Tytuł oryginału
World of Warcraft®: War Crimes

Copyright © 2014 by Blizzard Entertainment. All rights reserved.
Warcraft, World of Warcraft są znakami handlowymi i/lub zarejestrowanymi znakami handlowymi Blizzard Entertainment, Inc. w Stanach Zjednoczonych i/lub w innych krajach. Wszelkie pozostałe znaki handlowe w niniejszym dziele należą do ich poszczególnych właścicieli.

Niniejsza powieść jest literacką fikcją. Jakiekolwiek występujące w niej nawiązania do wydarzeń historycznych, rzeczywistych osób i  rzeczywistych miejsc również są fikcją. Pozostałe imiona, nazwiska, postaci i wydarzenia są wytworem wyobraźni autora i jakakolwiek zbieżność z rzeczywistymi wydarzeniami, miejscami lub osobami, żyjącymi bądź zmarłymi, jest całkowicie przypadkowa.

Wszelkie prawa zastrzeżone, wraz z prawem do przedruku i publikacji niniejszej książki w całości lub fragmentach w jakiejkolwiek dostępnej formie.

Przekład
Przemysław Bieliński

Redakcja
Dominika Repeczko | ragana.com.pl

Korekta
Dominika Pycińska, Lidia Kowalczyk

Konwersja
Tomasz Brzozowski

Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2014
Wszelkie prawa zastrzeżone.
ISBN-13: 978-83-63944-51-3

Insignis Media
ul. Szlak 77/228–229, 31-153 Kraków
telefon / fax +48 (12) 636 01 90
biuro@insignis.pl, www.insignis.pl
facebook.com/Wydawnictwo.Insignis
twitter.com/insignis_media

Dla Seana Copelanda,
Niezwykłego Historyka,
za jego niesłabnący optymizm, błyskotliwość, pomocne odpowiedzi
oraz bezgraniczny entuzjazm i wsparcie w mojej pracy.
Dzięki, Kumplu!

PROLOG

Draenor. Rodzinna kraina orków i przez bardzo długi czas jedyny dom Garrosha Hellscreama. Tu się urodził, w najpiękniejszej, najbardziej zielonej części tego świata – Nagrandzie. Tu chorował na czerwoną ospę i pochylał głowę przygnieciony hańbą czynów ojca, legendarnego Grommasha Hellscreama. Kiedy Draenor został skażony magią demonów, Garrosh winił właśnie tego, który stał się legendą, i wstydził się pochodzenia oraz rodowego nazwiska, dopóki Thrall, wódz Hordy, nie pokazał mu, że choć starszy Hellscream pierwszy przyjął klątwę, to później poświęcił życie, by położyć jej kres.

Draenor. Garrosh nie był tu, odkąd odszedł przepełniony ogniem dumy i niezłomną miłością do Hordy Azeroth, by bronić swojego nowego domu przed potwornościami Króla Lisza.

A teraz wrócił.

Draenor wyglądał jednak zupełnie inaczej niż ostatnio, gdy widział go Garrosh – nie był już miejscem pełnym złowrogiej energii, zamieszkałym przez nieliczne, chorowite stworzenia. Nie, to był świat jego dzieciństwa – był piękny.

Garrosh stał przez chwilę nieruchomo. Przeciągnął się, prostując umięśnione ciało ozdobione tatuażami dokładnie takimi jak te, które nosił jego ojciec. Zwrócił twarz ku słońcu, wciągnął do płuc czyste, wonne powietrze. Istnienie tego miejsca było niemożliwe, a jednak ono było.

I w tym niemożliwym miejscu zdarzyła się rzecz nierzeczywista. Oto z nicości przed Garroshem wyłonił się wizerunek jego ojca. Grom Hellscream uśmiechał się, a jego skóra była brązowa.

Garroshowi krzyk uwiązł w gardle. Nagle stał się nie wodzem, nie bohaterem Hordy, dzielnym wojownikiem, a młodzikiem, który stanął przed dawno nieżyjącym rodzicem.

– Ojcze! – Padł na kolana, przytłoczony wizją. – Powróciłem do domu. Tu, do krainy naszych narodzin. Wybacz, że kiedykolwiek w ciebie wątpiłem!

Poczuł na ramieniu dotknięcie dłoni. Podniósł wzrok, spojrzał w twarz Groma.

– Tyle zrobiłem w twoim imieniu, a i moje imię budzi miłość Hordy i strach Przymierza. Czy… czy wiesz o tym? Powiedz mi, ojcze… czy jesteś ze mnie dumny?

Starszy Hellscream już miał odpowiedzieć, kiedy skądś dobiegł metaliczny, głośny szczęk i Grom zniknął.

Garrosh Hellscream obudził się, jak zwykle czujny, w okamgnieniu.

– Dzień dobry, Garroshu – rozległ się miły głos. – Przygotowano ci śniadanie. Odsuń się, proszę.

Gdyby jego strażnicy poczekali choć jedną chwilę dłużej, Garrosh poznałby odpowiedź na pytanie, które nie dawało mu spokoju przez całe życie. Miał ochotę zadusić tę irytująco spokojną pandarenkę…

Garrosh, odziany w szatę z kapturem, ograniczył się do zachowania nieprzeniknionego wyrazu twarzy. Wstał z wyściełanego futrami posłania, odsunął jak najdalej od metalowej kraty i rozjarzonych, fioletowych, ośmiokątnych okien celi, i czekał. Czarodziejka w długiej szacie zdobionej kwiatowymi wzorami wystąpiła naprzód i zaczęła inkantację. Blask w oknach zgasł. Pandarenka cofnęła się, przepuszczając dwóch pobratymców – bliźniaków. Jeden z nich nie spuszczał wzroku z Garrosha, a drugi wsunął tacę z herbatą i bułeczkami przez otwór przy podłodze. Kiedy wstał, gestem pozwolił orkowi zabrać posiłek.

Garrosh ani drgnął.

– Kiedy nastąpi moja egzekucja? – spytał zdecydowanie.

– Twój los nie został jeszcze przesądzony – odparł jeden z pandarenów.

Garrosh miał chęć cisnąć jedzeniem w kraty albo – jeszcze lepiej – szybko skoczyć i zmiażdżyć tchawicę swojemu oprawcy jednym uściskiem potężnej dłoni, zanim mała pandarenka zrozumiałaby, co się dzieje. Nie zrobił ani jednego, ani drugiego; spokojnie wrócił do sterty futer i usiadł.

Czarodziejka aktywowała z powrotem fioletowe pole zabezpieczające i wraz z pozostałymi odeszła w górę po rampie. Drzwi zamknęły się za nimi ze szczękiem.

„Twój los nie został jeszcze przesądzony”.

Na przodków, cóż to miało znaczyć?

1

To miejsce jest zbyt spokojne i piękne, by więzić w nim kogoś tak okrutnego – zadumała się lady Jaina Proudmoore, zbliżając się do Świątyni Białego Tygrysa. Ona, błękitny smok Kalecgos, wielka łowczyni Vereesa Windrunner z rodu Bieżywiatrów i król Varian Wrynn jechali karetą ciągniętą przez kroczącego miarowo jaka. Puszysta sierść zwierzęcia zdradzała, że niedawno je wykąpano. Dla uczczenia rangi pasażerów karetę wyłożono jedwabnymi poduszkami w jaskrawych kolorach. Mimo to dostojnymi gośćmi nieco rzucało za każdym razem, kiedy koła napotykały wyboje.

– Nie zasłużył na to – powiedziała Vereesa. Utkwiła spojrzenie w Varianie. – Niepotrzebnie Wasza Wysokość powstrzymał Go’ela, kiedy ten chciał go zabić. Jedyna sprawiedliwa kara dla tego potwora to śmierć, a i to byłoby wielką łaską po tym, co zrobił.

Jaina nie dziwiła się gniewnym słowom wielkiej łowczyni, tym bardziej, że w pełni podzielała stanowisko Vereesy. Garrosh Hellscream był odpowiedzialny za zniszczenie – nie, to zbyt łagodne, zbyt ogólne określenie – za unicestwienie miasta-państwa Theramore. Za śmierć setek istnień w jednym ułamku chwili. Ówczesny wódz Hordy zwabił podstępem do Theramore kilku najwybitniejszych generałów i admirałów Przymierza, którzy gotowi byli bronić miasta przed oblężeniem – jednak ich plany zakładały starcie oparte na zasadach uczciwej walki. Zaś Garrosh zdetonował w sercu miasta bombę many o mocy zwielokrotnionej przez artefakt skradziony błękitnym smokom. Eksplozja zabiła wszystkich; zniszczyła każdy przejaw życia, które znalazło się w jej zasięgu. Jaina potrząsnęła głową, odpędzając wspomnienia o szczegółach śmierci tych, których kochała. Jaina Proudmoore nigdy już nie będzie panią Theramore.

Delikatne muśnięcie w ramię przywróciło ją do rzeczywistości. Podniosła wzrok na błękitnego smoka Kalecgosa. Jego obecność była jedynym pozytywnym następstwem katastrofy. On i Jaina nigdy by się nie odnaleźli, gdyby Kalecgos nie przybył do Theramore prosić o pomoc w odzyskaniu Źrenicy Światła. Wichry wojny przyniosły Jainie wiernego towarzysza, ale Vereesę Windrunner uczyniły wdową. Rhonin, arcymag, po którym Jaina odziedziczyła tytuł przywódcy Kirin Toru, znajdował się w sercu miasta i przyciągnął bombę many do siebie, żeby zaklęciem ograniczyć zasięg eksplozji. Zaś wcześniej siłą wepchnął Jainę w portal prowadzący w bezpieczne miejsce. Jaina, Vereesa, nocna elfka Shandris Feathermoon oraz kilka jej Strażniczek były jedynymi ocalałymi.

Przywódczyni Srebrnego Sojuszu wciąż nie doszła do siebie po tej stracie i najpewniej tak już miało zostać. Vereesa zawsze była silna i bezpośrednia w obejściu, teraz jednak w jej słowach krył się jad, a w sercu nienawiść zimna i kłująca niczym lody Północnej Grani.

Dzięki niech będą Światłości, lód ten tajał przynajmniej wtedy, gdy rozmawiała ze swoimi synami, bliźniakami Giramarem i Galadinem.

Jeszcze niedawno Varian być może chwyciłby przynętę i rozgniewał się na Vereesę za otwarte potępienie jego decyzji. Teraz jednak rzekł tylko:

– Twoje życzenie może się spełnić, Vereeso. Pamiętaj, co obiecał Taran Zhu.

Kiedy Varian nie pozwolił Go’elowi – znanemu niegdyś pod imieniem Thrall, dawnemu wodzowi Hordy, a teraz przywódcy Ziemnego Kręgu – zadać śmiertelnego ciosu Garroshowi potężnym Zgładzicielem, ork został przekazany w ręce pandarenów – ludu, któremu ufała zarówno Horda, jak i Przymierze. Nadto i pandareni cierpieli z powodu czynów Garrosha. Taran Zhu, władca Shado-pan, zapewnił, że ork zostanie osądzony, a sprawiedliwość wymierzona. Pilnie strzeżony Garrosh Hellscream przebywał w lochach pod Świątynią Białego Tygrysa. Dwa dni temu wysłannik niebianina Xuena przyniósł wiadomość: „Konieczna jest wasza obecność w świątyni. Rozstrzygnie się los Garrosha”. Nic poza tym.

Każdy przywódca Przymierza dostał ten sam list. Jaina widziała teraz kilku z nich u podnóża góry, wsiadających do karet, podobnie wyszorowanych i odnowionych, które miały zawieźć gości do świątyni. Królowa regentka Moira Thaurissan, jedna z trójki władców wspólnie rządzących klanami krasnoludów, kłóciła się z jakimś nieporuszonym pandarenem, z irytacją wskazując karocę. Bez wątpienia uznała ją za „niegodną” swojej królewskiej osoby.

– Nie – powiedziała Vereesa. – Nie wiemy dlaczego. Ale dla niebian to chyba ważne. A skoro to takie ważne, dlaczego nie pozwolono nam po prostu przylecieć do świątyni? Po co tracić czas na jazdę karetą?

– Jesteśmy tu na ich zaproszenie – odezwał się Kalec. – Jeśli są gotowi zaczekać, aż przybędziemy w ten sposób, powinniśmy się dostosować. Podróż nie jest przecież tak długa.

– Prawdziwie smocza cierpliwość – rzekła Vereesa.

– Jestem, czym jestem – odparł smok, nieporuszony jej słowami.

Jaina przyznała mu w duchu rację – istotnie był tym, kim był, a ona bardzo się z tego cieszyła, choć w ich relacji pozostawało jeszcze wiele znaków zapytania.

Spróbowała rozsiąść się wygodnie na haftowanych poduszkach i cieszyć się powolną jazdą w górę krętej drogi. Cała Pandaria emanowała wyjątkowym spokojem, a przy tym jak okiem sięgnąć zachwycała niepowtarzalnym pięknem. Wiśniowe drzewa spowite były różowymi chmurami kwiatów, których pojedyncze płatki unosiły się w powietrzu dzięki delikatnym podmuchom wiatru. Kareta minęła pierwszą bramę strzeżoną przez posągi białych tygrysów i droga zaczęła się piąć bardziej pod górę. Robiło się coraz chłodniej; Jaina była wdzięczna za ciepło bijące od mosiężnych pieców mijanych po drodze i ciaśniej otuliła płaszczem szczupłe ramiona. Ziemia przyprószona była śniegiem, wyżej tworzącym zaspy. Jaina poczuła wszechogarniającą lekkość i nagle coś zrozumiała. Dobrze wiedziała, jak ważne jest skupienie podczas rzucania czaru i stało się dla niej jasne, że niebianie na swój własny sposób pozwolili gościom ów stan osiągnąć. Jadąc niespiesznie karetą pod górę, omijając zabudowania i podziwiając sielankowe piękno, ona i jej towarzysze mogli zapomnieć o codzienności i dotrzeć do celu ze świeżym umysłem. Jaina pozwoliła, by powietrze niosące aromat kwitnących wiśni oczyściło jej myśli.

Ona i Kalec siedzieli tyłem do kierunku jazdy, nie zobaczyła więc, co sprawiło, że piękna twarz Vereesy wykrzywiła się w grymasie, a Varian zacisnął usta w wąską kreskę. Kareta zatrzymała się przed pierwszym z rozkołysanych, linowych mostów. Dłoń elfki odruchowo powędrowała do boku, a potem zwinęła się w pięść, kiedy wojowniczka przypomniała sobie, że proszono ich, by nie zabierali broni do świątyni.

– Co oni tu robią? – warknęła Vereesa, a potem odpowiedziała na własne pytanie. – Cóż, Garrosh jest w końcu ich dawnym wodzem. Nie dziwne, że są obecni, kiedy rozstrzyga się jego los.

Jaina obróciła się na siedzisku i spojrzała na dziedziniec świątyni, a oczy jej rozszerzyły się z lekka. Poczuła skurcz żołądka, przypominając sobie taktykę zastosowaną przez Garrosha w Theramore – zebranie największych wojskowych umysłów Przymierza w jednym miejscu. Najwyraźniej zaproszenie wysłane przywódcom Przymierza skierowano też do wodzów Hordy. Obecny był oczywiście sinoskóry troll Vol’jin, odpowiednik Variana w roli nowego przywódcy. Czy będzie lepszy niż ork? Gorszy? Czy to w ogóle ma jakieś znaczenie? Nawet dawny wódz Thrall, teraz posługujący się otrzymanym przy narodzinach imieniem Go’el, nie potrafił powściągnąć brutalności Hordy, a przecież próbował.

Kiedy tylko o nim pomyślała, jej wzrok spoczął na orku szamanie. Obok Go’ela stała jego partnerka, Aggra, trzymająca na rękach małe zawiniątko.

Syn Go’ela.

Jaina słyszała, że szaman został ojcem, chodziły też plotki, że Aggra znów jest w ciąży. Dawniej Jainie zaproponowano by wziąć małego na ręce, ale te czasy już minęły. Go’el przyglądał się zebranym i jego oczy, niebieskie tak jak Jainy, napotkały jej spojrzenie.

W Jainie wezbrały gniew i smutek. Odwróciła wzrok.

Chcąc uciec od nieprzyjemnych wspomnień, skupiła uwagę na najwyższym z przywódców, Bainie Bloodhoofie z klanu Krwawego Kopyta. Poza Go’elem, Baine był jedynym z wodzów Hordy, którego Jaina mogła kiedykolwiek nazwać przyjacielem. Garrosh najpierw zabił jego ojca, Cairne’a, a potem nie pospieszył z pomocą, kiedy taureni Ponurego Totemu zaatakowali Gromowe Urwiska. Nie mogąc liczyć na posiłki Hordy, Baine zwrócił się do Jainy o pomoc przeciwko Magacie, której Jaina chętnie udzieliła. Baine odwdzięczył się, ostrzegając lady Proudmoore przed planowanym atakiem na Theramore. Oczywiście zakładał, że będzie to zwykła bitwa. Nie wiedział o kradzieży Źrenicy Światła ani o planie Garrosha, by przy jej użyciu zebrać ogromne żniwo. Jaina uważała, że Tauren spłacił swój dług i nie byli sobie niczego już winni.

Dostrzegła też kilkoro innych: Lor’themara Therona, krwawego elfa, z którym niedawno negocjowała, zmuszona przez okoliczności, a także odrażającego goblińskiego kupieckiego księcia Gallywiksa w nieodłącznym, niedorzecznym cylindrze.

Kiedy wysiedli z karety, powitał ich ukłonem pandaren w szatach mnicha.

– Witajcie, czcigodni goście – powiedział. – Przybyliście na pierwsze w dziejach spotkanie wszystkich przywódców Azeroth. Pragniemy, by panował tu pokój. Czy przyrzekacie zastosować się do tej zasady?

– Myślałam, że przybyliśmy tu, żeby dopilnować wymierzenia sprawiedliwości… – zaczęła Vereesa, ale Jaina położyła dłoń na ramieniu elfki. Vereesa przygryzła wargi i umilkła. Od tragicznej śmierci męża zbliżyła się do Jainy, a przywódczyni Kirin Tor zdawała się być jedyną istotą zdolną uśmierzyć nieco falę nienawiści, jaką Vereesa żywiła do Hordy.

– Wiesz, że w naszych sercach nie gości pokój – odrzekła Jaina mnichowi. – Jest w nich ból, gniew i pragnienie sprawiedliwości, tak jak powiedziała Vereesa. Ja jednak nie zagrożę nikomu przemocą.

Pozostała trójka odpowiedziała podobnie, choć Vereesie słowa te z trudem przeszły przez gardło. Pandaren poprosił, by poszli za nim po linowym moście do masywnych głównych schodów, a po nich do amfiteatru.

W wejściu do świątyni stała Aysa Cloudsinger, nazywana Chmurną Pieśnią, jedna z pierwszych pandarenów, którzy wstąpili do Przymierza. Wszyscy się jej pokłonili. Oczy pandarenki rozbłysły zadowoleniem na widok gości. Aysa osiadła w Wichrogrodzie, ale Jaina nie miała okazji zobaczyć mniszki, odkąd pandarenka przybyła do miasta jakiś czas temu.

– Wiedziałam, że przybędziecie – Aysa ukłoniła się każdemu z nich po kolei. – Dziękuję.

– Ayso – odezwał się Varian – czy możesz nam powiedzieć, o co tu chodzi?

– Wiem tylko tyle, że przywódcy wszystkich odłamów Przymierza i Hordy zostali poproszeni o pokojowe przybycie, i że Czcigodni Niebianie podjęli jakąś decyzję – odparła Aysa. – Proszę, wejdźcie do świątyni w ciszy i stańcie obok swoich towarzyszy na środku, po lewej. Niebianie wkrótce przybędą.

Zazwyczaj odpowiednio modulowała głos, ale dziś był on wysoki, zdradzając napięcie i zmartwienie. Nie był to dobry znak, ale wszyscy skinęli głowami.

– Jest tu Ji? – spytała Jaina cicho.

Aysa drgnęła. Ji Firepaw, przezywany Ognistołapym, był pierwszym pandarenem, który sprzymierzył się z Hordą, tak jak Aysa wybrała Przymierze. Podzieliło ich to, dopóki Garrosh nie zwrócił się przeciwko Ji, który cudem uniknął egzekucji. To, że obojgu bardzo zależało na sobie nawzajem, nie budziło wątpliwości, w przeciwieństwie do przyszłości ich wzajemnej relacji.

– Tak, tutaj – oparła Aysa. – Na razie jesteśmy razem i czas ten uważamy za bardzo cenny dla nas obojga.

Nic więcej nie powiedziała, a Jaina nie naciskała.

Czarodziejka miała nadzieję, że być może sąd nad Garroshem pokaże Ji, że wybierając Hordę, stanął po niewłaściwej stronie.

Świątynia Białego Tygrysa była olbrzymia. Tu właśnie, na wielkiej arenie na jej środku, trenowali pandareńscy mnisi; dyscyplina i ćwiczenia pod czujnym okiem Xuena przeobrażały ich w mistrzów sztuki walki. Jednak mimo rozmiarów świątynia nie sprawiała przytłaczającego wrażenia. Być może dlatego, że nikt nie przychodził tu, by być świadkiem zabijania, ale by podziwiać umiejętności mnichów.

Wejście znajdowało się po południowej stronie, na wprost wielkiego tronu pomiędzy dwoma paleniskami. Na zachodniej, północnej i wschodniej ścianie wisiały chorągwie. Na podłodze sześć dużych, koncentrycznych kręgów z brązu okalało siódmy, nieco zagłębiony. Światła dostarczały lampy wiszące u sklepienia oraz słońce wpadające przez otwarte drzwi wejściowe.

W środku czekali już inni. Syn Variana, książę Anduin, podszedł i uściskał ojca. Jaina cieszyła się na widok ich swobody i uczucia, jakie okazywali sobie ci dwaj, tak kontrastujących z napięciem panującym między nimi jeszcze niedawno. Anduin, który przebywał w tej krainie najdłużej z nich wszystkich, przyłożył palec do ust, a oni pokiwali głowami na znak, że rozumieją.

W ciszy dołączyli do przedstawicielki nocnych elfów, najwyższej kapłanki Tyrande Whisperwind, i generał Strażniczek, Shandris Feathermoon. Velen, prastary przywódca obcych draenei, skłonił głowę na powitanie, a Anduin stanął obok swojego przyjaciela i nauczyciela. Do środka weszli następni: Genn Greymane, Szarogrzywy, król Gilneasu z naczelnym majstrem Gelbinem Mekkatorque, za nim Moira, Muradin Bronzebeard z rodu Miedziobrodych i Falstad Wildhammer z klanu Dzikiego Młota, triumwirat przemawiający w imieniu królestw krasnoludów.

Greymane pojawił się pod postacią worgena. W ten sposób dawał do zrozumienia obecnym przedstawicielom Hordy, że przynajmniej niektórzy z członków Przymierza rozumieją, jak to jest mieć kontakt z bardziej pierwotną częścią natury, a z kolei tym, którzy stali po jego stronie, demonstrował, że się tego kontaktu nie wstydzi.

Po prawej stronie sali zgromadzili się przedstawiciele Hordy. Patrząc na nich, Jaina zacisnęła usta. Go’elowi towarzyszył teraz jego stary przyjaciel i doradca Eitrigg oraz jeszcze jeden starszy ork – którego Jaina pamiętała. Varok Saurfang. Jego syn Dranosh padł pod Bramą Gniewu. Został wskrzeszony przez Króla Lisza tylko po to, by znów polec – tym razem prawdziwą śmiercią. Varok wyglądał na twardego woja, ale był też ojcem opłakującym ukochanego syna.

Jaina usłyszała, że stojąca obok Vereesa głośno wciąga powietrze i podążyła wzrokiem za jej spojrzeniem.

Do Świątyni Białego Tygrysa weszła smukła, poruszająca się z wdziękiem postać. Na pierwszy rzut oka wyglądała jak jedna z elfich łuczniczek, jej skóra miała jednak niezdrowy, sinoszary odcień, a oczy płonęły czerwienią, jakby tylko tam znalazł ujście płonący w niej nienasycony ogień.

Sylwana Windrunner z Bieżywiatrów, Mroczna Pani Opuszczonych i siostra Vereesy, przybyła na spotkanie.

2

Baine Bloodhoof uważał, że Pandaria koi jego serce i umysł niewiele gorzej niż Mulgore. Jako wojownik doceniał kunszt i męstwo tych, którzy walczyli w świątyni Xuena. A mimo to wypełniał go niepokój.

Można było dyskutować, czy pierwszą z potworności, jakich dopuścił się Garrosh, była krzywda wyrządzona taurenom – zabójstwo wielkiego i nieodżałowanego Cairne’a Bloodhoofa, ukochanego ojca Baine’a. Sam Baine nie wątpił, że Cairne wyszedłby zwycięsko z uczciwego pojedynku jeden na jeden, jakim przecież winna być mak’gora. Ojciec nie padł od ciosu przeciwnika, ale od trucizny, którą nasmarowano ostrze bez wiedzy Garrosha.

A jednak Garrosh wiedział, że Magatha, szamanka, która „pobłogosławiła” jego broń, była wrogiem własnego ludu, i nie powinien był nigdy zaufać taurence, która nie znała i nie szanowała własnych korzeni. I tak, wskutek zdrady, najlepszy z taurenów został zamordowany. Być może nieuniknione było, że Garrosh, choć niewinny tej zdrady, skarlał duchowo, spodlał; stał się zdolny do okrucieństw, które popełnił już bezsprzecznie. Najpierw zostało unicestwione Theramore – wspomnienie o tym wciąż nawiedzało Baine’a w snach – a potem Dolina Wiecznych Kwiatów, co ugodziło go osobiście, bowiem bardzo kochał i czcił Matkę Ziemię.

Stworzona przez tytanów dolina była niewiarygodnie bujnym, pięknym miejscem, pełnym zieleni i harmonii. Zamknięto ją po pokonaniu starożytnej rasy mogu. Opiekowali się nią oddani strażnicy i dopiero niedawno Przymierze oraz Horda zdobyły sobie prawo wejścia do niej. Jeszcze mniej czasu, pomyślał Baine gorzko, zajęło pochłoniętemu żądzą władzy Garroshowi Hellscreamowi zniszczenie czegoś, co przetrwało nieprzeliczone tysiąclecia. Kwiaty doliny mimo wszystko nie były „wieczne”. Zniknęły, zostało po nich tylko wspomnienie, choć na ich miejscu zagościło nowe życie – i nowa nadzieja – kiedy ostatecznie pokonano sha.

Baine ufał niebianom. Wierzył w ich mądrość i sprawiedliwość. Dlaczego więc wciąż czuł niepokój?

– Żem powiedział kiedyś Garroshowi, będzie on dobrze wiedział, kto wystrzeli strzałę prosto w jego czarne serce. Wiem, dlaczego żeś gotów zębami zgrzytać, choć tego nie czynisz.

Baine się wzdrygnął. Vol’jin podszedł tak cicho, że tauren w ogóle go nie usłyszał.

– To prawda – odparł. – Trudno pogodzić nauki ojca o honorze i sprawiedliwości z tym, co osobiście chciałbym tu dziś zobaczyć.

Vol’jin skinął głową.

– Mówią u nas na Święcie Piwa, ustaw się w kolejce – zaśmiał się. – Ale żeby od nowa zacząć, trza nam robić, co mówi Varian. Garrosh dość naszkodził żyw. Nie trza nam męczennika, wzoru dla orków, jeszcze by który poszedł w jego ślady. Cokolwiek niebianie uradzą, nikt odezwać się nie waży.

Baine obejrzał się na Go’ela, Eitrigga i Varoka Saurfanga. Go’el wziął od Aggry swojego syna, Duraka, trzymał go pewnie i swobodnie. Baine wiedział, że Go’el straciwszy przedwcześnie ojca, zamierzał brać aktywny udział w wychowaniu dziecka. Cairne był zawsze przy synu, gdy ten dorastał, i teraz Baine poczuł się nieoczekiwanie wzruszony widokiem przed jego oczami. Ojcowie i synowie… Grom i Garrosh, Cairne i Bain, Go’el i Durak, Arthas i Terenas Menethilowie, Varok i Dranosh Saurfangowie. Na pewno Matka Ziemia przypominała mu w ten sposób o najgłębszych więziach i o tym, że potrafią one prowadzić do wielkiego dobra albo wielkiego zła.

– Mam nadzieję, że masz rację – powiedział Baine do Vol’jina. – To Go’el powierzył władzę Garroshowi, a Saurfang skrywa gniew głęboko w sobie.

Troll wzruszył ramionami.

– To orki, honorowe orki, co do jednego. Ta tam dopiero mnie zastanawia. Nikt nie zna nienawiści lepiej niż Mroczna Pani. Ona lubi, żeby jej nienawiść podawać na zimno.

Baine obejrzał się na stojącą samotnie dumną Sylwanę. Większość przywódców przyprowadziła ze sobą innych znaczących przedstawicieli swoich ras; on sam przybył z szamanem Kadorem Cloudsongiem, Chmurną Pieśnią, który był mu wielką pociechą w najmroczniejszych godzinach, oraz Perithem Stormhoofem, najbardziej zaufanym z Szybkonogich. Sylwanę rzadko widywano bez jej val’kyrii, nieumarłych istot, które najpierw służyły Arthasowi, a później uratowały Sylwanę i jej były posłuszne. Wyglądało jednak na to, że przynajmniej na tę jedną okazję Sylwana porzuciła towarzystwo, jakby ona sama, potężna i przepełniona wściekłością, wystarczyła, aby doprowadzić do śmierci Garrosha – bez niczyjej pomocy ani pozwolenia.

Spojrzenie Baine’a powędrowało ku przeciwnej stronie areny, gdzie zebrali się przedstawiciele Przymierza. Młody Anduin i lady Jaina, z którą kiedyś siadywał i – uśmiechnął się smutno na to wspomnienie – pił herbatę. Obok niej stała kobieta wyglądająca niepokojąco znajomo, choć była żywą wysoką elfką z krwi i kości. To musiała być Vereesa Windrunner – siostra Sylwany i zaginionej Allerii.

Wszędzie, gdzie nie spojrzał, widział otwierające się rany. Baine zapragnął, by niebianie zjawili się w końcu i ogłosili swoją decyzję; w tej samej chwili zjeżyła mu się sierść, a w sercu niespodziewanie zagościła dziwna lekkość.

W wejściu pojawiły się cztery sylwetki, dostrzeżono zaledwie ciemne kontury na tle światła. Kiedy weszły na arenę, Baine zrozumiał, że choć jego serce i dusza rozpoznały w nich Czcigodnych Niebian, dla jego oczu wyglądali zupełnie inaczej. Dotąd zawsze widywał ich pod postaciami zwierząt, dziś jednak najwyraźniej postanowili przybrać inne wcielenia.

Chi-Ji, Czerwony Żuraw, zwiastun nadziei, przybył jako smukły, delikatnej budowy krwawy elf. Jego długie włosy miały odcień ognistej czerwieni, a to, co Baine w pierwszej chwili wziął za złocisty płaszcz, było złożonymi skrzydłami. Xuen, Biały Tygrys, do którego należała ta świątynia, ucieleśniał kontrolowaną siłę w płynnych ruchach swojego jasnego, ludzkiego ciała pokrytego czarnymi i białymi prążkami. Baine był zaszczycony, widząc, że niezłomny Czarny Wół, Niuzao, postanowił ukazać się oczom śmiertelników jako tauren. Niebianin obracał białą głowę, przypatrując się gościom jaśniejącymi, niebieskimi oczami. Każde stuknięcie jego lśniących kopyt zdawało się nieść echem. Mądra Yu’lon, Nefrytowy Wąż, wybrała wcielenie, które z początku wydało się Baine’owi najdziwniejsze – małego pandarena. I gdy tauren to pomyślał, purpurowo-różowe oczy Yu’lon odnalazły go i niebianka się uśmiechnęła. Oto prawdziwa mądrość, zrozumiał Baine, wybrać postać tak łagodną i przyjazną, że każdy pragnąłby do niej przyjść.

Czwórka niebian podeszła pod północną ścianę, gdzie Xuen zazwyczaj udzielał audiencji. Baine poczuł, że wypełniają go spokój i jasność myśli, których ostatnio tak mu brakowało. Odetchnął i przymknął na chwilę oczy, wdzięczny za samą obecność niebian.

Wszyscy w świątyni stali nieruchomo, czekając na słowo.

Ale niebianie milczeli. Spojrzeli tylko wyczekująco na małą postać, która właśnie weszła do świątyni.

Przybysz nosił ciemną, skórzaną zbroję z wyszczerzonym, białym tygrysem na prawym ramieniu. Szeroki kapelusz i czerwona chusta zasłaniająca dolną część twarzy ukryłyby jego tożsamość, gdyby nie to, że wszyscy obecni wiedzieli, kogo się spodziewać. Taran Zhu, przywódca mnichów z Shado-pan, ukłonił się niezgrabnie, skrzywił lekko i ruszył ku środkowi kręgu sprężystym krokiem, który zadawał kłam jego wiekowi i zwodniczej tuszy. Skłonił się każdej z potężnych, milczących istot po kolei, a potem odwrócił do zgromadzonych.

– Witajcie. Dziś przemawiam w imieniu niebian i w ich imieniu mówię, że witamy was z pokorą i wdzięcznością w sercach. Proszę was, byście poświęcili chwilę i rozejrzeli się wokół, bowiem nikt przed wami dotąd czegoś takiego nie widział. Wszyscy pełniący rolę przywódców Hordy oraz ci, którzy przemawiają w imieniu ludów Przymierza, zebrali się tu dzisiaj. Nikt spośród was nie przybył zbrojny, ja zaś poleciłem rozciągnąć nad świątynią pole tłumiące, by zapobiec jakiemukolwiek niegodnemu użyciu magii – nawet przyzwaniu tego, co nazywacie Światłością. Wszyscy przybyliście tu w jednym celu, tak samo jak i w przeszłości jednoczyliście się dla większych celów. Proszę, na kilka chwil popatrzcie na swoich drogich przyjaciół i swoich honorowych wrogów.

Baine spojrzał wpierw na Anduina; wiedział bowiem, że ta twarz nie będzie wykrzywiona nienawiścią. Jego wzrok powędrował ku surowym obliczom krasnoludów, na chwilę spoczął też na Gennie Szarogrzywym. Vereesa wyglądała, jakby zaciskała zęby tak samo mocno jak drobne, silne pięści; Baine zastanawiał się, czy Jaina wie, jak dobrze widać jej oburzenie i niezadowolenie. Chwila refleksji ciągnęła się; ujrzał, że niektóre spięte twarze się rozluźniają, na innych maluje się rosnące zniecierpliwienie. Po obu stronach.

– Pod nami – podjął Taran Zhu – w dobrze strzeżonym lochu przebywa ten, którego los przybyliście tu poznać: Garrosh Hellscream.

Baine przełknął ślinę, nie chcąc uronić ani słowa. Czuł napięcie w powietrzu, zapach gniewu, strachu i zdenerwowania. Ale opat nie zamierzał się spieszyć.

(...) Ciąg dalszy w wersji pełnej.

3

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

4

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

5

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

6

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

7

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

8

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

9

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

10

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

11

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

12

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

13

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

14

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

15

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

16

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

17

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

18

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

19

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

20

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

21

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

22

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

23

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

24

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

25

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

26

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

27

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

28

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

29

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

30

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

31

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

32

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

33

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

34

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

35

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

36

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

37

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

EPILOG

Rozdział dostępny w wersji pełnej.

PODZIĘKOWANIA

Chciałabym, jak zawsze, podziękować niesamowitym ludziom z firmy Blizzard, którzy sprawili, że praca moja była wyłącznie przyjemnością i ani na chwile nie przestawali troszczyć się o cały projekt – Chrisowi Metzenowi, Micky’emu Neilsonowi, Dave’owi Kosakowi, Jerry’emu Chu, Seanowi Copelandowi, Mattowi Burnsowi, Cate Gary oraz Joshua Horstowi.

POSŁOWIE

Opowieść, którą właśnie przeczytaliście, opiera się na postaciach, miejscach i zdarzeniach przedstawionych w grze komputerowej World of Warcraft stworzonej przez Blizzard Entertainment. Ta gra fabularna jest niezwykłą przygodą, której gracz może doświadczyć w uniwersum World of Warcraft, zdobywcy wielu nagród. W World of Warcraft gracz tworzy własnego bohatera, odkrywa rozległy świat i wykonuje powierzone mu zadania razem z tysiącami innych graczy. Nieustannie rozwijana gra pozwala również stawać przeciwko – bądź ramię w ramię – z wieloma intrygującymi i potężnymi postaciami sportretowanymi na kartach tej powieści.

Od chwili premiery w 2004 roku World of Warcraft stał się najpopularniejszą abonamentową grą sieciową typu MMORPG (massively multiplayer online role-playing game). Więcej informacji o najnowszym rozszerzeniu Mist of Pandaria (Mgły Pandarii) i zapowiadanym kolejnym dodatku Warlords of Draenor można znaleźć na www.WorldofWarcraft.com.

DLA CZYTELNIKÓW

Tym, którzy chcieliby lepiej poznać bohaterów tej powieści oraz ich losy, polecamy powieści i komiksy z uniwersum World of Warcraft.

Więcej informacji o wodzu Garroshu Hellscreamie można znaleźć w numerach od 15. do 20. komiksu World of Warcraft autorstwa Waltera i Louise Simonsonów, Jona Burana, Mike’a Bowdena, Phila Moya, Waldena Wonga oraz Popa Mhana, w książkach Christie Golden: The Shattering: Prelude to Cataclysm i Jaina Proudmoore: Wichry Wojny (Tides of War) oraz Beyond the Dark Portal napisanej wspólnie z Aaronem Rosenbergiem, Wolf Heart autorstwa Richarda A. Knaaka; a także Vol’jin: Cienie Hordy (Shadows of the Horde) Michaela A. Stackpole’a i w opowiadaniach: Heart of War Sarah Pine, As Our Fathers Before Us Stevena Nixa oraz Edge of Night Dave’a Kosaka opublikowanych w World of Warcraft: Paragons.

Wodza taurenów Baine’a Bloodhoofa, a także jego skomplikowaną relację z Garroshem Hellscreamem przedstawiono w książkach Christie Golden: The Shattering: Prelude to Cataclysm i Jaina Proudmoore: Wichry Wojny (Tides of War) oraz w Stormrage autorstwa Richarda A. Knaaka i w opowiadaniu Stevena Nixa As Our Fathers Before Us w World of Warcraft: Paragons.

Historia arcykapłanki Tyrande Whisperwind i jej przemiana w przywódczynię nocnych elfów została opisana w trylogii pióra Richarda A. Knaaka War of the Ancients. Informacje o innych wydarzeniach z życia Tyrande można znaleźć w Stormrage również autorstwa Richarda A. Knaaka, w numerze 6. ukazującego się co miesiąc komiksu World of Warcraft, którego autorami byli Walter Simonson, Ludo Lullabi i Sandra Hope, oraz w komiksie World of Warcraft Micky’ego Neilsona, Jamesa Waugha, Ludo Lullabiego i Tony’ego Washingtona, jak również w opowiadaniu Valerie Watruous Seeds of Faith opublikowanym w World of Warcraft: Paragons.

Książę Anduin Wrynn posiada wyjątkową umiejętność nawiązywania więzi zarówno z członkami Przymierza, jak i Hordy, a więcej na ten temat można znaleźć w książkach Christie Golden: The Shattering: Prelude to Cataclysm i Jaina Proudmoore: Wichry Wojny (Tides of War), Wolf Heart autorstwa Richarda A. Knaaka, w wydawanym co miesiąc komiksie World of Warcraft Waltera i Louise Simonsonów, Ludo Lullabiego, Jona Burana, Mike’a Bowdena, Sandry Hope oraz Tony’ego Washingtona, a także w opowiadaniach Blood of Our Fathers E. Daniela Areya i Prophet’s Lesson Marka Hutchesona opublikowanych w World of Warcraft: Paragons.

Młodość króla Variana Wrynna przedstawiono w Arthas: Rise of the Lich King pióra Christie Golden, Tides of Darkness autorstwa Aaron Rosenberg oraz napisanej wspólnie przez tę parę Beyond the Dark Portal. Późniejsze lata króla i wojownika można poznać, czytając comiesięczne wydania komiksu World of Warcraft Waltera i Louise Simonsonów, Ludo Lullabiego, Jona Burana, Mike’a Bowdena, Sandry Hope i Tony’ego Washingtona, w kolejnych książkach Christie Golden: The Shattering: Prelude to Cataclysm i Jaina Proudmoore: Wichry Wojny (Tides of War), jak również w Stormrage i Wolf Heart Richarda A. Knaaka i opowiadaniu Blood of Our Fathers E. Daniela Areya opublikowanym World of Warcraft: Paragons.

Przeszłość lady Jainy Proudmoore została opisana w komiksie World of Warcraft Waltera i Louise Simonsonów, Ludo Lullabiego, Jona Burana, Mike’a Bowdena, Sandry Hope i Tony’ego Washingtona, w kolejnych książkach Christie Golden: The Shattering: Prelude to Cataclysm i Jaina Proudmoore: Wichry Wojny (Tides of War), w książce Arthas: Rise of the Lich King, Krąg Nienawiści (Cycle of Hatred) pióra Keitha R.A. DeCandido, Dawn of the Aspects autorstwa Richarda A. Knaaka, a także w piątym tomie Warcraft: Legends, Nightmares Richarda A. Knaaka i Roba Ten Pasa.

Opowieści o Kalecgosie i jego bohaterskich czynach zostały spisane w książkach Night of the Dragon i Dawn of the Aspects Richarda A. Knaaka, Thrall: Twilight of the Aspects i Jaina Proudmoore: Wichry Wojny (Tides of War) autorstwa Christie Golden, w The Sunwell Trilogy oraz Shadow Wing, tom 2, a także w opowiadaniach: Nexus Point Richarda A. Knaaka i Jae-Hwan Kima i Charge of the Aspects Matta Burnsa (dostępne na www.WorldofWarcraft.com).

Królowa banshee, Sylwana Windrunner, występuje w trzecim tomie trylogii Warcraft: The Sunwell zatytułowanym Ghostlands autorstwa Richarda A. Knaaka i Jae-Hwan Kima oraz w Stormrage Richarda A. Knaaka, Arthas: Rise of The Lich King Christie Golden, a także opowiadaniach In the Shadow of the Sun autorstwa Sary Pine i Edge of Night Dave’a Kosaka opublikowanych w World of Warcraft: Paragons.

Wcześniejsze przygody Go’ela, znanego również jako Thrall, opisane zostały przez Christie Golden w książkach: Władca klanów (Lord of the Clans), Thrall: Twilight of the Aspects, The Shattering: Prelude to Cataclysm, Jaina Proudmoore: Wichry Wojny (Tides of War), przez Keitha R. A. DeCandido w Cycle of Hatred oraz w numerach 15.–20. miesięcznika World of Warcraft Waltera i Louise Simonson i Jona Burana, Phila Moya, Mike’a Bowdena, Waldena Wonga i Popa Mhana; a także przez Matta Burnsa w Charge of the Aspects (www.WorldofWarcraft.com).

Vereesa Windrunner odgrywała istotną rolę w wielu wydarzeniach zapisanych w historii Azeroth. Jej dokonania zostały przedstawione w Dniu Smoka (Day of the Dragon) i Night of the Dragon Richarda A. Knaaka oraz w Jainie Proudmoore: Wichry Wojny (Tides of War) autorstwa Christie Golden. Nadto Vereesa pojawia się przelotnie w trylogii Warcraft: War of the Ancients oraz w Stormrage Richarda A. Knaaka i Tides of Darkness Aarona Rosenberga.

Najważniejsze wydarzenia z życia Vol’jina, również te z czasów, gdy nie przewodził jeszcze Mrocznym Włóczniom, zostały przedstawione w powieściach Vol’jin: Cienie Hordy (Shadows of the Horde) napisanej przez Michaela A. Stackpole’a; Jaina Proudmoore: Wichry Wojny (Tides of War) Christie Golden i w opowiadaniu The Jugement Briana Kindregana opublikowanym w World of Warcraft: Paragons.

Taran Zhu, niezwodny obrońca Pandarii i przywódca tajnego zakonu Shado-pan został przedstawiony w książce Vol’jin: Cienie Hordy (Shadows of the Horde) Michaela A. Stackpole’a.

Velen uważany jest za jednego z najmądrzejszych i najdłużej żyjących członków Przymierza. Lata, które spędził na Draenor, opisane zostały przez Christie Golden w Rise of the Horde. O przywódcy draenei można przeczytać również w Wolf Heart Richarda A. Knaaka i opowiadaniu Prophet’s Lesson Marca Hutchesona opublikowanym w World of Warcraft: Paragons.

O Strażniczce Życia Alexstraszie napisano w Thrall: Twilight of the Aspects pióra Christie Golden, War of the Ancients Trilogy, Dzień Smoka (Day of the Dragon), Night of the Dragon, Stormrage oraz Dawn of the Aspects, wszystkie autorstwa Richarda A. Knaaka, oraz w opowiadaniu Charge of the Aspects Matta Burnsa (dostępnym na www.WorldofWarcraft.com).

WOJNA TRWA

Zbrodnie wojenne odsłaniają kulisy wstrząsającego wydarzenia, jakim jest proces Garrosha Hellscreama, chyba najbardziej znienawidzonej postaci okrytej wyjątkowo złą sławą.

Czwarty dodatek do gry zatytułowany Mistst of Pandaria pozwala graczom zobaczyć na własne oczy, jak bardzo zepsuty jest wódz Hordy, a nawet wziąć udział w jego ujęciu.

Jednakże tyrania i okrucieństwa Garrosha stanowią zaledwie preludium do wydarzeń dalece mroczniejszych – straszliwej burzy, która nadciąga nad Azeroth. W zapowiadanym piątym już dodatku, Warlords of Draenor, przywódcy Hordy i Przymierza wyślą swych bohaterów w otchłanie czasu, by tam zmierzyli się z alternatywną wersją świata orków, świata dzikiego i bezlitosnego, w którym mieszkają dziwni, nowi sprzymierzeńcy i brutalni wrogowie. Tam właśnie bezwzględna armia orków nazywana Żelazną Hordą szykuje się do inwazji na Azeroth i tylko ty możesz ją powstrzymać!

By odkryć nieustannie rozwijający się świat, który przyciągnął już miliony graczy na całym świecie, odwiedź stronę www.WorldofWarcraft.com i ściągnij darmową wersję demonstracyjną. Już dziś możesz przeżyć to sam.

O AUTORCE

CHRISTIE GOLDEN, bestsellerowa i wielokrotnie nagradzana pisarka, ma w swoim dorobku ponad czterdzieści powieści i kilka opowiadań science fiction i fantasy. Jest autorką dwunastu powieści wydanych pod szyldem Star Trek i kilku oryginalnych utworów fantasy. Christie Golden namiętnie gra w World of Warcraft, napisała dwa scenariusze do komiksów i kilka powieści rozgrywających się w tym uniwersum: Lord of the Clans (Władca klanów), Rise of the Horde, Arthas: Rise of the Lich King, The Shattering: Prelude to Cataclysm, Thrall: Twilight of the Aspects i Jaina Proudmoore: Tides of War (Jaina Proudmoore: Wichry wojny). Golden jest również autorką sagi StarCraft: The Dark Templar Saga, w ramach której ukazały się tytuły: Fistborn, Shadow Hunters oraz Twilight, a także Devils’ Due i Flashpoint.

Christie Golden jest także autorką trzech z dziewięciu głównych powieści z serii Star Wars: Fate of the Jedi (Gwiezdne wojny: Przeznaczenie Jedi) we współpracy z Aaronem Allstonem i Troyem Denningiem – Omens (Znaki), Allies (Sprzymierzeńcy) oraz Ascension (Wniebowstąpienie).

Pisarka mieszka w Tennessee. Jej strona internetowa znajduje się pod adresem www.christiegolden.com.

SŁOWNICZEK

Alexstrasza, Life-Binder – Alexstrasza, Strażniczka Życia

Ashenvale – Jesionowa Knieja

Aysa Cloudsinger – Aysa Pieśniarka Obłoków

Banshee Queen – królowa banshee

Blackrock – Czarna Skała

Blidgewater – Zęzowa Woda

Blood Knights – Rycerze Krwi

Brightwater Lake – Jezioro Jasne

bronze dragons – spiżowe smoki

Bronzebeard (klan) – Miedziobrodzi

Chromie – Chromia

Cleft of Shadow – Szczelina Cienia

Cloudsong – Chmurna Pieśń

Council of Six – Rada Sześciu

Council of Three Hammers – Rada Trzech Młotow

Dark Earth – Czarnoziem

Dark Iron (klan) – Klan Czarnego Żelaza, Czarnoryci

Dark Lady – Czarna Pani

Darkspear – Mroczna Włócznia

Dead Scar – Trupia Blizna

Deathwing – Śmiercioskrzydły

Doomhammer – Zgładziciel

Dragonmaw – Smocze Paszcze

Dreadmurk Shore – Wybrzeże Męciwód

Earthen Ring – Krąg Ziemi

Fearbreaker – Uśmierzyciel

felguard – strażnik fel

Focusing Iris – Źrenica Światła

Forsaken – Opuszczeni

Fry Island – Wyspa Jatki

Ghostlands – Widmowe Ziemie

Gorehowl – Krwiożerca

Great Gate, The – Wielka Brama

Greenie Girl – Groszek

Grimtotem – Ponury Totem

Harrowmeiser – Broniarek

high chieftain – najwyższy wódz

high overlord – najwyższy nadzorca

Howling Fjord – Wyjący Fiord

Kael’thas Sunstrider – Ten, który kroczy w Słońcu

Knights of the Ebon Blade – Rycerze Hebanowego Miecza

Lady Lug – Dama pod Żaglami

Lich King – Król Lisz

Longwalkers – Szybkonodzy

Maelstrom – Malstorm

Mage – Mag/Czarodziejka

Mason’s Folly – Wybryk Murarza

Merchant Coast – Wybrzeże Kupców

Mogu’shan Vaults – Skarbce Mogu’szan

molten giants – stopieni giganci

Moonglade – Księżycowa Polana

Northrend – Północna Grań

Northwatch Hold – Północna Strażnica

One Keg – Baryłka

Razor – Hill Brzytewka

Rehgar Earthfury – Rehgar Furia Ziemi

Runetotem (klan) – Runiczny Totem

Saurok – saurok

Sentinel – Strażnik

Shadewood Thicket – Gęstwina Cieni

Shandris Feathermoon – Shandris Księżycopióra

Silver Covenant – Srebrny Sojusz

Snowsong – Śnieżośpiewna

Stormwind – Wichrogród

Sunreaver – Słoneczny Łupieżca

Thalassian Pass – Przełęcz Talaska

Thunder Bluff – Gromowe Urwiska

Thunder King – Król Gromu

Tranquillien – Zacisze

Twilight Highlands – Wyżyny Zmierzchu

Undercity – Podmiasto

Violet Rise – Purpurowe Wzgórze

Westguard Keep – Twierdza Zachodniej Straży

Windrunner Spire – Iglica Windrunnerów