Ruta Sepetys

Wybory
Fragment

Przełożył Paweł Kruk 

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Przeczytaj również

Zajrzyj na strony:

www.wnk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Sięgnij po inne nasze powieści dla kobiet

http://www.nk.com.pl/literatura-dla-kobiet/9/kategoria.html

Nie masz doskonałego piękna bez pewnej niezwykłości w umiarach.

– Sir Francis Bacon

1

Moja matka to prostytutka. Ale nie taka ordynarna flądra, co szlifuje bruki. Właściwie jest całkiem ładna, umie się wysławiać i dobrze się ubiera. Ale sypia z mężczyznami za pieniądze i prezenty, tak więc według słownikowej definicji jest prostytutką.

Zaczęła pracować w 1940 roku, kiedy miałam siedem lat; wtedy to przeprowadziłyśmy się z Detroit do Nowego Orleanu. Pojechałyśmy taksówką z dworca prosto do eleganckiego hotelu przy Saint Charles Avenue. Popijając drinka w foyer, matka poznała mężczyznę z Tuscaloosy. Powiedziała, że jestem jej siostrzenicą i że przywiozła mnie do matki. Ciągle puszczała do mnie oko i obiecywała szeptem, że kupi mi lalkę, jeśli się pobawię i zaczekam na nią. Tamtą noc przespałam w holu, śniąc o nowej lalce. Rankiem następnego dnia matka wynajęła nam ogromny pokój z wysokimi oknami i okrągłymi mydełkami, które pachniały cytryną. Mężczyzna z Tuscaloosy podarował jej zielone aksamitne pudełko ze sznurem pereł.

– Josie, to miejsce dobrze nas potraktuje – obiecała mama, stojąc topless przed lustrem i podziwiając swoje nowe perły.

Następnego dnia do hotelu przyszedł ciemnoskóry kierowca o imieniu Cokie. Mama dostała wcześniej zaproszenie na spotkanie z kimś ważnym w Dzielnicy Francuskiej. Kazała mi się wykąpać i włożyć ładną sukienkę. Zawiązała mi nawet wstążkę we włosach. Głupio wyglądałam, ale nic nie powiedziałam. Uśmiechnęłam się tylko i kiwnęłam głową.

– Posłuchaj, Josie, masz siedzieć cicho. Liczyłam na to, że Willie zaprosi mnie do siebie, i nie chcę, żebyś coś popsuła swoim uporem. Nie odzywaj się, chyba że ktoś cię zagadnie. I, do cholery, przestań nucić pod nosem. Robi się upiornie, kiedy tak buczysz. Jak będziesz grzeczna, kupię ci coś wyjątkowego.

– Coś takiego jak lalkę? – podsunęłam, usiłując odświeżyć jej pamięć.

– Jasne, kochanie. Chciałabyś lalkę? – zapytała, po czym po raz ostatni musnęła usta szminką i cmoknęła powietrze przed lustrem.

Cokie i ja od razu się polubiliśmy. Jeździł starą taksówką w mglistoszarym kolorze. Jeśli się dobrze przyjrzeć, można było dostrzec numery na drzwiach. Cokie dał mi kilka cukierków Mary Jane i puścił do mnie oko, jakby chciał powiedzieć: „Trzymaj się, dziecinko”. Prowadził taksówkę, pogwizdując przez szczeliny między zębami. A ja nuciłam razem z nim, licząc na to, że mordoklejka wyrwie mi ząb. To był nasz drugi wieczór w Nowym Orleanie.

Zatrzymaliśmy się na Conti Street.

– Co to za miejsce? – zapytałam, wyciągając szyję, by lepiej się przyjrzeć bladożółtemu budynkowi z czarnymi ażurowymi balkonami.

– To jej dom – odpowiedział Cokie. – Willie Woodley.

– JEJ? Przecież Willie to męskie imię – zdziwiłam się.

– Daj spokój, Josie. Willie to imię kobiety. A teraz siedź cicho! – warknęła mama i trzepnęła mnie po udzie. Wygładziła sukienkę i poprawiła włosy. – Nie sądziłam, że będę się aż tak denerwować – mruknęła pod nosem.

– Dlaczego się denerwujesz? – zapytałam.

Chwyciła mnie za rękę i wyciągnęła na chodnik. Cokie uchylił przede mną kapelusza, a ja pomachałam mu z uśmiechem. Cienkie zasłony we frontowym oknie zasunęły się i skryły niewyraźną postać widoczną na tle bursztynowego światła. Drzwi otworzyły się, zanim do nich doszłyśmy.

– Ty musisz być Louise – odezwała się do matki brunetka w aksamitnej wieczorowej sukni. Stała oparta o futrynę. Miała ładne włosy, ale poobgryzane i popękane paznokcie. Tanie kobiety miały zniszczone paznokcie. Tego nauczyłam się w Detroit. – Czeka na ciebie w salonie, Louise.

Długi czerwony dywan prowadził od frontowych drzwi i pełzł do góry po stopniach wysokich schodów. Dom był krzykliwie bogaty, pełen ciemnozielonych brokatów i lamp z czarnymi kryształkami, które migotały blado w półmroku. Na ścianach w foyer wisiały obrazy nagich kobiet z różowymi sutkami. Zapach papierosowego dymu mieszał się ze zwietrzałą wonią wody różanej. Przeszłyśmy przez grupę dziewcząt, które nazwały mnie kochaniem i laleczką. Pamiętam, że ich usta wyglądały jak pomalowane krwią. Weszłyśmy do salonu.

Najpierw zobaczyłam jej dłoń, pokrytą siateczką żyłek i bladą, spoczywającą na poręczy stylowego skórzanego fotela. Jej paznokcie, lśniąco czerwone niczym pestki granatu, mogłyby przekłuć balon jednym szybkim dźgnięciem. Niemal na każdym palcu połyskiwały złoto i brylanty. Usłyszałam, jak oddech mamy trzepocze nerwowo.

Zbliżyłam się do ręki, nie odrywając od niej wzroku, po czym obeszłam fotel, kierując się do okna. Spod sztywnej, dopasowanej sukni wystawały czarne obcasy. Poczułam, że kokarda w moich włosach zsuwa się na bok.

– Witaj, Louise.

Głos był gardłowy, zużyty. Platynowe blond włosy mocno ściągnięte klamrą z wygrawerowanymi inicjałami „W. W.”. Z kącików oczu podkreślonych czarną kredką rozchodziły się zmarszczki. Usta kobiety były szkarłatne, ale nie krwiste. Kiedyś musiała być ładna.

Kobieta utkwiła we mnie spojrzenie i po chwili znowu się odezwała:

– Powiedziałam: „Witaj, Louise”.

– Witaj, Willie – odparła matka. Przyciągnęła mnie przed fotel. – Willie, to jest Josie.

Uśmiechnęłam się i zgięłam pokryte strupami kolana; zgrabniej nie potrafiłam dygnąć. Dłoń zakończona czerwonymi paznokciami odesłała mnie na kanapę z boku. Bransoletka zadźwięczała nieprzyjemnie.

– A więc... wróciłaś. – Willie sięgnęła po papierośnicę z masy perłowej, wyjęła papierosa i stuknęła nim delikatnie o wieczko.

– No cóż, upłynęło trochę czasu, Willie. Z pewnością rozumiesz.

Kobieta nie odpowiedziała. Zegar na ścianie tykał rytmicznie.

– Dobrze wyglądasz – odezwała się wreszcie, wciąż pukając papierosem o wieczko papierośnicy.

– Trzymam się – odparła mama i oparła się o kanapę.

– Trzymasz się... tak. Słyszałam, że wczoraj złapałaś żółtodzioba z Tuscaloosy.

Mama się wyprostowała.

– Słyszałaś o gościu z Tuscaloosy?

Willie wpatrywała się w nią w milczeniu.

– Och, to nie był żaden klient, Willie – rzuciła mama i spuściła wzrok. – Po prostu miły facet.

– Miły facet, który kupił ci ten naszyjnik, jak się domyślam. – Willie coraz mocniej uderzała papierosem w papierośnicę.

Mama odruchowo przyłożyła dłoń do szyi i przesunęła palcami po perłach naszyjnika.

– Prowadzę dobry interes – wyjaśniła Willie. – Mężczyźni uważają, że zmierzamy ku wojnie. Jeśli tak jest, to każdy będzie się chciał jeszcze zabawić. Dobrze by się nam współpracowało, Louise, tylko... – Skinęła głową w moim kierunku.

– Och, to dobra dziewczyna, Willie, i piekielnie bystra. Sama nauczyła się czytać.

– Nie lubię dzieciaków – wycedziła kobieta, przewiercając mnie spojrzeniem.

– Ja też za nimi nie przepadam – rzuciłam, wzruszając ramionami.

Mama uszczypnęła mnie w ramię. Tak mocno, że aż słychać było pstryknięcie. Zacisnęłam zęby i powstrzymałam grymas bólu. Mama się wściekała, kiedy zaczynałam narzekać.

– Naprawdę? – Willie odwróciła się do mnie. – W takim razie co robisz... skoro nie lubisz dzieciaków?

– No, chodzę do szkoły. Czytam. Gotuję, sprzątam i przyrządzam martini dla mamy. – Posłałam mamie uśmiech i roztarłam ramię.

– Sprzątasz i przyrządzasz martini? – Willie uniosła brew. Pogardliwy uśmiech zniknął z jej ust. – Dziewczynko, przekrzywiła ci się kokardka. Zawsze byłaś taka chuda?

– Przez kilka lat nie czułam się najlepiej – wtrąciła szybko mama. – Josie jest bardzo zaradna i...

– Widzę – przerwała jej Willie beznamiętnym tonem, wciąż stukając papierosem o papierośnicę.

Przysunęłam się do mamy.

– Opuściłam pierwszą klasę i zaczęłam szkołę w drugiej. Mama się pogubiła, do której klasy powinnam pójść... – Czubek buta mamy wbił się w moją kostkę. – Ale to nie miało większego znaczenia. Powiedziała w szkole, że przeprowadziłyśmy się tu z innego miasta, i zaczęłam szkołę od drugiej klasy.

– Opuściłaś pierwszą? – zapytała Willie.

– Tak, pszepani, ale chyba nic nie straciłam.

– Nie pszepaniuj mi. Mów do mnie Willie. Rozumiesz? – Wyprostowała się w fotelu. Wydało mi się, że dostrzegłam rękojeść pistoletu wciśniętego za siedzenie.

– Tak, pani Willie.

– Nie pani Willie. Po prostu Willie.

Spojrzałam na nią.

– Właściwie, Willie, to wolę, żeby mówiono do mnie „Jo”, i mam w nosie kokardki. – Wyciągnęłam wstążkę z gęstych brązowych włosów i sięgnęłam po zapalniczkę leżącą na stole.

– Nie prosiłam o ogień – zaprotestowała Willie.

– Nie, ale stuknęłaś papierosem pięćdziesiąt trzy razy... teraz już pięćdziesiąt cztery, więc pomyślałam, że chciałabyś zapalić.

Willie westchnęła.

– W porządku, Jo. Podaj mi ogień i nalej szkockiej.

– Czystej czy z lodem? – zapytałam.

Otworzyła usta, wyraźnie zdziwiona, i zaraz je zamknęła.

– Czystej. – Przyglądała mi się, kiedy zapalałam jej papierosa. – No cóż, Louise – zauważyła, a nad jej głową popłynęła długa smużka dymu – nieźle namieszałaś, co?

Mama westchnęła.

– Nie możesz tu zostać. Nie z dzieciakiem. Będziesz musiała znaleźć sobie jakieś mieszkanie – rzekła Willie.

– Nie mam pieniędzy.

– Zastaw te perły w moim lombardzie, a będziesz miała na drobne wydatki. Na Dauphine jest nieduże mieszkanie, które wynajmował jeden z moich bukmacherów. Idiota dał się zabić w zeszłym tygodniu. Wącha kwiatki od spodu, więc to miejsce nie będzie mu już potrzebne. Czynsz jest opłacony do trzynastego. Zastanowię się i zobaczymy, co dalej.

– Dobrze, Willie – odpowiedziała mama.

Podałam Willie drinka i usiadłam na kanapie. Stopą wsunęłam pod nią kokardę.

Willie napiła się i kiwnęła głową z uznaniem.

– Louise, daj spokój, siedmioletnia barmanka?

Mama wzruszyła ramionami.

Od tamtego dnia minęło dziesięć lat. Nie kupiła mi lalki.

2

Myśleli, że nie słyszę ich szeptów, chichotów. Słyszałam je przez dziesięć lat. Przeszłam na drugą stronę Conti, w kierunku Chartres, z książką pod pachą. Moje ciche nucenie zagłuszało inne odgłosy. Kurtyzana, ladacznica, dziwka, kurwa. Wszystko słyszałam. Właściwie to potrafiłam spojrzeć na kogoś i przewidzieć, którego określenia użyje.

„Cześć, Josie” – witali mnie z półuśmieszkiem na ustach, któremu towarzyszyły westchnienie albo ruch głowy. Zachowywali się, jakby mi współczuli, lecz gdy odeszli na dziesięć kroków, słyszałam imię mamy połączone z jednym z tych słów. Zamożne kobiety udawały, że słowo „dziwka” parzy je w język. Wypowiadały je szeptem i unosiły brwi. Potem ich twarze przybierały wyraz zdumienia, jakby to słowo wpełzło im w majtki niczym tryper. Niepotrzebnie mi współczuły. Ja nie byłam taka jak mama. W końcu mama to tylko połowa równania.

– Josie! Zaczekaj, Jankesko!

Podszedł do mnie Frankie, jeden z informatorów Willie. Szczupły i zmysłowy, pochylił się nade mną.

– Gdzie się tak spieszysz? – zapytał, po czym poślinił palce i przeczesał nimi przetłuszczone włosy.

– Muszę iść do księgarni – odpowiedziałam. – Spóźnię się do pracy.

– Do licha, jak stary Marlowe by sobie bez ciebie poradził? Dalej wciskasz mu różne bzdury? Słyszałem, że jest jedną nogą w grobie.

– Och, jest całkiem żywy, Frankie. On tylko... odszedł na emeryturę. – Zgromiłam go spojrzeniem.

– Uch, przyjęłaś postawę obronną. Coś tam kręcisz z Marlowe’em?

– Frankie! – Co za okropny pomysł. Charlie Marlowe był starcem.

– A może zadurzyłaś się w jego synu, co? Chcesz się spiknąć z juniorem, żeby przejąć to zakurzone książkowe gniazdko? – Trącił mnie łokciem i się roześmiał.

Zatrzymałam się.

– Przyszedłeś z czymś konkretnym, Frankie?

Pociągnął mnie do przodu.

– Właściwie to tak – odpowiedział ściszonym głosem. – Przekaż ode mnie Willie, że Cincinnati wraca.

Poczułam zimny dreszcz, ale starałam się zachować równy krok.

– Cincinnati?

– Przekażesz jej, Josie?

– Zobaczę się z nią dopiero jutro rano, wiesz przecież.

– Wciąż się tam nie zbliżasz po zmroku? Bystra z ciebie dziewczyna. Szepnij jej tylko, że pojawi się tu Cincinnati. Chciałaby o tym wiedzieć.

– Mam nadzieję, że nie zapomnę – odparłam i wyciągnęłam rękę.

– Uch. Żebraczka!

– Kobieta interesu – poprawiłam go. – Pamiętaj, że Willie nie lubi niespodzianek.

– Rzeczywiście, nie lubi – zgodził się i wsunął dłoń do kieszeni. – Co ty robisz z całą tą forsą? Byłoby ci łatwiej, gdybyś zadarła spódnicę.

– Zadarłabym ją tylko po to, żeby sięgnąć po pistolet i strzelić ci w łeb.

Frankiemu nic do moich pieniędzy. Zamierzałam się wynieść z Nowego Orleanu. Chciałam zebrać dość pieniędzy, by mieć na bilet autobusowy i na życie przez rok, dość, żeby stanąć na nogi. W księgarni przeczytałam w książce o biznesie, że zawsze dobrze jest mieć odłożoną dwunastomiesięczną pensję. Kiedy uzbieram tyle pieniędzy, zdecyduję, dokąd wyjechać.

– Dobra, już dobra – odpowiedział. – Wiesz, że żartuję.

– Dlaczego nie kupisz u mnie jakiejś książki, Frankie?

– Wiesz, że nie przepadam za czytaniem, Jankesko. Nie myśl sobie, że wszyscy lubią czytać tyle co ty. Co tam tachasz pod pachą?

– E.M. Forstera.

– Nie słyszałem. – Ujął moją dłoń i wsypał do niej kilka monet. – Masz, tylko nie zapomnij jej powiedzieć, bo mi nie zapłaci.

– Wiesz, kiedy przyjedzie albo gdzie się zaszyje? – zapytałam.

– Nie. Jeszcze nie. Wiem tylko, że już tu jest. – Frankie drgnął i obejrzał się przez ramię. – Trzymaj się, dziecinko.

Zebrałam w garść spódnicę i przyspieszyłam kroku. Od tamtego zdarzenia minęły dwa lata. Cincinnati nie wrócił do Dzielnicy Francuskiej i nikt za nim nie tęsknił. Twierdził, że pracuje na przedmieściach dla Carlosa Marcella, ojca chrzestnego mafii nowoorleańskiej. Nikt mu nie wierzył, ale też nikt nie powiedział mu tego w oczy. Cincinnati z dumą nosił drogie garnitury – garnitury, które niezbyt na niego pasowały. Szeptano, że to ubrania zdjęte z trupów, z ludzi, których zabił dla Carlosa Marcella. Cokie mówił, że to zły urok, gdy ktoś wkłada garnitur po nieboszczyku.

Carlos Marcello prowadził syndykat i był właścicielem ziemi poza granicami hrabstwa Orlean. Miejscowi utrzymywali, że wpuścił na swoje bagna aligatory i wrzuca tam ciała zabitych ludzi. Listonosz opowiadał kiedyś Cokiemu, że widział but unoszący się na powierzchni bagnistej brei. Willie znała Marcella. Wysyłała swoje dziewczęta do jego motelu Town and Country, kiedy na Conti robiło się gorąco. Tam mama poznała Cincinnatiego.

Cincinnati poczuł do mamy miętę. Przynosił jej kosztowne prezenty i powtarzał, że wygląda jak Jane Russell z hollywoodzkich magazynów. Wywnioskowałam, że odnosi się to też do mnie i że ja także wyglądam jak Jane Russell, tylko bez makijażu, bez ładnego ubrania i fryzury. Nasze brązowe oczy były trochę zbyt szeroko rozstawione, miałyśmy też wysokie czoła i usta, które zawsze wydawały się wydęte.

Mama zwariowała na punkcie Cincinnatiego, a raz nawet powiedziała, że się kochają. Czasem bywała żenująco głupia. Paskudnie wyglądało już to, że sypia z takim bandziorem, ale żeby jeszcze się w nim zakochać? Żałosne. Willie nienawidziła Cincinnatiego. Ja nim gardziłam.

Przeszłam przez wąską ulicę w pobliżu jubilera, by obejść mężczyznę, który sikał pod ścianą. Powachlowałam się powieścią E.M. Forstera, by rozwiać zapach pleśniejącego dębu, i przecięłam szybko mokry chodnik. Skoro Dzielnica Francuska tak cuchnęła przy chłodnej pogodzie, to wiosną smród stanie się jeszcze dotkliwszy, a latem będzie nie do zniesienia. Poszłam w górę Toulouse, w kierunku Royal, i usłyszałam Ślepego Otisa, który śpiewał bluesa, przytupując nogą i przesuwając po stalowych strunach tępym nożem do rozsmarowywania masła.

Właściciele barów i restauracji stali na drabinach zajęci ozdabianiem drzwi i okien przed wieczornym szaleństwem. O północy miał wreszcie nadejść rok tysiąc dziewięćset pięćdziesiąty. Na ulicach czuło się kipiące podniecenie. Ludzie pragnęli zostawić za sobą całą dekadę i wojnę. Para kochanków wyprzedziła mnie, by złapać taksówkę, a drobny mężczyzna w podartym ubraniu stał pod ścianą budynku i powtarzał w kółko „Alleluja”.

Kiedy Cincinnati zjawił się w mieście ostatnim razem, upił się i pobił mamę. Willie wyważyła kopniakiem drzwi i strzeliła do niego z pistoletu; pocisk musnął jego nogę. Zawiozłam mamę do szpitala taksówką Cokiego. Cincinnati, gdy już wytrzeźwiał, miał czelność zjawić się w szpitalu. Cisnęłam w niego kubkiem z gorącą kawą i zagroziłam, że wezwę gliny. Opuścił miasto, kulejąc, ale obiecał, że wróci.

„Poczekaj no – wycedził wtedy. – Jeszcze cię dopadnę, Josie Moraine”. Zadrżałam.

– Hej, Motor City!

Odwróciłam się w kierunku głosu. Jesse Thierry siedział na motocyklu po drugiej stronie ulicy, wpatrzony we mnie. Jesse był spokojnym chłopakiem i często w rozmowie zastępował słowa ruchem głowy albo uśmiechem. Czasem wydawało mi się, że mnie obserwuje, co było absurdalne, ponieważ Jesse Thierry nie zainteresowałby się kimś takim jak ja. Z charakteru może i wydawał się spokojny, ale nie z wyglądu. Był uderzająco przystojny i miał dziwnie kanciaste rysy, aż czułam się nieswojo, gdy na niego patrzyłam. Inni nie znajdowali w nim nic niepokojącego. Nieustannie podążał za nim sznur dziewcząt.

– Może cię podwieźć? – zapytał, a ja pokręciłam głową.

– Mnie podwieź, Jesse! – odezwała się stojąca obok niego blondynka.

Zupełnie ją zignorował i zapytał mnie:

– Na pewno nie, Jo?

– Na pewno. Dzięki, Jesse.

Skinął głową, odpalił motocykl i odjechał szybko, zostawiając dziewczynę na chodniku.

Kiedy skręciłam w Royal, ryk silnika ucichł. Widziałam już ciemnoniebieski napis zawieszony na żelaznym wsporniku: „Księgarnia Marlowe’a”. Zobaczyłam przez okno Patricka siedzącego za ladą. Kiedy wchodziłam, zabrzęczał dzwonek nad moją głową. Otoczył mnie kojący zapach papieru i kurzu.

– Jak się ma dzisiaj? – zapytałam.

– Dzisiaj jest dobry dzień. Zwraca się do mnie po imieniu. Myślę, że przez chwilę pamiętał nawet, że jestem jego synem – odpowiedział Patrick i odchylił się na krześle.

– Cudownie!

Naprawdę tak myślałam. W niektóre dni pan Marlowe nie rozpoznawał Patricka. Czasem przeklinał syna albo rzucał w niego różnymi rzeczami. To były złe dni.

– Zajrzał tu twój kumpel Cokie – rzekł Patrick. – Kazał ci to przekazać. – Położył na ladzie kawałek złożonego papieru.

Rozwinęłam go.

CINCYNATTY.

Słowo było napisane chybotliwym charakterem pisma Cokiego.

– Nie czytałem, ale chyba miał na myśli Cincinnatiego – powiedział Patrick.

– Nie czytałeś, hę?

Patrick skończył dwadzieścia jeden lat, lecz wciąż lubił się droczyć niczym chłopak, który na przerwie ciągnie dziewczyny za warkoczyki.

Uśmiechnął się.

– Nie potrafił przeliterować. Czy on się wybiera do Cincinnati?

– Hm... pewnie tak. Zachowałeś dla mnie gazetę?

Wskazał egzemplarz „Times-Picayune”, złożony starannie na moim krześle.

– Dzięki, zaraz cię zmienię – obiecałam.

– Jo, daj spokój, „Picayune” to taka nudna gazeta. Specjalnie nie zamieszczają wiadomości z Dzielnicy Francuskiej i...

Głos Patricka cichł za mną, gdy szłam między regałami ku krętym schodom w głębi księgarni. Miałam własne mieszkanie od jedenastego roku życia. Właściwie nie było to mieszkanie, przynajmniej na początku. Zaledwie malutkie pomieszczenie biurowe z łazienką. Od dziesiątego roku życia nocowałam w księgarni, kiedy matka zaczynała się wściekać i okładać mnie parasolką bez żadnego powodu. Szybko się nauczyłam, że jest najszczęśliwsza, gdy nie ma mnie w pobliżu. Dlatego zaczęłam się chować w księgarni tuż przed zamknięciem i spałam pod dużym biurkiem w biurze.

W dzień moich jedenastych urodzin zakradłam się na górę, gdy już nikogo nie było w sklepie. Biuro przeszło przemianę. Umyto okna i ściany. Biurko zostało, ale usunięto wszystkie pudła i wstawiono łóżko oraz małą toaletkę, a nawet biblioteczkę w kącie. Na drążku nad otwartym oknem zawieszono kwieciste zasłonki, a z Bourbon Street płynęła muzyka. Na gwoździu wisiał klucz. W drzwiach zainstalowano zamek, a przy łóżku stał kij baseballowy. Nigdy nie rozmawiałam z panem Marlowe’em na ten temat. Po prostu zaczęłam pracować u niego w zamian za dach nad głową.

Otworzyłam kluczem drzwi i szybko wśliznęłam się do środka, po czym zaraz zamknęłam drzwi na zamek. Potem uklękłam i wyjęłam deskę z podłogi pod łóżkiem. Chwilę macałam palcami, aż trafiłam na pudełko po cygarach. Włożyłam do niego monety, które dostałam od Frankiego, i umieściłam deskę na swoim miejscu. Wypełzłam spod łóżka i zaciągnęłam zasłony. Dopiero wtedy rozłożyłam kartkę od Cokiego.

CINCYNATTY.

3

– Zaraz wrócę – poinformowałam Patricka, gdy zeszłam na dół.

– Och, daj spokój. Jest sylwester! – jęknął.

– Dopiero pierwsza.

– Ale mam kilka rzeczy do zrobienia – zaprotestował.

– To tylko chwilka – zapewniłam i wypadłam na zewnątrz.

Pobiegłam na drugą stronę ulicy do restauracji Sala. Willie była jego dobrą klientką, dlatego Sal pozwalał mi korzystać z telefonu, kiedy potrzebowałam. Willie cieszyła się opinią dobrej klientki w wielu miejscach, a płynące z tego przywileje na szczęście obejmowały i mnie.

– Cześć, Maria – przywitałam się z kelnerką i kiwnęłam głową w stronę telefonu umieszczonego w głębi lokalu.

Odpowiedziała skinieniem głowy.

Podniosłam słuchawkę i wykręciłam hemlock 4673.

Już po pierwszym sygnale usłyszałam sztucznie matowy głos Dory.

– Mówi Jo. Muszę rozmawiać z Willie.

– Hej, złotko, ona odpoczywa.

Odpoczywa? Willie nigdy nie ucinała sobie drzemki.

– Obudź ją.

Dora położyła słuchawkę. Stukot jej butów cichł, w miarę jak się oddalała. Słyszałam kląskanie pantofli o pięty i domyśliłam się, że włożyła te ozdobione czerwonymi piórami, bez napiętków, sprowadzone od Fredericka z Piątej Alei. Zacisnęłam palce na przewodzie słuchawki, ale mi się wyślizgnął. Miałam spocone dłonie. Wytarłam je o spódnicę.

– Guziki i kokardy – powiedziała Willie, nie zadając sobie trudu, żeby się przywitać.

– Co?

– Melodia, którą nuciłaś. Guziki i kokardy. Posłuchaj, potrzebuję trochę spokoju, zanim zatrzęsą się ściany. Co masz takiego cholernie ważnego do powiedzenia?

– Cincinnati.

Zapadła cisza. Usłyszałam trzask otwieranej srebrnej papierośnicy, a potem długi oddech, kiedy wypuszczała dym.

– Kto ci powiedział?

– Frankie. Znalazł mnie, kiedy wyszłam od ciebie. Szłam do księgarni.

– Kiedy ma się pojawić? – zapytała Willie.

– Powiedział, że nie wie, ale że Cincinnati się tu wybiera i może już jest. Gdzie mama?

– Na górze. Od rana chichoce jak skończona idiotka.

– Myślisz, że wie?

– Oczywiście, że wie. Podejrzewałam, że się coś święci. Dora twierdzi, że dostała telefon dwa dni temu. Od tego czasu zachowuje się jak ostatnia kretynka. – Usłyszałam długi wdech, potem zatrzymanie i wreszcie szum długiego wydechu przez nos.

– Cokie wie. Zostawił mi wiadomość – powiedziałam.

– To dobrze. Cokie ma zamówionych kilka kursów na wieczór. Będzie mnie informował na bieżąco. Jesteś u Sala?

– Tak. Cokie mówił, że dzisiaj w Paddocku grają Dukes of Dixieland, więc pomyślałam, że...

– Nie ma mowy. Nie chcę, żeby cię widziano w Dzielnicy Francuskiej.

– Willie, jest sylwester – próbowałam się bronić.

– Nic mnie to nie obchodzi. Zostaniesz u siebie i dobrze zamkniesz drzwi. Zrozumiałaś?

Wahałam się przez chwilę, niepewna, jak daleko mogę się posunąć.

– Słyszałam, że Cincinnati spiknął się z Carlosem Marcellem.

– Pilnuj swoich spraw – warknęła Willie. – Przyjdź rano.

– Ja tylko... martwię się o mamę.

– Martw się o siebie. Twoja matka to głupia dziwka. – Usłyszałam trzask odkładanej słuchawki i nastąpiła cisza.

4

– Przepraszam – powiedziałam do Patricka, gdy już wróciłam do księgarni.

– Wszystko w porządku?

– Tak, a co?

– Masz czerwone plamy na karku. Proszę, twoja ukochana kronika towarzyska jest dzisiaj pełniutka. „Panna Blanche Fournet z Birmingham, Alabama, która spędza część sezonu zimowego w Nowym Orleanie, była gościem honorowym na obiedzie wydanym przez jej wujostwo, doktora i panią George C. Fournetów. Stół przystrojono bladoniebieskimi hortensjami, a wszyscy cudowni goście zaznali idealnej nudy”.

Zaśmiałam się i trzepnęłam go gazetą po ramieniu.

– Naprawdę, Jo. Ta twoja obsesja na punkcie bogatej dzielnicy i kroniki towarzyskiej jest śmieszna. Kiedy wreszcie zrozumiesz, że tamte kobiety to banda pretensjonalnych, grymaśnych starych bab?

Zadzwonił dzwonek i do sklepu wszedł wysoki, przystojny mężczyzna w szytym na miarę garniturze.

– Dzień dobry – przywitał się i skinął nam głową z uśmiechem. – Jak się miewacie?

Miał południowy akcent, ale nie z Nowego Orleanu. Za sprawą mocnej opalenizny jego uśmiech skrzył się bielą zębów jak u Cary’ego Granta.

– Doskonale, dziękujemy. Zwiedza pan Nowy Orlean podczas urlopu? – zapytałam.

– Aż tak widać? – odpowiedział szeroko uśmiechnięty.

– Przepraszam, chciałam tylko...

– Proszę nie przepraszać. Ma pani rację. Przyjechałem z Memphis na finały Sugar Bowl.

– Gra pan? – zapytał Patrick, oceniając spojrzeniem wzrost mężczyzny i jego szerokie bary.

– Grałem. Jako skrzydłowy w drużynie uniwersyteckiej Vanderbilt. Przyjeżdżaliśmy tu, żeby się zmierzyć z chłopakami z Tulane. – Mrugnął znacząco do Patricka. – Uczycie się w Tulane? – zapytał.

– Ja właśnie skończyłem Loyolę – odrzekł Patrick.

– A ty, śliczna damo? – Zjawiskowy mężczyzna spojrzał na mnie.

„College? Tak!” – miałam ochotę wrzasnąć. Bardzo chciałabym pójść do college’u. Tymczasem uśmiechnęłam się tylko i spuściłam wzrok.

– Ona próbuje się zdecydować – wtrącił Patrick. – Wie pan, to ten typ. Jest taka bystra, że wszyscy chcieliby mieć ją u siebie.

– Szuka pan konkretnej książki? – zmieniłam temat.

Jakby od niechcenia położyłam dwa palce na kontuarze, dając sygnał Patrickowi. To była jedna z naszych gier, w której próbowaliśmy zgadnąć, jakiego rodzaju książki szuka klient. Moje dwa palce informowały Patricka, że stawiam dziesięć centów na to, że pan z Memphis jest zainteresowany historią. Patrick zacisnął lewą pięść. Postawił na sport.

– W rzeczy samej – odrzekł mężczyzna i zdjął kapelusz. Jego czarne włosy zalśniły w blasku popołudniowego słońca, którego promienie wpadały przez frontowe okno. – Keatsa.

– Poezja? – zdziwił się Patrick.

– Ach, zaskoczony! No cóż, nie sądźmy nikogo po wyglądzie. Nawet piłkarze lubią poezję.

– Oczywiście – odpowiedziałam. – Dział poezji mamy tutaj.

– Muszę już lecieć – rzekł Patrick. – Josie wszystkim się zajmie. Keats to jeden z jej ulubionych autorów. Miło było pana poznać.

– Forrest Hearne – przedstawił się dżentelmen i podał rękę Patrickowi. – I mnie jest miło.

Poprowadziłam pana Hearne’a w głąb księgarni, do wysokiej biblioteczki z poezją.

– Ponoć Keats zakochał się w swojej sąsiadce – rzuciłam przez ramię.

– Tak, ale czytałem, że to był bardzo burzliwy związek – odpowiedział zaczepnie. – Keats nakazał, aby po jego śmierci spalono całą ich korespondencję. Tak więc chyba nigdy nie poznamy prawdy.

Zatrzymałam się przed półkami i odwrócona plecami do pana Hearne’a szybko poszukałam wzrokiem litery K.

– Jest, Keats. – Odwróciłam się. Pan Hearne stał bardzo blisko i wpatrywał się we mnie.

– Czy ja... czy my się już gdzieś nie spotkaliśmy? – zapytał poważnym tonem. – Dostrzegam w pani twarzy coś bardzo znajomego.

Poczułam strużkę potu spływającego między łopatkami.

– Nie sądzę. Nigdy nie byłam w Tennessee.

– Za to ja nieraz odwiedzałem Nowy Orlean – oznajmił, poprawiając krawat.

– Pewnie mam jedną z tych typowych twarzy – odpowiedziałam i odsunęłam się od niego i od półek. – Proszę zawołać, gdyby pan czegoś potrzebował.

Poszłam w kierunku lady świadoma jego spojrzenia, które podążało za mną między regałami. W jaki sposób mogłam być znajomą byłego zawodnika Vanderbilt z Tennessee, który wygląda jak gwiazda filmowa i interesuje się poezją? Lecz wyraz jego twarzy był szczery i w niczym nie przypominał twarzy mężczyzn o przekrwionych oczach, mówiących mi słodkie słówka, których spotykałam, gdy sprzątałam rano u Willie. Czasem, kiedy zdarzyło mi się przyjść przed szóstą, mijałam jakiegoś klienta. Większość mężczyzn nie zostawała na noc. Willie zawsze powtarzała, że nie urządza piżamowych przyjęć, chyba że któryś chciał sypnąć forsą. Nie, większość z nich wychodziła, szczerząc zęby w uśmiechu, gdy już zrobiła swoje. Ci, którzy zostawali do rana, byli nadziani, a jednocześnie odczuwali jakiś brak, jakby mieli w duszy dziurę zbyt dużą, by dało się ją załatać. Przeważnie zagadywali do mnie, zanim wyszli. Ale rozmowa się nie kleiła, mącona poczuciem winy, i najczęściej kończyło się na stwierdzeniu, że moja twarz wydaje się im znajoma. Ale słowa pana Hearne’a zabrzmiały szczerze, jakby ten fakt rzeczywiście go zastanawiał.

Wrócił do lady z dwoma książkami.

– Ach, dobry wybór – pochwaliłam, przejrzawszy tom wierszy Keatsa.

– Dla Marion, mojej żony – wyjaśnił.

– Och, i Dawid Copperfield.

– To dla mnie. Mam już chyba z dziesięć egzemplarzy.

Uśmiechnęłam się.

– Moje ulubione spośród wszystkich dzieł Dickensa. Jakie to inspirujące, gdy się pomyśli, że jest oparte na życiu Dickensa i że ktoś potrafił pokonać cierpienie i biedę, by w końcu osiągnąć szczęście.

Powiedziałam za dużo. Teraz patrzył mi prosto w oczy, a ja nienawidziłam tego spojrzenia. Mówiło: „Nie jest ci łatwo, co, dziecinko?”. Poczułam się żałośnie.

Tymczasem Hearne odezwał się cicho:

– Wiem, co masz na myśli. Sam doświadczyłem dzieciństwa Copperfielda.

Wpatrywałam się w niego zdumiona, że ten wyrafinowany mężczyzna stojący przede mną mógł zaznać biedy i cierpienia. Czy naprawdę odmienił swój los? Odgadł moje myśli, widząc wyraz mojej twarzy.

Skinął głową.

– Wybory, to one kształtują nasz los. Nie otwierając książki, zaczął cytować z Dawida Copperfielda: „Czy bohaterem historii mego życia będę ja sam, czy też rola ta przypadnie w udziale komu innemu...”.

Skinęłam głową i dokończyłam z nim:

– „Z kart tej powieści się okaże”.

Staliśmy tak chwilę, zupełnie sobie obcy, lecz połączeni zrozumieniem. Nastrój zmącił dźwięk klaksonu z ulicy.

Szybko podsumowałam ceny książek i podsunęłam mu bloczek.

– Zapakować?

– Nie, nie trzeba. Wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki uchwyt z banknotami. Ten człowiek miał, jak powiedziałaby Willie, furę sałaty. Banknotów było tyle, że wylewały się ze srebrnego uchwytu. Zauważyłam błyszczący zegarek marki Lord Elgin, kiedy Hearne podawał mi banknot pięćdziesięciodolarowy.

– Przepraszam – wydusiłam z siebie. – Ale chyba nie będę miała wydać.

– Moja wina. Zapomniałem rozmienić w hotelu. A przyjmie pani czek? – zapytał.

Nie przyjmowaliśmy czeków, chyba że pochodziły od klientów, którzy mieli u nas otwarty rachunek. Nieraz mieliśmy do czynienia w naszej dzielnicy z czekami bez pokrycia. Wywieszka przed kasą informowała o naszych zwyczajach w tej kwestii.

– Oczywiście – zgodziłam się. – Może być czek.

Skinął głową, po czym wyjął książeczkę czekową i eleganckie wieczne pióro. Forrest Hearne był nadziany, bez dwóch zdań.

– A czym się pan zajmuje w Memphis? – zapytałam, starając się przybrać zdawkowy ton.

– Jestem architektem i deweloperem – odpowiedział. Podpisał czek i wręczył mi go z uśmiechem. – Buduję różne rzeczy.

Kiwnęłam głową.

Ruszył do drzwi, lecz wciąż wpatrywał się we mnie z pytającym wyrazem twarzy.

– No cóż, dziękuję za pomoc i za rozmowę. Bardzo to doceniam.

– Cała przyjemność po mojej stronie.

– I powodzenia w college’u, bez względu na to, który pani wybierze. – Otworzył drzwi, ale jeszcze się zatrzymał. – Byłbym zapomniał: szczęśliwego Nowego Roku – dodał, wkładając kapelusz. – Będzie świetny!

– Szczęśliwego Nowego Roku. – Uśmiechnęłam się.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

5

Dostępne w wersji pełnej

6

Dostępne w wersji pełnej

7

Dostępne w wersji pełnej

8

Dostępne w wersji pełnej

9

Dostępne w wersji pełnej

10

Dostępne w wersji pełnej

11

Dostępne w wersji pełnej

12

Dostępne w wersji pełnej

13

Dostępne w wersji pełnej

14

Dostępne w wersji pełnej

15

Dostępne w wersji pełnej

16

Dostępne w wersji pełnej

17

Dostępne w wersji pełnej

18

Dostępne w wersji pełnej

19

Dostępne w wersji pełnej

20

Dostępne w wersji pełnej

21

Dostępne w wersji pełnej

22

Dostępne w wersji pełnej

23

Dostępne w wersji pełnej

24

Dostępne w wersji pełnej

25

Dostępne w wersji pełnej

26

Dostępne w wersji pełnej

27

Dostępne w wersji pełnej

28

Dostępne w wersji pełnej

29

Dostępne w wersji pełnej

30

Dostępne w wersji pełnej

31

Dostępne w wersji pełnej

32

Dostępne w wersji pełnej

33

Dostępne w wersji pełnej

34

Dostępne w wersji pełnej

35

Dostępne w wersji pełnej

36

Dostępne w wersji pełnej

37

Dostępne w wersji pełnej

38

Dostępne w wersji pełnej

39

Dostępne w wersji pełnej

40

Dostępne w wersji pełnej

41

Dostępne w wersji pełnej

42

Dostępne w wersji pełnej

43

Dostępne w wersji pełnej

44

Dostępne w wersji pełnej

45

Dostępne w wersji pełnej

46

Dostępne w wersji pełnej

47

Dostępne w wersji pełnej

48

Dostępne w wersji pełnej

49

Dostępne w wersji pełnej

50

Dostępne w wersji pełnej

51

Dostępne w wersji pełnej

52

Dostępne w wersji pełnej

53

Dostępne w wersji pełnej

54

Dostępne w wersji pełnej

55

Dostępne w wersji pełnej

56

Dostępne w wersji pełnej

57

Dostępne w wersji pełnej

58

Dostępne w wersji pełnej

59

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału angielskiego Out of the Easy

Copyright © 2013 by Ruta Sepetys

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form. This edition published by arrangement with Philomel, a division of Penguin Young Readers Group, a member of Penguin Group (USA) Inc.

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2014

© Copytight for the Polish translation by Paweł Kruk 2014

Projekt okładki Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Zdjęcie na okładce © Katerina Lomonosov/Trevillion Images

Redaktor prowadzący Anna Garbal

Opieka merytoryczna Joanna Kończak

Redakcja Maria Wirchanowska

Koretka Katarzyna Nowak, Roma Sachnowska, Malwina Łozińska

Redakcja techniczna Joanna Piotrowska

Przygotowanie pliku do konwersji Agnieszka Dwilińska-Łuc

ISBN 978-83-10-12659-7

Plik wyprodukowany na podstawie Wybory, Warszawa 2014

www.wnk.com.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: wnk@wnk.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl