze Benson. Nigdy nie byłam w takiej sytuacji, nie prowadziłam dochodzenia razem z kimś, kto jest tak blisko związany z ofiarą.

– Tracy, nie jestem tu bez przyczyny. Nie zadam ci pytania, jeśli nie będę gotowy, by usłyszeć na nie odpowiedź, jasne? Teraz potrzebuję informacji.

Tak naprawdę nie był pewien, czy jest przygotowany na odpowiedź, ale musiał ją dostać, potrzebował ją usłyszeć. Przygotował się.

Popatrzyła na niego długo, a potem odpowiedziała cicho i powoli:

– Znaleźliśmy tylko połowę.

Jego proces myślowy zatrzymał się. Siedział bez ruchu. Patrzyła na niego, czekając i próbując odgadnąć jego odpowiedź.

Głos uwiązł mu w gardle. Kiedy wreszcie go z siebie wydobył, rozbrzmiał schrypnięty szept.

– Połowę? Tylko połowę jego ciała?

Przytaknęła.

Jego umysł wypełniły szokujące, makabryczne pytania. Którą połowę? W jaki sposób ciało zostało podzielone? Gdzie pozostała połowa? Czuł, że zaraz zwymiotuje. Siedział niemo, nie wiedząc, co robić dalej. A jednak nie był przygotowany na odpowiedź.

Podjął poważny trud ponownego zorientowania się w sytuacji i spróbował innej wersji tego pytania. Jego głos był teraz silniejszy, miał nadzieję, że nie zdradzi burzy, jaka szalała w jego wnętrzu.

– Cóż – rzekł wolno – w końcu muszę się dowiedzieć. Po prostu powiedz mi, co znaleźliście.

Widział, że ją to bolało.

– Mów.

Jej słowa uderzyły go z siłą podmuchu.

– Znaleźliśmy... znaleźliśmy lewą rękę urwaną w ramieniu, kilka metrów stąd, nadal w rękawie koszuli...

Czuł, że żołądek wywraca mu się do góry dnem. Spokój!

Wolno, z ociąganiem uniosła dłoń do lewego ramienia.

– Wszystko ponad tą linią – powoli przeciągnęła dłonią w dół, przez klatkę piersiową, do prawego biodra – znikło.

Levi Cobb czytał w milczeniu ulotkę, potem przeczytał ją ponownie, przetrawiając wiadomość.

– To stało się zeszłej nocy – powiedział Jerry Fisk, drugi zastępca szeryfa – na Wells Peak.

Stali przy dystrybutorach przed starym garażem Leviego. Jerry właśnie przyjechał samochodem patrolowym, miał stos różowych ulotek do rozdania w mieście i zostawienia w witrynach sklepów. W normalnej sytuacji Levi i Jerry opowiadaliby różne historie i docinali sobie. Dzisiaj było to niemożliwe.

– Więc – ciągnął dalej Jerry – przekazujemy wiadomość, ostrzegamy ludzi, dowiadujemy się, czy ktokolwiek coś widział.

– Kto to był? – zapytał Levi.

– Nikt stąd – Jerry rzucił okiem na notatki, które miał w kieszeni. – Był fotografem z Oak Springs, nazywał się Cliff Benson. On i jego żona obozowali na Staircase Trail i widocznie w środku nocy zaatakował ich niedźwiedź. Żona próbowała go przegonić nożem myśliwskim...

Zamilkł.

Levi popatrzył znad ulotki na twarz Jerry’ego. W tonie głosu Jerry’ego coś było nie tak.

– No i?

Jerry upychał znów notatki, byle mieć jakieś zajęcie.

– Och, to było drastyczne, to wszystko. – Szybko się rozejrzał, brakło mu słów, potem obniżył głos, tak jakby ktoś mógł ich podsłuchiwać. – Nie jest moim oficjalnym zadaniem mówić ci o tym, ale... Tracy Ellis pomagała znieść ciało i mówi, że cała górna część znikła. Nie było jej. Po prostu coś ją odgryzło.

Levi zbladł i zatonął w składanym krześle obok frontowych drzwi. Siedział tam, patrząc w dół i mamrocząc pod nosem. Jerry nie poprosił Leviego, by ten mówił głośniej. Mamrotanie Leviego nie miało adresata. Po prostu musiał mamrotać.

Jerry porzucił na chwilę swą rolę zastępcy szeryfa.

– Tak między nami, mam z tym trochę kłopotu i myślę, że Tracy Ellis też ma. Nie wiemy, co zrobi Collins.

– Collins? – Levi uniósł brew. – Myślisz, że będzie chciał robić zamęt w tej sprawie?

Jerry wzruszył ramionami.

– Zobaczymy. Mieliśmy już wcześniej zabitych przez niedźwiedzie, może było tego ponad przeciętną, ale ten przypadek jest naprawdę spektakularny.

– Tak, spektakularny.

Jerry spróbował zmienić nieco ton.

– Cóż, w każdym razie nie chcemy, by ludzie zaczęli histeryzować, więc nie umieściliśmy tych makabrycznych szczegółów w ulotkach i, hm, byłbym wdzięczny, gdybyś nie rozpowiadał o tym za dużo. – Odszedł do wozu i otworzył drzwi po stronie kierowcy. – Ale gdybyś słyszał cokolwiek, rozmawiał z kimś, kto widział cokolwiek, daj mi znać, dobrze?

– Aha – odparł Levi.

Myślami był gdzie indziej. Jerry już odjeżdżał, gdy Levi wymamrotał:

– Tak jakby ktokolwiek chciał o tym ze mną rozmawiać.

Tej nocy Steve otrzymał telefon od Marcusa DuFresne, a następnego ranka pojechali razem w góry.

Marcus, stanowy strażnik leśny o siwych włosach i podkręconych do góry wąsach, najlepiej znał 318. Patrolował wcześniej jego ulubione tereny łowieckie daleko w dorzeczu Tailor Creek, około trzydziestu mil na północ od Wells Peak. Miał nawet przezwisko dla niedźwiedzia. Po swoim przyciężkawym szwagrze zwał go Herman. Przez szereg lat strażnik i niedźwiedź dzielili teren bez żadnego incydentu, więc Marcus nie cieszył się z tego polowania. Jak widać, kłopoty zaczęły się tak jak zawsze – gdy niedźwiedź i człowiek zbyt do siebie przywykną. Niedźwiedzie zwykle nie chcą mieć do czynienia z ludźmi, ale zaoferowanie dużemu grizzly łatwego i przewidywalnego źródła pożywienia, takiego jak śmietnik albo niezabezpieczone puszki po jedzeniu, mogły to całkowicie zmienić. Herman pozbył się strachu przed ludźmi i zaczął traktować ich odpady jak swoje, a to czyniło go niebezpiecznym. Miejscowi farmerzy, ranczerzy i osadnicy widzieli teraz o wiele za często, jak krążył i węszył w pobliżu ich domów i gospodarstw, trwożąc dzieci. Marcus zastanawiał się właśnie, jak uśpić sporego koleżkę i przewieźć go gdzie indziej, gdy zdarzył się atak na Wells Peak. Nagle zwykłe przenosiny Hermana przestały być potencjalnym rozwiązaniem.

Sprawie nie pomagały rozmiary Hermana. Ważył przynajmniej trzysta kilogramów i w powszechnej opinii żaden mniejszy niedźwiedź nie mógł spowodować takich ran, jakie odniosła ofiara. Musiał to być największy możliwy niedźwiedź, a to oznaczało 318.

Wczesnym przedpołudniem Steve i Marcus, w kamuflażu i ze strzelbami dotarli do często używanego szlaku łowieckiego, który prowadził wzdłuż strumienia Tailor Creek. Była to ścieżka używana przez niedźwiedzie i łosie, a ostatnie ślady wskazywały na to, że 318 był w tym miejscu, robił letnie wycieczki wśród czernic, potem przechadzał się zwykle do strumienia, by obmyć się z resztek owoców.

Steve i Marcus spodziewali się napotkać starego grizzly na końcu szlaku, przy strumieniu. Na przekór standardowym zasadom obozowania przynieśli ze sobą dwie wielkie torby jednodniowych pączków i balię cuchnącego tłuszczu wieprzowego, wonną i kuszącą kombinację, którą zamierzali zostawić bez osłony na wolnym powietrzu. Tym razem świadomie chcieli przyciągnąć niedźwiedzia.

– To musi zadziałać – stwierdził Marcus, ustawiając kubeł tłuszczu i pączków. – Możemy zastawić wnyki, na pewno się o nie potknie, i...

Spojrzał w górę, gdzie zwarte krzewy świdośliwy kanadyjskiej utworzyły gęsty pas zarośli wokół pni starych topól.

– Tak. Możemy skryć się w tych drzewach.

Steve zatrzymał się, by posłuchać odgłosu strumienia. Było to przyjemne, hałaśliwe miejsce, z mnóstwem plusków i bulgotów, których było dość, by zagłuszyć hałas, jaki on lub Marcus wydawaliby ze swych kryjówek. Wiatr wiał w górę wzgórza, daleko od przynęty. Do 318 nie dojdzie na szczęście zapach świadczący o ich obecności.

– Spróbuję tam – powiedział Steve, wskazując inne zarośla, trochę dalej na szlaku, w polu widzenia wnyków. – Stamtąd powinienem mieć dobry kąt.

Marcus popatrzył przeciągle na miejsce wskazane przez Steve’a.

– Ta kryjówka jest bliżej.

– Nieważne.

– Chcesz mieć dobre miejsce do strzału, wiem o tym.

Steve napotkał wzrok towarzysza polowania i zobaczył, że nie ma potrzeby, by zaprzeczać.

– Doceniam to, Marcus.

– Więc nie krępuj się i bierz to bliższe miejsce. Będę cię wspierał z tamtego. – Marcus spojrzał na szlak i przez chwilę słuchał rzeki. – Być może nie będziesz nawet potrzebował mojej pomocy.

Steve wiedział, do czego zmierza Marcus.

– Ale będziesz strzelał, tak?

Marcus uśmiechnął się ze zrezygnowaniem.

– Nie mam wielkiego wyboru. W pobliżu jest tylko Herman, dwie młode lochy, trzy dziki, to wszystko. Jeśli jest gdzieś tu jakiś inny stuknięty niedźwiedź, to nic o nim nie wiemy, nigdy go nie widzieliśmy i nie mieliśmy żadnych zgłoszeń o nim. Więc tak, to musi być Herman. Po prostu nie chce mi się w to wierzyć, to wszystko.

– Może po tym dniu będziemy już wiedzieć.

– Tak, ale minęło już przynajmniej trzydzieści sześć godzin. I nie widzieliśmy w kale niczego. – Marcus nagle przerwał, czując, że stąpa po kruchym lodzie. – Stary, przepraszam.

– Hej, nic się nie stało – powiedział Steve.

Rozumiał dylemat Marcusa. Dowodem na to, co niedźwiedź zjadł jakieś trzydzieści sześć godzin wcześniej, byłby przede wszystkim kał na szlaku, i obaj o tym wiedzieli. Tym, co sprawiało trudność w tej dyskusji, była możliwość, że kał mógł się składać z brata Steve’a.

Steve powtórzył to, co powiedział już wcześniej na szlaku.

– Marcus, patrząc na to z boku, zgadzam się z tobą. Po tak długim czasie możemy nawet zrobić autopsję 318 i niczego nie znaleźć. I masz rację, kał, który znaleźliśmy, też na nic nie wskazywał. Więc... zamierzamy ustrzelić niedźwiedzia na podstawie dowodów poszlakowych.

Marcus wzruszył ramionami.

– Jego dni i tak były policzone.

Steve przygotowywał miejsce przynęty. Powiedział już dość i usłyszał wystarczająco dużo.

Wymietli szeroki plac na ziemi, zrzucili pączki na stertę, potem polali je tłuszczem.

– Uuuu! – krzyknął Marcus. – Niezła rzecz. 

Uniósł się zapach, jakiemu żaden niedźwiedź by się nie oparł.

Następnie obaj mężczyźni zaczęli wytrwale przedzierać się przez zarośla do swych kryjówek i tak rozpoczęło się czekanie.

Przez resztę dnia z Leviego nie było wiele pożytku. Zdołał prowadzić rozmowy z klientami, którzy zatrzymywali się, by uzupełnić baki, ale nie potrafił skupić myśli na gadaniu o wędkarstwie ani na narzekaniach na dudnienie dochodzące ze skrzyni biegów. Kiedy tylko zostawał sam, jego myśli kierowały się ku wydarzeniom z Wells Peak. Opowiadał o tym każdemu przedmiotowi, który był pod ręką i mu nie przerywał.

– Wells Peak... no dalej, pomóż mi to wyjaśnić. Kto już tam był wcześniej, o kim słyszałeś i po co, i kiedy? Nie, nie wiem. Ciiiii! To mnie wykańcza. Nawet nie wiem, kogo spytać...

Dyskutował o tym z furgonetką marki Ford, gdy czyścił łożyska.

– Zatem, tak, ktoś z tamtych na pewno coś wie, ale sądzisz, że kiedykolwiek mi coś powiedzą? Nie, proszę pana, nie za twojego życia ani za mojego, ani niczyjego... Chłopie, ile już minęło od czasu, kiedy tu jesteś? Czujesz się tu jak zużyty, wyschnięty na wiór... W każdym razie do diabła z nimi. Narobili syfu, to niech go uprzątną.

Zawstydził się.

– Wiem, nie powinienem mówić w taki sposób, ale...

Usiadł na swym brudnym biurku w garażu i przeglądał rachunki, mówiąc do narzędzi wiszących na ścianach dookoła niego.

– Cliff Benson. Był fotografem. Nie przypuszczam, byście kiedykolwiek o nim słyszeli. Ja na pewno nie słyszałem.

Pozwolił, by rachunki opadły na biurko, wyglądał przez ciemne okno na ulicę.

– Byłoby miło wiedzieć, co myślą ludzie w mieście. Założę się, że paplają jak najęci.

Zasiadł na starym, drewnianym krześle bujanym, brzuch zwisał mu znad paska. Pytał lewarka:

– Jesteś tu od dłuższego czasu. Znasz ludzi. Myślisz, że ten facet był obcym, którego opisywał Jerry?

Zaśmiał się gwałtownie, klaszcząc w dłonie nad głową.

– Cóż, tak, widzisz, że mam z tym problem.

Później zmusił się do pracy przy drabinowej ciężarówce firmy telekomunikacyjnej, choć mógł mówić tylko o nieznajomym o nazwisku Cliff Benson.

– Nie sądzę, by człowiek z zewnątrz mógł zostać zjedzony tak po prostu, rozumiesz? – zapytał tylną oś, nad którą pracował. – Tu możesz zapracować na coś takiego, a to znaczy, że nie możesz być obcym... Ale nie wyjeżdżaj stąd i nie zaczynaj mówić ludziom, że to powiedziałem. No, trzymaj się mocno; myślisz, że mam cały dzień wolny?

Oś przestała się obracać i Levi zwolnił uchwyt.

– Ale czuję to nosem. Czuję to, wiesz? Pan Cliff Benson wsadził swoją wielką stopę o jeden krok za daleko w obornik Hyde River.

Zaśmiał się nosowo i pokręcił głową.

– I teraz zostały mu tylko stopy!

Spoważniał i długo się zastanawiał, zanim zaczął mówić.

– Wolę nie myśleć, że Maggie mogłaby cokolwiek o tym wiedzieć... albo o nim... ale...

Dokręcił śrubę i rąbnął w nią, by podkreślić decyzję, którą właśnie podjął.

– Dobrze. Dziś wieczorem, jak Bóg mi świadkiem, zapytam ją! Koniec z owijaniem w bawełnę! Zamierzam...

– Hej, Levi, zejdź na ziemię, chłopie.

Levi zszedł na ziemię, z powrotem do swego starego podupadłego garażu i klucza francuskiego, który nadal trzymał w ręku. Na zewnątrz stał jego dobry przyjaciel Ebo Denning. Levi, speszony, wyczołgał się spod ciężarówki.

– Uf! Wybacz.

– No tak – odrzekł Ebo, opierając się o dystrybutor paliwa – wszyscy mamy dziś o czym myśleć.

Levi zaczął tankować benzynę do starej furgonetki Ebo. Tak, Ebo musi mieć dziś sporo na głowie, tyle co jego ciężarówka. Jego żona Emily i dwie córki siedziały ściśnięte w szoferce, platforma ciężarówki, dach i boki były zawalone meblami, pudłami, starą kosiarką, zdjęciami w ramkach, ulubionymi patelniami, starą kasą sklepową. Musiał zabrać wszystko, co posiadał, a czego na tym etapie jego długich zmagań nie było wiele. Tak, Ebo Denning, czarny biznesmen przysypany siwizną, zwijał biznes i opuszczał miasto. To koniec.

– Dokąd jedziesz, Ebo? – zapytał Levi.

Ebo sprawdził wszystkie sznury zabezpieczające ładunek, kilka jeszcze zacisnął.

– Och, chyba na południe. Mam znajomych i rodzinę w Sacramento, prowadzą sprzedaż detaliczną. Jeden ma sklep z meblami, drugi z artykułami żelaznymi. Myślę, że to będzie dobre miejsce, by zacząć od początku.

– No – powiedział Levi, rzucając okiem na drogę, obejmującą małe posępne miasto – mówiąc szczerze, wyjazd stąd jest prawdopodobnie zawsze zmianą na lepsze.

Ebo wysilił się na uśmiech.

– Tak, tak staram się na to patrzeć.

Levi skończył napełniać bak i odłożył wylot na dystrybutor.

– Dwadzieścia trzy pięćdziesiąt.

Mógł powiedzieć, że za darmo, ale wiedział, że Ebo nigdy się na to nie zgodzi.

Ebo wygrzebał gotówkę z kieszeni i przeliczył.

– Byłeś dobrym przyjacielem, Levi. Chcę ci to powiedzieć, dopóki mam szansę. I pamiętam, jak przez długi czas pomagałeś mi w interesach.

– Cóż, to działało w obie strony.

– Uważaj na siebie, Levi – Ebo nagle spoważniał. – Wiesz, co to miasto może ci zrobić.

Levi odpowiedział poważnym spojrzeniem:

– Wiem.

Podali sobie dłonie. W tej chwili, jakby obaj poczuli, że uścisk dłoni nie wystarczy, objęli się i poklepali po plecach.

– Żegnaj – powiedział Ebo, jego oczy zaszkliły się.

– Jedź bezpiecznie.

Levi pomachał Emily i dziewczynkom.

Dudniąc i trzeszcząc, stara ciężarówka wytoczyła się na Hyde River Road i odjechała, pozostawiając tylko wspomnienie o Denning’s Mercantile i dobrej rodzinie, do której należał.

Ebo zostawiał też problem o imieniu Charlie Mack, który stał teraz po drugiej stronie jezdni, spoglądając na Leviego, ale usiłując wyglądać tak, jakby wcale nie spoglądał.

„Czego on szuka?”, zastanawiał się Levi. Upewniał się jedynie, że Ebo rzeczywiście wyjechał. Być może dobrze się bawił, obserwując, jak Ebo odjeżdża z niemal wszystkimi oznakami swojej obecności, wymazując się w ten sposób z mapy miasta.

A niech to, pomyślał Levi. Charlie przechodził przez ulicę i szedł w kierunku garażu. Levi obrócił się w kierunku bramy, mając nadzieję, że Charlie przechodził tylko przez drogę, to wszystko, i nie miał zamiaru się z nim zobaczyć. Choć Levi często jadał lunch w tawernie Charliego, Charlie nigdy nie kupił benzyny od Leviego, nie przyprowadził samochodu do przeglądu ani nie dał Leviemu zarobić w jakikolwiek inny sposób, który Levi mógłby zapamiętać. Więc skąd teraz ta wizyta, i to w chwili, kiedy Levi żegnał się z jednym z niewielu swoich przyjaciół?

Levi wszedł do małego kantorka i usiadł za biurkiem wśród stert starych opon, skrzyń po oleju silnikowym, narzędzi i szmat. Wziął ołówek i zamówienie z okręgu, by wyglądać na zajętego. Miał nadzieję, że Charlie przejdzie obok.

Niestety, nie. Przez brudne okno widział, jak Charlie spieszy między dystrybutorami w kierunku drzwi.

Drzwi były otwarte, ale Charlie zatrzymał się tuż przed wejściem i zapukał we framugę.

Levi zdobył się na trochę grzeczności, zanim powiedział:

– Taak?

Charlie wsadził łysiejącą głowę. Nie był wcale bardzo brzydki, zauważył Levi, ale nie było też miło na niego patrzeć. Albo jego grube szkła były krzywe, albo jego twarz była taka, ale szkła i twarz nigdy się ze sobą nie zgadzały.

– Cześć, Levi – jego uśmiech był też trochę krzywy. – Zajęty?

„Nie, tylko próbuję na takiego wyglądać”, pomyślał.

– O co chodzi, Charlie?

Charlie wszedł do środka i zbliżył się do biurka Leviego, trzymając dłonie w kieszeniach. Przez długą chwilę stał tam, łatwo było zauważyć, że miał kłopoty z wydobyciem z siebie tego, co chciał powiedzieć. Levi, niezbyt łaskawy, nie pomagał mu, tylko gapił się, czekając. Przyszedłeś do mnie, koleś. Masz głos.

– Więc – powiedział w końcu Charlie – jak leci?

Widząc, jak Charlie się wije, Levi bawił się tak dobrze, że zaczynał czuć się trochę winny z tego powodu. W odpowiedzi na pytanie skinął tylko głową, jakby mówiąc, że w porządku.

– A jak się rozwija nowy handel?

Charlie musiał wyczuć, że nie było to przyjazne pytanie. Miał kłopoty z odpowiedzią.

– My, yyyy, pracujemy nad tym.

– Wielkie otwarcie się zbliża.

– Taak. W przyszłym tygodniu, mam nadzieję.

– Pewnie będziesz musiał wymalować z przodu nową nazwę.

Teraz Charlie uciekł wzrokiem.

– Taaa... może. Nie wiem. Siadaj. Denerwuję się przez ciebie.

Charlie rozejrzał się za czymś, na czym mógłby usiąść, i w końcu znalazł stare, metalowe, składane krzesełko z odbitym z tyłu szablonem Cobb’s Garage. Przyciągnął je do biurka i usiadł na nim.

– Levi...

Może teraz wreszcie zabierzemy się do rzeczy.

– Tak, Charlie?

– Słuchaj, nie szpieguję cię ani nic takiego, rozumiesz...

– Mmm.

– Ale słyszę, że sypiasz w przyczepie za domem.

Levi spojrzał znad okularów. Sam nie mógł tego widzieć, ale czuł, że dobrze podkreśliło to jego odpowiedź.

– Jeśli ty nie szpiegujesz, to ktoś inny na pewno.

– Hej, to nie tak.

– Więc jak to nazwiesz?

– Cóż, wszyscy wiedzą, że raz na jakiś czas... yyy... pomagasz ludziom; bierzesz ich do siebie, wiesz?

Levi złożył papiery, nad którymi wcale tak naprawdę nie pracował, i oparł się mocno na krześle.

– Charlie, pytano mnie już o Maggie i nie miałem w tej sprawie wiele do powiedzenia.

– Ale ja nie szpieguję, Levi, ja tylko...

– Tak czy inaczej, nie mam nic do powiedzenia, ale powiem ci to: gdyby Maggie Bly przyszła do mnie, bo nie miałaby już dokąd pójść, to z pewnością pomógłbym jej, a to więcej niż ktokolwiek z was zrobił tamtej nocy.

Charliego zmroziło. Potrzebował chwili, by pozbierać się psychicznie. Rany, jaki był nerwowy!

– Słuchaj, Levi, naprawdę nie chcę się wtrącać do spraw Maggie. Nie. Ale czy masz jakieś pojęcie, to znaczy, tylko żeby mieć jasność, czy być może wiesz...

– Co, Charlie, co?

– No, ten rozszarpany, ten facet, który zginął na Wells Peak...

Levi tylko popatrzył na niego.

– Czy on był, no wiesz, czy on i Maggie...

– A co to za pytanie?

– No, ona jest żoną Harolda.

Słysząc to, Levi niemal się roześmiał.

– Charlie, boisz się czegoś?

Charlie nic nie odparł, ale Levi, widząc, jak kiepsko to ukrywa, uważał, że nie mógłby zaprzeczyć.

– Jestem pod wrażeniem, nagle problemy innych mają dla ciebie znaczenie.

Charlie naprawdę się denerwował.

– Nie, byłem tylko ciekaw.

Levi chciał mieć przynajmniej ostatnie słowo.

– Charlie, wiesz, że moja rada jest zawsze taka sama – przymknął jedno oko i wymierzył szpiczasty palec w serce Charliego. – Zanim zaczniesz przejmować się jakimś stworem z tych gór, zajmij się lepiej stworem, którego masz w sobie. To on cię zabije.

Charlie popatrzył przez okno i powiercił się na krześle. Potem wymamrotał:

– Takie rzeczy nie działy się od dawna.

Levi spojrzał na papiery i rzekł bezceremonialnie:

– Och, wcale nie od tak dawna, prawda?

Charlie obrócił się w kierunku Leviego.

– Nie mów o tym!

Levi wbił w niego oczy.

– Nie, nie od tak dawna. I myślę, że boisz się, że to może się znów zdarzyć. O to chodzi?

– Dobra, w porządku, zapomnij o tym! – odparł Charlie.

Podniósł się tak szybko, że przewrócił krzesło.

– Więc może o to chodzi... – Levi powiedział od niechcenia.

– Daj spokój!

Z tymi słowami Charlie był już za drzwiami, minął dystrybutory i przeszedł przez ulicę.

Levi został sam, za rozmówców mając już tylko narzędzia.

– I co mam powiedzieć?

Zmierzchało. Komary badały każdy cal ciała Steve’a, próbując, bez powodzenia, znaleźć przejście między ubraniem kamuflującym a środkiem odstraszającym owady. Jeden z nich bzyczał tuż przy jego uchu, inny w pobliżu brwi. Ale Steve nie odpowiedział. Nie poruszył się; jego mocne mięśnie były skamieniałe. Zarośla świdośliwy kanadyjskiej i wierzb, które otaczały go i zasłaniały, pozostały spokojne.

Patrzył przez celownik optyczny, palec przyłożył do spustu. Jakieś trzydzieści metrów niżej, na szlaku, gruby i zwalisty niedźwiedź grizzly z wyraźnie zaznaczonymi garbami barków krążył wokół przynęty. Właśnie grzebał i rozdzierał pączki długimi, białymi pazurami, niuchając, chłepcząc i chrupiąc. Nie był największym niedźwiedziem, jakiego widział Steve, niemniej ze swą wagą trzystu pięćdziesięciu kilogramów i tak sprawiał imponujące wrażenie. Steve czekał, aż 318 odwróci się bardziej bokiem. Chciał trafić go w pierś, tuż za przednią nogą, poniżej linii środkowej ciała, aby przestrzelić mu płuca i serce. Taki strzał zabija od razu.

Niedźwiedź postąpił mniej więcej o pół metra. Steve trzymał go na celowniku. Cliff mógłby zazdrościć tego strzału, tego trofeum. Gdyby było to jedno z ich wielu wspólnych polowań, Steve przechwalałby się nim, żeby wbić bratu szpilę. Dziwna była myśl, że to właśnie ten niedźwiedź zjadł...

Steve przegnał wszystkie myśli poza tymi o niedźwiedziu, którego widział. Herman, już po tobie.

Niedźwiedź podszedł, rozgrzebując pączki. Pierś była odsłonięta.

Huknął strzał. Strzelba odskoczyła do tyłu. Steve załadował ponownie i wziął 318 na celownik w chwili, gdy niedźwiedź zwalał się na ziemię. Kolejny nabój dokonał dzieła w ciągu kilku sekund. Gdzieś z gęstniejących ciemności dobiegł krzyk Marcusa. Strzały były czyste i pewne.

Steve wreszcie się ruszył, powstając z ukrycia. Dygotał i czuł ból w całym ciele. Na każdym innym polowaniu byłaby to wspaniała chwila. Dziś nie odczuwał żadnej radości.

Marcus zszedł ze swojej kryjówki z bronią gotową do strzału i zbliżył się do powalonej bestii. Szturchnął zwierzę lufą, po czym schylił się, by odczytać małe oznaczenie przy uchu.

– Trzysta osiemnaście – poinformował. – To Herman.

Choć Hyde Valley słynie przede wszystkim z kopalni złota i srebra, surowe szlaki i zalesione tereny Wells Peak i Saddlehorse Mountain zapewniają wyjątkowe wrażenia turystom, biwakowiczom, wędkarzom i myśliwym.

Chodzą słuchy, że w Hyde Valley zdarza się statystycznie więcej ataków niedźwiedzi niż gdziekolwiek w Stanach Zjednoczonych, jednak źródłem takich pogłosek jest raczej tradycja niż fakty i nie powinno się ich brać na poważnie. Niemniej w dzikim obszarze zawsze należy zachować ostrożność i rozwagę, by zapobiec przypadkowym kontaktom z niedźwiedziami. Poruszaj się zawsze szlakami i roztropnie obchodź się z żywnością.

Z lokalnej broszury turystycznej

około 1970 r.

Był kiedyś taki grizzly, którego zwaliśmy Stara Szrama, żył powyżej Tyler Gorge. Wiem, że zjadł Jacka Fridaya. Jack poszedł tam łowić ryby i nigdy nie wrócił, a wszystko, co znaleźliśmy, to jego wędzisko i but. Stara Szrama mógł też zjeść Julesa Howarda i może zjadł tę kucharkę, cośmy ją wtedy mieli – jak jej było? Chyba Nancy. Ktoś znalazł w lasach jej fartuch i kawałek stopy, ale nic więcej. Taaa, tak było...

Emerytowany górnik Homer Bentlow,

fragment rozmowy nagranej i zapisanej w Hyde River Memories

przez Jilla Statena, copyright 1965

ROZDZIAŁ 3

OFIARA

Hermana 318, dzięki pracy zespołu barczystych ochotników i furgonetki, położono na dwóch płytach grubej na cal sklejki i kilku koziołkach do piłowania drewna w garażu Marcusa DuFresne niedaleko West Fork. Kilku ochotników chciało kręcić się w pobliżu i poznać wynik, ale Marcus, wyczulony na sytuację, w jakiej znalazł się Steve, podziękował im i ich odesłał.

Dwaj mężczyźni wolno zabrali się do przeprowadzenia autopsji, pracowali oświetleni lampami z sufitu, chwilami włączali też reflektor, jakiego używają w pracy mechanicy. Jak wcześniej Marcus pozwolił Steve’owi oddać pierwszy strzał, tak teraz pozwolił, by Steve pracował nożem.

Marcus oceniał wiek niedźwiedzia na dziesięć–dwanaście lat. Herman był zdrowym niedźwiedziem ze sporym zapasem tłuszczu pod skórą, więc głód nie był wcale oczywistym czynnikiem jego agresji. Nie znaleźli żadnych znaczących ran ani urazów, jedynie rany po nabojach, które zadał Steve.

Co do zawartości żołądka i jelit...

– Cóż – odezwał się Steve, wycierając dłonie ręcznikiem – nie spodziewaliśmy się zbyt wiele, prawda?

Marcus pokręcił głową.

– Nie wiem, co powiedzieć.

Znaleźli oczywiście pączki i tłuszcz z bekonu, ale 318 odżywiał się również jagodami, korzonkami i trawą. Były też odrobiny z worków na żywność z czyichś śmieci. Nie było śladu jakiegokolwiek mięsa. Steve czuł jednocześnie rozczarowanie i ulgę.

– Nie żywił się tylko odpadkami po ludziach – zauważył. – Powiedziałbym, że jego dieta wskazuje na jego terytorium.

– Tak, to wszystko, na co wskazuje – skontrował Marcus.

– Zgadzam się. Możemy ekstrapolować i snuć wnioski o agresji, ale brak na to obiektywnych dowodów.

Spojrzeli z żalem na martwego starego niedźwiedzia, jego brzuch otwarł się jak zepsuta walizka, wnętrzności rozlały się na prowizoryczny stół.

– I jesteś pewien, że nie masz w okolicy innych kandydatów? – zapytał Steve.

Marcus cicho się zaśmiał.

– A więc wszystko, co mogę stwierdzić, to to, że Herman był najlepszym, najbardziej prawdopodobnym kandydatem. Był najbardziej logicznym kandydatem i, zgodnie z naszą wiedzą... chyba mamy sprawcę.

Steve nie był usatysfakcjonowany i nie ukrywał tego.

– Zobaczymy, co Evie ma do powiedzenia.

– Jak ona się czuje?

– Wczoraj była w kiepskim stanie, ale jestem pewien, że za jakiś czas dojdzie do siebie. Mam nadzieję, że będzie mogła powiedzieć, co się stało.

– To wyjaśni sprawę, na pewno.

Zapadło milczenie. Obaj myśleli o tym samym, ale Marcus bał się o tym wspominać, a Steve nie chciał o tym mówić.

W końcu Marcus spróbował.

– Więc kiedy jest autopsja?

– Miała być dzisiaj.

– Mogę zadzwonić do koronera.

Steve popatrzył na zegarek.

– Trochę późno.

– Chyba mogę go zbudzić. 

Marcus ostrożnie rozpoczął następne pytanie.

– Co... ile chcesz wiedzieć?

Steve popatrzył na 318, przyglądając się dokładniej rzędom zębów i długich białych pazurów.

– Tyle, ile trzeba, Marcus. Tyle, ile trzeba, żeby mieć pewność.

Między zmierzchem a świtem, wśród zarysów starych ruin jakby wyrytych w węglu na tle aksamitnego nieba, samotna postać ze stułą cicho przeszła obok starych chwiejnych murów i niszczejących fundamentów. Jej czarny strój zlewał się z ciemnymi, kanciastymi cieniami, co czyniło ją niewidzialną. Nikt nie znał jej celu. Każdy bał się zbliżyć do tego miejsca.

Stąpając cicho, lekko jak piórko, mężczyzna wszedł w obręb wielkich ruin, pozwalając, by trzy pozostałe ściany spowiły go swym cieniem. W centrum zawalonej i przegniłej budowli ukląkł przed dużym, płaskim kamieniem, dłonie położył w jego rogach, spojrzenie utkwił w matowej, szarej powierzchni głazu. Modlił się, jednostajnie i cicho mamrotał swoje prośby.

Gdy skończył, wyjął z płaszcza kawałek papieru, rozłożył go na skale i wielkim, czarnym ołówkiem wypisał imię, które powtarzał głośno raz za razem: – Margaret Elizabeth... Margaret Elizabeth... Margaret Elizabeth...

Nagle trzasnęła zapałka, papier się zapalił.

– Teraz kolej na ciebie, Maggie!

Trzeciego ranka po ataku Steve spotkał się z Tracy Ellis w Clark County Medical Center. Evelyn mówiła już spójnie. Wracała do zdrowia. Nadszedł czas, by porozmawiać z nią o tym, co stało się na Wells Peak.

Zatrzymali się przy stanowisku pielęgniarek, by porównać wyniki. Steve miał na sobie luźne spodnie i koszulę. Nie wyglądał już jak siwowłosy, zdenerwowany podróżnik. Tracy znowu była w mundurze, do nadchodzącej rozmowy uzbrojona w notes i teczkę sprawy.

Wyglądała na zmartwioną.

– Zespół skończył przeczesywać teren wokół obozowiska, psy szukały jeszcze szerzej, wokół Wells Peak – wzruszyła ramionami. – Niczego nie znaleziono.

Steve westchnął tylko.

– Autopsja 318 wykazała dietę zgodną z jego siedliskiem, ale poza tym nie znaleźliśmy niczego rozstrzygającego.

Podał jej fotokopię spisanego raportu, który składał się tylko z paru akapitów.

– Lubił jagody, korzonki, trawę, czasem odpadki i pączki, które dla niego wyłożyliśmy. Ale to wszystko, co udało nam się znaleźć. Przeczytanie mojego sprawozdania zajmuje jakieś trzydzieści sekund.

– Zatem nie ustaliliście, że 318 to sprawca?

Steve rozłożył tylko ręce.

– Tak naprawdę on jest jedynym realnym kandydatem i jestem skłonny się z tym zgodzić. Mówię tylko, że na podstawie autopsji nie można było niczego stwierdzić jednoznacznie.

– Czy czytałeś wyniki autopsji twojego brata?

– Marcus rozmawiał ubiegłej nocy z koronerem, ale nie widziałem jeszcze raportu. A ty?

Skinęła ponuro głową.

– Dziś rano dostałam kopię. 

Chwilę się zawahała:

– Konkluzja jest taka, że zdaniem patologa to był niedźwiedź.

– Tak, to samo koroner powiedział Marcusowi i chyba nie mogę się z tym spierać. 

Steve na chwilę spuścił wzrok.

– Rozmawialiśmy z Marcusem o... o obejrzeniu szczątków. – Szybko dodał: – Ale myślę, że raczej poproszę o to Marcusa. Ufam jego opinii i spostrzegawczości.

Tracy chwilę myślała, potem skinęła głową.

– Niech Marcus to zrobi.

– Chodź, zobaczmy, co pamięta Evie.

Gdy weszli do pokoju, Evelyn siedziała prosto, plecy miała oparte o podniesiony materac i kilka poduszek.

– No – powiedział Steve, uśmiechając się – wyglądasz lepiej.

– W każdym razie w połowie w pionie – odparła Evelyn z lekkim uśmiechem.

– Czy poznałaś już Tracy Ellis, zastępcę szeryfa?

– Chyba spotkałam ją dwa dni temu.

Tracy uśmiechnęła się.

– Zgadza się.

– Zatem witam ponownie.

– Witam.

W pokoju stały dwa krzesła. Steve i Tracy przysunęli je do łóżka, a potem usiedli na nich. Najpierw rozmawiali ogólnikowo: o zdrowiu Evelyn, o jej dwóch synach, Samuelu i Travisie, o jej matce, Audrey, o opiece, jaką ją otoczono w szpitalu, i o wszystkim, co przyszło na myśl, a co nie było kłopotliwym tematem. Steve był chętny do dalszej rozmowy. Evelyn mówiła z sensem, spójnie. Wracała do formy.

– A więc – powiedziała Tracy, a jej ton i tempo, w jakim mówiła, oznaczały przejście do trudniejszych kwestii – pani Benson, jak by się pani czuła, gdybyśmy porozmawiali o tym, co się stało na Wells Peak? Musimy dokończyć nasze śledztwo. Rozumie pani, prawda?

– Oczywiście.

Tracy popatrzyła na Steve’a.

– Cieszę się, że Steve może tu być. Sam pracuje osobno, nasz oddział też robi, co może, ale bez świadka jest nam ciężko.

Evelyn zaczęła przepraszać.

– Pani oficer...

– Proszę mówić mi Tracy.

– Dobrze. Tracy. Muszę ci powiedzieć, że nie pamiętam zbyt dużo.

– Może – powiedziała Tracy, starając się nie wywierać presji – zacznij po prostu od początku i zobaczymy, jak ci będzie szło.

Twarz Evelyn wyrażała zakłopotanie. Próbowała sobie przypomnieć, ale każde wspomnienie powodowało ból.

– Pamiętam, że Cliff zszedł na dół, żeby wyrzucić resztki jedzenia. Ugotowaliśmy posiłek na wieczór i... yym...

– Co jedliście? – spytał Steve licząc, że będzie to bodziec dla jej pamięci.

– Pomyślmy... – Evelyn milczała przez chwilę, potem powiedziała: – Zupę warzywną i trochę krakersów.

– Nic mięsnego? Pikantnego? Wiesz, czegoś, co by wydzielało mocny zapach?

Pokręciła głową.

– Nie, staramy się nie jeść takich rzeczy, jeśli w okolicy mogą być niedźwiedzie. Poza tym gdy jem treściwe jedzenie po wspinaczce, chce mi się wymiotować.

Steve przytaknął, zadowolony i zdziwiony.

– Więc dobrze, co było potem?

– Poszedł na dół, tam gdzie zostawił żywność, wtedy było już ciemno, więc nie widziałam go zbyt wyraźnie.

Dotąd Tracy dyskretnie notowała.

– Mniej więcej o której godzinie to było?

– Myślę, że między dziewiątą a dziesiątą.

– Czy zawsze jecie tak późno w nocy?

Evelyn odpowiedziała:

– Nie. Dużo chodziliśmy i sporo nam zajęło wybranie miejsca na obóz. Potem stwierdziliśmy, że lepiej najpierw rozbijemy namiot, wtedy słońce już zaczęło zachodzić. Później Cliff chciał rozwiesić na drzewach schowek z jedzeniem, dopóki jeszcze było trochę światła. To wszystko trwało.

– W każdym razie – ciągnął Steve – późno skończyliście jeść.

Evelyn potwierdziła.

– I sprzątać po jedzeniu.

– Więc potem Cliff zszedł, by schować resztki – podpowiedziała Tracy.

– I... – Evelyn szukała słów. – Ja... ja pamiętam tylko, jak szedł w dół w ciemnościach, nie widziałam go, tylko czasami światło jego latarki...

Przerwała. Popatrzyła na nich, oni na nią. Cisza.

Tracy dopowiedziała:

– Poszedł na dół z latarką.

Evelyn pokręciła tylko głową.

– I wtedy obudziłam się w szpitalu.

Steve był rozczarowany – wręcz sfrustrowany – ale usiłował tego nie okazywać. Popatrzył na Tracy tak zwyczajnie, jak tylko potrafił. Przeglądała notatki, wyglądała na dziwnie obojętną.

Jej następne pytanie miało lżejszy odcień.

– Zatem... Cliff był fotografem!

– Mhm. Zajmował się głównie fotografią przyrodniczą.

Tracy spojrzała na Steve’a.

– Te zajęcia na świeżym powietrzu muszą być popularne w rodzinie.

Steve uśmiechnął się. Spodobało mu się podrzucenie lżejszego tematu.

– Na pewno.

Tracy zwróciła się do Evelyn.

– Więc to dlatego byliście na Wells Peak? Czy robił tam zdjęcia?

– Nie. Chcieliśmy po prostu spędzić razem trochę czasu.

– Mmm. Wyjechać na trochę, tak?

– Tak. Pracował przez wiele godzin i potrzebowaliśmy trochę czasu tylko dla nas dwojga. Już wcześniej polowaliśmy w Hyde Valley. Naprawdę lubimy rejon Wells Peak, więc pojechaliśmy tam tym razem.

– Rozumiem, że pani mąż pracował przez parę miesięcy w Hyde Valley, czy tak?

Hmm, nieźle. Tracy odrobiła pracę domową.

– Obfotografowywał całą dolinę – ciągnęła Tracy.

Evelyn skinęła.

– Robił zdjęcia lokalnym rozrywkom turystycznym. Wiesz, polowania, wędkarstwo, takie rzeczy. Ale robił mnóstwo zdjęć w starych miasteczkach z kopalniami. Zawsze interesował się historią i ludźmi.

– Więc często nie było go w domu?

Evelyn zawahała się, zanim odpowiedziała.

– No, pewnie. Musiał jechać tam, gdzie robił zdjęcia.

– To musiało być ciężkie.

Evelyn wzruszyła ramionami i westchnęła.

– Podchodziłam do tego spokojnie.

– Ale to dlatego chcieliście wyjechać razem? Żeby spędzić dla odmiany trochę czasu razem?

Evelyn była nieco zdenerwowana.

– Sądzę, że już to powiedziałam.

– Zatem jak byś opisała wasze małżeństwo? Było udane?

Steve nic nie powiedział, ale to pytanie wydało mu się trochę dziwne. Być może Tracy prowadziła tylko taką szpitalną rozmowę z pacjentem.

– To nie był ognisty romans i nie była to telenowela – odparła Evelyn. – To było coś pośrodku.

Tracy uśmiechnęła się.

– Pośrodku.

– Dawaliśmy sobie radę, kiedy byliśmy razem. Gdy nie byliśmy razem, było ciężko to określić.

Głos Evelyn był opanowany, ale Steve widział już wcześniej ten wyraz twarzy. Tracy powinna uważać.

– Więc sprawy miały się dobrze, ale nie... – Tracy zachęcała.

– Nie do końca dobrze – Evelyn na tym poprzestała.

Tracy zapisała coś w notatkach, po czym spytała:

– Evelyn, czy masz własny nóż myśliwski?

– Tak. Oboje mieliśmy.

Steve wtrącił się:

– Evie i Steve dużo polowali.

– Dobrze – Tracy zanotowała. – Evelyn, kiedy znaleziono cię w sobotnią noc, miałaś w dłoni nóż myśliwski, jego ostrze było złamane. Pamiętasz to w ogóle?

Evelyn przez chwilę szukała w pamięci.

– Może. Coś jak sen... Nie jestem pewna.

– Czy pamiętasz, że kogoś zaatakowałaś, miałaś jakąś bójkę i użyłaś tego noża?

Evelyn była wyraźnie zmieszana.

– Nie wiem! Mam tylko to... to... to jest jak sen w mojej głowie, nie mogę sobie przypomnieć.

Steve przemówił łagodnie, w obawie, by nie naciskać za bardzo.

– Evie, szukamy niedźwiedzia, dobrze? Sądzimy, że grizzly dopadł Cliffa. Czy pamiętasz cokolwiek takiego?

Ewidentnie naprowadzał świadka, ale nie dbał o to.

Evelyn zamknęła oczy.

– Steve, zamykam oczy i widzę tylko wielki cień.

– Zaatakowałaś go? – zapytała Tracy.

– Sądzę, że tak – jej głos drżał. – A ty byś tak nie zrobiła?

– Na twoim ubraniu i na nożu była krew. Pamiętasz to?

Evelyn zesztywniała.

– Pamiętam, że była krew.

– Pamiętasz, skąd się wzięła?

Evelyn popatrzyła na Tracy Ellis, łzy napłynęły jej do oczu.

– Rozumiem, że to była krew mojego męża.

Steve widział, co przeżywa Evelyn. Jej twarz mówiła jasno: granica została przekroczona, limit wyczerpany. Wtrącił się:

– Evie, już dobrze. Nie musisz więcej o tym mówić.

Tracy spojrzała w jego stronę. Najwyraźniej nie była mu wdzięczna za wtrącenie się do jej przesłuchania.

A Steve nie był wdzięczny za jej pytania.

– Evelyn – zwrócił się do tej z dwóch kobiet, na której samopoczuciu mu zależało – to wszystko jest naprawdę ciężkie, wiem. Zostawmy to na razie, odpocznij.

Tracy, co dobrze o niej świadczyło, podchwyciła sygnał Steve’a i rozluźniła się.

– Tak, odpocznij. Bardzo mi przykro, że zadawałam ci takie trudne pytania.

Spojrzenie Evelyn powiedziało Tracy, że jej nie wybaczono.

– Wykonujesz tylko swoją pracę.

Steve powstał.

– Muszę się jeszcze czymś zająć. Zdrowiej. 

Schylił się i pocałował Evelyn w czoło.

– Dziękuję za rozmowę – powiedziała Tracy.

Evelyn odwróciła się plecami do zastępcy szeryfa.

Steve i Tracy doszli do poczekalni koło stanowiska pielęgniarek. Oboje planowali przeprowadzić poważną rozmowę i nie mogli się już doczekać.

– Chciałbym wiedzieć, co to miało być – zażądał Steve, starając się mówić cicho.

Tracy odpowiedziała z pozycji osoby odpowiedzialnej za przesłuchanie.

– Wiedziałam, że to będzie problem, ktoś tak emocjonalnie zaangażowany...

– Dosyć tego!

Siedząca w pobliżu para spojrzała w ich kierunku.

– Biorę odpowiedzialność za swoje emocje, pani oficer – warknął Steve. – Lepiej pomyśl o tym, jak Evie musi się teraz czuć i jak ją potraktowałaś! Nie widziałaś, jaka była słaba? Jak mogłaś tam pójść z pytaniami o noże, krew i jakość ich małżeństwa? Dopiero co straciła męża, pamiętasz?

Tracy z rozmysłem odczekała chwilę, by uspokoić sytuację. Potem spróbowała przedstawić racjonalne, profesjonalne stanowisko.

– Musiałam systematycznie zadawać konkretne pytania. Musimy zbadać wszystkie ewentualności.

– Takie jak stan jej małżeństwa? Czy przez chwilę pomyślałaś?...

– Co ja myślę, nie ma znaczenia. Mam zadanie do wykonania.

Jej głos brzmiał oficjalnie:

– Jesteś profesjonalistą. Wiesz, jak ważne jest zachowanie obiektywizmu w takich sytuacjach, nie mam racji?

Steve chciał się odgryźć, ale tylko ugryzł się w język. Miała rację. Był urażony i niechętny ze względu na Evelyn. Pozwolił, by rządziły nim emocje. Tracy była opanowana, on nie. Wziął głęboki wdech i wszedł z powrotem w rolę zawodowca. Przypominało to włożenie ciasnych butów.

– Tak. Masz rację. Masz rację, tak jakby.

– Tak jakby?

– Osobiste uczucia na bok, ale pomysł ze współudziałem Evie w zbrodni jest... cóż, jest nie do obrony, nie do pomyślenia.

– Zdaje się, że masz też problem ze wskazaniem niedźwiedzia jako sprawcy.

– Ja... – chciał zaprzeczyć, ale nie mógł. – Zaakceptuję każdy mocny dowód.

Zmrużył oczy.

– To rodzi pytania o wyniki autopsji...

Zauważył, że lekko się wzdrygnęła.

– Steve...

– Czy są jakieś dodatkowe dowody, o których jeszcze nie wiem?

Trochę czasu trwało, zanim sformułowała odpowiedź.

– Może powinieneś sam przeczytać ten raport.

– Może powinienem zobaczyć szczątki.

– Może powinieneś najpierw przeczytać raport i go ocenić – podkreśliła.

Zgodził się.

– Masz go tu?

Wyjęła raport z teczki. Było to około trzydziestu stron, spiętych wielkim spinaczem biurowym.

Steve wziął kartki, ale nie zajrzał do nich.

– Przeczytam to przed spotkaniem z Marcusem.

– Pamiętaj o swojej relacji z ofiarą.

– Jestem świadomy mojej relacji z ofiarą. Za kogo ty się uważasz, za moją opiekunkę?

– W porządku.

– Chodzi mi tylko o znalezienie odpowiedzi na nasze pytania, zanim wyciągniesz jakieś błędne wnioski.

Była wyraźnie urażona.

– Steve, ja nie wyciągam żadnych wniosków. Przeciwnie, mam pytania!

– To zauważyłem!

Zaczerpnęła powietrza, zatrzymała je w płucach, po czym głośno westchnęła.

– Dobrze, Steve, ty jesteś specjalistą. Powiedz mi, co się stało.

– Tego właśnie próbuję się dowiedzieć.

– Jak to możliwe, że zginął tylko Cliff i że tylko jego krew była na ubraniu Evelyn, a Evelyn nie miała żadnych obrażeń? Jeśli Evelyn podeszła tak blisko miejsca ataku, że była cała we krwi Cliffa, dlaczego i ona nie została zaatakowana? Kiedy złamał się jej myśliwski nóż i jak to możliwe, że pamięta całą resztę tak szczegółowo, nawet co jedli na kolację i o której godzinie, kolejność zdarzeń aż do najważniejszego momentu, a potem... brzdęk, nagle jest w świecie snu?

Steve też o tym myślał.

– Atak skończył się, zanim tam dotarła. Kiedy znalazła to, co zostało z Cliffa, wpadła w histerię. Mamy zeznanie kierowcy ciężarówki o jej niezrównoważonym stanie psychicznym. I w tej histerii, ona... no, kto wie, co mogła zrobić? Być może obejmowała to, co zostało, albo próbowała to złożyć; nie wiem. Ale histerię stwierdzono i myślę, że to wystarczające wyjaśnienie jej zaników pamięci. Co do noża, skąd wiemy, że nie złamała ostrza, kiedy zaatakowała ciężarówkę?

– Kierowca twierdził, że ostrze było już ułamane.

– Więc załóżmy, że dźgała po drodze drzewa albo coś innego. Zachowywała się przecież jak szalona.

– Ale nawet w twoim scenariuszu ona i jej mąż byli razem w chwili śmierci i musisz przyznać, że to nie atakujący niedźwiedź pozostawił krew na jej ubraniach.

– Tak, oprócz tego, że nie podoba mi się taki sposób myślenia, pani oficer. Nie potrafię nawet rozważać takiej możliwości.

– Nie musisz, Steve. Nie jesteś gliniarzem.

– Zgoda.

Zapadła cisza.

– Więc jaki będzie twój następny krok?

– Przejadę się do Hyde River i porozmawiam z paroma znajomymi.

– Tymi samymi, którzy powiedzieli ci, że Cliff był w okolicy?

– Tak. To mała społeczność, wieści się szybko rozchodzą.

– Cóż, mogę tam jechać sam.

Podniosła rękę.

– Hola, stój.

– Co?

– Znam Hyde River. Zgodzisz się z tym?

– No tak.

– Więc przyjmij to jako mądrą radę od kogoś, kto wie: nie jedź tam i nie zadawaj pytań sam. Mógłbyś wpakować się w większe kłopoty, niż byś tego chciał.

Nie zrozumiał.

– Chcę tylko rozpytać o...

– To bez znaczenia – przerwała. – Będziesz obcym, który zadaje pytania, a to nie jest tam mile widziane.

Przez chwilę przetrawiał jej słowa.

– Myślę więc, że musimy mieć nadzieję, że uda ci się dowiedzieć czegoś pożytecznego dla nas obojga.

– Ja też tak myślę.

Steve zdecydował, że nie to było najważniejsze:

– Zatem kiedy znów porozmawiamy?

– Zadzwonię do ciebie wieczorem do Tamarack. Albo ty zadzwoń do mnie.

Napisała numer w rogu kartki z notesu i wydarła ją dla niego.

– To mój domowy numer. Możesz zadzwonić do siedziby szeryfa albo do mnie. Dam ci znać, jeśli się czegoś dowiem.

– W porządku.

Miała już iść, on też.

– Steve.

– Tak?

Powiedziała powoli:

– Spokojnie.

Tego popołudnia Marcus DuFresne przyszedł do pokoju Steve’a w motelu. Wyglądał blado i niezdrowo. Wolałby się napić Jacka Danielsa, ale zadowolił się kawą, którą Steve miał w termosie. Siedzieli przy małym okrągłym stoliku przy oknie, między nimi leżał raport z autopsji. Przez długi czas Marcus patrzył na raport, usiłując znaleźć odpowiednie słowa, podczas gdy Steve siedział i czekał w milczeniu, dając znajomemu tyle czasu, ile potrzebował.

– Myślę... – w końcu zaczął Marcus.

Steve nachylił się.

– Myślę, że patolog wydał najlepszą ocenę: atak grizzly. Biorąc pod uwagę, ile zostało z twego brata, co mógł innego stwierdzić? Przeczytałeś już raport z autopsji?

– Tak. Całość, dziś po południu.

– Dużo technicznego słownictwa, ale...

– Jest wystarczająco zrozumiały.

– Tak. Naprawdę zrozumiały. 

Marcus wpatrywał się w przestrzeń przed nim, jakby oglądał powtórkę swej wizyty na oddziale patologii.

– Jedno ramię zaginęło, brak głowy, jedna ręka oddzielona. Kilka żeber... – Marcus pokazując dotknął klatki piersiowej – wystawało z rany, pogryzienia, jakkolwiek to nazwać. Były po prostu obcięte, przecięte. Bardzo wyraźna linia odgryzienia.

Tak jak Tracy wcześniej, Marcus nakreślił linię dłonią na swym ciele.

– Szła od lewego barku do prawego biodra. I... czytałeś o przeciętej miednicy?

– Była przecięta?

– Tak.

– A reszta nietknięta?

Marcus przytaknął.

– Narządy wewnętrzne i dolne kończyny całe.

Potem dodał:

– A ta stara blizna postrzałowa? Też była. I odciski palców lewej ręki pasują do odcisków z dokumentu pozwalającego twojemu bratu na posiadanie broni. Tak żebyś wiedział.

Steve skinął głową i przeszedł do sprawy, o której myślał, zadręczał się nią całe popołudnie.

– Żadnych śladów kłów ani pazurów?

– Żadnych. I żadnej sierści.

Marcus sięgnął do kieszeni w koszuli.

– Ale mam tu pewną próbkę.

Wyjął małą fiolkę i położył ją na stoliku.

– Wyglądało to jak wyschnięta ślina. Patolog nie mógł tego sprawdzić, ale może masz kogoś na uniwersytecie, kto może ustalić, co to jest.

Steve wziął fiolkę pod światło i przyjrzał się kruchej substancji.

– Nadam to od razu.

Znowu zapadła cisza.

– No i? – zagaił Steve. – Co sądzisz?

Marcus długo się zastanawiał, w końcu pokręcił głową.

– Steve, to był wyjątkowy niedźwiedź.

Steve zgodził się.

– Organy wewnętrzne poniżej linii gryzienia były nietknięte...

– Mhm.

– Zazwyczaj niedźwiedź najpierw je brzuch ofiary, organy wewnętrzne.

Napił się łyk kawy, Marcus zrobił to samo.

– Niedźwiedź będzie gryzł, zaciskał szczęki na ciele ofiary, szarpał je, ciągnął...

Marcus poszedł tą drogą rozumowania.

– Tak, niedźwiedzie tak robią. Tak samo kojoty, wilki, pumy, sępy, orły...

– Ten atak wygląda tak czysto, jeśli wiesz, o co mi chodzi.

Marcus rozłożył ręce.

– Więc jak byś to wyjaśnił?

Steve oparł łokcie na stoliku, brodę położył na splecionych palcach.

– Myślę, że Tracy Ellis i szeryf już szukają innego wyjaśnienia. Tracy zadawała Evie pytania o jej małżeństwo.

– Biedna Evelyn – Marcus był poruszony. Potem podsunął: – Widziałem kilka wypadków z użyciem piły łańcuchowej, które miały miejsce podczas wycinki. Ale rany nie przypominały tej.

Steve zaczynał odczuwać nudności. Już gdy zadawał to pytanie, nie cierpiał go.

– Czy można by ją zadać nożem myśliwskim?

Marcus spojrzał na niego, z niechęcią myśląc o odpowiedzi.

– Przypuszczam, że tak. Ale zajęłoby to mnóstwo czasu i dużo główkowania. Szybciej uwierzyłbym w to, że użyto dużego, mechanicznego tnącego urządzenia, takiego, jakie można znaleźć w tartaku.

– Takie urządzenie byłoby całkiem daleko od obozowiska.

– Masz rację.

– I jeśli użyto urządzenia obsługiwanego przez człowieka, ciągle pozostaje sprawa brakującej połowy. Jeśli nie została zjedzona przez zwierzęta, to co się z nią stało?

Steve czuł żółć podchodzącą do gardła. Krzywiąc się, przełknął.

– Nie mogę uwierzyć w to, o czym tu rozmawiamy.

– Chyba nie będę jadł przez kilka dni – powiedział ponuro Marcus. – Ale rozumiesz; jeśli odrzucimy całą teorię z niedźwiedziem, będziemy musieli otworzyć śledztwo na jakieś potworne hipotezy.

– Myślę, że to nad nimi Tracy właśnie pracuje.

– Zapewne. Patolog nie chce posuwać się tak daleko. Powiedział, że to był atak niedźwiedzia.

W tym momencie Marcus zmrużył oczy.

– Ale on sam, poza protokołem, innymi słowy, kiedy rozmawiał ze mną, nie potrafił wytłumaczyć stanu ciała. Nie umiał stwierdzić z całą pewnością, co mogło coś takiego spowodować.

– Więc jesteśmy z powrotem w punkcie wyjścia. 

Steve nagle wstał i skierował się do drzwi.

– Muszę się przewietrzyć.

– Idę z tobą.

Wyszli na parking.

Samochód Steve’a, dobrze skonstruowane połączenie ciężarówki i składanej przyczepy kempingowej, stał niedaleko. Marcus poszedł go obejrzeć, tak żeby przez chwilę pomyśleć o czym innym.

– Niezła ciężarówka.

– Tak, wiele mil nią przejechałem. Była w Kanadzie, na Alasce, w Yellowstone...

– Napęd na cztery koła?

– Jasne.

Marcus popatrzył przez okna na wąską, ale wystarczającą do życia przestrzeń. Odwrócił się.

– Lepiej będę się już zbierał. Wierzę, że wyjaśnisz tę sprawę.

– Och, wyjaśnię ją, na pewno – odparł Steve, jego głos był napięty. – Nawet jeśli będę musiał komuś w Hyde Valley nastąpić na odcisk.

Jonathan przybył do mojego domu wczesnym rankiem w środę, 9 kwietnia, po całonocnej jeździe. Był ciężko pobity, jego ubranie rozdarte, krwawił z nosa i warg. Od razu zabraliśmy go do lekarza i okazało się, że ma złamany nos i szczękę oraz trzy żebra. Jonathan powiedział, że czterech mężczyzn ze spółki górniczej napadło na niego, gdy wracał do domu z kopalni, i że atak był zemstą za to, co powiedział o właścicielu kopalni, Benjaminie Hydzie. Gdy spytaliśmy, co takiego powiedział, że spotkało się z taką karą, Jonathan, ze strachu przed ponownym atakiem, nie chciał nic zdradzić...

Z listu Clary Beth Atkins,

matki Jonathana, do jej siostry Claudii Dunsmith

z Oak Springs,

datowane 12 kwietnia 1880 r.