Text © Agnieszka Tyszka

© Egmont Polska Sp. z o.o., Warszawa 2014

Projekt graficzny serii, projekt okładki i stron tytułowych: Marta Krzywicka

Redakcja: Anna Jutta-Walenko

Korekta: Katarzyna Sarna, Joanna Egert-Romanowska

Koordynacja produkcji: Jolanta Powierża

Skład i łamanie: Katka, Warszawa

Wydawca prowadzący: Agnieszka Betlejewska

Wydanie pierwsze, Warszawa 2014

Wydawnictwo Egmont Polska Sp. z o.o.

ul. Dzielna 60, 01-029 Warszawa

tel. +48 22 838 41 00

www.egmont.pl/ksiazki

ISBN: 978-83-281-0161-6

Informacja o zabezpieczeniach
W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

W Szuminie, tu gdzie mieszkamy, wszystko jest dokładnie takie, jakie powinno być. Nie za duże i nie za małe. Po prostu w sam raz. Niewielkie domki, małe ogródki, jezioro, które da się szybko objechać na rowerze. Jest las – całkiem spory, ale bez przesady. Można spokojnie bawić się w nim w chowanego i nie ma szans, żeby człowiek naprawdę się zgubił. Wszystkie leśne drogi i dróżki znamy tu na pamięć, bo nie ma ich znowu aż tak wiele.

Mamy tu jeszcze stary drewniany kościół i budynek należący kiedyś do straży pożarnej. Nazywa się remiza i teraz stoi pusty, bo strażacy przenieśli się do sąsiedniej wioski, a na placyku, od strony ulicy, widać figurkę świętego Floriana, który ma nas chronić przed pożarami. Czasem przejeżdżam tamtędy, kiedy mama wysyła mnie po coś do sklepiku, i widzę, jak biedny święty spogląda smętnie przed siebie. Nieraz mam ochotę zawołać głośno – pali się! – tylko po to, żeby zobaczyć, jak zareaguje. Dopiero by było, gdyby zeskoczył ze swojego postumentu razem z wiaderkiem, które trzyma w kamiennej dłoni, albo rzucił się na poszukiwania jakiejś sikawki! A może wpadłoby mu do głowy uczynić cud? W końcu jest przecież katolickim świętym, a oni specjalizują się w cudach.

Do tej pory nie udało mi się wprowadzić w życie mojego planu z pożarem na niby, ale nie jest wykluczone, że kiedyś jednak przeprowadzę jakiś test ogniowy.

W Szuminie mamy jeszcze dwa opuszczone budynki – nie licząc rozsypującej się chałupy w jabłoniowym sadzie, tej pod lasem. Jeden to stara poczta, w której od dawna nie nadano żadnego listu, ponieważ ją zlikwidowano, i pani Stasia jeździ teraz do pracy w Majówkach. Tam siedzi sobie jak dawniej w okienku za szybą i uśmiecha się do wszystkich. Wiem, bo ja, mama i moja siostra Nina od razu pojechałyśmy do Majówek, żeby sprawdzić, czy naszej pani Stasi nie dzieje się tam żadna krzywda. No i się nie działa.

A ten drugi budynek, o którym wspomniałam, to stary dwór Polickich. Ma okna zabite deskami i piękną bramę z kutego żelaza, z której zostało tylko jedno skrzydło. Drugie ktoś ukradł. W dworskim ogrodzie zbiera się jesienią najpiękniejsze kasztany w całej okolicy. A wiosną zakwitają tam dywany konwalii i niezapominajek.

W Szuminie mamy też dwa sklepiki i malutką bibliotekę, i od niedawna punkt apteczny – czyli taką niewielką aptekę, w której nie ma zbyt dużego wyboru leków, ale właścicielka sprowadza wszystko, co jest komuś potrzebne. To bardzo wygodne dla mieszkających tu staruszków (a jest ich u nas kilkoro i mieszkają zupełnie sami).

– Nie wiem, naprawdę nie wiem, jak wy obie możecie tu żyć! – powtarza kuzynka Weronika za każdym razem, kiedy przyjeżdża do nas, do Szumina.

Na szczęście dla niej nie zdarza się to zbyt często. Jedynie przy okazji jakichś większych rodzinnych uroczystości albo świąt. Wakacje Weronika woli spędzać w bardziej egzotycznych miejscach – przynajmniej tak twierdzi.

Kiedy kuzynka kręci nosem na Szumin – jego lasy, łubinowe łąki, malutkie jeziorko i domki tonące w kwiatach – ja wzruszam tylko ramionami. Naprawdę nie widzę nic dziwnego w tym, że właśnie tutaj mieszkamy. Jeśli o mnie chodzi, lubię tu być i już.

Co innego moja starsza siostra Nina, która podobno weszła w trudny wiek. Słyszałam, jak mama rozmawiała na ten temat z panią weterynarz. Nie sądzę, żeby chciała zasięgnąć porady w sprawie Niny. Po prostu pani Magda badała właśnie Lutego, a mama jak to mama – kiedy już trafi na rozmówcę, wynajduje natychmiast milion tematów. I nieważne, czy rozmawia z weterynarzem, proboszczem parafii Świętej Zyty w Szuminie, czy listonoszem. Ja już się nauczyłam sprytnie wymykać, kiedy mama wygłasza te swoje monologi. Sto razy wolę biegać z wiatrem na wyścigi i nurkować w wysokich trawach, niż zbyt długo jej słuchać.

– Tobie, Klara, to się chyba wydaje, że jesteś koniem! – prycha pogardliwie Nina, kiedy widzi, jak sobie tak hasam.

– Ihaha! – wołam wtedy i potrząsam mocniej moim, bądź co bądź, końskim ogonem.

Niech Nina gada, co chce. Ona oczywiście wyłącznie się przechadza, i to najchętniej w towarzystwie którejś swojej przyjaciółki. Szepczą sobie różne sekrety i myślą, że ja nie wiem, o co chodzi. O chłopaków, to jasne! A zwłaszcza o jednego blondyna z głupią miną, który ma na imię Mateo i od dłuższego czasu usiłuje nauczyć się u nas konnej jazdy. Nie chcę nic mówić, ale nie sądzę, żeby kiedykolwiek mu się to udało. Nawet nie dlatego, że jest słabo uzdolniony. Zauważyłam, że to jego mamie bardziej zależy na tych lekcjach. Mateo ma znudzoną minę i chyba specjalnie się nie stara. Biedny Aprilek strasznie się z nim musi męczyć. Widzę to po jego oczach i ogonie.