26 lipca 1777

Konieczność ustanowienia dobrego wywiadu jest jasna i nie ma potrzeby wystosowywania w tej sprawie dalszych ponagleń

George Washington

generał i dowódca

Armii Kontynentalnej

Dla zmarłych

WILLIAMOWI E. COLBY’EMU

porucznikowi zespołu Jedburgh Biura Służb Strategicznych, który został dyrektorem Centralnej Agencji Wywiadowczej

AARONOWI BANKOWI

porucznikowi zespołu Jedburgh Biura Służb Strategicznych, który został pułkownikiem i ojcem sił specjalnych

WILLIAMOWI R. CORSONOWI

legendarnemu oficerowi Wywiadu Korpusu Piechoty Morskiej, którego KGB nienawidziło bardziej niż jakiegokolwiek innego oficera
wywiadu USA –
nie tylko dlatego, że napisał o KGB niezrównaną książkę

RENÉ J. DÉFOURNEAUX

podporucznikowi zespołu Jedburgh Biura Służb Strategicznych, oddelegowanemu do brytyjskiego Kierownictwa Operacji Specjalnych, który samotnie działał na terytorium okupowanej Francji, a z czasem stał się legendarnym oficerem kontrwywiadu Armii USA

Dla żyjących

BILLY’EMU WAUGHOWI

legendarnemu sierżantowi z Dowództwa Sił Specjalnych, który przeszedł na emeryturę, a potem ścigał niesławnego Carlosa Szakala.

We wczesnych latach dziewięćdziesiątych Billy mógł wyeliminować Osamę bin Ladena, lecz nie uzyskał na to zgody.

Po pięćdziesięciu latach w zawodzie Billy wciąż ściga przestępców.

JOHNOWI REITZELLOWI

oficerowi armii USA i legendzie Delta Force, który mógł wyeliminować szefa grupy terrorystów i opanować statek wycieczkowy Achille Lauro, ale nie uzyskał na to zgody

RALPHOWI PETERSOWI

oficerowi wywiadu armii USA, który napisał najlepszą analizę naszej wojny przeciwko terrorystom i wrogom, jaką kiedykolwiek widziałem

I dla nowego pokolenia

MARCOWI L.

wyższemu oficerowi wywiadu, który mimo młodego wieku z każdym dniem coraz bardziej przypomina mi Billa Colby’ego

FRANKOWI L.

legendarnemu oficerowi Obronnej Agencji Wywiadowczej, który przeszedł na emeryturę i teraz podąża szlakiem Billy’ego Waugha

NARÓD AMERYKAŃSKI MA WOBEC TYCH PATRIOTÓW
DŁUG, KTÓREGO NIE SPOSÓB SPŁACIĆ

I

[JEDEN]

Sala konferencji prasowych im. Jamesa S. Brady’ego

Biały Dom

Pennsylvania Avenue 1600, N.W.

Waszyngton

5 czerwca 2007, 13.15

– Poproszę o ostatnie pytanie – powiedział stojący na mównicy prezydent Joshua Ezekiel Clendennen, po czym wskazał palcem. – Może pan Danton, tam, na tyłach.

Prezydent Clendennen, blady pięćdziesięciodwuletni pulpet z Alabamy, o małych uszach ukrytych pod czupryną siwych włosów, był, mówiąc dyplomatycznie, nieprzesadnie wysoki. Gdyby nie to, że stał na dyskretnie ukrytym dodatkowym stopniu, pewnie nikt z korpusu prasowego Białego Domu nie miałby szans, by dostrzec go za mównicą.

Dorwał mnie, sukinsyn, pomyślał Roscoe J. Danton – wysoki, ostatnio nieco przybierający na wadze trzydziestoośmiolatek – wstając z fotela.

„Roscoe J. Danton z Syndykatu Autorów «Washington Times-Post»”, bo tak podpisywał swoje artykuły, był – w zależności od tego, kto się o nim wypowiadał – albo jednym z ostatnich w pierwszym szeregu stołecznych dziennikarzy, albo jednym z pierwszych w drugim.

Zdziwił się więc, a nawet lekko wystraszył, gdy prezydent właśnie jego uhonorował prawem do zadania ostatniego pytania podczas tej konferencji. Na przykład dlatego, że w przeciwieństwie do swych kolegów nie podnosił gorączkowo ręki, niczym trzecioklasista pilnie pragnący wizyty w toalecie, by zwrócić na siebie uwagę prezydenta.

Poza tym miał niezłe powody wierzyć, że obecną głowę państwa raczej trudno zaliczyć do legionu miłośników jego talentu. Często słyszał, że prezydent nie mówi o nim inaczej niż „ta menda”, co oznaczało – Roscoe sprawdził to w oksfordzkim słowniku angielszczyzny – osobę „niewiele znaczącą, a jednocześnie nieproporcjonalnie irytującą lub godną pogardy”.

Kiedy więc Danton usłyszał swoje nazwisko, w pierwszej chwili pomyślał, że zasnął, a prezydent to dostrzegł i skorzystał z okazji, by go upokorzyć. Clendennen bowiem uwielbiał upokarzać ludzi i czynił to często.

Roscoe czuł, że to bardzo możliwe, iż naprawdę zasnął – w końcu nie przyszedł do sali konferencyjnej po to, by notować słowa prezydenta, ale dlatego, że było to jedno z bardzo nielicznych miejsc w Waszyngtonie, do których panna Eleanor Dillworth nie miała wstępu.

Panna Dillworth, która technik śledzenia i nękania uczyła się podczas dwudziestosiedmioletniej kariery w tajnej służbie Centralnej Agencji Wywiadowczej, czyhała na niego w ciemnym kącie baru w lokalu Old Ebbitt Grill przy Piętnastej Ulicy, N.W. – tuż za rogiem był Biały Dom – już w południe, gdy Roscoe zaszedł tam, by wychylić Krwawą Mary na śniadanie.

Dotarł jednak bezpiecznie na konferencję prasową w Białym Domu, szczęśliwie uniknąwszy kolejnej zdrowej dawki nieprzyjemnych rewelacji na temat CIA, którymi panna Dillworth pragnęła uraczyć naród amerykański. Liczyła, że należyty rozgłos nadadzą im artykuły redaktora Dantona, które publikowało już ponad trzysta gazet w Stanach Zjednoczonych i na całym świecie.

Kilka miesięcy wcześniej, gdy los zetknął go z nią po raz pierwszy, Roscoe dowiedział się, że panna Dillworth to bardzo niezadowolona była pracownica placówki Agencji w Wiedniu, zwolniona ze służby za gruntowne spapranie sprawy przejścia na stronę amerykańską dwojga bardzo wysokich rangą oficerów SWR – rosyjskiej służby wywiadu zagranicznego, spadkobierczyni KGB.

Od czasu spotkania z panną Dillworth oraz zacieśnienia więzów – albo, jak często myślał, „zbytnio krępującego zacieśnienia więzów” – z innymi osobami zamieszanymi we wspomniany incydent Roscoe zdążył dojść do wniosku, że fakty niekoniecznie wyglądają tak, jak przedstawia je Eleanor, oraz że w pełni zasłużyła sobie na to, by szefowie CIA kopnęli ją w zadek.

Mimo to – w sposób dla niego absolutnie niezaskakujący, albowiem była pani Danton, osoba wysoce inteligentna i obdarzona silną wolą, udowodniła mu swego czasu, że można popełniać same błędy i wbrew najoczywistszym dowodom nadal twierdzić, że ma się rację – panna Dillworth uparcie toczyła swoją krucjatę przeciwko CIA, a nieszczęsny Roscoe miał być narzędziem jej zemsty.

– A zatem, panie Danton? – spytał prezydent, popisując się swoim sławetnym łagodnym uśmiechem.

Mózg Dantona przełączył się na autopilota, a słowa popłynęły same.

– Zastanawiałem się właśnie, panie prezydencie, jak przebiega ostatnio pańska nieustająca wojna z handlem narkotykami i piractwem.

To cię urządzi, łajdaku!

Wiesz równie dobrze jak ja, że ją przegrywasz.

„Totalna katastrofa” to najłagodniejsze określenie.

Prezydent uśmiechnął się jeszcze szerzej i jeszcze łagodniej, zanim odpowiedział:

– Cieszę się, że o to pytasz, Roscoe. Wcześniej podczas dzisiejszej konferencji jakoś nie było okazji, żeby wspomnieć o tej sprawie.

Znam ten cwaniacki uśmieszek, pomyślał Roscoe.

I nie widzę go bez powodu, on najwyraźniej sądzi, że znowu mi dołoży. Ale jak?

A niech mnie.

To musiała być ta jedna, jedyna sprawa, o której za nic w świecie nie chciał „wspomnieć wcześniej”.

A najlepiej nigdy.

– Gdy tylko konferencja prasowa dobiegnie końca – ciągnął prezydent – spotkam się z członkami mojego gabinetu i kilkoma innymi urzędnikami wysokiego szczebla, by omówić tę kwestię. I sam pierwszy skłonny jestem przyznać, że wojna z handlem narkotykami i piractwem nie przebiega zbyt pomyślnie. Szczerze mówiąc, chyba pora, abyśmy zaczęli myśleć o niej mniej schematycznie.

Oto zachęta dla mnie: mam zadać kolejne pytanie, pomyślał Roscoe.

A w dodatku bez względu na to, jak będzie ono brzmiało – choćby: „Jak wysoko stoi dziś księżyc?” – to i tak zaserwuje mi gotową odpowiedź.

Gra na mnie jak na skrzypcach.

– Mogę jeszcze o coś spytać, panie prezydencie? – rzucił.

– Roscoe, znamy się przecież dostatecznie długo, byś wiedział, że zawsze mówię to, co myślę, i myślę to, co mówię. Powiedziałem: „ostatnie pytanie” i właśnie to miałem na myśli – odparł prezydent tonem lekkiej nagany.

– Dziękuję, panie prezydencie – odezwał się Robin Hoboken, sekretarz prasowy głowy państwa.

Prezydent Clendennen zniknął na moment, gdy zszedł ze stopnia ukrytego za mównicą, a gdy pojawił się ponownie, maszerował energicznym krokiem w stronę wyjścia.

Hoboken od niedawna pełnił swoją funkcję. Jego poprzednik, sekretarz prasowy Clemens McCarthy, zginął w dość spektakularnej eksplozji. SUV należący do Białego Domu, gmc yukon, którym sekretarz jechał w stronę Bazy Sił Powietrznych Andrews, zderzył się z szesnastokołowcem – ciągnikiem siodłowym z ogromną cysterną pełną butanu. W kuli ognia, prócz McCarthy’ego, zginął także agent Secret Service Mark Douglas; stołeczną obwodnicę trzeba było zamknąć na dwa dni.

Roscoe słyszał o interesującej wersji owych wydarzeń. Podobno wcale nie był to wypadek. Podobno obaj zabici byli agentami SWR, a wyprawił ich z tego świata pewien dinozaur z CIA. Historia brzmiałaby absurdalnie, gdyby Roscoe przypadkiem nie miał bardzo dobrych powodów, aby wierzyć, iż ten sam dinozaur pozbył się wcześniej innego zdrajcy z szeregów CIA, wbijając mu w ucho szpikulec do kruszenia lodu, w samochodzie stojącym na parkingu Agencji w Langley. Co więcej, panna Eleanor Dillworth żywiła w głębi duszy przekonanie, że ten sam dinozaur okazał swoje niezadowolenie z jej postawy – oraz z postawy rezydenta SWR w Wiedniu – zostawiając zgarotowanego trupa tego ostatniego w taksówce przed ambasadą Stanów Zjednoczonych w austriackiej stolicy, z jej wizytówką na piersi.

Robin Hoboken był młodym mężczyzną o przyjemnej powierzchowności absolwenta jednej z prestiżowych uczelni Ivy League i zdecydowanie nie wyglądał na agenta SWR – lecz przecież także Clemens McCarthy i Mark Douglas nie mieli zdrady wypisanej na twarzach. A skoro już o tym mowa, to i wspomniany dinozaur nie wyglądał na typa, który – w przenośni rzecz jasna – ma na lufie swego pistoletu więcej nacięć symbolizujących zabitych agentów SWR niż Clint Eastwood we wszystkich swych krwawych spaghetti westernach razem wziętych.

Roscoe jednakże uważał, że pan Hoboken może być poważnie obciążony dziedzicznie – bo jacyż okrutni ludzie mogli skrzywdzić niewinnego chłopca, nadając mu imię Robin? Było to chyba nawet gorsze, niż gdyby pan Cash zapragnął nazwać swego syna Sue, zamiast Johnny.

Roscoe przebił się przez tłum kolegów i zaczekał cierpliwie, by zamienić słowo z panem Hobokenem. Aż wreszcie się doczekał.

– Czy to już wszystko, czego można się dziś dowiedzieć o tym „mniej schematycznym myśleniu”, o którym mówił prezydent?

– Nie jestem pewny, czy rozumiem pytanie, panie Danton.

– Czy przywódca wolnego świata przekazał panu jakieś szczegóły dotyczące „mniej schematycznego myślenia” o nieustającej wojnie z handlem narkotykami i piractwem? Może chciał, żeby po cichu przeciekły do mnie?

– Ależ skąd! – obruszył się Robin Hoboken. – Coś jeszcze, panie Danton?

– Czy mówi coś panu określenie „dinozaur”?

Robin zamyślił się na krótką chwilę, a potem pokręcił głową.

– Nie, nie mówi. A powinno?

– Otóż słyszałem, że niektóre dinozaury jeszcze żyją – odparł Roscoe.

– Sądzę, że to niemożliwe.

– Bardzo proszę o sprawdzenie tej informacji, dobrze? Będę czekał na e-mail.

– W porządku.

Obaj wiemy, Robinie, że „zupełnie o tym zapomnisz”, gdy tylko wyjdziesz z tej sali, pomyślał Roscoe.

A szkoda. Bo gdybyś popytał tu i tam, może byś się dowiedział, że w środowisku wywiadu „dinozaury” to politycznie bardzo niepoprawni weterani tajnej służby, którzy nadal wierzą, że jedyny dobry komunista to martwy komunista.

A wtedy miałbyś się czym martwić. „Dlaczego ta menda, Roscoe Danton, zadała mi pytanie właśnie o dinozaury?”

– Dzięki, Robinie.

I tak każdy poszedł w swoją stronę, co w przypadku pana Dantona oznaczało powrót do Old Ebbitt Grill, upewnienie się, że panny Dillworth już tam nie ma, a następnie spożycie Krwawej Mary na śniadanie.

[DWA]

Sala Gabinetowa

Biały Dom

Pennsylvania Avenue 1600, N.W.

Waszyngton

5 czerwca 2007, 13.30

Sala Gabinetowa, przylegająca do słynnego Gabinetu Owalnego, nie była zatłoczona, gdy w ślad za agentem nadzwyczajnym Secret Service Robertem J. Mulliganem wszedł do niej prezydent. Wszyscy uczestnicy spotkania z łatwością zmieściliby się w Gabinecie Owalnym.

Clendennen wolał jednak organizować tego typu posiedzenia w Sali Gabinetowej, nawet jeśli się spodziewał, że weźmie w nich udział nie więcej niż cztery, pięć osób.

Tego popołudnia przy długim mahoniowym stole – choć rzadko kto o tym wspominał, był to dar od byłego prezydenta Richarda Nixona – czekało na głowę państwa dziewięć liczących się w USA osób. Pierwszą z nich była sekretarz stanu Natalie Cohen, zasiadająca na prawo od prezydenta. Sąsiednie krzesło, zwane przez wielu „tronem Belindy-Sue”, było puste, kolejne zaś zajął wiceprezydent Charles W. Montvale.

Po przeciwnej stronie stołu siedzieli Frederick P. Palmer – prokurator generalny, dyrektor Wywiadu Narodowego Truman C. Ellsworth, dyrektor CIA A. Franklin Lammelle, sekretarz obrony Frederick K. Beiderman, dyrektor FBI Mark Schmidt oraz generał Allan B. Naylor, naczelny dowódca w Naczelnym Dowództwie Stanów Zjednoczonych.

Była to ciekawie skomponowana grupa ludzi wielce inteligentnych – ktoś mógłby nawet rzec, że błyskotliwych – oraz wpływowych, których łączyła pełna zgodność tylko w jednej sprawie dotyczącej prezydenta Joshui Ezekiela Clendennena.

Sekretarz Cohen, jak przystało na dyplomatę, w bardzo prywatnej rozmowie z dyrektorem CIA przyznała, że pewne okoliczności zmusiły ją do nabrania głębokiego przekonania, iż prezydent ma „pewne problemy psychiczne”. Dyrektor Lammelle, który dyplomatą nie był, odparł wtedy, że te same okoliczności zmusiły go do nabrania głębokiego przekonania, iż głównodowodzący jest „kompletnie szurnięty, wręcz szalony jak legendarny «Marcowy zając»”.

Opinie pozostałych mieściły się gdzieś pomiędzy tymi skrajnościami, jednakże wszyscy byli zdania, iż zdrowie psychiczne prezydenta stanowi poważny problem.

Istnieje, rzecz jasna, przepis pozwalający na usunięcie ze stanowiska prezydenta, który jest fizycznie niezdolny do wykonywania swoich obowiązków, a chorobę psychiczną rozumie się jako właśnie taki stan – choć legislatorzy nie użyli takiego terminu. Nikt jednak nie miał ochoty przyznać, że prezydent jest – jeśli wolno nam posłużyć się opinią pana Lammelle’a – kompletnie szurnięty.

Każdy z obecnych był jednocześnie świadomy, jakie problemy towarzyszyły – udanym i nieudanym – próbom usunięcia prezydentów, którzy powinni byli odejść na długo przed tym, nim nadszedł dzień zaprzysiężenia ich następców. Byli wśród nich, oczywiście, Richard M. Nixon, który ostatecznie zrezygnował z dalszego pełnienia funkcji głowy państwa, a także William Jefferson Clinton, który musiał stanąć przed Senatem w toku procedury impeachmentu, lecz zdołał utrzymać się na stanowisku.

Były i inne przypadki prezydentów, których kondycja fizyczna budziła poważne wątpliwości co do tego, czy aby na pewno są zdolni do właściwego wykonywania swoich obowiązków.

Jednym z nich był Woodrow Wilson. Wielu ludzi uważało, że po poważnym, rozległym udarze, który przeżył w roku 1919, powinien był zrezygnować ze stanowiska i przekazać obowiązki wiceprezydentowi. Tymczasem Wilson pozostał w Białym Domu i pozwolił na to, by jego żona, Edith Bolling Galt, decydowała o tym, którzy goście zostaną doń dopuszczeni, a którzy nie – jego przeciwnicy nazywali ją wręcz „pierwszym niewybranym prezydentem”.

Jednakże za każdym razem, gdy któremuś z członków obecnego gabinetu zaświtała w głowie myśl, by zaryzykować i spróbować pozbyć się Joshui Ezekiela Clendennena, upubliczniając informacje o jego problemach psychicznych, zaraz stawała mu przed oczami twarz pierwszej damy, pani Belindy-Sue Clendennen.

Od chwili gdy jej małżonek – a może nawet nieco wcześniej? – sięgnął po prezydenturę, po tym jak jego poprzednik opuścił ten padół łez za sprawą pęknięcia tętniaka aorty, Belinda-Sue nie marzyła o niczym innym, jak tylko o posadzie wiceprezydenta, a kto wie – może i samego prezydenta.

Jej pragnienia objawiły się już podczas pierwszego spotkania członków rządu z prezydentem, gdy tylko zasiadła na swoim tronie u boku męża. Korzystając z dogodnej chwili, zaczęła rozmowę w cztery oczy z sekretarz stanu, na początek wspominając epizod z historii Republiki Argentyny, a ściślej jej prezydenta Juana Dominga Perona.

– Wiedziałaś, że prezydent Perón desygnował swoją żonę – zaczęła Belinda-Sue – ale nie tę blondynkę, Evitę, tylko tę drugą, rudą, Isabel, na wiceprezydenta?

– Sytuacja w Argentynie nieco różni się od tej, którą mamy w Stanach, pani Clendennen.

– Mów mi Belinda-Sue, złotko – odpowiedziała łaskawie pani Clendennen. – A ty będziesz dla mnie Natalie.

Sekretarz uśmiechnęła się przelotnie, ale nie odpowiedziała.

Ambicje pani Clendennen dotyczące wiceprezydentury musiały zostać zawieszone, gdy jej mąż wybrał na swego zastępcę Charlesa W. Montvale’a. Musiał to zrobić, bo zagrożono mu impeachmentem; Kongres zapewne z radością postawiłby mu przynajmniej kilka zarzutów – choćby za ów krok, o którym prokurator generalny był uprzejmy powiedzieć, że „od jego nielegalności aż się mózg lasuje”.

Pierwsza dama nie zamierzała jednak rezygnować z marzeń, a wszyscy zasiadający teraz w Sali Gabinetowej musieli o tym pamiętać, gdy zastanawiali się, czy wyrzucenie prezydenta Clendennena z Białego Domu nie byłoby świetnym posunięciem.

Dopóki jej mąż był głową państwa, istniała przecież możliwość, że i wiceprezydent Montvale odejdzie nagle – może także z powodu tętniaka, a może wpadnie pod ciężarówkę? – i jego posada znowu będzie do wzięcia. Gdyby, nie daj Boże, zaszło coś takiego, Belinda-Sue pragnęła być gotowa do działania.

Zgromadzeni tego dnia w Sali Gabinetowej uznali – nie podczas oficjalnego spotkania rzecz jasna, ale poprzez całą serię prywatnych rozmów w dwu- lub trzyosobowym gronie – że najlepszym, a może i jedynym rozwiązaniem tej nader delikatnej sytuacji jest... nic nie robić i mieć nadzieję, że sama się jakoś rozwiąże.

Wprawdzie badania wykazały, że samemu prezydentowi nie grozi pęknięcie tętniaka aorty, a prawdopodobieństwo, iż wpadnie pod autobus, było nadzwyczaj małe, jednakże, jak ktoś powiedział – i tego trzymali się obecni – nadzieja umiera ostatnia.

Pewnego dnia kadencja Clendennena musi przecież dobiec końca. Tymczasem zaś należało jakoś ułożyć sobie życie z nim i jego drogą Belindą-Sue, która wciąż – acz z marnym skutkiem – pracowała nad tym, by przejąć pełną kontrolę nad dostępem do męża, oraz nad tym, które dokumenty powinien podpisać, a których nie.

Należało też udawać, że prezydent jest w pełni władz umysłowych, a pierwsza dama to godne dwudziestego pierwszego wieku wcielenie cnót Marthy Washington – bo tak właśnie, jak wyznała swej przyjaciółce Natalie, Belinda-Sue lubiła o sobie myśleć.

Wszyscy wstali, gdy prezydent przekroczył próg dzielący Gabinet Owalny od Sali Gabinetowej, idąc w stronę swego krzesła.

– Dzień dobry – powiedział, błyskając swym wzorcowo łagodnym uśmiechem. – Proszę spocząć.

Wszyscy usiedli i spojrzeli na niego wyczekująco.

– Jako że pierwsza dama musiała udać się do Missisipi w pilnej sprawie rodzinnej, natury zdrowotnej, i nie będzie nam dziś towarzyszyć, myślę, że możemy zaczynać – oznajmił Clendennen.

– Mam nadzieję, że to nic poważnego, panie prezydencie – zareagował czym prędzej sekretarz obrony Frederick K. Beiderman.

Freddy, pomyślał dyrektor CIA A. Franklin Lammelle, wiesz przecież równie dobrze jak ja, o co chodzi: matka Belindy-Sue po raz kolejny uciekła z zakładu opiekuńczego baptystów w Ocean Springs i zaszyła się gdzieś, gdzie nikt jej nie znajdzie, z trzema słojami tego, co w Missisipi najlepsze: siedemdziesięcioprocentowego bimbru.

– Nic poważnego – przytaknął prezydent. – Ale to nawracający problem.

Nawracający zwykle raz w miesiącu, dodał w myślach Lammelle.

Cóż, przynajmniej nie będzie z nami Belindy-Sue gotowej podsunąć nam własne rozwiązania wszelkich problemów tego kraju.

– Tak sobie myślałem... – zaczął prezydent Clendennen.

Jasna dupa! No to mamy problem!

– ...o naszej wojnie z handlem narkotykami i piractwem.

Podwójny problem!

– Doszedłem do wniosku, że powinniśmy skończyć ze schematycznym myśleniem – ciągnął prezydent. – To z kolei naprowadziło mnie na trop pewnego pomysłu, w którego realizacji przyda mi się wasza entuzjastyczna współpraca.

Czy może być gorzej?

– Mówiąc konkretnie: sądzę, że powinniśmy wciągnąć w tę sprawę podpułkownika Castilla.

Co on powiedział?!

Lammelle spojrzał na sekretarz stanu, która właśnie przewracała oczami.

To musiało być mimowolne, pomyślał. Natalie potrafi grać w życie z kamienną twarzą, za którą hazardziści z Las Vegas byliby gotowi zabić.

– Być może jest to dla was niespodzianką, ale tak to bywa, gdy zaczynamy wykraczać poza schematy – kontynuował prezydent. – Zapewne zaskoczę was tym wyznaniem jeszcze bardziej, ale przemyślałem rzecz gruntownie i doszedłem do wniosku, że mój poprzednik miał całkiem niezły pomysł, gdy wprowadzał pułkownika Castilla w sprawy wagi państwowej.

Gdy porwano dyplomatę w Argentynie, mój poprzednik potrzebował doświadczonego, obiektywnego obserwatora, który śledziłby rozwój sytuacji i przekazywał mu – bezpośrednio – swoje spostrzeżenia czy zalecenia. Jak wszyscy wiemy, schrzanił ten świetny pomysł, niemniej jednak idea była słuszna. Gdyby zorganizował stosowny nadzór nad poczynaniami pułkownika Castilla, sprawy ułożyłyby się wręcz znakomicie. Nie powtórzę tego błędu. Jeśli chodzi o nadzorowanie ludzi, jestem znakomity. Ręczne sterowanie, tak to nazywam. Jak szybko możemy go tu sprowadzić?

Cisza.

– Generale Naylor?

– Panie prezydencie, pułkownik Castillo przeszedł w stan spoczynku.

– A co to ma do rzeczy? Powoła się go z powrotem do czynnej służby.

– Tak jest, w „nadzwyczajnych okolicznościach” istotnie można oficera przywrócić do służby i powierzyć mu niebezpieczną misję.

– Generale, czy nie nazwałby pan strzelanin urządzanych przez meksykańskie kartele narkotykowe na ulicach Laredo i El Paso – na Boga, tylko czekać, aż zaczną się w Biloxi! – „nadzwyczajnymi okolicznościami”? Że nie wspomnę o somalijskich piratach przetrzymujących trzy nasze tankowce dla okupu! Proszę przywrócić pułkownika Castilla do czynnej służby i sprowadzić tutaj. Gdzie on jest?

– Właściwie to nie wiem, panie prezydencie – wyznał generał Naylor.

– A pan, panie Ellsworth? – spytał prezydent. – Czy mój dyrektor Wywiadu Narodowego orientuje się, gdzie ukrywa się pułkownik Castillo?

– Według pewnych niepotwierdzonych meldunków może przebywać w Budapeszcie albo w Argentynie – odparł Truman C. Ellsworth. – Naturalnie zbadam dokładniej tę sprawę.

– Ha – parsknął prezydent. – Zrobi pan znacznie więcej, panie Ellsworth. Uda się pan osobiście do Budapesztu, żeby sprawdzić, czy jest tam Castillo, a jeśli jest, rozkaże mu pan natychmiast zameldować się u mnie. Tymczasem generał Naylor poleci do Argentyny – w tym samym celu. Jednocześnie, jeśli tylko dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej usłyszy choćby pogłoski o tym, że pułkownik Castillo przebywa w Timbuktu, uda się tam niezwłocznie – w tym samym celu. Pan zaś, sekretarzu Beiderman, zajmie się czysto administracyjnym aspektem przywrócenia pułkownika Castilla do czynnej służby.

Ellsworth, Naylor i Beiderman odpowiedzieli niemal jednocześnie:

– Tak jest, panie prezydencie.

– Pozostali podejmą wszelkie niezbędne kroki w tym kierunku, jakie tylko podpowie im płodna wyobraźnia – ciągnął prezydent. – Jestem pewny, że wszyscy dobrze słyszeli, gdy mówiłem, iż oczekuję entuzjastycznej współpracy w tej sprawie. – Clendennen zrobił dramatyczną pauzę dla lepszego efektu, zanim pożegnał swoich gości słowami: – To wszystko. Dziękuję za przybycie.

Następnie wstał i pomaszerował w stronę drzwi Gabinetu Owalnego, które usłużnie otworzył przed nim agent nadzwyczajny Secret Service Robert J. Mulligan. Po chwili zniknął za progiem.

[TRZY]

Biały Dom

Pennsylvania Avenue 1600, N.W.

Waszyngton

5 czerwca 2007, 14.05

Samochody, które przywiozły wszystkich do Białego Domu, stały w kolejce na podjeździe, czekając na swych pasażerów.

Jeśli nie liczyć srebrnego jaguara vanden plas, którym Truman C. Ellsworth podróżował – na własny koszt – po Waszyngtonie, wszystkie były czarnymi – albo tak ciemnogranatowymi, że prawie czarnymi – gmc yukonami. Kierowcy i ich asystenci – czytaj: ochroniarze – należeli natomiast do poszczególnych resortów i agencji, którym przewodzili ich szefowie.

Szofer i goryl Ellswortha należeli do Wydziału Bezpieczeństwa Wewnętrznego CIA, podobnie jak ludzie dyrektora Agencji, Lammelle’a. Prawo zabraniało CIA działania na terytorium Stanów Zjednoczonych, co przynajmniej w teorii oznaczało, że jej agenci nie mogli nosić przy sobie broni. Nawet jeśli jednak ktoś się zorientował, że kierowcy i asystenci kierowców Ellswortha i Lammelle’a byli niegdyś oficerami tajnej służby CIA, to nikt nie ośmielił się tego skomentować.

Szofer i ochroniarz Montvale’a byli agentami specjalnymi Secret Service. Prócz nich w każdej podróży bezpieczeństwa wiceprezydenta strzegł agent nadzwyczajny Secret Service Thomas McGuire.

Kierowca sekretarz Cohen był członkiem Dyplomatycznej Służby Bezpieczeństwa podlegającej Departamentowi Stanu. W roli jego „asystentki” występowała Charlene Stevens, blondynka o rubensowskich kształtach, dawniej agentka Secret Service, a obecnie szefowa ochrony sekretarz Cohen i stała pasażerka jej służbowego yukona.

Szofer i ochroniarz sekretarza obrony Beidermana, który rozpoczynał karierę od służby oficerskiej na morzu, byli agentami Biura Wywiadu Marynarki Wojennej.

Generał Naylor korzystał z yukona należącego do floty pojazdów szefa sztabu Armii Stanów Zjednoczonych. Kierowca i jego asystent byli agentami specjalnymi Korpusu Kontrwywiadu. Nikt nie śmiał pisnąć choćby słowa o tym, że zanim skierowano ich do ochrony szefa sztabu i paru innych bardzo wysokich rangą oficerów, byli członkami ultratajnej sekcji Gray Fox należącej do Dowództwa Operacji Specjalnych.

– Frank, zadzwoń do mnie kiedyś – poprosiła sekretarz Cohen, sadowiąc się na tylnej kanapie swego yukona.

– Naturalnie – odparł Lammelle, po czym spojrzał na generała Naylora. – Mam wrażenie, że trochę w nim ciasno – powiedział, ruchem głowy wskazując samochód sztabowy. – Może pozwolisz się podwieźć do Andrews? Mam po drodze.

Istotnie, w yukonie, którego w ostatniej chwili oddał do dyspozycji Naylora generał brygady Homer S. Dutton, młodszy zastępca asystenta szefa sztabu szefa sztabu, siedziało już pięć osób. Dostarczenie naczelnego dowódcy z Bazy Sił Powietrznych Andrews do Białego Domu okazało się po prostu najpilniejszym zadaniem.

Dla niezorientowanych pozycja generała Duttona w Pentagonie mogła się wydawać zagadką, jednakże jej rozszyfrowanie nie było problemem ani dla personelu Dowództwa, ani dla niektórych oficjeli – takich jak pan Lammelle – którzy często mieli do czynienia z generalicją.

U szczytu piramidy stał szef sztabu, czterogwiazdkowy generał. Do pomocy w wykonywaniu swych niełatwych przecież obowiązków szef sztabu zatrudniał własnego szefa sztabu, również czterogwiazdkowego generała, zwanego całkiem rozsądnie szefem sztabu szefa sztabu. Ten z kolei miał swego asystenta nazywanego asystentem szefa sztabu szefa sztabu. Był to zwykle trzygwiazdkowy generał broni. On zaś miał do pomocy dwóch zastępców: dwugwiazdkowego generała dywizji, zwanego starszym zastępcą asystenta szefa sztabu szefa sztabu, oraz jednogwiazdkowego generała brygady, znanego jako młodszy zastępca asystenta szefa sztabu szefa sztabu. Generał Dutton był właśnie tym ostatnim.

Był on też nadawcą pilnej wiadomości radiowej, którą przed południem otrzymał generał Naylor podróżujący samolotem do Fort Lewis w stanie Waszyngton: była to informacja o tym, iż naczelny wódz – w osobie prezydenta Clendennena – życzy sobie widzieć go o 13.30 w Sali Gabinetowej Białego Domu.

Lammelle rozpoznał troje pasażerów generalskiego yukona. Jednym z nich był starszy adiutant Naylora, pułkownik J.D. Brewer, który zawsze towarzyszył szefowi w podróży. Drugim był młodszy adiutant, kapitan Charles D. Seward III, który wykonywał tradycyjne obowiązki adiutanta – mówiąc najkrócej, robił wszystko, co mogło oszczędzić generałowi czasu na istotniejsze sprawy. Zajmował się na przykład jego bagażami. I zwykle trzymał się blisko Naylora.

Trzecim oficerem, którego rozpoznał Lammelle, był dowódca Sztabu oraz Kompanii Sztabowej w Bazie Łączonej Centralnego Dowództwa Stanów Zjednoczonych MacDill. „Łączoną Bazą MacDill” nazywano dawną bazę sił powietrznych – zmiana nazwy miała odzwierciedlać jej związek z Centralnym Dowództwem łączącym także elementy marynarki wojennej, korpusu piechoty morskiej oraz sił lądowych.

Oficer ten był odpowiedzialny za wyżywienie i zakwaterowanie personelu wojskowego bazy wraz z rodzinami, a także za utrzymanie w gotowości straży pożarnej i szkół. W świecie cywilów zapewne nazywano by go burmistrzem.

Większość oficerów uważała to stanowisko za wielce pożądane, ponieważ pozwalało zabłysnąć przed wieloma dygnitarzami Centralnego Dowództwa. Niektórzy żartowali – nie bez racji – że w Centralnym Dowództwie dość jest generałów Armii, Sił Powietrznych i Korpusu Marines oraz admirałów Marynarki Wojennej, by sformować z nich wzmocniony pluton piechoty.

Jednakże człowiek, do którego należała teraz ta lukratywna posada – a był nim podpułkownik Allan B. Naylor junior – zwierzył się kiedyś Frankowi Lammelle’owi, że nienawidzi swojej pracy. Jego ojciec, który nie miał nic wspólnego z tą nominacją, także uważał, że stanowisko to nie jest szczególnie atrakcyjne dla świeżo upieczonego podpułkownika, jednakże potrafił dostrzec i dobre strony zaistniałej sytuacji.

Allan junior, którego zadaniem było jedynie pilnowanie, by szkoły nie przestały działać, a straż pożarna paliła się do roboty, nie potrzebował niczyjego pozwolenia, aby opuścić bazę. To z kolei oznaczało, że mógł towarzyszyć ojcu w licznych podróżach i poznawać ludzi z najwyższego szczebla dowodzenia, co mogło się okazać nieocenionym atutem w chwili, gdy i na jego epoletach zabłysną generalskie gwiazdki.

Generał Naylor nie wątpił ani trochę, że jego syn pewnego dnia zostanie generałem. Taki był los Naylorów. Szli do West Point, służyli w kawalerii, zostawali generałami, a następnie, już jako emeryci, wracali na rodzinną farmę w Wirginii.

Problem z tym scenariuszem polegał na tym – jak wyznał Allan junior w rozmowie z Lammelle’em – że straż pożarna, szkoły oraz wywóz śmieci nie działały w bazie samoistnie, przez co w praktyce pracował na dwóch etatach w pełnym wymiarze godzin: „jako cholerny burmistrz i cholerny nieoficjalny adiutant”.

– Dziękuję – odpowiedział krótko generał Naylor w odpowiedzi na ofertę pana Lammelle’a, który gotów był podwieźć go do Bazy Sił Powietrznych Andrews. Następnie podszedł do swojego yukona, oznajmił pasażerom własne zamiary, po czym zajął miejsce na tylnej kanapie w wozie Lammelle’a.

Gdy tylko yukon skręcił w Pennsylvania Avenue, Lammelle wyjął z kieszeni coś, co żywo przypominało smartfon BlackBerry, wcisnął kilka guzików i przyłożył urządzenie do ucha.

– No i? – spytał. – Co o tym myśli królowa Foggy Bottom[1]?

Mina generała Naylora wskazywała jednoznacznie, iż uważa on za niestosowne, by dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej wypowiadał się o sekretarz stanu w tak lekceważącym tonie.

– Nie wiem – odezwał się po chwili Lammelle. – Spytam. – To rzekłszy, spojrzał na Naylora i powiedział: – Natalie chciałaby wiedzieć, co sądzisz o tym, co się właśnie wydarzyło.

Mina generała Naylora wskazywała jednoznacznie, iż uważa on za niestosowne, by dyrektor Centralnej Agencji Wywiadowczej nazywał sekretarz stanu po imieniu. Rozłożył ręce w geście, który, jak sądził, dobitnie wyrażał jego dezaprobatę, a jednocześnie to, że właściwie nie ma nic do powiedzenia.

– Najważniejszy generał świata – powiedział Lammelle – właśnie rozważył dylemat i w tej chwili nie ma nic do powiedzenia.

Andy McClarren ze stacji WolfNews, od ponad dziesięciu lat najpopularniejsza osobowość telewizji informacyjnej, tak właśnie nazwał kiedyś Naylora. Swoją opinię argumentował tym, że choć szef sztabu administruje Armią, to w istocie jego rozkazom podlega niewielu żołnierzy. Tymczasem Centralnemu Dowództwu Naylora podlegają nie tylko jednostki Armii, ale także Sił Powietrznych i Marynarki Wojennej. To oznacza, że dowodzi bezpośrednio większą liczbą żołnierzy, marynarzy i pilotów – a także armat, czołgów, samolotów i okrętów wojennych – niż jakikolwiek inny oficer na świecie.

Jednakże nawet jeśli koncepcja McClarrena była słuszna, generał Naylor czuł się z nią nieswojo.

– Jeszcze jedno pytanie, Natalie – dodał Lammelle – a potem dam ci spokój. – Czy powiemy Trumanowi Ellsworthowi, że Charleya nie ma w Budapeszcie, żeby mu oszczędzić męczącej podróży?

– Skąd wiesz, że Charleya nie ma w Budapeszcie? – zainteresował się Naylor.

– Bo jest w Argentynie – odparł Lammelle.

– Ale skąd ta pewność? – spytał znowu generał, a potem, zanim padła odpowiedź, dodał oskarżycielskim tonem: – Prezydent przecież pytał, czy wiesz, gdzie jest Charley.

– Nieprawda. Pytał ciebie i Ellswortha – odparł Lammelle. – Gdyby spytał Natalie lub mnie, prawdopodobnie usłyszałby odpowiedź.

– „Prawdopodobnie”? – powtórzył oburzony Naylor. – Niesłychane! Przecież to prezydent Stanów Zjednoczonych!

Ta wymiana zdań była żywym odbiciem różnic kulturowych między światami, w których żyli generał Naylor i dyrektor CIA Lammelle. Naylor był wytworem West Point – podobnie jak pięć pokoleń jego przodków – i starał się ze wszystkich sił żyć w zgodzie z Kodeksem Honorowym tej uczelni, który surowo zabrania kłamać, oszukiwać oraz kraść, a także tolerować takie zachowania u innych.

Lammelle zaś całe dorosłe życie spędził w branży wywiadowczej. Już jako młody sierżant Korpusu Kontrwywiadu Armii – a potem jako oficer w Centrum Dowodzenia Wywiadem w Marynarce Wojennej – przekonał się, że kłamstwo, oszustwo oraz kradzież to często jedyne środki prowadzące do wyznaczonego celu. Kiedy zaś dołączył do tajnej służby CIA i zaczął piąć się w górę, dowiedział się czegoś jeszcze: że im wyżej udaje się zajść, tym więcej trzeba kłamać, oszukiwać i kraść, współpracując przy tym ze światowej klasy łajdakami, fantastycznie wręcz uzdolnionymi kłamcami, oszustami i złodziejami, by osiągnąć wyznaczony cel.

– Co zatem zrobisz, Allanie?

– Oczywiście wykonam rozkaz.

– To znaczy polecisz do Argentyny, spróbujesz odnaleźć Charleya i, jeśli ci się to uda, każesz mu zameldować się u prezydenta?

– Taki dostałem rozkaz.

– Nie zamierzam zagłębiać się we wszystkie pytania, które będą padać z przeróżnych stron – a będzie wśród pytających także donośny głos stacji WolfNews, Andy McClarren, którego najwyraźniej fascynuje wszystko, co robisz – a dotyczyć będą zagadkowej podróży naczelnego dowódcy do Argentyny. Załóżmy też, że uda ci się odnaleźć Charleya, choć ja nie zamierzam ci powiedzieć, w której części Argentyny należy go szukać. Ale czy zastanawiałeś się już, w jaki sposób Charley zareaguje na twoje słowa?

Naylor spojrzał na Lammelle’a spode łba.

– Czy wziąłeś pod uwagę na przykład taki wariant: „Z całym szacunkiem, proszę powiedzieć temu naszemu szurniętemu prezydentowi, żeby spierdalał na palmę banany prostować”?

Naylor nadal milczał.

– Sądzę, że to prawdopodobny scenariusz, Allanie. Nie wydaje mi się, by Charley zdążył zapomnieć, że gdy ostatnim razem naczelny dowódca wysłał ludzi jego tropem, chodziło o to, żeby zapakować go wraz z ukochaną do samolotu Aerofłotu i wyekspediować do Rosji.

– A co ty byś zrobił na moim miejscu, Frank? – spytał Naylor po bardzo długiej chwili.

– Ja sam nie mam pojęcia, jak się zachować wobec tego najświeższego idiotycznego pomysłu – przyznał Lammelle. – I nie czuję się powołany do tego, żeby ci cokolwiek sugerować. Chyba że... Może chciałbyś się przekonać, co o tym myśli McNab?

– Sądzisz, że muszę zasięgać jego rady? – spytał Naylor. – Właściwie nie powinniśmy nawet wtajemniczać go w to, co usłyszeliśmy podczas posiedzenia Gabinetu. Wszystko, co się tam mówi, ma z automatu klauzulę „ściśle tajne, prezydenckie”.

– Bez jaj – rzucił sarkastycznie Lammelle. – Szkoda, że nie wiedziałem.

Naylor pobladł, ale nic nie odpowiedział.

Nie odezwał się już do końca podróży do Bazy Sił Powietrznych Andrews, dopiero gdy wysiadał z wozu Lammelle’a, rzucił na pożegnanie:

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[1] Tak nazywa się jedna z dzielnic Waszyngtonu, a od niej przyjęło się nieoficjalne miano Departamentu Stanu, którego siedziba tam właśnie się mieści. Foggy Bottom znaczy „mgliste dno” – niecka terenu sprzyja podobno koncentracji mgły i smogu, ale w odniesieniu do Departamentu Stanu można tę nazwę rozumieć zgoła inaczej (przyp. tłum.).

II

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

III

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

IV

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

V

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

VI

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

VII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

[OSIEM]

Dostępne w wersji pełnej

VIII

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

IX

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

X

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

[PIĘĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SZEŚĆ]

Dostępne w wersji pełnej

[SIEDEM]

Dostępne w wersji pełnej

XI

[JEDEN]

Dostępne w wersji pełnej

[DWA]

Dostępne w wersji pełnej

[TRZY]

Dostępne w wersji pełnej

[CZTERY]

Dostępne w wersji pełnej

Posłowie

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Hazardous Duty

Copyright © 2013 by W.E.B. Griffin

All rights reserved including the right of reproduction in whole or in part in any form.

This edition published by arrangement with G.P. Putnam’s Sons, a member of Penguin Group (USA).

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2014

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Agnieszka Horzowska

Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Zbigniew Mielnik

Fotografia na okładce
© U.S. Navy - digital version copy/Science Faction/Corbis/FotoChannels

Wydanie I e-book

(opracowane na podstawie wydania książkowego:

Niebezpieczna misja, wyd. I, Poznań 2014)

ISBN 978-83-7818-303-7

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.

ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań

tel. 61-867-47-08; fax 61-867-37-74

e-mail: rebis@rebis.com.pl

www.rebis.com.pl

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl