Terry Goodkind

Pożoga

Tom IX serii

Przełożyła Lucyna Targosz

Dom Wydawniczy REBIS

Tytuł oryginału: Chainfire

Copyright © 2005 by Terry Goodkind
All rights reserved

Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2015

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Redaktor: Joanna Rewińska
Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński
Ilustracja na okładce: Keith Parkinson
Mapka: Terry Goodkind

Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Pożoga, wyd. I, dodruk, Poznań 2015)

ISBN 978-83-7818-963-3

Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.
ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań
tel. 61 867 81 40, 61 867 47 08
fax 61 867 37 74
e-mail: rebis@rebis.com.pl
www.rebis.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

Dedykacja

Mapa

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

ROZDZIAŁ 40

ROZDZIAŁ 41

ROZDZIAŁ 42

ROZDZIAŁ 43

ROZDZIAŁ 44

ROZDZIAŁ 45

ROZDZIAŁ 46

ROZDZIAŁ 47

ROZDZIAŁ 48

ROZDZIAŁ 49

ROZDZIAŁ 50

ROZDZIAŁ 51

ROZDZIAŁ 52

ROZDZIAŁ 53

ROZDZIAŁ 54

ROZDZIAŁ 55

ROZDZIAŁ 56

ROZDZIAŁ 57

ROZDZIAŁ 58

ROZDZIAŁ 59

ROZDZIAŁ 60

ROZDZIAŁ 61

ROZDZIAŁ 62

ROZDZIAŁ 63

ROZDZIAŁ 64

ROZDZIAŁ 65

ROZDZIAŁ 66

ROZDZIAŁ 67

Cykl Miecz Prawdy

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Vincentowi Cascelli,

człowiekowi obdarzonemu bystrym umysłem,

poczuciem humoru, siłą i męstwem…

przyjacielowi, na którego zawsze mogę liczyć

ROZDZIAŁ 1

Wiele tu jego krwi?

– Boję się, że to głównie jego krew – odparła druga ze spieszących u jego boku kobiet.

Richard za wszelką cenę starał się nie zemdleć; miał wrażenie, że ich zdyszane głosy docierają do niego z wielkiej odległości. Nie miał pojęcia, kim są. Wiedział, że je zna, lecz teraz nie miało to znaczenia.

Nękał go i przerażał rozdzierający ból w lewej połowie piersi i brak mu było tchu. Oddychał z wielkim trudem.

Ale i tak miał większe zmartwienie.

Z całych sił starał się powiedzieć, co go dręczy, ale nie był w stanie wymówić słowa; mógł jedynie cichutko jęczeć. Chwycił ramię jednej z towarzyszących mu kobiet, desperacko próbując ją zatrzymać, zmusić, żeby go wysłuchała. Opacznie pojęła jego gest i kazała niosącym go mężczyznom jeszcze przyspieszyć, chociaż i tak dyszeli już z wysiłku, dźwigając go po kamienistym gruncie w gęstym mroku pod olbrzymimi sosnami. Starali się – na ile mogli – nieść go ostrożnie, lecz nie ośmielali się zwolnić.

Gdzieś w pobliżu zapiał kogut, jakby ten poranek niczym się nie różnił od innych.

Richard z dziwną obojętnością obserwował zaaferowanie towarzyszących mu ludzi. Jedynie ból był realny. Pamiętał, że kiedyś usłyszał, iż umierając, jest się samotnym, choćby było się otoczonym przez wielu ludzi. I teraz właśnie miał poczucie, że jest samotny.

Kiedy wyszli z gęstwiny na słabo zalesioną, pokrytą kępami trawy połać, zobaczył ponad gałęziami ołowiane niebo grożące potężną ulewą. Deszczu najmniej teraz potrzebował. Oby tylko się nie rozpadało.

Szli pospiesznie. Ukazały się nie malowane drewniane ściany małego domku, a potem poszarzały ze starości płot odgradzający żywy inwentarz. Wystraszone kury z gdakaniem uciekały im z drogi. Wykrzykiwano rozkazy. Richard, wymęczony przeraźliwym bólem po ciężkiej podróży, ledwo zauważał ziemiste twarze ludzi, którzy go mijali. Czuł się tak, jakby go rozszarpywano na strzępy.

Otaczający go tłumek przecisnął się przez wąskie drzwi do jakiegoś ciemnego pomieszczenia.

– Tutaj – odezwała się pierwsza z kobiet. Richard dopiero teraz uświadomił sobie ze zdumieniem, że to głos Nicci. – Tu go połóżcie, na stole. Szybko.

Usłyszał, jak brzęknęły cynowe kubki, które ktoś zmiótł na bok. Małe przedmioty spadły ze stołu i potoczyły się po brudnej podłodze. Gwałtownie otwarto okiennice, żeby wpuścić do zatęchłej izby choć trochę mętnego światła.

Był to opuszczony wiejski dom. Ściany chyliły się pod dziwacznym kątem, jakby budynek lada chwila miał się zawalić. Opuścili go ludzie, dla których był domem, ludzie, którzy go zbudowali i wypełniali życiem – i teraz miało się wrażenie, że czeka, by się w nim zagnieździła śmierć.

Mężczyźni trzymający ręce i nogi Richarda podnieśli go i ostrożnie położyli na z grubsza obrobionym drewnianym blacie. Chłopak chętnie by wstrzymał oddech, tak straszliwie zabolała go lewa strona piersi, lecz i tak z trudem łapał powietrze.

Musiał oddychać, żeby mówić.

Błysnęło. Chwilę później zagrzmiało.

– Szczęście, żeśmy zdążyli pod dach przed deszczem – odezwał się jeden z mężczyzn.

Nicci machinalnie przytaknęła; nachyliła się i palcami badała pierś Richarda. Krzyknął, wygiął plecy na drewnianym blacie, chciał się usunąć spod jej dłoni. Druga kobieta natychmiast przycisnęła mu ramiona, unieruchamiając go.

Usiłował się odezwać. Prawie mu się udało wydusić jakieś słowa, ale wtedy wykaszlał skrzepłą krew. Krztusił się, starając się złapać oddech.

Kobieta przytrzymująca jego barki przekręciła mu głowę na bok.

– Wypluj – powiedziała, nachylając się nad nim.

Przeraził się, bo nie mógł odetchnąć, ale zrobił, jak nakazała. Wsunęła mu palce do ust, starając się odetkać gardło. Przy jej pomocy udało mu się w końcu odkaszlnąć i wypluć tyle krwi, że wreszcie mógł zaczerpnąć powietrza, którego tak desperacko potrzebował.

Nicci badała palcami miejsce, z którego sterczała strzała, i klęła pod nosem.

– O drogie duchy – wyszeptała, rozrywając przesiąkniętą krwią koszulę – sprawcie, żeby nie było za późno.

– Bałam się wyciągnąć strzałę – odezwała się druga kobieta. – Nie miałam pojęcia, co by się stało, gdybym to zrobiła, więc uznałam, że lepiej ją tak zostawić i mieć nadzieję, że cię odnajdę.

– Ciesz się, żeś nie próbowała jej wyciągać – odparła Nicci, wsuwając dłoń pod plecy skręcającego się z bólu Richarda. – Gdybyś ją wyciągnęła, już by nie żył.

– Ale zdołasz go uleczyć… – Było to bardziej błaganie niż pytanie.

Nicci nie odpowiedziała.

– Możesz go uleczyć. – Tym razem słowa zostały wysyczane przez zaciśnięte zęby.

Cierpliwość się skończyła i głos zabrzmiał rozkazująco – Richard rozpoznał Carę. Nie zdążył jej powiedzieć, zanim ich zaatakowano. Na pewno powinna była wiedzieć. Lecz jeżeli wiedziała, to czemu nic nie mówiła? Dlaczego nie rozwiała jego obaw?

– Gdyby nie on, to by nas zaskoczyli – odezwał się jeden ze stojących z boku mężczyzn. – Wszystkich nas ocalił, rzucając się na podkradających się do nas żołnierzy.

– Musisz mu pomóc – nalegał inny.

Nicci niecierpliwie machnęła ręką.

– Wyjdźcie stąd, wszyscy. I tak tu ciasno. Nie mogę się teraz rozpraszać. Potrzebne mi spokój i cisza.

Znów błysnęło, jakby dobre duchy zamierzały jej odmówić tego, czego tak potrzebowała. Zagrzmiało – zbliżała się burza.

– Przyślesz do nas Carę, jak tylko będziesz coś wiedziała? – spytał jeden z nich.

– Tak, tak. Wyjdźcie.

– I upewnijcie się, czy w pobliżu nie ma innych żołnierzy – dorzuciła Cara. – Gdyby byli, to się ukryjcie. Nie wolno dopuścić, żeby nas teraz odnaleźli.

Przysięgli, że zrobią, jak kazała. Otwarto drzwi i na wyblakły tynk ścian padło trochę mglistego światła. Cienie wychodzących mężczyzn przesuwały się w plamie światła niczym opuszczające Richarda dobre duchy.

Jeden z wychodzących dotknął ramienia chłopaka – gest mający pocieszyć i dodać odwagi. Richard jak przez mgłę rozpoznał jego twarz. Sporo czasu nie widział tych ludzi. Przyszło mu na myśl, że to nie pora na ponowne spotkanie. Wyszli i zamknęli drzwi, plama światła zniknęła; izbę znów rozjaśniały nieliczne promienie sączące się przez jedyne okno.

– Nicci – szepnęła natarczywym tonem Cara – możesz go uleczyć?

Richard szedł właśnie na spotkanie z Nicci, kiedy oddziały wysłane, żeby stłumić powstanie przeciwko tyrańskiej władzy Imperialnego Ładu, przypadkowo natrafiły na jego położone na uboczu obozowisko. Akurat myślał, że musi odszukać Nicci, gdy żołnierze się na niego natknęli. W czarnej rozpaczy pojawiła się iskierka nadziei; Nicci mu pomoże.

Musiał ją tylko nakłonić, żeby go wysłuchała.

Nachyliła się niżej i wodziła pod nim dłońmi, starając się sprawdzić, ile brakowało, żeby strzała przeszła na wylot. Richardowi udało się pochwycić osłonięte czarną suknią ramię. Zobaczył, że ma okrwawioną dłoń. Kiedy zakaszlał, krew pociekła mu po twarzy.

Nicci zwróciła ku niemu błękitne oczy.

– Wszystko będzie dobrze, Richardzie. Leż spokojnie. – Pukiel blond włosów zsunął się jej z drugiego ramienia, kiedy chłopak usiłował ją ku sobie przyciągnąć. – Jestem przy tobie. Uspokój się. Nie odejdę. Nie ruszaj się. Wszystko w porządku. Pomogę ci.

W jej głosie pobrzmiewała panika, choć bardzo się starała ją ukryć. Uśmiechała się pokrzepiająco, lecz w oczach miała łzy. Pojął, że jej moc uzdrawiania może nie wystarczyć, żeby uleczyć tę ranę.

Więc tym bardziej powinna go wysłuchać.

Richard otworzył usta, próbował coś powiedzieć. Brakowało mu tchu. Drżał z zimna, walczył o każdy oddech. Nie mógł umrzeć – nie tutaj, nie teraz. Oczy zapiekły go od łez.

Nicci łagodnie i ostrożnie na powrót go ułożyła.

– Leż spokojnie, lordzie Rahlu – powiedziała Cara. Zdjęła jego dłoń z ramienia Nicci i mocno ścisnęła. – Nicci się tobą zajmie. Wyzdrowiejesz. Tylko się nie ruszaj i pozwól, by zrobiła, co musi, żeby cię uleczyć.

Blond włosy Nicci były rozpuszczone, a Cary – splecione w warkocz. Choć Richard wiedział, jak przejęta i zatroskana jest Cara, to i tak w jej pozie mógł dostrzec tylko silną osobowość Mord-Sith, a w jej rysach i stalowobłękitnych oczach – siłę woli. Owa siła i pewność siebie dawały mu tak potrzebne teraz wsparcie.

– Strzała nie przeszła na wylot – oznajmiła Nicci, wysuwając dłoń spod pleców Richarda.

– I tak ci powiedziałam. Zdołał ją trochę odbić mieczem. To dobrze, prawda? Lepiej, niż gdyby przeszła na wylot?

– Nie – odparła cicho Nicci.

– Nie? – Cara pochyliła się ku niej. – Niby czemu gorzej, że nie przebiła mu pleców?

Nicci popatrzyła na Mord-Sith.

– Gdyby mu sterczała z pleców albo była na tyle blisko, że wystarczyłoby tylko trochę ją popchnąć, tobyśmy mogły odciąć grot z zadziorami i wyciągnąć drzewce. – Przemilczała, co teraz będą musiały zrobić.

– Ale nie krwawi za bardzo – poddała Cara. – Choć to się nam udało powstrzymać.

– Może zewnętrzne krwawienie – odrzekła Nicci. – Ale wewnątrz krwawi: krew wlewa się do lewego płuca.

Tym razem to Cara złapała Nicci za ramię.

– Ale przecież coś zrobisz… Przecież coś…

– Oczywiście – burknęła Nicci, wyrywając się Carze.

Richard boleśnie zachłysnął się oddechem. Jeszcze chwila i ogarnie go panika.

Nicci położyła mu dłoń na piersi – żeby go unieruchomić i zarazem dodać otuchy.

– Może zaczekasz z tamtymi, Caro.

– Mowy nie ma. Lepiej zabieraj się do roboty.

Nicci przelotnie spojrzała Carze w oczy, potem się pochyliła i znów zamknęła dłoń na drzewcu strzały sterczącej z piersi Richarda. Poczuł, jak magia wnika po strzale w głąb niego. Rozpoznał moc Nicci, podobnie jak rozpoznawał jej aksamitny głos.

Wiedział, że nie może odkładać tego, co musiał zrobić. Bo kiedy Nicci zacznie, to nie wiadomo, ile czasu upłynie, aż on znów się ocknie… o ile się ocknie. Wytężył wszystkie siły i rzucił się do przodu, złapał suknię tuż przy kołnierzu, uniósł się lekko i przyciągnął Nicci ku sobie, żeby go dobrze słyszała.

Musiał spytać, czy wiedzą, gdzie jest Kahlan. A gdyby nie wiedzieli, to trzeba poprosić Nicci, żeby mu pomogła ją odnaleźć. Zdołał wymówić tylko jedno słowo.

– Kahlan – wyszeptał, wytężając wszystkie siły.

– W porządku, Richardzie, w porządku. – Nicci ujęła go za nadgarstki i odsunęła ręce chłopaka od sukni. – Posłuchaj! – Ponownie odchyliła go na stół. – Słuchaj. Nie mamy czasu. Musisz się uspokoić. Nie ruszaj się. Odpręż się i daj mi działać. – Odgarnęła mu włosy, położyła troskliwie dłoń na czole, a drugą znów uchwyciła przeklętą strzałę.

Richard desperacko starał się zaprotestować, powiedzieć im, że muszą odnaleźć Kahlan, lecz mrowienie magii już się wzmagało, aż do paraliżującego bólu.

Obezwładnił go straszliwy ból przeszywającej go mocy. Widział nad sobą twarze Cary i Nicci. A potem w izbie zapada ciemność.

Nicci już go kiedyś leczyła. Richard znał dotknięcie jej mocy. Tym razem coś było inaczej. Niebezpiecznie inaczej. Cara wstrzymała oddech.

– Co ty robisz?!

– To, co muszę, żeby go ocalić. To jedyny sposób.

– Ale nie możesz…

– Jeśli wolisz, żebym go oddała śmierci, to mi powiedz. Albo pozwól mi zrobić to, co muszę, żeby go zatrzymać wśród nas.

Cara przez chwilę przyglądała się rozgniewanej Nicci, a potem westchnęła i skinęła przyzwalająco głową.

Richard sięgnął do nadgarstka Nicci, lecz Cara zdążyła pochwycić jego dłoń i przycisnęła ją do stołu. Palce chłopaka natrafiły na wypukły złoty napis na rękojeści miecza – słowo PRAWDA. Znów wymówił imię Kahlan, ale tym razem z jego ust nie wydobył się żaden dźwięk.

Cara zmarszczyła brwi i pochyliła się ku Nicci.

– Słyszałaś, co mówił? Co to było?

– Bo ja wiem. Jakieś imię. Chyba Kahlan.

Richard usiłował krzyknąć: „Tak”, ale tylko ochryple jęknął.

– Kahlan? – spytała Cara. – Kim ona jest?

– Nie mam pojęcia – odszepnęła Nicci, koncentrując się na czekającym ją zadaniu. – Najwyraźniej majaczy z upływu krwi.

Nagły atak bólu sprawił, że Richard nie mógł złapać tchu.

Ponownie błysnęło i zagrzmiało – i tym razem ulewa zabębniła o dach.

Choć się bronił, ich twarze zaczęły tonąć w mroku.

Zanim Nicci użyła całej swojej mocy, zdążył jeszcze po raz ostatni wyszeptać imię Kahlan.

A potem świat zniknął.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki