Jeremy Clarkson

Świat według Clarksona, część 4

W czym problem?

przekład

Tomasz Brzozowski

Michał Strąkow

Tytuł oryginału

How Hard Can It Be? The World According to Clarkson, Volume 4

Michael Joseph

First published 2010

Published by the Penguin Group

Penguin Books Ltd, 80 Strand, London wc2r orl, England

www.penguin.com

Copyright © Jeremy Clarkson, 2010

All rights reserved

The moral law of the author has been asserted

Przekład

Tomasz Brzozowski

Michał Strąkow

Redaktor prowadzący

Tomasz Brzozowski

Redakcja i korekta

Maria Brzozowska

Lidia Kowalczyk

Copyright © for this edition

Insignis Media, Kraków 2011. Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN-13: 978-83-61428-66-4

Insignis Media

ul. Sereno Fenna 6/10, 31-143 Kraków

telefon / fax +48 (12) 636 01 90

biuro@insignis.pl

www.insignis.pl

facebook.com/Wydawnictwo.Insignis

Moim dzieciom

Spis treści

Spadaj, frajerze – ja odbuduję ten szpital!

Dla mnie to był doskonały tydzień

Sztuka – owszem, ale wyłącznie etniczna

Dzieci, najpierw ciasteczka, i potem spawanie
Oj, rządowe ptasie móżdżki… Zostawcie naszą ziemię w spokoju!
Odpuść, Hamza – jesteś zbyt brzydki
Szusując przez próg bólu
Odpiknijcie się ode mnie! Doprowadzacie mnie do szału!
Przecież to moja benzyna!
Przyłączcie się – oto moja doprawiona sosem przysięga
Młyńcie się, lalusie z Australii
Czas znów ratować świat, chłopcy
Ziemniaczane głowy plotą bzdury o jedzeniu
Wolę już wypożyczyć psa niż skorzystać z usług prostytutki
Nauka i kiełbaski – cała prawda
Nakarmcie ich w końcu, albo potną wam wszystkie siedzenia
Nikczemna japońska toaleta zrujnowała moje ah-so
Aaaa!… Wpadłem w pułapkę prędkości!
To tylko tępe zwierzę, panie Oddie
Pływaj z rekinami – to łatwa kasa
Zabierzcie łapy od moich striptizerek
Nowe piekło Dantego – moja biurowa kantyna
Panie McFacet, jesteś pan częścią Brytanii – pogódź się z tym
No to się doigraliśmy – przestaliśmy być niegrzeczni
Praca w czasie urlopu jest… o rety, spójrzcie na to!
Do diaska, świat zazdrości nam naszych zabawnych akcentów
Zajrzyjcie tylko do szuflady z bielizną mojej żony, i przekonacie się, co was czeka
Panno Street-Porter, mam dla pani pracę w Kambodży
Żyjmy szybko i umierajmy, gdy ministrowie nam każą
Nie pozwólcie bankom trwonić waszych pieniędzy – zróbcie to sami!
Ręka na przycisk, bando idiotów!
Zagrajcie to po mojemu, dzieciaki, i ocalicie rock’n’roll
Jeśli chcecie przeżyć, porzućcie laptopa i garnitur
Więzień jako lokator – dwa problemy z głowy
Wstań i poczuj zapach kawy – herbata jest dla kretynów
Weźcie sprawy w swoje ręce, zwykli ludzie, i chrzańcie niedźwiedzie polarne
Tatuś idiota na szkolnym dniu sportu waszego dziecka
Ja jestem Tygrysem, on jest Prosiaczkiem, i ty musisz być Puchatkiem
Sorry, robaki, nie dostaniecie ani kawałka mnie
BBC pozwala popaprańcom zakneblować mi usta majtkami z norek
Szybko, karetkę – jakiś idiota doznał olśnienia
Ratujcie centra miast – wylejcie złych sprzedawców i brzydkie ekspedientki
…a my wszyscy bęc!
Świat nie będzie bezpieczny, dopóki nie zakażemy scrabble
Kryjcie się – nadchodzi Puchatek: Mroczny rycerz
Jeszcze jedna kolejka, chłopaki – mamy do uratowania kilka pubów
Siostro, szybko – publiczna służba zdrowia strasznie pozieleniała
Wybierzcie się do Johannesburga – to miasto dla mięczaków
Kakao najlepszego gatunku – ulubiony proszek mojego rock’n’ramolowego tournée
Jeśli chodzi o ten szczególny związek, to wszczynam postępowanie rozwodowe
Jesteście bandą przepłacanych lalusiów – kocham was
Nie wyjeżdżajcie – emigrują tylko nieudacznicy
Prawdziwe piekło w górzystym regionie Cotswold
Cóż za różnica po tym, jak przestałem pić rybne paluszki
Osioł Gordon depcze po naszych zwierzętach domowych
Czas na szybkie zmiany – inaczej udusi nas tkanka brytyjskiego życia
No dobra, przyłapaliście mnie – jestem zakonspirowanym zielonym
Zaraz tam będę, sir Fiennes… Jak tylko pokonam sofę
Wypuszczenie bobrów w Szkocji to cholernie głupi pomysł
Szeroki uśmiech, kochanie – końskie uszy przyprawię ci potem
No to po raz pierwszy: mój słoń właśnie eksplodował
Nie, nie założę diademu, skoro mają to zrobić wszyscy
Nie jestem przesądny, panie władzo, ale nękanie druida psuje karmę
Trzy razy otarłem się o śmierć i teraz żądam spadochronu
Wystarczyło jedno słowo i mój T-shirt obraził całą Japonię
Przestańcie! Tym rydlem wykopiecie sobie grób
Nadciągają zdobywcy, Pierre – nam, Brytyjczykom, trzeba więcej ziemi
Chłonąc prawdziwe emocje w konkursie na najlepszy burak
Siostro! Emerytowani modsi leją pomarszczonych rockersów
Doktorze Głąbie, jak powiedzieć po kanadyjsku „kiepska opieka”?
To niesprawiedliwe – osłu zawsze się uda
Zapomnij o Antigui, 007 – prawdziwą akcję znajdziesz na ulicy Akacjowej
Szalony Baranek Be przybywa ocalić pit bulle
Na mojej nowej farmie, po pas w gnojówce Browna
Szybko! Na pomoc! Odkręciłem tykającą bombę!
Koniec z inteligencją. Już nie istnieje. Witajcie w durnej Brytanii
Wiem, jak pomóc lasom deszczowym: wypalmy je napalmem
Dajcie mi sznur, zanim wymiecie nas stąd Mandelson
Przerwij mecz, panie sędzio. Jesteśmy zbyt skołowani, by grać według zasad
Może popsuję wam nastrój, ale cieszę się, że mój tato nie był lesbijką
Wzięty w dwa ognie na froncie wojny o internet
Jeszcze raz zaśpiewasz o tym grubasie, i zastrzelę Tiny Tima
Koniec strajku British Airways, czyli niejedne święta zepsute
No więc, „Piggy”, „Pośladku” i „Szczurze” – jak przezwiemy Gordona?
Notki o osobach

Spadaj, frajerze – ja odbuduję ten szpital!

Witajcie i wszystkiego najlepszego w Nowym Roku, szczególnie jeśli czytacie moje słowa na dworcu kolejowym w Rugby, zastanawiając się, dlaczego szyny wciąż leżą w ziemi i czekają, by z rudy żelaza stać się w końcu czymś, po czym pewnego dnia będzie mógł pojechać pociąg. A może znajdujecie się na stacji Birmingham International i usilnie poszukujecie odpowiedzi na dręczące was pytanie: dlaczego cały obiekt został zamknięty na całe dwie godziny z powodu – jak to określiły służby ratunkowe – „niewielkiego pożaru” w pobliskiej kafejce?

Cóż, obawiam się, że odpowiedź jest prosta. Dawno temu jedyną rzeczą, która stała między szefostwem a wykonaną przez robotników pracą, były związki zawodowe. A związkom przez większość czasu udawało się zamknąć usta obietnicami bez pokrycia i kanapką z peklowaną wołowiną.

Dziś już tak nie jest. Obecnie, kiedy chcecie cokolwiek zdziałać, chłopcy ze związków to najmniejsze ze zmartwień. Musicie bowiem zadbać o to, by wasze plany w najmniejszym stopniu nie uraziły żadnego muzułmanina czy rudzielca; by żadne żywe stworzenia, nawet te najgłupsze, takie jak ślimaki i lisy, nie zostały pozbawione swoich siedlisk; by nie wyemitować niepotrzebnych dwutlenków węgla i by wszyscy pracujący przy projekcie nosili pomarańczowe kamizelki, kaski oraz buty z żelbetowych dźwigarów skrzynkowych; by wszyscy byli trzeźwi jak Szwed przy niedzieli i by na wypadek małego pożaru w promieniu trzystu kilometrów dysponować możliwością odesłania wszystkich do domu co najmniej na rok.

A to i tak zanim zwrócicie się do rządu, który za wymianę każdej linii kolejowej w kraju zapłaci wam dwa i pół funta, bo reszta pieniędzy, jakie dostaje, wydawana jest na aresztowania Pete’a Doherty’ego* i publiczne dochodzenia w sprawie zagubienia danych pacjentów służby zdrowia, danych klientów banków, danych z kartotek wykroczeń drogowych i danych wszystkich skazanych na świecie. Owe dochodzenia mogą być prowadzone wyłącznie wtedy, gdy związane z nimi osoby są w pełni świadome, iż nie mogą zabić lisa i urazić osoby o rudych włosach, a gdyby w pobliżu wybuchł jakiś pożar, są zobowiązane do dopłynięcia do miejsca na samym środku Atlantyku, gdzie mają czekać na ugaszenie tego i wszystkich innych pożarów na świecie. Następnie należy przeprowadzić w tej sprawie osobne dochodzenie, mające wskazać przyczyny zaistniałej sytuacji i winowajców, a także określić wymiar stosownej kary. Chyba że winnymi są rudzielcy, w którym to przypadku dostaną darmowe staniolowe okrycie, porcję zupy i pomoc psychologa.

To wszystko musi się skończyć. Musimy cofnąć się do schyłku dziewiętnastego wieku, kiedy dwieście osiemdziesiąt pięć kilometrów szerokotorowej linii kolejowej z Londynu do Bristolu i dalej – bez ciężkiego sprzętu do podnoszenia oraz automatyki – przekształcono w linię wąskotorową w jeden zaledwie weekend. Tak naprawdę wcale nie musimy cofać się aż tak daleko. Autostrada M1 pojawiła się dosłownie z dnia na dzień.

A nasze Spaghetti Junction – wielopoziomowe skrzyżowanie w Birmingham? Dwunastohektarowy obszar przecinały dwie linie kolejowe, trzy kanały i dwie rzeki, a mimo to trzeba było zbudować tam jeszcze sieć rozgałęzień łączących osiemnaście różnych dróg. Całość była gotowa już po trzydziestu miesiącach. A dziś tyle zajmuje budowa szopy ogrodowej, jeśli chcecie to robić, trzymając się przepisów.

Uważam więc, że najwyższy czas położyć kres wszystkim tym nonsensom, szczególnie że w zeszłym tygodniu nadarzyła się wspaniała ku temu okazja. Na pewno słyszeliście o poważnych zniszczeniach, jakim w wyniku pożaru uległ szpital Royal Marsden w Chelsea, w zachodniej części Londynu. W tym przypadku nawet częściowa utrata infrastruktury oznacza coś więcej niż tylko niedogodności. Uszkodzona linia kolejowa sprawia, że ludzie spóźniają się do pracy. Zniszczony szpital, przez który rocznie przewija się 40 000 pacjentów, znajdujący się w samym sercu i tak mocno już przeciążonej publicznej służby zdrowia, może nawet oznaczać śmierć chorych.

Gordon Brown, który pojawił się na miejscu, powiedział, że ewakuacja budynku podczas pożaru ukazała Wielką Brytanię z jak najlepszej strony. I że zrobi wszystko, co w jego mocy, by przywrócić szpital do działania.

Porywające słowa, a teraz czas na równie porywające działania. Już teraz mówi się, że usunięcie dachu szpitala i budowa nowego to „miesiące”, co w ustach rządu oznacza „lata”. Dlaczego nie postawić sobie za cel załatwienia tego w ciągu „tygodni”?

Cofnijmy się do czasów, kiedy rządy – i linie kolejowe, skoro już o tym mowa – miały świadomość, że istnieją po to, by nam służyć, a my nie byliśmy postrzegani wyłącznie jako ich utrapienie; motłoch, któremu nakazuje się pozostanie w domach, kiedy sprawa go nie dotyczy, lub opatula się go we fluorescencyjne ciuchy, kiedy jest inaczej.

Cofnijmy się do czasów, kiedy słowo „szybkość” nie miało wulgarnego wydźwięku. W 1994 roku autostradę Santa Monica zniszczyło trzęsienie ziemi. Może jeszcze pamiętacie obrazy tego wielkiego spustoszenia: zburzone mosty, olbrzymie bryły betonu, skręcone stalowe konstrukcje i wszechobecny gruz. To był istny koszmar, ale ruch przywrócono tam już po zaledwie osiemdziesięciu czterech dniach.

Postawmy przed sobą podobny cel przy odbudowie szpitala Marsden. Zerwijmy z obowiązującymi normami emisji dwutlenku węgla, noszeniem kasków i zakazem cofania bez sygnalisty dźwigowego. Poślijmy tam budowlańców, jutro, albo nawet już dziś, i zezwólmy im na kurzenie fajek, żeby nie musieli co piętnaście minut wychodzić z budynku.

Aby to osiągnąć, musimy powstrzymać liczną armię intrygantów i głupków, którzy w takich sytuacjach przechadzają się ze swoimi podkładkami do pisania i obawami, że w zgliszczach mogą gnieździć się myszy, a w takim razie przed rozpoczęciem jakichkolwiek prac należy je wywieźć – helikopterem – za miasto i tam humanitarnie wypuścić na wolność.

Można tych ludzi trzymać w ryzach, ale do tego potrzebny jest człowiek z przedziałkiem, wąsikiem i skłonnością do mówienia każdemu, kto staje mu na drodze, by spieprzał. To robota, której chętnie się podejmę.

Niedziela, 6 stycznia 2008 r.

* Notki o osobach, które polskiemu czytelnikowi mogą być mniej znane, zamieszczono na s. 415–428 (przyp. red.).

Dla mnie to był doskonały tydzień

Kilka tygodni temu zielone światło otrzymały plany budowy wspaniałej, nowoczesnej elektrowni węglowej w Kent, z czego byłem bardzo zadowolony. Taka elektrownia zmniejszy naszą zależność od gazu Władimira i ropy Osamy, w dodatku opracowana na jej potrzeby nowa technologia wydajniejszego spalania węgla zostanie wyeksportowana do Chin w zamian za ich plastikowe błyskotki, które czynią nasze życie odrobinę weselszym.

To wszystko brzmi tak cudownie, że aż trudno wyrazić to słowami, ale oczywiście, zwietrzywszy światło jupiterów, przygalopował w jego zasięg malutki zastęp komunistów i hippisów, którzy stwierdzili, że węgiel to paliwo szatana i że natychmiast po otwarciu nowej elektrowni mniejsze osoby, takie jak Richard Hammond, zatoną pod niszczycielską falą pływową. Z wielkim zapałem argumentowali, że jeśli Wielka Brytania ma mieć w ogóle jakieś szanse na zrealizowanie przyjętych przez pana Prescotta założeń protokołu z Kioto, musimy budować elektrownie, które w ogóle nie emitują dwutlenku węgla.

Moglibyście więc sobie wyobrażać, że ekolodzy byli zachwyceni, kiedy w zeszłym tygodniu Gordon Brown ogłosił plany budowy nowego zespołu elektrowni jądrowych, w których energia wytwarzana jest w zupełnej ciszy w jakiś magiczny sposób, w dodatku przy absolutnie zerowej emisji. To chyba wystarczy – moglibyście pomyśleć – by Jonathon Porritt zaczął szczytować z radości.

Skądże. Okazuje się, że energia jądrowa również nie podoba się ekoczubkom – z mnóstwa różnych powodów, jednakowo głupich. Martwią się, co będzie, gdy reaktor wyleci w powietrze. To trochę tak, jakby martwić się mieszkaniem w domu, bo przecież w każdej chwili może weń uderzyć wielki meteoryt. Twierdzą, że ludzie, którzy znajdą się w odległości ośmiu kilometrów od reaktora, natychmiast umrą na białaczkę (wcale nie). Zastanawiają się, gdzie powstaną te elektrownie (może w Walii?). I pytają: co zrobić z odpadami? To proste. Niech je zabiorą na swój statek Rainbow Warrior.

Fakty są takie, że decyzja o przejściu na energię jądrową obnażyła prawdziwy charakter ruchów ekologicznych: one wcale nie są pełną dobrych chęci inicjatywą, dążącą do propagowania czystych źródeł energii, lecz mściwym i podłym działaniem na rzecz zmniejszenia produkcji energii w ogóle. Bo deficyt energii najbardziej uderza w bogate państwa i bogate jednostki.

Ciągle powtarzam, że lesbijki z ruchów antynuklearnych i dawni związkowcy wcale nie zniknęli ze sceny. Po prostu przeobrazili się w ekoświrów. Czerwoni stali się zielonymi, ale ich cele się nie zmieniły. A nie ma lepszego sposobu ich realizacji niż zgasić wszystkie światła i cofnąć się do epoki kamienia. Ci ludzie będą szczęśliwi tylko wtedy, kiedy wszyscy na całym świecie będą wcinać liście pod symbolem sierpa i młota.

Poważnie. Wszystkie te idiotyczne idee odnawialnych źródeł energii cieszą się popularnością wśród brytyjskich brodaczy tylko dlatego, że nie działają. W zeszłym tygodniu słyszałem w radiu, jak jeden z nich wyjaśniał, że gdyby pozwolono mu na wybudowanie 58 000 wysp na Karaibach, mógłby wykorzystać parę wydostającą się z morza do wyprodukowania energii elektrycznej w ilości wystarczającej dla całej Ziemi. Jasne. Ci ludzie upierają się również, że do produkcji elektryczności można zaprząc pływy morskie. Doprawdy? To w takim razie dlaczego nie piszę tego tekstu na komputerze zasilanym gigantycznymi falami oceanicznymi, występującymi w ujściu rzeki Severn? Owszem, tego lata rozpocznie się budowa elektrowni pływowej na wybrzeżu Walii. Osiem turbin, każda długa na dwadzieścia cztery metry i wysoka na piętnaście, zaprzęgnie do pracy grawitację Księżyca i, jeśli wszystko pójdzie dobrze, wygeneruje energię, której nie wystarczy nawet, by zasilić Chipping Norton. Już bardziej opłacałoby się spalać dziesięciofuntowe banknoty.

A co z turbinami wiatrowymi? Nic z tego. One też nie działają. Nawet pomijając ich niezrównaną skuteczność w mieleniu młodziutkich rybołowów i przygnębiające buczenie, które nie pozwala zmrużyć oka w promieniu dwudziestu pięciu kilometrów, nie są w stanie zasilić choćby wibratora. Dania postawiła aż sześć tysięcy turbin i twierdzi, że pokrywają one dziewiętnaście procent zapotrzebowania na energię elektryczną tego (malutkiego, szczerze powiedziawszy) kraju. Tyle że od chwili włączenia ich do sieci energetycznej nie zlikwidowano w Danii żadnej „zwykłej” elektrowni. Wszystkie pracują na pełnych obrotach, bo mimo iż turbiny wiatrowe teoretycznie mogą zaspokoić jedną piątą potrzeb energetycznych kraju, nie generują zupełnie nic, gdy ustaje wiatr. I ponieważ nikt nie potrafi przewidzieć, kiedy przestanie wiać, „zwykłe” elektrownie muszą przez cały czas pracować w sieci. To prawdziwa klęska, która znów zwraca nasze myśli ku energii jądrowej: jedynemu możliwemu rozwiązaniu, jeśli chcemy utrzymać nasz dotychczasowy standard życia i zredukować emisję dwutlenku węgla.

Energia jądrowa nie tylko jest czysta, ale ma też inne zalety. Nowe elektrownie jądrowe będą prywatne, co oznacza, że będziecie mogli kupić w nich udziały i nie stracić na tym ani pensa. Bo jeśli wszystko pójdzie dobrze, wypłacą wam dywidendę, a jeśli coś pójdzie źle, nie będzie to miało dla was znaczenia, bo pokryją was ziejące siarką rany, a z miejsc, gdzie przedtem mieliście oczy, będzie tryskała krew. Co więcej, by nie dopuścić do złego obrotu spraw, przy elektrowniach zostaną zatrudnione liczne zastępy inspektorów zdrowia i bezpieczeństwa pracy, dbających o to, by betonowe mury były wystarczająco grube, a dzieci ze szkolnych wycieczek nie naciskały żadnych przycisków. To zaś oznacza, że przystrojeni we fluorescencyjne kamizelki naziści nie będą mieli już czasu, by powstrzymywać policjantów przed wchodzeniem na drabiny.

To jeszcze nie wszystko. Ponieważ tak wiele krajów przechodzi na atom, na przykład Iran, z pewnością wystąpi deficyt wykwalifikowanych inżynierów energetyki jądrowej. To zaś oznacza wzrost zarobków w tym sektorze, co w konsekwencji spowoduje, że dzieciaki przestaną za swój życiowy cel stawiać sobie zdobycie sławy na łamach magazynu „Heat” i uzyskanie licencjatu z dziennikarstwa z wynikiem bardzo dobrym, a zaczną poświęcać nieco większą uwagę fizyce i matematyce.

Ale najlepsze ze wszystkiego jest to, że kiedy cała nasza energia elektryczna będzie generowana przez zderzające się w ciszy neutrony, Greenpeace będzie musiał zostawić nas w spokoju i powrócić do uwalniania delfinów z sieci chińskich rybaków.

Niedziela, 13 stycznia 2008 r.