MY NAUGHTY LITTLE PUPPY. RASCAL AND THE WEDDING

Przekład: JACEK DREWNOWSKI

Redaktor prowadząca: SYLWIA BURDEK

Korekta: TERESA ZIELIŃSKA

Skład i łamanie: BERNARD PTASZYŃSKI

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa, Warszawa 2015
Wszystkie prawa zastrzeżone.
Text copyright © Holly Webb, 2012
Illustrations copyright © Kate Pankhurst, 2012

ISBN 978-83-7983-471-6

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

– Mamo, zobacz! – Lilka wparowała do kuchni, gdzie Ela i Maks jedli śniadanie przed pójściem do szkoły. – Przyszło!

– To zaproszenie? – Mama odłożyła folię, którą owijała kanapki dla Eli, i wzięła srebrzystą kopertę. – O, spójrzcie, jakie ładne, z kwiatuszkami wszytymi w papier... – Bardzo ostrożnie otworzyła kopertę.

– Wspaniałe – powiedziała Ela z podziwem.

– Co to? – spytał Maks.

Lilka i mama spiorunowały go wzrokiem.

– Zaproszenie na ślub cioci Grażyny i wujka Leszka, oczywiście!

Maks wzruszył ramionami.

– Przecież wiemy o tym ślubie już od dawna. Po co nam zaproszenie? I z czego się tak cieszycie?

Lilka westchnęła, a mama pokręciła głową.

– To ważne, Maks. Ciocia Grażyna długo czekała, aż te zaproszenia przyjdą. Zrobili je na specjalne zamówienie. Wiesz, że chce, aby wszystko, co się wiąże z tym ślubem, wypadło idealnie.

Maks jęknął.

– Tak... Nie przestajecie o tym mówić. Ucieszę się, kiedy będzie po wszystkim. Jeszcze tylko miesiąc gadania o ślubie, ślubie i jeszcze raz ślubie...

– Mogę zobaczyć, mamo? – spytała Ela i nachyliła się, by popatrzeć na piękną kartkę w kolorach ciemnego różu i srebra. – O, są na nich nasze imiona i... „Panna Ela Tomczyk” – zachichotała. Brzmiało to bardzo dystyngowanie. Potem zmarszczyła czoło. – Ooo... Nic nie ma o Urwisie...

Lilka przewróciła oczami.

– Elu! Chyba się nie spodziewałaś, że ciocia Grażyna zaprosi psa na swoje eleganckie wesele, co? – Zerknęła na posłanie Urwisa. – Zwłaszcza tego psa...

Ela nie mogła powstrzymać uśmiechu. Urwis spał na grzbiecie ze wszystkimi czterema łapkami w górze. Te łapki drgały mu co jakiś czas i na jej oczach psiak jakby zaczął biec przez sen, przebierając nimi w powietrzu.

– Jest cudny! – powiedziała z naciskiem do siostry.

– Tak, jest cudnym małym potworem! Urwis na ślubie? Wyobraź to sobie! – Lilka skrzyżowała ręce i wbiła wzrok w Elę.

Ela westchnęła.

– Chyba masz rację – musiała to przyznać. Gdziekolwiek zjawiał się Urwis, w ślad za nim nadchodził chaos...

– To kiedy ten ślub? – spytał Jacek.

– Na początku maja – wyjaśniła Ela. – Ciocia Grażyna chciała wybrać termin wiosną, ale żeby nie było zbyt zimno.

Czekali na początek zajęć dla psów i Ela właśnie opowiedziała Jackowi o ślubie i o tym, że Urwis nie będzie mógł uczestniczyć w najbliższym treningu.

– Czyli to będzie bardzo elegancka impreza, tak? Będziesz musiała włożyć różową sukienkę z falbankami?

– Tak, bardzo elegancka. A ja chciałabym już w przyszłym tygodniu przymierzyć sukienkę druhny – Ela skrzywiła się jednak. – Nie mogę się tego doczekać, ale ciocia Grażyna nie wiedziała, że zajęcia dla psów są teraz w środy i umówiła nas na przymiarkę na środę.

Urwisa i Hugona – olbrzymiego doga niemieckiego Jacka – przeniesiono do grupy średnio zaawansowanej, w której zajęcia odbywały się raz w tygodniu – w środy. Zadania były tu nieco trudniejsze, a niektóre psy były już świetnie wyszkolone. Na przykład owczarek niemiecki o imieniu Figiel, które – zdaniem Eli – w ogóle do niego nie pasowało. Figle wcale nie były mu w głowie – był najlepiej wychowanym psem, jakiego kiedykolwiek widziała. Ela była przekonana, że gdyby Daniel, właściciel Figla, kazał mu chodzić na tylnych łapach z ciasteczkiem dla psów w zębach, owczarek wykonałby tę sztuczkę, nawet nie liżąc ciasteczka. Daniel był jednak bardzo miły i powiedział Eli, że Jack Russell teriery szkoli się koszmarnie trudno i że idzie jej z Urwisem naprawdę bardzo dobrze. Ponieważ Urwis przed chwilą wbiegł mu prosto pod nogi i Daniel się o niego potknął, były to wyjątkowo miłe słowa.

Niestety, Amelia i jej spanielka Złotka też zostały przeniesione, więc dziewczyna ciągle mogła wygłaszać złośliwe komentarze o Urwisie i Hugonie. Też czekała na początek zajęć, siedząc blisko nich ze Złotką na kolanach i z wyrazem wyższości na twarzy. Włosy miała związane w kucyk za pomocą gumki z piórkami i wyglądała o wiele zbyt elegancko na szkolenie dla psów, zresztą jak zwykle.

– Miałem pomagać na ślubie kuzynki, kiedy miałem pięć lat – powiedział Jacek do Eli. – Musiałem ubrać się w okropny, niebieski, aksamitny garnitur. To była katastrofa – aż zadrżał na to wspomnienie.

– Co się stało? – spytała z niepokojem Ela.

– Szedłem za kuzynką i niosłem obrączki, ale ona szła bardzo wolno... i nadepnąłem na koniec jej sukni, na taki długi tren. Potknąłem się i przewróciłem na tren i moja kuzynka ciągnęła mnie na nim przez nawę. Ale obrączek nie upuściłem – dodał Jacek.

Ela roześmiała się, ale nie mogła pozbyć się myśli: a co, jeśli i jej przydarzy się coś tak okropnego?

– Będziesz wyglądała koszmarnie w sukience druhny.

Ela podniosła wzrok, szeroko otwierając oczy.

Była to Amelia, ma się rozumieć, ze złośliwym uśmiechem na twarzy.

– Należysz do osób, które zawsze noszą dżinsy. Wypadniesz żałośnie w eleganckiej sukni.

Ela zgromiła ją wzrokiem, a potem się uśmiechnęła.

– Hmm, Amelio...

– Co? Wiesz, że mam rację, Elu.

– Nie o to mi chodziło. Wiesz, że Hugo zjada twoją gumkę do włosów?

Ela musiała przyznać, że miło chodzi się na szkolenie dla psów, gdy Urwis nie zachowuje się najgorzej w grupie. Mama Jacka wzięła gumkę Amelii do łazienki i zmyła psią ślinę, ale Ela sądziła, że gumka nigdy nie będzie już taka sama. Sytuacji nie poprawiał fakt, że ona i Jacek przez całą drogę do świetlicy zerkali na siebie i parskali śmiechem.

Dzięki temu zajęcia były przynajmniej nieco mniej poważne. Poziom średnio zaawansowany sprawiał Urwisowi pewne trudności. Joanna starała się uczyć psy tych samych sztuczek co na poziomie dla początkujących, wszystkie były jednak nieco trudniejsze. Ćwiczyli więc siadanie i zostawanie, teraz jednak psy musiały zostawać dłużej niż dwie minuty.

Urwisowi najgorzej wychodził trening manier związanych z karmieniem, kiedy psom nie wolno było zwracać uwagi na pełne miski i nie mogły prosić ani skakać na swoich właścicieli, którzy trzymali psie ciasteczko. Dla Urwisa ignorowanie miski z jedzeniem stanowiło istną torturę. Figiel i Billy, labrador, niemal równie nieskłonny do figli jak Figiel, siedziały wpatrzone w miski z anielskim wyrazem pyska i nawet Hugo zdołał nie zjeść wszystkiego, chociaż co i rusz wstawał i spoglądał z nadzieją na Jacka.

Tymczasem Urwis pochłonął już połowę krokiecików i gdy Ela zabrała miskę, popatrzył na nią jak na intruza.

Ela westchnęła.

– Może spiszesz się lepiej, kiedy Maks przyprowadzi cię tu za tydzień – powiedziała do psiaka. Ale nie robiła sobie zbyt wielkich nadziei.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki