Dla moich rodziców – z podziwem i miłością

CZĘŚĆ PIERWSZA

Śpij, moje kochanie.

Co się z tobą stanie?

Jak obrączka z lombardu

krążysz z rąk do rąk.

Miłość gdzieś się zgubiła,

choć niedawno tu była.

A ty nie wiesz, kochanie,

gdzie się podział twój dom.

Co w tym życiu liczy się?

Ten, co stracił żonę, wie.

Chrissie Hynde, Calineczka

Data: 3 czerwca 2006

Od: „Tatuś”<malyj@cusimanorganics.com>

Do: „Isabel Montgomery”<isabel@exmnster.uk>

DW: lista mailingowa Komitet

Temat: mail 1

Moja najdroższa Izzy,

wszyscy rodzice to źli rodzice. To chcę ci powiedzieć na samym wstępie. Wszyscy rodzice to źli rodzice, a im szybciej to zrozumiesz, tym łatwiej będzie ci podjąć decyzję.

Bo czy mogłoby być inaczej? Wszystko, co wam wmawiamy od urodzenia, to gówno prawda. Mówimy wam, że rodzice się kochają, że istnieje różnica między złem i dobrem i że wszystko zawsze dobrze się kończy. A potem dorastacie i okazuje się, że mamusia i tatuś nie mogą na siebie patrzeć, nikogo nie obchodzi, że bogaci to świnie, a biedni to dobrzy ludzie, wojna trawi prawie cały świat i właściwie wszystko skończy się całkowicie i ze szczętem źle.

Tę część pomijamy. Nie mówimy, że nie mamy najbledszego pojęcia, skąd się wzięliśmy, dlaczego tu jesteśmy, i że jeden Bóg wie, dokąd zmierzamy. Przy czym nie wiemy, czy Bóg w ogóle istnieje.

Rozumiesz? Kłamiemy, a zatem jesteśmy złymi rodzicami.

Zgadza się? Nie kłócę się z tobą, Isabel. Nie proszę cię o wybaczenie, zrozumienie ani współczucie. Okłamałem cię, nie powiedziałem ci, kim naprawdę jestem, kim jesteś ty – a potem cię opuściłem, i to wszystko, zanim skończyłaś siedem lat. Chyba przyznasz, że w dziedzinie bycia złym rodzicem to pewien rekord.

Chcę przez to powiedzieć jedno: wszyscy rodzice to źli rodzice. Bardzo wcześnie decydujemy się was okłamywać – i to jest fakt. Faktem jest też, że robimy to, bo prawda byłaby gorsza.

Jeśli sądzisz, że się usprawiedliwiam – niech tak będzie. Możesz skasować tego maila i nie wsiąść do samolotu, to twój wybór. Ale sytuacja wygląda tak, że – czy chcesz w to wierzyć, czy nie – prawda byłaby gorsza.

Co mieliśmy ci powiedzieć, do cholery? Wyobraź to sobie. „Wiesz co, kochanie? Kiedy idziesz spać, mamusia i tatuś nie potrafią wytrzymać ze sobą w jednym pokoju, nie wdając się w kłótnię, straszną kłótnię, w której mówią okropne rzeczy po to, żeby zranić się najboleśniej jak można. I wiesz co? Masz pięćdziesiąt procent szans na to, że pewnego dnia ty i twój wybranek także będziecie robić sobie piekło z życia”.

Rozumiesz? Albo to:

„Moja kochana córeczko, od Sierra Leone po Betlejem źli ludzie odbierają sobie nawzajem życie w straszliwy sposób, czasem maczetami, czasem bronią palną, czasem torturami i głodem. Robią to, ponieważ chcą zdobyć pieniądze tych drugich, nie podobają im się ich przekonania, a w niektórym krajach – Irlandii, Izraelu, czarodziejskich zamorskich krainach – robią to, bo nie wiedzą, jak przestać”.

A potem spokojnie poszłabyś się pobawić klockami, tak? Jasne. Raczej pewnego dnia wpadłabyś z uzi do szkolnej stołówki. Dlatego kłamiemy, a robimy to, bo prawda byłaby gorsza.

Isabel, jesteś już dorosła. Masz siedemnaście lat. Potrafisz odróżnić dobro od zła. Nie chciałem cię szokować tą prawdą, kiedy byłaś mała, i teraz również tego nie pragnę. Widzę cię taką, jaką jesteś dziś, wiosną 2006 roku. Tu, w Ameryce, jest druga po południu, słońce ukryło się daleko za chmurą, pole za oknem mojego pokoju pokrywa najdelikatniejsza wczesnowiosenna zieleń. W Anglii, gdzie jesteś, wybiła siódma wieczór, rośliny w pełnym rozkwicie, ciepło, bezwietrznie, miło. Wyobrażam sobie ciebie w pokoju w akademiku, czytającą maila i wydmuchującą dym z papierosa za okno – bo wiem, że w Anglii nadal trwa rok akademicki, a ludzie wciąż palą.

Natomiast nie wiem, ale wyobrażam sobie, że ten mail cię nie zaskoczył. Spodziewałaś się go. Dwudziesty siódmy czerwca 2006 roku – ta data zawsze tkwiła w twojej głowie. Pewnie od dawna czekałaś, kiedy się z tobą skontaktujemy. Komitet, jak nazywa nas twoja matka. Niewątpliwie zabawiała cię nieskończonymi opowieściami o tym, przez co musieliśmy przejść, żeby podjąć tę decyzję. Wspólne decyzje. Bezsensowne dyskusje. Składanie autokrytyki i krytykowanie innych. Od lat czekałaś na dwudziestego siódmego czerwca 2006 roku, a teraz, gdy do tego dnia zostało tylko parę tygodni, nie dziwi cię wiadomość od nas ani to, o co cię prosimy.

Widzę cię, jak siedzisz przy oknie, a twoją delikatną twarz oświetla blask zachodzącego słońca – tego samego słońca, które widzę za własnym oknem, lecz tu jego promienie padają pod innym kątem. Jesteś drobna, masz siedemnaście lat. Wyglądasz – zawsze wyglądałaś – jak nasze przeciwieństwo: moja córka o nosku jak guziczek, wysokich kościach policzkowych i włosach koloru orzechów, smagła, brązowooka córa jasnowłosej Julii Montgomery. A to, w czym przypominasz jedno z nas, stoi w sprzeczności z tym drugim: obdarzona temperamentem naukowca córka kobiety, która co miesiąc redaguje plotkarski felieton, moja cyniczna córka, choć jestem, co tu ukrywać, idealistą. Jak was nazywają, Isabel? Pokolenie Y, tak? Pokolenie milenijne. Zero polityki, nawet demonstracji przeciwko wojnie, zero ideałów, zero narkotyków. Pierwsze pokolenie od pięćdziesięciu lat, czyli od czasów mojego dzieciństwa, które nie uznaje dragów! Widzisz, od dawna cię nie widziałem, ale cię znam, Isabel.

W dodatku słyszę, co w tej chwili myślisz. Myślisz: znasz mnie, papciu? Wątpię. Albo raczej: papciu, wcale tak nie myślę.

Dobrze. Przyznaję, w wyobraźni słyszę głosik małej dziewczynki. Ale to wspomnienie nie pojawiło się bez przyczyny, zgodzisz się ze mną? Bo moim zdaniem, jeśli chcę skłonić Isabel, młodą kobietę, by zrobiła to, czego od niej oczekuję, muszę przemówić do rozsądku małej dziewczynce.

Tak, kochanie. Chcemy cię o to poprosić. Prosimy, żebyś za trzy tygodnie od dziś porzuciła najpiękniejsze miejsce na świecie i przeniosła się do jednego z najgorszych: Detroit w stanie Michigan. Jesteśmy dokładnie tacy, jak opisywała ci matka: „Komitet” łysiejących byłych hipisów – przynajmniej jeśli chodzi o mnie, bo mam łysinę i byłem hipisem. I kontaktujemy się z tobą – w dodatku mailowo, żeby ominąć twojego dziadka i matkę – by cię przekonać do tego, czego od dawna się spodziewałaś: zrobienia czegoś bardzo nagłośnionego, skupiającego powszechną uwagę i w rzeczy samej okropnego.

Chcemy, żebyś w niedzielę dwudziestego piątego czerwca uciekła ochronie dziadka – tym osiłkom, którzy mają strzec wnuczki ambasadora Montgomery’ego rzekomo przed porwaniem, a tak naprawdę przed zrobieniem tego, o co cię prosimy. Chcemy, żebyś opuściła swoją malowniczą angielską szkółkę dla bogatych dzieci i przyleciała do ciężkiego więzienia w Michigan – różnica daje się zauważyć – by wystąpić jako świadek na rozprawie dotyczącej zwolnienia warunkowego. Czyniąc to, dopuścisz się potwornej zdrady.

Nie będę miał pretensji, jeśli odmówisz.

A jednak zamierzam cię do tego nakłonić.

Oto moje powody.

Chociaż to prawda, że wszyscy rodzice są złymi rodzicami, istnieje także inna prawda: choćbyśmy byli nie wiadomo jak kiepscy – a naprawdę podnieśliśmy poprzeczkę – byliśmy także najlepsi jak można. Zważywszy na okoliczności, w których żyliśmy – naprawdę dramatyczne i niezawinione przez nas.

I właśnie w tym rzecz, Izzy. W tym rzecz. Nie przeczę, że byłem złym ojcem. Nie piszę do ciebie, żeby się usprawiedliwić. Piszę – również w imieniu innych – żeby wyjaśnić ci dlaczego.

Piszemy do ciebie, żeby ci wytłumaczyć, dlaczego latem 1996 roku, dziesięć lat temu, twój dobry, życzliwy, sprawiedliwy ojciec, cieszący się ogólnym poważaniem w malowniczym miasteczku, w którym mieszkaliśmy, okazał się kimś zupełnie innym. Piszemy, żeby ci wyjaśnić, w jaki sposób świat, którym cię otoczył – dobry, sprawiedliwy świat, świat pełen słońca, śniegu i wody, świat intensywnych kolorów i wesołych przygód, świat bezpiecznych wnętrz i długich nocy bez lęku – w jaki sposób ten świat okazał się fałszem.

Piszemy, prosząc cię, żebyś zrozumiała, iż nie tylko twoi, ale wszyscy rodzice są złymi rodzicami – a to dlatego, że nie mają wyboru.

I pewnego dnia ty także staniesz się złą matką.

No tak. Dlatego do ciebie piszemy. Wszyscy się co do tego zgodziliśmy. Natomiast jak do ciebie napisać – o, to zupełnie inna sprawa. Co bardziej subtelne strony tego zagadnienia wymagały długiej debaty, która niewątpliwie rozbawiłaby twoją matkę do łez. Widzisz, ustaliliśmy, że powiemy ci prawdę. Ale nie mamy pewności, co jest prawdą.

Najpierw postanowiliśmy napisać wspólnie. Billy Cusimano ma komputerowca, który udostępnił nam własny serwer, żeby Ben i Rebecca nie musieli używać swoich adresów mailowych z pracy i żebyśmy nie musieli się martwić o bezpieczeństwo naszych listów. Zdaje się, że Billy – do którego nie całkiem dotarło, że Cusimano Organics to absolutnie legalna firma – używa jakiegoś wyrąbanego w kosmos programu szyfrującego. No więc zacząłem: napisałem z dziesięć stron i wysłałem je do Komitetu. Nie minęło dziesięć minut, a na ekranie wyskakuje mi okienko czatu. Rebecca pisze do mnie przez ten cholerny komunikator. „Skleroza cię tknęła, staruszku? Myślałam, że mamy jej powiedzieć, co się naprawdę wydarzyło”. Staruszku, żeby ją. Potem jeszcze przejechał się po mnie Jeddy. Spytał, czy fascynuję się piśmiennictwem trockistycznym, bo chciałby wiedzieć, czemu przypisać moje bezczelne fałszowanie faktów – propagandzie czy alzheimerowi. Później Ben, jak zwykle konstruktywny, spytał, co w końcu postanowiliśmy: zachęcić czy zrazić do siebie Isabel, bo z moich wypocin na razie wynika jasno, że wszyscy powinniśmy trafić do pudła bez prawa apelacji, i wkrótce stało się jasne, że za skarby nie dojdziemy do porozumienia. W końcu Molly zaproponowała, żebyśmy pisali na zmianę – te pięć czy sześć osób, które odegrały kluczowe role w wydarzeniach lata 1996 roku.

Oto jej plan: każde z nas opisze fragment tej historii, a potem przekaże tekst dalej. W ten sposób nie będziemy musieli się zgadzać z tym, co napisali poprzednicy, a tobie da to pewne pojęcie o sytuacji. Co więcej, każde z nas będzie pisać na własną rękę, więc jeśli w naszych relacjach występują sprzeczności, sama je wychwycisz. Ja napiszę pierwszy, a kiedy to zrobię – na tyle, na ile mogę za jednym posiedzeniem – prześlę maila tobie i reszcie Komitetu, a potem ktoś inny pociągnie opowiadanie. I w ten sposób, stopniowo – jeśli nie zablokujesz naszych maili – poznasz całą historię.

Wszyscy się na to zgodzili i uznali, że to ja mam zacząć. I tak pojawił się problem: od czego? Od dnia twojego urodzenia? Od dnia mojego urodzenia? Od wojny domowej w Hiszpanii? Łamałem sobie nad tym głowę przez dobrych parę dni brzydkiej wiosennej pogody. A potem pomyślałem: do diabła z tym, mamy mówić prawdę, nie? I opowiedzieć to tak, jak się wydarzyło, nie? No, w takim razie, to wszystko zaczęło się w czerwcu 1996 roku w Morzu Zieleni Billy’ego Cusimana, a zatem zacznę od Billy’ego.

2.

Dziś znasz Billy’ego Cusimana jako właściciela krajowej sieci organicznych supermarketów, którymi zarządza z loftu w SoHo – i to zarządza z najwyższą gorliwością; ma do opłacenia czesne trojga dzieci, a to nie koniec wydatków. Ale w 1996 roku, kiedy zostałem jego prawnikiem, Billy był zupełnie innym człowiekiem.

Przede wszystkim miał wtedy trochę włosów. Nie nazwałbym ich szaloną grzywą, ale wystarczały na cienki kucyk, noszony w tamtych czasach przez facetów w naszym wieku. Ponadto był potężny – ogromne brzuszysko wylewało mu się spod podkoszulka. W wieku czterdziestu siedmiu lat, przed pierwszym zawałem, jeszcze nie nauczył się zwrotu „lepsze jedzenie albo śmierć” – którym, nie uwierzysz, chciał reklamować swoje supermarkety. Na szczęście agencja reklamowa kazała mu się puknąć w łeb. I wreszcie – co także jest ważne – kiedy został moim klientem, nie wpadł jeszcze na genialny pomysł otwarcia organicznych marketów Cusimano – a może to Ameryka nie była na nie gotowa. W każdym razie nie posiadał świetnie prosperującej sieci sklepów, lecz był oskarżonym w sprawie federalnej. Można powiedzieć, że przez te dziesięć lat pokonał długą drogę.

W 1996 roku oficjalnie miał sześć małych furgonetek dostarczających towar na nowojorskie ekologiczne targowiska z około tuzina organicznych gospodarstw w dolinie rzeki Hudson. W rzeczywistości zarabiał tak, jak to robił od lat sześćdziesiątych: hodując w podziemiach Morza Zieleni czystą, hybrydyzowaną marihuanę z najwyższej półki.

Tak, Isabel, marihuanę, substancję całkowicie ci obcą, prawda? Jak wyniknie z tej historii, mnie była ona doskonale znana. Jeśli cię to szokuje, uznaj to za kolejny dowód, jakim beznadziejnym jestem ojcem.

No więc jak się domyślasz, ta droga zawodowa Billy’ego sprawiła, że potrzebował on moich usług.

W świecie przestępców spotykamy błędy w myśleniu i w działaniu. Zaskakujące, ale w dziewięciu przypadkach na dziesięć wpada się z tego pierwszego powodu. Wpadka Billy’ego nastąpiła jesienią poprzedniego roku i polegała na tym, że kierowca furgonetki nie wiedział, iż pod ładunkiem kukurydzy, jadącej na targ na Union Square, przewozi inne plony tego lata: trzydzieści kilo suszonej hybrydyzowanej marihuany z hydroponicznej uprawy, całkowicie pozbawionej nasion, więc niezdolnej do rozmnażania, tak soczystej, że po zwinięciu blanta miało się lepkie palce, i tak mocnej, że jeden buch rozwalał ci ego w drebiezgi i mogłeś przez trzy godziny wpatrywać się z fascynacją w swojego kota. Plusem tej polityki był fakt, że kierowca nie zdzierał z ciebie skóry ani nie mógł na ciebie donieść i brał tylko ułamek tej sumy, którą dostawali ludzie przerzucający zioło przez granice stanowe i świadomi ryzyka.

Minusem zaś było to, że ponieważ kierowca nie wiedział nic o dodatkowym ładunku, zapalił sobie blanta, radośnie prując autostradą stanową sto trzydzieści kilometrów na godzinę i słuchając – czujesz to? – Grateful Dead.

Co z kolei dało stanowej policji uzasadniony powód, by wyrzucić cały ładunek kukurydzy na pobocze, wyprawiając myszom tygodniową ucztę. Blant. To on był uzasadnionym powodem. Nie Grateful Dead, którzy wbrew przekonaniom ludzi pokroju twojego dziadka, nadal są legalni.

No, a skoro taki ze mnie zły rodzic i człowiek – jeśli chcesz się utwierdzić w tym przekonaniu, podskocz do Londynu, a mój były teść z radością ci w tym pomoże – wzięcie sprawy Billy’ego może ci się wydawać po prostu kolejną z wielu podłości, jakich się dopuściłem tamtego lata. Wiele osób się wtedy zdziwiło. Widzisz, James Marshal Grant nie brudził sobie rąk obroną przestępców. James Grant – o czym dobrze wiedziano w małym światku prawniczym Albany – pracował tylko dla idei.

Jednak musisz zrozumieć, że latem 1996 roku wszechświatek mojej moralności zmienił się dość radykalnie, a zmieniła go konieczność zarabiania na życie. Żeby to zrozumieć, musisz wiedzieć, że kiedy żeniłem się z twoją matką, było całkiem jasne – spytaj ją, Izzy, nie zaprzeczy – iż będę praktykował prawo wyłącznie dla dobra publicznego, zważywszy na to, że fortuna Montgomerych wymagała jakiegoś zadośćuczynienia.

Wtedy uważałem, że to ma sens: kochaliśmy się, a fortuna była ogromna. Twoja matka odziedziczyła ją po swoim dziadku, tak jak ty odziedziczysz ją po swoim, i nawet w czasie naszego małżeństwa była tak bogata, że myśl o pracy innej niż społeczna wydawała się po prostu absurdalna.

Oczywiście rozstając się z twoją matką, rozstałem się również z jej fortuną. Jednak zachowałem opinię najbardziej idealistycznego prawnika od Miami po Montreal – a także wielu niepłacących klientów, którzy poza mną nie mogli liczyć na przyzwoitą obronę. Z drugiej strony, prawnicy twojego dziadka dopilnowali, żebym nie miał żadnego dochodu z majątku rodziny, zupełnie żadnego, choć musiałem utrzymywać małą dziewczynkę.

Dlatego latem 1996 roku Billy Cusimano wydał mi się doskonałym klientem: stary, śpiący na forsie hipis. W rzeczy samej, od zimy 1995 roku, kiedy twoja matka poszła na odwyk, po wiosnę 1996, kiedy wystąpiła do sądu o pozbawienie mnie prawa do opieki nad dzieckiem, Billy stanowił jedyne źródło moich dochodów.

Nad dzieckiem, czyli nad tobą. Bo latem 1996 roku twoja matka po prostu obwieściła mi, że zamierza zdobyć prawo do wyłącznej opieki nad tobą. Pewnie tego ci nie powiedziała, co? Nie pochwaliła się, że ledwie wyczołgała się z odwyku, a już poszczuła na mnie watahę prawników swojego ojca?

No tak. Billy nie byłby w tej historii tak ważny, gdyby nie to, że jego kryminalna teraźniejszość splotła się, w najgorszym z możliwych momentów, z polityczną przeszłością.

Było to pewnego czerwcowego popołudnia w – tak się składa – piwnicy Morza Zieleni.

3.

Wyobraź sobie najczarniejszą czerń; przestrzeń zupełnie pozbawioną światła, w której słychać nieustanny chlupot wiosennego deszczu. Ten odgłos dociera wszędzie, a jeśli się w niego wsłuchasz, usłyszysz, jaki jest wielowymiarowy, bo składają się na niego tysiące małych strumyków wody. Kiedy nagle ustaje, zastępuje go odgłos milionów spadających kropel, kapiących i zbierających się w strużki, które z kolei spływają do płytkiego kanału przeciwburzowego. Przez jakiś czas jest tylko to kapanie. Powietrze jest ciężkie od wilgoci, prawie tropikalne, czuć je szlamem. Potem, z nagłym elektrycznym skwierczeniem, włącza się światło i nisko zawieszone, oślepiające żarówki zalewają blaskiem pomieszczenie, w którym cienki betonowy występ biegnie wokół bujnego, gęstego dywanu wysokich, soczystych, lśniących sadzonek marihuany, pocącej się żywicą, kompletnie pozbawionej ziaren, hodowanej hydroponicznie w zapieczętowanym pomieszczeniu, w żarze rzędu lamp.

Ta komora była szczelnie zamknięta przez trzy miesiące; dwutlenek węgla sączył się do niej z kanistrów, tlen wypływał na zewnątrz przewodem połączonym z rozpalonym piecem w piwnicy, sadzonki prażyły się przez dwadzieścia godzin na dobę w żarze ultrafioletu i na cztery godziny pogrążały się w nieprzeniknionych ciemnościach, a wszystko to kontrolował komputer, stojący na ławie w głębi pomieszczenia. Zasilał go generator Hondy, niepodłączony do sieci, żeby nikt nie zauważył poboru mocy, trzymany w betonowym bunkrze, żeby nie było go słychać. Jeśli chcesz wiedzieć, benzynę do generatora brało się z furgonetek Billy’ego; gdy wracały wieczorem, miały pełne baki, gdy wyjeżdżały następnego ranka, baki nie były już takie pełne, co przed kierowcami ukrywało się, sprytnie manipulując przy zaworze paliwa. Wchodziło się przez dziurę w ceglanym suficie, złożonym z trzech warstw cegieł i dwóch warstw izolacji, by zniwelować możliwość wykrycia rozgrzanego powietrza. Zawsze wczołgiwałem się tędy z Billym – jedna jedyna inspekcja podczas czteromiesięcznego cyklu hodowlanego – a po naszym wyjściu dziurę natychmiast zamurowywano.

Po wejściu do środka zdjąłem marynarkę i rozpiąłem koszulę – w wilgotnym powietrzu na pierś wystąpił mi pot – po czym usiadłem na ogrodowym krzesełku plecionym z nylonowych żyłek, położyłem teczkę na kolanach, wyjąłem akta Morza Zieleni, a Billy uszczknął włochaty pączek jednej z roślin, wysuszył go w małym piecyku, podłączonym podobnie jak komputer do generatora, i zrobił z niego blanta. Potem usiadł obok mnie na drugim krzesełku i paliliśmy, przekazując sobie jointa, a ja referowałem stan sprawy.

Jeśli zastanawiasz się, jak mogę tak dokładnie pamiętać tę rozmowę – to żadna tajemnica. Otóż tamtego roku całe życie Billy’ego Cusimana znalazło się na podsłuchu. FBI jakoś dowiedziało się o Morzu Zieleni i dosłownie wszystkie rozmowy, jakie przeprowadził – w samochodzie, kuchni, łóżku – zostały nagrane. Nawiasem mówiąc, z tego powodu Billy’ego w końcu uniewinniono; nagrania te były nielegalne i nie przyjęto ich jako materiału dowodowego. Pod tym względem pluskwy się nam przydały. I przydały mi się jeszcze raz, kiedy zacząłem spisywać tę historię. A mówię to, żeby cię zapewnić, iż moje opowiadanie jest bardzo bliskie prawdy.

Zresztą możesz je nazwać prawdą lub fikcją, bylebyś wyobraziła nas sobie, jak siedzimy i rozmawiamy o sprawie, nie mając pojęcia, co przyniesie nam przyszłość.

– No więc, Billy, w piątek wniosłem o odroczenie sprawy; przy odrobinie szczęścia nie wznowią jej, dopóki nie pojawi się Sonny Carver. Jeśli nie, pieprzyć Evansa, tego debila. Wniesiemy apelację, zanim wyda wyrok, i gówno nam zrobi. Jedynym niebezpieczeństwem, jakie ci grozi w najbliższej przyszłości – najbliższej, jasne? – jest to, że prażysz się w tych lampach. Podpisz w tym miejscu.

Billy złożył podpis na paru dokumentach i powiedział zduszonym głosem, na wdechu, by zatrzymać dym w płucach:

– Daję słowo, Jimmy, za trzy tygodnie będą zbiory. Wszystko się sprzeda. Będzie mnie na ciebie stać.

– Zrezygnuj z tej roboty, mały, to nie będę ci potrzebny.

– Mecenasie, wysyłam nie tylko czwórkę własnych dzieci do szkoły Steinera, ale twoją Izzy też. Więc nie namawiaj mnie tak do wyjścia z gry.

Przyznaję, ten argument miał dla mnie nieco sensu. I dlatego, słusznie czy niesłusznie, odsunąłem od siebie myśl, że mój klient zamierza zebrać i sprzedać jakieś dwadzieścia kilo marihuany. Sam też zaciągnąłem się blantem, przeglądając dokumenty i nie przestając mówić, wydmuchnąłem dym, który zawisł w wilgotnym powietrzu jak nieruchoma chmura.

– Człowieku, może to gówno powinno być nielegalne. To tak jakbyś poddał tę biedną roślinkę hybrydyzacji, żeby wyprodukować LSD zamiast THC.

Billy spiorunował mnie wzrokiem; paliłem blanta jak papierosa, marnując cenny produkt. Odebrał mi go, wziął długiego ostatniego bucha i wyrzucił niedopałek do hydroponicznego zbiornika, wydmuchując dym. Widać było, że mimo zatroskania Billy promienieje dumą.

– Wiesz, gdzie ją sprzedam? – spytał. – W Kalifornii. Na najtrudniejszym rynku w kraju. Taka jest dobra. Zresztą dlatego mnie nie złapią. Nie spodziewają się, że będę wysyłać towar ze wschodniego wybrzeża.

Potem zmienił temat i jego słowa – właśnie te słowa – sprawiły, że wszystko się zaczęło.

– Ej, Jim, wiesz, kto to jest Sharon Solarz? A może jesteś za młody?

4.

Nie był to pierwszy raz, kiedy moje życia, by tak powiedzieć, spotkały się ze sobą. Kiedyś wpadłem na Jeffa Jonesa w budynku Empire State Plaza; ja przyszedłem po zeznanie jednego senatora, on – jako lobbysta partii ekologicznej – żeby dopaść innego. Jeff spojrzał na mnie przenikliwie i przez chwilę serce mocno mi łomotało. Potem poszedł dalej. Były też inne przypadki. Spotkałem Bernardine na konferencji o sądach dla nieletnich. Zobaczyłem Briana Flanagana w barze. Raz nawet siedziałem z klientem w salonie w Bedford Hills, gdy przebywała tam również Kathy Boudin z gościem. Takie rzeczy były nieuniknione.

Mimo to teraz, z perspektywy, widzę, że słowa Billy’ego zabrzmiały dla mnie jak przepowiednia.

– Tak – potwierdziłem, spoglądając na niego uważnie.

– Które „tak”?

Zbił mnie z tropu.

– Co?

– Tak, znasz Sharon? Czy tak, jesteś za młody?

– Oczywiście oba.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie niepewnie. Potem, ku mojemu zaskoczeniu, Billy wybuchnął śmiechem – beztroskim śmiechem kogoś najaranego, radosnym, swobodnym śmiechem człowieka przywykłego do śmiechu i jarania, zaraźliwym śmiechem, któremu nawet ja nie potrafiłem się całkiem oprzeć. A kiedy się tak zaśmiewał, zrozumiałem, jak powinienem zareagować. Wstałem, również się uśmiechając.

– No, pora na mnie.

Billy spojrzał na mnie z zaskoczeniem.

– Jak to?

– Tak to, że mam dość problemów bez wspominek z podstarzałym, utytym hipisem.

– Słuchaj, Jimmy. Potrzebny jej prawnik do negocjacji. Powiedziałem...

Ale ja wpadłem mu w słowo takim tonem, że Billy natychmiast ucichł.

– Słuchaj, Billy. Zadzwoń do Lenny’ego Weinglassa. Albo do Michaela Kennedy’ego. Albo do Rona Kuby’ego. Albo do Gillian Morrealle. Zadzwoń, do kogo ci się spodoba. Ale nie chcę od ciebie słyszeć ani słowa o Sharon Solarz.

Billy zastanawiał się przez chwilę.

– Masz coś przeciwko temu, żeby mi to wyjaśnić?

– Mam. – Spojrzałem mu prosto w oczy; działanie blanta już mi nie sprawiało przyjemności. – Mam, bo nie powinienem ci tego tłumaczyć. Na miłość boską, przecież wiesz, że Julia chce mi odebrać prawa rodzicielskie.

– No tak – powiedział Billy powoli, jakby usiłował mnie zrozumieć. – Wiem także, że Julia była okropną matką, jeszcze zanim wpadła po uszy w narkotyki i alkohol. I wiem, że jesteś najlepszym ojcem i najprzyzwoitszym facetem w tym kraju. Nikt nie da jej żadnych praw.

– Miło, że tak mówisz, ale wybacz, jesteś naiwny jak dziecko. Myślisz, że moja przyzwoitość przeważy fakt, że ojciec Julii jest byłym senatorem i obecnym ambasadorem w Pałacu Świętego Jakuba? Nie wspominając już, że moim jedynym źródłem utrzymania jest otyły, niepoprawny hodowca zioła, a ród Montgomerych ma jeśli nie wszystkie, to większość pieniędzy tego świata.

Billy, nieźle już ujarany, przytaknął z powagą.

– Powiedziałbym, że to mniej więcej wyrównuje szanse. No bo zobacz: z jednej strony gówniana historia Julii, z drugiej pieniądze jej ojca. Uważam, że jesteś do przodu.

– Świetnie – odezwałem się głosem prawnika. – A jak na ten układ sił wpłynie fakt, że zacznę bronić zabójczyni policjanta, która od dwudziestu pięciu lat ucieka przed sprawiedliwością?

– Ty mi powiedz, mecenasie – odparł Billy z pewnym chłodem.

– Z przyjemnością. Dam w ten sposób Montgomery’emu i jego prawnikowi tak potężny argument, że równie dobrze mogę już dziś odesłać Izzy do Anglii. Tak to wygląda.

– Jim. Zostawisz Sharon bez pomocy? To do ciebie niepodobne.

– Bill. Mówisz o mojej córce. Mówisz o oddaniu Julii Montgomery opieki nad moją córką. Pamiętasz? To Julia Montgomery zostawiła Izzy w samochodzie na całą noc, bo paliła crack. Na Warren Street. W Hudson. W kabriolecie.

To ostatnie prawie wykrzyczałem. Ale gdy Billy wciąż milczał, dodałem spokojniej:

– Powiedz Sharon, żeby skontaktowała się z Gillian Morrealle ze Stockard Dyson w Bostonie. Zadzwonię wcześniej do Gilly. I zapomnij, że o tym rozmawialiśmy, dobrze? Na zawsze.

Billy wstał – powoli, z wysiłkiem.

– Dobra, stary. Skoro tak... – Ale w jego głosie brzmiało ciche rozczarowanie, to naprawdę mnie zabolało. Pamiętaj, dla takich ludzi, jak Billy Cusimano w centrum zainteresowania znajdowały się nie narkotyki, lecz polityka – w tym sprawa Sharon Solarz. Billy milczał, idąc za mną po drabinie do kuchni, a potem na zewnątrz, gdzie na piaszczystej drodze stały dwa samochody i furgonetka.

Rozumiesz, Isabel? Nie potrafię w żaden sposób przedstawić ci się jako dobry ojciec. Ale mogę przestać kłamać. I mogę dopilnować, żeby nikt inny cię nie okłamywał. Gdyby FBI nie nagrało mojej rozmowy z Billym, wszystko byłoby dobrze. Sharon znalazłaby prawnika, ja ocaliłbym prawo do opieki nad tobą, mając argument w postaci uzależnienia twojej matki, i życie potoczyłoby się dalej.

Jednak FBI wysłuchało naszej rozmowy i na tej podstawie – zanim jeszcze dobiegła końca – zdobyło nakaz rewizji posiadłości Billy’ego i wprowadziło w życie plan obserwacji. Nie koniec na tym – najgorsze, że dopuszczono do wycieku tej informacji z agencji, co znaczyło, że tego samego dnia trafiła ona do prasy. Prasy w osobie niejakiego Benjamina Schulberga, reportera z „Albany Times”, który był wtedy tylko trochę starszy od ciebie w tej chwili.

A Benny – jak mogliśmy się tego po nim spodziewać – niezwłocznie przystąpił do dokumentnego spieprzenia wszystkiego w swoim zasięgu.

Teraz chyba już rozumiesz, dlaczego zacząłem moją historię – która jest twoją historią – od tego czerwcowego dnia 1996 roku, gdy miałaś siedem lat, a ja złożyłem wizytę w Morzu Zieleni Billy’ego Cusimano.

Data: 3 czerwca 2006

Od: „Benjamin Schulberg” <benny@cusimanorganics.com>

Do: „Isabel Montgomery” <isabel@exmnster.uk>

DW: lista mailingowa Komitet

Temat: mail 2

Wiesz, Isabel, podziwiam, że twój tata zachował umiejętność oskarżania wszystkich o utrudnianie mu życia. On i jego koledzy – duża klasa. W każdym razie, jeśli chodzi o karmienie się złudzeniami.

Dalej: rozumiem, że masz siedemnaście lat. Chciałbym cię zapewnić, że w czerwcu 1996 roku miałem, wbrew temu, co przypomina sobie twój ojciec, dwadzieścia siedem lat. Od trzech lat pracowałem w redakcji „Albany Times”, byłem reporterem, skończyłem dziennikarstwo na Northwestern i wkrótce miałem dostać stypendium w Yale. A więc uzgodnijmy jedno: wszyscy rodzice mogą być złymi rodzicami, ale twój ojciec jest również wyjątkowym gnojkiem.

A zatem – teraz moja kolej, żeby podjąć wątek tej miłej opowieści. Pozwól, że przybliżę ci jeden ważny fakt, a mianowicie ten, że kiedy w czerwcu 1996 roku twój ojciec i Billy Cusimano wyszli ze swojej sprytnej kryjówki, ja byłem człowiekiem zajętym i szczęśliwym i nie potrzebowałem obecności żadnego z nich w moim twórczym i użytecznym życiu. A w każdym razie, bardziej trzymając się prawdy – tak, tak, J., dostrzegam tę ironię – byłem zajęty. General Electric zostało pozwane za wpuszczenie do rzeki Hudson obłąkanej ilości dwutlenków, Empire-Besicort usiłowało odprowadzić hektolitry wody z rzeki Esopus, a jakiś półmózg wymyślił plan, by nieliczni rdzenni Amerykanie zażądali zbudowania kasyna w Roundout Valley. W 1996 roku w dolinie Hudson było mnóstwo ważnych tematów, a ja nie znałem osobiście ani twojego ojca, ani Billy’ego Cusimana, co mi całkowicie odpowiadało. Ale mój czas niewinności szybko dobiegał końca; nocą 14 lipca miałem wkroczyć do tej historii, a przez kolejne tygodnie dowiedziałem się o nich dwóch więcej, niżbym chciał. Jedną z rzeczy, których dokładnie się dowiedziałem, było to, co się wydarzyło, kiedy wyszli na trawnik przed domem Billy’ego – tak dokładnie, jakby ktoś to sfilmował.

Bo oczywiście tak było.

Mogę oglądać to nagranie do woli na ekranie mojego komputera. Robię to, pisząc do ciebie. Na filmie widać czysty błękit nieba i olśniewający blask słońca. Wielkie chmury nadciągają z północy, rzucając cień, który spełza ze szczytów Blackhead Mountains na jeziora North i South i dolinę Katterskill – a potem płaskowyż Platte Clove. Obaj stali jakiś czas na trawniku Billy’ego, przyglądając się pędzonym wiatrem chmurom; dwaj staruszkowie, zbyt ujarani, żeby rozmawiać, niemal komicznie odmienni od siebie: Billy z kucykiem, w starym podkoszulku opinającym mu brzuszysko; twój ojciec, szczupły, łysy, w garniturze i krawacie. Czterdziestosześcioletni James Grant. Mogę zatrzymać nagranie i zrobić zbliżenie stop-klatki, niemal tak duże, żeby zajrzeć mu w oczy o źrenicach rozszerzonych od marihuany Billy’ego. Patrzę na ogoloną twarz, na której widać jeszcze kilka piegów, na mięsisty, wyraźnie skrzywiony w lewo nos, zabawnie uroczy uśmiech, na tyle uroczy, by nie zwracało się uwagi na wypłowiałe rude włosy, tak rzadkie, że prawie niedostrzegalne. Mimo to pozostało ich wystarczająco dużo, żeby poczuć zdziwienie, kiedy zobaczyło się jego oczy. Te piegi, rude włosy, okrągła twarz i złamany nos: typowy Irlandczyk. Ale oczy były brązowe, ciemne, głębokie, zupełnie nieirlandzkie, jakby jego matkę naprawdę zgwałcił Hiszpan, jak lubił opowiadać. W rozpięciu białej koszuli widać było rude włosy na piersi – tu nadal gęste. Miał prawie metr osiemdziesiąt, a choć brakowało mu takiej nerwowej, zaraźliwej energii, jaka charakteryzowała Jamesa Granta niemal przez całe życie, jego ciało zaczęło nabierać tej twardej szczupłości, która stała się znamienną cechą jego wieku średniego.

Po chwili kamera odprowadziła go, idącego do samochodu – subaru outbacka, nie najnowszego. Po wymianie paru słów, których mikrofon kamery nie zarejestrował, twój ojciec odjechał.

Billy wrócił do domu. Wyłonił się parę minut później w towarzystwie ciemnowłosej kobiety w średnim wieku, o pociągłej twarzy, w szarej garsonce. Oboje wsiedli do drugiego samochodu i też odjechali.

W końcu, jakiś kwadrans później, z domu wyszli dwaj meksykańscy robotnicy niosący murarskie narzędzia. Pewnie zamurowali wejście do Morza Zieleni. Opłukali narzędzia pod kranem na podwórku, wsiedli do szoferki furgonetki i odjechali piaszczystą drogą. Dom stał zamknięty i pusty, czekając na Ruth Cusimano, która miała wrócić godzinę później, przywożąc czwórkę dzieci ze szkoły Steinera w Woodstock.

A raczej prawie pusty. Bo po dramatycznej pauzie pojawiła się furgonetka kompanii telefonicznej Greene County i zaparkowała przed domem.

Było to pierwsze z kilku wyjątkowo poważnych wydarzeń, które miały zajść tej nocy w życiu Billy’ego Cusimana, twojego ojca i, pośrednio, twoim.

2.

Teraz wiemy, że gdy twój ojciec zjeżdżał zboczem góry, by odebrać cię od Molly Sackler, która się tobą opiekowała, gdy Billy Cusimano ze swoim tajemniczym gościem zjeżdżał drugim zboczem w stronę Rosendale i gdy Ruth Cusimano odbierała swoje dzieci ze szkoły Steinera w Woodstock, za każdym z nich jechał pojazd z agentami FBI.

Oczywiście wiemy to, bo ja, Benjamin Schulberg, reporter „Albany Times”, poświęciłem resztę lata 1996 roku na pisanie o twoim ojcu. W tamtych czasach źródło moich informacji pozostawało przez pewien czas tematem spekulacji, ponieważ to, co wiedziałem o agentach FBI, było bardzo precyzyjne – tak precyzyjne, że mogłem się tego dowiedzieć tylko od nich samych.

I choć to dziwne, tak właśnie było.

Dlatego wiedziałem, że załoga samochodów, śledzących Billy’ego i jego przyjaciół, składa raporty stojącej na podwórku furgonetce kompanii telefonicznej Greene County. Załoga śledząca twojego ojca doniosła, że „Czułe Serduszko” – czyli on – minęło Katterskill Falls. Druga, że „Jerry” – agenci też zauważyli podobieństwo – jest na szesnastce, a trzecia, że „pani Garcia” jest w szkole. Wiem, że kiedy napłynęły te wiadomości, z furgonetki wysiadło trzech pracowników w uniformach kompanii, którzy weszli do domu, wmaszerowali prosto do salonu i zaczęli zbierać odciski palców. Gdy o tym myślę, zawsze mnie to bawi, choć tę śmieszność dostrzega się dopiero, wiedząc, co się wydarzyło później. Choć gdybyś wiedziała, rozbawiłoby cię, że agenci nie śledzili twojego ojca dlatego, że go podejrzewali. W tamtych czasach Jim Grant rzeczywiście miał założoną teczkę w FBI, ale zwyczajną, taką, jaką zakładano osobom wytaczającym sprawy państwu.

FBI śledziło twojego ojca w ramach dochodzenia przeciwko Billy’emu Cusimanowi – od którego, jak pamiętasz, twój ojciec postanowił rozpocząć tę historię. Obserwowano twojego ojca zupełnie pro forma: kiedy robi się rewizję w posiadłości podejrzanego, a ten pozostaje w bliskiej relacji ze swoim prawnikiem, zwykły rozsądek podpowiada, by przyjrzeć się owemu prawnikowi.

I tak to wyglądało: posiadłość Billy’ego Cusimana w Tannersville została tego dnia zrewidowana. A gdy dwadzieścia minut później agenci dotarli w ślad za twoim ojcem do domu Molly Sackler w Saugerties i dowiedzieli się, że rewizję zakończono, opuścili podjazd sąsiada i wrócili na północ, zadowoleni z wykonanej roboty.

Mimo że ta obserwacja nie miała nic wspólnego z twoim ojcem, jej wynik bardzo zaważył na jego losie. Dlatego warto wyjaśnić, co wiem o wypadkach tej nocy i jak się o nich dowiedziałem.

3.

Twój ojciec spotkał się z Billym w Morzu Zieleni w piątkowe popołudnie. Potem przeszukano dom Billy’ego. A bardzo, bardzo wczesnym sobotnim rankiem w pokoju prasowym „Albany Times” zadzwonił telefon na moim biurku, a ja podniosłem słuchawkę.

Usłyszałem w niej męski piskliwy głos z lekkim zachodnim akcentem, takim, jaki nie wiadomo dlaczego lubią przybierać ludzie z północy. Mężczyzna powiedział mi, że Sharon Solarz – od dwudziestu pięciu lat uciekająca przed sprawiedliwością, poszukiwana przez FBI i szeryfa pod zarzutem współudziału w zabójstwie – znajduje się w tej okolicy.

Słuchałem uważnie, choć podejrzliwie. Teraz, odkąd jestem dziennikarzem „World News New York”, mam codziennie do czynienia z przeciekami, ale latem 1996 roku – choć wydaje się to niewiarygodne – Benjamin Schulberg nie miał jeszcze wyrobionego nazwiska i nie wiedziałem, dlaczego akurat mnie powierzono tę informację. Słuchałem uważnie, ale przez cały czas szukałem Sharon Solarz w elektronicznym archiwum „Timesa”. Komputer pracował, a ja odważyłem się zadać pytanie.

– Co tu robi?

Mój rozmówca odpowiedział bez wahania:

– Uważamy, że przybyła odwiedzić dawnego przyjaciela.

– Czyli?

– Billy’ego Cusimana.

To nazwisko było mi znane – jak każdemu, kto śledził sprawy sądowe.

– Tego dilera? Dlaczego?

– Słyszał pan kiedyś o Bractwie Wiecznej Miłości?

– Nie.

– To może by pan zbadał, co to jest?

O, to mnie wkurzyło.

– Może by mi pan oszczędził czasu?

– Dlaczego?

– Bo inaczej – odrzekłem lekkim tonem – odłożę słuchawkę i zapomnę o tym kicie, który mi pan wciska.

Głos zachichotał, a potem oznajmił melodyjnie:

– Ujmę to tak: Billy Cusimano i Sharon Solarz znają się z Lata Miłości w Mendocino. Nie wie o tym nikt oprócz ciebie, chłopcze. Radzę ci, zacznij od tego.

Na ekranie zaczęły się pojawiać wyniki wyszukiwania. Czytałem je, rozmawiając.

– Zamierza się pan przedstawić?

– Nie.

– Dobrze. – Nie musiałem udawać znudzenia. – Dziękuję za wskazówkę.

– Proszę pana...?

– Tak?

– Wyświadczy mi pan przysługę?

– Jasne. Jeśli nie zabierze mi to więcej niż pięć sekund.

– W porządku. Proszę się zorientować, kim jest Sharon Solarz, dobrze? A potem proszę zacząć robić, co do pana należy. Stawiam brylanty przeciw zgniłym orzechom, że jutro opublikuje pan artykuł o Sharon Solarz, a jeśli wykona to pan jak trzeba, spłynie na pana ogólnokrajowa sława. Ma pan ochotę?

– Mhm – mruknąłem najobojętniej, jak zdołałem. – To było dwanaście sekund.

Po skończonej rozmowie wróciłem do pracy nad mało ważnym artykułem o nowej cementowni w Athens. Dopiero przed świtem, gdy tekst był gotowy, a ja podszedłem do okna, by zapalić papierosa – pokój prasowy opustoszał – porządnie zastanowiłem się nad tym, co powiedział mi nieznajomy.

Z jednej strony – już prawie świtało i nie było powodu, bym nie mógł wrócić do domu i pójść do łóżka.

Z drugiej – gdybym wrócił do domu, nie miałbym do roboty nic innego oprócz pójścia do tego łóżka. A wtedy zapewne leżałbym w ciemnościach, czując, jak moje serce zużywa nikotynę i kofeinę, którymi karmiłem je niemal przez dwadzieścia cztery godziny, i czekałbym na świt, by znowu zacząć tankować nikotynę i kofeinę, pozwalające mi przystąpić z powrotem do pracy.

Oczywiście do tego czasu mógłbym zabijać czas rozmyślaniem o rachunkach, których nie płaciłem od miesięcy, ćwiczeniach, które zaniedbałem lata temu, praniu, które odkładałem od tygodni, i innych drobiazgach. Chociażby o dziewczynie, której nie znalazłem od roku. Od chwili gdy pewna moja była koleżanka, która zechciała przez jakiś czas dzielić ze mną łoże i której nazwiska nie wymienię, by bronić jej dobrego imienia – Dawn Mahoney, do niedawna prowadząca rubrykę o modzie, obecnie z Sunnyvale w stanie Kalifornia, w dodatku figurująca w książce telefonicznej, a jakże – uznała, że miłość do małomiasteczkowego reportera z upodobaniem do mało ważnych tematów z dziedziny ekologii jest mniej ważna niż nowa praca w „San Jose Mercury News”.

Na jej obronę powinienem powiedzieć, że zostawiła mnie dopiero, kiedy odrzuciłem pięciocyfrową podwyżkę i propozycję opisywania przemysłu filmowego, co pozwoliłoby mi przenieść się na zachód razem z nią.

W gruncie rzeczy, zważywszy na fakty, bezstronny obserwator mógłby wyciągnąć racjonalny wniosek, że tak naprawdę w tej sytuacji to ja przedłożyłem pracę ponad miłość – co nie uchodziło mojej uwagi, gdy leżałem w ciemnościach, myśląc o tym, o ile mniej istotne wydawałyby mi się rachunki, pralnia, siłownia, gdyby obok mnie leżała naga Dawn Mahoney.

I dlatego, jak to często bywa, zablokowałem ten proces, bez przerwy pracując. Wróciłem do biurka, zamieniłem ekrany i przeczytałem uważniej wyniki wyszukiwania w sprawie Sharon Solarz.

Potem pracowicie przejrzałem notatnik i zadzwoniłem do dyżurnego FBI w Albany.

W tym momencie sytuacja wymknęła się spod kontroli.

Dwadzieścia minut później, przesłuchany brutalnie w sprawie mojego informatora, okłamany, zastraszony i zasypany obietnicami, uzgodniłem, że nie opublikuję artykułu o Sharon Solarz w zamian za wyłączność na publikację o pościgu, który rozgrywał się tej nocy. Pierwszy odcinek tej historii został mi podarowany dwadzieścia minut później, gdy czerwcowym świtem przybyłem do siedziby FBI w Albany i spotkałem się z czarnowłosym mężczyzną wielkości lodówki, który przedstawił się jako Kevin Cornelius i zaprowadził mnie do centrum operacyjnego, po drodze relacjonując przebieg największego pościgu, jaki zorganizowano w stanie Nowy Jork od czasów napadu na furgonetkę Brinka.

4.

Nakaz rewizji posiadłości Billy’ego został wydany na prośbę oskarżyciela federalnego, który z kolei działał w imieniu FBI. Sędzia nie był tym specjalnie zachwycony. Choćby dlatego, że sprawa Cusimana podlegała jurysdykcji stanowej. Skoro oczekujący na rozprawę oskarżony zapłacił kaucję w wysokości stu pięćdziesięciu tysięcy dolarów i wciąż jakoś wiązał koniec z końcem, istniało wystarczająco wiele powodów, by nadal prowadzić jego obserwację – i sędzia to rozumiał – ale nie trzeba było się zwracać aż do sądu federalnego, żeby otrzymać zgodę na przeszukanie.

Natomiast w gestii sądu federalnego pozostawało wydanie FBI zezwolenia na potajemną rewizję i wzięcie odcisków palców z innych dowodów – dowodów zebranych podczas obserwacji, ale niemających związku z oskarżeniem Billy’ego Cusimana o hodowlę i sprzedaż marihuany. Innymi słowy, FBI chciało przeszukać dom Billy’ego w sprawie prowadzonej przez sąd federalny i niezwiązanej z wysuniętym przez sąd stanowy oskarżeniem o handel narkotykami. Sprawą tą było ukrywanie osoby winnej przestępstwa federalnego.

Dowody były skąpe: w domu Billy’ego Cusimana zjawiła się pewna kobieta, która wyjechała wkrótce po wizycie Jima Granta. Podczas rozmowy Cusimana z Grantem padło nazwisko Sharon Solarz. Na tej podstawie ekipy FBI, prowadzące obserwację Cusimana i jego współpracowników, zwróciły się do sądu federalnego w Syracuse i otrzymały pozwolenie na zebranie odcisków palców z domu. Zrobiły to, a jednocześnie śledziły kobietę, która pojechała z Billym do Rosendale i wysiadła w letnim domu pewnego nowojorczyka, obecnie niezamieszkanym. Jak zauważono, wiedziała, gdzie znaleźć klucz.

Kim była ta kobieta i dlaczego musiała się spotkać z hodowcą marihuany i jego prawnikiem? Na to pytanie Kevin Cornelius postanowił znaleźć odpowiedź tego popołudnia, gdy twój ojciec opuścił dom Billy’ego Cusimana. Najpierw wyeliminował odciski Billy’ego, jego żony, czwórki ich dzieci, pokojówki, prawnika i córki prawnika, która była tu częstym gościem. Pięć pozostałych wysłał do Wirginii Zachodniej, skąd miały trafić do innych posterunków na dalsze poszukiwania. Parę godzin później odpowiedź nadeszła z Seattle w stanie Waszyngton. Cztery odciski palców pozostały nieznane, jednak odcisk kciuka należał do mieszkańca Port Angeles w stanie Waszyngton, którego aresztowano w Seattle podczas demonstracji przeciwko WTO. Z kolei oficer dyżurny z Seattle poprosił o przysługę policję stanową, która – wydało mi się to ładną symetrią – skorzystała z kontaktów w miejscowych organach ścigania i ustaliła, że kobieta niedawno przybyła do miasta, by pracować w małej firmie zajmującej się internetowymi reklamami, i parę dni temu wyjechała na wycieczkę samochodową.

Od tego momentu poszło już łatwo: jeśli chcesz się dowiedzieć czegoś o kimś z Port Angeles, idź do byle jakiej kawiarni i zaczekaj, aż pojawi się pierwszy zmarznięty, spragniony towarzystwa tubylec, z którym wdasz się w pogawędkę. Do szóstej wieczorem Kevin Cornelius miał już numer ubezpieczenia społecznego i przepuszczał go przez tak zwaną „tabelkę” – najróżniejsze elektroniczne źródła, w tym bazy danych tak banalne, jak Nexis i PACER Legal, a także bardziej wyrafinowane, jak lista podatników i dosłownie tysiące medycznych baz danych.

Jak zawsze, w tabelce znalazł mnóstwo śmieci: wyniki zgodne tylko w ułamku procenta, osoby o takim samym imieniu i nazwisku, sprzeczności, błędy – a wszystko to z tysięcy baz danych, dotyczących dziesiątków tysięcy źródeł. Cornelius – tak w tym, jak i w innych dochodzeniach – był bardziej artystą niż rzemieślnikiem. Z morza śmieci wyłowił fakt, że źródłem wyników zgodnych w ponad dziewięćdziesięciu procentach jest lista płatników urzędu podatkowego – z której pochodziła wiadomość, że polisa ubezpieczeniowa ma niecałe pół roku.

Nie musiało to znaczyć nic ważnego – numery ubezpieczeń społecznych nie są szczególnie pewnym źródłem. Ale Cornelius wiedział, że z analizy FBI wynika, iż jest to źródło informacji w sześćdziesięciu pięciu procentach pomocne przy identyfikowaniu osób ukrywających się przed wymiarem sprawiedliwości.

Dlatego Cornelius z nadzwyczajnym zainteresowaniem zaczął organizować pełną obserwację domu w Rosendale. Nie posiadano żadnych odcisków palców Sharon Solarz, ale gdyby znalazły się podstawy, można by ją zatrzymać i przesłuchać. I właśnie to zamierzano zrobić.

Raport nie pozostawia żadnych wątpliwości. Filia FBI w Albany odnotowała telefon z Seattle o godzinie osiemnastej i natychmiast powiadomiła o tym agenta specjalnego Corneliusa. Do godziny dwudziestej pierwszej czterokrotnie zwiększono liczebność ekip obserwujących dom w Rosendale, który, jak się okazało, należał do nowojorskiego prawnika i jego żony, psychologa. Rano w oknach kuchennych zamontowano sprzęt nasłuchowy, a połączenia telefoniczne przechodziły przez centralę w FBI. Kobieta spędziła cały dzień w domu, z nikim nie rozmawiając. O siedemnastej wsiadła do samochodu i pojechała na północny wschód, jakby wracała do domu Cusimana. Ale kiedy go ominęła i skierowała się w stronę szosy numer 23, agenci zaczęli mieć wątpliwości i przy wjeździe na autostradę Catskill ustawiono blokadę. Kobieta zatrzymała się na godzinę w Catskill, gdzie rozmawiała z budek telefonicznych, ale ponieważ często je zmieniała, nie dało się ustalić niczego sensownego. Jednak zrobiono jej fotografię cyfrową, przesłano ją do biura i komputerowo odmłodzono kobietę, by porównać to zdjęcie z fotografiami pochodzącymi z początku lat siedemdziesiątych, zanim Sharon Solarz zeszła do podziemia. Efekty, jakie otrzymano, były zdaniem Corneliusa rozstrzygające. Dlatego gdy kobieta dotarła do autostrady Catskill, oczywiście prowadzącej do Kanady, natknęła się na blokadę i o godzinie dwudziestej została cicho i sprawnie – i jak z satysfakcją zauważył Cornelius, w samą porę, by załapać się na publikację w „Timesie” – aresztowana po dwudziestu pięciu latach ukrywania się przed sprawiedliwością.

A ja, który od poprzedniego wieczoru tylko na to czekałem, opisałem wszystko.

Teraz muszę dodać jeszcze jeden szczegół i możemy uznać scenę za nakreśloną w stopniu wystarczającym – nawet dla twojego ojca – by ci powiedzieć to, co musimy.

Oto ów szczegół. Gdy Sharon Solarz wreszcie usłyszała swoje prawa, została oficjalnie aresztowana, skuta, odwieziona do Albany i spisana, otrzymała możliwość złożenia na piśmie pełnych zeznań. A kiedy z niej zrezygnowała, w końcu pozwolono jej skontaktować się z prawnikiem.

Zadzwoniła – zgodnie z instrukcjami Billy’ego – do Gillian Morrealle z bostońskiej firmy Stockard, Dyson, Freeh and Kerry, prawniczki od spraw kryminalnych, dla której reprezentowanie rzekomych przestępców „politycznych”, często z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych, stało się czymś w rodzaju specjalizacji.

Ta rozmowa była całkowicie pozbawiona prywatności; podsłuchiwali ją strażnicy towarzyszący ważnej aresztowanej, została nagrana i natychmiast przekazana Kevinowi Corneliusowi, a przez niego trafiła do mnie.

Oto co usłyszałem: „Pani Morrealle? Nazywam się Sharon Solarz. Jim Grant powiedział, żebym się z panią skontaktowała”.

Teraz chyba już rozumiesz, Izzy, dlaczego nagle ogarnęła mnie wielka ciekawość. Mam nadzieję, że to rozumiesz. I chyba naprawdę rozumiesz. Bo wiem, jaka jesteś inteligentna – bardzo, ale to bardzo. Na tyle, żeby pojąć, że nagle przestało to być historią Sharon Solarz czy Billy’ego Cusimana, a zaczęło być historią twojego ojca.

Data: 3 czerwca 2006

Od: „Tatuś” <malyj@cusimanorganics.com>

Do: „Isabel Montgomery” <isabel@exmnster.uk>

DW: lista mailingowa Komitet

Temat: mail 3

Miło wiedzieć, że niektóre rzeczy się nie zmieniają. Na przykład Benjamino. Jego śliczna relacja o tym, jak został w to wszystko wplątany, dotarła do mnie dziś rano koło pierwszej i gdybym nie wiedział, że to niemożliwe, przysiągłbym, że jego mail śmierdział bourbonem, choć nasz Benny zaklina się, że rzucił picie już dawno temu.

Ale obiecałem Molly, że się nie wkurzę. Rozumiem, że każdy w tej opowieści przedstawia sprawy ze swojego punktu widzenia. I niech nas nie zniechęca, że niektóre z owych punktów widzenia zdradzają nadmierne spożycie alkoholu i zerowe pojęcie o historii. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że umiesz czytać między wierszami w tym bełkocie Benny’ego i rozumiesz, jak dokumentnie i bez reszty dał się zmanipulować.

No nie, Izzy? Przecież znasz swojego dziadka. Prawda, że to ma sens?

W każdym razie tamta sobota – piętnasty czerwca 1996 roku – była ważnym dniem dla wielu bohaterów tej opowieści. A moje poczynania w tym dniu miały zostać później bardzo dokładnie zbadane. Ale wówczas jedyną niezwykłą rzeczą była dla mnie doskonałość tego wiosennego poranka – błękitne niebo, niemal czyste, tylko z paroma smużkami rozpływających się nocnych chmur. Cisza śpiącej okolicy, zalegająca w naszym kąciku Saugerties, wisiała w powietrzu jak wilgoć. W tej ciszy spałaś, oświetlona blaskiem słońca lejącym się przez okno.

Wiesz, że kiedy byłaś dziewczynką, ciągle kupowałem najnowsze kamery i nigdy nie nakręciłem ani jednego filmu? Nocą leżałem w łóżku, robiąc sobie wyrzuty, że twoje dzieciństwo ucieka, a ja na to pozwalam. Ale nie mogłem się zmusić, żeby je upamiętnić, i każda nowa kamera leżała nieużywana, jak jej poprzedniczki. Po prostu widziałem siebie, jak oglądam te filmy jako osiemdziesięciolatek, i wydawało mi się to nie do zniesienia. Miłość i strata od tak dawna stały się dla mnie nierozłączne. Jak mógłbym kiedyś znieść patrzenie na to, co dziś z trudem wytrzymywałem: piękno tej malutkiej istotki, która nauczyła mnie miłości i która z każdą sekundą swojego życia znikała na moich oczach? A jednak teraz, po tylu latach, dochodzę do wniosku, że nieważne, czy filmowałem, czy nie, bo tracimy nasze dzieci nie jeden raz, lecz ustawicznie, wciąż od nowa. Czuję teraz tę stratę, wczorajszą, jutrzejszą, w każdej minucie, zapewniam cię.

Cholera. Przysiągłem, że nie będę ci mówić takich rzeczy. Ale teraz przysięgam ci z tego miejsca, że widzę każdy centymetr tego domu, w którym nie byłem od dziesięciu lat, jakby to się wydarzyło dziś rano. Czuję poranną ciszę podmiejskiej uliczki, chłodne wiosenne powietrze, wilgotne od rosy parującej z trawnika, promienie słońca wpadające przez kuchenne okna o framugach z malowanego dębu, z medalionami w zwieńczeniach. Twój pokój. Twój pokój, który odwiedzam w snach. Promienie leją się przez błękitne zasłonki, prezent od Molly na nowe mieszkanie; zasłonki wydymają się na wietrze, ty leżysz na plecach, całkowicie rozluźniona, z rękami wokół głowy z burzą brązowych włosów.

Widzę cię, jak budzisz się w cichym pokoju, otwierasz brązowe oczy w porannym świetle i po chwili przytomnienia siadasz na łóżku i przeciągasz się, rozkładając ręce. Isabel Miriam Grant, wiosną 1996 roku licząca sobie siedem lat. Twoja twarz, wtedy bardzo pyzata i już z kośćmi policzkowymi Julii, tryskała niespożytą energią, oczy były ogromne i przenikliwe. Byłaś wyjątkowo amerykańskim typem piękności z czasów wyżu demograficznego, łączącym regularność szlachetnych rysów twojej matki, której rodzina od siedemnastego wieku wchodziła w koligacje tylko z brytyjskimi i protestanckimi rodami, i europejską nieregularność rysów twojego ojca, długi szereg śródziemnomorskich genów, także efekt starannego doboru przez ostatnie pięćset lat, aż od czasów Hiszpanii. Miałaś, jak to się określa, usta jak pączek róży, pełne, zawsze wydęte, ale nikło to, bo mówiłaś bardzo prędko i rozciągałaś je, żeby wydobyć z nich wszystkie potrzebne ci słowa najszybciej, jak się dało – w tym również przypominałaś oboje rodziców, wybitnie gadatliwych. Włosy, też brązowe, sięgały ci daleko za ramiona i już wtedy miałaś ten nawyk odgarniania ich z twarzy.

Zamykam oczy i widzę cię. Szybko się połapałaś, co się dzieje w domu – jest wczesny ranek, ojciec jeszcze śpi. Poruszając się cicho i z determinacją, ubrałaś się w spodnie dzwony i podkoszulek, odsłaniający twój okrągły, jeszcze dziecięcy brzuszek, włożyłaś sandałki. Może zajrzałaś do mojego pokoju i przez jakiś czas patrzyłaś, jak śpię. Ale nie obudziłaś mnie, bo w ojcowskim domu w ten sobotni poranek czekała cię porcja płatków i książka, gdy tymczasem, jeśli zdołałabyś wyjść, nie budząc mnie, i przebiec przez trawnik do Molly, mogłabyś cieszyć się szerokoekranowym kolorowym telewizorem z anteną satelitarną, jajecznicą na bekonie i może nawet krótkim spotkaniem z twoim idolem, Leem, synem Molly, o ile wrócił już do domu z nocnej eskapady i jeszcze nie poszedł spać.

Zatem – z nieomylnym egocentryzmem siedmiolatki – wybrałaś potajemną ucieczkę i pobiegłaś lekko do domu Molly.

W ten sobotni poranek obudziłem się dopiero wtedy, gdy słońce wyłoniło się zza grzbietu dachu i zaświeciło mi w twarz. Wtedy to ja z kolei, zobaczywszy, że twój pokój jest pusty, poszedłem przez trawnik do sąsiedniego domu. Molly siedziała na schodkach przed drzwiami, paląc papierosa i czytając gazetę, a za siatkowymi drzwiami ty oglądałaś Pokemony. Bez słowa skorygowałem obie te przewiny: najpierw wszedłem do domu, wyłączyłem telewizor, pocałowałem cię i nalałem sobie kawy; następnie wyszedłem, wyjąłem Molly papierosa z ręki i wyrzuciłem go w krzaki. Wreszcie, z kawą w dłoni, oparłem się o framugę.

– Moll, do cholery, Leo znowu będzie się czepiać.

Molly nie podniosła głowy; patrzyłem pod takim kątem, że jej czarna grzywka, sięgająca oprawek wielkich okularów, zupełnie zasłaniała mi jej twarz. Natomiast ty – ty wyszłaś na zewnątrz i usiadłaś na schodkach obok Molly, z zaciekawieniem zerkając w jej otwartą gazetę. Obie okazywałyście identyczny brak zainteresowania moją osobą. Zapanowała cisza. Ja piłem kawę, przyglądając się dwom kobietom mojego życia, aż w końcu ty, całkowicie niewzruszona faktem, że zostałaś złapana na nieposłuszeństwie, spytałaś:

– Tata, kto to jest George Bush?

– Gubernator, skarbie. Z Teksasu.

– Dlaczego ma trzydzieści pięć milionów dolarów?

– Bo chce być następnym prezydentem. Kiedy skończy się kadencja Clintona.

– Jest dobry czy zły?

– No, za dobry to on nie jest. Nie bardziej, niż musi.

Zastanawiałaś się nad tym przez chwilę.

– Moll go lubi.

– Naprawdę? – Ruszyłem z kawą w stronę schodków, przesadnie wielkim łukiem ominąłem paczkę papierosów na najwyższym stopniu i usiadłem tak, że znalazłaś się między mną i Molly. – Nie wierzę w to, kochanie. Bush to obłąkany pajac ze zbrodniczymi skłonnościami. Molly jest mądra i wie o tym.

– Iz – odezwała się Molly zza gazety, głosem pozbawionym emocji.

– Tak?

– Bardzo lubię Busha i zamierzam na niego głosować, żeby został naszym następnym prezydentem, bo w tej roli sprawdzi się znakomicie. Mnóstwo osób zgadza się ze mną, bez względu na wszystko. – Opuściła gazetę, odsłaniając okrągłą twarz, ukrytą za sowimi okularami. – Widzisz, w tym kraju nie musisz nienawidzić przeciwnika, po prostu głosujesz na osobę, którą uważasz za najlepszą. To się nazywa demokracja, co tacy ludzie jak obecny tu Jimbo niezbyt łapią.

– Demokracja, czytaj „nic do stracenia”. – Wyjąłem jej z ręki gazetę, żeby przejrzeć artykuły na pierwszej stronie. – Bush jest reaganowskim republikaninem do szpiku kości, moje kochanie. To znaczy, że jest radykałem i działaczem. Ideologiczny radykalizm, prawnicze działanie, serce reżimu Busha. I dobrze o tym wiesz.

– Nie, J. To ty tutaj wiesz wszystko.

W zapadłej ciszy przyglądałaś nam się z zainteresowaniem, patrząc to na jedno z nas, to na drugie. Potem wstałaś, przeciągnęłaś się, wygięta w idealny łuk, w łuk z brzuszkiem, a potem objęłaś mnie za szyję.

– Bądź tatusiem wesolusiem, a nie tatusiem smutusiem.

Wziąłem cię na kolana, objąłem ręką w pasie i wtuliłem twarz w twoje włosy. Przez chwilę tak siedzieliśmy. Potem się poruszyłem.

– No to co robimy, staruszko? W drogę, rozruszajmy kości.

– A dokąd się wybieramy? – Molly także zaczęła mi się przyglądać.

– Muszę podrzucić jeden dokument do sądu w Albany. Możecie tu zostać, spakować się, a potem zrobimy sobie biwak w górach. Spędzimy tam noc, będziemy wędrować, a rano pojedziemy nad jezioro Colgate. Pogoda zapowiada się cudowna.

– Tatooo... Mówiłeś, że dziś nie pójdziesz do pracy.

– Tylko oddam dokument. To nie potrwa nawet godziny. Moll?

Molly się wahała, i to poważnie, bo wszyscy zawsze chcieli jechać ze mną do lasu, ponieważ znałem te tereny, jak nie zna ich już nikt – znałem góry Catskill, a nawet wiele starszych szlaków. Kolejne dobrodziejstwo majątku, mawiałem, to mieć czas, żeby poznawać okolicę. Jednak w tych miejscach, w które cię zabierałem, nie postała ludzka stopa od czasów, gdy w dzieciństwie odwiedzałem je z ojcem. I były to nie byle jakie okolice: wodospady, kamieniste brzegi górskich strumieni, sosnowe zagajniki, doliny porośnięte żeń-szeniem, jaskinie. Starszy Charlie Thorpe z Haines Falls popatrywał na mnie z ukosa i mówił, że w moich żyłach płynie krew Indian Esopusów. Nie sądzę, żeby uważał to za komplement.

W końcu Molly pokręciła głową.

– Beze mnie. Dopóki Leo tu jest. Rano spotkam się z wami nad jeziorem.

Chodziło jej o to, że dopóki jej syn Leo, który właśnie ukończył kurs pilotażu w siłach marines i miał zostać wysłany do Włoch, przebywa w domu, ona będzie się bała zostawić dom na całą noc. Tak naprawdę wiedziałem, że będzie się też bała zasnąć.

– No, skarbie. – To ja do ciebie. – Zatem pojedziemy sami. Skoczę do Albany, wrócę i spadamy na biwak.

Spojrzałaś na Molly, jakby czekając na pozwolenie. A ona wzruszyła ramionami.

– Czyli mam jej popilnować do twojego powrotu?

– Masz coś przeciwko?

– Nie, jeśli Iz to odpowiada.

Wymieniłyście spojrzenia, w których odczytałem, co następuje: „Telewizja? Telewizja”. Potem się odwróciłaś.

– No to dobrze. Tatuś brzyduś.

Znowu telewizja. Nie chciałem ustępować, ale miałem coś do zrobienia.

2.

Później snuto wiele domysłów na temat tego, co robiłem podczas podróży do Albany. Pewne rzeczy były znane, inne... no, powiedzmy tylko, że niektórzy podejrzewali mnie w mniejszym lub większym stopniu o planowanie ataku na World Trade Center, choć miał on się wydarzyć dopiero za pięć lat. Były nawet czasy, gdy dowody związane z tą podróżą do Albany mogły mnie wpakować do więzienia. W takim razie pozwól, że opowiem ci dokładnie, co robiłem, kiedy spotkałem się z tobą w ten sobotni poranek.

Najpierw spakowałem do sportowej torby ubrania i przybory toaletowe – głównie twoje – oraz kilka książek i parę małych zabawek. Potem wrzuciłem torbę do bagażnika samochodu i pojechałem do Albany. Na miejscu poszedłem do sklepu papierniczego w centrum, kupiłem duże kartonowe pudło, taśmę klejącą i nalepki. Włożyłem do pudła torbę z ubraniami i zaadresowałem je do Johna Hermana na poste restante w Clayton, NY 13624. Clayton to miasto nad Rzeką Świętego Wawrzyńca, tuż przy granicy z Kanadą. Nie musiałem nawet sprawdzać kodu pocztowego. Zrobiłem to już dawno temu.

Potem zaniosłem pudełko na pocztę i wysłałem je ekspresem, płacąc kartą kredytową. Następnie zatankowałem samochód i zapłaciłem tą samą kartą.

Później wyglądało to na poważny błąd.

W końcu wróciłem autostradą do domu.

I to wszystko, Izzy. Potem usiłowano twierdzić, że spotkałem się wtedy z najróżniejszymi osobami, od Fidela Castro po Saddama Husajna, połączyłem się z duchem Timothy’ego McVeigha i przystąpiłem do talibów. Ale nikt nigdy nie udowodnił, że zrobiłem coś więcej, niż właśnie ci powiedziałem. I nigdy tego nie udowodnią.

Trzy godziny później zaparkowaliśmy na początku szlaku Dutcher Notch i ruszyliśmy nim do miejsca, z którego wreszcie poprowadziłem cię przez gęste zarośla. Przedzieraliśmy się przez nie dobry kilometr, oddaleni od wszelkich udeptanych ścieżek. Nie zwracałem uwagi na twoje jęki i czekałem na okrzyk zaskoczenia, który w końcu wydałaś, gdy twoim oczom ukazało się jeziorko utworzone przez mały strumyk spływający z góry Thomas Cole.

3.

Gdy ty zachwycałaś się tym idealnie ukształtowanym i nieznanym nikomu wodnym oczkiem, w sam raz do pływania, ja rozbiłem namiot i rozwinąłem śpiwór. Odgarnąłem liście z miejsca po ognisku, które zamaskowałem po swoim ostatnim pobycie tutaj, usadowiłem się wygodnie z książką i butelką wody, przebrałem się w sportowe szorty i mocno znoszone buty do biegania, a potem, wręczywszy ci jedną z dwóch krótkofalówek Motoroli, ruszyłem, żeby pobiegać, dopóki jest jeszcze jasno.

Był to nasz ustalony obyczaj; ty, która dorastałaś w lasach, nie bałaś się zostać sama na godzinę, a ja, jak wielu samotnych rodziców – a przez całe twoje życie byłem, nie ma się co oszukiwać, samotnym ojcem – wiedziałem, jak znaleźć czas dla siebie w ramach tego, co robiliśmy razem. Ten dziesięciokilometrowy bieg do Dutcher Notch był mi dobrze znajomy – wierz mi, teraz, gdy nie mogę przebiec tej trasy naprawdę, przemierzam ją raz po raz w wyobraźni – i przez pierwsze dwa kilometry biegłem bez wysiłku i zastanowienia, patrząc, jak długie popołudniowe cienie pląsają w małych plamkach wątłego światła pod gęstym, ogromnym, kołyszącym się na wietrze sklepieniem lasu. Dopiero po dwóch kilometrach, gdy mój szukający jakiegoś oparcia umysł cofnął się do wydarzeń paru minionych dni, wróciłem do mojej rozmowy w Morzu Zieleni Billy’ego Cusimana i znów pojawił się strach.

Sharon Solarz. Chryste, skąd się wzięło to cholerne nazwisko. Wyglądało na to, że ludzi kręciło samo jego powtarzanie. Były też inne nazwiska. Bernardine Dohrn. H. Rap Brown. Mimi Lurie. Kiedy zbierali się byli działacze – a w górach Catskill, całkiem jak z członkami ruchu oporu we Francji, każdy po pięćdziesiątce należał w przeszłości do ruchu antywojennego – wcześniej czy później te nazwiska musiały wypłynąć.

Ale teraz... nie potrafię wyrazić, do jakiego stopnia była to nieodpowiednia – powtarzam, nieodpowiednia – pora, by seksowne imię Sharon Solarz pojawiło się w moim życiu. Czy czułem, jakie było podejrzane? Nie wiem tego na pewno. Pozostaje faktem, że zaledwie parę dni wcześniej Norman Rosen zadzwonił z informacją, że ambasador Montgomery zwrócił się do jego firmy w sprawie Isabel Grant, lat siedem, jedynego dziecka z piętnastoletniego związku Jamesa Granta i Julii Montgomery.

Oniemiałem, słysząc te wieści – a Benny poświadczy, że nie zdarza mi się to często. Sądziłem, że twój dziadek i ja dobrze się rozumiemy: od dwóch lat, odkąd Julia wróciła do Anglii, było jasne, że nasza relacja charakteryzuje się czymś w rodzaju równowagi zbrojeń nuklearnych. Ja nikomu nie mówiłem, że Julia jest beznadziejnie uzależniona od narkotyków i że zbrodniczo zaniedbuje swoje macierzyńskie obowiązki. On, ze swojej strony, pozwalał mi cię spokojnie wychowywać.

A teraz nagle – niewiarygodne – Norm Rosen powiedział, że Julia nie jest już zadowolona z pierwotnych warunków rozwodu, zezwalających jej na nieograniczony dostęp do dziecka, jeśli będzie gotowa wrócić do Ameryki z Londynu, dokąd po naszym rozstaniu udała się na odwyk pod opieką ojca.

W końcu odzyskałem głos.

– Norman, no co ty? Przecież Julia może widywać córkę, kiedy zechce.

– W zeszłym roku widziała ją dwa razy.

Norman mówił ze sztucznym zachodnim akcentem, który lubią przyjmować ludzie z północy, cienkim, drażniącym głosikiem – rozumiesz już, o co mi chodziło z tym Bennym, manipulowanym przez twojego dziadka?

– Bo była zbyt narąbana, żeby przyjechać do Ameryki.

– To przeszłość. Teraz jest inaczej.

– I teraz, gdy jest czysta i trzeźwa, uznała, że nie wystarczy jej odebranie mi domu, dochodów i reputacji? Chce jeszcze mojej córki?

– Swojej córki, mecenasie.

– Norm... – Nie wierzyłem, że mówił to serio. Ale nie wiedziałem, ile wyjawił mu twój dziadek. Nie wiedziałem też, że Norm był anonimowym informatorem Bena i że to on go na mnie poszczuł. Zacząłem więc grać na zwłokę. – Jedyną pozytywną rzeczą, jaką Julia zrobiła dla swojej córki, było zabranie jej na zakupy do Anny Sui zamiast do Donny Karan. A może na odwrót? Nie pozwolę temu dziecku opuścić kraju.

Jego odpowiedź zdradziła, że twój dziadek wyjawił mu wiele. Może wszystko.

– Jim... Wiesz, co bym zrobił na twoim miejscu? Posłuchałbym bardzo uważnie. Jeśli zaczniesz się rzucać, zrobimy z tego wielkie przedstawienie. Rozumiesz?

Tak, przyznaję, trudno mi zamknąć usta. Jemu się udało. Przez parę sekund łapałem powietrze jak ryba wyciągnięta z wody. Potem odezwałem się jak najostrożniej:

– Norm, myślałem, że senator Montgomery miał nadzieję zostać ambasadorem w Pałacu Świętego Jakuba w następnej kadencji demokratycznego rządu.

– O, nie – odparł Norman bez sekundy wahania. – Nie „miał nadzieję”. On to zaplanował. Lepiej przywyknij do nowej sytuacji, mecenasie: w planach senatora nie ma już dla ciebie miejsca. Sprawa zamknięta.

– I jak dokładnie się to skończyło?

Nie siliłem się na sarkazm, naprawdę chciałem wiedzieć. A satysfakcja, jaka pojawiła się w piskliwym głosiku Norma, tłumaczyła, dlaczego pomimo swojego odwiecznego liberalizmu twój dziadek wybrał Fratellego i Rosena, nadwornych prawników George’a Patakiego, który nienawidził mnie tylko odrobinę mniej niż działaczy broniących prawa do aborcji, choć odrobinę więcej niż ACLU[1].

– Powinienem wyrazić się nieco precyzyjniej, panie... eee, Grant. To się jeszcze nie skończyło. Ale nie ma najmniejszych wątpliwości, że skończy się w tym tygodniu.

Było to dość przygnębiające stwierdzenie, chyba się zgodzisz.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

[1] ACLU – American Civil Liberties Union – amerykańska organizacja, zajmująca się ochroną konstytucyjnych praw obywatelskich.

2.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ DRUGA

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

6.

Dostępne w wersji pełnej

7.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

5.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

CZĘŚĆ TRZECIA

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

Dostępne w wersji pełnej

EPILOG

Dostępne w wersji pełnej

2.

Dostępne w wersji pełnej

3.

Dostępne w wersji pełnej

4.

Dostępne w wersji pełnej

PODZIĘKOWANIA

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału

THE COMPANY YOU KEEP

Redakcja

Anna Jutta-Walenko

Korekta

Jadwiga Piller

Jadwiga Przeczek

Copyright © Lock Bets, Inc., 2003

All rights reserved

Copyright © for the translation by Maciejka Mazan, 2014

Copyright © Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2014

Zdjęcie na okładce

Copyright © 2012 TCYK, LLC. All rights reserved

Wielka Litera Sp. z o.o.

ul. Kosiarzy 37/53

02-953 Warszawa

www.wielkalitera.pl

ISBN 978-83-64142-18-5

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl