Barbara Rose Brooker

Singielka/seniorka
(niepotrzebne skreślić)
Fragment

Przełożyła Maciejka Mazan

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Singielka/seniorka (niepotrzebne skreślić) Fragment

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Zajrzyj na strony:

Dedykacja

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

PODZIĘKOWANIA

O autorce

Karta redakcyjna

Zajrzyj na strony:

www.wnk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

Dedykuję tę książkę, przesyłając wyrazy miłości, moim córkom, Suzy Unger i Bonny Lisie Osterman, a także Emilii Pisani, mojej błyskotliwej redaktorce, dzięki której ta książka ujrzała światło dzienne, oraz Davidowi Vigliano, najlepszemu agentowi na świecie. Największe wyrazy uznania dla moich studentów, którzy już jutro staną się pisarzami.

ROZDZIAŁ 1

Gwiaździsta noc van Gogha urywa mi głowę. Boże, te wirujące gwiazdy, dzikie emocje i pulsujące życiem kolory to jest coś. Kurde, nie ma nic lepszego niż sztuka.

No więc nazywam się Anny Applebaum. Mam sześćdziesiąt pięć lat i rubrykę o życiu osób dojrzałych w „San Francisco Times”. W tej chwili robię notatki do następnego tekstu w Muzeum Sztuki Współczesnej w San Francisco. Na ogół piszę o restauracjach, siłowniach, wydarzeniach kulturalnych i takich tam, ale mam nadzieję, że artykuł o sztuce będzie dla czytelników bardziej inspirujący.

Robi się późno, więc zbiegam po schodach do wielkiego marmurowego holu z fantastycznymi obracającymi się mobilami Caldera i wypadam na zewnątrz. Leje jak cholera, a ja zgubiłam parasolkę, więc przyspieszam, starając się nie wywrócić w moich skórzanych kozaczkach na ośmiocentymetrowych obcasach. Jest godzina szczytu i ludzie otwierają parasole, pędząc do tramwajów. Boże, jakie piękne to miasto, te góry wokół zatoki. Urodziłam się tu i nigdy nie mam dość widoków. Zupełnie jakbym mieszkała w szklanej kuli, którą się potrząsa.

Przemoczona do suchej nitki idę do Union Square, chcąc złapać najbliższy autobus, ale zaczyna lać jeszcze bardziej, a niebo przecina błyskawica. Wpadam do pierwszej lepszej kawiarni, postanawiając zostać w niej, dopóki burza nie minie.

Knajpka jest mała i przytulna. Przy stolikach siedzą nieliczni goście wpatrzeni w ekrany laptopów. Zdejmuję płaszcz i fedorę, otrząsam je z deszczu i zajmuję miejsce przy oknie. Zamawiam kawę i już mam się zabrać do notatek do felietonu, kiedy dzwoni komórka. To Monica, moja redaktorka. Piszę dla jej gazety od pięciu lat i przez ten czas dzwoniła do mnie tak rzadko, że wiem, iż na pewno coś się stało.

– Halo! – wołam kordialnie.

– Złe wieści – rzuca szybko Monica. Mówi przez głośnik i wyobrażam ją sobie z papierosem w ręce. – Gazeta coraz gorzej się sprzedaje.

– Jutrzejszy felieton będzie świetny – odpowiadam z przekonaniem. – Piszę o van Goghu i o muzeum jako miejscu, w którym seniorzy...

– Anny – przerywa mi Monica – nasi seniorzy noszą pampersy dla dorosłych. Nie mają pojęcia o jakimś van Goghu. Rynek dla nich w ogóle nie istnieje. Jeśli nie zmienisz podejścia i nie znajdziesz jakiegoś kontrowersyjnego tematu, będę musiała zrezygnować z twojego felietonu.

– Seniorzy piszą, że mają dość dyskryminacji ze względu na wiek – mówię, starając się nie okazać irytacji.

– Jeśli „San Francisco Times” traci pieniądze, to nie ma znaczenia! – odwarkuje Monica. – Żadnego. Nie mogę publikować polityki dla seniorów – piszesz głównie o swoich antywojennych poglądach i o tym, że świat jest porąbany.

– Raz napisałam, że według mnie wojna w Iraku to pomyłka i że seniorzy powinni przeciwko niej protestować.

– Nie jesteś Christiane Amanpour. Gdybyśmy chcieli politycznego komentatora, tobyśmy go zatrudnili. Prosiłam cię, żebyś stonowała swoje opinie. Napisałaś, że w Radosnym Sanatorium panują okropne warunki. Zadzwoniła do mnie właścicielka. Straszna menda.

Gryzę się w język, żeby nie powiedzieć Monice, że ja też jestem w grupie wiekowej, o której mówi, i nie podoba mi się jej ton, ale przecież nie chcę palić za sobą mostów.

– Nie znoszę etykietki seniorki, tak samo jak wszystkich innych: gej, hetero, starzec – sprzeciwiam się najłagodniej, jak potrafię. – Mam sześćdziesiąt pięć lat, ale nie uważam się za seniorkę. Jestem po prostu człowiekiem. Kiedy tylko skończysz pięćdziesiąt lat – i nie wyglądasz jak te kocice z Orange County[1] – zostajesz przypisana do kategorii zmurszałych staruszek. Chciałabym napisać o dyskryminacji ze względu na wiek. To dopiero kontrowersyjny temat.

– Dziewczyno, daj spokój. Nikt nie chce czytać o starości i seniorach zachowujących się jak John Travolta w Gorączce sobotniej nocy. Większość naszych staruszków przeszła wylew i siedzi w fotelach na kółkach, zapakowana w pieluchy. Jeśli nie wymyślisz czegoś gorącego i kontrowersyjnego, będę musiała zwrócić ci wolność.

– Jasne. Bez urazy, ale masz dopiero trzydzieści osiem lat i nie doświadczasz dyskryminacji ze względu na wiek. No dobrze, coś wymyślę.

– Ej, Anny, wierzę w ciebie. Pracujemy razem od sześciu lat i lubię cię, ale ciągle muszę się tłumaczyć przed Bunny Silverman, która uważa, że ta gazeta to „New York Times”. Wymyśl więc coś, co sprowokuje gorącą reakcję. Muszę kończyć.

Odkładam telefon i wpadam w panikę. Cała się trzęsę. Szkoda, że nie mam papierowej torby; kiedy jestem zdenerwowana, oddycham głęboko, trzymając ją przy ustach. Teraz robię to samo z papierową chusteczką. „O Boże, błagam, nie mogę stracić tej pracy. Potrzebuję pieniędzy. Mimo renty i emerytury, a także czasem dochodów ze sprzedaży obrazów, ledwie wiążę koniec z końcem. Jestem sześćdziesięciopięcioletnią rozwiedzioną, niedosypiającą felietonistką bez grosza przy duszy. Ale pragnę sławy, bogactwa i prawdziwej miłości. I mam powyżej uszu ludzi, którzy mi powtarzają, że jestem na to za stara. Wiek nie ma nic do rzeczy, gdy chodzi o marzenia”.

Odkąd pamiętam, chciałam być pisarką. Nawet wyobrażałam sobie, że jestem sławną dziennikarką, jak na przykład Diane Sawyer, i stoję w deszczu w jakimś zapomnianym przez Boga kraju, podczas gdy za moimi plecami wali się świat, a potem biegnę do redakcji, żeby to wszystko opisać. Czasem trudno mi pogodzić się z myślą, że minął taki kawał życia, a mnie nie spotkało nic istotnego.

Zamawiam kolejną kawę i przyglądam się, jak trolejbusy suną w górę ulicy. Przypominam sobie lata, kiedy pracowałam nad powieścią – którą po wyjściu za mąż odłożyłam do szuflady – i kończyłam pracę dyplomową z twórczego pisania. Potem, po rozwodzie, prowadziłam w darmowych gazetkach rubrykę o aktualnościach, handlu nieruchomościami i restauracjach. Ledwie wiązałam koniec z końcem, aż pięć lat temu udało mi się podbić serce Moniki – wpadłam do jej gabinetu z listą artykułów na temat seniorów i gadałam tak długo, aż powiedziała: „Wyluzuj. Zatrudniam cię. Podobają mi się twoje pomysły”.

Patrzę na strugi deszczu na szybach, wspominając ten dzień, kiedy Donald oznajmił, że chce się rozwieść. Znalazłam w kieszeni jego garnituru viagrę, a kiedy zażądałam wyjaśnień, przyznał, że uprawia seks z Conchitą, naszą dwudziestoletnią gosposią, i dodał, że odchodzi. Przed sądem zeznał, że jest bankrutem bez środków do życia. Dostałam więc skromne alimenty i przeprowadziłam się do mojego obecnego mieszkania w San Francisco. A Donald tuż po rozwodzie ożenił się z Conchitą. Mają dwóch synów. I nadal nie zadzwonił do naszej córki Emily, która ma czterdzieści jeden lat, ale wciąż czeka na telefon od niego. Smutne to wszystko. Żal mi jej. Nigdy nie poświęcaliśmy jej zbyt wiele uwagi – ja zawsze malowałam, pisałam albo marzyłam o karierze, Donald był zajęty kancelarią i kupowaniem nieruchomości. Emily szybko musiała dorosnąć.

Deszcz ustaje. Płacę rachunek. Chcę złapać autobus o piątej; zamierzam dziś jeszcze popracować nad pudełkami. Mam na ich punkcie świra. Zbieram je na budowach, a potem tworzę w nich małe światy – miniaturowe kompozycje, które są inspiracją dla moich obrazów. Ale ostatnio utknęłam, gdyż to zajęcie zaczęło mi się wydawać nudne.

Zapinam czarny skórzany płaszcz i wybiegam na zewnątrz. Pędzę pod górkę na Sutter Street, gdzie łapię autobus.

Wciskam się w tłum, usiłując zająć wolne miejsce z przodu.

– E, nie tak szybko – mówi pryszczaty chłopak w śmierdzącej parce, wyprzedzając mnie. Przez chwilę stoję wstrząśnięta, potem przeciskam się na tył autobusu i tam znajduję miejsce przy oknie.

Autobus wlecze się powoli pod górkę, mijając rzędy wiktoriańskich budynków w landrynkowych kolorach. Przyglądam się swojemu odbiciu w szybie, zastanawiając się, czy wyglądam staro. Mam podkrążone oczy, a moje brązowe włosy do ramion zwisają smętnie. Nie tak jak w reklamach szamponu, gdzie loki dziewczyn powiewają na wietrze jak jedwab. Właściwie co to jest starość? W tym kraju stary jest każdy, komu stuknęła dwudziestka. Zamykam oczy, przypominając sobie, jak tydzień temu byłam w domu Emily. Moja córka mieszka w Berkeley ze swoim partnerem Harrym, pięćdziesięcioletnim architektem, i ich czarnym labradorem Fredem. Zachęcali mnie do zarejestrowania się na portalu randkowym, żeby kogoś poznać. „Zanim się zestarzejesz i trafisz do domu opieki” – przekonywała mnie Emily. Ale zaprotestowałam, argumentując, że nie chcę poznawać ludzi przez internet. Emily zawsze martwi się o mnie i radzi, jak mam postępować, doprowadzając mnie tym do szału.

Od czasu rozwodu nieczęsto wychodzę z domu; spotykam się jedynie z moimi przyjaciółkami Janet i Lisą – rozmawiamy przez telefon co wieczór i wszystko sobie mówimy – i sąsiadem z bloku Ryanem McNallym. Ryan jest dziesięć lat młodszym ode mnie, nagradzanym fotografem z „National Geographic”. Spotkaliśmy się dziewięć lat temu w pralni, gdy oboje czekaliśmy, żeby wyjąć ubrania z suszarki. Zaczęliśmy rozmawiać i nagle niespodziewanie opowiedziałam mu o swoim niedawnym rozwodzie. On wyznał, że jest wdowcem. Zaprzyjaźniliśmy się i kiedy Ryan nie wyjeżdża służbowo, chodzimy do kina, muzeum, na wernisaże i często wzajemnie oceniamy swoje prace. On dobrze się zna na sztuce i kocha ją tak samo jak ja. Weekendy spędza w swoim wiejskim domu w Sebastopolu, gdzie hoduje kwiaty.

Autobus staje na Broadwayu i wysiadam. Zrobiło się już ciemno, na niebie pojawił się księżyc. Idę dwie przecznice, które dzielą mnie od domu; zatrzymuję się przed krzakami róż na trawniku i wspominam, jak dwa miesiące temu Ryan przed wyjazdem do Holandii ściął dla mnie te różowe i poradził, żebym skróciła im łodygi pod wodą, zanim włożę je do wazonu.

Przebiegam przez mauretański hol, mijam sztuczny wodospad i wspinam się po nierównych schodach do mojego mieszkania, wdychając słodkie zapachy perskich potraw i chińskiego jedzenia na wynos. Mijając puste mieszkanie naprzeciwko mojego, myślę, że nie chciałabym umrzeć samotnie na sofie tak jak biedna pani Nelson, której ciało wywieziono w czarnym foliowym worku na oczach wszystkich sąsiadów.

Otwieram drzwi, gotowa stawić czoła nocy.

[1] Reality show pod tytułem The Real Housewives of Orange County (przyp. red.).

ROZDZIAŁ 2

Już prawie północ, a ja nie mogę zasnąć. Po przygotowanej naprędce kolacji złożonej z sardynek i krakersów oraz obejrzeniu paskudnych informacji w CNN przebieram się w pochlapane farbą dżinsy i roboczą koszulę. Związuję sięgające mi do ramion włosy w koński ogon i puszczam salsę. Nie potrafię pracować bez muzyki. Przygotowuję paletę i układam przybory malarskie.

Zaczynam pracować nad Romantycznymi Pudełkami – akrylowymi pudełkami po butach, które znalazłam w Chinatown. Teraz wypełniam je kartkami z wierszami i płatkami róż. Pod ścianami czekają wielkie blejtramy, które Ryan pomógł mi naciągnąć. Są też Wiszące Pudełka – z miękkiego plastiku, które znalazłam w sklepie z magicznymi akcesoriami, zwisające na cienkich zapętlonych sznurkach. Malowanie mnie fascynuje. Dzięki tym obrazom lepiej widzę rzeczywistość, potrafię określić, czego nie wiem albo nie mogę powiedzieć. To zdumiewający proces. Przez kilka lat miałam agentkę, i choć nie uważam mojego malarstwa za dochodowe, to jednak marzę, że pewnego dnia urządzę własny wernisaż.

Mieszkanie nie jest duże, ale sufit znajdujący się na wysokości pięciu metrów daje złudzenie przestrzeni. Szklane drzwi oddzielają salon od maleńkiej kuchennej wnęki i jadalni, którą przerobiłam na atelier. Kilka lat temu Ryan pomógł mi zrobić półki na książki, farby i płótna. W kolorowych meksykańskich wazonach z pchlego targu w Marin kipią herbaciane róże. Bez względu na stan finansów co tydzień jeżdżę na targ i kupuję te kwiaty. Na długim białym stole pod ścianą stoją oprawione w ramki zdjęcia Emily, Ryana i innych przyjaciół.

Wiercę w pudełkach dziurki i wprowadzam przez nie małe żaróweczki, które podświetlają od spodu przezroczyste pojemniki. Potem pracuję nad Ślubnym Pudełkiem – kwadratowym, z papier mâché, z ażurową przykrywką. Chcę, żeby odzwierciedlało dziewiczą miłość. Zanurzam pędzel w białej akrylowej farbie wymieszanej z suchymi kwiatami i maluję. Przez następną godzinę przyklejam w dziurkach na wieczku perełki.

W pokoju zrobiło się zimno. Zamykam okno. Z nieba leją się potoki deszczu. Ładne żółte listki przyklejają się do szyb jak mokre gwiazdki; spod kół samochodów mknących przez wyziębione, mokre ulice bryzgają fontanny wody.

Nie lubię zasypiać w bałaganie, więc myję pędzle, wkładam je do puszek po kawie do wyschnięcia, wrzucam tubki z farbami do wielkiego plastikowego kubła, który trzymam pod biurkiem. W końcu wkładam sterty „New Yorkera” i „New York Timesa” do wiklinowego kufra, usiłując zachować w moim zagraconym mieszkanku coś w rodzaju porządku. Opracowałam własną metodę wprowadzania ładu według kolorów, jeśli chodzi o pędzle, płótna i inne rzeczy, chociaż tak naprawdę uwielbiam chaos – inspiruje mnie – a zbyt pedantyczny porządek podcina mi skrzydła.

Przeciągam się i zerkam na kolorowe zdjęcie Ryana, które zrobiłam parę miesięcy temu, przed jego wyjazdem do Holandii. Przycina róże. Pochyla się nad nimi, muskularny i wysportowany, a słońce rozświetla jego przetykane srebrem kędzierzawe włosy. Obok stoi fotografia Emily i czarnego labradora Freda.

Jeśli nie liczyć odgłosów coraz rzadziej przejeżdżających za oknem samochodów i od czasu do czasu wycia syreny, w budynku panuje cisza. Nagle czuję się bardzo, bardzo samotna i zastanawiam się, czy tak będzie już do końca mojego życia. Czasami nawiedzają mnie koszmary, że mam wylew i Emily wysyła mnie do domu starców, a tam siedzę w korytarzu, z brudnymi włosami, w grubych okularach i się ślinię, a na kwiecistym tandetnym szlafroku mam przyklejoną kartkę z moim imieniem. Dygocząc, otulam się starym czerwonym szalem, który wiele lat temu zrobiła mi Emily, i myślę, że może rzeczywiście powinnam skorzystać z serwisu randkowego. Moja córka często zachowuje się jak moja matka i równie często ma rację. Troszczymy się o siebie nawzajem.

Zresztą w czym problem? Teraz wszyscy siedzą w sieci, więc dlaczego by się nie zarejestrować na portalu randkowym? Kto się dowie?

Na tę myśl biegnę z nową energią do biurka.

Loguję się na serwisie randkowym JDate, rejestruję się i zgodnie ze wskazówkami opłacam tylko trzy miesiące. Wpisuję nick: LadyAnny. Potem wypełniam kwestionariusz, w którym wpisuję, że preferuję mężczyzn od pięćdziesięciu pięciu do dziewięćdziesięciu lat, nie interesuje mnie małżeństwo, nie palę i jestem zwolenniczką liberałów. Następnie zamieszczam tekst:

„Sześćdziesięciopięcioletnia felietonistka szuka zabawy i romantycznych chwil z mężczyzną, który jest wykształcony, ma poczucie humoru i nie boi się deszczu. Odważ się. Wiek nie ma znaczenia. Skontaktuj się ze mną”.

Na koniec wklejam najnowsze zdjęcie, które widnieje w mojej rubryce z felietonem.

Po otrzymaniu maila potwierdzającego, że zostałam oficjalnie członkiem JDate, przejęta tym faktem, przez godzinę przeglądam zamieszczone na portalu zdjęcia, zaskoczona ogromną liczbą mężczyzn powyżej sześćdziesiątki. Tylko że większość z nich chce poznać kobietę „do czterdziestki, rozmiar trzydzieści sześć, wysportowaną, niezależną finansowo”. Parskam śmiechem, czytając ich nicki: Twardy Wacek, SuperSam, Mocny Harry – i patrząc na zdjęcia astronautów, szefów kuchni, mężczyzn na jachtach rybackich trzymających ogromne ryby. Inni uwiecznili się na polu golfowym lub obok samolotów. Mają zaczeski, niektórzy są ubrani w szorty albo fraki, a wszyscy wymieniają pełną listę tytułów i zawodów: doktorzy, prawnicy, miliarderzy, maklerzy inwestycyjni.

Klikam na profile sześćdziesięciosześcioletniego wdowca i projektanta łodzi, terapeuty, który napisał książkę Szczęśliwe kobiety, oraz siedemdziesięcioletniego przystojnego mężczyzny – wysokiego, smukłego, w narciarskim stroju, stojącego na szczycie góry w takiej pozie, jakby był jej zdobywcą. Wybrał sobie nick Wielki Człowiek. Napisał, że ma siedemdziesiąt lat, handluje z powodzeniem diamentami i pragnie romantycznego DŁUGOFALOWEGO ZWIĄZKU Z DOJRZAŁĄ, inteligentną i niezależną kobietą. Podoba mi się to o dojrzałości. Piszę do niego maila z propozycją spotkania.

Następnego ranka włączam komputer, chcąc jak najszybciej sprawdzić swój profil w JDate. Loguję się, otwieram maila i ze zdumieniem widzę, że handlarz diamentami odpowiedział. Czytam:

„Droga Anny. Nazywam się Marv Rothstein. Chciałbym się z Tobą spotkać w piątek o wpół do siódmej wieczorem w Harris Cocktail Lounge. Proszę o potwierdzenie. Będę w ciemnym garniturze. Sam cię znajdę”.

Zaskoczona tak szybką odpowiedzią wpisałam jego nazwisko w Google i okazało się, że to słynny na całym świecie handlarz diamentami, którego firma ma filie w Afryce Południowej, Belgii i Francji. Jego klientami są same sławy, od gwiazd filmowych i celebrytów po polityków. Co taki mężczyzna robi na serwisie randkowym? Ale dochodzę do wniosku, że warto mu poświęcić trochę czasu.

Piszę: „Nazywam się Anny Applebaum. Do zobaczenia o wpół do siódmej. Będę ubrana na czarno. Mam długie ciemne włosy z pasemkami i jestem wysoka. Cieszę się na spotkanie, Anny”.

ROZDZIAŁ 3

Następnego dnia w południe siedzę w restauracji w Macy’s z Janet i Lisą. W tym wielkim, przypominającym stołówkę wnętrzu pachnie enchiladą, a ludzie, którzy przyszli tu na zakupy, stoją w długich kolejkach po jedzenie. Janet ma przerwę obiadową, a Lisa chwilę wolnego między kolejnymi spotkaniami z klientami.

– Sześćdziesięciolatkowie to koszmar – oznajmia Janet, jedząc kanapkę z indykiem. – Albo noszą w portfelu zdjęcia ubranych w bikini żon, które już dawno nie żyją, albo są tak skąpi, że musisz maszerować dwadzieścia kilometrów do miejsca, gdzie zaparkowali samochód.

Janet ma na sobie ciemnogranatowy chanelowski kostiumik. Włosy – niegdyś miedziane, teraz ufarbowane na jaśniejszy odcień rudości – spięła w kok na czubku głowy. Ma niedoskonałą, ale mimo to piękną twarz – wydatny nos i przenikliwe ciemne oczy, a także pełne czerwone usta.

– Jesteś bystra – mówi Lisa. – Znajdziesz jakiś pomysł na felieton. – Lisa jest drobniutka – nosi rozmiar trzydzieści sześć – ma jasne włosy i ciemne inteligentne oczy. Na szarą marynarkę od Armaniego zarzuciła apaszkę od Hermèsa. Obok postawiła turkusową torbę Birkin.

Janet, rozwiedziona od trzydziestu lat, jest kierownikiem działu sprzedaży u Chanel w Macy’s. Poznałyśmy się dziewięć lat temu, kiedy kupowałam szminkę i zgadałyśmy się, że mamy córki w tym samym wieku, a nasi mężowie nas opuścili, i się zaprzyjaźniłyśmy. Janet wychowała się w sierocińcu i zawsze musiała zarabiać na siebie. Potem spotkałam Lisę Berman na przyjęciu dla wolontariuszy oprowadzających wycieczki po muzeum i połączyła nas miłość do de Kooninga i Picassa. Lisa ma sześćdziesiąt dwa lata, jest wdową – jej mąż zmarł na zawał serca dziesięć lat temu – i bardzo cenioną agentką handlu nieruchomościami. Ma żonatego syna i wnuka.

– Prawie w ogóle dzisiaj nie spałam, bo surfowałam po JDate.com – oznajmiam ciekawa ich reakcji. – W piątek wieczorem mam randkę. Spotkamy się u Harrisa na kolacji. Ma siedemdziesiąt lat, jest bogaty i działa w handlu diamentami.

– Oho! Kochanie, nie żałujesz sobie! – woła Janet. – Ci staruszkowie, z którymi ja się umawiam, zabierają mnie na pizzę. Połowa z nich nosi pieluchy, a kaszląc, puszczają bąki. Jeśli idą za szybko, sikają w spodnie. Połowa łyka viagrę i cały boży dzień ma wzwód. Chrupią ExtenZe niczym cukierki i siusiaki rosną im od tego jak drągi.

– Tylko uważaj – mówi Lisa, podnosząc do ust mały kąsek sałatki z ekologicznych buraków. – Może to seryjny morderca.

– Żydzi nie bywają seryjnymi mordercami – warczy Janet – tylko prawnikami, lekarzami...

– I skąpiradłami – dorzuca Lisa i upija łyk mrożonej herbaty. – Pamiętacie tego prezesa, którego poznałam na JDate? Wszystko na wysoki połysk, kierowca, luksusowy apartament. Dał mi na urodziny złotego roleksa. A gdy tylko odmówiłam mu seksu, odebrał mi zegarek, należący zresztą do jego zmarłej żony. Szkoda, bo łączyła nas chemia.

– Chemia-sremia – mruczy Janet, wkładając do ust frytkę. – Jak się taki nie umie zachować, to wypad. Umawiałam się kiedyś z jednym bogatym kuśnierzem. Mieszkał w Royal Tower w faraońskich luksusach, ale to straszne skąpiradło. Podawał kelnerowi zniżkową kartę w taki sposób, żebym nie widziała.

– Janet, tak naprawdę nie obchodzą mnie jego pieniądze...

– Może to ten jedyny – przerywa mi Janet z uśmieszkiem. – Musisz wyjść za mąż, zanim zaczniesz brać antydepresanty, dostaniesz protezę biodra i wylądujesz na rejsie dla samotnych serc na Alaskę. Wyjdź za niego, zanim twoją jedyną rozrywką stanie się niedzielna wizyta dzieci przynoszących jakieś beznadziejne kiczowate prezenty z supermarketu.

– Skończyłam już z małżeństwami – mówię. – Nie wiem, czy można wytrzymać z jednym mężczyzną aż do śmierci. To nie czasy Jane Austen. Mamy wybór.

– Jasne, możemy albo mieszkać samotnie, albo z jakimś piernikiem na viagrze – dodaje Janet.

– Amen – zgadza się Lisa. Zerka na salę i szepcze: – Janet wcale nie żartuje z tymi lekami. Na świecie szaleje pokolenie viagry.

Janet marszczy nos z obrzydzeniem.

– Nawet największe niedojdy teraz mogą. Byłam z sześćdziesięcioośmioletnim tytanem ubezpieczeń. Gość ledwie dychał, ale kiedy tylko dotknęłam jego żałosnego jajka w rozmiarze groszku, od razu strzelił jak łoś w rui. Myrna Goldblatt wybrała się na rejs z takim jednym bogaczem, który tak się nażarł tego niebieskiego gówna, że się w sobie zaklinowali jak psy i trzeba było wzywać lekarza, żeby ich rozdzielił.

– O Boże – szepczę, usiłując się nie śmiać. – Biedactwo.

– Janet! – rzuca surowo Lisa.

– Rozchmurz się, skarbie. – Janet milczy przez chwilę, przyglądając mi się z natchnionym wyrazem twarzy. – Anny, musimy się zająć twoim wizerunkiem.

Lisa przytakuje.

– Jesteś wysoka i szczupła, ale trzeba ci zaaplikować botoks. I ubierasz się za bardzo w posthipisowskim stylu. Pozbądź się tej siwizny i zrób sobie złote pasemka. Niech się tobą zajmie Hasid, mój fryzjer. Zadzwonię do niego.

– Daj mi spokój! Dziewięć lat chodziłam na terapię i w końcu zaakceptowałam swój wygląd.

Obie przyjaciółki wzdychają zdesperowane, ale Janet nie daje za wygraną.

– Zobaczysz, zrobię cię na bóstwo.

Lisa musi wracać do pracy, a ja – pewna, że nie mam nic do stracenia – idę za Janet na górę.

Macy’s to zoo. Z głośników ryczy muzyka. Na środku głównego piętra znajduje się stanowisko Chanel. Siadam na wysokim drewnianym stołku przed lustrem, a asystent Janet, Manuel, zmywa mi twarz wacikiem zwilżonym czymś ostro pachnącym. Manuel jest chudy jak żerdź, ma dziewiętnaście lat, nastroszone włosy i aroganckie spojrzenie małych oczu. Nosi się na czarno i rusza tak, jakby tańczył.

– Ma pani dobre mleczko? – pyta z mocnym hiszpańskim akcentem.

– Nivea – odpowiadam pokornie.

– Bardzo złe! – gorszy się Manuel. – Zatyka pory. To dlatego ma pani taką ziemistą cerę. Trzeba ją złuszczyć. – Jego dwie asystentki, na oko dwunastoletnie, kiwają gorliwie głowami niczym grecki chór. Wokół nas zbiera się mały tłumek gapiów.

Janet przejmuje pałeczkę. Staje na przenośnych schodkach.

– A teraz, kochanie, najpierw nałożymy krem nawilżający. Cóż za zmarszczki! – gani mnie, cmokając. – Spójrz na moją cerę, jaka gładka. To dzięki nawilżaniu. Przy pierwszym spotkaniu mężczyźni myślą, że mam trzydzieści lat. – I dodaje ciszej: – Na noc przemywam twarz i wiesz-co oliwą virgin. Nasze wiesz-co się wysusza.

– Nawilżanie – powtarzam.

– Zamknij oczy, kochanie – rozkazuje Janet, owiewając mi twarz oddechem cuchnącym papierosami. – Teraz nakładam ci podkład, który zakryje te ciemne plamy i popękane naczynka. Paskudztwo. Skarbie, to ważne.

– Oczywiście.

Następnie Janet obrysowuje mi oczy kredką i nakłada na powieki szary cień, mamrocząc coś o „seksownym odymieniu”. Potem uczy mnie podstaw nakładania różu.

– Jasne. Tak zrobię.

– Kochanie, zachowuj się obojętnie – szepcze, ziejąc mi w twarz zapachem dymu. – Te pierniki uwielbiają suki. Podniecają się nimi. I nie dawaj mu na pierwszej randce. Niech myśli, że twoje wiesz-co jest ze złota.

– To tylko spotkanie – protestuję zawstydzona, bo krąg gapiów zacieśnia się coraz bardziej.

– Choć mam zwiędłe wiesz-co i farbuję siwiznę – szepcze Janet – zachowuję się tak, jakbym uważała ich za niegodnych mojego skarbu.

Wszyscy to słyszą. Oblewam się rumieńcem, mając nadzieję, że pod tą tapetą tego nie widać. Najchętniej zapadłabym się pod ziemię.

Janet kończy i podstawia mi pod nos lusterko, żebym oceniła rezultat. A mnie on naprawdę się podoba.

– Pięknie. Dziękuję.

– Kochanie – mówi Janet, tuląc mnie do siebie – przygoda czeka za rogiem. Bądź wesoła. Bądź piękna. Rób pilingi. Pij wodę.

– Jasne.

– Ćwicz jęki. Oni uwielbiają, kiedy dochodzisz, rycząc jak napalony byk.

Wszyscy gapią się na moją twarz i słuchają Janet.

Manuel zaś rozpływa się z zachwytu nad moim „boskim” wyglądem.

– Weszła tu pani jako czupiradło, a wychodzi jako diwa.

Janet wrzuca mi do torby garść próbek Chanel. Znowu się ściskamy, wypadam na zewnątrz i wracam do domu taksówką. W głowie wirują mi rady Janet i Lisy oraz nadzieje związane z tym nowym, wspaniałym światem, w który wkraczam.

ROZDZIAŁ 4

Jest piątek, a ja ledwie żyję. Za dwie godziny spotykam się z Marvem Rothsteinem. Nie do wiary, po raz pierwszy od czasu rozwodu idę na prawdziwą randkę. Przechodzi mnie dreszcz emocji, trzęsą mi się ręce.

Suszę włosy. Nadal są brązowe, ale wczoraj zrobiłam sobie złote pasemka, które zlały się z siwizną. Emily ciągle mantyczy, że jestem za stara na długie włosy, ale ja je kocham i wraz z upływem lat mam je coraz dłuższe.

Wygładzam kabaretki i wkładam buty na platformach w stylu Joan Crawford. Są czarne, z cienkimi paskami w kostkach i idealnie pasują do czarnej spódnicy za kolana.

Ostrożnie obrysowuję wargi czerwoną konturówką i wypełniam błyszczykiem Chanel. Wcieram trochę wazeliny w moje nadal ciemne i gęste brwi, a w końcu rozpylam obłoczek perfum Chanel i dwukrotnie się w nim obracam. Całość uzupełniam długimi do ramion srebrnymi kolczykami, kolią z tybetańskiego srebra i pierścionkami z bursztynem. Uwielbiam srebrną artystyczną biżuterię; kupuję ją na targach rzemiosła.

Jestem gotowa. Zapinam długą, dopasowaną czarną marynarkę i wygładzam ją na biodrach. Jeszcze raz obracam się przed lustrem. Dzwoni moja komórka; szybko ją odbieram, myśląc, że to Marv.

– O której po ciebie przyjeżdża? – pyta Emily. Słyszę oddech osoby stojącej przy drugim telefonie.

– Spotykamy się w barze koktajlowym u Harrisa.

– Niech po ciebie przyjedzie! – woła moja córka.

– Zgadzam się – dodaje Harry z drugiego telefonu. Ma pięćdziesiąt lat, jest od dawna jej partnerem i pracuje w domu jako architekt. Zawsze podsłuchuje rozmowy Emily. Ale go lubię.

– Co wiesz o tym facecie? – pyta Emily napastliwie.

– Ma siedemdziesiąt lat, dwa razy rozwiedziony, ceniony handlarz diamentów, lubi podróżować po świecie. Ma syna w twoim wieku, także dwukrotnie rozwiedzionego. Na zdjęciu wygląda ładnie. Wydaje się wysportowany.

– Kiedy rozwiódł się z drugą żoną? – indaguje Harry.

– Jeszcze nie wiem.

– To zapytaj – radzi Emily. – Musisz uważać.

– Miłość nie potrzebuje CV – odpowiadam.

– Mamo! To hasło z głupiej pocztówki! – jęczy moja córka. – I nie mów o rozwodzie. Mężczyźni tego nie znoszą. Niech on gada.

– Zgadzam się – potwierdza Harry.

– I dobrze to rozegraj. Bądź niedostępna. Jeśli znowu cię zaprosi, powiedz, że nie masz czasu.

– No przecież mam!

– To po co nas pytasz o zdanie?! Zresztą nigdy nie słuchasz rad!

– Emily tylko się o ciebie martwi – wyjaśnia Harry współczująco. – Chcemy twojego szczęścia.

– Weź prezerwatywy – radzi Emily.

– Co?! Nie uprawiam seksu na pierwszej randce. To mnie nie interesuje.

Oboje wzdychają, potem słyszę jakieś szepty.

– Co masz na sobie? – chce wiedzieć Emily. – Mam nadzieję, że nie te dziwaczne buty w stylu Joan Crawford. Harry przyznaje mi rację.

– Tego nie powiedziałem – rozlega się głos z drugiej słuchawki.

– Ubieram się, jak mi się podoba – oznajmiam.

– Zadzwoń do mnie z samego rana – żąda moja córka.

Rozłączam się i wracam do komputera, gdzie jeszcze raz sprawdzam profil Marva Rothsteina. Zrobił dyplom z zarządzania w Toledo State College. Stopniowo otwierał kolejne sklepy z brylantami i budował swoje imperium. Czytam: „Uwielbiam być dziadkiem. Kocham moją sześcioletnią wnuczkę. Przepadam za jazzem, sztuką współczesną i tangiem”.

Zamykam komputer, zastanawiając się, czego atrakcyjny człowiek sukcesu szuka na JDate. Biorę torebkę i wychodzę z domu, myśląc, że pora się tego dowiedzieć.

Jest zimna styczniowa noc; księżyc świeci żółtym blaskiem, mgła faluje jak jedwab. San Francisco milczy, słychać tylko syreny przeciwmgielne i szum wiatru. Restauracja znajduje się o parę kroków od mojego mieszkania, więc idę przez Van Ness Avenue, omijając dziury w chodniku i powtarzając sobie, że się nie przewrócę. Jeszcze tego brakuje, żebym przed pierwszą od lat randką złamała sobie biodro. W głowie gra mi zmysłowa muzyka, a skóra cierpnie z emocji.

Otwieram drzwi restauracji, cała rozdygotana, i wchodzę.

ROZDZIAŁ 5

Stoję w progu, mrugając. Wzrok już nie ten, więc potrzebuję chwili, zanim się zorientuję w otoczeniu. Idę do baru i siadam w kącie, twarzą do drzwi. Naprawdę tu ładnie – to jeden z tych szykownych lokali, w których barmani noszą muszki i potrząsają shakerami, a z głośników sączą się dźwięki Autumn Leaves.

Przyszłam kwadrans za wcześnie, więc zamawiam ulubionego drinka: stoliczna z lodem i trzema zielonymi oliwkami. Ogarnia mnie błogość – po raz pierwszy od tygodnia zapominam o długach i problemach w pracy.

Punktualnie o szóstej trzydzieści podchodzi do mnie wysoki, smukły mężczyzna o zaczesanych do tyłu jedwabistych srebrnych włosach, odsłaniających rzymski nos i pochmurną, lecz przystojną twarz. Zachowuje się tak, jakby był właścicielem tego lokalu – zuchwały, władczy uśmiech, spojrzenie szybko omiatające całą salę. Ma na sobie elegancki ciemny garnitur w prążki, jasnobłękitną koszulę i jedwabny krawat w kolorze burgunda. Rany, niezły. Naprawdę ciacho. Natychmiast daję się zauroczyć.

– Anny?

– Marv, cześć. – Wyciągam rękę, myśląc, że jest przystojniejszy niż na zdjęciu – krzyżówka żydowskiego Clinta Eastwooda i Harrisona Forda.

– Zamówiłam sobie drinka – mówię spłoszona.

– Dołączę do ciebie. – Obrzuca mnie spojrzeniem ciemnych oczu i siada przy stoliku.

Niecierpliwie spogląda na czającego się nieopodal kelnera, wzywa go i zamawia Cutty Sark.

– Jesteś ładniejsza niż na zdjęciu – stwierdza, przyglądając mi się wnikliwie, jakby szacował wartość diamentu.

– Ty też – odpowiadam jak idiotka. Nie mogłam się powstrzymać, jestem totalnie zauroczona. Ale trochę mnie denerwuje ten jego wzrok. Mam wrażenie, że prześwietla mi duszę.

Gdy kelner przynosi drinka, Marv trąca swoim kieliszkiem mój.

– Za dzisiejszy wieczór – mówi jedwabistym głosem. Uśmiecha się, nie pokazując zębów. Wypijam wódkę jednym haustem i czuję szumek w głowie.

– Opowiedz mi o sprzedaży diamentów. To chyba fascynujące.

Niskim, modulowanym głosem, obszernie i z wielką pewnością siebie Marv opowiada o swojej drodze na szczyt i sprzedawaniu diamentów na całym świecie. Dzieli czas między Zimbabwe i filie w Belgii i Francji, kocha swoją pracę i zawsze szuka kamienia jeszcze czystszej wody niż te, które już znalazł.

– Nie ma nic piękniejszego niż idealny brylant – mówi z tęsknym spojrzeniem.

– A krwawe diamenty? – pytam ostrożnie.

Marv kręci głową.

– Kupuję kamienie na aukcjach albo od rekomendowanych osób. Wśród moich klientów są sułtani, modelki i gwiazdy kina. Ludzie, którzy kochają piękno i mogą sobie na nie pozwolić. – Upija łyk alkoholu, z wdziękiem trzymając kieliszek w dwóch palcach. – Dzięki diamentom mam wstęp do najwyższych sfer. Poznaję pięknych ludzi – dodaje marzycielsko.

Kiedy tak opowiada o klejnotach, podróżach i pragnieniu kupienia kopalni diamentów, myślę, że wszystko w nim mnie podnieca: dźwięk głosu, idealny węzeł jego krawata, wyprostowana sylwetka, szyk, elegancja, zapach jakiejś wyrafinowanej wody kolońskiej. Bije wszystkich na głowę.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 6

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 7

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 8

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 9

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 10

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 11

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 12

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 13

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 14

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 15

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 16

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 17

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 18

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 19

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 20

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 21

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 22

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 23

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 24

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 25

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 26

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 27

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 28

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 29

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 30

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 31

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 32

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ 33

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału angielskiego The Viagra Diaries

Copyright © 2013 by Barbara Brooker

© Copyright for the Polish translation by Maciejka Mazan, 2014

© Copyright for the Polish edition by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2014

Projekt okładki Marta Weronika Żurawska-Zaręba

Zdjęcie okładkowe ©iStockphoto.com/anneleven

Redaktor prowadzący Joanna Wajs

Opieka redakcyjna Joanna Kończak

Redakcja Sylwia Sandowska-Dobija

Korekta Krystyna Lesińska, Magdalena Szroeder, Ewa Mościcka

Redakcja techniczna Agnieszka Czubaszek

ISBN 978-83-10-12661-0

Plik wyprodukowany na podstawie Singielka/seniorka (niepotrzebne skreślić), Warszawa 2014

www.wnk.com.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: wnk@wnk.com.pl

Plik mobi przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl