Już w księgarniach:

Lotte i Søren Hammer Niegodziwcy

Matti Rönkä Dobry brat, zły brat

Kjell Ola Dahl Mężczyzna w oknie

Friedrich Ani Śmierć nie ulega przedawnieniu

Thomas Enger Letarg

Lars Kepler Kontrakt Paganiniego

Johan Theorin Smuga krwi

Kjell Ola Dahl Czwarty napastnik

Thomas Enger Bóle fantomowe

Lotte i Søren Hammer Wszystko ma swoją cenę

Matti Rönkä Przyjaciele z daleka

Wojciech Chmielarz Podpalacz

Kjell Ola Dahl Wierny przyjaciel

Bernhard Jaumann Godzina szakala

Wojciech Chmielarz Farma lalek

Johan Theorin Święty Psychol

Friedrich Ani Ludzie za ścianą

Lars Kepler Świadek

Thomas Enger Żądza krwi

Kjell Ola Dahl Lodowa kąpiel

Bernhard Jaumann Kamienista ziemia

Jean-Luc Bannalec Śmierć w Pont-Aven

Lars Kepler Piaskun

Johan Theorin Duch na wyspie

Johan Theorin Zmierzch (wyd. 2)

Wojciech Chmielarz Przejęcie

W serii ukaże się także:

Jean-Luc Bannalec Bretońskie układy

Więcej informacji: czarne.com.pl

Martín Solares

Czarne minuty

Przełożył Tomasz Pindel

Wszelkie powielanie lub wykorzystanie niniejszego pliku elektronicznego inne niż autoryzowane pobranie w zakresie własnego użytku stanowi naruszenie praw autorskich i podlega odpowiedzialności cywilnej oraz karnej.

Tytuł oryginału hiszpańskiego Los minutos negros

Projekt okładki Piotr Bukowski

Projekt typograficzny Robert Oleś / d2d.pl

Fotografia na okładce © by Phil Schermeister / Corbis / Fotochannels

Copyright © by Martín Solares, 2006

First published in the Unites States of America in 2010 by Grove / Atlantic, Inc.

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Czarne, 2015

Copyright © for the Polish translation by Tomasz Pindel, 2015

Redakcja Małgorzata Poździk / d2d.pl

Korekta Anna Woś / d2d.pl, Magdalena Adamek / d2d.pl

Redakcja techniczna Robert Oleś / d2d.pl

Esta publicación fue realizada con el estímulo del Programa de Apoyo a la Traducción (PROTRAD) dependiente de instituciones culturales mexicanas.

Niniejsza publikacja została zrealizowana dzięki środkom Programu Wsparcia dla Tłumaczeń (PROTRAD), podlegającego meksykańskim instytucjom kultury.

ISBN 978-83-8049-007-9

Spis treści

Seria

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Mieszkańcy Paracuánu, Tamaulipas

Część pierwsza Tysiąc dziur ma ludzka pamięć

Część druga Równanie

Jeden

Dwa

Trzy

Cztery

Pięć czarnych minut

Część trzecia Spirala

Posłowie

Przypisy

Kolofon

Dla Vesty

Mieszkańcy Paracuánu, Tamaulipas

POLICJANCI

Rosa Isela

śliczna stażystka

Camarena
i Rodrigo Columba

młodzi adepci Szkoły Policyjnej

Joaquín Taboada
zwany Travoltą

aktualny komendant policji
miejskiej w Paracuánie

Ramón Cabrera

znany także jako Donica

komendant García

poprzednik Taboady

Lolita

sekretarka

Rufino Chávez alias Gnom

prawa ręka Taboady

Ramírez

ekspert policyjny

Jarquiel alias Profesor

oficer policji

Wong alias Chińczyk

oficer policji

Salim alias Beduin

oficer policji

Zozaya alias Ewangelista

oficer policji

Tiroloco

oficer policji

Mena alias Gordolobo

oficer policji

Luis Calatrava alias Czarownik

policjant dyżurujący w porcie

pani doktor Ridaura

lekarka sądowa i szanowana nauczycielka biologii

Vicente Rangel González

oficer policji

Jorge Romero alias Ślepy

pomocnik Rangela

Emilio Nieto alias Chicote

recepcjonista, stróż, pomagier i posłaniec

Cruz Treviño

komendant policji federalnej, wcześniej oficer policji miejskiej

MIEJSCOWI

Bernardo Blanco

młody dziennikarz

don Rubén Blanco

ojciec Bernarda

Johnny Guerrero

dziennikarz z działu kryminalnego „El Mercurio”

Chilanga

fotografka

René Luz de Dios López

więzień skazany za zabójstwo czterech dziewczynek

Fritz Tschanz

jezuita

Jego Ekscelencja

biskup Paracuánu stan Tamaulipas

Bill Williams

wpływowy przedsiębiorca, właściciel rozlewni Napoje Cola

John Williams Junior alias Jack

syn wyżej wymienionego

Tobías Wolffer

lokalny deputowany

Rodrigo Montoya

dyrektor archiwum miejskiego w Paracuánie

Lucilo Rivas

właściciel baru León

Raúl Silva Santacruz

świadek

Szczerbaty Juan
i Mały Jorge

rzeźnicy

Okoń

rybak

Don Isaac Klein

restaurator

Prorok

sprzedawca lodów

Lucía Hernández Campillo
Inés Gómez Lobato
Karla Cevallos
Julia Concepción González
Daniela Torres

ofiary Szakala

PRZYJEZDNI

porucznik
Miguel Rivera González

legendarny policjant
z Paracuánu

B. Traven

czyli Traven Torsvan, pisarz

doktor
Alfonso Quiroz Cuarón

kryminolog cieszący się
międzynarodową sławą

Rigo Tovar

piosenkarz

król Marsjan

kosmita

Cormac McCormick

były agent FBI

Albinos

fotograf pracujący dla prasy brukowej

NARCOS

Chincualillo

diler narkotykowy

Cochiloco

dowódca Kolumbijczyków

Mały Rambal

przywódca portowego kartelu

Vivar

"adwokat kartelu z Paracuánu

pan Obregón

przywódca tegoż kartelu

POLITYCY

Echavarreta prezydent

Echavarreta prezydent

Juan José Churruca

gubernator stanu Tamaulipas

José „Pepe” Topete

dawny gubernator stanu

Norris Torres

wpływowy polityk

Daniel Torres Sabinas

burmistrz Paracuánu pod koniec lat siedemdziesiątych

Agustín Barbosa

pierwszy burmistrz opozycyjny w Ciudad Madera

Edelmiro Morales

lider Związku Zawodowego Nauczycieli w stanie Tamaulipas

NAJEŹDŹCY

agenci

Federalnej Dyrekcji
Bezpieczeństwa

Najpoważniejszy jak dotąd koszmar w życiu przyśnił mi się, kiedy jechałem autobusem szosą, wzdłuż której rosły sosny. Nie udało mi się ustalić, co miał oznaczać, a w każdym razie nie do końca.

Była noc i nie mogłem zasnąć. Za każdym razem, kiedy głowa zaczynała mi opadać, światła nadjeżdżających z naprzeciwka samochodów natychmiast mnie budziły. Zrozumiałem, że wreszcie śpię, kiedy przestał do mnie docierać pomruk silnika, a światła na drodze zrobiły się delikatne, niebieskie i już mi nie przeszkadzały.

Śniło mi się coś przyjemnego, a nawet trochę muzycznego, aż usłyszałem, że pewna sarkastyczna osoba, która dość dobrze mnie zna, usiadła na siedzeniu za mną. Gość odczekał, aż się oswoję z jego obecnością; rozprostował nogi, wyciągnął się i powiedział w stronę mojego karku: „Prawda, że w życiu każdego człowieka przychodzi kiedyś pięć czarnych minut?”.

Ta myśl tak mnie przestraszyła, że się obudziłem, a ponieważ na fotelach z tyłu nikogo nie było, resztę nocy spędziłem na popijaniu wody, patrzeniu na księżyc i rozmyślaniu, czy wyczerpałem już limit moich czarnych minut.

I tak dojechałem do Paracuánu.

Część pierwsza
Tysiąc dziur
ma ludzka pamięć

1

Kiedy po raz pierwszy zobaczył dziennikarza, oszacował jego wiek na dwadzieścia lat, ale się pomylił. Dziennikarz z kolei założył, że ranczer w kraciastej koszuli może mieć lat z pięćdziesiąt – i trafił. Obaj jechali na południe. Dziennikarz wracał ze Stanów, właśnie rzucił pracę; mężczyzna w koszuli w kratę wracał z jakiejś misji na północy kraju, ale nie powiedział z jakiej. Wiedzieli, że się zbliżają, bo nie dało się oddychać.

Kiedy byli na wysokości Río Muerto, zobaczyli dwa jeepy, przy Dos Cruces wyprzedził ich pick-up policji federalnej, a w okolicy Seis Marías trafili na inspekcję Ósmej Strefy Wojskowej. Żołnierz z latarnią dał znak kierowcy, żeby zjechał na bok, więc ten wykręcił na drogę gruntową i zatrzymał się w świetle potężnego reflektora, między dwoma wałami z worków z piaskiem. Po drugiej stronie szosy stał wielki płócienny namiot, z zestawem radarów, a ponad trzy tuziny żołnierzy robiło sobie rozgrzewkę. Podczas rewizji dziennikarz zapalił światełko nad swoim fotelem i próbował czytać jedyną książkę, jaką miał przy sobie: Ćwiczenia duchowne świętego Ignacego Loyoli, ale po minucie przerwał i spojrzał w stronę wojskowych. Dokładnie przed nim, za workami z piaskiem i pod zadaszeniem z palmowych liści, dwaj żołnierze przyglądali mu się nieżyczliwie. Nie przejąłby się tym, gdyby na dodatek nie mierzyli do niego z karabinu maszynowego dużego kalibru. Ranczer skomentował, że sam by się tak gapił, gdyby musiał spędzać noc na łasce moskitów, w czterdziestostopniowym upale, przyczajony za wałem z worków.

Kontrola przeszła bez żadnych zawirowań. Rewidujący ich sierżant musiał po prostu wypełnić swój obowiązek i ze znudzeniem przeglądał bagaże. Chłopak wykorzystał postój autobusu, żeby wypić jogurt, drugą buteleczkę zaproponował ranczerowi. W rewanżu ten poczęstował go ciastkami pemoles. Ranczer zapytał chłopaka, czy studiuje, na co ten odparł, że nie, że już skończył, zdążył nawet zrezygnować z pierwszej pracy: był reporterem w „El Heraldo” w San Antonio. Bo zamierza zrobić sobie rok wakacji i pomieszkać w mieście, a potem wróci do Teksasu. Pokazał mu zdjęcie blondynki, z włosami zaczesanymi do tyłu. Ranczer skomentował, że bardzo ładna i że nie powinien był rzucać takiej roboty. Dziennikarz odpowiedział, że miał swoje powody.

Chłopak przyjrzał się swoim towarzyszom podróży: wyglądali na ludzi prostych i niewykształconych. Był tam ten ranczer w koszuli w kratę, rozpiętej, żeby zamaskować pistolet; ponury palacz podróżujący z maczetą zawiniętą w papier gazetowy, a z tyłu sprawiający wrażenie najgorszego ze wszystkich: brodaty gigant pożerający pomarańcze ze skórką. Wciąż się im przyglądał, kiedy dojechali do drugiego punktu kontrolnego.

Już na widok pick-upów zaparkowanych na linii przerywanej pośrodku szosy chłopak nabrał przekonania, że zostaną potraktowani niegrzecznie i wyniośle, ale i tak nie docenił mundurowych. Polecenie zjechania na bok wydał oficer z sumiastym wąsem, który w podniesionej ręce trzymał jednocześnie odznakę i rewolwer. Za nim cały oddział popijał piwo, wszyscy oparci o samochody. Mieli ciemne okulary, choć słońce jeszcze nie wstało, i ubrani byli na czarno, mimo przytłaczającego upału. Z jakiegoś powodu ich swobodne zachowanie zaniepokoiło go bardziej niż pojawienie się żołnierzy. Mając na świeżo pobożne lektury, powiedział: „Jak niezmierzone są możliwości i wielkość świata, na którym mieści się tyle i tak różnych osób”. Wkrótce miał się zorientować, że jeśli ci tutaj mieli jakąś jasną stronę, to tylko białe inicjały policji federalnej wydrukowane na koszulkach.

Dowódca wydał rozkaz i jeden grubas wszedł do autobusu. Za nim kroczył chłopaczek z kałasznikowem pod pachą. Żaden z nich nie przewyższał dziennikarza wiekiem, drugi nawet jeszcze nie miał zarostu. Wydawało się, że jest to pierwszy autobus, który w życiu rewidują. Gruby pokazał im odznakę, jakby chciał ich pobłogosławić, i poprosił, żeby wszyscy pozostali na miejscach: muszą dokonać rutynowej kontroli, choć w sumie ona dla nikogo taka nie była.

Przeszedł między siedzeniami i spojrzał uważnie na pozostałych pasażerów, jakby nie mógł uwierzyć, że widzi poszukiwanych osobników. Grubas był jednak człowiekiem małej wiary, nawet nie próbował ich aresztować. Następnie wprowadził owczarka niemieckiego, który obwąchał wszystkich po kolei. Kiedy wszedł, dziennikarz wyczuł jakiś ruch na tylnych siedzeniach. Zapewne palacz chował maczetę, ranczer broń, wąsacz wyrzucał coś przez okno. Zbyteczna ostrożność: to był bardzo inteligentny pies. Podszedł do końca pojazdu i przeszedł obok tamtych, nie zatrzymując się ani nie wahając. Stanął dopiero przed chłopakiem, który czytał Ćwiczenia duchowne. Wtedy grubas rozkazał:

– Wysiadać.

Wyprowadzili go, popychając lufą pistoletu, przeszukali, jakby był członkiem kartelu w Paracuánie, upokorzyli go grubiańskimi odzywkami, a kiedy powiedział, że pracuje w mediach, kazali mu ściągać kurtkę: A, czyli reporter, i przeszukali kieszenie, czy nie ma tam narkotyków. Potem wysypali zawartość jego torby na stół i gruby zaczął szperać. Zwrócił uwagę na jego ubrania i dyktafon, ale najbardziej spodobały im się jego okulary przeciwsłoneczne. Dziennikarz wyjaśnił, że ma kłopoty z oczami i musi je nosić z przepisu lekarza, ale funkcjonariusz i tak je zarekwirował. Szczyl z kałasznikowem burknął: Dupek pieprzony, i splunął w stronę jego butów. Reszta się uśmiechała.

– No, proszę – pochwalił się grubasek. – I mamy pakuneczek.

W palcach trzymał skręta z marihuany. Ranczer na swoim fotelu w autobusie pokręcił głową.

– To nie jest mój skręt – zaprotestował chłopak. – Widziałem, jak mi go podkładacie.

– Nie pieprz, koleś – odparł gruby.

Kiedy ataki słowne przybrały na sile, ranczer powiedział do siebie: Dobra, starczy, i wysiadł z autobusu. Podszedł prosto do szefa policjantów, który popijał piwo, oparty o pick-upa. Na jego widok dowódca wyraźnie drgnął.

– Kurde, Donica, czego ty tu szukasz?

– Odpuść sobie, Cruz, to jakiś szczyl.

– Głosować już może.

– Jest ze mną.

Policjant wydał nieufne warknięcie i krzyknął do dziennikarza:

– Po co jedziesz do miasta?!

– Hę?

– Po co jedziesz do miasta?

– Zamieszkam tam.

– No to jedź.

Wpakowali jego rzeczy z powrotem do walizki, prócz kurtki i okularów. Zamierzał je zabrać, ale wtedy ten z kałasznikowem zaszedł mu drogę.

– To zostaje. I wsiadaj do autobusu, bo ci odjedzie.

Kiedy autobus ruszył, widzieli, jak grubas przymierza okulary, a ten drugi kurtkę. Poza tym zniknęło mu tysiąc pesos z portfela.

– Masz pan dziś szczęśliwy dzień – odezwał się ranczer. – To był komendant Cruz Treviño z policji federalnej.

Dziennikarz przytaknął i zacisnął zęby.

Zbliżali się już do brzegu rzeki, kiedy dwa gigantyczne napisy powitały ich w imieniu portowego miasta: pierwszy reklamował „Napoje Cola”, a drugi przedstawiał prezydenta z rozłożonymi ramionami. Zarówno on, jak i jego hasło wyborcze byli podziurawieni od kul. W miejscu, gdzie było napisane: „Dobrobyt dla twojej rodziny”, przez dziurki przeświecało światło.

Kiedy przejeżdżali mostem, ranczer zdziwił się, że dziennikarz przygląda się rzece z takim zainteresowaniem: widać tam było te same łódki co zawsze, a dalej ogromne ramiona portowych dźwigów, które poruszały swoimi dinozaurzymi szyjami przy załadunku i rozładunku.

Już na dworcu autobusowym skierowali się na postój taksówek i wykupili vouchery na przejazd. Czekali na swoją kolej i ranczer się odezwał:

– Jeśli chcesz przewozić zioło, trzymaj je w butelce po szamponie, opakowanej w plastik. Nawet nie próbuj chować w puszce po kawie, pierwsza rzecz to tam sprawdzą.

Chłopak upierał się, że narkotyki podrzucono mu między rzeczy, bo on nawet tytoniu nie pali. Potem dodał, że ma dług wobec ranczera i chciałby się odwdzięczyć. Czując się z lekka niezręcznie, mężczyzna w kraciastej koszuli wręczył mu swoją wizytówkę: „Agent Ramón Cabrera, policja miejska”. Chłopak spojrzał na niego w osłupieniu, a ranczer nalegał, żeby wsiadł do następnej taksówki.

Kiedy samochód znikał za rogiem, Cabrera zauważył, że na ziemi kołysze się zdjęcie blondynki. Musiało wypaść, kiedy chłopak płacił. Wstał i schował je do portfela, nie wiedząc dlaczego.

Pomyślał, że nigdy więcej gościa nie zobaczy, i znów się pomylił.

2

Dla agenta Cabrery sprawa zaczęła się w poniedziałek 15 lutego. Tego dnia komendant Taboada spotkał się ze swoim najlepszym człowiekiem, niejakim Chávezem. Zdaniem sekretarki doszło do kłótni i Chávez podniósł głos. W połowie spotkania komendant wyjrzał zza grubej żaluzji oddzielającej jego gabinet od głównej sali, zmierzył wzrokiem wszystkich obecnych i wybrał jedynego podwładnego, któremu, jego zdaniem, jeszcze można zaufać. Czyli Donicę Cabrerę.

Donica gawędził właśnie ze stażystkami, kiedy powiedziano mu, że szef go wzywa. W chwili, w której wchodził do gabinetu komendanta, agent Chávez z niego wychodził i potrącił Cabrerę ramieniem. Na szczęście Cabrera, jako typ spokojny, nie odpowiedział na tę zaczepkę i zameldował się przełożonemu.

– Cokolwiek teraz robisz, zostaw to i zajmij się trupem z ulicy Palma.

Chodziło mu o dziennikarza, którego zwłoki znaleziono poprzedniego dnia. W niedzielny wieczór, kilka godzin po zgłoszeniu zabójstwa, agent Chávez w wyniku błyskawicznej akcji zatrzymał miejscowego dilera Chincualillo, i to z dowodami wystarczającymi, żeby go przymknąć na piętnaście lat. Winowajca działał sam i motywem był rabunek. Ale komendant Taboada nie wyglądał na zadowolonego.

– Brakuje mi danych: ustal, co robił dziennikarz w ciągu swoich ostatnich dni. Gdzie był, z kim się widział, o czym gadali. Jeśli coś pisał, chcę to przeczytać. Muszę wiedzieć, w czym grzebał.

Dla Donicy Cabrery, który oczywiście wiedział, że Chincualillo był dostawcą pracującym dla kartelu z Paracuánu, prośba szefa stanowiła problem z zakresu etyki zawodowej.

– Dlaczego Chávez tego nie zrobi?

– Wolę, żebyś ty się tym zajął.

Donica się zawahał:

– Mam kupę roboty.

– Niech ci nowi pomogą.

Donica odpowiedział, że nie, nie ma takiej potrzeby, da sobie radę sam… Nie znosił nowych.

– Jeszcze jedno – dorzucił komendant. – Idź się spotkać z ojcem zamordowanego, panem Rubénem Blanco, i reprezentuj mnie na pogrzebie. To jest bardzo ważne, żebyś się do niego zgłosił, żeby wiedział, że przychodzisz ode mnie, i masz tam potem stać, aż się wszystko skończy. To będzie w zakładzie pogrzebowym Funerales Del Golfo i lepiej się pośpiesz, o dwunastej go chowają. Marynarki nie masz?

– Tutaj nie.

– Niech ci coś pożyczą, tak nie możesz iść.

– Coś jeszcze?

– Tak: dyskrecja, nikt ma nie wiedzieć, czym się zajmujesz.

Cabrera wrócił do biurka i poprosił praktykantki, żeby mu znalazły raport z sekcji zwłok. Dziewczyny za dużo pracy nie miały, pokłóciły się więc, która pójdzie. Przyniosła go ostatecznie Rosa Isela, dwudziestolatka o szmaragdowych oczach, która oparła się o biurko i kiedy już przekazała raport, nie spuszczała z Cabrery oka. Donica uśmiechał się mile tym połechtany, dopóki dziewczyna nie przyznała, że przypomina jej ojca. Widząc zakłopotanie detektywa, rozpłynęła się w uśmiechu.

– Mam dla pana prezent.

Był to notes.

– A dlaczego?

– Żeby pan wyrzucił tamten.

Chodziło jej o zeszyt, którego aktualnie używał. Był już tak pogryzmolony, że Donica pisał czasami na stronach, których używał już niekiedy i dwa razy, autentyczny palimpsest, jak to się mówi w języku prawniczym. Bo też Donica miał ostatnio mnóstwo pracy.

– Dzięki, koleżanko. Nie przyniosłabyś mi kawy?

Isela spełniła jego najmroczniejszą zachciankę i postawiła napój na blacie. Trzeba zaznaczyć, że przynosił własną kawę, bo tę biurową uważał za koszmarną. Po dziesięciu minutach pojawił się Camarena, jeden z nowych, żeby pogadać ze stażystkami. Camarena był młodym mężczyzną, wysokim, uśmiechniętym, miał wzięcie u kobiet. Tego dnia popisywał się przynajmniej trzema całusami przy ustach: jednego z nich mógł dostać od Rosy Iseli. Camarena zaparzył sobie kawy bezkofeinowej i podszedł do swojego biurka. Kto przy zdrowych zmysłach może chcieć pić kawę bezkofeinową? zastanawiał się Donica.

To był ciężki dzień. Próbował wczytać się w raport, ale nie mógł się skupić, czytał więc nieuważnie, aż przerwał mu kolejny z nowych:

– Przepraszam, gdzie tu jest magazyn? – Nosił w pomieszczeniu ciemne okulary. Cabrera pomyślał, że ci nowi nie mają pojęcia, czym tak naprawdę są ciemne okulary. Noszenie ich podczas rozmowy z przełożonym oznacza brak szacunku, więc Donica usadził go surowym tonem:

– A czego tam szukasz?

– A niczego. – Chłopak zdjął okulary. – Posłali mnie po mopa. Automat do kawy cieknie.

– Weź tego z szafy na końcu korytarza; w magazynie nie masz czego szukać, jasne?

Z auta ciekł mu olej, automat do kawy przeciekał, co dalej? Zachoruje na prostatę, jak go straszył lekarz? Może faktycznie, zważywszy na wiek, powinien pić mniej kawy i więcej czystej wody. Ale czy przeżyłby bez kawy? Po chwili deprymujących rozmyślań (wizja świata bez kofeiny, rzeczywistość jako długa, nudna pustka), zdołał wreszcie skupić się na tekście.

Raport informował, że dziennikarzowi poderżnięto gardło od ucha do ucha, rozcięto aortę i przez tę dziurę wyciągnięto język. Innymi słowy, pomyślał, zrobili mu kolumbijski krawat, żeby nie było wątpliwości, kto jest sprawcą. Od kiedy ludzie z portu związali się z kolumbijskim kartelem, takie rzeczy zdarzają się coraz częściej… Myślał o tym, a kiedy wrócił do lektury, poczuł palenie w żołądku. Cholera, powiedział sobie, w co ja się wpakowałem?

Gdy kończył czytać raport, żołądek znów zadudnił, i Cabrera uznał, że to znak: nie powinien brać tej sprawy. Ale poczucie obowiązku okazało się silniejsze i poszedł odszukać Ramíreza.

W całej komendzie istniała tylko jedna osoba, która mogła pożyczyć mu odpowiednich rozmiarów marynarkę, i był nią ekspert Ramírez. Nie żeby Donica był gruby, po prostu był bardzo szeroki w ramionach. Natomiast Ramírez…

W portowym mieście, o którym mowa, ludzie po ukończeniu czterdziestki stają przed wyborem: albo znajdą sobie jakieś ciekawe zajęcie, albo biorą się do jedzenia, z rezultatami powszechnie wiadomymi. Ekspert Ramírez zaliczał się do tej drugiej kategorii. Miał nie tyle podwójny podbródek, ile potrójny, brzuch wylewał mu się nad paskiem. Donica wszedł się z nim przywitać i zauważył, że za biurkiem w głębi pomieszczenia jakiś chłopak w okularach stuka coś na klawiaturze komputera.

– A to co za jeden?

– Mój pomocnik, Rodrigo Columba.

Ramírez nie miał pojęcia, o co się go prosi. W domu dziennikarza nie znaleziono żadnych rękopisów, brudnopisów, niczego. Jedynie jakiś zeszyt, zupełnie bez znaczenia.

– Pokaż mi go.

– Ale ostrożnie…

– Wiem, wiem.

Kiedyś zdjęto odciski linii papilarnych Donicy na miejscu przestępstwa i od tego czasu nikt mu nie odpuszczał.

Ramírez podał mu zeszyt i Cabrera przejrzał go z rękawiczkami na dłoniach i używając pęsety, żeby nie dawać kolegom powodów do zmartwień. Był to kajet w czarnych okładkach: dziennik, który, mówiąc ściśle, na pierwszy rzut oka nie zawierał niczego istotnego – dwie czy trzy daty, wiersz o Xilitlán oraz jedno nazwisko „Vicente Rangel”… Donica poczuł pieczenie w żołądku: Kurważ mać, niemożliwe. Przeczytał wiersz i uznał, że fatalny, i nie znalazł żadnego dodatkowego wpisu. Dziwne, uznał. Nie umiał sobie wyobrazić dziennikarza, który nie robi notatek… dziennikarza, który nie pisze. I wzmianka tego nazwiska, Vicente Rangel. Nie powiedział niczego ekspertowi, ale korzystając z jego nieuwagi, wyrwał tę stronę i schował ją w kieszeni spodni, na oczach zdumionego okularnika. Nie pierwszy raz uszkadzał dowody rzeczowe. Donica z godnością zlekceważył wzrok okularnika i zwrócił się do Ramíreza:

– Komputer miał?

– No, mieć to miał… ale nie możemy go odpalić. Domaga się hasła i nie ma jak go złamać.

– Wezwijcie technika.

– Właśnie tym się zajmuje obecny tu kolega, policjant nowego pokolenia, nie taki jak ty, Donica, co wciąż używasz maszyny do pisania.

Chłopak w okularach uśmiechnął się do Donicy, a ten uniknął jego spojrzenia.

– A kasety? Znaleźliście?

– Kasety z nagraniami? Nie było.

– Nie, nie z nagraniami, takie do zapisywania informacji.

– To się nazywa dyskietka – odpowiedział Ramírez. – Albo CD.

Ekspert pochylił się nad dowodami, wyjął z plastikowego woreczka dyskietkę i podał ją Donicy jednym ruchem i z większym wdziękiem, niż się można było spodziewać.

– Tyle znaleźliśmy. Poproś Columbę o pomoc.

Chłopak w okularach wetknął dyskietkę do komputera. Na ekranie pokazał się pusty folder.

– Czysta jest…

– Pokaż.

Donica spojrzał na pusty ekran i rzeczywiście, dyskietka była czysta.

– Albo nie jest sformatowana na peceta, musiałbym sprawdzić na macintoshu. Jak pan chce, to sprawdzę potem na innym systemie operacyjnym.

Cabrera odpowiedział pomrukiem:

– Daj mi ksero tego zeszytu – polecił okularnikowi – i używaj rękawiczek, kolego, żeby ci się nie przytrafiło to, co mnie.

– Ty – Ramírez nagle się zorientował – a dlaczego właściwie ty prowadzisz sprawę dziennikarza? To nie było śledztwo Cháveza?

Cabrera dał mu znak, żeby mówił ciszej. Wyszli na korytarz i Donica wyjaśnił:

– Polecenie szefa.

Ramírez westchnął ciężko:

– Ja na twoim miejscu bym się migał, stary, tu coś śmierdzi.

– Ale dlaczego, co? Co słyszałeś?

– Nie zastanawiałeś się, czy komendant cię nie wykorzystuje?

– Co chcesz powiedzieć?

W tej chwili pojawił się inny kolega z prośbą o ekspertyzę, z której to sytuacji skorzystał Ramírez, żeby odroczyć rozmowę:

– Potem poszukam tego, o co prosisz, dobra? Teraz mam kupę roboty.

3

Już miał wsiadać do auta, ale zobaczył, że w jednej oponie ma flaka, i rozbolała go głowa. Nie wiedział, czy to opona wywołała migrenę, czy ból głowy sprawił, że z opony uszło powietrze, miał natomiast jasność, że jeśli zacznie zmieniać koło, nie zdąży na pogrzeb. Do tego zaleje się potem, bo o tej porze słońce paliło na popiół. Na szczęście dwie przecznice od komendy był zakład wulkanizacyjny; Donica udał się do właściciela i zostawił mu kluczyki. Ponieważ w zasięgu wzroku taksówek nie było, wyszedł na środek ulicy, zastanawiając się, czy lepiej iść na piechotę (w końcu zakład pogrzebowy znajdował się dość blisko, ale Donica miał co innego na głowie, pewne myśli, które nie chciały się ułożyć). Kilka minut później zobaczył, że nadjeżdża stary i rozwalający się gruchot z dyskotekową lampką zwisającą z wstecznego lusterka. Polecił taksówkarzowi, żeby zawiózł go do domu zmarłego, stojącego przed zatoką, gdzie, jak sądził, zdobędzie więcej informacji. Skoro zapoznał się już z wynikami autopsji, chciał teraz zobaczyć miejsce zbrodni, bo też Donica był człowiekiem metodycznym. Kierowca miał przeciwsłoneczne okulary, włosy tłuste i obficie nażelowane. Do tego zieloną koszulkę, w stylu wojskowym. Od jakiegoś czasu, pomyślał Cabrera, wszyscy noszą ubrania wojskowe.

W pierwszej chwili adres niczego mu nie powiedział, ulica Palma numer 10, ale ledwie zobaczył, zaraz skojarzył: No proszę, kto by pomyślał, że dojdzie tu do zbrodni? Donica przypomniał sobie dawne czasy, przynajmniej sprzed dwudziestu lat, kiedy to dom z numerem dziesiątym był jednym z nielicznych budynków stojących w tej dzielnicy. Z początku zdarzały się problemy z kanalizacją i elektrycznością, przy ulicy były dwa czy trzy domy, a chodnik kończył się sto metrów dalej. Donica zawsze lubił jeździć autem, robić sobie samochodowe przejażdżki, a w młodości chętnie parkował w pobliżu, po zmroku, przodem w stronę zatoki, czasami sam, a czasami w towarzystwie ówczesnych narzeczonych. Policjantowi zrobiło się przez moment przyjemnie, kiedy przypomniał sobie przeżyte tu chwile, w towarzystwie tamtych dziewczyn. Od jak dawna tu nie przyjeżdżam? zastanawiał się. Okolica zmieniła się w ekskluzywną dzielnicę z bogatymi domami, a przez nowe budowle nie dało się już tak łatwo zobaczyć zatoki. Gdyby nie to śledztwo, pomyślał, nie miałbym tu czego szukać.

Miejsce zbrodni okazało się bezpretensjonalnym budynkiem mieszkalnym. Stał między dwoma wystawnymi pałacykami, ale nie to zwróciło jego uwagę. Od frontu plastikowe taśmy broniły wstępu przez główne drzwi, a przed nimi, przy progu, obrysowano kontury ciała. Coś się tu nie zgadzało i wytrawne oko Cabrery od razu wypatrzyło co.

Poprosił taksówkarza, żeby poczekał, i wysiadł z samochodu. Rzut oka na plamy krwi potwierdził jego obawy, niestaranność, z jaką obrysowano zwłoki dziennikarza, nie dawała specjalnych nadziei co do efektów śledztwa. Wydaje się, że ubili go w środku i wyciągnęli na zewnątrz, stwierdził, ale w raporcie nie ma wzmianki na ten temat. Kurważ mać, pomyślał, w co ja się wpakowałem? Mówić komendantowi czy nie? – i zaczął kopać w glinianą doniczkę z takim uporem, że aż pękła. Taksówkarz zapytał, czy jedzie. Cabrera odkrzyknął: Niech pan tam zaczeka! i obszedł dom, żeby sprawdzić, czy uda się wejść do środka.

Na końcu ogrodu, gdzie zaczynała się zatoka, spoczywał ogromny buldożer. Po drzewach na patio nie został nawet ślad, zamiast nich zainstalowano te wielkie rury gazowe. W głębi wywieszka Związku Pracowników Naftowych informowała: „Uwaga! Nie kopać!”, a napis wieńczyła zadowolona z siebie czaszka.

Trzy niecierpliwe klaksony przywróciły go do rzeczywistości. No cholera jasna, przecież idę! zawołał do kierowcy. Po co ten pośpiech, szefie, przecież płacę? Taksówkarz udawał, że to nie do niego, i nastawił radio na „Klasyków muzyki tropikalnej”.

Przed przylegającym pałacykiem indiańska służąca szorowała plamę krwi, która wyciekła aż tam. Dziewczyna, która próbowała pozbyć się plamy za pomocą mydła i szczotki, wystraszyła się na jego widok. Chciał ją zapytać, czy ona albo jej pracodawczyni nie widziały czegoś podejrzanego, ale dziewczyna patrzyła na niego, jakby jej miał zrobić krzywdę, i po sposobie, w jaki chwyciła swoje przybory, zrozumiał, że jest gotowa do ucieczki. Cabrera pokazał jej odznakę, ale dziewczyna była tak przestraszona, że nie dało się wydusić z niej nawet zdania. Toteż pożegnał się i wsiadł z powrotem do rozsypującej się taksówki.

Kiedy samochód ruszał, służąca znów zaczęła szorować krew chłopaka. Niebawem śladu po nim nie będzie. Donica spojrzał na miejsce zbrodni, a wiatr poruszył policyjnymi taśmami.

4

– Dokąd teraz, szefie?

Cabrera zerknął na zegarek i powiedział, żeby jechali do zakładu pogrzebowego Funerales del Golfo.

– Główny zakład czy filia?

– Główny i dociśnij pan gazu, bo późno się zrobiło.

Kierowca ruszył aleją w stronę centrum. Na wysokości szpitala wojskowego, po krótkiej przepychance, wyprzedził pick-upa z przyciemnionymi szybami, który jechał równocześnie dwoma pasami.

– Panie – odezwał się taksówkarz – to był dom zmarłego, nie? Tam mieszkał ten dziennikarz, co go ubili…

– Tak jest.

– To prawda, co mówią?

– A co mówią?

– Że był wmieszany w sprawy kartelu i przyjaźnił się z Małym Rambalem…

Miał mu odpowiedzieć, ale zanim dojechali do świateł, pick-up zajechał im drogę. Taksówkarz zahamował gwałtownie i zatrzymał się na środku ulicy. Pierwsze, co Cabrera zobaczył, gdy otwarły się drzwi, to skórzany but z metalowymi ornamentami. Donica wyobraził sobie dwumetrowego ranczera, antypatycznego i skorego do bitki, ale zamiast niego pick-up wypluł jakiegoś dzieciaka, metr pięćdziesiąt, i to w znacznej mierze dzięki kowbojskim butom. Nie mógł mieć więcej niż dwanaście lat, ale już nosił się z butą typową dla narcos. Miał na sobie kurtkę z błyszczącej skóry, a za paskiem widoczny pistolet.

Z początku nie zrozumiał, bo chłopak mówił strasznie szybko, ale potem się zorientował, że czepia się taksówkarza, że ten go wyprzedził.

– Śpieszy się? Bardzo się śpieszysz, dupku? – mówił do kierowcy. – Zaraz ci przejdzie ochota na pośpiech, kutasie złamany.

W tym momencie zauważył, że taksówkarz nie jechał sam.

– A ty co, złamasie? Mówił ktoś coś do ciebie?

W tym mieście, kto nie milczy, nigdzie nie zajdzie. Na szczęście Donica był pacyfistą i odpowiedział z serdecznym uśmiechem:

– Nic się nie dzieje – uspokajał go. – Jadę na pogrzeb.

– No to sobie pójdziesz piechotą – warknął chłopak. – Wysiadka!

I poprawił sobie kurtkę. Ze wszystkich jadących tu samochodów, pomyślał detektyw, ten dzieciak musiał się uwziąć akurat na mnie, uczciwego obywatela w trakcie pełnienia obowiązków służbowych. Kiedy Donica wysiadał, chłopak policzkował taksówkarza. Donica pokręcił głową i trzepnął szczyla. Głowa mu poleciała do tyłu już od pierwszego kuksańca.

– Ej, gnoju! Nie pozwalaj se!

– Ty se nie pozwalaj. Zachowuj się grzecznie, albo cię trzasnę.

A widząc, że szczeniak sięga po broń, jedną ręką wykręcił mu ramię, a drugą wyrwał rewolwer. Donica przysunął sobie broń pod nos, żeby się przyjrzeć. Paradny rewolwer, ze złotymi inicjałami „C.O.”. Ponieważ chłopak dalej brykał i nie słuchał, co się do niego mówi, Cabrera strzelił go jeszcze raz na odlew.

– Mówiłem „spokój”, pacanie. Masz pozwolenie na broń?

– Nie – odpowiedział dzieciak. – Ale nie jest moja. Tylko mojego taty.

– Skoro nie masz pozwolenia, rekwiruję. Niech twój tata przyjdzie odebrać na komisariat.

– Ha – zakpił – mój tata przyjaźni się z komendantem.

– No to jak wpadnie się przywitać, niech zajrzy do mnie po broń. A ty, mały gnojku, pojedziesz teraz spokojnie, bo jak znów będziesz rozrabiał, to się poskarżę twojemu tatusiowi.

Chłopak poczerwieniał z wściekłości, ale pozorował spokój.

– Oczywiście. A z kim miałem przyjemność?

Donica zrobił krok w jego stronę:

– Z agentem Ramónem Cabrerą, do usług. – I ledwie to wymówił, zrozumiał, że powiedział za dużo.

– Zapamiętam sobie.

– No, a teraz zmykaj. – Schował broń za spodniami.

Chłopak ruszył z piskiem opon i zatrzymał się sto metrów dalej.

– Oj, Boże – odezwał się kierowca. – Czeka na nas.

– Zna go pan?

– Widziałem go, jak wychodził z dyskoteki… To chyba jest syn Cochiloco, tego z kartelu.

Cabrera pomyślał chwilę i stwierdził:

– Możliwe.

Potem próbował przekonać taksówkarza, żeby pojechał za chłopakiem, ale ten był zbyt wystraszony.

– Niech pan nie przegina, raczej zawiozę pana na miejsce. Lepiej, żeby się nie zdenerwował, te typy pakują człowiekowi kulkę za mniejsze rzeczy.

– No, dobra – zgodził się, choć myśl mu się nie podobała. Co innego unikać przemocy, a co innego, i to zdecydowanie, znosić wybryki narcos.

Kiedy mijali pick-upa, chłopak pięć razy nacisnął pedał gazu, ale nie ruszył za nimi.

5

Większość osób zamarła z otwartymi ustami, kiedy zobaczyła, jak wchodzi: niebieska marynarka była dla niego stanowczo za duża, ale nie zdołała ukryć pstrokatości nienagannej hawajskiej koszuli. Pierwszym, którego ujrzał, był ojciec zmarłego, don Rubén Blanco, rozmawiający z trzema szacownymi starcami. Na stojących obok siebie fotelach szlochały matka i siostry. Po drugiej stronie salonu czterech ranczerów trzymało straż przy trumnie.

Cabrera pozdrowił skinieniem głowy rodziców zmarłego i podszedł z szacunkiem w stronę ciała, tak naprawdę po to, żeby mu się uważnie przyjrzeć. To wtedy go rozpoznał: Cholera, pomyślał, to jest ten chłopaczek od jogurtu, ten, co mieszkał w San Antonio: szlag by to, co się z nim stało!

Cięcie na gardle zostało zamaskowane chusteczką, ale to, co zobaczył, wystarczyło, żeby wzbudzić podejrzenia: To nie jest, pomyślał, zwyczajny kolumbijski krawat: albo agresorowi zadrżała ręka, albo zabójca był niezbyt doświadczony, w przeciwnym razie trudno wyjaśnić takie cięcie. Potem przyjrzał się zwłokom i stwierdził, że chłopak nie miał nawet dwudziestu pięciu lat. Biedny szczeniak, pomyślał. Cóż on takiego mógł zrobić, że go załatwili w takim wieku? Według raportu Cháveza, Chincualillo włamał się z zamiarem kradzieży i dziennikarz go przyłapał. Nie, stwierdził Donica, coś tu nie gra: po co członek kartelu z Paracuánu miałby się zabierać do kradzieży? Jakby im pieniędzy brakowało! Za to, co zarabiają w jeden dzień, można przeżyć miesiąc bez pracy.

– Skurwysyny – mruknął jakiś żałobnik za jego plecami. – To był bezbronny chłopak.

Miał wrażenie, jakby powiedziano to do niego, więc odwrócił się w stronę tej osoby: Jakby to była moja wina.

Kiedy tylko było to możliwe, Cabrera przekazał ojcu zmarłego kondolencje i zapytał, czy mogą porozmawiać na osobności, na prośbę komendanta Taboady.

– Za chwilę – odpowiedział mężczyzna i pokręcił głową z niechęcią.

Nie spodobało mu się takie traktowanie, ale uznał, że dla don Rubéna to bardzo trudny moment i trzeba być dla niego wyrozumiałym; toteż wyszedł i czekał na korytarzu. Stał tam automat z kawą rozpuszczalną, ale nie działał i ochota na kawę jeszcze bardziej wydłużała czas oczekiwania. Jako że nie miał nic lepszego do roboty, wyjął skonfiskowaną broń i kolejny raz przyjrzał się inicjałom: „C.O.”. Ups, pomyślał, jeśli ta broń należała do Cochiloco, mam kłopoty.

Przyglądał się jej, kiedy ujrzał zbliżającą się jedną z najpiękniejszych kobiet, jakie w życiu widział. Oszałamiająca blondynka o wściekle kręconych włosach. Była ubrana w czarną sukienkę i nawet najdyskretniejsi odprowadzali ją wzrokiem. To była ta kobieta, która mieszkała w jego portfelu, od kiedy podniósł jej zdjęcie na dworcu autobusowym: narzeczona dziennikarza. Zanim Donica zdążył zareagować, dziewczyna minęła go i rozchyliła swoje cudowne usta na widok broni. Zmieszany policjant przeklął swoje gapiostwo i schował pistolet. Dziewczyna szła dalej, udając, że niczego nie zauważyła, i wkroczyła w głąb pomieszczenia. Zostawiła za sobą aromat kwiatów, który poruszył Donicę: O mój Boże, powiedział jego wewnętrzny głos.

Pięć minut później pan Blanco nadal się nie zjawiał. To naturalne, pomyślał, w takich przypadkach ludzie wyżywają się na policji; gdybyśmy dobrze wykonywali swoją pracę, takie rzeczy by się nie działy. Piętnaście po jedenastej uznał, że czeka zbyt długo, i zszedł do barku, żeby poszukać prawdziwej kawy.

Mieli tam mieszankę ziaren z Veracruz, znośną. Służąca podawała mu dymiącą filiżankę, kiedy poczuł, że jego komórka wibruje: to sekretarka szefa.

– Pan Cabrera? Jest pan na pogrzebie? Mam na drugiej linii kobietę, która też tam jest. Mówi, że kręci się tam ktoś podejrzany.

– Powiedz jej, że już idę, jestem na końcu korytarza.

Zostawił niewypitą kawę, odłożył ją na barek.

– Mówi, że go widzi! Wchodzi do pokoju.

– Niech go opisze.

– Hawajska koszula błękitnego koloru i ciemne okulary.

– Nie chrzań, Sandra, i powiedz jej, że ten podejrzany to ja.

Patrzył, jak blondynka potakuje, i pozdrowił ją skinieniem głowy. Dziewczyna się zaczerwieniła. Kiedy indziej Donicę by to zirytowało, ale nie tego dnia, zwłaszcza w wypadku takiej kobiety. Pomyślał, że ludzie w takich sytuacjach robią się bardzo nerwowi i że to normalne. Potem, już na spokojnie, przyszło mu do głowy, żeby jej oddać zdjęcie, ale nieśmiałość jednak wzięła górę.

Widząc, że kolejny raz zagląda do pomieszczenia, ojciec zmarłego podszedł go zbesztać:

– Jeśli przysyła pana komendant Taboada, nie ma pan tu czego szukać.

Cabrera wyjaśnił, że wykonuje polecenia, i przekazał najszczersze wyrazy ubolewania. Don Rubén spojrzał Donicy w oczy przez chwilę, tylko chwilę, i pokręcił głową, ale już nie tak gwałtownie.

– Ile razy mam składać zeznania? Wszystko już powiedziałem agentowi Chávezowi.

To go zaskoczyło. Nie wiedział, że Chávez przeprowadził już przesłuchanie.

– Kiedy to było?

– Wczoraj wieczorem.

To wydało mu się bardzo podejrzane, bo w raporcie nie padało ani jedno zdanie Rubéna Blanco.

– I jeszcze jedno: wcale nie jestem przekonany, że zatrzymana przez was osoba naprawdę jest zabójcą mojego syna. Mam znajomości w gubernatorstwie i rozpoczniemy odrębne śledztwo.

– To właśnie teraz robię – wyjaśnił Cabrera. – Przydzielono mi tę sprawę.

– No to zobaczymy, czy tym razem się spiszecie – powiedział pan Blanco i wrócił do siebie.

W ciągu następnej półgodziny przemaszerowali korytarzem byli wspólnicy i znajomi rodziny, koledzy sióstr i znajomi ze studiów zmarłego. Cabrerę zaskoczył widok asystenta Ramíreza.

– A co ty tu robisz?

– Przyjaźniłem się z Bernardem, chodziliśmy razem do liceum.

Zapomniał jego imienia… Ricardo?

– Rodrigo. Rodrigo Columba…

Usiedli na końcu korytarza, gdzie nikt się nie zbliżał i nie przeszkadzał. Cabrera zapytał, jak dobrze znali się z Bernardem Blanco, jakiego rodzaju teksty prasowe pisywał. Policyjne, odpowiedział chłopak. Cabrerę bardzo zaskoczyło, że chłopak interesował się tym działem, skoro sprawiał wrażenie takiego spokojnego, na co Columba odparł, że owszem, że zawsze go to ciekawiło. Zmarły chwalił się, że czytuje reportaże o przestępczości z równym zapałem, jak inni Biblię albo Don Kichota.

– Kiepski był w swoim fachu?

Chłopak pokręcił głową.

– E nie, nawet mu dali nagrodę.

Kiedy jeszcze mieszkał w Stanach, Bernardo kupił sobie motor i radio odbierające krótkie fale, żeby podsłuchiwać rozmowy policjantów. Stopniowo rozszyfrowywał ich kod i nauczył się haseł, jakich używali na oznaczenie różnych rodzajów przestępstw. Kilka razy dotarł na miejsce zbrodni przed policyjnym patrolem. Zdarzyło mu się być świadkiem egzekucji handlarza narkotykami, początku strzelaniny w banku, a w dniu, w którym postanowił to rzucić, przyszło mu znieść spojrzenie rannego, który konał po strzelaninie w centrum handlowym. Bernardo patrzył na śmierć rannego, skrytykował pielęgniarzy za spóźnienie, a potem złożył zeznanie i nie pamiętał niczego, co robił od tej chwili aż do zapadnięcia zmroku. Niesamowite jest to, że złożył zeznanie, wrócił do pracy, napisał krótką i bardzo dokładną notatkę, powiedział szefowi redakcji kilka niespójnych zdań i kiedy wreszcie przejrzał na oczy, szedł wzdłuż jednej z alei prowadzących do centrum, a zachodzące słońce odbijało się pomarańczowym blaskiem w szybach i asfalcie. Tak powiedział Rodrigo Columba i zakończył:

– Proszę, kto tu idzie: to ojciec Fritz Tschanz.

Ponieważ miał na sobie sutannę, myśleli, że będzie odprawiał mszę. Chłopak zapytał, co łączy księdza z policją, dlaczego tak często zjawia się na komendzie. Donica wyjaśnił, że ksiądz uczy w kolegium jezuickim i popołudniami czy kiedy trzeba oddaje się na usługi społeczności: prowadzi terapie psychologiczne dla funkcjonariuszy, spowiada i, w razie konieczności, strofuje. Kiedy aresztowano jakiegoś członka kartelu z Paracuánu i zachodziła obawa, że może dojść do strzelaniny, policjanci mieli zwyczaj zapraszania go, żeby służył za mediatora. Zanim padną strzały, ksiądz rozmawia z obiema stronami i stara się przekonać winnego, żeby się poddał, dzięki czemu nieraz uniknięto rozlewu krwi.

– Chyba pana wołają – stwierdził chłopak i miał rację.

Przywitawszy się z zebranymi, ojciec Fritz rozpoznał Cabrerę i przywołał go gestem. Podczas ich ostatniego spotkania duchowny skrytykował departament, w którym pracował Cabrera, i nie skończyli rozmowy w zbyt dobrych relacjach. Donica miał irytację wypisaną na twarzy, ale to normalne, nikt nie lubi, kiedy się krytykuje jego pracę, zwłaszcza jeśli próbuje wykonywać ją dobrze. Kiedy tylko było to możliwe, ksiądz oddalił się od żałobników i złapał go pod ramię.

– Ty prowadzisz sprawę?

Donica przytaknął.

– Bardzo dobrze. Bernardo zostawił jakieś rzeczy u mnie w biurze. Dobrze by było, jakbyś wpadł, zainteresują cię.

Tak powiedział: „Zainteresują cię”. Donica miał już zapytać, co to za rzeczy, ale wtedy przeszkodziła im jakaś młoda kobieta, i choć Donica starał się jej pozbyć, nalegała, że chce się wyspowiadać u księdza. Za nią pojawiła się następna kobieta, potem jeszcze jedna i kolejna, aż w końcu rozdzielił ich szereg natrętów. Wtedy doszło do pierwszego z dziwnych zdarzeń, które nastąpiły po śmierci dziennikarza.

Kiedy próbował podejść bliżej, tłum się rozstąpił i do środka wszedł sam biskup. Cabrera, który utknął między tłumem a ścianą, dostrzegł, że dostojnik podchodzi do państwa Blanco, składa wyrazy współczucia i z zaskoczeniem zauważa ojca Fritza. Z widoczną stanowczością zaciągnął jezuitę do trumny i obaj pochylili się jakby do modlitwy, ale Cabrera miał wrażenie, że biskup wydaje księdzu jakieś polecenie. Fritz zacisnął usta, aż mu wargi zbielały, ale nie próbował odpowiadać. Udał, że modli się razem ze zwierzchnikiem, pobłogosławił ciało zmarłego i skłonił się w stronę trumny równocześnie ze swoim przełożonym. Kiedy ceremonia dobiegła końca, biskup pożegnał się z członkami rodziny, pokropił ostatni raz zebranych wodą święconą i wyszedł równie szybko, jak wszedł. Fritz stał z opuszczoną głową, a potem usiadł w kącie, gotów wysłuchać spowiedzi.

Reszta poranka okazała się bardzo trudna, zwłaszcza dla Donicy, który nie znosił pogrzebów. Wysłuchiwał wszelkiego rodzaju idiotycznych komentarzy, w rodzaju: „Sam się prosił, taka ryzykowna praca”, „Kto mu kazał pracować tu, w mieście, skoro miał etat w San Antonio?”, „Mógł się zatrudnić w którymś z przedsiębiorstw taty”. W pewnej chwili nie mógł już znieść tych uwag i wyszedł poszukać kawy.

W policyjnym świecie liczy się pierwsze wrażenie i pod tym względem Cabrera nie był wyjątkiem. Kiedy tylko zobaczył nadchodzącego agenta Cháveza, wydało mu się, że kolega czymś się martwi, wygląda na poirytowanego i nerwowego. Tak samo jak Donica, Gnom pochodził z ekipy pracującej od lat siedemdziesiątych. Wystarczy zwrócić uwagę na jego szeroki krawat, siwiejące baczki, gangsterski wąs. Mimo pięćdziesiątki na karku, dobrze się trzyma, tak jak bokserzy wagi piórkowej, którzy przez całe życie trenują. Towarzyszył mu jeden z nowych rekrutów, właśnie ten z ciemnymi okularami: pistolet za pasem, szczęśliwy, że jest na oficjalnej misji, nieświadom, jakiego rodzaju postaci towarzyszy. Chávez miał zwyczaj przygarniania nowych w charakterze terminatorów. Na ich nieszczęście, myślał Donica, bo jakby się dobrze nad tym zastanowić, czegóż Gnom mógł ich nauczyć?

Chávez wyszedł naprzeciw Donicy, jakby chciał go przepędzić niczym psa.

– Taboada cię przysłał?

– No.

– Powiedz mu, że ja prowadzę sprawę, i znikaj. Nie masz tu nic do roboty.

Cabrera odliczył do dziesięciu i bardzo się starał odpowiedzieć jak pacyfista, którym przecież był:

– Jak ci się nie podoba, zgłoś się do szefa. Dobrze?

Dało się słyszeć „klik” i Cabrera odkrył, że Gnom opiera czubek swojego sprężynowego noża o jego brzuch. Im bardziej Donica próbował się odsunąć, tym bardziej nóż wpijał mu się w ciało. Cabrera poczuł, że blednie: No ładnie, ładnie… Kiedy Chávez uznał, że starczy, schował nóż i się wycofał. Donica odetchnął z ulgą.

Poszedł pozbierać się na korytarz, ale wtedy zobaczył, że ksiądz Fritz Tschanz zmierza w stronę wyjścia, więc podszedł do niego. Jezuita szedł z opuszczoną głową, bez śladu po swoim zwyczajowym optymizmie. Cabrera zawołał go dwa razy, ale musiał go dotknąć w plecy, żeby wywołać reakcję:

– A tak, te rzeczy. – Sprawiał wrażenie przybitego. – Nie mają żadnego znaczenia, mogę je sam wywalić na śmietnik.

– Ależ bynajmniej – nalegał Donica. – Proszę mi powiedzieć, o której mogę po nie wpaść.

Fritz przyjrzał mu się przez chwilę i sapnął:

– Dziś o piątej, u mnie w biurze.

– Tym, co kiedyś?

– Tym, co zawsze – westchnął.

Zanosiło się na trudną rozmowę. Od ich ostatniego spotkania charakter duchownego wydawał się jeszcze gorszy.

– Teraz wybacz. – Odsunął się na bok. – Zabierają go na cmentarz.

6

Kiedy młodszy kolega dowiedział się, że Donica jest bez samochodu, uparł się, że go podwiezie. Cabrera zasugerował, żeby wyprzedzili kondukt żałobny.

Dotarli na miejsce znacznie wcześniej niż pozostali goście i usiedli przy ogrodzeniu. Po minucie byli zlani potem. Nieliczne rosnące tam palmy nie dawały żadnego cienia i ciężko im było patrzeć w dal, bo światło słoneczne odbijało się od pobielanych grobów. Koszula Donicy była zupełnie mokra, a strużki potu ciekły mu po plecach.

Pierwszy pojawił się liczący jakieś pięćdziesiąt lat grubas w spodniach na szelkach. Zapytał, czy czekają na Bernarda Blanco, na co chłopak przytaknął. Usiadł, przyjrzał się detektywowi i powiedział:

– Pan jest Ramón Cabrera, prawda? Ten, który rozwiązał sprawę przekrętu w Towarzystwie Ubezpieczeniowym Golfo…

Cabrera próbował go spuścić po brzytwie, ale grubas siedział obok nich i nie odpuszczał.

– Od dawna nic o panu nie słyszałem, nie zjawia się pan na konferencjach prasowych.

– Najlepszy policjant to niewidzialny policjant – burknął Cabrera.

Gruby wręczył mu wizytówkę: „Johnny Guerrero, reporter »El Mercurio«”. Zapytał, czy są jakieś ustalenia, ale Donica nie dał się podejść:

– Lepiej niech mi pan opowie, jakie plotki krążą po mieście. Pan na pewno jest dobrze poinformowany.

– Tak na sto procent to nic nie mam… – wyjaśnił Johnny. – Ja uważam, że to Kolumbijczycy. Wypierają lokalnych narcos: najpierw się z nimi skumali, poznali drogi przerzutowe i kontakty w Stanach, a teraz ich eliminują, tyle że zamiast marihuany zamierzają przewozić kokainę. Jak sądzę, zmarły wiedział o tym wszystkim i pewnie zamierzał coś napisać na ten temat… A pan jak myśli?

Donica próbował zetrzeć pot spływający mu do oczu. Mimo usilnych prób reporterowi nie udało się go skłonić do podpowiedzenia jakichś innych motywów zbrodni. Cabrera przestał się interesować rozmową i byłby tak odpowiadał monosylabami aż do końca czasów, gdyby nagle Guerrero nie powiedział czegoś, co zbudziło jego ciekawość. I detektyw się odezwał:

– Wie pan, co pisał Bernardo Blanco przed śmiercią? – Wbił w dziennikarza spojrzenie.

– Nie mam pojęcia – wyznał reporter. – That is a question, prawda? W tym tkwi klucz do zbrodni.

Na widok zbliżającego się konduktu dziennikarz wstał.

– O nie… Idzie tu ojciec Fritz Tschanz. On jest stuknięty i nie znosi mnie nawet na obrazku.

Nie mylił się, szybko oddalił się w przeciwnym kierunku. Cabrera zauważył, że reporter utyka na lewą nogę.

– Ty – zwrócił się do młodego – wiesz, kim jest ta blondyna, która zjawiła się pod koniec?

– Ta laska? Cristina González, była dziewczyna Bernarda.

Zdaniem chłopaka, Cristina i dziennikarz poznali się w San Antonio, kiedy oboje tam studiowali, i chodzili ze sobą przez całe studia. Potem Bernardo postanowił wrócić do rodzinnego miasta i zerwali.

– Dlaczego?

– Pojęcia nie mam.

Dziwne, pomyślał, bardzo dziwne. Ja na jego miejscu nie rzuciłbym dobrej pracy w San Antonio, żeby wracać do naszego miasta. A tym bardziej, westchnął, takiej kobiety jak ta.

– A tobie co się obiło o uszy? – Donica zwrócił się do kolegi. – Zabili go ci z kartelu?

– Nie sądzę. – Pokręcił głową. – Słyszał pan o Małym Rambalu?

– O kim?

– O Małym, z portowego kartelu. Bernardo rok temu zrobił z nim wywiad, bo pisał o miejscowym narkobiznesie.

Columba twierdził, że Małemu reportaż Bernarda całkiem się spodobał, bo był krytyczny, ale obiektywny, i od tego czasu Bernardo miał protekcję kartelu.

– Kiedyś o mało nie napadli na niego na targu, wie pan, jak niebezpieczna jest dzielnica Coralillo, i Bernardo opowiadał mi, że nagle napastnicy otworzyli szeroko oczy i odeszli, prosząc o wybaczenie. Kiedy się odwrócił, jakiś ranczer z pistoletem pozdrowił go, sięgając do ronda kapelusza, i oddalił się bez słowa. Z takimi obrońcami nikt nie odważyłby się go tknąć. Nie sądzę, żeby to zrobili narcos.

– Kto to wie, nie wyciągaj pochopnych wniosków. Może napisał inny tekst, tym razem przeciwko Małemu.

– To niemożliwe.

– Skąd wiesz?

– Bo Bernardo przestał pisać dla gazety. Ponad sześć miesięcy temu.

Miał wrażenie, że nad miejscem, w którym składano ciało do grobu, wzbiła się mała chmura kurzu i elegancko wzniosła do góry.

– Wiesz, dlaczego to rzucił?

– Nie umiałbym powiedzieć.

– Skoro nie pracował już dla gazety, cóż robił w mieście? Z czego żył?

– Nie wiem… Pewnie miał oszczędności… Bernardo był samotnikiem: nagle znikał na całe tygodnie i brał się do pisania… Nie widziałem go od ponad pół roku, a teraz się dowiedziałem, że nie żyje.

– I nie wiesz, co takiego pisał?

– Nie mam pojęcia.

– Miał jakiegoś znajomego o inicjałach „O.C.”?

Chłopak wzruszył ramionami, a ponieważ Donica milczał, wstał. Wśród żałobników zrobił się ruch.

Kiedy opuszczano ciało dziennikarza, stuletnia zakonnica przepchała się łokciami do środka zgromadzenia. Nastroiła swoją sfatygowaną gitarę i zanim ktokolwiek zdążył zareagować, odśpiewała chrześcijańską wersję Blowing in the Wind, swobodną adaptację piosenki Boba Dylana, w której zachowała się tylko oryginalna melodia. Zamiast wersetów piosenkarza zakonnica odśpiewała protest song o charakterze religijnym. Coś w rodzaju: „Wiedzcie, że przyjdzie / Wiedzcie, że będzie / Rozda biednym swój chleb”. Nie miała dobrego głosu, ale śpiewała bardzo donośnie, a kiedy powtarzała refren, niektórzy z obecnych się popłakali, przede wszystkim krewni zmarłego. Donica był raczej twardym typem, ale też miał gulę w gardle: pogrzeby go przygnębiały. Żeby zmienić temat, odezwał się do Rodriga Columby:

– Gdyby nieboszczyk to widział, poprosiłby o jakiś inny kawałek.

– Nie sądzę – odpowiedział chłopak. – Bernardo uwielbiał Boba Dylana… Bernardo uwielbiał wszystko, co miało związek z latami sześćdziesiątymi, siedemdziesiątymi, miał obsesję na tym punkcie.

To nie pasuje, pomyślał Donica: Bernardo Blanco miał pracę i dziewczynę w Teksasie, obiecującą i pewną przyszłość, ale wolał wrócić do miasta i pisać artykuły kryminalne, i to z narażeniem życia. Donica chciałby wiedzieć, czym reporter się zajmował, ale najpewniej nigdy się tego nie dowie. Podczas gdy piosenka Boba Dylana wciąż brzmiała, chmura pyłu rozdzieliła się na coraz mniejsze części, aż w końcu całkowicie się rozwiała.

– No, dobrze – burknął – czas wracać do roboty.

Reszta tekstu dostępna w regularniej sprzedaży.

Wydawnictwo Czarne sp. z o.o.

www.czarne.com.pl

Sekretariat: ul. Kołłątaja 14, III p., 38-300 Gorlice

tel. +48 18 353 58 93, fax +48 18 352 04 75

e-mail: mateusz@czarne.com.pl, tomasz@czarne.com.pl,

dominik@czarne.com.pl, ewa@czarne.com.pl, edyta@czarne.com.pl

Redakcja: Wołowiec 11, 38-307 Sękowa

tel. +48 18 351 00 70

e-mail: redakcja@czarne.com.pl

Sekretarz redakcji: malgorzata@czarne.com.pl

Dział promocji: ul. Hoża 42/1, 00-516 Warszawa

tel./fax +48 22 621 10 48

e-mail: agnieszka@czarne.com.pl, dorota@czarne.com.pl,

zofia@czarne.com.pl, marcjanna@czarne.com.pl

Dział marketingu: honorata@czarne.com.pl

Dział sprzedaży: piotr.baginski@czarne.com.pl,

agnieszka.wilczak@czarne.com.pl, urszula@czarne.com.pl

Audiobooki i e-booki: anna@czarne.com.pl

Skład: d2d.pl
ul. Sienkiewicza 9/14, 30-033 Kraków, tel. +48 12 432 08 52
e-mail: info@d2d.pl

Wołowiec 2015

Wydanie I