Projekt okładki

Paweł Pleśniak

alejaja@onet.com.pl

Copyright © by Mariusz Nykiel, 2015

ISBN 978-83-943723-1-6/p>

Wydanie 1

Kontakt
www.rozpisani.pl
info@rozpisani.pl

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Podziękowania

Dziękuję Panu Bogu za to, że zechciał, abym zaistniał. Dziękuję moim rodzicom za to, że chcieli mnie mieć i dawali sobie ze mną radę przez ponad osiemnaście lat. Dziękuję mojej mamie, która czytała mi do snu bajki Brzechwy i Tuwima.

Dziękuję Panu Maciejowi Dutko oraz Pani Dominice Zakrzewskiej z korekto.pl za wstępną korektę, gotowość współpracy oraz udzielone rady.

W szczególności dziękuję Pawłowi Pleśniakowi, z którym łączy mnie parę wspólnie przeżytych ciekawych sytuacji, za stworzenie grafki do okładki (pawel.plesniak1@gmail.com)

Dziękuję zespołowi Rozpisani.pl w pierwszej kolejności za strawienie treści książki oraz pomocy we wprowadzeniu jej na rynek.

Melanż

Nota od wydawcy

Szanowna Czytelniczko, zacny Czytelniku!

Twe kształtne dłonie dzierżą właśnie zbiór opowiadań, który ma Cię rozerwać, zszokować, dać do myślenia (tylko trochę), rozśmieszyć nieco. Książka nada się przednio do poczytania w podróży, a w szczególności na dłuższe bądź krótsze posiedzenie w wychodku. Wydawnictwo Niekonwencjonalne „Ale jaja" uprzejmie informuje, że prezentowana lektura przeznaczona jest dla Czytelników, którzy ukończyli osiemnasty rok życia. Sorry.

Jednocześnie podajemy do wiadomości, iż w przygotowaniu jest już kolejna książka Melanża pt. „Trzy knajpy". Będzie wyjazd i życie w UK. Będzie sex i choroby weneryczne, będą prochy, będzie rock and roll. Będzie miłość, przyjaźń i rozstanie. Będzie obity ryj.

Zapraszamy do lektury.

alejaja@onet.com.pl

1. O facecie, który spadł z księżyca

– A tam, gówno, nikt mi w to nie wierzy.

– Ja też ci nie wierzę.

Dwaj faceci, siedząc na wysokich barowych stołkach, powoli popijali piwo. Między przerwami na pociągnięcie złotego trunku coś tam do siebie mówili. Rozmowa raczej się nie kleiła.

– Wszystko, co powiedziałeś, brzmi jak jakieś centralne pierdolenie, jak jakaś maligna pijaka, który w dodatku zjarał się gównianym zielskiem, nawąchał kleju i poprawił pastylkami.

Mężczyźni śmiali się przez krótką chwilę, po czym jeden z nich spoważniał.

– To dlaczego jestem cały zielony i mam na głowie te dwa cholerne czułki?

– Ja wiem? Tatuaż, jakaś pieprzona farba albo jeszcze inne cudo… No a czułki? Zafundowałeś se plastykę i tyle. He, he, he… Tylko po jaką cholerę żeś się tak odpieprzył, stary, to naprawdę nie wiem, he, he, he…

– Wszyscy tak mówią… Wszyscy tak mówią i nikt mi, kurwa, nie wierzy. Ziemia jest porąbana. Jak wy chcecie nawiązać kontakt z innymi cywilizacjami, skoro w ogóle nie wierzycie w ich istnienie? I nie wierzycie do tego stopnia, że nawet jak wysłannik „obcych" do was przyjeżdża, to macie go w dupie.

Między mężczyznami zapanowało krótkie milczenie.

– No dobra… Załóżmy, że ci wierzę. Załóżmy, że wierzę, że jesteś z Księżyca. Wierzę, że mieszkacie sobie wewnątrz tej pieprzonej kulki i jest tam naprawdę tak super, jak mówiłeś. Cała ta filozoficzna myśl o cholernej miłości i pokoju, która jest harmonijnie praktykowana, kolonizacja kosmosu, supertechnologia i cała reszta. W porządku. Ale skoro tak, no to gdzie jest twój kosmiczny statek, hę? Gdzie jest to pierdolone UFO, no i gdzie te lasery-srery, chuje-muje, dzikie węże i cała wyższa technika, hę? No gdzie ty, koleś, to wszystko trzymasz, hę?

– Nie ma – odpowiedział szybko obcy.

– Jak to nie ma?

– No nie ma. Rozjebałem się. Po pijaku. Na drzewie. Uch... Wstyd jak chuj. No ale przynajmniej jakoś z tego wyszedłem. Znaczy, wciąż jestem wśród żywych.

– Że co…? – Mężczyzna z niedowierzaniem patrzył na ufoludka. – No takiego kitu to jeszcze nie słyszałem, buhaha… Obca cywilizacja się schlała jak świnia i pierdolnęła kosmicznym statkiem w drzewo, buhaha…

Zielony facet też zaczął się uśmiechać.

– Tylko mnie się to mogło zdarzyć, he, he...

– No, a szczątki? Przecież musiały być jakieś szczątki?

– Były i się zmyły. W parę minut po wypadku przyleciał statek odkurzacz i wszystko wciągnął. Nic nie zostało. Miałem szczęście, że się w porę odczołgałem, bo pewnie i mnie by zassał. Skurwysyny jedne.

– No ale zaraz. To ci twoi nie szukali ciebie w ogóle? Nie wysłali jakiejś misji ratowniczej czy czegoś w tym rodzaju?

– Nie da rady. Patrz. – Mężczyzna podwinął rękaw koszuli i pokazał koszmarną bliznę na prawym przedramieniu. – To po nadajniku życiowym. Wszczepiają nam to gówienko zaraz po tym, jak się rodzimy. Rośnie razem z nami i cały czas nadaje. Nie da się tego wyłączyć. Każdy może się dowiedzieć, gdzie jesteś i czy w ogóle żyjesz. Wyłącza się z chwilą ustania wszelkich funkcji życiowych. Tak to już u nas jest – jak puzderko pierdolnie, znaczy żeś kopnął w kalendarz, bracie.

– No, a jak ktoś ma wypadek, jak ty na przykład? Co, nie przewidzieli, że to się może popsuć albo, no… oderwać?

– Widać, że nie – szepnął melancholijnym tonem kosmita i dopił piwo.

– Dwa poproszę – zwrócił się drugi mężczyzna do znudzonego barmana. Po chwili na kontuarze znalazły się dwie, ociekające kropelkami wody, butelki. Obaj porządnie pociągnęli.

– Ale znaczy, że co? – Głos gościa, który zamówił piwo, stawał się cokolwiek bełkotliwy. Nie możesz się z nimi jakoś skontaktować?

– Nie mogę, nie mam sprzętu.

– No, ale przecież Księżyc nie tak daleko. Ziemię dobrze stamtąd chyba widać, nie? Mógłbyś przecież na jakiejś pustej plaży, załóżmy, napisać wielkimi wołami w swoim języku „POMOCY" czy coś w tym stylu. Może by zauważyli i po ciebie przylecieli, co?

– Nie wiem. Myślałem o tym. Mógłbym też postarać się skonstruować jakiś prymitywny radioodbiornik działający na naszych falach. Ale… widzisz, to nie takie proste. Trochę się boję. W sumie to spieprzyłem tę misję. Nie podołałem zadaniu. No, zhańbiłem się jakby. A tak? Wszyscy wiedzą, że umarłem i nikt się mną nie interesuje. A gdyby mnie znaleźli? Gdybym wrócił na Księżyc? Musiałbym się tłumaczyć ze zniszczenia statku, wszystkich tych niepowodzeń i tak dalej. Mogliby mnie wsadzić nawet, i to cholera nie wiadomo na jak długo. Życie tutaj jest do bani, no ale przynajmniej nikt nie chce wsadzić mnie do pierdla i mogę się napić od czasu do czasu. Fakt – na Ziemi robicie naprawdę dobre piwo. Nasze w porównaniu z tym smakuje jak kocie szczyny.

– Dzięki za komplement, stary... Ale słuchaj. A nie próbowałeś tej misji wykonać? Mam na myśli po tym, jak ci się statek rozbił. Przecież w końcu jakoś by ci chyba uwierzyli, żeś z Księżyca, co? No i jakby ci się udało, to byś się w oczach swoich zrehabilitował. No tak czy nie?

– He, he, he… Wierz mi, próbowałem. W Stanach prawie mi uwierzyli, ale zaczęli jakieś testy na mnie robić. Rozumiesz. Uciekłem. W Europie mnie olali, w Chinach chcieli mnie zeżreć. Tylko w Polsce jacyś tacy ci ludzie życzliwsi byli. Znaczy z rządem, po tych wcześniejszych przygodach, to nawet tam nie próbowałem rozmawiać. Tylko wiesz, z takimi zwykłymi w komitywę wchodziłem. Na początku, jak wszyscy myśleli, że jakiś jebnięty jestem, ale potem… Z kilkoma się zaprzyjaźniłem nawet. O! A i laski się mną interesowały, ha, ha, ha…

– Hej… No proszę. To zielone ludziki mają branie u Ziemianek. Kto by pomyślał… He, he, he...

– To nie takie proste, stary.

– Nie?

– No, nie. Mówiłem ci. Tylko w Polsce miałem normalne panny. One chyba lubią takich odkręconych. Nie wiem. Zazwyczaj to mi się tak nie udaje. Z reguły każda babka myśli, że jestem niezłym popierdoleńcem, który się pomalował na zielono i dorobił se na łbie czułki. Co ty, stary, która by chciała z takim iść do łóżka?

– No to jak ty se z tym radzisz?

– Cierpię srodze. He, he, he… Burdele czasami…

– A… To jest, że tak powiem, praktyczne rozwiązanie. Bueee… – Głośny bek wydobył się z gardła mężczyzny. – Sorki – przeprosił grzecznie.

– Nie ma sprawy. Bueee… – Teraz odbiło się zielonemu. – Upsss... Ja też przepraszam.

– Spoko. No to co z tymi laseczkami? Pewnie cię sporo kosztują te Ziemianki, co?

– Nie płacę zazwyczaj.

– Nie? No przecież to kurwa jest, a kurwie się płaci.

– Może właśnie dlatego że, jak to ująłeś, „to kurwa jest" – nie płacę. One chyba są bardziej ciekawe niż tak zwane normalne kobiety. Z wyjątkiem Polek naturalnie. Chcą spróbować. Prawie zawsze od takiej słyszę, że zielonego kutasa to ona jeszcze w życiu nie obrabiała.

Facet z Księżyca spostrzegł, że z butelek poważnie ubyło.

– Hej, kolego – zwrócił się do barmana. – Dwa piwa proszę.

Gość za barem podszedł do miejsca, gdzie toczyła się rozmowa.

– Piwa już nie będzie – oświadczył zdecydowanym tonem. Obaj mężczyźni spojrzeli na niego zaskoczeni.

– Jak to nie będzie? – wykrzyknęli niemal jednocześnie.

– A tak to. Nie będzie i już. Przynajmniej dla tego pana. – Tu głową wskazał na zielonego.

– Ty, stary! Ten facet to jakiś rasista jest. Patrz, za kolor skóry piwa ci nie chce dać. – Mężczyźni wymienili porozumiewawcze spojrzenia. Obaj chcieli się napić. Barman był arogancki i nie chciał nic więcej serwować, chociaż oczywistym było, że mógł to zrobić. Ani godzina nie była za późna, ani lodówki puste.

– Nie jestem rasistą. Jestem z Marsa.

Zaskoczeni mężczyźni spojrzeli szybko na barmana. Ten w obu dłoniach dzierżył już jakiś dziwnie wyglądający przedmiot. W oczach zielonego odmalowało się nieziemskie przerażenie.

– Ale o co chodzi? – zapytał drżącym głosem.

– Mamy wojnę od wczoraj, koleś. Wy zaczęliście. Zbombardowaliście nasze kolonie na Proxima Centauri. Duuuży błąd. Imperium Marsa takich rzeczy nie puszcza płazem. Nasz rząd wydał jasne dyrektywy. Zabić każdego napotkanego Księżycanina. No więc sytuacja maluje się tak: ja jestem z Marsa, a ty z Księżyca. Ja mam laser, a ty nie masz. Czyli wygląda na to, że będziesz żył jeszcze jakieś dwadzieścia sekund albo krócej, a potem zamienisz się w kupkę popiołu.

– Ale… – Na twarzy zielonego faceta malowało się naiwne dziecięce zdziwienie. Towarzyszący mu Ziemianin był jeszcze bardziej zaskoczony. Nie stać go było na wydobycie z siebie jakiegokolwiek dźwięku.

– Nie ma czasu na żadne „ale". Jakieś ostatnie życzenie?

– Ale… – Gość wciąż był w szoku.

– Czyli nie ma ostatniego życzenia – skonkludował Marsjanin i nacisnął spust lasera. Błysk… I rzeczywiście facet z czułkami zamienił się w smugę opadającego na ziemię popiołu. Na twarzy Ziemianina malował się szok.

– Ciebie to nie dotyczy – przemówił obcy, chowając laser pod barem. Chcesz w końcu to piwo czy nie?

– Ehe… Chcę – padła niepewna odpowiedź.

Barman sięgnął do lodówki po kolejną butelkę, po czym odwrócił się w stronę klienta, otworzył trunek i nalał go do szklanki. Podsunął ją Ziemianinowi i gdy spojrzał na niego, zdębiał. Gość trzymał w ręku potężny karabin maszynowy i mierzył mu w głowę.

– Zaskoczony? – spytał rozbawionym tonem Ziemianin.

– E… – zdołał tylko wybełkotać Marsjanin. Zgięty nad barem z butelką w dłoni wpatrywał się tępo w faceta naprzeciwko. Piwo zaczęło wylewać się ze szklanki.

– Jestem łowcą kosmitów. Cześć!

– E… Cześć…

– Ciągle tu przylatujecie. Robicie różne eksperymenty i odlatujecie. No i jeszcze od czasu do czasu jeden drugiemu łeb odstrzeli. Za dużo zwami zamieszania. Ziemia dla Ziemian. Postanowiłem was eliminować.

– Ale…

– O, ho, ho, ho! Teraz Ty jesteś na „ale…", he, he, he, he...

Ręka kosmity bardzo powoli zmierzała w kierunku ukrytej za barem broni.

– Ty chyba myślisz, że ja pojebany jestem, co koleś?

– Słucham?

– Myślisz, że nie widzę, że chcesz złapać za ten swój pieprzony laser i odstrzelić mi łeb jak temu z Księżyca? Nie ruszaj się!

Niestety dłoń Marsjanina dotykała już zimnej materii broni. „Teraz albo nigdy" – pomyślał i mocno szarpnął laser, chcąc oddać strzał. Nic z tych zamierzeń nie wyszło. Za to przez ułamek sekundy poczuł ból w ukrytym w okolicach klatki piersiowej mózgu, a potem już nic nie czuł. Przestał istnieć.

Ziemianin stał teraz przechylony nad barem z wymierzonym w zwłoki dymiącym karabinem. Przyglądał się przez chwilę trupowi, po czym oddał weń „profilaktyczną" serię. Naboje niemalże pocięły ciało na kawałki. „Z takimi nic nie wiadomo" – pomyślał i oddał jeszcze jedną serię w porozrywane szczątki. Ukrył karabin pod kurtką i ponownie usiadł na krześle. Jakimś cudem szklanka z piwem pozostała nietknięta. Wokół niej rysowała się kałuża przelanego trunku.

– No i jeszcze piwo mi rozlał. Chujowych barmanów na tym Marsie mają – szepnął, kręcąc głową z grymasem niezadowolenia na twarzy. Uniósł szklankę do ust i wpatrując się w jakiś nieokreślony punkt przed sobą, pociągnął z niej sporego łyka.

Nagle kątem oka dostrzegł na barze jakiś ruch. Błyskawicznie odwrócił się w tamtym kierunku z bronią gotową do strzału. Po barze krzątały się dwie białe myszki.

– Hej, hej! Wielki Łowco, to my – zapiszczały.

– O nie... Znowu wy… – Mężczyzna opuścił karabin. Przysunął zamknięte w pięści dłonie do twarzy i zaczął przecierać nimi oczy. Po chwili ponownie spojrzał w kierunku myszek. Tym razem doliczył się dwunastu. Wszystkie popiskiwały radośnie i zbliżały się w jego kierunku. A właściwie nie zbliżały, tylko rozmnażały. Mężczyzna cały czas przecierał oczy i gdy ponownie patrzył na gryzonie, było ich coraz więcej i więcej, zajmowały większą powierzchnię baru i się zbliżały. Niektóre już go dotykały i próbowały się po nim wspinać. Strzepywał je najszybciej, jak mógł…

– Zostawcie mnie! – krzyknął, zrywając się z barowego krzesła. Powoli zaczął cofać się w kierunku wyjścia. Nie spuszczał jednak wzroku z gryzoni. Sięgnął po zawieszony na plecach karabin, ale już go tam nie było.

– Zostawcie mnie, białe myszki! – wrzasnął przerażony. Zwierzaki jednak nie usłuchały i nie przestawały się rozmnażać. Po chwili, nie wiadomo skąd, pojawiły się wśród nich karaluchy, pająki, kraby, żaby i węże.

– Zostawcie mnie! – wykrzyknął człowiek jakimś rozpaczliwym głosem. – Skąd…? – Był przerażony. Słowa nie chciały przechodzić mu przez gardło. – Skąd żeście się tu wzięły…? Skąd, do kurwy nędzy, żeście się tu wzięły?! – wyskrzeczał wreszcie.

– Oj, kochaniutki ssss.... – odpowiedział jakiś wąż. – Powinieneś to wiedzieć sssss… Myśmy z Delirium Tremensssss… Myśmy z twojej główki ssss... Przychodzimy zawsze, jak sobie porządnie golniesz, zapomniałeś? – Zarówno insekty, węże, jak i białe myszki, a także wielkie brązowe szczury i cała masa wszelkiego innego paskudztwa wybuchła jakimś przerażającym drwiącym śmiechem i zaczęła sunąć w kierunku człowieka, połyskując przy tym zębiskami, pazurami, kleszczami (wszystkim, czym się dało), ukazując jednocześnie oślizgłe obrzydlistwo w całej swej obmierzłej okazałości…

– Nie…! Nie…! Nieeee…! – Mężczyzna wykrzykiwał wzapamiętaniu to jedno słowo, jakby miało jakąś magiczną siłę mogącą zatrzymać podążające za nim stado. Cofając się, wywracał krzesła i stoliki. Wreszcie, tuż przy drzwiach, potknął się o wywrócony taboret i upadł. Bardzo niefortunnie. Uderzył tyłem głowy o betonowy stopień przy drzwiach i umarł.