Tytuł oryginału: THE SIN EATER’S DAUGHTER

Tłumaczenie: MICHAŁ KUBIAK

Redaktor prowadzący: AGNIESZKA SKÓRZEWSKA

Redakcja: TERESA ZIELIŃSKA

Korekta: NATALIA GALUCHOWSKA, MAGDALENA WOSIEK

Projekt okładki: MARTA ŻURAWSKA-ZARĘBA

Skład okładki: BERNARD PTASZYŃSKI

Skład: MICHAŁ WOJCIECHOWICZ, AWiR Akces

Text Copyright © Melinda Salisbury, 2015
Cover illustration © Getty Images, 2015
Copyright for this edition by Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o., Warszawa 2015
All rights reserved

Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki możliwe tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.
Wszystkie postaci w książce są fikcyjne. jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych czy umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

ISBN 978-83-7983-446-4

Wydawnictwo Zielona Sowa Sp. z o.o.
Al. Jerozolimskie 96, 00-807 Warszawa
tel. 22 576 25 50, fax 22 576 25 51
e-mail: wydawnictwo@zielonasowa.pl
www.zielonasowa.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Mojej Babci
Florence May Kiernan

Rozdział 1

Nawet brak więźniów nie sprowadza ciszy. Ich krzyki żyją w murach niczym duchy, odzywając się echem pomiędzy odgłosami kroków. Wystarczy zejść do trzewi zamku, poniżej koszar i Komnaty Zwierzeń, by usłyszeć je pośród panującej tam ciszy.

Kiedy strażnicy przyprowadzili mnie tu po raz pierwszy, zapytałam, jakimi uczynkami więźniowie zasłużyli na karę, która zmusiła ich do podobnych krzyków. Jeden ze strażników, Dorin, spojrzał na mnie tylko i zacisnął wargi aż pobielały, a potem przyspieszył kroku, by szybciej pokonać drogę do Komnaty Zwierzeń. Pamiętam, że poczułam wówczas dreszcz strachu na myśl o czynach, które były zbyt przerażające nawet dla silnego, milczącego strażnika. Obiecałam sobie, że poznam mroczną, ukrytą głęboko pod ziemią tajemnicę. Miałam wtedy trzynaście żniw i byłam beznadziejnie, ślepo naiwna.

*

Kiedy przed wieloma miesiącami przybyłam do zamku, jego przepych i piękno wzbudziły we mnie zachwyt. Kamiennych pałacowych posadzek nie pokrywa sitowie ani słoma z dodatkiem słodko pachnącej lawendy i bazylii. Zamiast tego pokryto je, tkanymi specjalnie dla królowej, dywanami, chodnikami i kobiercami, które tłumią odgłos kroków.

Mury zamku, pod bogatymi gobelinami w barwach czerwieni i błękitu, wykonane są z szarego kamienia z plamkami lśniącej miki. Kandelabry ze zwierzęcych poroży są złocone, a stosy aksamitnych poduszek z frędzlami utrzymywane w nienagannym porządku. Wszystko tutaj jest uporządkowane, nieskazitelne i idealnie piękne. Cięte róże w kryształowych wazonach mają identyczną wysokość i kolor, a każdy bukiet zaaranżowany jest dokładnie tak samo. W zamku nie ma miejsca dla niczego, co nie byłoby doskonałe.

Moi strażnicy idą sztywno wyprostowani i przezornie zachowują dystans. Gdybym podniosła rękę by dotknąć któregoś z nich, zareagowaliby przerażeniem. Gdybym się potknęła lub zemdlała, gdyby instynktownie spróbowali mnie podtrzymać, podpisaliby tym samym na siebie wyrok śmierci. Nagrodą za chęć pomocy byłoby dla nich natychmiastowe poderżniecie gardła. Kontakt z moją trującą skórą oznaczałby powolne konanie i każdy zatruty mógłby mówić o szczęściu, gdyby poderżnięto mu gardło.

Tyrek nie miał szczęścia.

*

W Komnacie Zwierzeń moi strażnicy zajmują pozycje u drzwi. Konsyliarz królowej, Rulf, ruchem głowy wskazuje mi zydel i odwraca się, by sprawdzić sprzęt. Półki na ścianach pełne są słojów z mętnymi substancjami, dziwnymi proszkami i nieznanymi liśćmi. Słoje nie wyglądają na uporządkowane w jakikolwiek sposób. Znajdujemy się głęboko pod zamkiem. Nie ma tu okien, a w pełgającym blasku świec nie dostrzegam na naczyniach żadnych etykiet. W pierwszej chwili wydało mi się dziwnym, że Zwierzenia mają odbywać się właśnie tutaj, w podziemnych lochach. Teraz jednak rozumiem przyczynę. Gdybym zawiodła... Lepiej, bym zawiodła tutaj, z dala od wzroku dworzan i królestwa. Lepiej, by stało się to w tajemnej komnacie, gdzieś w połowie drogi pomiędzy zaświatami lochów i rajem Wielkiej Sali.

Siadam na zydlu i wygładzam fałdy spódnicy, a młodszy ze strażników szura stopami po posadzce. W kamiennej komnacie odgłos wydaje się hałaśliwy i Rulf odwraca się, by posłać mu ostre spojrzenie. Widzę wówczas jego nieruchomą jak maska twarz. Podejrzewam, że nawet gdyby potrafił mówić, nie miałby mi teraz zupełnie nic do powiedzenia.

Dawniej uśmiechałby się i kręcił głową, słuchając opowieści Tyreka o wspinaczkach na drzewa i skradzionych z kuchni ciastkach. Ruchem ręki skarciłby go za popisywanie się, choć jego wzrok błyszczałby uczuciem do jedynego syna. Same Zwierzenia trwały zaledwie kilka chwil, ale zdarzało się, że siedziałam w Komnacie godzinami, mając Tyreka na wyciągnięcie ręki i wymieniając z nim opowieści. Strażnicy trzymali się blisko, kątem oka zerkając ciekawie na zajętego eksperymentami Rulfa, ale nie spuszczając wzroku ze mnie i Tyreka. W owych czasach po Zwierzeniach udać się mogłam jedynie albo do świątyni, albo do własnej komnaty, ale nikt nie zabraniał mi spędzania godzin pod okiem strażników w Komnacie Zwierzeń. Teraz wszystko jest inaczej i mój czas jest znacznie bardziej cenny.

Nie podnoszę wzroku na Rulfa, gdy nacina skórę na mojej ręce i upuszcza kilka kropli krwi do miski. Zwierzenie wymaga dodania jednej kropli krwi do porannicy, śmiertelnej trucizny, na którą nie istnieje żadna znana odtrutka. Czekam ze spuszczoną głową i milczę, a Rulf miesza krew z trucizną i nalewa miksturę do małej fiolki, zatyka ją korkiem i kładzie na moich kolanach. W świetle świec płyn jest oleisty i krystalicznie przejrzysty, nie widać w nim śladu krwi. Odkorkowuję fiolkę i wypijam miksturę.

Wszyscy czekamy, by się przekonać, czy tym razem trucizna mnie zabije. Gram swoją rolę bezbłędnie i zachowuję życie. Odkładam fiolkę na stolik, wygładzam spódnice i wzrokiem daję znak strażnikom.

– Jesteś gotowa, pani? – pyta Dorin, starszy ze strażników. W blasku świec jego twarz wydaje się dziwnie blada. Zwierzenie zakończone, ale to nie koniec moich obowiązków. Opuszczając Komnatę Zwierzeń, czuję na plecach palące spojrzenie Rulfa.

Ruszamy ku schodom, ja i moi strażnicy. Dorin idzie po mojej prawej stronie, a Rivak po lewej. Schodzimy w dół, do lochów, gdzie czekają na mnie więźniowie.

Docierając do Rannego Pokoju, przerywamy służącym sprzątanie resztek po ostatnim posiłku więźniów. Na mój widok czmychają z lękiem, przemykając bokiem wzdłuż ściany, z opuszczonymi głowami i pobielałymi palcami zaciśniętymi na brudnych miskach i kubkach. Dorin daje znak Rivakowi i wchodzi do niewielkiej celi. Przeprowadza inspekcję i ruchem głowy oznajmia, że pomieszczenie jest bezpieczne.

Przy małym, drewnianym stole siedzi dwóch mężczyzn odzianych od stóp do głów w czarne szaty. Ręce mają przywiązane do poręczy krzeseł. Powoli unoszą wzrok i patrzą na mnie, a strażnicy zajmują pozycję u drzwi. Obaj strażnicy dobywają mieczy, chociaż jestem bezpieczna nawet tutaj, w celi kryminalistów i zdrajców korony.

– Przynoszę wam błogosławieństwo Daunen Wcielonej. – Staram się, by moje słowa brzmiały dźwięcznie i głośno, by zagłuszyć burczenie w żołądku. – Wasze grzechy nie zostaną po śmierci zjedzone, ale, za sprawą błogosławieństwa, Bóstwa z czasem wam wybaczą.

Żaden z mężczyzn nie wygląda na wdzięcznego. Nie mam do nich pretensji. Zarówno ja, jak i oni, dobrze wiemy, że słowa, które wypowiadam są puste. Bez zjadacza grzechów skazani są na potępienie i moje błogosławieństwo niczego tu nie zmienia. Czekam, by dać im szansę się odezwać. Niektórzy w tej sytuacji obrzucają mnie obelgami, błagają o wstawiennictwo lub o litość. Inni proszą, by pozwolić im umrzeć na sznurze lub od miecza. Pewien zrozpaczony człowiek wolał nawet rozszarpanie przez psy. Ale ci dwaj mężczyźni nie odzywają się słowem, patrzą na mnie tylko beznamiętnym wzrokiem. Jednemu z nich nerwowo drga brew. To jedyny znak, że choćby zauważyli moją obecność.

Żaden z mężczyzn się nie odzywa ani nie wykonuje najmniejszego ruchu. Opuszczam głowę i dziękuję Bogom za to, że mnie pobłogosławili, a potem zajmuję miejsce za plecami mężczyzn w czerni. Kładę dłonie na ich karkach i wyczuwam palcami zagłębienia, w których wyraźnie wyczuwam pulsowanie krwi pod skórą. Ich serca biją prawie identycznym rytmem. Zamykam oczy i czekam. Kiedy ich zsynchronizowane serca przyspieszają, cofam się i czuję natychmiastową, palącą potrzebę umycia rąk.

Nie muszę czekać długo.

Kilka chwil po tym, jak ich dotknęłam, głowy obu mężczyzn leżą bezwładnie na stole. Płynąca z ich nosów krew barwi ciemne drewno. Widzę, jak cienka czerwona struga przelewa się przez krawędź blatu i ochlapuje rygle mocujące krzesła do podłogi. Rygle spełniają tę samą rolę, co więzy na rękach i nogach skazańców: zapobiegają zsunięciu się martwych ciał na ziemię. Porannica działa szybko i skutecznie. Mężczyzna, którego brew drgała wcześniej nerwowo, patrzy gdzieś daleko szeroko otwartymi, nieruchomymi oczyma. Uświadamiam sobie, że na niego patrzę dopiero wtedy, gdy zaczynają mnie piec powieki. Dokonałam egzekucji niejednego mężczyzny, kobiety i dziecka, ale mimo to czuję się wewnętrznie rozdarta. I nic w tym dziwnego, bo każda egzekucja przypomina mi o tym, jak zabiłam Tyreka.

Tyrek był moim jedynym przyjacielem i jednym z dwóch mieszkańców zamku, którzy zawsze cieszyli się na mój widok. Ze względu na pozycję, którą zajmowałam na dworze królewskim nie mogliśmy przebywać ze sobą nigdzie poza Komnatą Zwierzeń. Spędzane tam chwile mijały nam na opowieściach o rzeczach, które widzieliśmy oraz o tym, co robił ostatnio Tyrek. Nigdy wcześniej nie poznałam nikogo podobnego. Tyrek był nieustraszony i miał własne zdanie na każdy temat. Czas pomiędzy Zwierzeniami wydawał mi się wtedy nieskończenie długi. Kiedy strażnicy po raz kolejny odprowadzali mnie do komnaty Tyrek zawsze czekał w drzwiach z nieodłącznym uśmiechem na ustach.

– No, jesteś – mówił, niecierpliwym gestem odgarniając z twarzy blond włosy. – Pospiesz się, chcę ci coś pokazać.

Po osiągnięciu wymaganego wieku Tyrek chciał zostać jednym z moich strażników i z wielkim zamiłowaniem wyzywał ich do walki, przeciwstawiając ich stalowym mieczom własny, drewniany. Obserwowałam ich popisy siedząc na zydlu, a ojciec Tyreka upuszczał mi krwi koniecznej do Zwierzeń.

– ... no i pchnięcie! – mówił Tyrek, dźgając drewnianą klingą Dorina, który z łatwością ją parował. – Oczywiście tym razem nie zamierzałem zrobić ci krzywdy.

– Oczywiście – przytakiwał Dorin, wzbudzając mój śmiech.

– Młynek, pchnięcie i znowu młynek, a potem... ha! – rechotał, sięgając drewnianym mieczem ramienia Dorina.

Nagrodziłam go oklaskami, a strażnik zasalutował mieczem.

– Poddaję się.

– Widzisz, pani? – mówił potem Tyrek. – Potrafiłbym zapewnić ci bezpieczeństwo.

Tego dnia, kiedy zawalił się mój świat, Tyrek nie ponaglił mnie ani nie powitał opowieściami o trudach treningu. Nawet na mnie nie spojrzał. Po raz pierwszy od dwóch żniw, które spędziłam w zamku, nie uśmiechnął się, a jedynie ukłonił. Powinnam była spodziewać się niebezpieczeństwa, ale byłam całkiem nieświadoma tego, co mnie czeka. Myślałam, że zachowanie Tyreka jest częścią zabawy w rycerza. Byłam ogromnie podekscytowana i ukłoniłam mu się jak dama. Nawet milczenie Rulfa miało tego dnia inny charakter i konsyliarz odciągnął syna ode mnie, wręczając mi miseczkę na krew potrzebną do Zwierzenia.

Kiedy drzwi otwarły się z hukiem i do komnaty wpadli Gwardziści Królowej, w pierwszej chwili pomyślałam, że padliśmy ofiarami ataku i obronnym gestem uniosłam ręce. Gwardziści minęli mnie jednak. Usłyszałam, jak coś się stłukło i odwróciłam się na zydlu w chwili, gdy pojmali Tyreka. Jego twarz poszarzała ze strachu, a Rulf zamarł w bezruchu u boku syna.

– Co tu się dzieje? – krzyknęłam, ale żołnierze zignorowali mnie i wywlekli mojego przyjaciela za drzwi.

Wbiegłam pomiędzy nich i sama moja obecność wystarczyła, by się zawahali.

– Puśćcie go i wyjaśnijcie mi, czego chcecie – zażądałam, ale jedyną ich odpowiedzią było przeczące kręcenie głowami.

– Królowa rozkazała nam go aresztować – powiedział jeden z żołnierzy.

Roześmiałam się, bo myśl o tym, by Tyrek mógł zrobić cokolwiek złego wydała mi się niedorzeczna.

– Pod jakim zarzutem?

– Za zdradę.

Usłyszałam dobiegający z komnaty odgłos przypominający krztuszenie i odwróciłam się. Zobaczyłam Rulfa, który opierał się o drewniany blat i przyciskał rękę do piersi. Żołnierze odeszli, ciągnąc pomiędzy sobą Tyreka, który zwisał w ich rękach bezsilnie jak szmaciana lalka i z niedowierzaniem kręcił głową.

Chciałam pójść za nimi, ale drogę zagrodził mi Dorin z mieczem w ręku.

– Pani – powiedział, a w jego oczach dojrzałam ostrzeżenie. Zatrzymałam się.

– Zaprowadźcie mnie do królowej – zażądałam.

Nie musieliśmy iść daleko. Jakby w odpowiedzi na moje żądanie królowa czekała w korytarzu wiodącym do Komnaty Zwierzeń. Miała na sobie suknię z białego i złotego jedwabiu, a jej twarz była jak zwykle łagodna i spokojna. Przypominała anielsko niewinną oblubienicę pory majowych ognisk i jej widok przyniósł mi ulgę. Pomyślałam, że musiało zajść jakieś nieporozumienie i królowa przybyła we własnej osobie po to, by uniewinnić Tyreka.

Ledwo zdążyłam otworzyć usta, by podziękować jej za przyjście, gdy uciszyła mnie uniesioną ręką.

– Za mną – rozkazała. Musieliśmy dobrze wyciągać nogi, by za nią nadążyć. U stóp schodów królowa zatrzymała się nagle i prawie na nią wpadłam, a jeden z moich strażników sapnął z zaskoczenia, zatrzymując się w miejscu.

– Zostawcie nas – rozkazała strażnikom, którzy natychmiast odeszli, z powrotem wchodząc na górę po schodach.

Patrzyłam na królową, czekając, aż się odezwie, a wzdłuż kręgosłupa czułam ostrzegający przed niebezpieczeństwem dreszcz.

– Przez czas dwóch żniw część twojej roli na dworze pozostawała dla ciebie nieznana, Twyllo. Chciałam być pewna, że rozumiesz dar, który przypadł ci w udziale i że potrafisz unieść jego ciężar. – Urwała, wiercąc mnie badawczym spojrzeniem. – To dlatego, że twój dar ma swoją cenę, którą zapłacić musi każdy wybraniec. Teraz jednak zaczynasz wkraczać w wiek dojrzały i nie mogę dłużej cię chronić. Musisz przyjąć rolę Daunen Wcielonej.

Nie spuszczałam wzroku z królowej, nie całkiem rozumiejąc, co miała na myśli, mówiąc o cenie. Zgodnie z jej wolą przyjmowałam truciznę i wypełniałam każdy jej rozkaz. Cóż więcej mogłam zrobić?

– Na końcu tego korytarza znajduje się komnata, w której zamknięto chłopca winnego zdrady – powiedziała i znów uniosła rękę, nie chcąc, bym jej przerywała. – Wiem, że nie zechcesz w to uwierzyć, ale zaufaj mi, że śledztwo przeprowadzono skrupulatnie i jego wina nie ulega wątpliwości. Co więcej, ty sama jesteś współwinna.

Urwała, by pozwolić mi zrozumieć wagę jej słów.

– Rozmawiał z tobą po to, by poznać twoje tajemnice, nasze tajemnice. Wkradł się w twoje łaski i pozyskał twoją przyjaźń, i przez cały czas przekazywał każde twoje słowo naszym wrogom.

– Nie! Nie mógł tego zrobić! Nic mu nie powiedziałam! Przecież nie znam żadnych tajemnic!

– Byłaś jego informatorką, Twyllo, a twoja przyjaźń chroniła go przed podejrzeniami. Na szczęście masz rację i nie wiesz zbyt wiele. Ale opowiadałaś mu o życiu, które tutaj prowadzisz i swoich obowiązkach, które są utajnione i stanowią część świętych obrzędów, a to wielce nas niepokoi. Dlatego to ty musisz wymierzyć mu karę. Rola Daunen Wcielonej to coś więcej, niż tylko pieśni i modły. Musisz dowieść swej wartości, a nie wystarczy w tym celu jedynie przyjmować porannicę. Nie taki jest właściwy cel istnienia zarówno trucizny, jak i ciebie samej.

Wpatrywałam się w królową, nic nie rozumiejąc. Właściwy cel? Kara...?

Gdy zrozumiałam, ogarnęła mnie zimna zgroza. Królowa chciała, bym dotknęła własnego przyjaciela.

Od czasu gdy przybyłam do zamku, co miesiąc przyjmowałam porannicę po to, by dowieść, że jestem Daunen Wcieloną i prawdziwą wybranką Bóstw. Obrzęd mieszania krwi z trucizną i picia mikstury bez konsekwencji świadczył o mojej boskiej naturze.

Myślałam, że ceną za nowe życie, które wiodłam w zamku była niemożność dotykania innych, bo dobrowolnie przyjmowana trucizna odkładała się w mojej skórze. Mój dotyk oznaczał pewną śmierć dla każdego, kogo nie dotknęło błogosławieństwo Bóstw, jak mnie, królową, króla oraz księcia. Cena ta wówczas nie wydawała mi się wygórowana, gdyż rozpoczynając nowe życie, zostawiłam jedyną osobę, która okazywała mi miłość i czułość. Okazało się, że cena jest inna.

Miałam dotykać innych i robić to celowo, na rozkaz, ze świadomością śmiertelnych konsekwencji. Nie istnieje odtrutka na porannicę i nawet najlżejsze dotknięcie mojej odsłoniętej skóry zabijało dorosłego mężczyznę w ciągu kilku sekund. Taka była prawdziwa natura mojej roli i cena, jaką musiałam zapłacić za to, że stałam się wybranką Bóstw. Miałam zostać katem. Zabójczynią. Bronią.

– Nie potrafię – udało mi się w końcu powiedzieć.

– Musisz, Twyllo. Jeżeli bowiem sprzeniewierzysz się powinności wobec Bóstw, nie mogę ręczyć za to, że trucizna w twoich żyłach pozostanie dla ciebie bezpieczna. To z ich woli jesteś na nią odporna i z ich woli wypełniasz swą rolę.

– Ale przecież...

– Dość – przerwała mi królowa. – Oto, co znaczy rola Daunen. Od początku każde jej wcielenie uosabiało jednocześnie nadzieję i sprawiedliwość. Jesteś tu po to, by całe królestwo wiedziało, że żyjemy w erze błogosławieństwa i by porażać swym dotykiem tych, którzy pragną naszej szkody. A teraz pójdziesz i wypełnisz swą powinność. Nie chcesz chyba rozgniewać Bóstw?

– Nie...

– Twoje oddanie przynosi ci honor, Twyllo. – Pokiwała głową królowa.

– Nie. Nie mogę – usłyszałam własne słowa. – Nie potrafię zabić człowieka.

– Słucham?

– Nie mogę być Daunen Wcieloną, jeżeli taka jest natura mojej roli. Nie nadaję się.

Królowa zaśmiała się, wysoko i nienaturalnie.

– Uważasz, że Bóstwa dokonały błędnego wyboru? Że przez pomyłkę tylko udało ci się przeżyć truciznę? A twoja rodzina, twoja siostrzyczka? Jesteś gotowa zrezygnować z żywności i pieniędzy, które im wysyłam tylko dlatego, że nie podoba ci się droga, jaką obrały dla ciebie Bóstwa? – Patrzyła na mnie, powoli kręcąc głową. – Wiesz, że nie możesz się wycofać – powiedział cicho. – Bóstwa nigdy na to nie pozwolą. Oddały cię królestwu Lormere i mnie, i zostałaś przyjęta. Przybyłaś tu bez posagu i bez jakichkolwiek perspektyw nawiązania nowych przymierzy przez małżeństwo. Ale ją cię przyjęłam, Twyllo, bo po to się urodziłaś. Jesteśmy posłuszni Bogom. Ty też musisz być posłuszna.

– Ale...

Spojrzenie królowej odebrało mi głos.

– Zapomnę o tym, że wątpiłaś w moje słowa – powiedziała cicho. – Zapomnę, że wzgardziłaś moją hojnością i opieką. Zapomnę o twojej niewdzięczności. Okażę miłosierdzie. Módl się, by i Bóstwa okazały się miłosierne.

Zrobiłam to, czego ode mnie żądała. Weszłam do komnaty o nagich ścianach, w której mój przyjaciel siedział przywiązany do krzesła. Zakneblowano go czarną szmatą, która wrzynała mu się w policzki, a z jego oczu płynęły łzy. Musiał szarpać pętające go liny, bo jego nadgarstki znaczyły czerwone pręgi. Przód jego bryczesów znaczyła ciemna plama moczu. Zaczerwieniłam się ze wstydu.

Kiedy podeszłam bliżej, zaszamotał głową z boku na bok. Tyrek był moim rówieśnikiem, miał piętnaście żniw. Stojąc w drzwiach, królowa patrzyła, jak dotykam odsłoniętej skóry na jego szyi. Nic się nie stało i pomyślałam, że to same Bóstwa interweniowały by dowieść, że Tyrek jest niewinny. Potem zadygotał konwulsyjnie i cofnęłam dłonie, ale było już za późno. Z jego ust i nosa popłynęła krew i umarł na moich oczach. Mój dotyk zabił go w czasie krótszym niż minuta.

Wpatrywałam się w niego szeroko otwartymi oczyma, ale nie widziałam nic. Królowa odchrząknęła.

– Musiałaś to zrobić, by pojąć, jaka jest powinność wybranki Bóstw. Nie możesz już cofnąć swego uczynku. Oto twoje przeznaczenie.

Minęły dwa żniwa od czasu, gdy dokonałam egzekucji jedynego przyjaciela. Dwa żniwa, dwadzieścia cztery Zwierzenia. Tyle właśnie razy musiałam odwiedzać komnatę, z której wywleczono Tyreka, i wypić truciznę, którą go zabiłam. W ciągu tych dwudziestu czterech miesięcy zabiłam łącznie trzynaścioro zdrajców, w tym Tyreka. Zrobiłam to dla królestwa Lormere, dla mojego ludu i dla moich Bóstw.

Jestem bowiem Daunen Wcieloną, odrodzoną córą Bóstw. Światem od zawsze rządziły dwa Bóstwa. Daeg władał za dnia jako Władca Słońca, a jego żona Naeht była Cesarzową Ciemności i do niej należała noc. Wiele tysięcy żniw temu, gdy Lormere było zaledwie skupiskiem zwaśnionych wiosek, chciwej Naeht przestała wystarczać władza nad nocą. Uknuła spisek i uwiodła swego męża, wyczerpując go tak bardzo, że nie mógł wstać. Wówczas Naeht wzbiła się w niebo i sama objęła władzę, skazując cały świat na życie w ciemności. Nic nie mogło przeżyć nastania mroku, bo bez Władcy Słońca nic nie przynosiło ludziom ciepła ani radości.

Ze związku Naeht i Daega narodziła się jednak córka, Daunen. Przychodząc na świat, Daunen śpiewała i jej pieśń obudziła Daega ze snu. Daeg na powrót zajął swe miejsce na nieboskłonie i do Lormere powróciło światło i życie. Wdzięczny Daeg poprzysiągł, że duch Daunen powróci jako symbol nadziei, gdy królestwo Lormere będzie jej najbardziej potrzebowało. Jej znakiem miały być włosy rude niczym wschodzące słońce oraz głos tak piękny, że zdolny obudzić ze snu Boga. Ludzie nazwą ją Daunen Wcieloną, a jej powrót będzie błogosławieństwem dla całej krainy.

Daunen była jednak córką dwojga Bóstw, światła i ciemności, życia i śmierci. Gdy Daeg obiecał przywrócić Daunen światu, Naeht postanowiła, że córka będzie reprezentować również i ją. Daunen uosabia równowagę pomiędzy Bogiem i Boginią, reprezentując śmierć w imieniu matki i życie w imieniu ojca. Każdego miesiąca Wcielona Daunen musi więc przejść próbę trucizny i przeżyć, by udowodnić swą boską naturę. Trucizna musi zaś pozostać w jej skórze, by jej dotyk przynosił śmierć zdrajcom w ten sam sposób, co mroczny dotyk jej matki.

W dniu, w którym królowa zmusiła mnie do zabicia Tyreka towarzyszyło mi dwóch strażników. Jeden z nich niemal natychmiast potem odszedł ze służby, ale wcześniej wyjaśnił mi, dlaczego więźniowie tak głośno krzyczeli. Zaczekał, aż Dorin oddali się, by przynieść mi wieczorny posiłek i ze złośliwym uśmiechem zbliżył się tak blisko, jak pozwalała mu odwaga.

– Chcesz wiedzieć, dlaczego tak krzyczą? Ludzie królowej tną ich nożami – powiedział z uśmiechem, nie czekając na moją odpowiedź. – Wybierają najbardziej tępe ostrza i tną ich tam, gdzie tylko przyjdzie im ochota. Potem polewają nacięcia winiakiem i pozwalają, by palił ranę. A winiak pali straszliwie, dziewczynko, klnę się na Bóstwa. Pali gardło jak płynny ogień, a w głębokim skaleczeniu pali jak dotyk samego Daega. Nie jest to przyjemne, o nie. Niektórym robią to po wielokroć, zwłaszcza tym najbardziej zatwardziałym.

Przerwał i oblizał wargi, wpatrując się w moją twarz. Chciał się przekonać, jak głęboko zraniły mnie jego słowa.

– Ale nie dlatego krzyczą. Nie, nie dlatego. Krzyczą przez ciebie. Wiedzą, że żaden kat nie zrobi im tego, co ty. Powiedz mi, dziewczynko, czy teraz już wiesz, dlaczego tak krzyczą?

Nigdy nikomu nie powtórzyłam jego słów. Widziałam dość śmierci, by potrafić niekiedy okazać miłosierdzie. Całkiem jak królowa.

Rozdział 2

Stoję w umywalni mojej komnaty i myję ręce w miednicy, na przemian szorując i płucząc, płucząc i szorując. Przerywa mi pukanie do drzwi.

– Wejść. – Sięgam po ręcznik, chociaż wcale nie czuję, że ręce są czyste.

Dorin wita mnie lekkim ukłonem.

– Wybacz najście, pani, ale zwołano polowanie.

– Teraz? – Ostatnia rzecz, na którą mam w tej chwili ochotę, to ściganie po lesie niewinnego stworzenia. Wycieram ręce z nadzieją, że Dorin powie mi zaraz, iż mój udział w polowaniu nie jest konieczny i że informuje mnie jedynie o planach królowej na ten dzień.

– Królowa nalega, byś wzięła w nim udział, pani.

Odwracam się i zamykam oczy, po czym zaraz je otwieram, uciekając przed czekającym w ciemności wzrokiem zmarłych. Dlaczego akurat dzisiaj? Polowania urządzane są rzadko, ale akurat dzisiaj...? Mam chęć pójść do świątyni, zamknąć drzwi i nie myśleć o niczym. Chcę poczuć, że moje ręce są czyste.

– Pójdę już, pani. Przygotuj się, proszę – mówi Dorin i wychodzi.

Patrzę w ślad za nim i czuję, jak żołądek zaciska mi się w supeł. Nie ma sensu prosić Dorina, by usprawiedliwił moją nieobecność ani błagać o pozwolenie udania się do świątyni. Królowa wie, że stawię się na wezwanie. Mogłabym tego ranka wysłać stu skazańców na spotkanie ze śmiercią, a i tak wzięłabym udział w polowaniu. Dlatego, że tego zażądała, a mojej rodziny nie stać na to, by stracić otrzymywane co miesiąc pieniądze i żywność. Gdybym ją uraziła, królowa wstrzymałaby dostawy. Raz już to zrobiła i wie, że nie podejmę ryzyka, że nie chcę, by moja młodsza siostra cierpiała bardziej, niż to konieczne. Wie, że czuję się winna za to, że zostawiłam Maryl. Zna mnie. Jestem jej posłuszną marionetką, którą łatwo kontrolować, pociągając za właściwe sznurki. Wystarczy, że pociągnie za sznurek, który wiąże mnie z siostrą, a ja będę posłuszna. Nawet gdyby tak nie było, królowa przemawia głosem Bóstw. To z ich woli mam odbierać życie. Nie mogę przeciwstawiać się woli Bóstw.

Zarzucam płaszcz na ramiona i wychodzę z komnaty, a Dorin już na mnie czeka.

– Gdzie jest Rivak? – pytam, rozglądając się za drugim strażnikiem.

Dorin zaciska wargi.

– Przeniesiono go, pani – odpowiada po chwili.

Dzień zapowiada sie coraz lepiej, myślę, chociaż nie jestem zaskoczona. Większość moich strażników odchodzi w ciągu kilku miesięcy od podjęcia służby. Królowa wybiera do roli moich przybocznych wyłącznie wyszkolonych zabójców, szybkich i bezlitosnych, ale znam tylko jednego człowieka na tyle silnego, by stale przebywać u boku dziewczyny zdolnej zabić go jednym dotknięciem. Inni prędzej czy później proszą o przeniesienie, a ich prośby zawsze zostają spełnione. Jestem przekonana, że królowa preferuje taki stan rzeczy. Pozostając ze mną zbyt długo, strażnik mógłby przestać się obawiać, a nawet obdarzyć mnie sympatią. Stałby się wówczas lojalny wobec mnie, nie wobec królowej, a na to nie mogła pozwolić.

Był jeden, jedyny wyjątek. Ale wątpię, by królowa była go świadoma.

Dorin jest ze mną od samego początku. Jest starszy od króla, a na jego skroniach i równo przystrzyżonej brodzie widać pasma siwizny. Nigdy nie ścina włosów, związując je tylko na karku, a spojrzenie jego piwnych oczu jest zawsze uważne i skupione. Dorin jest szorstkim służbistą, strażnikiem doskonałym. Wiem, że nie jesteśmy przyjaciółmi, ale istnieje między nami jakaś więź. Z lękiem myślę o dniu, w którym i on zostanie mi odebrany. Znamy się dobrze i potrafimy przewidzieć swe zachowania jak stare małżeństwo w tańcu. Nie muszę się obawiać, że popełni błąd.

– Czyli zostaliśmy sami? – pytam.

– Tylko tymczasowo, pani. Wczoraj odbyły się próby i myślę, że nowy strażnik dołączy do nas jeszcze dziś. Mam przygotować go do tej roli, gdy ty będziesz na polowaniu. Jak zwykle obowiązki twojej eskorty obejmie na ten czas Gwardia Królowej.

– Czy Rivak został przeniesiony po Zwierzeniu? – pytam, starając się, by nie drżał mi głos.

– Poprosił o przeniesienie już jakiś czas temu, pani, ale królowa dopiero teraz zaakceptowała nowego strażnika.

– Jak długo, twoim zdaniem, zostanie z nami ten nowy? – pytam ze smutnym uśmiechem.

– Zapewne krócej, niż zasługuje na to twoja osoba, pani. Chodźmy już. Lepiej nie kazać królowej czekać – jego życzliwy uśmiech trwa jedynie mgnienie oka i czuję, jak supeł mojego żołądka zaciska się mocniej.

Dorin schodzi po schodach pierwszy, a ja ostrożnie idę za nim, modląc się do Bóstw, by mi go nie odebrano.

Myśliwi już czekają. Damy odziane są w zieleń i srebro, a mężczyźni w błękit i złoto, łowieckie barwy. Ja mam na sobie szkarłatny płaszcz. Królowa lubi, gdy noszę się w czerwieni, wierząc, że podkreśla ona moją rolę, dlatego też większość moich sukien i płaszczy ma odcień czerwieni. Wokół króla uganiają się psy, kłapiąc zębami i w napięciu czekając na sygnał. Istnieje niewiele rzeczy, których nienawidzę bardziej od tych psów.

Bardzo różnią się one od psów z wioski, w której dorastałam. Skarcone nie płoszą się, a pochwalone nie przewracają na plecy, ukazując brzuchy. Te psy mają długie, mocno umięśnione łapy, a ich wielkie łby są płaskie i szerokie. Są mieszańcami alauntów z mastiffami i jeszcze z czymś bardziej dzikim i niebezpiecznym. Mają szorstką sierść upstrzoną rdzawymi i złotymi cętkami. Wiem, że nawet gdyby pozwoliły mi się pogłaskać, nie byłoby to przyjemne. Szczerzą zęby w chytrych parodiach uśmiechów, ale w ich ślepiach nie ma żadnych uczuć. Przypominają oczy mężczyzn, których straciłam tego ranka. Są puste, pozbawione wszelkiego sumienia i bezduszne.

Wiem wszystko o duszach. Zanim zostałam Daunen Wcieloną byłam córką zjadaczki grzechów.

Salę wypełnia zapach piżmowy odór psów, cuchnących mięsem i śmiercią. Królowa zakrywa twarz zwiewnym szalem. Psy nie gustują w martwym mięsie. Wolą pożerać życie ściganych ofiar i zawsze są skore do polowania. Wiedzą, co oznacza zebrany w sali tłum. Patrzę, jak krążą i biegają w podnieceniu i czuję w ustach gorzki posmak. Mam nadzieję, że dzisiejszego dnia nie przyjdzie im polować na ludzi. Że tym razem ofiarą będzie zwierzę.

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam, jak królowa szczuje psami więźnia, prawie zwymiotowałam śniadanie na posadzkę sali. Skazańcem był złodziej, który obrabował posiadłość któregoś z możnowładców. Wszyscy mieszkańcy królestwa wiedzieli, że wymierzane przez królową kary są szczególnie okrutne. Mimo to widok, zapach i odgłos rozszarpywanego żywcem człowieka okazały się nieznośne nawet dla mnie. Dorin skłamał, by mnie chronić i powiedział królowej, że od rana skarżyłam się na mdłości. Odesłano mnie do komnaty na spoczynek i przysłano uzdrowiciela, który dźgał mnie szklaną różdżką i wmusił we mnie napar z cuchnących ziół. Od tego dnia nawiedzają mnie koszmary, w których psy gonią mnie, moją siostrę, Tyreka, a nawet Dorina. Budzę się wtedy drżąca, zlana potem i pewna, że czuję w komnacie ich odór. Jestem przekonana, że – bez względu na słowa królowej – żadna zbrodnia nie zasługuje na taką karę. Z drugiej jednak strony ludzie mówią zapewne to samo o tym, co ja robię, choć zabijam przecież zdrajców królestwa.

– Twylla – słyszę zimny, arystokratyczny głos królowej i natychmiast kłaniam się nisko. Nakazuje mi to ten sam instynkt, który każe polnej myszy bezruch, gdy rozlega się pohukiwanie sowy. – Błogosławione niech będzie Zwierzenie – mówi królowa i wtóruje jej cały dwór. – Po polowaniu możesz udać się do świątyni.

– Dziękuję, Wasza Wysokość – odpowiadam i jeszcze niżej pochylam głowę.

Dwóch Gwardzistów Królowej zajmuje miejsca obok mnie, niezręcznie i niespokojnie trzymając się na odległość. Otwierają się wielkie, drewniane wrota i schodzimy po schodach na dziedziniec, gdzie czekają już osiodłane konie. Królowa i jej strażnicy idą przodem, potem ja i moja asysta, a dalej reszta dworaków.

Wspinam się na szeroki grzbiet konia bez niczyjej pomocy, a Gwardziści z głupimi minami patrzą na moje wysiłki. Potem poganiam wierzchowca, by dołączyć do królewskiego orszaku. Konie są odporne na działanie porannicy i mogę bezpiecznie przeczesać palcami długą grzywę, która opada aż na połę mej spódnicy. Przyjemnie jest dotknąć ciepłej, żywej istoty i mieć pewność, że mój dotyk nie uczyni jej krzywdy.

Rozszerzone, puste oczy i krew plamiąca ciemne drewno...

Przebiega mnie dreszcz i zaciskam palce na grzywie konia, ale zauważam spojrzenie królowej, więc puszczam grzywę i ujmuję w ręce wodze.

Wzdycham z ulgą, gdy królowa wyprzedza orszak króla i jego psy. Cieszę się, że tym razem jedziemy osobno i nie musimy podążać za myśliwymi. Zapewne nie tylko ja się z tego cieszę. Chichotanie psów drażni konie jeszcze bardziej niż jeźdźców. Zdarzało się już, że znudzone pogonią bestie zwalały na ziemię konia wraz z jeźdźcem.

Patrzę na góry, które otaczają królestwo z trzech stron, niczym matka nowo narodzone dziecko. Miasteczko Lortune oraz zamek Lormere znajdują się na wschodnim krańcu królestwa. Zamek zbudowano częściowo na naturalnym fundamencie skał i wydaje się, że otaczające twierdzę zabudowania zrodziły się z gór i próbują uciec od nich jak najdalej.

– Góry stanowią naturalną fortecę – powiedziała mi kiedyś matka. – Dlatego właśnie Lormere nigdy nie zostanie zdobyte.

Wielokrotnie mówiono mi, że położenie geograficzne królestwa jest dla nas, jego mieszkańców, szczęśliwym zrządzeniem losu. Góry chronią nas przed inwazją z trzech stron, a poza tym osłania nas też rozległy, gęsty Las Zachodni. Zawsze dysponujemy też przewagą wysokości, bo Las Zachodni rośnie na zboczu wiodącym do płaskowyżu, na którym stoi Lormere.

Za Lasem Zachodnim rozciąga się Tregellan, kraina będąca przez jakiś czas śmiertelnym wrogiem naszego królestwa. Sto żniw temu starliśmy się z nim w krwawej wojnie, rozpoczętej zresztą przez Tregellan. Królestwo Lormere odniosło wtedy zwycięstwo i rodzina królewska podpisała traktat pokojowy z radą Tregellanu.

Za górami leżącymi na północy, gdzie skały ustępują miejsca obrzeżom Tregellanu, leży królestwo Tallith, rozciągając się na zachód i na północ aż do morza. Tallith jest na wpół opuszczone od blisko tysiąca żniw. Pozostały tam jedynie małe wioski toczące z sąsiadami niekończące się wojny o ziemię. W czasach gdy Lormere było jeszcze zaledwie skupiskiem górskich wiosek, rządzonych przez przodków królowej, Tallith było najbogatszym z królestw. Tamtejsza dynastia wymarła jednak i królestwo popadło w ruinę. Ludność zaczęła opuszczać Tallith, z początku pojedynczymi grupami, a potem tłumnie. Niektórzy osiedlili się w Tregellanie, a inni parli dalej, pokonując lasy i góry i docierając w końcu do Lormere. Mówi się, że w żyłach ćwierci ludności naszego królestwa płynie tallithiańska krew. Objawia się ona niekiedy wśród dzieci urodzonych z bożym okiem albo z szarawymi blond włosami, z których znani byli tallithianie.

Jedziemy pośród drzew i leśnej ciszy. Ziemie Lormere są żyzne, ale leżą na znacznej wysokości, dlatego nadają się głównie pod pastwiska. Uprawiamy ziemniaki, rzepę, pasternak, fasolę i żyto, ale nie mamy dobrych ziem pod uprawę innych zbóż. Dlatego też ziarno importowane jest z Tregellanu, z żyznych terenów uprawnych nad rzeką dzielącą Tregellan i Tallith. Stamtąd sprowadzamy też rzeczne ryby i owoce morza łowione przez rybaków zapuszczających się na niebezpieczne wody Morza Tallithiańskiego. Produkty te uważane są u nas za specjał. I pomyśleć, że przed przybyciem do zamku nigdy nie miałam w ustach białego chleba...

Wśród drzew po lewej stronie orszaku rozlega się szelest i Gwardziści Królowej dobywają mieczy. Po chwili spomiędzy krzewów wyskakuje kuna i trajkocząc gniewnie wspina się na pień starego świerku. Jedna z dam śmieje się cicho, a strażnicy chowają broń z zawstydzonymi minami. Królowa jedzie tuż przede mną i obie nas otacza ochronny kordon. Jej długie, kasztanowe włosy lśnią w plamach słonecznego światła padającego z góry, spomiędzy gałęzi dębów, lip i świerków.

Królowa jest piękna. Widać to w jej profilu, gdy odwraca się by sprawdzić, czy konwój nie gubi szyku. Jej skóra jest blada i nieskazitelna. Ma wysokie kości policzkowe i ciemne oczy, jak wszyscy z jej rodu. Królewska krew nie woda. Wśród dam dworu panuje moda na naśladowanie królewskich kolorów. Damy o jasnych włosach farbują je miksturami z kory i jagód, choć efekty bywają różne. Niejedna też niemal straciła wzrok, zakraplając oczy atropą, próbując ukryć błękitne lub piwne tęczówki. Z moimi rudymi włosami, zielonymi oczyma i piegowatą skórą wyglądam jak istota z innego świata, którą w pewnym sensie jestem.

Głęboko w lasach na północ od zamku czeka na nas złocisty namiot ozdobiony powiewającymi na wietrze proporcami. Pod płachtą ustawiono długi stół uginający się pod ciężarem jedzenia, którego starczyłoby dla wielokrotnie większego orszaku. Nie brakuje pieczonych dzików, kaczki zapiekanej w miodzie, piernikowych pierożków i gęstego gulaszu, nie wspominając o pieczywie i deserach. Leśne runo nakryto jedwabnymi dywanami przywiezionymi z odległych, egzotycznych miejsc, a wokół krawędzi dywanów przygotowano dla nas pantofle. Królowa zsiada z wierzchowca i wszyscy idziemy w jej ślady – zmieniamy buty do konnej jazdy na pantofle, po czym siadamy do stołu. Zajmuję miejsce po prawej stronie od rzeźbionego krzesła królowej i odsuwam się najdalej, jak pozwala mi na to rozsądek. Moją uwagę zwracają dwie służące, patrzące na mnie i szepczące coś do siebie gorączkowo, po czym wyższa z nich popycha drugą naprzód. Odwracam wzrok, ale zauważam jeszcze tryumfalny uśmiech zwycięskiej służki.

– Wina, pani? – dziewczyna zmuszona mi usługiwać zachowuje bezpieczną odległość i trzyma w rękach karafkę.

– Nie – odpowiadam. – Wody.

Dziewczyna dyga elegancko i po chwili wraca z wodą. Trzymam się sztywno i nieruchomo, a służąca nachyla się do przodu tak mocno, że rozlewa wodę na stół. Widzę, jak wilgoć wsiąka w obrus, niszcząc delikatny jedwab. Dziewczyna ignoruje plamę i natychmiast wraca do koleżanki, by na nowo podjąć szeptane plotki.

Kiedy przybyłam do zamku i powiedziano mi, co się stanie, jeżeli ktokolwiek mnie dotknie, poczułam się niezwykła i potężna niczym królowa. Myślałam, że nikt już nigdy nie będzie mógł mnie uderzyć, uszczypnąć czy odebrać mi mojej własności. Stałam się złośliwa i kiedy nie dostawałam czegoś, czego chciałam, wygrażałam służbie palcem, zachwycając się ich bladym strachem i natychmiastową gorliwością w spełnianiu moich próśb. Wówczas jednak byłam przekonana, że celem zażywania porannicy jest wykazanie mojej wartości. Służący szybko pojęli, że byłam jedynie bronią. Nie mogę mieć pretensji o to, że mnie teraz nienawidzą. Gdybym nie była wówczas tak naiwna, być może nie byłabym też tak okrutna. Mimo wszystko jednak lepiej dla służących, by trzymali się z dala, jeżeli nie chcą podzielić losu Tyreka.

Królowa leniwie bawi się wachlarzem, otwierając go i zamykając, wypatrując pośród drzew śladu błękitu i nasłuchując dźwięku rogu zwiastującego rychłe przybycie męża. Rzadko czeka na króla w takim skupieniu i cały orszak odczuwa w związku z tym pewne zdenerwowanie. Wszyscy siedzimy w bezruchu, wyprężeni jak struny i prawie nie oddychamy. Rozglądam się dyskretnie, spoglądając to na królową, to ku ścianie lasu.

Podczas polowań nigdy nie wiemy, kiedy dołączą do nas myśliwi. Nie przerwą łowów do czasu, gdy psy powalą zdobycz, a nie można przewidzieć, kiedy to się stanie, jeżeli polują na dziką zwierzynę. Naszym zadaniem jest wyglądać jak zachwycający obrazek i czekać na ich przybycie. Królowa chce mieć pewność, że spisujący wydarzenia dnia na dworze skrybowie uwiecznią wrażenie elegancji, piękna i tradycji. Zdecydowana jest rządzić we własnym, Złotym Wieku Lormere, dlatego też wszystko musi odbywać się w sposób idealny.

– Cóż nam dziś zaśpiewasz, Twyllo? – królowa odwraca się do mnie i przyzywa gestem pazia.

– Czy Wasza Wysokość zechce wysłuchać Ballady o Lormere, Błękitnej Łani oraz pieśni o Caracu i Cedany?

– Doskonały wybór.

Udawała, że to ja dokonałam wyboru. Ale gdybym wybrała Jasność i dal lub Roześmianą pannę, obdarzyłaby mnie w odpowiedzi zimnym i mrocznym spojrzeniem.

– Skąd pomysł, że te pieśni będą stosowne do polowania, Twyllo? – zapytałaby cicho, z fałszywym spokojem.

Nauczyłam się już, że wybrane przeze mnie pieśni zawsze śpiewane są podczas polowań. Ballada o Lormere opowiada o założeniu królestwa przez odległego przodka królowej. Błękitna Łania jest nowszą pieśnią i stanowi opowieść o tym, jak matka królowej została za sprawą błękitnej sukni wzięta omyłkowo za magiczną łanię, na którą polował król, który następnie ocalił ją przed zębami myśliwskich psów.

Carac i Cedany to pieśń bitewna napisana dla dziadków królowej. To ich rządy nazywamy dziś Złotą Erą Lormere, kiedy to Daunen Wcielona była z nami po raz ostatni. Jest to zarazem ulubiona pieśń królowej, która uwielbia słuchać o tym, jak to lormerianie najpierw pokonali najeźdźców z Tregellanu, a następnie, mimo kapitulacji, zdziesiątkowali lud wrażego królestwa i tymczasowo opróżnili jego skarbiec.

Król Carac i królowa Cedany chcieli, by Tregellanie wydali nam swych alchemików, byśmy i my mogli wytwarzać własne złoto. Tregellanie jednak odmówili i zagrozili zabiciem alchemików, by tylko chronić ich tajemnice. Zamiast więc stracić bogactwo Carac i Cedany zgodzili się na olbrzymi okup w alchemicznym złocie, stąd też i nazwa – „Złoty Wiek”. Mówi się, że tregellańscy alchemicy żyją teraz w ukryciu, byśmy nie mogli ich porwać i zmusić do pracy dla nas.

Zanim przybyłam do zamku śpiewałam to, na co przyszła mi ochota i sama wymyślałam zwrotki o niebie, rzece czy o zimorodkach. Kiedy po raz pierwszy wystąpiłam dla króla i królowej jako Daunen Wcielona, zaśpiewałam właśnie jedną z moich zmyślonych piosenek. Królowa była zdegustowana.

– Kto cię tego nauczył?

– Nikt, Wasza Wysokość. Sama wymyśliłam tę piosenkę.

– W takim razie sugeruję, byś ją zapomniała. Jako córka zjadaczki grzechów mogłaś śpiewać, co tylko chciałaś, ale teraz jesteś Daunen Wcieloną i twoje piosenki z pewnością nie spodobałyby się Bóstwom.

W odpowiedzi pokiwałam tylko głową. W owym czasie nadal rozpaczliwie pragnęłam jej zaimponować i dowieść swej wartości. Nie wiedziałam jeszcze, jaką przewidziała dla mnie rolę.

Z lasu dobiega przeraźliwy krzyk i wszyscy odwracamy się w tej samej chwili. Staram się nie wyobrażać sobie, jak psy dopadały ofiarę. Mam tylko nadzieję, że nie trwało to długo.

– Nadjeżdżają – mówi królowa, wstając i klaszcząc w dłonie. – Szykować ucztę.

Jej polecenie jest zbyteczne. Paziowie przygotowali wszystko na długo przed naszym przyjazdem, ale na dźwięk jej słów zaczynają ruszać się żywiej. Uzupełniają wino w karafkach i stawiają na uginającym się już stole kolejne pasztety i pieczony drób. Odprężam się wraz z pozostałymi dworzanami i – podobnie jak oni – przywołuję na twarz wymuszony uśmiech, odwracając się ku królowej i uprzejmie unosząc brwi, jakbym usłyszała wyborny żart.

Rozlega się dźwięk rogu i nadjeżdżają myśliwi. Wszyscy są spoceni, ale panuje wśród nich tryumfalny nastrój. Zeskakują z koni, a psy wloką za nimi resztki truchła. Cztery największe bestie walczą o resztki i nad sielską, leśną polaną brzmi zajadły warkot i kłapanie zębów. Odwracam wzrok. Po polowaniu nie zostanie żaden ślad, żadne trofea, bo psy pożrą nawet kości. Dla mężczyzn liczył się wszak sam pościg i wyglądają na bardzo zadowolonych z siebie.

Wstajemy na widok nadchodzącego króla i czuję nagły ucisk w żołądku. Wraz z królem nadchodzi bowiem książę.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

MELINDA SALISBURY mieszka nad morzem, gdzieś w południowej Anglii. Jako dziecko szczerze wierzyła, że książka Matylda Roald Dahl to jej biografia. Wiarygodności temu dodawał fakt, że jej dziadek często mylił się i nazywał ją Matyldą, a w miejscowej bibliotece pogardliwe odnoszono się do książek, które wypożyczała. Niestety nigdy nie ujawniła swoich zdolności telekinetycznych. Lubi podróżować i przeżywać przygody. Lubi także średniowieczne zamki i nie-średniowieczne akwaria, Ryszarda III i wszystko co skandynawskie. Córka zjadaczki grzechów to jej pierwsza powieść.

Można znaleźć ją na Twitterze jako @AHintofMystery, ale czujcie się ostrzeżeni – Melinda tweetuje często.

Melinda Salisbury
Trylogia

Druga część trylogii zanurza się jeszcze głębiej w niebezpieczny świat Lormere, teraz ogarnięty przez wojnę. Kiedy śmiertelni wrogowie najeżdżają ziemię, młoda zielarka walczy, by uratować swojego ukochanego. Tymczasem mityczne ciemności stają się rzeczywistością i okazuje się, co naprawdę jest komu pisane.