AKADEMIA WAMPIRÓW
Fragment

Richelle Mead

Przełożyła Monika Gajdzińska 

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA

Zajrzyj na strony:

Poznaj kolejne tomy w serii AKADEMIA WAMPIRÓW

http://www.nk.com.pl/akademia-wampirow/162/seria.html

www.nk.com.pl

Znajdź nas na Facebooku

www.facebook.com/WydawnictwoNaszaKsiegarnia

W serii

Akademia wampirów:

AKADEMIA WAMPIRÓW

W SZPONACH MROZU

POCAŁUNEK CIENIA

PRZYSIĘGA KRWI

W MOCY DUCHA

OSTATNIE POŚWIĘCENIE

W serii

Kroniki krwi:

KRONIKI KRWI

ZŁOTA LILIA

MAGIA INDYGO

W przygotowaniu:

SERCE W PŁOMIENIACH

Dla moich fantastycznych dziewcząt, Jackie i Caitlin

ROZDZIAŁ PIERWSZY

POCZUŁAM JEJ STRACH, ZANIM USŁYSZAŁAM, że krzyczy.

Koszmar, który ją dręczył, wtargnął do mojego snu. Leżałam na plaży i jakiś zabójczo przystojny mężczyzna smarował mi plecy olejkiem do opalania, kiedy nagle zaatakowały mnie obrazy kłębiące się w jej głowie: ogień, krew, swąd dymu i wrak samochodu. Zaczęłam się dusić. Na szczęście racjonalna cząstka umysłu podpowiedziała mi, że to nie jest mój sen.

Obudziłam się mokra od potu, z kosmykami ciemnych włosów przyklejonymi do czoła.

Lissa rzucała się w pościeli na sąsiednim łóżku. Zerwałam się i podbiegłam do niej.

– Liss! – Potrząsnęłam nią. – Obudź się.

Krzyk przerodził się w ciche pojękiwanie.

– Andre – szepnęła. – O Boże.

Pomogłam jej usiąść.

– To tylko sen, Liss. Zbudź się.

Zamrugała. Wracała do przytomności. oddychała znacznie spokojniej. Przysunęła się i oparła głowę na moim ramieniu. Przytuliłam ją i pogłaskałam po włosach.

– Już dobrze – powiedziałam łagodnie. – Wszystko jest w porządku.

– Miałam ten sen.

– Wiem.

Siedziałyśmy w milczeniu przez kilka minut. Kiedy Liss nieco się uspokoiła, sięgnęłam do stolika i zapaliłam lampkę nocną. Nie dawała wiele światła, ale nie było nam potrzebne. Przyćmiony blask zwabił kota naszej współlokatorki, Oskara, który wskoczył miękko na parapet otwartego okna.

Kocisko ominęło mnie szerokim łukiem. jak większość zwierząt, nie lubił dampirów. Wskoczył na łóżko i ocierał się o Lissę z cichym mruczeniem. Zwierzaki nie stronią od morojów, a Lissę darzą szczególnym zaufaniem. Moja przyjaciółka uśmiechnęła się i podrapała kota pod brodą. Czułam, że to ją odpręża.

– Kiedy było ostatnie karmienie? – spytałam, bo dopiero teraz zauważyłam, że pobladła, a jej oczy otaczały szare cienie. Wyglądała krucho i bezbronnie.

W szkole było ostatnio mnóstwo roboty. Nie mogłam sobie przypomnieć, kiedy dawałam jej krew.

– Dwa dni temu? Trzy? Dlaczego nic nie mówiłaś?

Wzruszyła ramionami, unikając mojego wzroku.

– Byłaś zajęta. Nie chciałam...

– Daj spokój! – Usadowiłam się wygodniej. Nic dziwnego, że czuła się osłabiona. Widząc, że się przysuwam, Oskar zeskoczył z łóżka i wrócił na parapet, skąd mógł nas bezpiecznie obserwować. – Zróbmy to teraz. No, weź.

– Rose...

– Proszę cię. Poczujesz się lepiej.

Przechyliłam głowę i odgarnęłam włosy, odsłaniając szyję. Zawahała się, ale wiedziałam, że ta oferta stanowi dla niej nieodpartą pokusę. Lissa była głodna. Rozchyliła nieco wargi, ukazując kły, które starannie ukrywała, żyjąc między ludźmi. Długie zęby nie pasowały do jej twarzy. Była śliczną, delikatną blondynką. Bardziej przypominała anioła niż wampirzycę.

Kiedy się nachyliła, serce zabiło mi mocniej z lęku i podniecenia. Nie akceptowałam tych uczuć, ale nie umiałam nad nimi zapanować. Uważałam je za oznakę słabości charakteru.

Krzyknęłam z bólu, kiedy Lissa zatopiła kły w mojej szyi. Po chwili jednak ogarnęło mnie cudowne uczucie błogości, lepsze niż alkohol czy narkotyki. Lepsze niż seks – w każdym razie takie miałam wrażenie, bo pierwszy raz jeszcze był przede mną. odprężyłam się. Wszelkie obawy i wątpliwości zniknęły bez śladu. Nie wiem, jak długo Lissa piła moją krew. Substancje w jej ślinie uruchomiły wydzielanie endorfin w moim organizmie. Straciłam poczucie rzeczywistości.

Nagle zorientowałam się z żalem, że już po wszystkim. Minęła zaledwie minuta.

Lissa otarła usta ręką. Patrzyła na mnie.

– Dobrze się czujesz?

– Ja... Tak. – Położyłam się, czując zawroty głowy wywołane utratą krwi. – Muszę się zdrzemnąć. Wszystko w porządku.

Przyglądała mi się uważnie zielonymi oczami w odcieniu jadeitu. Potem wstała.

– Przyniosę ci coś do jedzenia.

Usiłowałam zaprotestować, ale wyszła, zanim zdołałam cokolwiek powiedzieć. Zawroty głowy ustąpiły, kiedy zerwała naszą bliskość, ale nadal silnie odczuwałam to, co zrobiła przed chwilą. Uśmiechnęłam się błogo i spojrzałam na Oskara, który wciąż siedział na parapecie.

– Nie wiesz, co tracisz – poinformowałam go.

Kot nie zwracał na mnie uwagi, czujnie obserwował ulicę za oknem. Najeżył futro i poruszał nerwowo ogonem.

Zaniepokojona postanowiłam sprawdzić, co tam się dzieje. Spróbowałam się podnieść, ale znów zakręciło mi się w głowie. Musiałam nieco odczekać. Kiedy wreszcie zdołałam wstać, dosłownie słaniałam się na nogach. Doczłapałam do okna. Oskar zerknął z niechęcią i powrócił do obserwacji.

Wychyliłam się, czując powiew ciepłego wiatru we włosach. Jesień tego roku okazała się nietypowo łagodna dla Portland. Na ulicy panowała ciemność i względna cisza. Była trzecia nad ranem, jedyna pora, gdy miasteczko studenckie milkło, przynajmniej do pewnego stopnia. Dom, w którym od ośmiu miesięcy wynajmowałyśmy pokój, stał w otoczeniu starych budynków, zupełnie niepasujących do siebie. Latarnia po drugiej stronie ulicy migotała, jakby miała zgasnąć lada chwila, a w jej słabym świetle ledwie dostrzegałam niewyraźne kształty samochodów i sąsiednich kamienic. Nasze podwórko wypełniała czarna gęstwina drzew i krzaków.

Zauważyłam tam jakiegoś mężczyznę. Patrzył na mnie.

Cofnęłam się w głąb pokoju. Ciemna postać skrywała się pod drzewem w odległości mniej więcej dziesięciu metrów od naszego okna. Ten człowiek mógł z łatwością obserwować, co działo się w mieszkaniu. Stał tak blisko, że trafiłabym w niego czymkolwiek, gdybym chciała. Bez wątpienia widział, co robiłam z Lissą.

Intruz chował się w cieniu, więc nie widziałam jego twarzy, mimo że mam sokoli wzrok. Zauważyłam tylko, że jest bardzo wysoki. Po chwili się cofnął i zniknął w mroku po drugiej stronie podwórza. Tam ktoś jeszcze dołączył do niego w ciemnościach. Wkrótce straciłam ich z oczu.

Kimkolwiek byli nocni goście, nie spodobali się Oskarowi. Kot nie tolerował mojej obecności, ale zwykle pozytywnie reagował na ludzi. Denerwował się tylko w obliczu bezpośredniego zagrożenia. Mężczyzna za oknem nie zrobił nic, co mogło zaniepokoić zwierzę, a mimo to kocur okazywał wyraźny niepokój.

Podobnie reagował na mnie.

Nagle przeszedł mnie lodowaty dreszcz. Niezrozumiały lęk niemal zatarł błogie uczucie po ukąszeniu Lissy. Schyliłam się po dżinsy leżące na podłodze i zaczęłam się pośpiesznie ubierać. o mało nie straciłam równowagi. Chwyciłam nasze płaszcze i portmonetki. Wsunęłam stopy w pierwszą parę butów, jakie wpadły mi w oko, i wybiegłam z pokoju.

W zagraconej kuchni siedział przy stole jeremy, jeden z naszych współlokatorów. Podpierał czoło dłońmi, wpatrując się z rezygnacją w podręcznik do matematyki. Lissa szperała w lodówce, szukając czegoś do jedzenia. Spojrzała na mnie zdziwiona. Wyraźnie zaskoczyło ją moje wejście.

– Nie powinnaś wstawać.

– Musimy stąd wyjść, i to natychmiast.

Patrzyła na mnie szeroko rozwartymi oczami. Po krótkiej chwili pojawił się w nich przebłysk zrozumienia.

– Czy... Naprawdę? Jesteś pewna?

Skinęłam głową. Nie umiałabym wyjaśnić, skąd to wiem. Nie miałam jednak najmniejszych wątpliwości.

Jeremy przyglądał się nam z zainteresowaniem.

– Co się stało?

W tej chwili pomysł był gotowy.

– Weź od niego kluczyki, Liss.

Chłopak patrzył na nas, nie rozumiejąc, o czym mówimy.

– Co wy...

Lissa ruszyła w jego stronę stanowczym krokiem. Wiedziałam, że się boi, strach przenikał do mnie łączącą nas psychiczną pępowiną. Poczułam coś jeszcze. Lissa wierzyła, że potrafię zapewnić nam bezpieczeństwo. W tamtej chwili, tak jak wiele razy przedtem, mogłam tylko mieć nadzieję, że jej nie zawiodę.

Uśmiechając się do jeremy’ego, spojrzała mu głęboko w oczy. Chłopak, z początku zaskoczony, już po chwili poddał się urokowi. Wpatrywał się w Liss z niekłamanym uwielbieniem.

– Potrzebujemy twojego samochodu – powiedziała łagodnie. – Gdzie masz kluczyki?

Jeremy się uśmiechnął, a ja zadrżałam. Sama odporna na uroki, silnie odczuwałam ich działanie na innych. Poza tym przez całe życie uczono mnie, że nie wolno wpływać na ludzi w taki sposób. Tymczasem chłopak już sięgał do kieszeni. Podał Liss pęk kluczy na grubym czerwonym łańcuchu.

– Dziękuję. – Lissa skinęła głową. – Gdzie zaparkowałeś?

– Na rogu ulicy – tłumaczył, patrząc na nią z rozmarzeniem. – Niedaleko Browna. Cztery domy dalej.

– Dziękuję – powtórzyła, cofając się. – Wracaj do nauki i zapomnij o tej rozmowie.

Jeremy posłusznie przytaknął. Pomyślałam, że skoczyłby w przepaść, gdyby go o to poprosiła. Wszyscy ludzie są podatni na uroki, ale on wydawał się wyjątkowo mało odporny. Tej nocy bardzo nam to pomogło.

– Prędzej – ponaglałam. – Musimy już iść.

Wyszłyśmy przed dom i podążyłyśmy we wskazanym przez chłopaka kierunku. Wciąż kręciło mi się w głowie po ukąszeniu. Potykałam się, nie byłam w stanie iść szybciej. Kilka razy o mało nie upadłam i Lissa musiała mnie podtrzymywać. Nadal czułam jej strach. Usiłowałam go odpędzić, ale mną również targał niepokój.

– Rose... Co się stanie, jeśli nas złapią? – wyszeptała.

– Wykluczone – odparłam stanowczo. – Nie dopuszczę do tego.

– Mogą nas śledzić...

– Już raz tak było, a przecież nie udało im się nas schwytać. Pojedziemy samochodem na stację i złapiemy pociąg do Los Angeles. Zgubią ślad.

Starałam się, żeby zabrzmiało to przekonująco. Zwykle potrafiłam ją uspokoić, miałam w tym wprawę. Ciągła ucieczka przed istotami, wśród których dorastałyśmy, stawiała nie lada wyzwania. od dwóch lat bezustannie się przemieszczałyśmy, przenosiłyśmy do kolejnych szkół w nadziei, że wreszcie uda nam się którąś ukończyć. Właśnie rozpoczęłyśmy ostatni rok college’u i wydawało się, że w tym miejscu jesteśmy bezpieczne, a wolność jest na wyciągnięcie ręki.

Lissa nie powiedziała nic więcej, więc chyba mi uwierzyła. To ja podejmowałam decyzje i zmuszałam ją do działania. Często prowokowałam brawurowe akcje. Lissa była rozsądniejsza, zwykle długo nad czymś myślała, badała sytuację, zanim cokolwiek robiła. obie metody miały wady i zalety, ale tamtej nocy potrzebowałyśmy mojej brawury. Czas naglił.

Zaprzyjaźniłyśmy się w dzieciństwie, gdy chodziliśmy razem do przedszkola. Wychowawczyni posadziła nas koło siebie i poleciła poprawnie napisać nasze imiona i nazwiska – Wasylisa Dragomir i Rosemarie Hathaway. Uznałam, że stanowczo zbyt wiele od nas wymaga. Zareagowałam gwałtownie. Cisnęłam zeszytem w nauczycielkę i nazwałam ją faszystowską świnią. Nie wiedziałam, co znaczą te słowa, ale wydały mi się niezwykle trafne. W każdym razie osiągnęłam zamierzony skutek.

Od tamtej pory stałyśmy się nierozłączne.

– Słyszysz? – spytała nagle.

Miała wyostrzone zmysły, wychwyciła ten dźwięk kilka sekund wcześniej niż ja. Ktoś nas gonił. Skrzywiłam się. od samochodu dzieliło nas jeszcze około pięćdziesięciu metrów.

– Biegiem! – rzuciłam, chwytając ją za ramię.

– Przecież nie możesz...

– Prędzej!

Zebrałam resztki sił. Ciało odmawiało mi posłuszeństwa. Straciłam sporo krwi, a w dodatku wciąż jeszcze nie ustał wpływ substancji z jej śliny. Zmuszałam mięśnie do biegu. Bębniłam piętami o betonowy chodnik, trzymając się kurczowo ramienia Lissy. W normalnych okolicznościach prześcignęłabym ją bez trudu, bo na dodatek biegła boso, ale byłam tak osłabiona, że musiałam się na niej oprzeć.

Kroki zbliżały się i stawały coraz głośniejsze. Przed oczami tańczyły mi czarne plamy. Widziałam już zieloną hondę jeremy’ego. Boże, oby się nam udało...

Dobiegałyśmy do auta, gdy jakiś mężczyzna zagrodził nam drogę. Zatrzymałyśmy się gwałtownie. Odciągnęłam Lissę, szarpiąc ją za ramię. To on, człowiek, którego widziałam przez okno. Sporo od nas starszy, wyglądał na dwadzieścia parę lat. Nie pomyliłam się co do jego wzrostu, mógł mierzyć jakieś sto dziewięćdziesiąt centymetrów. W innych okolicznościach – gdyby nie zamknął nam drogi ucieczki – pomyślałabym, że jest seksowny. Ciemne włosy związane z tyłu i brązowe oczy, a do tego długi płaszcz, coś w rodzaju prochowca.

Jednak w tamtej chwili jego uroda nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Był tylko przeszkodą, nie pozwalał nam wsiąść do samochodu i uciekać. odgłosy kroków za nami przycichły. Mają nas. Czułam, że zbliżają się ze wszystkich stron, osaczają. Boże. Wysłali po nas co najmniej dwunastu strażników. Nawet królowa nie ma takiej świty.

Wpadłam w panikę. Nie myślałam logicznie i zareagowałam instynktownie. Przysunęłam się do Lissy i zasłoniłam ją przed mężczyzną, który dowodził całą bandą.

– Zostawcie ją – warknęłam. – Nie ważcie się jej tknąć.

Miał nieprzenikniony wyraz twarzy, ale wyciągnął do mnie ręce w uspokajającym geście. Poczułam się jak zwierzę przed uśpieniem.

– Nie zrobię wam niczego złego – powiedział i postąpił krok naprzód.

Niedobrze.

Zaatakowałam. skoczyłam na niego. Przerwałam treningi dwa lata temu, po naszej ucieczce. Nie przemyślałam tego ruchu, zadecydował impuls. Ale nie miałam szans. Był doświadczonym strażnikiem, nie wysłali po nas nowicjuszy. A ja wciąż słaniałam się na nogach, bliska omdlenia.

Był szybki. Zapomniałam już, jak sprawni są strażnicy, poruszają się zwinnie jak kobry. Zwalił mnie z nóg jednym błyskawicznym gestem, jakim odpędza się muchę. Straciłam równowagę. Nie sądzę, żeby chciał uderzyć tak mocno. Pewnie zamierzał tylko odsunąć mnie z drogi, ale nie wiedział, w jakim jestem stanie. Ziemia usunęła mi się spod nóg. Za chwilę walnę biodrem o twardy beton chodnika. Będzie bolało. Bardzo.

Nie upadłam.

Strażnik złapał mnie w ostatniej chwili. Kiedy odzyskałam chwiejną równowagę, zauważyłam, że uważnie mi się przygląda. Wpatrywał się w moją szyję. Oszołomienie przytępiło mi zmysły i nie od razu zorientowałam się, na co patrzy. Powoli uniosłam rękę i dotknęłam rany po ugryzieniu Lissy. obejrzałam palce i zobaczyłam na nich plamę ciemnej, gęstej krwi. Zawstydzona, potrząsnęłam głową i zasłoniłam się włosami.

Ciemne oczy mężczyzny spoczywały jeszcze przez chwilę na mojej szyi. Potem spojrzał mi w same źrenice. Wytrzymałam jego wzrok i wyszarpnęłam się z uścisku. Pozwolił na to, chociaż wiedziałam, że ma dość siły, żeby trzymać mnie tu przez całą noc. Walcząc z zawrotami głowy, przyprawiającymi o mdłości, znów przysunęłam się do Lissy, zbierając się do kolejnego ataku. Chwyciła mnie za rękę.

– Rose – powiedziała cicho. – Nie rób tego.

Jej słowa nie zrobiły na mnie wrażenia, ale nakazała mi spokój w myślach. Przesłała mi polecenie przez łączącą nas mentalną pępowinę, a ja nie umiałam się jej oprzeć. Nie używała czaru wpływu, nie mogłaby rzucić go na mnie. A jednak musiałam jej usłuchać. Byłyśmy osaczone i bezbronne. Wiedziałam, że opór nie ma sensu. Czułam, jak opuszcza mnie napięcie. Zostałam pokonana.

Strażnik zauważył, że skapitulowałam. Podszedł teraz do Lissy. Miał spokojną twarz. Złożył jej zgrabny ukłon. Zaskoczyło mnie to, bo był naprawdę wysoki.

– Nazywam się Dymitr Bielikow – powiedział. Wychwyciłam w jego głosie słaby rosyjski akcent. – Przybyłem, by odwieźć panią z powrotem do Akademii Świętego Władimira, księżniczko.

ROZDZIAŁ DRUGI

WCIĄŻ WŚCIEKŁA NA NIEGO, MUSIAŁAM jednak przyznać, że Dymitr „Bielicośtam” wykazał wiele sprytu. Przyjechaliśmy na lotnisko i zajęliśmy miejsca w prywatnym samolocie Akademii. strażnik natychmiast zauważył, że coś do siebie szepczemy, i kazał nas rozsadzić.

– Nie wolno im ze sobą rozmawiać – przestrzegł podwładnego, który poprowadził mnie na tył samolotu. – Nawet się nie obejrzysz, a opracują plan ucieczki.

Rzuciłam mu wyniosłe spojrzenie i odeszłam. Rzeczywiście rozważałyśmy taką opcję.

Sytuacja nie wyglądała dobrze. Samolot wystartował i wzniósł się w górę, co uniemożliwiało ewakuację. Nawet gdybym jakimś cudem zdołała unieszkodliwić dziesięciu strażników, to i tak nie mogłybyśmy wysiąść. Na pewno zaopatrzyli się w spadochrony, których ostatecznie mogłybyśmy użyć, ale lądowanie nastręczało sporo trudności, bo lecieliśmy nad Górami skalistymi.

Wiedziałam, że dostarczą nas do miejsca przeznaczenia, które znajdowało się w lasach stanu Montana. Potem wymyślę jakiś sposób, żeby zwiać spod działania czaru magicznych różdżek i kurateli armii strażników. Bagatela.

Lissa siedziała wprawdzie z przodu samolotu w towarzystwie Rosjanina, ale wciąż czułam jej strach, pulsował mi w głowie jak potężny tłok. Bałam się o nią i ten lęk potęgował uczucie wściekłości. Nie pozwolę, żeby trafiła z powrotem do tego miejsca! Zastanawiałam się, czy Dymitr miałby wątpliwości, gdyby czuł i wiedział to, co ja, ale machnęłam ręką. Na pewno nic go to nie obchodziło.

Lissa z trudem panowała nad wzburzeniem, odczuwałam te emocje tak intensywnie, że ciałem i duszą niemal znalazłam się w jej skórze. Znałam to uczucie, pojawiało się znienacka – przyjaciółka przyciągała mnie i „wsysała” w siebie. Widziałam obok wysoką postać Dymitra, a ręka Lissy, moja ręka, trzymała butelkę wody. Mężczyzna pochylił się, żeby coś podnieść, i zobaczyłam tatuaże na jego szyi. Sześć maleńkich symboli molnija. Przypominały dwie błyskawice krzyżujące się ze sobą w literę X. Każdy rysunek symbolizował jedną strzygę, którą udało mu się zabić. Nad nimi widniał wąż – godło strażników, znak obietnicy.

Zamrugałam i skrzywiłam się, usiłując opuścić ciało Lissy. obie nie znosiłyśmy, kiedy przenikałam do jej wnętrza. Lissa uważała, że naruszam w ten sposób jej prywatność, więc przestałam ją informować, kiedy to się działo. Żadna z nas nie umiała nad tym zapanować. Siła tego przyciągania była istotnym elementem więzi. Nie rozumiałyśmy, na czym polegał mechanizm. Słyszałyśmy legendy o parapsychicznych związkach między strażnikami a ich morojami, ale nikt nie opisał jeszcze fenomenu, który nas połączył. Same musiałyśmy go zrozumieć.

Lot zbliżał się do końca, kiedy pojawił się Dymitr i zajął miejsce mojego strażnika. ostentacyjnie odwróciłam głowę i zapatrzyłam się w okno.

Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu.

– Naprawdę chciałaś walczyć z nami wszystkimi? – spytał wreszcie.

Nie odpowiedziałam.

– Twoja postawa... Chronisz ją bez względu na wszystko. To dowód wielkiej odwagi – ciągnął. – Jesteś dzielna, choć nierozważna. Dlaczego tak postępujesz?

Zerknęłam na niego, odgarniając kosmyki włosów z twarzy.

– Ponieważ jestem jej opiekunką – odparłam i odwróciłam się z powrotem do okna.

Po krótkiej chwili Dymitr wstał i wrócił na miejsce.

Po wylądowaniu nie miałyśmy innego wyboru, niż posłusznie dać się przewieźć do celu podróży. Samochód stanął przed bramą i kierowca musiał odpowiedzieć na pytania straży. Sprawdzali, czy nie jesteśmy strzygami pałającymi żądzą krwi. W końcu pozwolono nam wysiąść i wejść na teren Akademii. Słońce chyliło się ku zachodowi i wampiry życia powstawały ze snu. Miasteczko studenckie spowijały cienie.

Odniosłam wrażenie, że to miejsce wcale się nie zmieniło, nadal panowała tu ponura atmosfera z powieści gotyckich. Wampiry pielęgnują tradycję. szkołę założono znacznie później niż inne akademie na terenie Europy, ale charakteryzowała się tym samym stylem. Wysokie budynki o strzelistych wieżyczkach, ozdobione kamiennymi rzeźbami, przypominały stare kościoły. Kute żelazne bramy prowadziły do niewielkich ogrodów. Tu i ówdzie widniały w murze tajemnicze drzwi. Spędziłyśmy sporo czasu w typowych amerykańskich miasteczkach studenckich i w tej chwili zaczynałam doceniać urodę miejsca, które przypominało prawdziwy uniwersytet.

Znajdowaliśmy się teraz w drugim sektorze Akademii, którą podzielono na szkołę wyższą i niższą. oba gmachy zbudowano wokół kwadratowych dziedzińców wyłożonych kamiennymi ścieżkami, biegnącymi wokół ogromnych stuletnich drzew. Prowadzono nas na dziedziniec szkoły wyższej. Po jednej stronie znajdowały się sale akademickie, a po drugiej uczniowskie dormitoria i sala gimnastyczna. Kwatery morojów znajdowały się

na przeciwległym końcu kwadratu, budynków administracji oraz szkoły niższej. studenci niższych lat mieszkali w sektorze pierwszym, nieco dalej na zachód.

Zabudowania wzniesiono na pustkowiu. Montana to przede wszystkim niezmierzone przestrzenie, upstrzone gdzieniegdzie nielicznymi siedzibami ludzkimi. Wciągnęłam w płuca zimne powietrze pachnące sosną i butwiejącymi liśćmi. Wokół nas rosły wysokie, strzeliste lasy. W świetle dziennym majaczyły za nimi grzbiety wysokich gór.

Tak dotarliśmy do głównego kwadratu szkoły wyższej. Zostawiając swojego opiekuna, podbiegłam do Dymitra.

– Hej, towarzyszu.

Szedł dalej, nie patrząc na mnie.

– Teraz chcesz rozmawiać?

– Prowadzisz nas do Kirowej?

– Do pani dyrektor Kirowej – poprawił mnie.

Lissa idąca obok niego z drugiej strony rzuciła mi ostrzegawcze spojrzenie: „nie zaczynaj znowu”.

– Do pani dyrektor. Jak sobie życzysz. Pozostała zapewne tą samą starą apodyktyczną su... – urwałam, bo w tej chwili minęliśmy wielkie drzwi prowadzące do kafeterii. Westchnęłam. Czy ci ludzie naprawdę są aż tak okrutni? Do gabinetu Kirowej prowadziło pewnie dziesięć różnych dróg, ale oni musieli wybrać spacer przez stołówkę.

Była pora śniadania.

Kandydaci na strażników – dampiry jak ja oraz moroje pełnej krwi – siadywali tu wspólnie, jedząc i plotkując z entuzjazmem o nowinkach akademickich. Teraz, na nasz widok, wszyscy zamilkli. Setki par oczu lustrowały nas z uwagą.

Przyjrzałam się dawnym koleżankom z klasy, uśmiechając się przy tym nonszalancko. Próbowałam wyczuć, czy coś się między nimi zmieniło. Nie. Nic na to nie wskazywało. Ton nadawała Camille Conta, wciąż prymuska, jaką zapamiętałam, ta sama podła suka, samozwańcza przywódczyni akademickiej elity wampirów. Nieco z boku siedziała nathalie, przyszywana kuzynka Lissy. Gapiła się szeroko otwartymi oczami niewiniątka.

A po drugiej stronie sali... No, tu bardziej interesująco. Zauważyłam Aarona. Biedny, biedny Aaron. Lissa złamała mu serce, odchodząc. Nic nie stracił ze swojego uroku. Wydawał się nawet bardziej wzruszający. Wpatrywał się w nią z uwielbieniem. Śledził każdy gest. Tak samo jej oddany. Zrobiło mi się smutno, bo wiedziałam, że Lissa nic do niego nie czuła. Umawiała się z nim, bo wszyscy tego oczekiwali, stanowili uroczą parę.

Zaciekawiła mnie jednak pewna zmiana. Aaron najwyraźniej znalazł pocieszenie po ucieczce Lissy. obok niego siedziała wampirzyca, trzymając go kurczowo za rękę. Wyglądała na jedenaście lat, ale musiała być starsza, chyba że chłopak zaczął gustować w dzieciach. Dziewczę miało krągłe policzki i złote loczki, jak porcelanowa lalka. Mocno wkurzona lala ze złowieszczym błyskiem w oku. Wpatrywała się w Lissę z taką nienawiścią, że nawet ja to odczułam. o co tu chodzi, do diabła? Nie widziałam jej wcześniej. Pewnie była zazdrosna. Też bym się wnerwiła, gdyby mój chłopak patrzył na inną w taki sposób.

Nasz marsz wstydu szczęśliwie dobiegł końca, chociaż kolejne pomieszczenie – gabinet Kirowej – nie dawało nadziei, że będzie łatwiej. stara wiedźma wyglądała tak samo, jak ją zapamiętałam. Wysoka i szczupła, jak większość morojów, miała spiczasty nos i siwe włosy. Kojarzyła mi się z sępem. Zdążyłam ją dobrze poznać, spędziłam sporo czasu w jej gabinecie.

Nasza eskorta wycofała się, kiedy obie z Lissą nareszcie usiadłyśmy. Pozostali tylko Alberta jako szefowa szkolnej straży i Dymitr. oboje niewzruszenie spokojni stanęli pod ścianą. Wyglądali naprawdę groźnie. Takiej postawy od nich wymagano.

Kirowa utkwiła w nas gniewny wzrok i otworzyła usta, by rozpocząć tyradę. Bez wątpienia zamierzała zmieszać nas z błotem. W tej samej chwili jednak odezwał się głęboki, łagodny głos.

– Wasyliso.

Zdziwiło mnie, że w pokoju znajduje się ktoś jeszcze. Nie dostrzegłam go od razu. Nieostrożność, biorąc pod uwagę, że miałam zostać strażniczką.

Wiktor Daszkow podniósł się z krzesła z widocznym wysiłkiem. Książę Wiktor Daszkow. Lissa rzuciła mu się na szyję.

– Wujku – szepnęła, przywierając do wątłej postaci. Czułam, że zaraz się rozpłacze.

Książę poklepał ją po plecach.

– Nie wyobrażasz sobie, jak bardzo się cieszę, widząc cię całą i zdrową. – Uśmiechnął się blado i spojrzał na mnie. – Ciebie również, Rose.

Skinęłam głową, starając się nie okazać, że jego widok mną wstrząsnął. Wiktor chorował od dawna, ale teraz wyglądał OKROPNIE. Był ojcem nathalie, miał zaledwie czterdzieści lat, a sprawiał wrażenie osiemdziesięcioletniego starca. Blady, chwiał się na nogach, ręce mu drżały. Patrzyłam na niego ze ściśniętym sercem. Tylu podłych, złych ludzi żyło na świecie, a to właśnie jego musiała dotknąć ta straszna choroba. Umrze młodo i nie doczeka korony.

Książę Daszkow nie był prawdziwym wujem Lissy, ale wśród morojów, zwłaszcza arystokracji, panowała duża poufałość. Jako bliski przyjaciel rodziny dokładał wszelkich starań, by zatroszczyć się o dziewczynę po śmierci jej rodziców. Lubiłam go. Był pierwszą osobą, którą powitałam z radością w tym ponurym miejscu.

Kirowa pozwoliła im się przywitać, a potem odprowadziła Lissę na krzesło.

Nadszedł czas na kazanie.

Tego dnia przeszła samą siebie w prawdziwym mistrzostwie wygłaszania tyrad. jestem przekonana, że wybrała pracę w administracji szkoły, bo to dawało jej okazję do podobnych popisów. Nie zauważyłam u niej najmniejszych oznak sympatii wobec uczniów. Kazanie składało się z typowych tematów – poczucie odpowiedzialności, nieprzemyślane postępowanie, egoizm... Bla, bla, bla. Szybko się wyłączyłam i zajęłam szczegółami planu ucieczki przez okno gabinetu dyrektorki.

W pewnej chwili dotarło do mnie, co mówiła. Natychmiast nadstawiłam uszu.

– Pani, panno Hathaway, złamała nasze najświętsze prawo: przysięgała pani opiekować się morojami jako ich strażniczka. Zawiodła pani nasze zaufanie. Postąpiła pani samolubnie, zabierając stąd księżniczkę. Strzygi tylko czekają, by zniszczyć ród Dragomirów, a pani im w tym pomaga.

– Rose mnie nie uprowadziła. – Lissa przerwała jej, zanim zdążyłam odpowiedzieć. Przemawiała spokojnym głosem, chociaż wiedziałam, jak silnie jest wzburzona. – Sama chciałam odejść. Proszę jej nie winić.

Kirowa zmierzyła wzrokiem nas obie, przechadzając się po gabinecie z rękami założonymi z tyłu.

– Panno Dragomir, zakładam, że to pani obmyśliła plan waszej ucieczki, a jednak strażniczka powinna go uniemożliwić. Tymczasem zachowała się nieodpowiedzialnie i nie powiadomiła nas o tych planach. Gdyby wypełniła swój obowiązek, nie naraziłaby pani na niebezpieczeństwo.

Tego było za wiele.

– Wypełniłam swój obowiązek! – warknęłam, zrywając się z krzesła. Dymitr i Alberta patrzyli na mnie czujnie, ale nie podchodzili, widząc, że nie zamierzam nikogo atakować. Na razie. – Zapewniłam jej bezpieczeństwo! opiekowałam się nią, kiedy was nie było – wskazałam gestem wszystkich obecnych. – Zabrałam stąd Lissę, żeby ją chronić. Musiałam tak postąpić. Nikt nie zamierzał mi w tym pomóc.

Czułam, że Lissa próbuje mnie uspokoić. Przesyłała mi kojące myśli, żebym nie dała się ponieść złości. Za późno.

Kirowa przyglądała mi się z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

– Proszę wybaczyć, panno Hathaway, ale nie dostrzegam logiki w pani zachowaniu. jak zamierzała pani chronić księżniczkę, skoro zabrała ją pani ze strzeżonego miejsca, bezpiecznego dzięki działaniu czarów? A może jest coś, o czym nie chce nam pani powiedzieć?

Przygryzłam wargę.

– Rozumiem. Cóż. Według mnie jedyny powód takiego zachowania to próba uniknięcia odpowiedzialności za koszmarny wybryk, jakiego się pani dopuściła przed ucieczką.

– Ależ nie!

– To wyjaśnienie ułatwi mi podjęcie decyzji. Księżniczka jest wampirem i musi pozostać w Akademii dla własnego bezpieczeństwa. Wobec pani nie mamy jednak żadnych zobowiązań, dlatego wydalimy panią ze szkoły w trybie natychmiastowym.

Zaschło mi w gardle.

– Co takiego?

Lissa stanęła przy mnie.

– Nie możecie tego zrobić! Jest moją opiekunką.

– Nic podobnego. Jest zaledwie nowicjuszką.

– Moi rodzice...

– Wiem, czego sobie życzyli pani rodzice, niech Bóg ma ich w swojej opiece. jednak sytuacja się zmieniła. Panna Hathaway nie zasługuje na rolę strażniczki. Zostanie wydalona.

Wpatrywałam się w Kirową, nie wierząc własnym uszom.

– Dokąd zamierza mnie pani odesłać? Do matki do nepalu? Do tej pory nie zauważyła nawet mojej nieobecności. A może chcecie mnie oddać ojcu?

Zobaczyłam, że dyrektorka zmrużyła oczy na wzmiankę o nim. Kiedy odezwałam się znowu, mój głos był tak lodowaty, że sama go nie poznawałam.

– Czyżbyście zamierzali zrobić ze mnie dziwkę sprzedającą swoją krew? Spróbujcie, a przysięgam, że jeszcze dziś stąd uciekniemy.

– Panno Hathaway! – syknęła stara wiedźma. – Pani się zapomina.

– Łączy je więź. – Niski, dźwięczny głos przeciął ciężką atmosferę w pokoju. Wszyscy spojrzeliśmy na Dymitra. Wydawało mi się, że Kirowa zapomniała o jego obecności – ale ja nie. Strażnik promieniował potężną energią. Nadal stał pod ścianą w pretensjonalnym prochowcu, w którym wyglądał jak kowboj. Patrzył na mnie, nie na Lissę, przeszywającym wzrokiem. – Rose wie, co czuje Lissa. Nie mylę się, prawda?

Spostrzegłam z satysfakcją, że Kirowa straciła rezon. Spoglądała na nas obie i na Dymitra.

– Nie. To niemożliwe. Nie słyszeliśmy o takim wypadku od stuleci.

– Dla mnie to jest oczywiste – odparł strażnik. – Podejrzewałem to od chwili, w której zacząłem je obserwować.

Wpatrywałam się w podłogę, Lissa też unikała wzroku Dymitra.

– To dar – mruknął Wiktor ze swojego kąta. – Niezwykle rzadki i cenny.

– W starych opowieściach mieli go najlepsi pośród strażników – wtrącił Dymitr.

Kirowa zdążyła się opanować.

– To bajki sprzed kilkuset lat – żachnęła się. – Nie sugerujecie chyba, żebyśmy pozwolili jej zostać w Akademii po tym, co zrobiła?

Dymitr wzruszył ramionami.

– Wiem, że jest agresywna i nonszalancka, ale ma potencjał...

– Agresywna i nonszalancka? – nie wytrzymałam. – A kim ty, do diabła, jesteś, że się wtrącasz w moje sprawy?

– Strażnik Bielikow jest od tej chwili opiekunem księżniczki – powiedziała hardo Kirowa. – Zatwierdzam ten wybór.

– Wybór taniej siły roboczej do opieki nad Lissą?

Nie powinnam tego mówić. Zabrzmiało podle, szczególnie że większość morojów i ich strażnicy to potomkowie emigrantów z Rosji i Rumunii. W tamtej chwili jednak nic lepszego nie przyszło mi do głowy. Sama wychowywałam się wprawdzie w stanach, ale moi rodzice pochodzili z obcej ziemi. Mama była dampirem, rudowłosą szkotką z dziwacznym akcentem. Mówiono też o ojcu wampirze, który przyjechał z Turcji. Tej kombinacji genów zawdzięczałam migdałowy odcień skóry oraz rysy twarzy, które – moim zdaniem – sugerowały pochodzenie z egzotycznego arystokratycznego rodu. Całości dopełniały duże, ciemne oczy i włosy o barwie tak głębokiego brązu, że wydawały się niemal czarne. Nie miałabym nic przeciwko rudym lokom, ale trzeba brać, co dają.

Dyrektorka wyrzuciła ramiona w górę w geście rozpaczy.

– Widzicie? ona nie ma pojęcia, co to jest dyscyplina! Więzi psychiczne, choćby nie wiem jak silne, i surowy potencjał nie mogą zastąpić szacunku. Niezdyscyplinowany strażnik jest gorszy niż amator.

– Zatem proszę ją tego nauczyć. Niech przejdzie szkolenie jeszcze raz.

– Bzdura. Nie nadrobi zaległości.

– Przeciwnie – usiłowałam się wtrącić, ale nikt mnie nie słuchał.

– W takim razie proszę dla niej zorganizować dodatkowe zajęcia. – Dymitr nie dawał za wygraną.

Spierali się długo, a my przyglądaliśmy się w milczeniu, jak na meczu ping-ponga.

Wciąż czułam urazę, że Dymitr tak łatwo wywiódł mnie w pole, ale widziałam, że teraz stara się nie dopuścić, by nas rozdzielono. Wolałam zostać w tym piekle, niż żyć dalej bez Lissy. obydwie nie traciłyśmy jeszcze nadziei.

– Ciekawe, kto podejmie się tego zadania – rzuciła zaczepnie Kirowa. – Może ty?

Tego się nie spodziewał.

– Nie to chciałem...

Dyrektorka założyła ręce z zadowoloną miną.

– Tak myślałam.

Szala przechyliła się na drugą stronę i strażnik zmarszczył brwi. Zerknął na Lissę, a potem przeniósł spojrzenie na mnie. Ciekawe, co zobaczył. Dwie przestraszone dziewczyny wpatrujące się w niego błagalnym wzrokiem? A może tylko zwykłe uciekinierki, łamiące święte prawa szkoły, by zagarnąć część dziedzictwa księżniczki?

– Dobrze – powiedział w końcu. – Będę uczył Rose na dodatkowych lekcjach.

– I co? – rozzłościła się Kirowa. – Ujdzie jej to na sucho?

– Proszę ją ukarać – odparł Dymitr. – straciliśmy wielu strażników. Nie możemy sobie pozwolić na utratę kolejnego. Zwłaszcza dziewczyny.

Zadrżałam na myśl o tym, czego nie powiedział głośno. Przypomniałam sobie własną agresywną uwagę o dziwkach sprzedających krew. Niewiele dziewcząt dampirów było w tych czasach strażniczkami.

W tej chwili usłyszeliśmy głos Wiktora, który nadal siedział w kącie gabinetu.

– Zgadzam się ze strażnikiem Bielikowem. Nie powinniśmy odsyłać Rose. Byłaby to niepowetowana strata. Dziewczyna ma talent.

Dyrektorka wyjrzała przez okno. Na zewnątrz panowały kompletne ciemności. Życie Akademii toczyło się nocą. „Poranki” i „popołudnia” funkcjonowały tu wyłącznie jako pojęcia umowne. okna gmachu zacieniano, żeby nie wpuszczać światła.

Kirowa odwróciła wreszcie głowę i napotkała spojrzenie Lissy.

– Proszę, pani dyrektor. Niech Rose zostanie z nami.

„Och, Lisso, bądź ostrożna” – pomyślałam. Wywieranie wpływu na inne wampiry było niebezpieczne, zwłaszcza w obecności świadków. Zauważyłam jednak, że robi to bardzo delikatnie, a potrzebowałyśmy pomocy. Na szczęście nikt się nie zorientował.

Nie wiem, czy metoda Lissy poskutkowała, ale Kirowa dała wreszcie za wygraną. Westchnęła.

– Jeśli panna Hathaway ma zostać w Akademii, musi stosować się do określonych reguł – zwróciła się do mnie. – Pani pobyt w szkole świętego Władimira ma charakter warunkowy. Jedno wykroczenie i zostanie pani wydalona. Ma pani obowiązek uczęszczać na wszystkie zajęcia dla nowicjuszy w pani grupie wiekowej. Każdą wolną chwilę będzie pani poświęcała na dodatkowe szkolenie pod okiem strażnika Bielikowa – przed normalnymi lekcjami i po nich. Nie wolno pani brać udziału w życiu towarzyskim szkoły. Poza porami posiłków będzie pani przebywała w dormitorium. Jeśli zauważę, że nie stosuje się pani do wyznaczonych reguł, odeślę panią w trybie natychmiastowym.

Roześmiałam się z goryczą.

– Mam zakaz udziału w życiu towarzyskim? Nadal usiłuje nas pani rozdzielić? – skinęłam głową w kierunku Lissy. – Czyżby obawiała się pani, że znów spróbujemy stąd uciec?

– Wolę się zabezpieczyć. Poza tym nie poniosła pani jeszcze kary za zniszczenie szkolnego mienia. Mam obowiązek tego dopilnować – zacisnęła wargi. – Dostała pani swoją szansę. To dowód wspaniałomyślności ze strony władz. Radzę mieć się na baczności.

Już miałam powiedzieć, że jej wspaniałomyślność wręcz powala z nóg, ale powstrzymało mnie spojrzenie Dymitra. Nie potrafiłam go rozszyfrować. Może chciał dać sygnał, że we mnie wierzy. Albo że walka z dyrektorką jest dowodem głupoty. Nie rozumiałam go.

Spuściłam wzrok po raz drugi w czasie tej rozmowy. Czułam, że Lissa dodaje mi w myślach otuchy. Westchnęłam głęboko i uniosłam głowę.

– Dobrze – powiedziałam, patrząc na Kirową. – Przyjmuję pani warunki.

ROZDZIAŁ TRZECI

KIROWA NIE ZAWAHAŁA SIĘ PRZED dodatkowym okrucieństwem i natychmiast po spotkaniu odesłała nas na lekcje. Patrzyłam za odchodzącą Lissą. Na szczęście nasza więź pozostała nienaruszona i będę przynajmniej wiedziała, co ona czuje. Potem odprowadzono mnie na rozmowę ze szkolnym doradcą, sędziwym morojem, którego doskonale pamiętałam z czasów poprzedzających naszą ucieczkę. staruszek dawno powinien przejść na emeryturę albo umrzeć.

Spotkanie trwało najwyżej pięć minut. Nie wspomniał o naszym wyczynie. ograniczył się do zadania kilku pytań o przebieg nauki w chicago i Portland. Zajrzał do mojej teczki i pośpiesznie sporządził nowy program kursów. Wzięłam go niechętnie i ruszyłam na pierwszą lekcję.

I Zaawansowane techniki walki dla strażników

II Teoria technik ochrony i osobistych opiekunów 3

III Trening sprawności fizycznej

IV Lekcje starych języków (dla nowicjuszy)

Lunch

V Behawioryzm i fizjologia zwierząt

VI Rachunki

VII Kultura morojów 4

VIII Sztuka słowiańska

Uff. Zapomniałam już, jak nudne są lekcje w Akademii. Nowicjusze i wampiry mieli przed południem zajęcia w oddzielnych grupach, co oznaczało, że nie zobaczę Lissy przed lunchem. Nie wiedziałam, czy w ogóle pozwolą nam uczestniczyć we wspólnych zajęciach. Większość lekcji popołudniowych obejmowała standardowe wykłady dla uczniów starszych klas, więc szanse były spore. Wiedziałam, że kurs sztuki słowiańskiej należał do zajęć uzupełniających i zwykle nie uczestniczyło w nim wielu chętnych. Liczyłam na to, że zapiszą tam Lissę. Dymitr i Alberta odprowadzili mnie tymczasem na zajęcia do sali gimnastycznej. Po drodze nie zwracali na mnie uwagi. Szłam posłusznie za nimi. Krótko przycięte włosy Alberty pozwalały zobaczyć znak obietnicy na jej karku oraz symbole molnija. Wiele strażniczek strzygło się podobnie. Sama nie miałam jeszcze tatuaży, ale i tak nigdy nie pozwoliłabym obciąć sobie włosów.

Strażnicy nie rozmawiali ze sobą. szli korytarzami szkoły z obojętnymi minami, jakby nic szczególnego się nie wydarzyło. Dopiero na miejscu przekonałam się, że w szkole wrzało na wieść o naszym powrocie. W jednej chwili wszystkie oczy zwróciły się na mnie. Nie wiedziałam, czy powinnam się czuć jak gwiazda filmowa, czy dziwoląg prezentowany w cyrku objazdowym?

Uznałam, że nie mogę dać się zastraszyć. Dawniej cieszyłyśmy się z Lissą sporym szacunkiem wśród uczniów, więc postanowiłam o tym przypomnieć. Uniosłam głowę i przyjrzałam się nowicjuszom, którzy wpatrywali się we mnie z rozdziawionymi ustami. szukałam znajomych twarzy. Większość stanowili chłopcy. Poznałam jednego i nie mogłam powstrzymać uśmiechu.

– Cześć, Mason, co się tak gapisz? Wyobrażasz sobie, jak wyglądam nago? Radzę, żebyś odłożył tę przyjemność na kiedy indziej.

Kilka osób parsknęło śmiechem. Mason też prychnął, obdarzając mnie szerokim uśmiechem. Miał niesforną rudą czuprynę i twarz upstrzoną piegami. Był przystojny, ale niezbyt pociągający. Zawsze mnie rozśmieszał. Dawniej byliśmy kumplami.

– Sam o tym decyduję, Hathaway. Prowadzę dzisiejszą lekcję.

– Ach, tak? – odparowałam. – hm. W takim razie możesz sobie wyobrażać, co chcesz.

– Moim zdaniem zawsze miło byłoby oglądać cię nago – wtrącił ktoś z boku i całkiem rozładował napięcie. Poznałam go. Eddie castile też był moim kumplem.

Dymitr pokręcił głową i wyszedł, mamrocząc coś po rosyjsku. Nie zabrzmiało to przychylnie. A ja poczułam się znowu jak uczennica pierwszej klasy. Znalazłam się wśród swoich. Byli bardziej wyluzowani i nie przejmowali się hierarchią jak ci z grupy morojów.

Otoczyli mnie kołem, a ja śmiałam się i witałam ze znajomymi, o których zdążyłam już zapomnieć. Wypytywali mnie o wszystko: gdzie byłyśmy i co robiłyśmy. Zrozumiałam, że przeszłyśmy już z Lissą do szkolnej legendy. Nie mogłam im wyjawić przyczyn naszej ucieczki, więc zaczęłam opowiadać nowinki i ciekawostki ze świata. Na szczęście udało mi się odwrócić ich uwagę.

Spotkanie po latach zajęło nam kilka minut, ale nasze pogaduchy szybko przerwał strażnik nadzorujący przebieg zajęć, który skarcił Masona za lekceważenie obowiązków. Mój stary kumpel niespecjalnie się tym przejął, ale z uśmiechem zadał wszystkim ćwiczenia na rozgrzewkę. Zaniepokoiłam się, bo w większości ich nie znałam.

– Chodź, Hathaway. – Mason ujął mnie pod ramię. – Będziemy ćwiczyć w parze. Zaraz się przekonamy, co robiłaś przez cały ten czas.

Godzinę później znał już odpowiedź.

– Zarzuciłaś treningi, co?

– Auu – jęknęłam, niezdolna powiedzieć nic więcej. Chłopak wyciągnął rękę i pomógł mi podnieść się z maty, na której znokautował mnie jakieś pięćdziesiąt razy w trakcie tej sesji.

– Nienawidzę cię – warknęłam, rozcierając obolałe udo. Jutro będę miała tam potężny siniak.

– Nienawidziłabyś mnie bardziej, gdybym dawał ci fory.

Przyznałam mu rację i kulejąc, dołączyłam do innych, którzy chowali sprzęt do ćwiczeń na miejsce.

– Całkiem dobrze się spisałaś.

– Bzdura. Przecież rozłożyłeś mnie na łopatki.

– Ależ tak. Nie było cię dwa lata, a mimo wycisku, jaki ci dałem, wciąż możesz chodzić. Nieźle. – Mason szczerzył zęby w uśmiechu.

– Mówiłam już, że cię nienawidzę?

Posłał mi kolejny uśmiech, ale zaraz spoważniał.

– Nie zrozum mnie źle. Naprawdę dobrze sobie radzisz, chociaż do wiosny nie możesz nawet marzyć o udziale w turniejach...

– Załatwili mi dodatkowe sesje – wyjaśniłam. W rzeczywistości nie miało to dla mnie znaczenia. Zamierzałam zabrać stąd Lissę, zanim rozpoczną się zawody. – Zdążę się przygotować.

– Z kim będziesz ćwiczyć?

– Z tym drągalem, Dymitrem.

Mason przystanął i przyglądał mi się z niedowierzaniem.

– Będziesz miała lekcje z Bielikowem?

– Tak, i co z tego?

– To, że ten facet jest BOGIEM.

– Nie przesadzasz? – spytałam z powątpiewaniem.

– Mówię serio. Trzyma dystans i straszny z niego mruk, jednak podczas walki... Fiuuu. Narzekasz na mnie, ale kiedy on z tobą poćwiczy, nie wstaniesz z maty.

Fantastycznie. Poprawił mi nastrój.

Szturchnęłam go na pożegnanie i poszłam na drugą lekcję. Podstawy służby ochroniarskiej musieli poznać wszyscy uczniowie starszych klas. Trafiłam na zajęcia trzeciego roku, co oznaczało, że będę musiała sporo nadrobić. Miałam nadzieję, że pomogą mi doświadczenia zdobyte w świecie zewnętrznym.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZWARTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ ÓSMY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

Dostępne w wersji pełnej

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału

Vampire Academy

Copyright 2007 © Richelle Mead

© Copyright for the Polish translation

by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2010

© Copyright for the Polish edition

by Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, Warszawa 2010

Cover copyright © 2013 VA Blood Sisters. All Rights Reserved

Redakcja Elżbieta Mołodyńska

Korekta Joanna Chrystyniak-Mucha, Roma Sachnowska, Malwina Łozińska

Redakcja techniczna Joanna Piotrowska

ISBN 978-83-10-12734-1

Plik wyprodukowany na podstawie Akademia Wampirów, Warszawa 2014

www.naszaksiegarnia.pl

Wydawnictwo NASZA KSIĘGARNIA Sp. z o.o.

02-868 Warszawa, ul. Sarabandy 24c

tel. 22 643 93 89, 22 331 91 49,

faks 22 643 70 28

e-mail: naszaksiegarnia@nk.com.pl

Plik ePub opracowany przez firmę eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

eLib.pl