Tekst: AGNIESZKA STELMASZYK

Ilustracje: KATARZYNA NOWOWIEJSKA I ANNA OPARKOWSKA

Redaktor prowadzący: AGNIESZKA SOBICH

Korekta: TERESA ZIELIŃSKA, ANNA WŁODARKIEWICZ

Skład i łamanie: BERNARD PTASZYŃSKI

Projekt okładki oraz rozpoczęcia rozdziałów: PAWEŁ ZARĘBA

© Copyright for text by Agnieszka Stelmaszyk, 2014
© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Warszawa 2015
All rights reserved

Wszystkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-7983-310-8

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Dla Krzysia, Doriana i Mateusza
– zapalonych filmowców

Nie ma nic fajniejszego niż wycieczka! Czekaliśmy na nią od początku roku szkolnego. Ale tyle się działo, że w końcu o niej zapomniałem. Aż wreszcie pod koniec września nasz wychowawca, pan Lesław Majewski, oświadczył, że za parę dni pojedziemy na wycieczkę.

– Hurra!!! – wrzasnęliśmy, aż zatrzęsły się obrazy wieszczów w naszej klasie, ponieważ mieliśmy właśnie godzinę wychowawczą w sali od polskiego.

– A gdzie pojedziemy? – zapytała Miśka.

– Do Kórnika – odparł pan Lesław. – I może zobaczymy gruszki na wierzbie.

– A-ha-ha-ha! – ryknęła śmiechem klasa. Gruszki na wierzbie? I jakiś kurnik? Byliśmy przekonani, że nauczyciel sobie zażartował. Ale jego poważna mina dała nam do myślenia.

– Czy to znaczy, że pojedziemy do skansenu z drewnianymi chatami, kurnikami i kurami? – zaniepokoił się mocno Rodzynek, przygładzając odruchowo swoją idealną fryzurę, jakby już utkwiło w niej źdźbło słomy.

Pan Lesław zrobił kwaśną minę na wspomnienie naszej ostatniej wycieczki do skansenu wsi kaszubskiej. O mały włos, a pozostawilibyśmy po sobie zgliszcza.

– Nie, nie pojedziemy do skansenu – odpowiedział z powagą.

– No ale co z tymi gruszkami na wierzbie? – zapytał niecierpliwie Muffin. – Czy one są jadalne?

– Pacanie, przecież gruszki nie rosną na wierzbie. – Bazyl spojrzał na Muffina z wyższością. Na to zaraz wciął się nasz klasowy omnibus, Jacuś:

– Jakbyś więcej czasu poświęcał na czytanie książek, a nie powiększanie bicepsów, to byś wiedział, że gruszki na wierzbie istnieją. Jest to rodzaj drzewa, grusza wierzbolistna.

– Jacek ma rację. – Pan Lesław z zadowolonym uśmiechem skinął na naszego kujona. – A Kórnik to taka miejscowość, znajduje się w niej uroczy zameczek, w którym straszy Biała Dama. – Nauczyciel tajemniczo zniżył głos, chcąc nas najwyraźniej zachęcić do wycieczki. – Przy zamku mieści się arboretum, a w nim okaz tak zwanej gruszki na wierzbie. Biblioteka w Kórniku posiada wiele starych ksiąg. Jestem pewien, że was zainteresują.

Na słowo „ksiąg” połowa klasy wzdrygnęła się, jakby dostała reakcji alergicznej. Jedynie Tola i Miśka uśmiechnęły się zadowolone, a Jacuś wprost dostał wypieków na policzkach. Pewnie nie mógł się już doczekać, żeby zobaczyć te stare księgi. Mnie najbardziej zainteresowała Biała Dama. Ciekawe, czy dałoby się ją jakoś schwytać.

Cała klasa o niczym innym nie gadała, tylko o tej wycieczce. O mały włos, a by do niej nie doszło. A wszystko przez MONETĘ ZAGŁADY.

Ale po kolei.

We wtorkowy poranek Muffin przywitał mnie w szkole z przerażoną miną.

– Co jest, stary? Jakaś klasówka? – Nagle się przestraszyłem, że jest z czegoś sprawdzian, a ja o nim zapomniałem. Muffin miał taki wyraz twarzy, jakby już dostał jedynkę. On zawsze boi się wszystkich klasówek.

– Coś gorszego – rzekł grobowym głosem.

– Gorszego? – zdziwiłem się. Co mogło być gorszego od klasówki?

– Chodź, sam zobaczysz.

Poszedłem za Muffinem na pierwsze piętro. Zdziwiłem się, gdy zatrzymał się przy oknie. Przez szybę było widać boisko i orlik. Nic nie rozumiałem. Przed oknem z zatrwożonymi minami stała też reszta moich przyjaciół. Co im się stało?

– Popatrz. – Muffinowi zadrżała dolna warga.

Wytrzeszczałem oczy, ale nadal widziałem tylko puste boisko.

– Nie tam. – Muffin pomachał mi ręką przed oczami. – Tutaj. – Palcem wskazał monetę leżącą na parapecie za oknem.

– Złotówka? Jest twoja? Ktoś ci ją tam położył? – próbowałem zgadnąć. – Jak chcesz, to otworzę okno i podam ci ją. – Zupełnie nie rozumiałem, w czym może tkwić problem.

Już złapałem za klamkę, żeby otworzyć okno i wziąć monetę, gdy rozległ się przerażony okrzyk kilku uczniów, a Muffin prawie pozieleniał na twarzy.

– Nie!!! – Zatrzymał moją dłoń. – Nie wolno jej dotykać.

Zamarłem.

– Dlaczego? Jest skażona?

W naszej szkole często miewaliśmy przeróżne skażenia. Czasem skażone były miejsca, innym razem przedmioty. Samemu także można było ulec skażeniu, wchodząc na przykład w kałużę rozlanego mleka. Sądziłem, że o coś takiego chodzi Muffinowi, ale okazało się, że sprawa była o wiele poważniejsza.

– To moneta ZAGŁADY – powiedział mój kumpel z upiornym wyrazem twarzy.

Parsknąłem śmiechem.

– Co ty wygadujesz?

– On ma rację. – Bazyl był tak samo przejęty. – Ta moneta jest przeklęta. Wszyscy w szkole już o tym wiedzą.

– Serio?

Rozejrzałem się. Faktycznie, uczniowie podchodzili do okna i szeptali, ale nikt nie śmiał zdjąć złotówki z parapetu. Normalnie to by się na nią rzucili i zaraz by ktoś ją sobie przywłaszczył, a po lekcjach pewnie pobiegłby kupić chipsy do pobliskiego sklepu.

– Skąd wiecie, że jest przeklęta? – spytałem.

– Podobno – Rodzynek szeptał konfidencjonalnym tonem – ta moneta się przesuwa. Tak po troszeczku. Gdy spadnie z parapetu, nastąpi koniec świata, a Ziemia oddali się w lodowate otchłanie kosmosu. Dlatego robi się coraz zimniej. – Wzdrygnął się, jakby powiało nagle mrozem.

– Zimno? – Jesień była wyjątkowo ciepła, nie czułem jeszcze żadnego zimna. – I wy w to wierzycie? – Z politowaniem spojrzałem na moich kumpli.

– Nawet my w to wierzymy – za moimi plecami odezwały się Miśka i Tola.

No nie, jeszcze i one zaczęły bredzić.

– Ja też na początku nie wierzyłam, ale to prawda, moneta sama się przesuwa – mówiła Tola z wielkim przejęciem. – Wczoraj była znacznie bliżej okna, a dziś odsunęła się prawie o centymetr.

– Jasne! Ktoś ją po prostu przesunął – parsknąłem śmiechem.

– Zapewniam cię, że nikt jej nie dotykał – odparła ze śmiertelną powagą. – Nikt nie chciałby spaść razem z nią w otchłanie wszechświata.

Miśka z namaszczeniem kiwała głową.

– Serio nikt jej nie dotyka? – Przyjrzałem się monecie uważniej. Starałem się zapamiętać jej położenie. Po lekcji sprawdzę, czy już się przesunęła.

– Pojawiła się nagle, jak nie z tego świata – wyszeptała Miśka.

– Ale to złotówka. Złotówki są tylko w Polsce – zauważyłem.

– To niczego nie zmienia – ofuknęła mnie Tola.

Dalszą rozmowę przerwał nam dzwonek i musieliśmy iść na lekcję.

Kiedy tylko przyroda się skończyła, wyprysnąłem z klasy jako pierwszy. Bardzo chciałem się przekonać, czy pieniążek jeszcze jest na parapecie.

Przeszył mnie lekki dreszcz grozy, gdy ujrzałem, że nadal tam jest i lśni sobie w słońcu, a co gorsza, naprawdę się przesunął.

– Widzisz, mówiłem – powiedział przyciszonym głosem Bazyl.

Wkrótce blady strach padł na szkołę i wszyscy co przerwę gnali do okna, żeby się przekonać, o ile przesunęła się moneta.

Musiałem coś z tym zrobić.

– Zwołuję zebranie Klubu Poszukiwaczy Przygód – zarządziłem po zakończonych lekcjach. Trzeba było odwrócić uwagę moich przyjaciół od tej głupiej monety. Sam przez nią dostawałem gęsiej skórki i zaczęło mi się wydawać, że robi się coraz zimniej.

Tola i Miśka ucieszyły się. Ostatnie zebranie mieliśmy ze dwa tygodnie temu, a potem ciągle coś się działo i nie mogliśmy zająć się żadną nową przygodą.

– Będą ciasteczka owsiane? – zapytał Muffin z łakomą nadzieją w oczach.

– Nie wiem. Mogę poprosić mamę, żeby upiekła.

– Czym się zajmiemy na zebraniu? Wolałabym się przygotować. – Miśka nawet do spotkania klubu musiała się przygotowywać jak do sprawdzianu. – Masz na oku jakąś nową przygodę?

Podrapałem się po głowie.

– Przede wszystkim musimy omówić sprawę monety zagłady. Nie możemy przecież chodzić do szkoły pod presją kosmicznej katastrofy.

Muffin energicznie pokręcił przecząco głową.

– O nie, lepiej w ogóle nie poruszać tego tematu. Może moneta sama zniknie?

– Albo po prostu spadnie! – wyrzekł ponurym głosem Rodzynek.

Po słowach Rodzynka wszyscy podskoczyli, jakby świat miał się zaraz skończyć, i z obawą zerknęli w kierunku parapetu, wokół którego z nabożną czcią zbierała się dzieciarnia z młodszych klas. Najwidoczniej wieści lotem błyskawicy obiegły szkołę.

– Nie da się z wami rozmawiać – zdenerwowałem się, widząc, że moi przyjaciele również trzęsą się jak galareta po wyciągnięciu z lodówki. – Może zajmijmy się na razie czymś innym. – Uznałem, że lepiej będzie chwilowo odpuścić sobie sprawę monety, bo klubowicze byli zbyt wystraszeni, żeby logicznie myśleć. Musiałem im znaleźć inne zajęcie.

– Ale czym mamy się zająć? – Bazyl wpatrywał się w swoje paznokcie.

– W zasadzie to nie wiem. Może teraz wy znajdziecie zagadkę, którą będziemy mogli rozwiązać.

– Nic nie przychodzi mi do głowy. – Tola wzruszyła ramionami.

– Ale i tak przecież możemy się spotkać, no nie? – Muffin oblizał się, jakby już czuł zapach ciastek mojej mamy. – Przecież jedziemy na wycieczkę, możemy o niej pogadać.

– A ja mam lepszy temat. – Bazyl nagle coś sobie przypomniał. – Słyszeliście, że na terenie naszego miasta może być ukryta Bursztynowa Komnata?

– Ee, co ty gadasz! – Machnąłem ręką. – Bursztynowej Komnaty szukali już wszędzie. Pewnie leży gdzieś na dnie Bałtyku albo jest zakopana w jakimś tunelu. – Kiedyś trochę interesowałem się tą sprawą, więc wiedziałem coś niecoś na ten temat.

– Tak, ale nikt nie szukał jej w naszym mieście – Bazyl nadal upierał się przy swoim, robiąc tajemnicze miny.

– Gdzie niby miałaby być ukryta? – zainteresowała się Miśka.

– Mówi wam coś nazwa Exploseum?

– Jasne – odparłem. – To nazwa muzeum na terenie dawnej, niemieckiej fabryki materiałów wybuchowych. – Chyba każdy mieszkaniec naszego miasta o tym wiedział.

– Muzeum, moi drodzy – zaczął Bazyl – zajmuje tylko jeden procent powierzchni dawnej fabryki, reszta jest niedostępna. A ile tajnych korytarzy zasypano? Tego nie wie nikt! Podobno to była tajna fabryka, dlatego wszystkie budynki są ukryte w lesie. Działała niemal do ostatniej chwili, do wkroczenia wojsk radzieckich.

– No, mów dalej... – zaciekawił się Rodzynek.

– Mój pradziadek opowiadał mi ciekawą historię o tych zakładach i zasypanych podziemiach – Bazyl zaostrzał naszą ciekawość. – Na własne oczy widział, jak Niemcy ukrywali na terenie zakładów jakieś skarby!

Pradziadek Franciszek Wojtalik mieszkał razem z rodziną Bazyla, miał prawie dziewięćdziesiąt lat i trzeba się było nim troskliwie opiekować.

Naraz przyszedł mi świetny pomysł do głowy.

– A czy twój pradziadek mógłby przyjść na spotkanie naszego klubu?

– Raczej nie, to byłoby dla niego zbyt męczące. Ale wy możecie przyjść do niego.

– Racja! – podchwyciła Tola. – Spotkanie klubu może się przecież odbyć u Bazyla.

– Uprzedzę tylko rodziców i pradziadka. – Bazylowi spodobał się pomysł. – Pradziadziuś na pewno się ucieszy, on lubi towarzystwo.

– I na pewno zna mnóstwo ciekawych historii – stwierdziła Miśka.

– Wobec tego załatwione, spotykamy się dzisiaj u Bazyla – postanowiłem. Przynajmniej nie będę się martwić, że moja młodsza siostra Zuzia będzie nam przeszkadzała.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Kolejne przygody Przemka
i jego przyjaciół znajdziesz w: