Prolog
Tylko mnie poproś

Londyn, kwiecień 1770

– Obawiasz się, że ją uwiodę, Eldridge? Przyznaję, że w łóżku wolę wdowy. Są znacznie milsze i mniej skomplikowane niż dziewice czy czyjeś żony.

Wnikliwe szare oczy podniosły się znad góry papierów pokrywających ogromne mahoniowe biurko.

– Uwiedziesz? – W głębokim głosie słychać było poirytowanie. – Bądź poważny, człowieku. Ta misja jest dla mnie bardzo ważna.

Marcus Ashford, siódmy hrabia Westfield, porzucił szelmowski uśmiech, za którym skrywał powagę myśli, i głęboko westchnął.

– A ty musisz wiedzieć, że jest równie ważna dla mnie.

Nicholas, lord Eldridge, rozparł się w fotelu, oparł łokcie na poręczach i złączył długie szczupłe palce. Był wysokim, dobrze zbudowanym mężczyzną, o twarzy zniszczonej podczas przebywania zbyt wielu godzin na pokładzie statku. Wszystko w nim było takie jak należy, poczynając od sposobu mówienia, a na proporcjonalnej budowie fizycznej kończąc. Był prawdziwie dominującą osobowością. Ten efekt był zamierzony i niezwykle spektakularny.

– Prawdę mówiąc, aż do tej chwili o tym nie wiedziałem. Chciałem wykorzystać twoje zdolności kryptograficzne. Nigdy nie sądziłem, że dobrowolnie zgłosisz się do prowadzenia tej sprawy.

Marcus spojrzał w jego przenikliwe szare oczy z ponurą determinacją. Eldridge kierował elitarną grupą agentów, którzy zajmowali się tropieniem piratów i przemytników. Działając pod auspicjami Marynarki Jego Królewskiej Mości, Eldridge posiadał bardzo dużą władzę. Jeśli odmówiłby podjęcia się tego zadania, Marcus miałby niewiele do powiedzenia.

Ale nie dopuści do tego. Nie tym razem. Zacisnął szczęki.

– Nie pozwolę ci przydzielić do tego nikogo innego. Jeśli lady Hawthorne jest w niebezpieczeństwie, to będę ją chronił.

Eldridge przeszył go wzrokiem.

– Dlaczego tak bardzo cię to interesuje? Po tym, co wydarzyło się między wami, dziwię się, że chcesz utrzymywać z nią jakikolwiek kontakt. Nie rozumiem twoich motywów.

– Nie mam żadnych ukrytych powodów. – Przynajmniej takich, o których chciałbym mówić. – Nie chcę, żeby spotkało ją coś złego pomimo naszej przeszłości.

– Wplątała cię w skandal, o którym po dziś dzień mówi cały Londyn. Zbudowałeś doskonałą fasadę, przyjacielu, ale pozostały ci blizny. A być może jątrzące się rany?

Nieruchomy jak skała, Marcus utrzymywał obojętny wyraz twarzy i walczył z buzującą w nim złością. Był to jego prywatny, głęboko osobisty ból. Nie lubił o tym rozmawiać.

– Sądzisz, że nie potrafię oddzielić życia prywatnego od pracy?

Eldridge westchnął i pokręcił głową.

– W porządku. Nie będę się wtrącał.

– I nie odmówisz mi?

– Jesteś moim najlepszym agentem. Miałem wątpliwości tylko ze względu na twoją przeszłość, ale jeśli tobie to nie przeszkadza, nie mam obiekcji. Chociaż gdyby zaistniała taka potrzeba, przychylę się do jej prośby o zmianę agenta.

Przytakując, Marcus skrył uczucie ulgi. Elizabeth nigdy nie poprosi o innego agenta, duma jej na to nie pozwoli.

Eldridge zaczął stukać palcami w blat biurka.

– Dziennik, który dostała lady Hawthorne, był adresowany do jej zmarłego męża i jest napisany kodem. Jeśli książka ma związek z jego śmiercią... – Zamilkł. – Hrabia Hawthorne prowadził śledztwo w sprawie Christophera St. Johna, gdy spotkało go przeznaczenie.

Marcus zastygł, słysząc imię znanego pirata. Nie było bandyty, którego bardziej pragnął złapać, niż St. John, i miał ku temu osobiste powody. To ataki St. Johna na statki jego firmy Ashford Shipping skłoniły go do wstąpienia do agencji.

– Jeśli lord Hawthorne prowadził zapiski ze swego śledztwa i dziennik wpadłby w ręce St. Johna... Niech to piekło pochłonie! – Ścisnął mu się żołądek, gdy pomyślał, że pirat mógłby znaleźć się w pobliżu Elizabeth.

– Właśnie – przytaknął Eldridge. – Ktoś już kontaktował się z lady Hawthorne w tej sprawie. Dla bezpieczeństwa jej i naszego powinniśmy natychmiast od niej odebrać dziennik, ale w tej chwili to niestety niemożliwe. Została poinstruowana, żeby osobiście go dostarczyć i dlatego potrzebuje naszej ochrony.

– Oczywiście.

Eldridge przesunął teczkę z dokumentami.

– Oto informacje, jakie udało mi się zebrać do tej pory. Lady Hawthorne powie ci resztę podczas balu u Morelandów.

Zbierając akta sprawy, Marcus wstał i skierował się do wyjścia. Dopiero w korytarzu pozwolił sobie na uśmiech zadowolenia.

Za kilka dni zobaczy Elizabeth. Koniec jej żałoby oznaczał kres jego czekania. Chociaż sprawa dziennika była niepokojąca, okoliczności działały na jego korzyść, bo nie będzie mogła go unikać. Po tym jak bezdusznie porzuciła go cztery lata temu, nie będzie zadowolona, gdy ponownie pojawi się w jej życiu. Ale był pewien, że nie pójdzie żalić się do Eldridge’a.

Niedługo, już niedługo, wszystko, co niegdyś mu obiecała, a czego później odmówiła, będzie należało do niego.

Rozdział 1
Prolog

Marcus odnalazł Elizabeth, zanim doszedł do sali balowej w posiadłości Morelandów. Na schodach zatrzymali go natarczywie znajomi i dygnitarze pragnący zamienić z nim choć słowo. Oszołomiony jej widokiem, pozostawał jednak obojętny na wszystkich dopominających się jego uwagi.

Wyglądała jeszcze lepiej niż przed czterema laty. Nie wiedział, jak to w ogóle możliwe, bo zawsze była piękna. Być może długa nieobecność zmiękczyła jego serce.

Wykrzywił usta w drwiącym uśmiechu. Oczywiście Elizabeth nie podzielała jego uczuć. Gdy ich oczy się spotkały, nie ukrywał radości z ponownego spotkania, Elizabeth natomiast uniosła dumnie brodę i odwróciła wzrok.

Rozmyślny afront.

Precyzyjnie wymierzony cios, chociaż zbyt słaby, żeby popłynęła krew. Już wiele lat temu zraniła go, czyniąc odpornym na kolejne życiowe porażki. Nic sobie nie robił z jej lekceważącego spojrzenia. Nieważne jak bardzo tego pragnęła, nic nie mogło zmienić ich przeznaczenia.

Od lat był agentem w służbie króla i wiódł życie, o jakim można przeczytać w powieściach. Stoczył niezliczone walki na szable, dwa razy został postrzelony i uniknął wielu wymierzonych w niego kul. Przez ten czas stracił trzy własne statki i zatopił pół tuzina innych, zanim obowiązki związane z jego tytułem kazały mu pozostać w Anglii. A jednak to niepokojące drżenie odczuwał jedynie wtedy, gdy był blisko Elizabeth.

Podszedł do niego jego partner, agent Avery James.

– Hrabina Hawthorne, lordzie – wskazał ledwie dostrzegalnym gestem głowy. – Stoi po prawej w fioletowej, jedwabnej sukni. Jest...

– Wiem, kim jest.

Avery spojrzał na niego z zaskoczeniem.

– Nie wiedziałem, że się znacie.

Usta Marcusa, które wedle powszechnej wiedzy potrafiły doprowadzić kobiety do szaleństwa, wykrzywiły się w wymownym uśmiechu.

– Lady Hawthorne i ja jesteśmy... starymi przyjaciółmi.

– Rozumiem – mruknął Avery, z wyrazem twarzy, który świadczył o czymś zupełnie przeciwnym.

Marcus położył dłoń na ramieniu niższego mężczyzny.

– Możesz iść, Avery, ja uporam się z tym tłumem, ale zostaw mi lady Hawthorne.

Avery wahał się przez chwilę, po czym niechętnie przytaknął i ruszył w kierunku sali balowej.

Starając się opanować złość na blokujących drogę natarczywych gości, Marcus skwapliwie wyszedł naprzeciw lawinie skierowanych do niego pozdrowień i pytań. Właśnie przez takie zamieszanie nie lubił dużych przyjęć. Dżentelmeni, którzy nie ośmielali się przeszkadzać mu w godzinach urzędowania, uważali za stosowne kłopotać go w mniej formalnych sytuacjach towarzyskich. On sam nigdy nie łączył przyjemności z pracą. A przynajmniej taką kierował się zasadą – aż do dzisiejszego wieczoru.

Elizabeth będzie wyjątkiem. Bo ona zawsze była wyjątkiem.

Posługując się monoklem, Marcus obserwował z łatwością przedzierającego się wśród tłumu Avery’ego, po czym skierował wzrok na kobietę, którą miał chronić. Napajał się jej widokiem, niczym człowiek umierający z pragnienia wodą.

Elizabeth nigdy nie lubiła peruk i w przeciwieństwie do większości dam również dzisiaj jej nie włożyła. Widok śnieżnobiałej egrety w ciemnych włosach zapierał dech w piersi, skupiając na niej wszystkie spojrzenia. Niemal czarne włosy podkreślały niesamowity kolor jej oczu, które przywodziły na myśl dwa błyszczące ametysty.

Spojrzał w te oczy zaledwie przez krótką chwilę, ale cały czas pozostawał pod wrażeniem jej niezwykłego magnetyzmu. Przyciągał go jak płomień ćmę. Nie potrafił się mu oprzeć.

Gdy spoglądała na niego niezwykłymi oczami, Marcus czuł się, jakby był jedynym mężczyzną w sali.

Wyobrażał sobie, że pokonuje dzielący ich dystans, bierze ją w ramiona i przyciska usta do jej ust. Był pewien, że jej wargi, tak zmysłowe w kształcie i miękkości, idealnie stopią się z jego wargami. Pragnął przesunąć ustami wzdłuż wysmukłej linii jej szyi, musnąć językiem po krawędzi obojczyka. Marzył o tym, by zatopić się w jej bujnym ciele i zaspokoić nieokiełznany głód, który doprowadzał go niemal do szaleństwa.

Niegdyś żądał wszystkiego i chciał zobaczyć świat jej oczami. Teraz jego pragnienia stały się bardziej prymitywne. Marcus nie mógł pozwolić sobie na nic więcej. Chciał odzyskać swoje życie, życie bez bólu, złości i bezsennych nocy. Elizabeth mu to zabrała i teraz zamierzał to od niej odebrać.

Zacisnął szczęki. Nadszedł czas, żeby zmniejszyć dzielący ich dystans.

Wystarczyło jedno jej spojrzenie, żeby stracił nad sobą panowanie. Co się stanie, gdy ponownie znajdzie się w jego ramionach?

Elizabeth, hrabina Hawthorne, przez dłuższą chwilę stała bez ruchu. Poczuła jak fala ciepła zaróżowiła jej policzki.

Spojrzenie skrzyżowało się ze wzrokiem stojącego na schodach mężczyzny zaledwie na krótki moment, ale to wystarczyło, żeby rytm jej serca przyspieszył do szaleńczego tempa. Zamarła, gdy zobaczyła piękną męską twarz, w której wyczytała radość na swój widok. Zaskoczona i zaniepokojona własną reakcją, gdy ujrzała go po tylu latach, musiała się zmusić, żeby go zignorować, żeby odwrócić wzrok z wyniosłym lekceważeniem.

Marcus, obecnie hrabia Westfield, wyglądał znakomicie. Nadal był najprzystojniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek spotkała. Gdy spotkały się ich spojrzenia, niemal poczuła przeskakującą pomiędzy nimi iskrę. Zawsze istniało między nimi silne przyciąganie. Z głębokim niepokojem odkryła, że ani trochę nie osłabło.

Po tym, co zrobił, powinna czuć do niego odrazę.

Elizabeth poczuła na przedramieniu dotknięcie czyjejś dłoni. Obok niej stał George Stanton i przyglądał się jej z zaniepokojeniem.

– Źle się czujesz? Rumienisz się.

Żeby ukryć zmieszanie, zaczęła poprawiać koronki na rękawach.

– Trochę tu gorąco. – Otworzyła raptownie wachlarz i zaczęła gwałtownie się wachlować, żeby ostudzić rozpalone policzki.

– Przyniosę coś do picia – zaoferował George, a Elizabeth nagrodziła jego troskę uśmiechem.

Gdy się oddalił, skupiła uwagę na otaczającej ją grupie dżentelmenów.

– O czym to mówiliśmy? – zapytała, chociaż prawdę mówiąc, nie przysłuchiwała się rozmowie prawie od godziny.

Odpowiedział jej Thomas Fowler.

– Mówiliśmy o hrabim Westfieldzie. – Wskazał gestem dłoni na Marcusa. – Jestem zaskoczony jego obecnością. Hrabia słynie z awersji do spotkań towarzyskich.

– W rzeczy samej – odrzekła z udawaną obojętnością, chociaż pociły jej się dłonie w rękawiczkach. – Miałam nadzieję, że owa niechęć hrabiego powstrzyma go od pojawienia się na dzisiejszym wieczorze, ale jak widać, nie miałam tyle szczęścia.

– Bardzo mi przykro, lady Hawthorne. Zapomniałem o pani przeszłych koneksjach z lordem Westfieldem.

Zaśmiała się.

– Nic się nie stało. Właściwie to jestem wdzięczna, bo jest pan zapewne jedyną osobą w Londynie, która była uprzejma zapomnieć. Proszę nie zwracać na niego uwagi, panie Fowler. Hrabia niewiele dla mnie znaczył wtedy i jeszcze mniej znaczy obecnie.

Elizabeth uśmiechnęła się na widok wracającego z drinkiem George’a i iskierek, które pojawiły się w jego oczach, gdy na niego spojrzała.

Udając, że uczestniczy w rozmowie, Elizabeth powoli zmieniła pozycję, żeby móc śledzić krążącego po zatłoczonych schodach Marcusa. Było jasne, że rozpustna reputacja nie uszczupliła jego władzy i wpływów. Nawet w tłumie odznaczał się zniewalającą prezencją. Kilku wielce szanowanych dżentelmenów pospieszyło mu na powitanie, zamiast czekać, aż zejdzie na salę balową. Kobiety w sukniach mieniących się oszałamiającą paletą kolorów niepostrzeżenie sunęły w stronę schodów. Napływający w jego stronę ludzie tłoczyli się w całej sali. Jednak Marcus sprawiał wrażenie niewzruszonego tym uniżonym zainteresowaniem jego osobą. Schodząc ze schodów do sali balowej, poruszał się z nonszalancką arogancją mężczyzny, który zawsze dostawał dokładnie to, czego pragnął. Tłum wokół niego starał się zatrzymać go w miejscu, ale Marcus przedzierał się z łatwością. Jednym poświęcał sporo uwagi, innych pozdrawiał przelotnie, na niektórych zaledwie skinął władczą dłonią. Panował nad otaczającymi go ludźmi samą siłą osobowości, a oni z radością poddawali się jego woli.

Poczuł intensywność jej wzroku i ich spojrzenia spotkały się ponownie. Uniósł kąciki ust, a błysk w jego oczach i ciepło uśmiechu składały obietnice, których nie zwykł dotrzymywać.

Otaczała go aura samotności, a w jego ruchach kryła się jakaś niespokojna energia, która nie była zauważalna cztery lata temu. Elizabeth zdała sobie sprawę, że to znaki ostrzegawcze.

George spojrzał ponad jej głową na rozgrywające się przed nimi sceny.

– Wygląda na to, że zmierza ku nam lord Westfield.

– Jest pan tego pewien, panie Stanton?

– Tak, pani. Westfield patrzy właśnie wprost na mnie.

Poczuła ucisk w żołądku. Marcus dosłownie zamarł w miejscu, gdy po raz pierwszy spotkały się ich oczy, a drugie spojrzenie było jeszcze bardziej oszałamiające. Zbliżał się do niej, a ona nie miała czasu, żeby się przygotować. George popatrzył na nią, gdy ponownie zaczęła się szaleńczo wachlować.

Przeklęty Marcus, że też musiał dziś tu przyjść. Jej pierwsze przyjęcie po trzech latach żałoby, a on odnalazł ją zaledwie kilka godzin po jej powrocie na salony, jakby przez te wszystkie lata z niecierpliwością czekał na ten moment. Doskonale wiedziała, że tak nie było. Podczas gdy ona, odziana w czarną krepę, siedziała samotnie w żałobie, Marcus utrwalał swą skandalizującą reputację w sypialniach wielu kobiet.

Po tym jak brutalnie złamał jej serce, Elizabeth nie chciała mieć z nim nic wspólnego, a już na pewno nie dzisiaj. Zabawa nie była jej dzisiejszym celem. Oczekiwała mężczyzny, z którym miała się po kryjomu spotkać. Ta noc była poświęcona pamięci męża. Zamierzała walczyć o sprawiedliwość dla Hawthorne’a.

Tłum rozstępował się niechętnie, żeby utorować drogę dla Marcusa i zacieśniał się po jego przejściu. I nagle Westfield stanął tuż przed nią. Uśmiechnął się, a jej puls przyspieszył. Poczuła ogromną chęć odwrotu, ucieczki, ale było już za późno.

Elizabeth wyprostowała się i wzięła głęboki oddech. Kilich, który trzymała w dłoni, zaczął się trząść. Pośpiesznie wypiła napój, żeby nie oblać sobie sukni. Na oślep oddała puste naczynie George’owi. Marcus złapał jej dłoń, zanim zdążyła ją cofnąć.

Kłaniając się nisko z czarującym uśmiechem, patrzył jej głęboko w oczy.

– Lady Hawthorne, olśniewająca jak zawsze. – Jego głos był głęboki i ciepły, przypominał muśnięcie aksamitu. – Czy byłoby szaleństwem mieć nadzieję, że ma pani jeszcze wolny taniec i zgodzi się pani oddać go mnie?

Elizabeth gorączkowo szukała sposobu, żeby mu odmówić. Jego elektryzująca, męska energia, wyczuwalna nawet w wielkiej przestrzeni sali, z bliska była całkowicie obezwładniająca.

– Nie zamierzam uczestniczyć w tańcach, lordzie Westfield. Proszę spytać otaczających nas dżentelmenów.

– Nie z nimi zamierzam tańczyć – odrzekł sucho – więc ich opinia na ten temat nie ma dla mnie żadnego znaczenia.

Już chciała zaprotestować, gdy dostrzegła w jego oczach wyzwanie. Uśmiechnął się z diabelską przewrotnością, wyraźnie prowokując ją, żeby brnęła w dalsze wymówki, więc zamilkła. Nie zamierzała dać mu satysfakcji, by pomyślał, iż obawia się z nim zatańczyć.

– Jeśli pan nalega, mogę ofiarować panu następny taniec, lordzie Westfield.

Skłonił się z gracją i spojrzał na nią z aprobatą. Podał jej ramię i poprowadził na parkiet. Rozbrzmiały pierwsze takty menueta. Położyła dłoń na jego dłoni, wdzięczna, że dzieli ich materiał rękawiczki. Sala tonęła w blasku świec, które rzucały złotawe światło na jego napinające się mięśnie ramion. Mrużąc oczy, próbowała doszukać się w Marcusie jakiejś zmiany.

Zawsze dbał o sprawność fizyczną i uprawiał sporty. Stał się jeszcze silniejszy i bardziej muskularny. Stanowił uosobienie siły i Elizabeth zamyśliła się nad swą dawną naiwnością, kiedy wierzyła, że zdoła go okiełznać. Dzięki Bogu, nie była już tak głupia.

Miękkie były jedynie jego jedwabiste, brązowe, błyszczące włosy, związane na karku prostą, czarną kokardą. Nawet spojrzenie było ostre, przeszywające nadzwyczajną inteligencją, której nie wahał się wykorzystywać do niecnych celów, o czym sama boleśnie się przekonała.

Spodziewała się dostrzec na jego przystojnej twarzy ślady, jakie zwykle pozostawia hulaszczy tryb życia, ale nic podobnego nie znalazła. Wręcz przeciwnie, cieszył się zdrową, opaloną cerą mężczyzny, który dużo czasu spędza na świeżym powietrzu. Ponad pełnymi, zmysłowymi ustami rysował się orli nos. W tej chwili usta te były wykrzywione w półuśmiechu, jednocześnie chłopięcym i uwodzicielskim. Był perfekcyjny od stóp do głów. Obserwował, jak mu się przygląda, doskonale świadomy, że podziwia jego urodę. Spuściła oczy i utkwiła wzrok w jego żabocie.

Bijący od niego zapach otaczał jej zmysły. Był to cudownie męski aromat drewna sandałowego, cytrusów i jego własny, unikatowy zapach. Poczuła rozchodzące się po całym ciele dreszcze.

Jakby czytając w jej myślach, Marcus nachylił ku niej głowę. Usłyszała jego niski, zachrypnięty głos.

– Elizabeth. Długo czekałem na przyjemność ponownego znalezienia się w twojej obecności.

– Przyjemność, lordzie Westfield, jest wyłącznie pańska.

– Kiedyś nazywałaś mnie Marcusem.

– To nie byłoby stosowne, gdybym nadal zwracała się do pana w ten sposób, lordzie.

Jego usta wykrzywiły się w lubieżnym uśmiechu.

– Pozwalam ci na niestosowne zachowanie wobec mnie, gdy tylko będziesz miała na to ochotę. Prawdę mówiąc, zawsze lubowałem się w momentach twojej niestosowności.

– Miałeś wiele chętnych kobiet, które równie przypadły ci do gustu.

– Nigdy, moja droga. Zawsze byłaś ponad wszystkie inne damy.

Elizabeth trafiła na swej drodze na wielu łajdaków i oszustów, ale ich zbytnia pewność siebie i nachalność nie robiły nigdy na niej wielkiego wrażenia. Marcus z łatwością uwodził kobiety, przy tym sprawiał wrażenie całkowitej szczerości. Niegdyś brała za dobrą monetę każdą deklarację uwielbienia i oddania, jaka padała z jego ust. Nawet teraz kryjąca się w jego spojrzeniu paląca tęsknota była tak przekonująca, że prawie mu uwierzyła.

Pragnął, aby nie pamiętała, że był pozbawionym serca uwodzicielem, ale ciało nie pozwalało jej zapomnieć. Było jej słabo, jakby trawiła ją gorączka.

– Trzy lata żałoby – powiedział z lekką nutką goryczy w głosie. – Cieszę się, że żal nie zrujnował twej urody. Prawdę mówiąc, jesteś jeszcze piękniejsza niż podczas naszego ostatniego spotkania. Przypominasz sobie tę okazję, prawda?

– Ledwie – skłamała. – Od wielu lat o tym nie myślałam.

Zastanawiając się, czy przejrzał jej kłamstwo, obserwowała go, gdy zmienili partnerów w tańcu. Od Marcusa biła aura seksualnego magnetyzmu. Sposób, w jaki się poruszał, mówił, pachniał – wzbudzał silne żądze i emocje. Wyczuwała niepohamowaną siłę, ukrytą pod wytworną powierzchownością, i przypomniała sobie, jaki był niebezpieczny.

Gdy kroki menueta przywiodły go z powrotem, niczym ciepły powiew otoczył ją jego głos.

– Ranisz mnie, nie okazując większej radości z naszego spotkania, szczególnie że pojawiłem się na tym żałosnym przyjęciu tylko po to, żeby cię zobaczyć.

– Niedorzeczność – żachnęła się. – Nie wiedziałeś, że tu dzisiaj będę. W jakimkolwiek celu tu przyszedłeś, idź załatwić swoją sprawę i zostaw mnie w spokoju.

– Ty jesteś moim celem, Elizabeth – odrzekł niepokojąco łagodnym głosem.

Wpatrywała się w niego przez chwilę, czując coraz większy ucisk w żołądku.

– Jeśli mój brat zobaczy nas razem, wścieknie się.

Widząc jego rozszerzające się nozdrza, zadrżała. Niegdyś byli z Williamem najlepszymi przyjaciółmi, ale rozpad jej narzeczeństwa oznaczał także koniec ich przyjaźni. Tego najbardziej było jej żal.

– Czego chcesz? – zapytała, gdy Marcus ciągle milczał.

– Spełnienia twojej obietnicy.

– Jakiej obietnicy?

– Twoje ciało przy moim, i nic między nami.

– Jesteś szalony. – Z trudem łapała powietrze i drżała. Potem spojrzała na niego spod półprzymkniętych powiek. – Nie drażnij się ze mną. Pomyśl o wszystkich kochankach, które zaszczyciły twoje łóżko od czasu naszego rozstania. Wyświadczyłam ci przysługę, uwalniając cię...

Elizabeth zachłysnęła się powietrzem, gdy chwycił jej dłoń w swe odziane w rękawiczkę palce i ścisnął z miażdżącą siłą.

Spojrzał na nią gniewnym wzrokiem i odburknął:

– Łamiąc dane mi słowo, zmieniłaś moje życie, ale z pewnością nie wyświadczyłaś mi przysługi.

Zaszokowana jego gwałtownością, stawiła mu czoło.

– Wiedziałeś, jak ważna jest dla mnie wierność. Nigdy nie mógłbyś się stać mężem, jakiego pragnęłam.

– Byłem mężczyzną, jakiego pragnęłaś, Elizabeth. Tak bardzo mnie pragnęłaś, że aż się przestraszyłaś.

– To nieprawda! Nie boję się ciebie!

– A powinnaś.

Już miała odpowiedzieć, ale kroki tańca kazały mu odejść. Obdarzył słodkim uśmiechem kobietę, do której zbliżył go taniec, a Elizabeth zacisnęła zęby. Przez resztę menueta nie odezwał się do niej ani słowem, mimo iż oczarowywał każdą niewiastę, do której się zbliżał.

Dłoń Elizabeth paliła od dotyku Marcusa, a ciało płonęło pod jego intensywnym spojrzeniem. Nigdy nie krył się ze swoją wybujałą seksualnością. Wręcz przeciwnie, zachęcał ją, żeby uwolniła swoją. Ofiarował jej wszystko, co najlepsze z obydwu światów – zaszczyty stanowiska i pasję mężczyzny, który potrafił rozpalić ją do czerwoności – i uwierzyła, że potrafi ją uszczęśliwić.

Jakże była naiwna. Powinna doprawdy być mądrzejsza.

Gdy tylko skończył się taniec, Elizabeth czym prędzej uciekła. Jej wzrok padł na uniesioną w jej stronę rękę i uśmiechnęła się na widok Avery’ego Jamesa, zgadując, że był mężczyzną, którego oczekiwała. Avery pojawiłby się na balu tylko na życzenie lorda Eldridge’a.

Eldridge zapewnił ją, że jako wdowa po cenionym agencie zawsze mogła liczyć na jego pomoc. Avery został wyznaczony jako jej kontakt. Pomimo cynicznej powierzchowności był łagodnym i taktownym mężczyzną, który okazał się nieoceniony w pierwszych miesiącach po śmierci Hawthorne’a. Jego widok przypomniał jej, po co tu przyszła.

Elizabeth przyspieszyła, gdy usłyszała za sobą wołanie Marcusa.

– Taniec, o który prosiłeś, już się skończył, Westfield – rzuciła przez ramię. – Możesz pławić się w blasku swojej ciężko zapracowanej reputacji i rozkoszować się miłosnymi zalotami swoich wielbicielek.

Miała nadzieję, że zrozumiał jej intencje. Bez względu na wszystko nie zamierzała się ponownie z nim spotykać.

Marcus patrzył, jak Elizabeth z gracją zbliża się do Avery’ego. Ponieważ był za jej plecami, nie musiał dłużej powstrzymywać triumfalnego uśmiechu. Ponownie go zlekceważyła. Ale niestety, jego słodka Elizabeth wkrótce się przekona, że Marcus nie poddaje się tak łatwo.

Rozdział 2
Rozdział 1

– Panie Jamesie – Elizabeth powitała go z wylewnością. – Cieszę się, że spotykamy się ponownie. – Wyciągnęła ku niemu ręce, które natychmiast zniknęły w jego wielkich dłoniach, a na twarzy Avery’ego pojawił się rzadko goszczący uśmiech. Podał jej ramię i poprowadził przez pobliskie rozsuwane drzwi do atrium.

Elizabeth zaczęła rozmowę.

– Już myślałam, że spóźniłam się na nasze spotkanie.

– Proszę nigdy tak nie mówić, lady Hawthorne – odrzekł z kurtuazją. – Czekałbym na panią cały wieczór.

Elizabeth odchyliła do tyłu głowę i głęboko odetchnęła przesyconym zapachami powietrzem. Upojny aromat na zewnątrz stanowił przyjemną odmianę po dusznym zapachu dymu, topionego wosku, pudru i ciężkich perfum, jaki panował w sali balowej.

Przechadzali się po alejkach, a Elizabeth zwróciła się ku Avery’emu i zapytała:

– Czy mam rację, zakładając, że jesteś przydzielonym mi do pomocy agentem?

Uśmiechnął się.

– Będę przy tym zadaniu partnerował innemu agentowi.

– Oczywiście. – Uśmiechnęła się bez entuzjazmu. – Zawsze pracujecie w parach, prawda? Tak jak Hawthorne i mój brat.

– Taki sposób pracy doskonale się sprawdza. Ocalił wiele istnień.

Zwolniła kroku i pomyślała: nie zdołał uratować każdego.

– Boleję nad istnieniem agencji, panie Jamesie. Małżeństwo Williama i rezygnacja z pracy były prawdziwym błogosławieństwem. Ledwo uszedł z życiem w noc, kiedy straciłam męża. Z niecierpliwością oczekuję na dzień, gdy agencja przestanie być częścią mojego życia.

– Zrobimy, co w naszej mocy, żeby rozwiązać tę sprawę jak najszybciej – zapewnił ją.

– Wierzę panu. Cieszę się, że jest pan jednym z agentów, których wybrał lord Eldridge.

Avery uścisnął jej dłoń.

– Jestem wdzięczny, że mogłem ponownie panią spotkać. Nie widzieliśmy się od wielu miesięcy.

– Naprawdę to było już tak dawno? – zapytała, marszcząc brwi. – Czas tak szybko płynie.

– Chciałbym móc powiedzieć to samo... – przerwał im znajomy głos. – Niestety ostatnie cztery lata były dla mnie jak wieczność.

Elizabeth zamarła, a jej serce zatrzymało się na moment, zanim ruszyło oszalałym rytmem.

Stanęli twarzą w twarz z Westfieldem.

– A oto i mój partner. Rozumiem, że jesteście z lordem Westfieldem starymi znajomymi. Mam nadzieję, że te szczęśliwe okoliczności przyspieszą sprawy.

– Marcus – wyszeptała, a jego widok podziałał na nią jak uderzenie.

Skłonił się.

– Do usług, madam.

Elizabeth zachwiała się i Avery zacieśnił uścisk, żeby ją podtrzymać.

– Lady Hawthorne?

Marcus doszedł do niej szybko.

– Nie mdlej, kochanie.

Ale było to prawie niemożliwe. Walczyła o oddech, jak wyciągnięta z wody ryba, nie mogąc znieść uciskającego ją bezlitośnie gorsetu. Odpędziła go ruchem dłoni, bo jego bliskość i zapach tylko utrudniały jej złapanie tchu.

Widziała, jak Marcus rzuca Avery’emu znaczące spojrzenie, po którym agent się oddalił, nagle zainteresowany rosnącymi w oddali liśćmi paproci.

Elizabeth zaczęła dochodzić do siebie, pokręciła z niedowierzaniem głową i powiedziała:

– Marcusie, chyba zupełnie postradałeś zmysły.

– Och, widzę, że czujesz się już lepiej – odparł kpiąco.

– Poszukaj sobie innej przygody. Zrezygnuj z tego zadania. Opuść agencję.

– Twoja troska jest wzruszająca, aczkolwiek zaskakująca, po tym jak okrutnie potraktowałaś mnie w przeszłości.

– Daruj sobie ten sarkazm – odrzekła. – Nie zdajesz sobie sprawy, w co się pakujesz? Praca dla lorda Eldridge’a jest niebezpieczna. Możesz zostać ranny albo zginąć.

Marcus głośno westchnął.

– Elizabeth, jesteś przewrażliwiona.

Rzuciła okiem na Avery’ego, który z wielką uwagą obserwował liście paproci, po czym spojrzała na Marcusa.

– Jak długo jesteś agentem?

– Cztery lata.

– Cztery lata? – Zachwiała się na nogach. – Byłeś agentem, gdy starałeś się o moją rękę?

– Tak.

– Niech cię diabli! – rzekła z bólem w głosie. – Kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć? Czy miałam żyć w nieświadomości, dopóki nie przynieśliby cię do domu w trumnie?

Popatrzył na nią z ukosa i skrzyżował ręce na piersi.

– Nie rozumiem, jakie to teraz ma znaczenie.

Uderzył ją jego lodowaty ton.

– Przez te wszystkie lata obawiałam się zobaczyć ogłoszenie o twoim ślubie, a tymczasem powinnam była przeglądać nekrologi. – Elizabeth odwróciła się i położyła dłoń na galopującym sercu. – Dlaczego nie możesz się trzymać z dala ode mnie? – Zebrała obszerną spódnicę, szykując się do odejścia. – Na Boga, wolałabym, żebyśmy się nigdy nie poznali.

Głośne uderzenia obcasów o posadzkę były jedynym ostrzeżeniem, zanim złapał ją za łokieć i gwałtownie ku sobie odwrócił.

– Odwzajemniam to pragnienie – warknął.

Był od niej wyższy, jego pełne usta wykrzywiała złość, a w szmaragdowym spojrzeniu było coś, co sprawiło, że zadrżała.

– Dlaczego lord Eldridge cię do mnie przydzielił?! – wykrzyczała. – I dlaczego się na to zgodziłeś?!

– Sam poprosiłem o tę misję. Zapamiętaj sobie. Raz udało ci się przede mną uciec. Nie pozwolę, żebyś zrobiła to ponownie. – Przyciągnął ją bliżej, a jego głos ciął niczym nóż. – Nie obchodzi mnie, czy tym razem poślubisz samego króla. Muszę cię mieć.

Usiłowała mu się wyrwać, ale trzymał ją mocno.

– Na Boga, Marcusie. Czy nie wyrządziliśmy sobie już wystarczająco dużo zła?

– Nie. – Odepchnął ją, jakby brzydził się jej dotykiem. – A teraz porozmawiajmy o sprawie twojego zmarłego męża, żeby nie zatrzymywać Avery’ego.

Drżąc, Elizabeth podeszła do agenta. Marcus podążył za nią z gracją polującego kota. Nie było wątpliwości, że to ona stanowiła jego ofiarę. Zatrzymała się obok Avery’ego i westchnęła. Marcus przypatrywał się jej niezdradzającym emocji spojrzeniem.

– Rozumiem, że otrzymałaś książkę, napisaną przez twojego zmarłego męża. – Poczekał na potwierdzające skinienie głowy. – Czy wiesz, kto ją wysłał?

– Na paczce widniało pismo Hawthorne’a. Wyglądała, jakby została zaadresowana jakiś czas temu, opakowanie było pożółkłe, atrament wyblakły. – Przez wiele dni rozmyślała nad przesyłką, nie potrafiąc odgadnąć ani jej pochodzenia, ani celu, w jakim do niej dotarła.

– Twój mąż zaadresował ją do siebie i przyszła trzy lata po jego zabójstwie. – Marcus zmrużył oczy. – Czy zostawił jakieś szablony, matryce, jakieś dziwnie wyglądające pisma?

– Nie, nic. – Sięgnęła do torebki i wyjęła cieniutki notatnik i list, który otrzymała zaledwie kilka dni wcześniej. Podała wszystko Marcusowi.

Pobieżnie przejrzał zeszyt i włożył go do kieszeni płaszcza, po czym spojrzał na list. W miarę czytania między jego brwiami formowała się coraz większa bruzda.

– W całej historii agencji jedyną nierozwiązaną sprawą jest zabójstwo lorda Hawthorne’a. Miałem nadzieję, że nie będziemy musieli cię w to angażować.

– Zrobię wszystko, co konieczne – zaoferowała pośpiesznie. – Hawthorne zasługuje na sprawiedliwość i jeśli potrzebna jest moja pomoc, niech tak będzie. – Była gotowa, żeby z tym wreszcie skończyć.

Marcus ostrożnie złożył pismo.

– Nie chciałbym narażać cię na niebezpieczeństwo.

– Więc postanowiłeś chronić mnie, narażając własne życie? Jestem bardziej zainteresowana wynikiem tego dochodzenia niż ty i cała ta twoja agencja! – wykrzyknęła wzburzona Elizabeth.

Marcus ze złością wycedził jej imię.

Avery odchrząknął głośno.

– Wygląda na to, że nie będzie się wam dobrze razem współpracowało. Sugerowałbym powiadomienie o tym lorda Eldridge’a. Jestem pewien, że znajdą się inni agenci, którzy...

– Nie! – Głos Marcusa uderzył jak bicz.

– Tak! – Elizabeth niemal upadła, taką poczuła ulgę. – To trafna sugestia – powiedziała z uśmiechem. – Lord Eldridge bez wątpienia to zrozumie.

– Znowu uciekasz? – zakpił Marcus.

– Jestem praktyczna. Ty i ja z pewnością nie możemy ze sobą współpracować.

– Praktyczna – parsknął drwiąco. – Chyba raczej tchórzliwa.

– Lordzie Westfield! – żachnął się Avery.

Elizabeth odprawiła go gestem ręki.

– Proszę nas z łaski swojej na chwilę zostawić, panie Jamesie – poprosiła ze wzrokiem utkwionym w Marcusa.

– Zrób to, o co prosi – ponaglił Marcus, wpatrując się w Elizabeth.

Avery odchrząknął, odwrócił się na pięcie i odszedł ze złością.

Elizabeth przystąpiła wprost do rzeczy.

– Jeśli będę zmuszona z panem pracować, Westfield, odmówię agencji jakichkolwiek informacji. Sama zajmę się śledztwem.

– Nie bądź śmieszna! Nie pozwolę, żebyś sprowadziła na siebie niebezpieczeństwo. Spróbuj czegoś głupiego i zobaczysz, co się stanie. Zapewniam cię, że ci się nie spodoba.

– Naprawdę? – zadrwiła, stawiając czoło osobowości, przed którą drżała większość mężczyzn. – W jaki sposób zamierzasz mnie powstrzymać?

Marcus podszedł do niej z wściekłością.

– Jestem agentem w służbie Korony...

– To już ustaliliśmy.

– ... wypełniającym przydzieloną mi misję. Jeśli będziesz utrudniać moje śledztwo, uznam to za zdradę i poniesiesz stosowne konsekwencje.

– Nie ośmielisz się! Lord Eldridge nigdy do tego nie dopuści.

– Ośmielę się i Eldridge mnie nie powstrzyma. – Zatrzymał się przed nią. – Ten zeszyt wygląda jak dziennik z opisem misji Hawthorne’a i może mieć związek z jego śmiercią. Jeśli to prawda, jesteś w niebezpieczeństwie. Eldridge nie zgodzi się, żebym został odsunięty od śledztwa.

– Dlaczego nie? Twoje uczucia do mnie są oczywiste.

Podszedł bliżej, tak że czubki jego butów znalazły się pod rąbkiem jej sukni.

– Najwidoczniej nie. Chociaż jeśli sobie życzysz, porozmawiaj z Eldridge’em. Opowiedz mu o naszej niechlubnej przeszłości, o tym, że nawet pamięć o twoim drogim, zmarłym mężu nie osłabiła twego pożądania.

Wpatrywała się w niego, po czym z jej ust wydobył się pusty śmiech.

– Twoja arogancja jest niewiarygodna. – Odwróciła się, ukrywając drżące dłonie. Niech sobie weźmie ten cholerny dziennik. Jutro rano porozmawia z Eldridge’em.

Dobiegł ją szyderczy śmiech.

– Moja arogancja? To ty uważasz, że wszystko kręci się wokół ciebie.

Elizabeth zatrzymała się i odwróciła na pięcie.

– Marcusie, podchodzisz do tego zbyt osobiście, rzucając te wszystkie groźby.

– To że zostaniemy kochankami, nie jest groźbą. To nasze przeznaczenie, które nie ma nic wspólnego z dziennikiem twojego zmarłego męża. – Podniósł dłoń, żeby uciszyć jej argumenty. – Daruj sobie. Ta misja jest bardzo ważna dla Eldridge’a. Podjąłem się jej wyłącznie z tego powodu. Zaciągnięcie cię do łóżka nie wymaga naszej współpracy przy tej sprawie.

– Ale... – przerwała, przypominając sobie to, co powiedział wcześniej. Nigdy nie twierdził, że podjął się tego zadania ze względu na nią. Oblała się rumieńcem.

Marcus minął ją obojętnie, kierując się w stronę sali balowej.

– A więc proszę bardzo, powiedz Eldridge’owi, dlaczego nie chcesz ze mną współpracować. Tylko wyjaśnij mu, że ja nie mam żadnych obiekcji, żeby współpracować z tobą.

Zaciskając zęby, Elizabeth połykała każde przekleństwo, które cisnęło jej się na usta. Przejrzała jego grę. Wiedziała także, że nie zostawi jej w spokoju, dopóki nie osiągnie swego celu, a misja nie ma z tym nic wspólnego. W jej gestii leżało jedynie to, czy zdoła wyjść z tego zawirowania z nietkniętą dumą.

Poczuła ucisk w żołądku. Teraz, gdy wróciła do życia publicznego, będzie musiała śledzić jego podboje. Będzie zmuszona przebywać w towarzystwie jego kobiet, patrzyć na uśmiechy, jakie dzieli z nimi, a nie z nią.

Zguba! Wbrew zdrowemu rozsądkowi i dumie zrobiła krok do przodu i podążyła za nim.

Delikatny dotyk na łokciu przypomniał jej o obecności Avery’ego.

– Lady Hawthorne. Czy wszystko w porządku?

Gwałtownie pokiwała głową.

– Przy najbliższej okazji porozmawiam z lordem Eldridge’em i...

– To nie będzie konieczne, panie Jamesie.

Elizabeth poczekała, aż Marcus zniknie za rogiem i zwróciła się do Avery’ego.

– Moja rola polegała na dostarczeniu dziennika, potem wszystko leży w rękach pana i lorda Westfielda. Nie widzę potrzeby, żeby zmieniać agentów.

– Jest pani tego pewna?

Pokiwała głową, pragnąc jak najszybciej zakończyć rozmowę i wrócić do sali balowej.

Avery spojrzał na nią sceptycznie, ale powiedział:

– W porządku. Przydzielą pani dwóch uzbrojonych strażników. Proszę się bez nich nigdzie nie ruszać i powiadomić mnie, gdy tylko otrzyma pani informacje o spotkaniu.

– Oczywiście.

– Jeśli to wszystko, to panią opuszczę. – W jego uśmiechu można było wyczytać ulgę. – Nigdy nie gustowałem w tego typu wydarzeniach.

Uniósł jej dłoń i pocałował.

– Elizabeth? – rozległ się donośny głos Williama.

Przestraszona, ścisnęła dłoń Avery’ego.

– Mój brat nie może pana zobaczyć. Od razu domyśli się, że coś jest nie tak.

Rozumiejąc jej zatroskanie, Avery skłonił się i pośpiesznie zniknął.

Elizabeth odwróciła się i dostrzegła zmierzającego w jej kierunku Williama. Podobnie jak Marcus, jej brat poruszał się z gracją, a jego chód nie zdradzał ani śladu rany, która niemal kosztowała go życie.

Z wyglądu zupełnie nie byli do siebie podobni. Ona odziedziczyła kruczoczarne włosy i fioletowe oczy po matce, a William miał jasne włosy i niebieskozielone oczy ich ojca. Wysoki, szeroki w ramionach, wyglądał niczym wiking. Silny i niebezpieczny, choć skłonny do śmiechu, o czym świadczyły zmarszczki wokół oczu.

– Co tutaj robisz? – zapytał, rozglądając się z ciekawością po atrium.

Elizabeth wzięła go pod rękę i poprowadziła w stronę sali balowej.

– Podziwiałam widok. Gdzie jest Margaret?

– Ze znajomymi. – William zwolnił, a potem zatrzymał się, zmuszając ją, żeby stanęła razem z nim. – Słyszałem, że tańczyłaś z Westfieldem.

– Już pojawiły się plotki?

– Trzymaj się od niego z daleka, Elizabeth – ostrzegł.

– Nie miałam możliwości grzecznie mu odmówić.

– Nie ufam mu. To dziwne, że w ogóle się tu dzisiaj pojawił.

Westchnęła smutno na wspomnienie ich kłótni. Marcus nie nadawał się na męża, ale był dobrym przyjacielem Williama.

– Reputacja, której się dorobił, potwierdza słuszność mojej decyzji sprzed lat. Zapewniam cię, że nie ulegnę ponownie jego urokowi.

Ciągnąc brata w stronę sali balowej, Elizabeth z ulgą stwierdziła, że przestał stawiać opór. Jeśli się pośpieszą, może będzie mogła zobaczyć, dokąd zmierzał Marcus.

Marcus wyszedł zza drzewa i strzepnął przyklejony do płaszcza liść. Otrząsając ziemię z butów, wpatrywał się w oddalającą się Elizabeth, aż zupełnie zniknęła mu z oczu. Zastanawiał się, czy szaleńcze pożądanie, jakie do niej czuł, było widoczne. Jego serce biło jak oszalałe. Musiał włożyć wiele wysiłku, żeby za nią nie pobiec i nie porwać jej dla własnej przyjemności.

Była okropnie uparta i nieustępliwa, co znaczyło, że jest dla niego stworzona. Żadna inna kobieta tak na niego nie działała. Wściekła czy płonąca z pożądania, tylko Elizabeth mogła sprawić, że gotowała się w nim krew.

Gorąco pragnął, żeby to, co odczuwa, było miłością, bo pożądanie z czasem słabnie. Pragnienie natomiast rośnie, aż do chwili gdy zostanie zaspokojone.

Nagle u jego boku pojawił się Avery.

– Jeśli to była twoja stara przyjaciółka, to nie chciałbym poznać twoich wrogów.

Marcus uśmiechnął się ponuro.

– Miała zostać moją żoną. – Odpowiedziała mu cisza. – Zaniemówiłeś?

– To przekleństwo.

– Doskonale powiedziane. Zamierza porozmawiać z lordem Eldridge’em?

– Nie. – Avery spojrzał na niego z ukosa. – Jesteś pewien, że powinieneś się w to angażować?

– Nie – przyznał, zadowolony, że jego taktyka zadziałała i wdzięczny, że po tylu latach wciąż tak dobrze ją zna. – Ale jestem pewien, że nie mam wyboru.

– Eldridge pragnie schwytać zabójców Hawthorne’a. Podczas naszej misji możemy być zmuszeni celowo postawić lady Hawthorne w niebezpiecznej sytuacji, żeby osiągnąć cel.

– Nie. Hawthorne nie żyje. Ryzykowanie życia Elizabeth nie wskrzesi go. Znajdziemy inne sposoby na przeprowadzenie tego zadania.

Avery w milczeniu pokiwał głową.

– Żywię nadzieję, że wiesz, co robisz, bo ja nie mam pojęcia. A teraz proszę mi wybaczyć, lordzie, ale udam się do wyjścia, zanim zdarzy się coś niefortunnego.

– Pójdę z tobą. – Marcus zaśmiał, widząc zdziwioną minę na twarzy partnera. – Podczas przedłużającej się walki mężczyzna musi być przygotowany na nieoczekiwane zwroty sytuacji, aby wrócić ze świeżymi siłami i wykorzystać nadarzające się okazje.

– Dobry Boże! Bitwy, bracia i zerwane zaręczyny. Twoja przeszłość z lady Hawthorne sprowadzi na nas kłopoty.

Marcus zatarł dłonie.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 22

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 23

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

W serii ukażą się:

Dostępne w wersji pełnej

Tytuł oryginału

ASK FOR IT

Projekt serii i zdjęcie na okładce

Anna Małyszek

Redakcja

Dorota Wer

Korekta

Bogusława Jędrasik

Stefania Krassnowska

Copyright © 2006 by Sylvia Day

Copyright © for the translation by Małgorzata Miłosz, 2014

Copyright © Wielka Litera Sp. z o.o., Warszawa 2014

Wielka Litera Sp. z o.o.

ul. Kosiarzy 37/53

02-953 Warszawa

www.wielkalitera.pl

ISBN 978-83-64142-39-0

Plik ePub przygotowała firma eLib.pl

al. Szucha 8, 00-582 Warszawa

e-mail: kontakt@elib.pl

www.eLib.pl